Αρχική Blog Σελίδα 2556

Will a Hydrocarbon Discovery in the Eastern Mediterranean Bring Peace to Cyprus?

Από
anixneuseis
-
0

geopoliticalmonitor

SITUATION REPORTS – January 14, 2020
By Stephen Delaney
EasternMediterranean-Banner
Tensions in the Eastern Mediterranean have begun to heat up over the last year, in no small part due to the discovery of a significant new reserve of hydrocarbons. Central to this dispute is the fate of Cyprus – a country long riven by a political dispute. But while this latest discovery risks escalating the situation, the new resources also represent an opportunity to re-open negotiations around the re-unification of Cyprus.

In February 2018, the discovery of a large gas reserve in the Eastern Mediterranean thrust Cyprus into the center of an emerging geopolitical crisis. The gas field falls within the Exclusive Economic Zone (EEZ) of Cyprus, but Turkey – which does not recognize Cypriot claims – has instead exercised its own claim to the area. Turkey has gone so far to enforce this claim by deploying both military vessels to the area and beginning the process of drilling for the hydrocarbons.

Cyprus has been an independent nation since 1960 and is demographically divided between Greek Cypriots and Turkish Cypriots. Tensions between these groups eventually escalated into war, and the island remains divided to this day. Since 1974, many efforts have been made to resolve the dispute in Cyprus, but despite persistent negotiations, all efforts have come up short, with the most recent attempt to reach an agreement collapsing in 2017.

The latest developments in the Mediterranean risk further tensions between the two groups, but have also opened a path toward successful peace talks. The added issue of hydrocarbon ownerships raises the stakes for those on the island and creates new incentives for both Turkish and Greek Cypriots to achieve a peace settlement and power-sharing agreement. Even more importantly, the addition of the hydrocarbons debacle creates a new item that can be bundled and traded by the two sides. Negotiations experts often point to the concept of adding new issues – or “bundling” – as a way to break impasse. By linking together otherwise indirectly related issues, value can be created for all parties.

Bundling enables a negotiation tradeoff that may make other concessions more palatable. In the case of Cyprus, Greek or Turkish leaders may be willing to swallow political concessions if they their constituents are guaranteed economic proceeds from hydrocarbon development. This also makes the pitch to constituents easier for politicians – concessions that were once deemed impossible can potentially be traded away for new economic benefits that were previously unavailable. In this case, bundling hydrocarbons with political reconciliation between the two sides may allow negotiators to “expand the pie” and create more value for all parties involved.

Similarly, Turkey’s actions in the region also present an opportunity for negotiators by impacting the alternatives that Cypriot leaders have to a peace deal. Turkey’s claims and attempts at exploiting the hydrocarbons presents a ticking clock element to negotiations and weakens the alternatives to Cypriot leaders who risk losing access to the fields if Turkey is able to establish itself. Alternatively, Greek Cypriot leaders can consider working with Turkey to give them access to the field in a manner that would legalize their actions under international law. This may help soften Turkey’s position and weaken support for the status quo, creating a new incentive for Turkish Cypriots to reach a deal.

The timing of this discovery does, however, make the prospects for peace harder, if only because the typical third-party brokers are in no position to be helpful. The United Kingdom, despite its colonial history over the island and its continued military presence, has long been reluctant to involve itself in the dispute on even the best of days, despite their commitment to guarantee Cypriot independence. With the looming Brexit deadline and political strife at home, the chances of the UK suddenly choosing to take an active role are functionally zero. Likewise, the United States is ill-positioned to take the lead in brokering negotiations as recent tensions with Turkey over the purchase of a Russian air defense system has soured the US’ ability to appear neutral and credible to Turks. This means that the UN, with some helpful prodding from the EU, will need to take the lead – a choice that carries its own difficulties due to the string of failed talks the UN has previously led. There is a precedent for UN involvement – the UN supervises the ceasefire lines on the island and the UN has already served in a mediator role when Cypriot leaders have talked peace in the past.

There are no guarantees that bundling these issues together will break the impasse that has long plagued Cyprus. Even if parties can agree to incorporate ownership of hydrocarbons into broader peace discussions, it is possible that entrenched politics on both sides of the Green Line – as well as Turkish national interests – may block any meaningful progress. Still, by bringing more issues to the table there is a chance for the two Cypriot governments and the UN to create the necessary tradeoffs for a grand bargain to move forward. The willingness of Cypriot leaders from both the Greek and Turkish sides to cooperate is a promising start. If carefully managed, the hydrocarbon discovery could prove to be far from a flashpoint and instead become the linchpin for peace in a region where it has long remained elusive.

The views expressed in this article belongs to the author alone and does not necessarily reflect those of any institutions with which the author is associated with or Geopoliticalmonitor.com.

 

ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.

Από
anixneuseis
-
5

Η διπλωματική τακτική της Ελλάδας, μέχρι σήμερα, ήταν να μην έρχεται σε αντίθεση με τις επιθυμίες και επιδιώξεις ΗΠΑ, Ευρώπης, Τουρκίας για να μην προκαλεί την αντίδρασή τους, ακόμη και όταν διακυβεύονταν, ύψιστα συμφέροντά της χώρας.
Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής ήταν η απόλυτη περιφρόνηση της Αθήνας. Κάτι που φάνηκε ηχηρά με την μη πρόσκλησή της στο Βερολίνο.
Η επίσκεψη Χαφτάρ στην Αθήνα δείχνει να αρχίζει μια απόκλιση απο αυτήν την τακτική.
Αν δεν δείξεις την παρουσία σου και ότι μπορείς να διαδραματίσεις κάποιον ρόλο κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για την ύπαρξή σου.
Έστω και έτσι, δειλά δειλά, η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει τα φοβικά της σύνδρομα. Πιστεύω πως διδάχθηκε που την οδηγούν.
Η προσέγγιση Χαφτάρ δεν γίνεται τυχαία. Όπως έγραψα και σε άλλη ευκαιρία, ο Χαφτάρ επέστρεψε στη Λιβύη μετά απο διαμονή στο Λάνγκλει όπου πήρε και την αμερικανική υπηκοότητα.
Προσεκτικά, αλλά με αποφασιστικότητα στο διπλωματικό “παιχνίδι”. Διαφορετικά θα χάσουμε.

