Αρχική Blog Σελίδα 2565

Germany: A “Latent Sense of Insecurity”

0

Η Τουρκία «ασφυκτιά» θέλει «ζωτικό χώρο»: Η απάντηση δεν δίνεται με   φοβικές προσεγγίσεις

0
Το σημείο που συμφώνησαν να κηρύξουν ΑΟΖ Τουρκία και Λιβύη αφήνει… χαριστικά εκτός την Κρήτη. Photo via Twitter @CErciyes

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Η Τουρκία δεν έχει κρυφή ατζέντα. Ο Ερντογάν, ο οποίος κινείται για να οικοδομήσει τη νέο-οθωμανική Τουρκία, προωθεί ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο, το οποίο στηρίζεται στη θεωρία του «ζωτικού χώρου», των επεκτατικών πολέμων, παραπέμποντας στους Ναζί, στον Χίτλερ («Lebensraum»). Οι συγκρίσεις επιβεβαιώνουν σε πολλές περιπτώσεις κοινούς βηματισμούς. Και πρέπει να γίνουν συγκρίσεις για να αξιολογηθεί και η πορεία που ακολουθείται από την Τουρκία. Χωρίς φοβίες ή προσεγγίσεις για καλόπιασμα του θηρίου.

Οι λογικές αυτές είχαν ως αποτέλεσμα να αποθρασύνουν, να εξαγριώσουν το θηρίο. Μόνο κοντόφθαλμοι, φοβικοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δουν τούτο.

  • Τι είπε προ διημέρου ο Ερντογάν; Είπε πως κάποιοι θέλουν «να φυλακίσουν την Τουρκία στα χερσαία σύνορά της». Και το λέγει αυτό για να στηρίξει τη λογική -και στην πράξη- της διεκδίκησης «ζωτικού χώρου». Προετοίμασε το έδαφος με την αμφισβήτηση Συνθηκών και βαθμηδόν προχωρεί με την υλοποίηση του σχεδιασμού επέκτασης της επικράτειας και επιρροής της Τουρκίας.

Ο σχεδιασμός αυτός στηρίζεται στον Νταβούτογλου, που διαμόρφωσε τη θεωρία και ανέλαβε να την υλοποιήσει ο Ερντογάν. Η επιθετικότητα της Τουρκίας συνδέεται με την υλοποίηση των επεκτατικών της σχεδιασμών. Δεν μπλοφάρει κι αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλοι. Θα έπρεπε να το είχαν συνειδοτοποιήσει όλοι εξαρχής, όταν ο ισλαμοφασίστας Ερντογάν κατάφερε να πλασαριστεί στην Ευρώπη και αλλού ως ισλαμοδημοκράτης, «μοντέλο» για όλους τους μουσουλμάνους. Στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν χρειάζονται πολλά κάποιοι για να βυθιστούν στις ψευδαισθήσεις τους αναδεικνύοντας ως ίνδαλμα τον Ταγίπ! Και το έκαναν…

  • Τι πρέπει να γίνει; Η Κύπρος δεν έχει από μόνη της πολλές αποτρεπτικές δυνατότητες. Η Ελλάδα, που έχει, κυριαρχείται από φοβικά σύνδρομα. Γίνεται συχνά-πυκνά αναφορά στις τριμερείς συνεργασίες (αυτές στις οποίες παρέσυρε δήθεν η Λευκωσία την Αθήνα, σύμφωνα με το μπλοκ μητσοτακισμού και σημιτικών). Για να έχουν αξία αυτές οι τριμερείς πρέπει να δημιουργήσουν κοινά οικονομικά συμφέροντα, τα οποία θα διαμορφώσουν και συνεργασίες στο πεδίο της ασφάλειας.

Η υπογραφή, για παράδειγμα, για τον East Med έχει πολιτική σημασία και μόνο. Πρακτικά σήμερα δεν έχει σημασία. Εκτός κι εάν βρεθεί φυσικό αέριο (από το Ισραήλ για παράδειγμα) και ξεκινήσει να διοχετεύεται με αγωγό στην Ευρώπη. Αλλά αυτό φαντάζει απομακρυσμένο και δεν θα γίνει αμέσως. Χρειάζονται μέτρα αποτροπής που θα έχουν απόδοση αμέσως.

  • Υπάρχουν, ως γνωστόν, δυο σχέδια για τη μεταφορά ηλεκτρισμού, από Ισραήλ και Αίγυπτο. Η προστασία των καλωδίων, για παράδειγμα, του ηλεκτρισμού, θα αποτελεί υπόθεση όλων των εμπλεκομένων μερών. Συνεπώς τα οικονομικά συμφέροντα δημιουργούν και την ανάγκη προστασίας τους. Αυτό θα προσδώσει πρακτική διάσταση στις συνεργασίες και η τουρκική επιθετικότητα δεν θα είναι υπόθεση μόνο της Κύπρου, που παραμένει ο αδύναμος κρίκος, η πιο ευάλωτη. Χρειάζονται κινήσεις επιβολής τετελεσμένων και εδραίωσης σχεδιασμών.

Είναι σαφές πως χρειάζεται η διαμόρφωση ενός πλαισίου αποτελεσματικών κινήσεων. Η Τουρκία φαίνεται πως είναι αποφασισμένη να προελάσει στην περιοχή. Εισέβαλε στη Συρία με τη συναίνεση των ισχυρών, σχεδιάζει να στείλει στρατεύματα στη Λιβύη, οργιάζει στην κυπριακή ΑΟΖ, καλοβλέπει τη θαλάσσια περιοχή Καστελόριζου και Κρήτης και ζυγίζει τα δεδομένα, για το πού θα… εκδράμει προσεχώς.

Το δίλημμα που έχουμε ενώπιόν μας τίθεται όσο περνά ο καιρός πιο πιεστικά: Είτε θα εκχωρήσουμε κυριαρχία στην κατοχική Τουρκία (να της παραδοθεί ο «ζωτικός χώρος», που αξιώνει ) είτε θα αναζητηθούν τρόποι αποτροπής των επεκτατικών της σχεδιασμών. Το πρώτο σενάριο, με το οποίο φλερτάρουν οι αιθεροβάμονες της όποιας λύσης, εάν επιλεγεί δεν θα έχουν τέλος οι υποχωρήσεις. Το δεύτερο σενάριο δημιουργεί τουλάχιστον προοπτικές. Υπάρχει, άραγε, κάποιος λόγος να μη δοκιμάσουμε;

 

Στρατηγική ανατροπής από τον Ερντογάν

0

Σάββας Καλεντερίδης

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναπτύξαμε την υψηλή ισλαμική στρατηγική και την εθνική στρατηγική της Τουρκίας του Ερντογάν, την οποία ξεδιπλώνει σταδιακά σε διάφορα μέτωπα. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε την στρατηγική που ακολουθεί ο Ερντογάν για να ανατρέψει την εις βάρος της Τουρκίας κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Αν. Μεσόγειο, κυρίως μετά τις εξελίξεις στην ΑΟΖ της Κύπρου και στην υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας νοτίως της Κρήτης, που οδηγούν στην κατασκευή του αγωγού East Med.

Το πρόβλημα που αντιμετώπιζε η Τουρκία είχε να κάνει με το Διεθνές Δίκαιο και τη διεθνή νομιμότητα, που ήταν υπέρ της Κύπρου και της Ελλάδας.

Δηλαδή, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία έκανε διεθνείς διαγωνισμούς για τα θαλάσσια τεμάχια της δικής της ΑΟΖ και έδειξαν ενδιαφέρον μεγάλοι ενεργειακοί «παίκτες», η Τουρκία, απομονωμένη διεθνώς, έκανε συμφωνία με το ψευδοκράτος και αναγκάστηκε να αποκτήσει η ίδια εξοπλισμό, για να κάνει μόνη της παράνομες και πειρατικές έρευνες και γεωτρήσεις, ελλείψει διεθνούς νομιμοποίησης.

Το ίδιο έγινε και με τα θαλασσοτεμάχια στην υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας, νοτίως της Κρήτης, όπου και πάλι μεγάλες ξένες εταιρείες έδειξαν έμπρακτο ενδιαφέρον, κερδίζοντας το δικαίωμα έρευνας και εκμετάλλευσης, όπως έγινε στην Κύπρο.

Αυτό που σήμανε συναγερμό στην Άγκυρα, ήταν η σχετική «ωρίμανση» ενός σχεδίου το οποίο την απέκλειε οριστικά από το μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι της Αν. Μεσογείου. Το σχέδιο κατασκευής και λειτουργίας του αγωγού φυσικού αερίου East Med.

Η Τουρκία προσπάθησε να καταγγείλει διεθνώς τα τεκταινόμενα στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά και στην ελληνική υφαλοκρηπίδα νοτίως της Κρήτης, όμως δεν βρήκε πουθενά στήριξη. Το μόνο που πέτυχε, ήταν η έκδοση και επίδοση ρηματικής από την κυβέρνηση Σαράτζ στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στα τέλη Σεπτεμβρίου, με το οποίο αμφισβητεί το δικαίωμα της Ελλάδας να παραχωρήσει στην Total και την ExxonMobil θαλασσοτεμάχια νοτιοδυτικά και δυτικά της Κύπρου, υιοθετώντας την τουρκική θέση, ότι δηλαδή η Κρήτη δεν δικαιούται υφαλοκρηπίδα πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης, που εκτείνεται μέχρι τα έξι ναυτικά μίλια.

