Ακόμη και αν διαψεύσθηκε το περιεχόμενο της συνέντευξης του Ιταλού ΥΠΕΞ στο Anadolu δεν θα ήταν φρόνιμο να μη ληφθεί υπόψη ως ενδεχόμενο, αναλόγως, των εξελίξεων και της συγκυρίας. Και να διαμορφωθεί σενάριο με τα δεδομένα της συνέντευξης απο τους διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής.
Η Ιταλία έχει κάθε λόγο να ανακοπούν οι μεταναστευτικές ροές απο τη Λιβύη και, γενικότερα, τη Βόρειο Αφρική.
Η ΕΝΙ έχει πάρει μεγάλα κοιτάσματα της Λιβύης τα οποία, προς το παρόν, δεν μπορεί να αξιοποιήσει.
Η Ρώμη θα είχε κάθε συμφέρον η εναλλακτική λύση για την Ευρώπη να είναι τα, υπο τον μεγάλο έλεγχό της, ενεργειακά κοιτάσματα της Λιβύης και όχι ο EastMed.
Και κάτι, ακόμη, πολύ σημαντικό.
Μελετήστε τις συμμαχίες που συνήφθησαν στους δύο παγκοσμίους πολέμους και, κυρίως, μελετήστε τα συμφέροντα που συνέκλιναν για να διαμορφωθούν οι συμμαχίες αυτές.
Όσο για το anadolu και την συνέντευξη του Ντι Μάϊο:
Θα σας έλεγα τέτοιες στιγμές και με τέτοια συμφέροντα να παίζονται να μην παίρνετε όρκο για το εάν κάτι ειπώθηκε ή όχι, ακόμη και αν διαψεύσθηκε.
Και η Μέρκελ διέψευσε ότι της ζήτησε ο Ερντογάν να μην παραστεί η Ελλάδα στο Βερολίνο. Την πιστεύετε; Θα ήθελε ο Ερντογάν ελληνική παρουσία;
Στη θέση των διαμορφωτών της εξωτερικής πολιτικής θα έπαιρνα οπωσδήποτε υπόψη το ενδεχόμενο που διαψεύσθηκε. Ως προς τον έλεγχο των πηγών: το anadolu πήρε μια συνέντευξη. Την ανεβάζει και την αναπαράγουμε. Αυτό, μόνο του είναι είδηση. Το ότι αντιδρά η Ιταλία είναι μια άλλη είδηση. Το ότι κατεβάζει την είδηση το anadolu είναι μια τρίτη είδηση. Και τα τρία μαζί, και οι αναλυτικές προεκτάσεις τους, συνιστούν την εξέλιξη ενός συμβάντος. Αυτήν την εξέλιξη παρακολουθήσαμε. Όλα συνέβησαν.
Η είδηση είναι κάτι ζωντανό. Γεννιέται, εξελίσσεται, ολοκληρώνεται και επιδέχεται ερμηνειών.

ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ

Στην Τουρκία φτιάχνουν μεθοδικά γερμανικά πανεπιστήμια για να μπορούν μετά να προσλαμβάνουν στην Γερμανία τους αποφοίτους τους.

Οι Γερμανό -τουρκικές σχέσεις δεν αλλάζουν πια. Φυσικά, έπρεπε να είχαμε εγκαίρως φροντίσει. Αλλά πώς, όταν το πολιτικό μας σύστημα ήταν Γερμανοτραφές…..

Το ενδιαφέρον είναι ότι εξακολουθούμε να τρέμουμε εμπρός στο φόβο του να θέσουμε ζήτημα αποζημιώσεων….

Οι πολιτικές ελιτ της Ελλάδας φοβούνται τους Γερμανούς. Δεν έχουν καν τολμήσει να ζητήσουν την συμπερίληψη στα σχολικά βιβλία της Γερμανίας  κάποιας μνείας εστω για την εισβολή, κατοχή και καταστροφή της Ελλάδας από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Για την καταστροφή της κοινωνικής  μας συνοχής εξ αιτίας της κατοχής, για την δημιουργία των θεμελίων για το ξέσπασμα  δύο εμφυλίων πολέμων, έκτοτε, και την πλήρη καταστροφή χώρας και λαού της. Η σχέση λεηλασίας συνεχίστηκε με την αθρόα μετανάστευση φτηνού ελληνικού εργατικού δυναμικού στη Γερμανία, την δημιουργία καθαρά ελληνικών σχολείων στη Γερμανία  , λόγω του ψυχολογικού φραγμού των μεταναστών που οφείλονταν στα βιώματα της κατοχής και στην καταστροφή και άλλων γενεών νέων παιδιών που τελικά δεν κατάφεραν ποτέ να ενσωματωθούν σε καμία από τις δυο χώρες.