*******************************

Μιλάμε για μια χώρα 80 εκατομμυρίων ανθρώπων, την Τουρκία. Δεν υπάρχει ούτε ένας main stream που να θεωρεί αυτά που κάνει ο Ερντογάν επικίνδυνα και καταδικαστέα;
Όσο μπορώ να ψάξω στα αγγλόφωνα sites τους, (δυστυχώς, τουρκικά δεν γνωρίζω), δεν βρήκα τίποτε αξιόλογο.
Θα μου πείτε πως έχει φυλακίσει όλους τους δημοσιογράφους που του έκαναν κριτική. Ναι, έτσι είναι, αλλά ο πληθυσμός της χώρας είναι τεράστιος για να περιορίζεται η δυσαρέσκεια στους φυλακισμένους.
Για το πολιτικό σύστημα της χώρας ας μη μιλήσουμε. Ας ελπίσουμε στην πολιτική εξέλιξη του Ιμάμογλου. Άλλωστε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Turkey can become an actor in the new Great Game in Eastern Mediterranean and the Middle East ǀ View

Από
anixneuseis
-
0
euronews.com
By Ünal Çeviköz
16/01/2020 – 17:36
Opinions expressed in View articles are solely those of the authors.

When historians look at the course of events in the Eastern Mediterranean and the Middle East at the beginning of 2020, it is not entirely unlikely that they might identify this year as a prelude to a new Great Game. On the 2nd of January, Turkish parliament debated and passed a bill to allow the Presidential authority to send Turkish troops to Libya. On the 3rd of January, Qasem Soleimani, an Iranian Major General was assasinated in Baghdad through a US attack. Iran, without hesitation, retaliated by missile attacks on two US bases in Iraq. Shooting down of a Ukrainian passenger plane “by mistake” by the Iranian authorities started an unprecedented civilian reaction in the country. Russian President Putin visited Turkey on January 8 and the two countries called for a ceasefire in Libya. They did the same for the Idlib province in Syria where clashes between the Syrian Army and the terrorist groups escalated. The tension between US and Iran seems to calm down but domestic stability in Iran continues to be very fragile. Moscow facilitated the initial talks between the combatting sides in Libya, however, the sides failed to reach an agreement. The region, apparently, is not short of reasons for further tension and escalation.

It would be an oversimplification if we cannot read one of the motives behind all these developments as the importance of energy resources and their transfer from where they exist to where they are needed. As Turkey’s bilateral relations with the regional countries, to begin with Israel and Egypt, steadily deteriorated in the last ten years, new alliances appeared in the region, particularly in the field of exploration and exploitation of hydrocarbon resources. Turkey has been unable to be a part of those developments, mostly due to its foreign policy errors. Turkey’s neglect of diplomacy in the Eastern Mediterranean created a serious political gap and imbalance.

This new trend, modified with a sectarian and ideological approach to problem-solving, raises concerns and results in serious questioning of Turkey’s intentions in the region. Turkey needs to re-establish reliability, trust and confidence. To do so, it has to leave its policy of taking sides in the conflicts.

Member of Turkish Grand National Assembly, Deputy Chairperson of the Republican People’s Party

A much belated attempt is intended to put Turkey back in the game. Signing a Memorandum of Understanding with Libya on delimitation of maritime boundaries is the point in case. Turkey, with this MoU, tries to become a stakeholder in the new energy equation in the Eastern Mediterranean which is now being developed mainly by the Greek Cypriots.

Coupling that MoU with another one again with Libya on Security and Military Cooperation, however, was a step too far. Turkey now faces a new dilemma; to ensure its maritime rights emanating from international law in the Eastern Mediterranean, it risks to become a part of the Civil War in Libya, perhaps another proxy war in the region, as if the one in Syria that it has been a part of since 2011 has not been costly enough.

While taking initiatives, Turkey should take major responsibility for ensuring the stability in the Eastern Mediterranean. The fact that Turkey has the longest coast line in the region is undisputed. Its geographical location also obliges Turkey to become a major actor in the future settlement of regional geopolitical imbalances as well as in the resolution of regional disputes. Yet, Turkey behaves as if it were not aware either of those responsibilities or its capacity to perform with a view to achieving such targets. Herebelow are a few suggestions.

1. Turkey’s foreign policy has witnessed a sea change in the last ten years. Instead of its much respected impartiality, both in the region and worldwide, Turkey shifted to taking sides in resolution of conflicts and lost its unchallenged capacity of being an honest-broker, especially in the Middle East and in the Eastern Mediterranean. This new trend, modified with a sectarian and ideological approach to problem-solving, raises concerns and results in serious questioning of Turkey’s intentions in the region. Turkey needs to re-establish reliability, trust and confidence. To do so, it has to leave its policy of taking sides in the conflicts.

2. Loss of impartiality and loss of the position of facilitator or an honest-broker, replaces diplomatic skills with aggressive and deterrent rhetoric. Turkey, with its weakening attention on diplomacy and peaceful resolution of conflicts also loses its soft power capacity. It would not be unfair to suggest that this new approach of Turkey in the region is perceived like “gunboat diplomacy”. Turkey, by becoming militarily active and sending troops abroad, gives the impression that it is shifting from soft power to hard power, either by using force or by threatening the use of force. This approach has to change.