Μετά από λίγες εβδομάδες ακολούθησε η υπογραφή της συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, η οποία, παρότι αμφισβητήθηκε από όλες τις γειτνιάζουσες χώρες, δίνει την πρωτοβουλία των κινήσεων στην Άγκυρα, καθότι η Ελλάδα δεν έχει προβεί σε οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην περιοχή που έκλεψε στην κυριολεξία η Τουρκία με την ως άνω συμφωνία.

Μετά τη δημιουργία αυτής της δυσάρεστης κατάστασης, η ελληνική κυβέρνηση και ο υπουργός Εξωτερικών έχει επιδοθεί σε έναν μαραθώνιο διπλωματικών προσπαθειών που είναι στη σωστή κατεύθυνση.

Όμως θα πρέπει να σημειώσουμε και να υπογραμμίσουμε το εξής: Ότι η Τουρκία έχει οριοθετήσει τις θαλάσσιες ζώνες της στην Αν. Μεσόγειο με παράνομες και πειρατικού χαρακτήρα συμφωνίες που υπέγραψε με το ψευδοκράτος και τη Λιβύη και μονομερώς με την Αίγυπτο και με την Ελλάδα.

Ακολούθως δε δήλωσε ότι θα στείλει ερευνητικά σκάφη και θα υπερασπιστεί την οριοθετηθείσα περιοχή με κάθε μέσον, που εννοεί και με τη χρήση στρατιωτικής βίας.

Την ίδια στιγμή και η Ελλάδα δηλώνει περίπου τα ίδια, για μια περιοχή όμως που δεν έχει οριοθετήσει, ούτε έχει γνωστοποιήσει τις συντεταγμένες της στον ΟΗΕ, και άρα τα όριά της είναι μέχρι στιγμής ακαθόριστα, εκτός κι αν ακολουθήσει το επόμενο διάστημα υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης με Αίγυπτο και Κύπρο.

Πάντως, το σκηνικό αυτήν τη στιγμή έχει ως εξής: Δύο χώρες, η Ελλάδα και η Τουρκία, δηλώνουν ότι θα υπερασπιστούν την ίδια περιοχή, με κάθε μέσον.

Ας βγάλει ο κάθε αναγνώστης το δικό του συμπέρασμα για το πού οδηγεί αυτή η κατάσταση.

Πάντως η Τουρκία, για να σπάσει το καθεστώς διεθνούς απομόνωσης που έχει στο ζήτημα αυτό, έχει συγκροτήσει μια στρατηγική ανατροπής της κατάστασης, με μια διπλωματική πανστρατιά η οποία είναι ήδη σε εξέλιξη.

Εκτός από το Πακιστάν (το οποίο επίτηδες το έβαλε στο παιχνίδι της υπεράσπισης της Αν. Μεσογείου) και της «Γαλάζιας Πατρίδας» με την παρουσία αεροναυτικών δυνάμεων, τώρα σχεδιάζει να φέρει και το στρατό του Αφγανιστάν να συμμετέχει σε άσκηση προσομοίωσης κατάληψης ελληνικού νησιού στο Αιγαίο.

Επίσης, ασκεί ασφυκτικές πιέσεις στην κυβέρνηση του Λιβάνου να υιοθετήσει τις θέσεις της για το εύρος της ΑΟΖ των νησιών, δηλαδή της Κύπρου – πιέσεις που ήδη έχουν φέρει αποτέλεσμα, αν ληφθεί υπόψη το πρόσφατο διάβημα εις βάρος της Ελλάδας, για παραβίαση της ΑΟΖ από ελληνόκτητο πλοίο.

Στο ίδιο πλαίσιο κινείται η Τουρκία και προς το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Ο διευθυντής υπηρεσίας Αεροναυτιλίας και Χαρτογράφησης του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Τσαγατάι Ερτζιγιές, δήλωσε ότι «η συμφωνία με τη Λιβύη και οι προτάσεις που έκανε η Τουρκία προς τον Λίβανο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, ίσως οδηγήσουν τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών να αναθεωρήσουν τελικά τις συμφωνίες τους με την ελληνοκυπριακή διοίκηση».

Ο δε υφυπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Γιαβούζ Σελίμ Κιράν, δήλωνε έτοιμος να διαπραγματευτεί με όλες αυτές τις χώρες.

Όμως, εκτός από τις προσπάθειες που καταβάλλει η Τουρκία για να αποκτήσει συμμάχους και διεθνή ερείσματα για τους σχεδιασμούς και τις ενέργειές της στην ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου και για το ενδεχόμενο μιας ελληνοτουρκικής κρίσης, τις τελευταίες μέρες έχει επιδοθεί σε μια σειρά ενεργειών που αποσκοπούν στην αποτροπή της ανατροπής της κυβέρνησης Σαράτζ, στην Τρίπολη της Λιβύης.

Εκτός από την οικονομική στήριξη που έχει από το Κατάρ, έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη και από την Αλγερία, που μεταφράζεται και σε υποστήριξη σε επίπεδο παροχής οπλισμού και πυρομαχικών στους πολιτοφύλακες του Σαράτζ που μεταφέρονται με αεροσκάφη από την Αλγερία στη Μισράτα της Λιβύης.

Τελευταία είδαμε την προσπάθεια του Ερντογάν να πείσει τον πρόεδρο της Τυνησίας να επιτρέψει τη χρησιμοποίηση λιμανιών και αεροδρομίων της χώρας του από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, για να υποστηρίξουν από εκεί την κυβέρνηση του Σαράτζ.

Τέλος, σε διπλωματικό επίπεδο ο Ερντογάν αναμένεται να κάνει άλλο ένα ανατολίτικο παζάρι, στις συνομιλίες που θα έχει με τον Πούτιν, ο οποίος θα επισκεφθεί την Τουρκία τις 8 Ιανουαρίου, με σκοπό να πετύχει αυτό που πέτυχε στη Συρία, δηλαδή άσκηση επιρροής με την άδεια της Ρωσίας.

Το παιχνίδι σκληραίνει και χρειάζεται προσοχή.

Ας ελπίσουμε η ελληνική διπλωματία, η οποία, μετά από μια περίοδο πολιτικής σχιζοφρένειας, έχει αρχίσει να αποκτά τα παλιά καλά αντανακλαστικά της, να καταφέρει να βγάλει ασπροπρόσωπη την Ελλάδα από αυτήν την εξαιρετικά δύσκολη και πολυπαραμετρική κατάσταση, από την έκβαση της οποίας θα κριθεί στην κυριολεξία το μέλλον της Κύπρου και της Ελλάδας, το μέλλον και η επιβίωση του ελληνισμού.

pontos-news.gr

Το παιχνίδι της Τουρκίας στο μέτωπο της Λιβυής

0

euro2day.gr/stratfor

Η «ανταλλαγή» της κυβέρνησης της Τρίπολης με την Αγκυρα με φόντο την εντεινόμενη επίθεση του Χαλίφα Χάφταρ κατά της πρωτεύουσας. Ποιες χώρες ενισχύουν τον LNA δίνοντας του επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Κρίσιμες οι συνομιλίες Πούτιν-Ερντογάν.

Υπό την πίεση της συνεχιζόμενης επίθεσης στην Τρίπολη από τον βασικό της αντίπαλο, τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό (LNA), η αναγνωρισμένη από την διεθνή κοινότητα Κυβέρνηση Εθνικής Συμφιλίωσης (GNA) ανακοίνωσε ότι ενεργοποιεί στρατιωτική συμφωνία που υπέγραψε με την Αγκυρα στις 28 Νοεμβρίου, ανοίγοντας το δρόμο για αυξημένη βοήθεια από την Τουρκία. Η μεγαλύτερη εμπλοκή της τελευταίας, ωστόσο, θα περιπλέξει την ήδη περίπλοκη σύγκρουση στη χώρα, κάνοντας την λύση ακόμα πιο δύσκολη.

Η συμφωνία στηρίζει την περιφερειακή στρατηγική της Αγκυρας

Η Τουρκία είχε ήδη στενή σχέση με την GNA από τη στιγμή που σχηματίστηκε, κάτι που εξηγείται από τις καλές σχέσεις της Αγκυρας με Ισλαμιστικές ομάδες στη Δυτική Λιβύη, όπως το παράρτημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη χώρα, και τα εμπορικά συμφέροντα τουρκικών εταιρειών στη χώρα.

Η σχέση αυξήθηκε δραματικά κατά το 2019, καθώς η Αγκυρα στέλνει στρατιωτικές προμήθειες, εξοπλισμό και συμβούλους για να στηρίξουν την GNA και τις πολιτοφυλακές που μάχονται τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό (LNA) αφότου ο ηγέτης του, Χαλίφα Χάφταρ, εξαπέλυσε τον περασμένο Απρίλιο επίθεση στην Τρίπολη.

Η Τουρκία κέρδισε αυτό που θεωρεί μεγάλη νίκη από την σχέση αυτή το Νοέμβριο όταν υπέγραψε δυο «συμφωνίες» με την GNA. Για την Αγκυρα, η ποιο σημαντική ήταν αυτή για την ΑΟΖ την οποία χρησιμοποιεί για να επεκτείνει τις διεκδικήσεις της στην ανατολική Μεσόγειο προς τα δυτικά, κοντά στο νησί της Κρήτης.

Για την GNA η πιο σημαντική συμφωνία είναι για την ασφάλεια. Η GNA παζάρεψε την συμφωνία για την ΑΟΖ, που πλήττει τις σχέσεις της με τις ευρωπαϊκές χώρες, για να δώσει στην Αγκυρα ένα κεκτημένο και να εξασφαλίσει της στήριξή της προκειμένου να επιβιώσει μακροπρόθεσμα έναντι του LNA, που δεν αναγνωρίζει την συγκεκριμένη συμφωνία.