Σήμερα , η Ελλάδα έχει 2500 τανκς αγορασμένα από την Γερμανία-βασική αιτία οι πολεμικές δαπάνες για την οικονομική μας κατάρρευση-.Η Γερμανία διαθέτει για την άμυνάς της περί τα 300 άρματα και 30 αεροπλάνα. Προτιμά να παράγει και να πουλά.  Στην Ελλάδα , την Τουρκία και αλλού…

Και η Τουρκία να τα μεταφέρει στην Συρία ,  στα κατεχόμενα της Κύπρου και αλλού…

Πρόσφατα , η Πολωνία περιέφραξε το οικόπεδο της πρεσβείας της στο Βερολίνο με ένα τεράστιο πανό πάνω στο οποίο παρουσιάζονται εικόνες από τις ναζιστικές θηριωδίες  στη χώρα…

Εμείς προτιμούμε την δημιουργία έδρας ελληνικής γλώσσας στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου – επιχορηγούμενης  από ελληνικό ίδρυμα- η οποία προωθεί την συμφιλίωση και την προσέγγιση των δύο λαών. Ο ,τι κάνει και το Γκαιτε στην Αθήνα, μαζί και τα αθρόα πληρωμένα ταξίδια Ελλήνων παραγόντων στη Γερμανία και τη δραστηριοποίηση πληθώρας γερμανικών ιδρυμάτων στην χώρα μας.

Για τις γερμανικές και ελληνικές πολιτικές ελιτ το απαιτούμενο είναι η λήθη.  Για να επαναληφθεί και πάλι η ιστορία , αλλά τη φορά αυτή με άλλη μορφή και σενάριο..

Οι πολεμικές αποζημιώσεις εξάλλου πληρώθηκαν και με το παραπάνω από  τις εισροές της ΕΕ …. όπως ευθαρσώς επικαλούνται οι γερμανικές πολιτικές ελιτ…

Και οι Γερμανοί Πρόεδροι Δημοκρατίας και πρέσβεις πηγαίνουν κατά καιρούς στα σπαραγμένα χωριά, ζητούν μια ψιθυριστή συγνώμη, που δεν προλαβαίνει ποτέ να φτάσει στα γερμανικά ΜΜΕ  και στα αυτιά των κατοίκων της χώρας.

Ο Μπερνάρ Ρουζιέ προεξοφλεί την εκλογική συνεργασία ενός τμήματος της Αριστεράς με τους μουσουλμάνους

Μια αδιαμφισβήτητη ακαδημαϊκή έρευνα εξετάζει πώς έχουν αναπτυχθεί τα “ισλαμικά οικοσυστήματα” στις λαϊκές γειτονιές.

Το βιβλίο του Μπερνάρ Ρουζιέ με τίτλο “Τα κατακτημένα εδάφη του ισλαμισμού“, αποτελεί μια ψυχρή ακαδημαϊκή έρευνα για τα διάφορα στάδια της “απόκτησης ελέγχου” από ένα συγκεκριμένο τμήμα του Ισλάμ στη Γαλλία. Για να γίνει αυτό, ο συγγραφέας, ένας μεγάλος ειδικός στην ιδεολογία του Σαλαφο-τζιχαντισμού στη Γαλλία και τη Μέση Ανατολή, μελέτησε την εξέλιξη των ιδεολογιών που προέρχονται από τους θεολόγους της Αραβικής Χερσονήσου μέχρι τα εκλογικά προγράμματα στα παριζιάνικα προάστια.