Turkey, by becoming militarily active and sending troops abroad, gives the impression that it is shifting from soft power to hard power, either by using force or by threatening the use of force. This approach has to change.

Ünal Çeviköz
Member of Turkish Grand National Assembly, Deputy Chairperson of the Republican People’s Party

3. Military might is useful when it functions as a deterrent. Actual use of military might or attempts at threatening others with the intention of using it ceases its function as a deterrent. Fear in international relations invokes counter measures and attempts to outbalance the adversaries. Such tendencies always end with increased military spending, armament and growing risks of confrontation. Turkey’s military spending has steadily grown in the last couple of years. In the past, Turkey’s military power, coupled with its membership in NATO, has always been perceived as a deterrent in its immediate neighbourhood. This has also allowed Turkey to expand its soft power capacity in the Middle East and in the Eastern Mediterranean. Today, sending troops abroad into Iraq, Syria, Libya, Somalia and Qatar weakens Turkey’s soft power and endorses the perception of expansionism. Accusations about Neo-Ottomanism are mainly related to such a perception. Turkey, unfortunately, fails to refute those accusations but enhances them with its foreign policy conduct in its region.

4. Good-neighbourly relations are essential for peace and stability. Today, Turkey’s relations with its neighbours do not present a constructive outreach. Turkey does not have diplomatic relations with Armenia. Turkey does not have ambassadors in Syria, Israel and Egypt. If Turkey wants to deter its neighbours with its hard power capabilities, that has to be overwhelmingly supported by diplomacy and dialogue. Failing to do so does not make Turkey an asset for its partners and allies, or for its regional neighbours, but turns it into a liability. Turkey needs to correct its relations with neighbours and regional actors in order to be perceived as a positive actor to contribute to the development of peace and stability in the Middle East and in the Eastern Mediterranean. After all, the strongest terms of reference for peace and stability in international relations is international law and diplomacy, particularly when the scene becomes the theatre of tension, confrontation and possible escalation.

5. There is a chance to change the wrong course in Turkish foreign policy through enhanced diplomacy. Reportedly, talks between the Heads of Intelligence Agencies between Turkey and Syria have taken place in Moscow. This is a very late but encouraging attempt to open dialogue with Syria. Turkey should show a similar attempt in Libya by prioritising a role for the United Nations, because Libya is a complex and complicated problem which involves a multitude of actors as well as diverse interests. Failure to do so and to insist on hard power politics in Libya will backfire and will inevitably escalate the conflict.

AP Photo/Burhan Ozbilici
Unal CevikozAP Photo/Burhan Ozbilici

Ünal Çeviköz is a Member of Turkish Grand National Assembly (Turkish Parliament), Deputy Chairperson of the Republican People’s Party for foreign affairs and former ambassador to the United Kingdom.

Revisionism and Neo-Ottomanism in the Eastern Mediterranean

Από
anixneuseis
-
0

uwidata.com

Revisionism and Neo-Ottomanism in the Eastern Mediterranean

Cem Gürdeniz

In the context of the ongoing geopolitical competition in the Eastern Mediterranean, the two central concepts constantly emphasized by Turkey’s opponents (especially in Greek and FETO controlled media) are revisionism (a stark reversal of the current geopolitical conditions) and Neo-Ottomanism. The Blue Homeland, my brainchild, is often lumped into the same category with these ideologies, especially after the Memoranda of Understanding (MoU) of maritime delimitation and military cooperation & security with Libyan Government of National Accord (GNA). Let’s cut straight to the chase: the concept of the Blue Homeland is not even remotely related to Revisionism nor Neo-Ottomanism. However, this statement should not be considered as a rejection of our own history or past: I am proud of our past our tradition of empire-building, and feel great honor belonging to a nation with a 5000-year history. I feel the honor of being a Turk with my every breath. As a result, I am a staunch follower and defender of the immortal leader Mustafa Kemal, who led the great war of independence and then presided over the 15 years of Turkish Renaissance that sprouted among the wreckage of the collapsed and destroyed empire.

Wikipedia

NEO-OTTOMANISM IS A FANTASY

The Republic, which is quickly approaching the 100th anniversary of its foundation, cannot and should not engage in fantasies of an Ottoman renewal. Although some politicians that came to power in the post-Cold War era had dreams of establishing a new Ottoman course, something like this would only ever be possible on a cultural level. We share a common heritage based on the religion and traditions of the Balkan, North African and Middle Eastern countries that broke away from the Ottoman Empire, yet, it would be almost impossible to establish a political structure similar to an Ottoman Commonwealth in the 21st  century. On the other hand, to establish a functional cooperational structure with our kinsfolk in the Balkans and Asia under the umbrella of the Turkish World is a geopolitical reality worthy of consideration.

MUSTAFA KEMAL’S REVISIONISM IS REAL

The Republic is a secular nation-state founded on the ruins of the Ottoman empire. The demographic structure continues to be informed by the Misak-i Milli (National Oath) made during the last term of the Ottoman Parliament, and the thesis “the people who founded the Republic of Turkey, are called Turks.” On the other hand, the nation’s security and foreign policies are guided by the philosophy of “Peace at Home, Peace in the World,” which has never led Turkey toward revisionism. Mustafa Kemal’s decision to establish full sovereignty over the Turkish Straits with the Montreux Convention and incorporate Hatay within its national borders were the essential and inevitable consequences of his geopolitical context. If he had lived long enough, he likely would have also solved the problems of Mosul and Kirkuk. Afterward, the Republic kept away from Cyprus and the Eastern Mediterranean until the Bloody Christmas of 1963, having been a loyal member of NATO.