Ο πόλεμος στην Τρίπολη

Η στήριξη της Τουρκίας είναι κρίσιμη αυτή τη στιγμή για την GNA. Ο Χάφταρ και το LNA έχει λάβει εξοπλισμό και οικονομική στήριξη από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και την Σαουδική Αραβία. Από τις αρχές Σεπτεμβρίου, το LNA έχει επίσης προσλάβει Ρώσους μισθοφόρους από την εταιρεία Wagner που γίνονται αυξανόμενα ενεργοί στα μέτωπα των μαχών. Η εξωτερική στήριξη από αυτούς τους συμμάχους έχει αναζωογονήσει την επίθεση ενάντια στην Τρίπολη και, περισσότερο σημαντικό, δίνει στις δυνάμεις του το πλεονέκτημα έναντι της GNA.

Ενώ οι υποστηρικτές του Χάφταρ έχουν δείξει μικρή ανησυχία για την παραβίαση του εμπάργκο όπλων που έχει επιβάλλει ο ΟΗΕ στη Λιβύη, η Δύση έχει αποδειχτεί λιγότερο πρόθυμη να το παραβιάσει τόσο κατάφωρα, παρότι η GNA απολαμβάνει της διεθνούς αναγνώρισης. Ενώ η Τουρκία έχει σπάσει αυτό το «ταμπού», η στήριξή της είναι σχετικά περιορισμένη σε σύγκριση με αυτή που λαμβάνει το LNA.

Από τότε που ξεκίνησε η επίθεση κατά της Τρίπολης, το Μάιο, όμως, η Τουρκία έχει ουσιωδώς τονώσει την στήριξη στην GNA, βελτιώνοντας την ικανότητα των πολιτοφυλακών να αντισταθούν στις επιθέσεις του NLA. Εχει μεταφέρει εξοπλισμό και όπλα, περιλαμβανομένων τουρκικής κατασκευής θωρακισμένων οχημάτων «BMC Kirpi» και drones «Bayraktar TB2» βοηθώντας στην υπεράσπιση του εναέριου χώρου (το LNA έχει λάβει από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κινεζικής κατασκευής drones (Wing Loong II) και ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικά συστήματα (Pantsir).

Η συμφωνία για την ασφάλεια θα επισημοποιήσει την σχέση Τουρκίας-GNA και θα ανοίξει το δρόμο για ακόμα μεγαλύτερες αποστολές στρατιωτικού υλικού από την Αγκυρα. Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν πει ότι δεν υπάρχουν άμεσα σχέδια για αποστολή στρατιωτών στην Λιβύη, αλλά άφησαν ανοικτή την πιθανότητα. Η αποστολή Τούρκων στρατιωτών θα απαιτήσει έγκριση του κοινοβουλίου της χώρας, κάτι που δεν είναι δεδομένο, καθώς αρκετά κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν αντιταχθεί στην συμφωνία ασφαλείας με την Λιβύη.

Αφήνοντας στην άκρη την ανάπτυξη στρατού, όπως και με τη ρωσική εμπλοκή, ο αυξανόμενος στρατιωτικός ρόλος της Τουρκίας στην σύγκρουση την κάνει ακόμα πιο περίπλοκη. Καθώς οι εξωτερικοί παράγοντες με βασικό ρόλο στην περιοχή, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Ρωσία, Τουρκία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, δεν είναι δεσμευμένοι στην προσπάθεια ειρήνευσης του ΟΗΕ, αυτή η διαδικασία είναι απίθανο να έχει βραχυπρόθεσμα αποτέλεσμα.

Η Γερμανία ακόμα επιδιώκει να οργανώσει μια διεθνή διάσκεψη για τη Λιβύη το 2020, αλλά GNA και LNA έχουν αποκλείσει απευθείας συνομιλίες και οι κακές σχέσεις της Τουρκίας με Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κάνουν την επίλυση της κρίσης το επόμενο τρίμηνο απίθανη.

Με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλάντιμιρ Πούτιν και τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να σχεδιάζουν να συζητήσουν το θέμα της Λιβύης, η συνεργασία των δυο ίσως βοηθήσει να επιλυθεί η κατάσταση, κάνοντας άλλους εξωτερικούς παράγοντες, όπως τις ΗΠΑ, εξαιρετικά νευρικές.

Τι θα πάμε στη Χάγη;

2

του Άγγελου Συρίγου*

Η επίλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων διά της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προβάλλει ως η μόνη ρεαλιστική λύση στον ελληνικό δημόσιο λόγο. Υπάρχει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα. Η Τουρκία έχει θέσει κατά καιρούς μία πλειάδα θεμάτων τα οποία παρατίθενται χρονολογικά:

• Καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου (1964-1974).
• Οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου (1974).
• Ορια του FIR Αθηνών (1974).
• Μη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν του σημερινού ορίου των 6 ν. μιλίων (1974) που συνδέεται με την απειλή χρήσεως βίας – casus belli (1974) σε περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα αλλά και με τον ορισμό συγκεκριμένων θαλάσσιων περασμάτων στο Αιγαίο, από τα πολλά που υπάρχουν, ως «διεθνών στενών» ναυσιπλοΐας (1982).
• Εύρος εναερίου χώρου 10 ν. μιλίων εν σχέσει προς χωρικά ύδατα 6 ν. μιλίων (1975).
• Ορια της Ζώνης Ερευνας και Διασώσεως-SAR στο Αιγαίο (1980).
• Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας απροσδιόριστου αριθμού ελληνικών νησιών στο Αιγαίο και πέριξ της Κρήτης (1996).
• Μη αναγνώριση υφαλοκρηπίδας στα νησιά του συμπλέγματος του Καστελλόριζου (2012).
• Μη αναγνώριση υφαλοκρηπίδας σε Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο και Κρήτη (2019).

Το ερώτημα είναι τι ακριβώς από τα παραπάνω θέματα θα καταλήξει στη Χάγη προς επίλυση; Θα μπορούσαν να παραπεμφθούν συλλήβδην όλα στο Διεθνές Δικαστήριο; Η απάντηση είναι αρνητική. Η Ελλάδα με δήλωσή της από το 1994 (που επαναλήφθηκε αναδιατυπωμένη το 2015) έχει εξαιρέσει από την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου τη στρατιωτικοποίηση των ανατολικών νησιών του Αιγαίου. Είναι ένα θέμα για το οποίο δεν μπορούν να υπάρξουν δεύτερες σκέψεις. Η παρουσία στρατού στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου συνδέεται με την αυτονόητη ανάγκη προστασίας τους από έναν γείτονα που δεν έχει πρόβλημα, όποτε κρίνει ότι του προσφέρεται η ευκαιρία, να εισβάλει στα εδάφη των διπλανών του κρατών.

Το ίδιο ισχύει και για τις «γκρίζες ζώνες». Από το 1996 οι Τούρκοι  κατά καιρούς έχουν αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία άλλοτε σε 3.000, άλλοτε σε 1.000 και άλλοτε σε 150 νησιά. Την τελευταία δεκαετία μιλούν για 18 νησιά. Είναι δυνατόν να θέσουμε στην κρίση του Δικαστηρίου εάν οι Φούρνοι, οι Οινούσσες, το Αγαθονήσι, η Γαύδος, η Θύμαινα στη Σάμο, η Ψέριμος ή οι Αρκιοί ανήκουν στην Ελλάδα; Ερχεται ο γείτονας στο σπίτι μας και λέει ότι του ανήκει η κουζίνα, το ψυγείο και το κρεβάτι μας. Συζητάμε μαζί του το θέμα και εάν δεν τα βρούμε, πάμε στο δικαστήριο να μας λύσει τη διαφορά; Θέματα ελληνικής κυριαρχίας επί εδαφικών περιοχών είναι εκτός συζητήσεως.

Ως προς το FIR Αθηνών και τη Ζώνη Ερευνας και Διασώσεως-SAR, οι αρμοδιότητες σε αυτές τις περιοχές είναι αποκλειστικώς διοικητικής φύσεως. Αφορούν μόνον την ασφάλεια και διευκόλυνση της διεθνούς αεροπλοΐας και τη διάσωση ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο. Δεν έχουν καμία σχέση με κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα. Η Τουρκία όμως δεν θέτει θέμα ερμηνείας των συμφωνιών που έχουν καθορίσει τις συγκεκριμένες περιοχές. Ζητεί αλλαγή των συμφωνιών. Οπότε εκ των πραγμάτων ούτε και αυτό το θέμα μπορεί να πάρει την άγουσα προς το Δικαστήριο.

Το θέμα του διαφορετικού εύρους χωρικών υδάτων και εναερίου χώρου είναι σοβαρό. Τα νομικά μας επιχειρήματα δεν είναι τόσο ισχυρά, όσο σε άλλους τομείς. Το θέμα, όμως, σχετίζεται άμεσα (και λύνεται…) με την αύξηση του εύρους των ελληνικών χωρικών υδάτων, όπου εκεί έχουμε ατράνταχτα επιχειρήματα που επιβεβαιώνονται και από το διεθνές δίκαιο, συμβατικό και εθιμικό, και από τη διεθνή πρακτική. Πρόκειται για δικαίωμα που ασκείται μονομερώς και αποτελεί το ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα. Χρειάζεται όμως εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς για να μην απολεσθεί. Ως αντικείμενο δικαστικής κρίσεως θα μπορούσε να είναι μόνον το σύννομο ή μη της αποφάσεως της Τουρκίας να θεωρεί ως casus belli την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων, δηλαδή την άσκηση νόμιμου δικαιώματος.