Για αυτόν, αυτή η «απόκτηση ελέγχου» προέρχεται από αυτή των “ισλαμιστών επί του Ισλάμ“. Έχουμε “από τη μία ένα νόμιμο αίτημα, αυτό της κατασκευής τζαμιών και της αναγνώρισης του Ισλάμ ως θρησκείας και από την άλλη την ανάληψη πραγματοποίησης αυτού του αιτήματος από ισλαμιστές μέσω δικτύων τα οποία έχουν μετατρέψει τα «αστικά γκέτο» των μεγάλων γαλλικών οικισμών σε μαχητικούς θύλακες », εξηγεί ο ερευνητής. Έτσι, μέσω τζαμιών, θρησκευτικών σχολείων, ενώσεων ή επιχειρήσεων halal, ένα ριζοσπαστικό Ισλάμ επέβαλε το νόμο του στο Ισλάμ της Γαλλίας, ενθαρρύνοντας τη σύσταση «ισλαμικών εδαφών». Ο συγγραφέας προχωρεί ακόμη περισσότερο, καταγγέλλοντας τη βοήθεια ορισμένων τοπικών εκλεγμένων αξιωματούχων. Τέλος, όπως ο πολιτικός επιστήμονας Gilles Kepel, ο Bernard Rougier πιστεύει ότι τα φαινόμενα ριζοσπαστικοποίησης στη Γαλλία είναι μια λογική επέκταση μιας «Σαλαφιστικής επανάστασης», η οποία έχει επανενεργοποιήσει την πιο συντηρητική σουνιτική κληρονομιά. Στη δεκαετία του 1990, “βλέπουμε, παράδειγμα, να εμφανίζονται Σαυδάραβες ουλεμάδες στο Argenteuil“, εξηγεί. “Με διακριτικό τρόπο, ο Σαλαφισμός εγκαθίσταται και υπαγορεύει το πρότυπο του στα γαλλικά τζαμιά και γενικότερα στα προάστια από τα τέλη της δεκαετίας του 1990″, συνεχίζει.

Το τζαμί στο Aubervilliers. Οι κομμουνιστές εξασφάλιζαν το δήμο χάρις στη συνεργασία τους με τους μουσουλμάνους.

Στο βιβλίο του, ο ερευνητής εντοπίζει τέσσερις δυνάμεις που κυριαρχούν σε αυτά τα «ισλαμικά οικοσυστήματα»: τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, τους Ταμπλιγκί, τους Σαλαφιστές και τους τζιχαντιστές. Αναδεικνύει τον «πολιτικό» χαρακτήρα των πρώτων, που «ενδιαφέρονται για την κατάκτηση του θεσμικού πολιτικού χώρου» και για τον πιο «ιεραποστολικό» χαρακτήρα των δεύτερων. Όσο για τους Σαλαφιστές εκτιμά ότι «αναπτύσσουν απίστευτη συμβολική βία ενάντια στη γαλλική κοινωνία». Το «Σαλαφιστικό Ισλάμ υποθέτει μια ρήξη με τις αξίες των ευρωπαϊκών κοινωνιών λόγω της αυστηρής και άτεγκτης τήρησης των ιερών γραφών», ενώ «περιγράφει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ως αντικείμενο καταστροφικής επιχείρησης του Ισλάμ», συνεχίζει. Η τέταρτη κατηγορία, οι τζιχαντιστές, συνδέεται άμεσα με το «περιβάλλον της ισλαμικής κοινωνικοποίησης» που περιέγραψε ο Bernard Rougier.

Μουσουλμάνοι αντί προλετάριοι

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτά τα “ισλαμικά οικοσυστήματα” αναπτύχθηκαν παίρνοντας τη θέση του μεταπολεμικού κομμουνισμού. Το πιο εμβληματικό παράδειγμα είναι το Aubervilliers, το προάστιο του Παρισιού. “Κατά τη διάρκεια της μακράς θητείας του (1983-2003), ο κομμουνιστής Jack Ralite ήταν ένας από τους πρώτους που ασκούσε  πολυπολιτισμικότητα και εθνοθρησκευτική πελατεία“, διευκρινίζει ο Bernard Rougier. Ο δήμαρχος άνοιξε έτσι την πόρτα στα θρησκευτικά κινήματα. Ο γαμπρός του και διάδοχός του Pascal Baudet επίσης «στηρίχτηκε σε ισλαμικά δίκτυα» για να επανεκλεγεί. Στην Aubervilliers, μόνο οι μισοί από τους ψηφοφόρους είναι εγγεγραμμένοι και υπάρχει 60%  αποχή. Αρκούν λοιπόν, “μερικές εκατοντάδες ψήφοι  για να κερδίσει κάποιος τις δημοτικές εκλογές“, περιγράφει ο συντάκτης. “Εκτός από ότι οι κοινοτικοί παράγοντες θα ζητήσουν έπειτα ανταμοιβές όσον αφορά θέσεις εργασίας, θρησκευτικές εγκαταστάσεις κ.λπ.” συνεχίζει, αναφέροντας για παράδειγμα το σχέδιο για την κατασκευή ενός μεγάλου τζαμιού στην πόλη. Είναι επίσης σε αυτή την πόλη που γεννήθηκε ο σύλλογος Citizen Alliance, ο οποίος διοργάνωσε κολύμβηση με το Μπουρκίνι σε μια δημοτική πισίνα της Γκρενόμπλ.