If Bloody Christmas had never happened, it would have been too late for the Navy to deploy in Mersin along the Mediterranean coast. In 1950, while the Greeks held a plebiscite for Enosis where 96% of the island’s population voted in favor of it: Turkish Cypriots demanded minority rights. A Turkish Minority Association was even established in Cyprus to this end. While Ankara could say in 1951 that it “does not have a Cyprus problem,” in 1964, it expanded its territorial waters in the Aegean from 3 miles to 6 miles following Bloody Christmas and seriously strained Turkish-Greek relations.

They could not have known that reducing the area in the high seas (from 79% to 49%) would weaken their cards in the future when it came to the partitioning of the continental shelf. Later on, a righteous awakening began, and the 1974 Cyprus Peace Operation was carried out in full accordance with the international law in order to prevent a major genocide from taking place. If Turkey were revisionist, it would have occupied the entire island and completed integration with the Turkish Cypriots at some point. Integration aside, segregation from Cyprus was achieved, despite the proclamations of  Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC), in 1983.

The imperialist bloc could not abide this development, and attacked harder. We were patient, and did not even object to the one-sided accession of Greek Cypriots to the EU in 2004, which was completely contrary to the foundational agreements: this was actually another form of Enosis, and so Turkey settled on simply condemning the action. Later on, however, the tyranny grew unimaginably. In the spring of 2004, the EEZ was proclaimed, and then, in the winter of 2007, even the areas that were accepted as part of the Turkish continental shelf were opened to hydrocarbon drilling by the Greek Cypriots.

THE GEOPOLITICAL AWAKENING OF JULY 15

This year, we began the third decade of the 21st  century, and in it we are faced with a totally new political and cultural context. After FETO’s failed coup attempt on July 15, 2016, Turkey rapidly began to take its true place in this new world. Turkey’s relationship with Russia, China and Iran is shaping this new world through their interactions in Syria, Northern Iraq and the Eastern Mediterranean. Turkey is experiencing a low-intensity, proxy war-centered conflict in the regions which it borders, namely Northern Iraq and Syria. This battle is not taking place between the regular armies of the sovereign nation states, but rather, through their surrogates. At the same time, the struggle over maritime jurisdiction over the Eastern Mediterranean Sea has turned into a clash of with geopolitical implications, and here, the conflict is direct. The fight is ultimately about cutting Turkey off from its Blue Homeland in the Eastern Mediterranean.

The Turkish nation, which succeeded in achieving its liberation and statehood in a short period of time, with its drive to protect its homeland and tear the Treaty of Sevres to shreds, now, in the 21st century, can and must repel this assault in the Eastern Mediterranean. This roughly 462,000 square kilometer area that constitutes the region of our maritime authority not only offers us the potential for economic wealth, it also provides our state with space for a deep defense strategy and geopolitical maneuvering capability on our peninsula.

THE BLUE HOMELAND IS OUR NEW NATIONAL OATH

Defending the Blue Homeland for future generations is neither Revisionism nor Neo-Ottomanism. In short, the Blue Homeland is the National Oath of the seas. In today’s day and age, what statesman or politician would allow 150,000 square kilometers of future generations’ maritime area in the Eastern Mediterranean to be stolen? However, a systematic attack is underway under the rubrics of Revisionism and Neo-Ottomanism and against the concept of the Blue Homeland. The truly distressing thing is that the opposition to the Blue Homeland is willing to rely on domestic crypto-FETO sources and its foreign counterparts in order to influence domestic politics.

Pixabay

THE BLUE HOMELAND IS THE NAME OF A GEOPOLITICAL PROCESS

The Blue Homeland is a process aimed at strengthening Turkey’s geopolitical control over the Eastern Mediterranean, the Aegean Sea, Black Sea and the Straits, appropriately situating our nation in the transition from the Atlantic era to the Asian era and the transition from a unipolar to a multipolar world. While this process will help defend our geopolitical integrity in the areas of our maritime jurisdiction, it will also help to thwart attempts to undermine the Montreux Convention, such as Canal Istanbul. On the other hand, the Blue Homeland is the name for a gateway into new opportunities and innovations within the context of global, continental and regional relations that Turkey could develop over the Caspian Sea-Black Sea-Eastern Mediterranean Sea-Red Sea-Oman Sea axis.

It is also a symbol of Turkey’s general process of maritimization. In short, the Blue Homeland is the name of Turkey’s 21st century geopolitical strategy. Neither the spirit of the times, nor the burning geopolitical conditions of the present will allow the Blue Homeland to be associated with or reduced to Neo-Ottomanism or Revisionism.

A MARITIME TURKEY WILL TAKE ITS LESSONS FROM HISTORY

It is unimaginable that in Turkey’s maritimization process, it would follow in the footsteps of the Ottoman Empire, which collapsed precisely because it never became a maritime state. Turkey can, however, learn from this history. The Navy of the Republic, which has been constantly growing and modernizing with new strategies, armaments and doctrines after the Cold War, is ready for today’s struggle in the Eastern Mediterranean. The developments in our Defense Industry, the size of our population and our place in the G20, has naturally made this process evident to the world and ensured deterrence.