Ετσι καταλήγουμε στη σταθερή από το 1975 και επίσημη ελληνική θέση ότι ουσιαστικά το μοναδικό θέμα προς δικαστική επίλυση είναι αυτό της οριοθετήσεως της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Επειδή ο προσδιορισμός του θέματος έγινε σε μία περίοδο κατά την οποία η έννοια της ΑΟΖ ήταν άγνωστη και ούτε είχαν προκύψει τα προβλήματα με το Καστελλόριζο και την Ανατολική Μεσόγειο, θα μπορούσαμε να επαναπροσδιορίσουμε τη διαφορά στο σήμερα ως: οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ας τα έχουμε όλα αυτά υπ’ όψιν την επόμενη φορά που θα ξαναμιλήσουμε για Χάγη.

*Ο Άγγελος Συρίγος είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.

syrigos.gr

«Εργαλείο» στα χέρια του Ερντογάν η ισλαμική ατζέντα

0

Του Νίκου Μελέτη

Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2019, 00:01

Ένα ακόμη μέτωπο, με σκοπό να διεκδικήσει και να νομιμοποιήσει τo ρόλο του σε παγκόσμιο επίπεδο, ανοίγει ο Ερντογάν προβάλλοντας την Τουρκία ως ηγέτιδα δύναμη του ισλαμικού κόσμου στο μεγάλο Ισλαμικό φόρουμ της Μαλαισίας, όπου  συμμετείχαν εκτός των άλλων το Ιράν και το Κατάρ αλλά απείχαν η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν. Με όπλο το Ισλάμ ο τούρκος ηγέτης επιχειρεί να διεισδύσει και στην Αφρική επιδιώκοντας και με τα παράνομα Μνημόνια να εξασφαλίσει ένα ισχυρό προγεφύρωμα στην Λιβύη που θα εξισορροπήσει τον μεγάλο αντίπαλο, την Αίγυπτο.

Ο Ταγίπ Ερντογάν έδωσε το στίγμα του στην Κουάλα Λουμπούρ δηλώνοντας ότι θα πρέπει το Συνέδριο να συμβάλει στην ενότητα του μουσουλμανικού κόσμου και στην ενίσχυση της αλληλεγγύης γιατί, όπως είπε, τα πέντε μόνιμα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ, η Κίνα, η Ρωσία, η Γαλλία, η Βρετανία και οι ΗΠΑ «δεν μπορούν να συνεχίσουν να κρατούν στα χέρια τους τις τύχες  των Μουσουλμάνων».

Και μάλιστα ο τούρκος πρόεδρος πρόβαλε το ρόλο της χώρας του και του ίδιου, δηλώνοντας ότι θα συνεχίσει να  υποστηρίζει τον αγώνα των μουσουλμανικών κοινοτήτων σε όλο τον κόσμο, παρά την οικονομική και πολιτική πίεση και την «ώρα που εκείνοι προσπαθούν να κάνουν την Τουρκία να σιωπήσει, η Τουρκία αντιστέκεται στρέφοντας την προσοχή στην Παλαιστίνη, στην Γάζα, στην Ροχίνγκια, στην Λιβύη, στην Σομαλία και στην Συρία…».

Όμως ο τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να βάλει πόδι και στην Αφρική και να αναδειχθεί σε… προστάτη της αφρικανικής ηπείρου χρησιμοποιώντας το όπλο της θρησκείας και την εξωστρεφή και παρεμβατική πολιτική της Τουρκίας. Επιχειρεί μάλιστα να ξεπεράσει τους στόχους και τα όρια του νεοθωμανικού ιδεολογήματος, με τη διεύρυνση της τουρκικής επιρροής πολύ πέρα από τα όρια που έφθανε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η στροφή της Άγκυρας και προς την Αφρική για άσκηση επιρροής μέσω της soft diplomacy με πολιτιστικές εκδηλώσεις, ίδρυση σχολείων, ανθρωπιστική αναπτυξιακή βοήθεια και μέσω της ανάπτυξης και των θρησκευτικών δεσμών έχει σηματοδοτηθεί από τον ίδιο τον Ερντογάν και κλιμακώθηκε μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, καθώς σε πολλές χώρες της Αφρικής λειτουργούσε ένα ευρύτατο δίκτυο σχολείων και οργανισμών του Ιδρύματος Φετουλάχ Γκιουλέν.

Το φθινόπωρο συγκλήθηκε στην Τουρκία η 3η Διάσκεψη μουσουλμάνων θρησκευτικών ηγετών των Αφρικανικών χωρών υπό την αιγίδα της «Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκικής Προεδρίας» (DIB) συγκεντρώνοντας μουσουλμάνους ηγέτες, υπουργούς θρησκευτικών υποθέσεων, δημοσιογράφους, ακτιβιστές και ακαδημαϊκούς από 50 χώρες. Η DIB είναι οργανισμός με τεράστια κονδύλια στη διάθεσή του, που έχει τεθεί πλέον υπό τον απευθείας έλεγχο του προέδρου και έχει στόχο την προώθηση του πολιτικού Ισλάμ, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, προσδίδοντας συγχρόνως όμως και προφίλ υπερεθνικού ηγέτη στον κ. Ερντογάν.

Η ομιλία του Ταγίπ Ερντογάν σε αυτή τη μεγάλη εκδήλωση έδωσε το στίγμα της νέας ισλαμικής ατζέντας που επιστρατεύει ο τούρκος ηγέτης, προκειμένου να μετατρέψει την Τουρκία σε ισχυρή περιφερειακή δύναμη με ρόλο σε κάθε περιοχή που ζουν μουσουλμανικοί πληθυσμοί.

Ο κ. Ερντογάν εμφανίσθηκε ως ο ηγέτης που αντιστέκεται στην Νεοαποικιοκρατία και στον Ιμπεριαλισμό. Κατηγόρησε τα Ηνωμένα Έθνη και τις Δυτικές χώρες για τη γενοκτονία της Ρουάντα και για την τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στην Συρία.

«Ο Δυτικός κόσμος και τα Ηνωμένα Έθνη παρακολουθούσαν τις άγριες σφαγές 800.000 ανθρώπων στην Ρουάντα… Αυτοί που επέβαλλαν εμπάργκο όπλων σε εμάς λόγω της Επιχείρησης “Πηγή Ειρήνης” στην Συρία προσέφεραν όπλα και εξοπλισμό στους αιμοσταγείς δολοφόνους εκείνων των ημερών… Και μάλιστα παρά τις ακρότητες δεν διανοήθηκαν να σταματήσουν την πώληση όπλων στους δολοφόνους».

Ο τούρκος προεδρος κατηγόρησε επίσης τις χώρες της Δύσης ότι βρίσκονταν πίσω από τον εμφύλιο πόλεμο στην Σομαλία, αναμείχθηκαν στη σύγκρουση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και στήριξαν τους βαρόνους του πολέμου στην Λιβύη.

Έφθασε μάλιστα στο σημείο ο κ. Ερντογάν να κατηγορήσει τις Χριστιανικές Ιεραποστολές ότι αλλοιώνουν τα δημογραφικά στοιχεία της Αφρικής προσηλυτίζοντας αφρικανούς μουσουλμάνους… Επικαλέστηκε μάλιστα στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι χριστιανοί στην Αφρική από μόλις 7% στις αρχές του 20ου αιώνα, στο τέλος του αιώνα είχαν φθάσει το 55% του πληθυσμού, μετατρέποντας – όπως είπε – τους μουσουλμάνους σε μειονότητα σε πολλές αφρικανικές χώρες.

Με μια ακόμη επίθεση στην Δύση ο κ. Ερντογάν τόνισε ότι η Τουρκία «ποτέ δεν επεδίωξε κέρδος από φυσικές πηγές, από εργασία, ποτέ δεν έκανε διάκριση σε κάποιον λόγω γλώσσας, χρώματος δέρματος ή πίστης. Η Τουρκία ποτέ δεν προσέγγισε την Αφρική για το χρυσάφι της, τα διαμάντια ή το πετρέλαιο της».

«Θα υποστηρίζουμε τα δικαιώματα των Αφρικανών αδελφών μας με το ίδιο σθένος που στηρίζουμε τα δικά μας δικαιώματα στα διεθνή φόρα…», είπε.

Η «αφρικανική πτυχή» της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σφραγίσθηκε με την αύξηση των πρεσβειών της Τουρκίας στην Αφρική από 12 σε 42, την παρουσία σχεδόν 11.000 φοιτητών από την Αφρική σε τουρκικά πανεπιστήμια με τάση για μεγάλη αύξηση και των υποτροφιών που δίνονται, ενώ το διμερές εμπόριο της Τουρκίας με τις χώρες της Αφρικής έχει φθάσει τα 24 δισ. δολάρια με στόχο να ξεπεράσουν τα επόμενα χρόνια τα 50 δις δολάρια.

liberal.gr

Το μίνι ντιλ ΗΠΑ-Κίνας δεν κλείνει τα μεγάλα μέτωπα

0

euro2day.gr/stratfor

Η συμφωνία «πρώτης φάσης» για τον εμπορικό πόλεμο και οι γρίφοι που δεν έχουν ακόμα απαντηθεί. Οι τεράστιες διαφορές σε δομικά θέματα, ο εκλογικός κύκλος στις ΗΠΑ και ποιες χώρες παίρνουν ανάσα από πιθανή αναστολή του εμπορικού πολέμου.