Η συνενοχή της Αριστεράς

Γενικότερα, ο ερευνητής καταγγέλλει τη φιλοφροσύνη μιας συγκεκριμένης αριστεράς με τον κοινοτισμό. “Στις επόμενες εκλογές, στα ψηφοδέλτια της «Ανυπότακτης Γαλλίας», θα υπάρξουν υποψήφιοι από αυτό τον Ισλαμικό ιστό», καταγγέλλει, αναφερόμενος στον αυξανόμενο αριθμό «κοινοτικών ψηφοδελτίων». “Κάποιος Samy Debah, ιδρυτής της CCIF (Σύλλογος Κατά της Ισλαμοφοβίας στη Γαλλία) και υποψήφιος στη Garges-lès-Gonesse, πρόβαλε το ψηφοδέλτιό  του για να απειλήσει τις οργανώσεις της αριστεράς ότι θα χάσουν ψήφους. Η αριστερά έχει επίσης καταλάβει το μήνυμα πολύ καλά, καθώς πολλοί από τους εκπροσώπους της ήταν παρόντες στην πορεία κατά της ισλαμοφοβίας. Ένα μέρος της αριστεράς είπε στους Ισλαμιστές: “Εντάξει, σας παίρνουμε στα ψηφοδέλτιά μας, κάνουμε τους απαραίτητους συμβιβασμούς μαζί σας“, εξηγεί. Επιπλέον, πιστεύει ότι σήμερα είναι πολύ δύσκολο για το κράτος να πολεμήσει ενάντια σε αυτή τη μάστιγα. “Ο κίνδυνος είναι ότι κάθε πρωτοβουλία της κυβέρνησης, όπως αυτή για τα αδύναμα σήματα ριζοσπαστικοποίησης, θα καταγγελθεί ως μορφή ισλαμοφοβίας“, λέει με λύπη, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι “έχουμε περάσει από την άρνηση στην αναγνώριση “, παρά το γεγονός ότι” υπάρχουν πολύ λίγα μέσα “. Για αυτόν, ωστόσο, υπάρχουν αρκετές προσιτές λύσεις: αυστηρότητα έναντι των ριζοσπαστικών ιεροκηρύκων «διευκόλυνση άλλων μορφών κοινωνικών δεσμών σε αυτές τις γειτονιές» επενδύοντας στον «ανθρώπινο παράγοντα» περισσότερο παρά στο «πλαίσιο» και «ενθαρρύνοντας εναλλακτικές ομιλίες για την περιθωριοποίηση αυτού του θρησκευτικού λόγου“. Σε κάθε περίπτωση, εάν δεν βρεθούν γρήγορα λύσεις, “αυτά τα οικοσυστήματα θα τροφοδοτήσουν την έκρηξη της βίας“, προειδοποιεί ο Bernard Rougier.

https://www.valeursactuelles.com/societe/un-livre-choc-denonce-la-prise-de-controle-de-certains-quartiers-par-lislam-114613

Μετάφραση: Ε.Δ.Νιάνιος

Το πρόβλημα με τη “Διάσκεψη του Βερολίνου”, δεν είναι, μόνο, η αποτυχημένη καγκελάριος Μέρκελ αλλά και η γερμανική πολιτική προς την Ελλάδα.
Εκτός απο τη Διάσκεψη του Βερολίνου που συνέρχεται αύριο Κυριακή στη γερμανική πρωτεύουσα, υπάρχει και η λεγόμενη “Διαδικασία των Δυτικών Βαλκανίων”. Μια γερμανική πρωτοβουλία απο το 2014 που, θεωρητικά, προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων να ενταχθούν στην Ένωση. Ουσιαστικά αποτελεί την επιβολή της γερμανικής πολιτικής στις χώρες αυτές.
Ποιές χώρες συμμετέχουν;
Σερβία, Μαυροβούνιο, Αλβανία, ΠΓΔΜ, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κόσοβο, ως χώρες των Δυτικών Βαλκανίων και ορισμένα κράτη μέλη της ΕΕ με… σημαντική επιρροή στην περιοχή- όπως μας είπαν- όπως Γαλλία, Γερμανία, ΗΒ, Ιταλία, Αυστρία, Σλοβενία, Κροατία.
Η Ελλάδα εκτός. Δηλαδή, η Σλοβενία και η Κροατία έχουν μεγαλύτερη επιρροή απο την Ελλάδα στα Δυτικά Βαλκάνια!!!
Η Σλοβενία, μάλιστα, δεν θέλει καν να θεωρείται βαλκανική χώρα.
Ξυπνείστε. Υπάρχει πρόβλημα με τη γερμανική πολιτική. Όχι, μόνο, με τη Μέρκελ. Θα το βρούμε μπροστά μας.