PxFuel

THE BLUE HOMELAND AND TURKISH-RUSSIAN COOPERATION

As Turkey breaks away from the Atlantic system and approaches West Asia, it will continue to be accused of Neo-Ottomanism and Revisionism. This is because Turkey’s opponents still want to see it as the submissive, rimland Country of the Atlantic alliance system. They want to turn Turkey and Russia against each other and make them geopolitical rivals by undermining their strategic cooperation. Let us remind Greek and FETO media sources that accusing Turkey of Neo-Ottomanism, Revisionism and Islamic imperialism could provoke hostile towards Turkey among the masses. In the 21st century, our region (and the rest of the world) needs peace and stability. Fostering the climate of the Crescent-Cross conflict in the Eastern Mediterranean does not benefit humanity, especially given that this conflict sees Muslims killing other Muslims and Arab countries such as Saudi Arabia, the UAE and Egypt as strategic allies of Israel. These accusations drive the masses away from reason, virtue and wisdom. No war can be won with fanaticism alone. The secular, democratic Republic of Turkey, following in Mustafa Kemal’s path, strengthened by the Turkish-Russian partnership forged in Libya and Syria, will be the greatest antidote to this fanaticism. In this process, the government, the opposition and all members of society should help steer the country and the region toward stability.

uwidata.com

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Από
anixneuseis
-
10

Γενικώς, δεν υπολήπτομαι, ιδιαιτέρως, την ομάδα που διαμορφώνει την πολιτική Μητσοτάκη.
Θεωρώ ότι δεν έχει, αποτελεσματικές και ουσιαστικές προτάσεις σε ζητήματα όπως η εξωτερική και αμυντική πολιτική και η μετανάστευση που είναι υπαρξιακού χαρακτήρα για την ελληνική πολιτεία. Τα οικονομικά δεν τα γνωρίζω σε βάθος, επομένως, δεν είμαι ο καταλληλότερος να εκφράσει άποψη. Το κλίμα στην αγορά φαίνεται να αλλάζει αλλά οι έμποροι και οι επιχειρηματίες δεν έχουν εισπράξει, ακόμη, αυτήν την αλλαγή.
Στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας θα προτιμούσα το Βενιζέλο αλλά αφού δεν επελέγη δεν θεωρώ κακή λύση την κ. Σακελλαροπούλου. Δεν γνωρίζω, τίποτε,για την κυρία, κρίνω απο τα σχόλια ανθρώπων που εκτιμώ την άποψή τους.
Θα διατυπώσω, όμως, μια επιφύλαξη.
Το κριτήριο επιλογής δικαστικής προσωπικότητας αποκαλύπτει ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε ως πρόεδρο άτομο που θα περιοριστεί, ουσιαστικά σε διαδικαστικά ζητήματα τήρησης του Συντάγματος. ‘Οχι πολιτικής. Είναι, όμως, αυτό το πρόταγμα στη συγκυρία που διανύουμε; Ή, χρειαζόταν ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να βοηθήσει την κυβέρνηση στα εξωτερικά, κυρίως, θέματα, όπου η παραγωγή πολιτικής πάσχει; (Εν παρόδω, η κυβέρνηση διαθέτει κοινοβουλευτικές προσωπικότητες όπως ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Άγγελος Συρίγος που θα μπορούσαν να την βοηθήσουν στην χάραξη εξωτερικής πολιτικής αλλά δεν γνωρίζω κατά πόσον τις συμβουλεύεται).
Αλλά, ακόμη και αν ο Πρόεδρος πρέπει να περιοριστεί στην παρακολούθηση της τήρησης του Συντάγματος, πρέπει να διαθέτει και πολιτική εμπειρία. Θα έλεγα και πολιτικό ένστικτο.
Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: ένα απο τα θέματα για τα οποία κατηγορούν τον σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας, όσοι του ασκούν κριτική, είναι ότι δεν αντέδρασε όταν,το 2015, η κυβέρνηση προκήρυξε δημοψήφισμα, το οποίο θεωρούν αντισυνταγματικό. Γιατί, λένε, δεν παρενέβη ο πρόεδρος σε μια, εμφανώς, αντισυνταγματική πράξη της κυβέρνησης.
Και εδώ τίθεται το μεγάλο ζήτημα που αφορά στον ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ακόμη και αν η κυβέρνηση έδρασε αντισυνταγματικά θα έπρεπε ο πρόεδρος να δει το θέμα με καθαρά νομικά κριτήρια ή και πολιτικά; Αν παρενέβαινε, χαρακτήριζε το δημοψήφισμα αντισυνταγματικό και ασκούσε τις αρμοδιότητές του, φαντάζεστε τι θα γινόταν στην ελληνική κοινωνία εκείνη τη στιγμή; Φέρτε στο νου σας το κλίμα των ημερών.
Μήπως η απόφαση που έπρεπε να ληφθεί ήταν πολιτική και όχι νομική;
Αυτές οι σκέψεις με κάνουν να κλίνω υπέρ των πολιτικών προσώπων στην Προεδρία της Δημοκρατίας.
Και η επικαιρότητα των εθνικών θεμάτων, με οδήγησε στην εκτίμηση ότι ο Ε. Βενιζέλος θα ήταν η καταλληλότερη (όχι η καλύτερη) επιλογή.
Ας ευχηθούμε η κ. Σακελλαροπούλου να λειτουργήσει αποτελεσματικά στο ανώτατο αξίωμα της χώρας. Οι επισημάνσεις μου έχουν να κάνουν περισσότερο με την ανάπτυξη ενός προβληματισμού για το ρόλο του προέδρου. Που δεν είναι μόνο η παρακολούθηση τήρησης τουΣυντάγματος στην πολιτική ζωή της χώρας.