ΗΠΑ και Κίνα κινήθηκαν προκειμένου να κατέβουν οι τόνοι σε ότι αφορά τον μεταξύ τους εμπορικό πόλεμο, συμφωνώντας επί της αρχής στη λεγόμενη «πρώτη φάση» της εμπορικής συμφωνίας η οποία θα μπορούσε να χαλαρώσει τους αμοιβαίους δασμούς που έχουν πλήξει την παγκόσμια οικονομία εδώ και δυο χρόνια.

Μια κρίσιμη πτυχή του ντιλ είναι η συμφωνία από την πλευρά των ΗΠΑ για αναστολή επιβολής επιπρόσθετων δασμών που είχαν δρομολογηθεί για τις 15 Δεκεμβρίου και -ακόμα πιο σημαντικό- η μείωση κάποιων από αυτούς που είχαν ήδη επιβληθεί σε κινεζικά προϊόντα αξίας περίπου 360 δισ. δολαρίων.

Χάρις σε αυτή τη συμφωνία, Ουάσιγκτον και Πεκίνο ίσως εν τέλει να έχουν βγει από την διαρκή επιβολή νέων δασμών εκατέρωθεν, αν και παραμένουν σύννεφα στον ορίζοντα. Αλλωστε, το αντικείμενο της είναι περιορισμένο και οι δυο πλευρές θα δυσκολευτούν να συμφωνήσουν ένα πιο περιεκτικό ντιλ, κάτι που προμηνύει ίσως ακόμα μεγαλύτερες μάχες την επόμενη χρονιά στην τεχνολογική εφοδιαστική αλυσίδα.

Τι συμφωνήθηκε

Αν και δεν έχει δοθεί κείμενο της συμφωνίας, όπως έγινε γνωστό περιλαμβάνει την ακύρωση ενός νέου γύρου δασμών 15% σε κινεζικά προϊόντα αξίας 160 δισ. δολαρίων, κυρίως καταναλωτικά. Σύμφωνα με τις διαρροές, οι ΗΠΑ μειώνουν υφιστάμενους δασμούς 25% σε κινεζικά προϊόντα αξίας 250 δισ. δολαρίων στο 12,5% και από το 15% στο 7,5% για άλλα είδη αξίας 112 δισ. ευρώ. Σε αντάλλαγμα η Κίνα έχει δεχτεί προφορικά να αγοράσει αγροτικά προϊόντα των ΗΠΑ αξίας 50 δισ. δολαρίων, υποσχέθηκε να διευρύνει την πρόσβαση στον χρηματοοικονομικό της τομέα, όπως επίσης και να προστατεύσει καλύτερα τα πνευματικά δικαιώματα των ΗΠΑ.

Η συμφωνία περιορίζει το βάρος που σήκωσαν οι αμερικανικές εισαγωγικές επιχειρήσεις από τους δασμούς, αλλά και οι καταναλωτές που αντιμετώπιζαν αυξήσεις στις τιμές σε καταναλωτικά είδη όπως κινητά τηλέφωνα, laptops, παιχνίδια και ρούχα. Αν οριστικοποιηθεί μπορεί να βοηθήσει την κινεζική οικονομία που αναπτύσσεται με τον χαμηλότερο ρυθμό εδώ και τρεις δεκαετίες, δίνοντας στο Πεκίνο περισσότερο ζωτικό χώρο να αντιμετωπίσει κάποιους από τους δομικούς κινδύνους της οικονομίας του.

Παράλληλα, τα παραπάνω αποτελούν καλή είδηση για την παγκόσμια οικονομία, καθώς η συμφωνία θα μπορούσε να τονώσει την ανάπτυξη έως και κατά 0,5% του ΑΕΠ επιπλέον το 2020. Τρίτες χώρες μπορούν επίσης να επωφεληθούν, όπως βασικοί ασιάτες εξαγωγείς (Σιγκαπούρη, Νότια Κορέα και Ιαπωνία), καθώς αντιμετώπισαν σοβαρές διαταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα και βρέθηκαν εν μέσω «διασταυρούμενων πυρών» από τη συνεχή επιβολή δασμών. Από την άλλη πλευρά, οι αυξημένες αγορές αγροτικών προϊόντων από τις ΗΠΑ μπορεί να περιορίσουν την κινεζική ζήτηση, ειδικά σε ότι αφορά τη σόγια, από Βραζιλία και Αργεντινή.

Τι πρέπει να προσέξουμε

Δυο είναι τα στοιχεία που πρέπει να προσεχθούν. Πρώτον, ότι δεν έχουν γίνει γνωστές όλες οι λεπτομέρειες, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμα διαφορές αναφορικά με τη διατύπωση. Η έκταση της συμφωνίας αναφορικά με την πνευματική ιδιοκτησία, για παράδειγμα, εξαρτάται από την ακριβή γλώσσα στο τελικό κείμενο και όποιες διαφορές σε ότι αφορά τις υποσχέσεις για αγορές αγροτικών προϊόντων θα αυξήσουν περαιτέρω τα ερωτήματα.

Δεύτερον, δεν είναι εγγυημένο ότι ΗΠΑ και Κίνα θα διαβάσουν με τον ίδιο τρόπο το πώς πρέπει να εφαρμοστεί και να ερμηνευτεί η συμφωνία, ακόμα και για τμήματά της τα οποία έχουν υπογραφεί. Σε προηγούμενες διαπραγματεύσεις είχαν διαφορετική άποψη για την ακολουθία, τον χρονισμό και τις λεπτομέρειες άλλων συμφωνιών. Τέτοιες διαφορές θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα ανακύψουν και τώρα, ειδικά σε θέματα όπως η δομή των συμβολαίων αγοράς αμερικανικών αγροτικών προϊόντων, όταν αυτές πραγματοποιηθούν κ.τλ. Την εικόνα περιπλέκει η διαφωνία σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία δεσπόζουν στις συζητήσεις.

Από την άλλη πλευρά, αν αυτή η περιορισμένη συμφωνία «αντέξει», θα μπορούσε να «βγάλει» τις δυο χώρες από τον ατελείωτο κύκλο επιβολής νέων δασμών και εν συνεχεία μείωσής τους που σημάδεψε τον διάλογο τους το 2018 και το 2019. Όπως έχουν τα πράγματα, όμως, Ουάσιγκτον και Πεκίνο είναι απίθανο να φτάσουν σε μια πιο περιεκτική συμφωνία το 2020, καθώς δεν έχουν καν αρχίσει να συζητούν για τους «ελέφαντες στο δωμάτιο», όπως είναι η κινεζική βιομηχανική πολιτική, και οι επιδοτήσεις της Κίνας σε κρατικά ελεγχόμενους τομείς.

Επιπλέον, παρότι ο Λευκός Οίκος περιορίζει σταδιακά τις επιλογές σε ότι αφορά τους δασμούς, η δικομματική συναίνεση για να ελεχθούν οι τεχνολογικές δυνατότητες της Κίνας δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να αντιτάσσονται στις κινεζικές εταιρείες τεχνολογίας, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εμπορική συμφωνία ή το ποιος είναι πρόεδρος.

Τέλος, το παζάρι με την Κίνα, όπως και η πρόοδος στη συμφωνία των ΗΠΑ με Μεξικό και Καναδά (USMCA), επιδεικνύει την επιθυμία του Ντ. Τραμπ να δείξει στην καλή του πίστη σε ότι αφορά το κλείσιμο ντιλς λίγο πριν από τις αμερικανικές εκλογές της επόμενης χρονιάς. Σε αμφότερες τις υποθέσεις, ο Λευκός Οίκος έκανε σημαντικές παραχωρήσεις σε κάποιες κρίσιμες αρχικές απαιτήσεις του.

Δεδομένης της επιθυμίας Τραμπ για συμφωνίες, μπορεί να επισπεύσει τις προσπάθειες για να τερματίσει άλλες διεθνείς διαμάχες το 2020, όπως αυτές με τη Βόρεια Κορέα και το Ιράν.

Αλλά ακόμα και αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ θέλει φωτογραφίες στις οποίες υπογράφει συμφωνίες προ των αμερικανικών εκλογών, Ουάσιγκτον και Πεκίνο έχουν μεγάλες διαφορές σε ότι αφορά δομικά θέματα προκειμένου να προχωρήσουν σύντομα σε μια εκτεταμένη συμφωνία.

Τα κίνητρα της τουρκικής συμπεριφοράς

1
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ* 

Η πρωτοφανής πρόκληση που δημιουργεί για την Ελλάδα η συμφωνία Τουρκίας – Σαράζ, έχει οδηγήσει σε μια εκ νέου προσπάθεια ερμηνείας των τουρκικών κινήτρων από τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις.

Η πρώτη προσέγγιση είναι η «οικονομικο-κεντρική» και αποδίδει στις τουρκικές κινήσεις την επιδίωξη απόκτησης πρόσβασης σε υδρογονάνθρακες. Η απλουστευτική της διατύπωση θα μπορούσε να συνοψιστεί με το επιχείρημα ότι «όλοι οι πόλεμοι γίνονται για το πετρέλαιο» και άρα ένας διαμοιρασμός του θα απέτρεπε μια σύγκρουση. Η συζήτηση δε, με τον τρόπο που κατά περίπτωση γίνεται στη Ελλάδα γύρω από τους υδρογονάνθρακες εξάπτει τη φαντασία περί ύπαρξης δισ. βαρελιών πετρελαίου που θα εξάλειφαν το δημόσιο χρέος σχεδόν εν μια νυκτί. Είναι λοιπόν λογικό η Τουρκία να επιδιώκει μερίδιο του ενεργειακού αυτού «θησαυρού».