Ο Charles de Meyer, πρόεδρος της SOS Chrétiens d’Orient, καταγγέλλει τη διεθνή αδιαφορία για τους χριστιανούς στην Τουρκία, οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι μεταξύ του αυταρχισμού του Ερντογάν και των κουρδικών πολιτοφυλακών.

Πρόσφατο παράδειγμα η σύλληψη του πατρός Sefer Aho Bileçen, ενός Σύριου Ορθόδοξου μοναχού από το μονή Mar Yacoub στην περιοχή Tur Abdin, με τη αιτιολογία ότι βοήθησε το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), καθώς η μονή του φιλοξένησε για λίγες στιγμές έναν από τους αγωνιστές του. Αλλά είναι αιώνια παράδοση τα μοναστήρια να είναι ουδέτερα καταφύγια σε αυτά τα μέρη. Ο μοναχός αφέθηκε προσωρινά ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του.

Το σκάνδαλο της σύλληψής του είναι μόνο ένας δείκτης του θανάσιμου διλήμματος που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί στην Τουρκία. Εάν αρνηθούν να υπηρετήσουν το ΡΚΚ (φόρος, αναγκαστική φιλοξενία κ.λπ.)  υφίστανται  αντίποινα από αυτή τη μαρξιστική πολιτοφυλακή. Αν ικανοποιήσουν  τα αιτήματά τους, τότε το τουρκικό κράτος στρέφεται εναντίον τους. Όλα μέσα σε μια απογοητευτική διεθνή αδιαφορία που αφήνει να εξαφανιστούν τα τελευταία ίχνη του χριστιανισμού της Τur  Αbdin.

Η Τουρκία διεξάγει έρευνες στα κυπριακά ύδατα; Συνεχίζει να λαμβάνει προενταξιακές πιστώσεις από την ΕΈ. Η Τουρκία απειλεί τα ελληνικά νησιά; Δεν δέχεται την παραμικρή κριτική. Η Τουρκία στέλνει ένοπλες δυνάμεις της στη Λιβύη, ελέγχοντας τα δύο κύρια σημεία αναχώρησης μεταναστών προς την Ευρώπη; Κανείς δεν μιλά για τον στρατηγικό κίνδυνο μιας τέτοιας κατάστασης. Η Τουρκία εισβάλλει στη βορειοανατολική Συρία; Το ΝΑΤΟ αναδιπλώνεται.

Το γεωπολιτικό θαύμα της εξουσίας του Προέδρου Ερντογάν προέρχεται από την ευρωπαϊκή ανικανότητα που αρνείται την αλλαγή της συμμαχίας που πλέον επιβάλλεται. Επιτρέπει στην Τουρκία να ασκεί την επιρροή της στα Βαλκάνια και ούτε καν ενδιαφέρεται για την τύχη των εκκλησιών του Μαυροβουνίου ή των Χριστιανών του Κοσσυφοπεδίου. Εφησυχάζει και πολλαπλασιάζει τις επιδοτήσεις σε ένα κράτος που δεν παύει ποτέ να την απειλεί ή να την προσβάλει. Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu μπορεί να απειλεί ανοιχτά τα νερά της Κρήτης ή της Ρόδου, να προσβάλει την αρμενική μνήμη ή να καμαρώνει στις αραβικές πρωτεύουσες χωρίς μέτρα αντιποίνων από τη Γαλλία ή την ΈΕ, ή από τις ΗΠΑ. Οι χριστιανοί στην Τουρκία είναι σαν τους αδελφούς τους σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής: είναι πατριώτες και αποτελούν ουσιαστικά στοιχεία στη ζωή των κοινωνιών τους. Δεν μας ζητούν να τους ξεχωρίσουμε, αλλά απλώς να κατηγορήσουμε τη δυτική υποκρισία των ύμνων για τον “σουλτάνο” Ερντογάν, που διακωμωδείται από τους σχολιαστές αλλά χαϊδεύεται από τους διεθνείς θεσμούς.

Πηγή: https://www.lefigaro.fr/vox/religion/l-arrestation-d-un-moine-orthodoxe-rappelle-les-menaces-qui-pesent-sur-les-chretiens-turcs-20200116