Η συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης για την ΑΟΖ και τα επίχειρά της

Από
anixneuseis
-
2

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 2020

Εισαγωγή

Για να μπορέσουμε να κάνουμε μια σωστή ενέργεια, όποιας μορφής κι αν είναι αυτή, θα πρέπει να κάνουμε αντικειμενική καταγραφή της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής κατάστασης. Αλλιώς οι απόψεις μας θα είναι κατά το μάλλον ή ήττον αυθαίρετες, οπότε λανθασμένες και φυσικά λανθασμένες και οι ενδεχόμενες προτάσεις.

Θα ξεκινήσω από ένα γενικό αξίωμα, που δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί από κανέναν που έχει τον σώας τας φρένας και έναν κοινό νου, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν φιλίες ανάμεσα στους λαούς παρά μόνον συμφέροντα.

Με βάση αυτό το αξίωμα δημιουργούνται και οι ανάλογες συμμαχίες. Στην περίπτωση αυτή πρέπει ως εργαλείο ανάλυσης να λάβουμε υπόψη μας δύο έννοιες- κριτήρια.

Πρώτον, «συμμαχία σημαίνει τακτική ταύτιση συμφερόντων σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή και όσο ισχύει η κατοχύρωση αυτών των αμοιβαίων συμφερόντων».

Δεύτερον, «η αξία μιας συμμαχίας για ένα μέλος της καθορίζεται από το ειδικό βάρος του τελευταίου μέσα στο σύνολο της συμμαχίας. Πιο λιανά: οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα, όσο αξίζεις εσύ γι’ αυτούς. Καμία συμμαχία και καμιά προστασία δεν κατασφαλίζει, όποιον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης». Την άποψη αυτή εξέφρασε ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης.[1]

  1. Η γεωπολιτική και γεωστρατηγική ανάλυση

Η διπλωματική κινητικότητα με την σύνοδο του Βερολίνου στην διένεξη για την Λιβύη, στην οποία μάλλον δεν πρόκειται να συμμετάσχει η Ελλάδα, αλλά απίθανες άλλες χώρες, οι οποίες δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το ανακύψαν πρόβλημα και αφορά βασικά την συμφωνία της Τουρκίας με την Λιβύη για την ΑΟΖ μεταξύ τους και την αναζητούμενη λύση αποτελεί καθαρά εχθρική ενέργεια της Γερμανίας εναντίον της Ελλάδας και καταδεικνύει τα ακόλουθα δεδομένα:

Η όλη διένεξη αφορά την ενέργεια και συγκεκριμένα το φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Συνεπώς ο έλεγχος τόσο των ενεργειακών πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, όσο και η ασφάλεια της διακίνησής τους από τους παραγωγούς στους καταναλωτές  μέσω των αγωγών για την απρόσκοπτη ροή του έχει καθοριστική γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία. Στην περίπτωση αυτή η ΑΟΖ των χωρών παίζει αποφασιστικό ρόλο.

Η Τουρκία με το όραμά της για την «γαλάζια πατρίδα» και όλες τις επεκτατικές της διεκδικήσεις με στόχο την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αφού απαλλάχτηκε προς το παρόν από το πρόβλημα με τους Κούρδους της Συρίας και πέτυχε μια σχετική νίκη, στρέφεται με όλες τις δυνάμεις προς την Δύση, όπου συναντά την Ελλάδα και Κύπρο ως βασικό εμπόδιο στα αυτοκρατορικά της σχέδια να αναδειχτεί όχι πια ως περιφερειακή υπερδύναμη, αλλά ως ισότιμη υπερδύναμη, ανάμεσα στην Αμερική, την Ρωσία και την Κίνα.

Στην προσπάθειά της αυτή, έτσι όπως δείχνουν τα γεγονότα η Τουρκία στηρίζεται σταθερά και αποφασιστικά από την Ρωσία, της οποίας τα συμφέροντα ταυτίζονται σ’ αυτήν την φάση με αυτά της Τουρκίας, αλλά και στο παρελθόν  Η Ρωσία είτε ως τσαρική είτε ο σοβιετική ήταν υπέρ των πανσλαβιστικών επιδιώξεων των γειτόνων μας. Τα περί διεθνισμού και κομμουνιστικού παραδείσου αποτελούσαν σκέτα προσχήματα. Ο λόγος είναι ότι Ρωσία μέσω της Τουρκίας θα προσπαθήσει να πετύχει, είτε άμεσα να αποκτήσει πρόσβαση στο φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μεσογείου ακόμη, είτε να εμποδίσει συνάμα να τροφοδοτηθεί η Ευρώπη από χώρες που δεν εξαρτώνται ή δεν είναι σύμμαχες μαζί της. Σ’ αυτές περιλαμβάνονται όλες οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός από την Τουρκία βασικά. Η οικονομία της Μόσχας εξαρτάται από την πώληση του φυσικού αερίου βασικά και γι’ αυτό η τροφοδότηση της Ευρώπης με δικό της φυσικό αέριο είναι ζωτικής συμμαχίας. Η Γερμανία έχει άμεσο συμφέρον να συνεργαστεί με την Ρωσία, γιατί αλλιώς καταρρέει η δική  της οικονομία, χωρίς το φυσικό αέριο της Ρωσίας.

Οι ΗΠΑ από την άλλη ενδιαφέρονται με κάθε κόστος και θυσία να κρατήσουν την Τουρκία στα πλαίσια της Δύσης, με την προοπτική του μελλοντικού της απεγκλωβισμού από τον εναγκαλισμό της Ρωσίας. Στην προσπάθειά της αυτή θα προσπαθήσει να ικανοποιήσει τις επεκτατικές επιδιώξεις της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, παίζοντας τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου με την πολιτική να τα βρούμε με την Τουρκία, δηλαδή να μοιράσουμε τα δικά μας κυριαρχικά δικαιώματά  με τους Τούρκους.