Συνεπώς, εάν μέσω διμερών διαπραγματεύσεων της δώσουμε ένα κομμάτι, τότε θα μας αφήσει ήσυχους. Το Καζάν-Καζάν φαντάζει για τους υποστηρικτές αυτής της προσέγγισης ως μια συζητήσιμη διέξοδος. Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή δεν ευσταθεί για δύο βασικούς λόγους:

α) Εάν παραδεχθείς υπό την απειλή βίας να μοιραστείς με αυτόν που σε απειλεί κάτι που δεν του ανήκει, γιατί αυτός να σεβαστεί το «καζάν» που εν τη «μεγαλοψυχία» του σου επέτρεψε να κρατήσεις; Θα χρησιμοποιήσει τον ίδιο εκβιασμό, σε μια χρονική συγκυρία που εκείνος θα επιλέξει, για να σου πάρει και το δικό σου 50%, αυτό που δεν του παραχώρησες αρχικά.
Θα σε κρατήσει με την ψευδαίσθηση ενός βιώσιμου συμβιβασμού που σου διασφαλίζει ενδεχομένως την ησυχία σου για λίγα χρόνια, αλλά στο τέλος το μόνο που θα σου αφήσει θα είναι η αναξιοπρέπεια εκείνου που αυτοκτονεί με το δικό του όπλο επειδή τον απειλούν ότι θα τον σκοτώσουν. Κάπως έτσι θα αισθάνονταν οι Τσεχοσλοβάκοι ένα χρόνο μετά την αποδοχή της Συμφωνίας του Μονάχου με τον Χίτλερ το 1938.

β) Η διαγραφόμενη από τις τουρκικές διεκδικήσεις περιοχή επί της ελλαδικής υφαλοκρηπίδας μεταξύ Μεγίστης -Ρόδου – Ξερόκαμπου Λασιθίου, είναι η πλέον ανεξερεύνητη από άποψη σεισμογραφικών ερευνών περιοχή της Ευρώπης. Δεν έχει υπάρξει πουθενά καμία εξερευνητική γεώτρηση και αυτό είναι πολύ λογικό γιατί δεν έχουν συγκεντρωθεί σύγχρονα σεισμογραφικά δεδομένα εδώ και πολλές δεκαετίες, γιατί κανείς δεν θεωρούσε την εν λόγω περιοχή άξια ενδιαφέροντος.
Κανείς δεν συνωμοτεί για να κρύψει κάτι, γιατί κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να εμπεριέχει αυτή η περιοχή από άποψη κοιτασμάτων. Συνεπώς, δεν μπορεί να αποδίδονται στην τουρκική επιθετικότητα κίνητρα ενεργειακού χαρακτήρα όταν ο διακυβευόμενος «πλούτος» είναι άγνωστος.

Η δεύτερη προσέγγιση είναι η «δίκαιο-κεντρική» που ενίοτε αντιμετωπίζει την τουρκική επιθετικότητα ως προσομοίωση δικαστηρίου. Το διεθνές δίκαιο είναι ο θεμέλιος λίθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ωστόσο, εάν δεν έχουμε την αποτρεπτική ισχύ για να το προασπίσουμε, δεν πρόκειται να προστατευθούμε από την αυτόματη επίκλησή του, γιατί πολύ απλά το διεθνές δίκαιο δεν επιβάλλεται αυτοδικαίως.

Το ότι το μνημόνιο Τουρκίας – Σαράζ είναι άκυρο, παράνομο και παράλογο δεν σημαίνει ότι δεν ενέχει τον κίνδυνο δημιουργίας πολιτικών τετελεσμένων. Αυτά θα τα αποτρέψουμε όχι μόνο μέσω των νομικών μας επιχειρημάτων, αλλά πρωτίστως μέσω της αεροναυτικής αποτρεπτικής μας ισχύος που θα καταστήσει πολύ πιο αποτελεσματικά και τα νομικά μας επιχειρήματα. Οι ισχυρές δε συμμαχίες πολλαπλασιάζουν αλλά δεν υποκαθιστούν κανέναν από τους δύο προαναφερθέντες συντελεστές εθνικής ισχύος και εδώ το κλειδί για την επίλυση της υπόθεσης θα είναι η στάση Γαλλίας, Αιγύπτου και Ισραήλ.

Η «δικαιο-κεντρική» προσέγγιση προάγει την άμεση προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μέσω συνυποσχετικού και την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών για την επίτευξη αυτού του συνυποσχετικού. Ωστόσο, δεν απαντά πειστικά σε μία σειρά από ερωτήματα που καθιστούν αυτήν την επιλογή μεσοπρόθεσμα ανέφικτη, όπως:

– Γιατί η Τουρκία να συναινέσει σε ένα συνυποσχετικό προσφυγής το οποίο και αρνείται πεισματικά να υπογράψει από το 1976, ιδιαίτερα όταν η ισορροπία δυνάμεων είναι τώρα σαφώς ευμενέστερη για την ίδια συγκριτικά με το 1976 ή το 1987;
– Γιατί εδώ και 20 σχεδόν χρόνια οι διερευνητικές επαφές, που αποτελούσαν προσομοίωση διαπραγματεύσεων, δεν οδήγησαν σε συνυποσχετικό και θα οδηγήσουν τώρα;
– Θα προσφύγουμε σε μία λύση-πακέτο και για το Αιγαίο και για τη ΝΑ Μεσόγειο ή θα ζητήσουμε να επιδικαστεί η διαφορά μας με την Τουρκία στη ΝΑ Μεσόγειο, όπου δεν έχουμε ωστόσο ορίσει ακόμη τα εξωτερικά όρια της ελλαδικής υφαλοκρηπίδας, την αφετηρία δηλαδή της διαπραγματευτικής μας γραμμής, όπως έχουμε κάνει στο Ιόνιο και στο Λιβυκό από το 2011;
– Με ποιο ακριβώς εύρος χωρικών υδάτων θα προσφύγουμε στη Χάγη; Μήπως για να δελεάσουμε την Τουρκία στη λογική μιας κοινής προσφυγής θα αποδεχθούμε, όπως έκανε η κυβέρνηση Σημίτη την περίοδο 2002-2004, ότι η Ελλάδα θα έχει σε ορισμένα σημεία του Αιγαίου χωρικά ύδατα ακόμη και κάτω από τα σημερινά 6 ν.μ.;
– Μήπως η Τουρκία εκλάβει την πρόθεση μιας άμεσης διαπραγμάτευσης ως εκδήλωση αδυναμίας και προχωρήσει στην πρακτική εφαρμογή του μνημονίου Σαράζ, στέλνοντας σεισμογραφικά σκάφη στη διεκδικούμενη περιοχή;

Η τρίτη προσέγγιση, αυτή του θουκυδίδειου ρεαλισμού, εκλαμβάνει την τουρκική επιθετικότητα ως απόρροια ανισορροπίας στον διμερή καταμερισμό ισχύος. Ο Θουκυδίδης παρακολουθώντας τις κινήσεις του κ. Ερντογάν δεν θα μας πρότεινε να προσφύγουμε άμεσα στη Χάγη.

Θα μας υπογράμμιζε ότι η Λιβύη κείται μακράν για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και ότι η Τουρκία όχι μόνο δεν διαθέτει απάντηση στα ελληνικά Mirage, αλλά διαθέτει τον ίδιο τύπο F-16 με σαφώς κατώτερα πληρώματα μετά τις μαζικές εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν του πραξικοπήματος του 2016.

Θα μας υπενθύμιζε ότι η Ελλάδα διαθέτει ανώτερο στόλο υποβρυχίων από αυτόν της Τουρκίας και ότι στο θέατρο της ΝΑ Μεσόγειο έχει αυτή σαφή τακτικά πλεονεκτήματα λόγω της εγγύτητας των ελληνικών αγκυροβολίων.

Θα μας συμβούλευε να συγκροτήσουμε κοινό μέτωπο με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και την πλειονότητα των κρατών του Αραβικού Συνδέσμου, αποσκοπώντας στη δυνητική αναγνώριση μιας μελλοντικής κυβέρνησης υπό ή με τον στρατηγό Χαφτάρ και να συνομολογήσουμε με αυτή συμφωνία ΑΟΖ.

Θα μας πρότεινε, τέλος, να εμβαθύνουμε τις στρατιωτικές και να εντατικοποιήσουμε τις ενεργειακές παραμέτρους των συνεργασιών μας με την Κύπρο, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, οριοθετώντας τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας μας στη ΝΑ Μεσόγειο έως το σημείο που ξεκινά η αντίστοιχη κυπριακή οριοθέτηση και μετά –αφού ορίσουμε ΑΟΖ με την Αίγυπτο– να προσφύγουμε στη Χάγη προσκαλώντας την Τουρκία να πράξει το ίδιο.

* Ο δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αν. καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. 

Δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο

0
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

Αυτή η χώρα έχει απίστευτο απόθεμα ανθρώπινου ταλέντου και αναξιοποίητων δυνατοτήτων. Χάσαμε πολύτιμο χρόνο με την κρίση και τους επαναστατικούς και ακριβούς ακροβατισμούς. Ημασταν όμως οι πρώτοι στην Ευρώπη που περάσαμε μια βαθιά κρίση και γι’ αυτό πήραμε νωρίς το μάθημά μας. Είμαστε και οι πρώτοι που πήγαμε ανάποδα στο ρεύμα, εκλέγοντας μια κυβέρνηση που είχε ως σύνθημα τις μεταρρυθμίσεις και δεν ταίριαζε στην αντισυστημική εποχή μας.

Οι δυνάμεις της αδράνειας είναι ισχυρές και δίνουν τις δικές τους μάχες. Στα αριστερά συνεχίζουν να ονειρεύονται ότι έχουν απέναντί τους τη… χούντα και να παλεύουν με τα φαντάσματα του παρελθόντος με τρόπο διχαστικό, σχεδόν εμπρηστικό. Στα δεξιά παραμονεύει ο άλογος εθνικισμός που δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τον ειλικρινή πατριωτισμό. Αυτόν που οδήγησε τη χώρα στις μεγάλες και διαχρονικές νίκες της.

Μέσα σε όλα, είναι ορατό το ενδεχόμενο να επιστρέψουμε και στα nineties, τη δεκαετία του ’90. Ελλοχεύει ο κίνδυνος ενός ιδιωτικού τομέα της αρπαχτής, αλλά και του ρηχού lifestyle που συγκάλυπτε εντέχνως τα προβλήματα του τόπου την εποχή της πλαστής ευδαιμονίας.

Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι ωριμάσαμε ως κοινωνία. Και πως έχουμε μπροστά μας μοναδικές ευκαιρίες. Στην εποχή μας, για παράδειγμα, ένας νέος με όρεξη και ιδέες μπορεί να ξεκινήσει μια νεοφυή επιχείρηση με κάποιο πρωτότυπο κόνσεπτ, βρίσκοντας το απαραίτητο κεφάλαιο μακριά από τα σύνορά μας. Πριν από λίγα χρόνια, αν έλεγε ότι ήταν Ελληνας, λειτουργούσε αρνητικά. Αυτό ξεπεράστηκε. Ελληνες που ζουν έξω θέλουν να επιστρέψουν, υπό τον όρο ότι η κανονικότητα θα συνεχιστεί και βεβαίως θα χαλαρώσει ο ζουρλομανδύας των φόρων και εισφορών. Ο τόπος έχει τα μεγάλα του προτερήματα, που κάνουν τους περισσότερους Ελληνες να θέλουν να επιστρέψουν σε αυτόν.

Είδαμε ακόμη τη δύναμη της Αθήνας, η οποία κατάφερε να αλλάξει μέσα από την κρίση και να γίνει μια πολύ ελκυστική πόλη για «ψαγμένους» τουρίστες.

Χάνουμε, δυστυχώς, χρόνο και ενέργεια ασχολούμενοι με μπάχαλα και άλλα βαρίδια. Χάνουμε και μερικές μάχες, γιατί η φαυλότητα και ο παλαιοκομματισμός είναι βαθιά ριζωμένα στο DNA μας. Προχωράμε, όμως. Και δεν δικαιούμαστε να αποτύχουμε αυτή τη φορά.

“Καθημερινή”

USAF Is Spending Millions To Upgrade Turkey Bases Amid Turkish Threats To Kick Them Out

0

thedrive.com

Turkey says it could shut down American military facilities if the United States sanctions it over buying Russian arms and its intervention in Syria.

A US Air Force F-15E Strike Eagle taxis at Incirlik Air Base in Turkey

The U.S. Air Force has announced that it will pay eight different Turkish firms tens of millions of dollars to update the infrastructure and complete other construction projects at facilities it operates in that country over the next five years. This comes amid threats from Turkey’s government, including from President Recep Tayyip Erdogan, to suspend or outright terminate American access to various bases in the country, including Incirlik Air Base, where the United States presently stores approximately 50 B61 nuclear bombs.

The Pentagon announced the Air Force deals, worth $95 million in total, in its daily contracting announcement on Dec. 23, 2019. The notice does not say how much each of the Turkish companies received. The Air Force only considered offers from local companies in accordance with the U.S.-Turkey Defense Economic Cooperation Agreement (DECA), which the two countries signed in 1980 and includes guarantees for Turkish participation in military construction projects.

The contracting announcement does not say what bases in Turkey will see construction projects under the deals, but does say they will be limited to Air Force facilities. The contracts cover “design-build, partial design, and full design infrastructure requirements” and the “work will consist of multiple disciplines in general construction categories for the military base facilities of Air Force and support units within Turkey,” according to the notice.

Though Incirlik is the best known of American facilities in Turkey, the U.S. military had eight major operating locations in the country as of September 2017, according to the most recent publicly available Department of Defense Base Structure Report. The Air Force is the lead service at seven of those sites, with the U.S. Army being responsible for operations at the Kurecik Radar Station, near the city of Malatya, also known as Site K, which you can read about in more detail in this past War Zone story.

DOD

The relevant portions from the most recent publicly available Department of Defense Base Structure Report.

GOOGLE MAPS

The approximate locations of Air Force-managed facilities in Turkey as of September 2017. From left to right: Cigli Air Base, Izmir Air Station, the Ankara Administration Office, the Yumurtalik Petroleum Products Storage Annex, Batman Air Base, and Mus Air Base.

Air Force facilities in Turkey have been important staging bases for U.S. forces, including special operations forces, operating in the region, especially against ISIS in neighboring Syria. Turkey also continues to exist in a strategically important position along the Black Sea and Russia’s southern flank.

The Turkish companies now under contract to the Air Force could perform work as mundane as repaving roads and runways, renovating underground piping for water and sewage, and other general infrastructure-related work, based on planned U.S. military projects in Turkey outlined in Pentagon budget documents in recent years. It could also include more intensive projects, such as renovating larger existing facilities, such as housing or office buildings, or erecting entirely new facilities.

It’s possible that the Turkish companies could find themselves involved in the design and construction of new or revised security features, even at the part of Incirlik where the B61 bombs are stored. In 2015, Turkey’s Kuanta Construction, working as a subcontractor to the Aselsan Cooperation, built a new security perimeter for the so-called “NATO area” of that base where the nuclear weapons are secured.

GOOGLE EARTH/FAS

An annotated satellite image from 2015 showing locations related to the storage of US B61 nuclear bombs at Incirlik Air Base and improvements being made to security there at the time.

Whatever the Air Force expects the Turkish contractors to do, with the work expected to run through at least 2024, at least a portion of the contracts could very well become moot. U.S. relations with Turkey have been steadily eroding since a coup attempt against Erdogan in 2016 and have experienced an even more pronounced chill following the Turkish military’s decision to purchase Russian S-400 air defense systems the following year.

The S-400 deal had already led the Pentagon to boot Turkey form the F-35 Joint Strike Fighter program over operational security concerns, which you can read about in more detail in this previous War Zone story. There is still the looming threat of U.S. sanctions over the purchase of the Russian air defense systems.

In addition, there have been growing calls in Congress for even harsher punitive actions against Turkey in light of its military intervention into Northern Syria, which began in October 2019 and has been aimed primarily at U.S.-backed forces, which are predominately Kurdish.

“If this is necessary, together with our delegations, we will close down Incirlik if necessary,” President Erdogan said in an interview on Turkey’s A Haber television network on Dec. 15, 2019, following U.S. lawmakers’ passage of a resolution recognizing the genocide of ethnic Armenians in the Ottoman Empire in the early 20th century. “If it is necessary for us to take such a step, of course we have the authority.”

“If they are threatening us with these sanctions, of course we will be retaliating,” he continued.

USAF

Air Force personnel conduct construction activities at Diyarbakir Air Base in Turkey in 2015. Diyarbakir, also known as Site D, is another base in the country that US forces have used on a contingency basis in the past.

Erdogan also threatened to shut down Site K in the same interview. It’s unclear whether these threats extend to other American facilities in the country. The U.S. is already considering finally pulling the B61s out of Incirlik and there are unconfirmed reports that it may have already begun doing so.

The Turkish President has adopted increasingly authoritarian policies in recent years and stoked unsubstantiated conspiracy theories of direct U.S. involvement in the 2016 coup attempt, and has moved his country closer to Russia’s sphere of influence, as well. Turkey is also deepening its commitments to the internationally-recognized government of Libya and has prompted a major maritime dispute as a result of a recent deal with Libyan authorities, issues you can read about in great detail in this War Zone piece, which are examples of increasingly assertive foreign policy.

Other Turkish officials have made similar remarks in recent weeks, as well. “We will evaluate the worst-case scenario and in the event of a decision to sanction Turkey, the Incirlik and Kurecik airbases can be brought to the agenda,” Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu said on Dec. 12, 2019, in his own televised interview. Cavusoglu had also made similar threats earlier in the year and Turkish officials have done so on multiple occasions in the past without following through, but U.S.-Turkish relations seem especially strained at present. Turkey has suspended certain types of U.S. access to Incirlik, in particular, on multiple occasions in the past.

U.S. sanctions themselves could upend the military contracts with the various Turkish firms, depending on how severely they restrict the U.S. government’s ability to do business in the country. A proposed sanctions package presently making its way through Congress would enact close to a total arms embargo against Turkey, but would not outright prohibit the U.S. government from contracting with companies there to provide services to American forces. Addition restrictions imposed under the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act, or CAASTA, could also create hurdles. It is important to note that there are provisions in both CAASTA and the proposed legislation for waivers in light of national security concerns.

When any sanctions might take effect and what form they might take remains to be seen. U.S. President Donald Trump and his administration have argued against sanctions and other actions that are critical of Turkey as they seek to try to negotiate with Turkey to resolve the S-400 issue and other impasses.

KYODO VIA AP IMAGES

US President Donald Trump, at left, and Turkish President Recep Tayyip Erdogan, during the latter’s visit to Washington, D.C. in November.

So, in the meantime, Turkish contractors will be getting to work on various construction projects at U.S. facilities, even if it’s not clear what the future will hold for American forces in the country.

Contact the author: [email protected]

An Energy Silk Road in the Mediterranean

0

By December 24, 2019

BESA Center Perspectives Paper No. 1,380, December 24, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: Israel has made the mistake of trying to integrate into a declining Arab World. Instead, it should prioritize its integration into the emerging Mediterranean bloc consisting of Italy, Greece, and Cyprus.