Οπότε συνοπτικά εξάγεται ως συμπέρασμα ότι η Τουρκία του Ερντογάν στηρίζεται τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την Γερμανία, για διαφορετικούς λόγους, αλλά με το ίδιο για μας αρνητικό αποτέλεσμα. Για την Ρωσία δεν χρειάζεται να κάνουμε λόγο. Απλώς θα αναφέρω την περίπτωση τόσο του Λένιν, που ενίσχυσε τον Μουσταφά Κεμάλ για να μας γενοκτονήσει όσο και κατά τον εμφύλιο, όσο και τώρα.

Περιττό να τονίσω αυτό που γράφω συνεχώς και τονίζω ότι η Γερμανία ήταν, είναι και θα είναι υπέρ της Τουρκίας και εναντίον μας στηρίζοντας τους Τούρκους, αλλά και τους βόρειους γείτονές μας. Και παρ’ όλο που κάθε κανόνας έχει και την εξαίρεσή του, στην περίπτωση της Γερμανίας δεν υπάρχει εξαίρεση. Όμως και η Ιταλία βασικά πάντοτε, εκτός εξαιρέσεων, ήταν εναντίον μας. Από κει και πέρα βέβαια και όσες χώρες εξαρτώνται ή επηρεάζονται από αυτά τα κράτη σαφώς θα είναι απέναντί μας. Πιθανόν και Η Γαλλία λόγω των συμφερόντων της στην Λιβύη και στην Αφρική γενικότερα να συνταχθεί με όλους αυτούς που θα συγκεντρωθούν στο Βερολίνο αυτήν την φορά αντί στην Βιέννη του Μέτερνιχ.

Με αυτήν την έννοια η Ελλάδα ως ανάδελφο έθνος παραμένει μόνο του και εκτεθειμένο χωρίς συμμάχους, τουλάχιστον ισχυρούς ή σταθερούς, που θα την συντρέξουν σε μια διαμάχη οποιαδήποτε μορφής.

Οπότε το να ευελπιστεί κανείς στην βοήθεια των ξένων, χωρίς εμείς να αναλάβουμε κάποια δυναμική πρωτοβουλία υπεράσπισης των εθνικών μας συμφερόντων αποτελεί αυτοκτονική ενέργεια.

Για να μπορεί να ανατραπεί η άκρως ανησυχητική και επικίνδυνη κατάσταση θα πρέπει να στηριχτούμε πρωταρχικά στις δικές μας δυνάμεις και κατόπιν ή συγχρόνως αναζητήσουμε αξιόπιστους συμμάχους.

  1. Σε ποιους τομείς πρέπει να στραφεί η δράση μας

Τα κριτήρια είναι τρία, που μας διδάσκει η ιστορία μας:

Πρώτον, η ανύψωση του πατριωτικού φρονήματος του ελληνικού λαού με κατάληξη την ομοψυχία του. Δεν είναι λάθος, ούτε φαντασίωση το γνωστό: Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος.

Δεύτερον, μια αποτελεσματική ανάλογα με τις περιστάσεις αποτρεπτική δύναμη της  πατρίδας μας. Θα πρέπει να υποστούμε κάθε θυσία προκειμένου να τις κάνουμε αξιόμαχες απέναντι στους εχθρούς που μας επιβουλεύονται.

Τρίτον, αναζήτηση συμμάχων, των οποίων τα συμφέροντα θίγονται από τις ανωτέρω αναφερόμενες τυχόν εξελίξεις, όπως Ισραήλ, Αίγυπτος και τυχόν και άλλες χώρες που τα συμφέροντά τους θίγονται από τις επεκτατικές νέο-οθωμανικές βλέψεις της Τουρκίας. Ακόμη και τους Κούρδους δεν πρέπει να αφήσουμε εκτός του πλαισίου αυτού.

Στην αναζήτηση των συμμαχιών και στην προσπάθεια αποτροπής πρέπει να κινητοποιηθεί όλος ο απανταχού ελληνισμός, κυρίως φυσικά στις ΗΠΑ. Το ελληνικό και εβραϊκό λόμπι μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο.

Τέλος ισχύει αυτό που είχε γράψει σε μια επιστολή του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στις 8 Οκτωβρίου 1820 απευθύνεται στους Αρχιερείς, Άρχοντες και Προεστούς, προύχοντες του Γένους, απανταχού εις τα νήσους του Αρχιπελάγους διατρίβοντες με τα εξής λόγια:
«…Ναι αδέλφια ομογενείς,
Έχετε πάντοτε προ οφθαλμών ότι ποτέ ξένος δεν βοηθεί ξένον, χωρίς μεγαλύτερα κέρδη. Το αίμα το οποίον θέλουν χύσει οι ξένοι δι’ ημάς, θέλομεν το πληρώσει ακριβότερα και ουαί εις την Ελλάδα, όταν συστηματική δεσποτεία ενθρονιστεί εις τα σπλάχνα της. Όταν όμως μόνοι μας αποσείσωμεν τον ζυγόν της τυραννίας, τότε της Ευρώπης η πολιτική θέλει βιάσει όλας τα ισχυράς δυνάμεις να κλείσωσι με ημάς συμμαχίας και επιμαχίας αδιαλύτους”.

 

 

 

 

 

 

[1] Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του πολέμου, εκδ. «Θεμέλιο», β΄έκδ., Αθήνα 1998, σ. 409. Και ο πρώτος ορισμός προέρχεται από τον Π. Κονδύλη, αλλά δεν έχω έχω πρόχειρο το χωρίο της βιβλιογραφίας που είναι καταγεγραμμένη.