One of Israel’s current diplomatic strategies is to court the stable Arab states of the Persian Gulf. Doing so would unlock economic opportunities for all sides while allowing for a close counterterrorism partnership (aimed primarily at Iran and Turkey). It would also sideline the Palestinian issue, which has long been at an impasse.

The value of prioritizing the Arab states is questionable, however. Libya, Yemen, Iraq, and Syria are consumed by internal turmoil and civil war. A once powerful Egypt now relies on international aid. So does Jordan, which is little more than a glorified refugee camp. Lebanon—once an open and promising Arab state—is today little more than a destitute Iranian colony. The Gulf States are sunk deeply in the Yemen quagmire and human rights controversies. The Qatari crisis and Doha’s reluctance to militarily respond to Iranian provocations undermines the prospects for Gulf normalization.

Jerusalem has a better and more immediate alternative toward which it should orient its diplomacy—one that will cement Israel’s role as the dominant military and economic power in the Mediterranean. Israel should look not south for its future but northwest.

There are significant merits to the “Axis of Antiquity” between Greece, Israel, and the Republic of Cyprus. Recently, Turkey and the Tripoli-based militia it supports (along with Qatar) signed a deal demarcating Libyan-Turkish borders at the Mediterranean that infringe on Cypriot, Greek, Egyptian, and other maritime rights, leading Athens to expel the Libyan ambassador. Meanwhile, Italy, Bulgaria, and others have expressed interest in joining the Eastern Mediterranean Energy Initiative.

Israel should capitalize on these opportunities even as it pursues closer ties with the stable Arab countries.

China is expanding economically across the Eurasian landmass with a “New Silk Road.” Israel can create a regional version of this—an “Energy Silk Road,” if you will. Israel can develop and connect its Leviathan gas fields to Cyprus’s Aphrodite fields. A gas pipeline could run through Cyprus to Greece and through the Balkans, up to Romania, and westward to Italy. If Egypt can overcome its differences with Israel and cooperate, it could attach its Zohr gas fields to the regional pipeline as well. Doing so would lift the Egyptian, Greek, and Cypriot economies out of poverty and massively grow the Israeli economy. Given Egypt’s bad relations with Turkey and proxies in Libya, as well as its increased cooperation with Nicosia and Athens, this is not impossible—though as it is busy fighting jihadists in the Sinai, Cairo’s focus will likely remain elsewhere for the time being.

In addition to natural gas, it is also possible for Israel to develop its oil supplies in the Negev, the Golan Heights, and near Jerusalem, and connect them to an additional pipeline.

The Kurdish areas of Iraq and Syria have their own healthy supply of oil. Should they achieve independence amid the unrest and international isolation of Turkey and Iran, their economy could develop through creation of their own oil pipeline, which could connect to the Israeli-Greek-Cypriot initiative. Doing so would likely require enormous military assistance—something Israel might be able to provide after it deals with its own threats along its borders. This could be of vital security importance to Jerusalem, as a Kurdish state would be another pro-Western democracy and ally capable of blocking the neo-imperial ambitions of Iran and Turkey as well as containing extremist Arab groups.

Israel, Greece, and Cyprus must change their attitudes toward the self-declared Turkish Republic of Northern Cyprus. Rather than ignoring it, they should understand that Turkish Cypriots share their wariness toward Ankara. Nicosia, Athens, and Jerusalem should invite Northern Cyprus to participate in the initiative, in a manner similar to the Nicosia Master Plan for the capital city’s shared sewer system. This would elevate the Turkish-Cypriot economy and pry Northern Cyprus further away from Ankara. It could also lead to renewed peace talks on the island and reestablish Cyprus’s historic role as a central economic hub.

Important military, economic, and diplomatic opportunities could result from the establishment of an Energy Silk Road. Given the new Libyan-Turkish provocation, it’s crucial that Israel sell advanced air defense systems to Greece, Cyprus, and the Balkan countries to prevent the cash-strapped Russian and Turkish regimes from infringing on neighboring countries’ turf. It could also do so in the case of Kurdish independence, and make an effort to persuade the US to sell Patriot or THAAD missile defense systems to those countries. Given that America supports the initiative but wants to withdraw from the region, this should be an easy task—one that can enrich both Washington and Jerusalem. (A joint defense mechanism of all involved countries, as well as increased Israeli naval capabilities, might be required to see this through.)

Much as the Allies of WWII penetrated Europe’s “southern soft underbelly,” Israel can do the same. Southeastern Europe has blocked harmful anti-Israel EU resolutions and is more inclined to support Jerusalem than to support Ramallah. Making Europe more dependent on Israeli energy exports would deepen this relationship while prying Brussels loose from its dependency on Iranian and Arab oil. That alone would weaken the EU’s automatic pro-Palestinian stance.

At the same time, Israel should continue pursuing its interests with the Gulf monarchies—particularly the UAE and Saudi Arabia. Those states are modernizing and secularizing, and they want to participate in counterterrorism and economic initiatives with the Jewish state. This could include Arab investment in the Energy Silk Road, perhaps with pipelines running from Egypt and Israel into Jordan, Saudi Arabia, Oman, Bahrain, and the UAE.

For the time being, however, in view of the unreliability of Abu Dhabi and Riyadh, Israel would do well to explore alternatives to its north.

View PDF

Dmitri Shufutinsky is a graduate of Arcadia University’s Masters program in International Peace & Conflict Resolution. He lives in Kibbutz Erez, Israel as a Lone Soldier in the Garin Tzabar program. He was drafted into Michve Alon on December 15.

Turkey’s new Islamist elite to get a taste of ostentatious consumption

0

The Washington Post

By Can Dundar

Dec. 24, 2019 at 11:26 am EST

Büşra Nur, “wonderland” With several stunning videos that share in the life became the subject of the day in Turkey.

Here is the exaggerated wedding … And here is the entrance image from the door of the Ottoman-style pavilion, accompanied by a lullaby specially composed for the newborn with his newborn baby mev

There are two reasons why the videos are the subject of national debate: The conservative Islamists criticize the enthusiasm of Büşra Nur with the headscarf, while AKP opponents question how her husband, who was a bureaucrat at the Ministry of Health, used to accumulate this fortune.

Following this discussion, social media revealed that Büşra Nur was not an exception, as some might think. And the debate has moved to another dimension: Erdogan’s Turkey, there is nothing to be surprised ostentatious piety and the blending of extravagant consumption. A Twitter account called “# AKPCocuklari edi documented the luxury of those who managed to get close enough to have a photo taken by President Erdogan.

When he came to power, Erdogan had refused to move from his modest home in a remote neighborhood of Ankara to the Prime Minister’s residence. Now in its eighteenth year in power, he boasted that he lived in one of the world’s largest houses. “Self-palace built in 1000 rooms” if their criticism , “Wrong, you know, there are 1150-odd rooms,” he answers.

Emine Erdoğan, his wife, who once hesitated to shake the hand of men, is now rich enough to travel with a $ 50,000 Hermes bag…

Most of the new Islamist riches came to this point thanks to state-funded foundations and public tenders, the award of closeness to the Erdogan family.

Şafak Çak , the popular interior architect of the Muslim society , says that the city’s new Islamic elite enjoys leaf thrones, Svarovski stones buried in parquets, giant screens broadcasting from the Kaaba, Louis Vuitton toilet papers and air conditioners spraying rose water.

Most of them, like Erdoğan, teach their children in America and prefer Maldives or Dubai for their holidays. The women are covered with a Dior scarf over Ferre’s topcoat, and Hermes walks around with bags in their arms.

Known for his radical Islamist views New Contracting newspaper writer Abdurrahman Dilipak, falling to a last summer language “veil bachelor party” images of the sharing As he wrote :

“’Modern conservatives’ have come to the point where your lips are cold. We now have halal beer, wine and champagne. There are ladies with hijabs playing at the yacht parties. There’s nothing to look for in the Gulf countries. This includes the relatives of politicians and bureaucrats. Haram money does not look like it is in the wallet. ”

Women with headscarves disagree with these criticisms. One of them reacted to this conservative pressure in another Islamist newspaper:

“We expect them to dress like their mothers why the likeness of her youthful women?” Text , why would deal DUğUylA what others wear conservative man, he was questioning they look at their moral behavior.

It seems that Islamic politics, which has been regarded as a provincial crop for many years, is becoming urbanized, secular and secular.

Western taste patterns and the passion of consumption are infiltrating to the most remote parts of society. Political Islam is having a hard time persuading women to call home for an election campaign. This is why Büşra Nur’s flamboyant wedding and mevlit videos have created such a great debate. Büşra Nur, shrugging similar criticisms of Islamists and secularists, “I have nothing to deal with them. I earn more than my wife and I give you my social media tax “, he said .

In 2012, Erdogan promised to nesil raise a religious generation ”. But Bekir, a reliable pollsters are heavy, this “social engineering” project that gave opposite results showed :

According to the research, the rate of prayers, fasting and head covering among young people has decreased gradually in the last 10 years. While the number of young people who defined themselves as “traditional conservative” or “religious azal declined, the percentage of those who defined themselves as“ modern i rose from 29 percent to 42 percent. He believes that this is not about the weakening of religious beliefs, but about urbanization. Thanks to technology, the rhythm of life has also changed. They have less time to worship. Therefore, young people today are very different from the previous generation with their moral and cultural forms. ”

The country’s secularists see the increasing visibility of headscarved women as a threat. Islamists are on the alert that the turban is not enough to protect women from the modern-secular way of life.

The new generation of Turkish Islamists is shaped by the double pressure of capitalist consumption and government-encouraged religiosity.