Το Βερολίνο είναι μια μίνι Γιάλτα – Η Μόσχα υπήρξε ένας βολικός στρατηγικός αντιπερισπασμός

Από
anixneuseis
-
1

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

μέλους της ΠΓ της ΔΗ.ΠΟ.Σ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ»

Μετά από το ναυάγιο στην Μόσχα και την αποχώρηση Χάφταρ χωρίς την υπογραφή συμφωνίας, η σκακιέρα ανασυντάσσεται…

Η Λιβύη εργαλειοποιείται και οι όροι των στρατηγικών συμπράξεων επαναδιατυπώνονται. Οι παράμετροι έχουν ως εξής:

  • Ο Χάφταρ εκβιάστηκε να πάει στην Μόσχα αλλά τελικά δεν υπέγραψε. Οι Ρώσοι τον εννοούν τον εκβιασμό ή φρόντισαν απλώς να στήσουν άλλοθι απέναντι στην «σύμμαχο» Τουρκία;;;
  • Ο Χάφταρ είχε φροντίσει να προϊδεάσει για την πιθανότητα στρατιωτικής υποστήριξης από την Αίγυπτο. Αρκεί η προοπτική μιας τέτοιας υποστήριξης για να τους τρίψει στα μούτρα την συμφωνία και να αποχωρήσει, ή μήπως υπάρχει ακόμη μια σκηνή από το παρασκήνιο την οποία οι πάντες κρύβουν επιμελώς;;;

Θα προχωρήσει το ενδεχόμενο της στρατιωτικής υποστήριξης από την Αίγυπτο και αν ναι, θα προχωρήσει με την ανοχή της Ρωσίας ή και των ΗΠΑ;;;

Εάν προχωρήσει μόνο με την ανοχή της Ρωσίας αυτό μπορεί να σημαίνει ότι επαναπροσδιορίζονται εκ βάθρων οι…
γεωστρατηγικοί προσανατολισμοί της Αιγύπτου και σε ποια κατεύθυνση;;;

Η Αίγυπτος πάντως δεν έχει κληθεί στην διάσκεψη του Βερολίνου. Θα δεχτεί να ισοσκελίσει την ενεργειακή της αναβάθμιση με την απουσία της από τα τεκταινόμενα στην Λιβύη ή θα προκύψει άλλου είδους εμπλοκή;;;

Να θυμίσουμε εδώ ότι το Ισραήλ το οποίο «εκχώρησε» ουσιαστικά ενεργειακά προνόμια στην Αίγυπτο, παραμένει σιωπηλό και εκτεθειμένο στην εκδικητική μανία του Ιράν μετά την άνανδρη αμερικανική επίθεση.

Είναι προφανές ότι η Τουρκία κρατά ένα ισχυρό χαρτί εκβιασμού για τους πάντες, και αυτό σχετίζεται με το μέλλον του Μοντρέ. Το ότι δεν είναι δεδομένη, αυτό είναι το κλειδί για την γεωστρατηγική της αναβάθμιση. Είναι το εργαλείο που ανατροφοδοτεί τον γεωπολιτικό της τσαμπουκά αλλά και το διαβατήριο που την καθιστά συνομιλητή στο Βερολίνο.

Είναι επίσης προφανές ότι η επιλογή Σάρατζ δεν συνιστά μακροπρόθεσμα βιώσιμη λύση ΟΥΤΕ για την γεωστρατηγική των Αμερικανών, ΟΥΤΕ γι’ αυτή των Ρώσων. Επιπροσθέτως συνιστά παράγοντα διαρκούς αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή και μάλιστα σε μια περίοδο κρίσιμη για τους ενεργειακούς σχεδιασμούς των ισχυρών αλλά και για τον επανακαθορισμό των γεωστρατηγικών ισορροπιών σε όλο το εύρος της ΝΑ Μεσογείου.

Το μπαλάκι πλέον βρίσκεται στο Βερολίνο…

Η Μόσχα φαίνεται πως ήταν απλώς μια κίνηση αντιπερισπασμού για να συσσωρεύσει προστιθέμενη αξία στην συναλλαγή του ΒερολίνουΓια τους πολλούς εκεί πρόκειται να κριθεί η ειρηνική διευθέτηση της Λιβυκής σύγκρουσης.

Για τους συμμετέχοντες, το Βερολίνο είναι μια μίνι Γιάλτα μέσα από την οποία θα επιχειρηθεί να τεθούν κανόνες συνύπαρξης και νομής χωρών και πλούτου.

  • Το Βερολίνο θα «κλειδώσει» το Τουρκολιβυκό μνημόνιο για να αποσπαστούν από την Άγκυρα άλλου είδους παροχές που σχετίζονται με τα στενά… Αυτό σημαίνει πως θα της αναγνωριστεί και τυπικά ένας αναβαθμισμένος περιφερειακός ρόλος,
  • Το Βερολίνο θα ακυρώσει στην πράξη και στο σύνολό τους όλες τις διπλωματικές πιρουέτες στις οποίες επιδόθηκε η Ελληνική Εξωτερική πολιτική το τελευταίο διάστημα…
  • Το Βερολίνο θα πρέπει να ανησυχήσει την χώρα, αφού αποκαλύπτει τον βρώμικο ρόλο τον οποίο παίζουν οι ισχυροί της σύμμαχοι.
  • Το Βερολίνο είναι η νέα Γιάλτα που με πρόσχημα την Λιβύη αναβαθμίζει την Τουρκία, και αυτό συνιστά μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη που θα εκτροχιάσει πλήρως τον Τουρκικό αναθεωρητισμό, και θα αναγκάσει τους πάντες να μετανιώσουν γι’ αυτήν τηνλαθεμένη επιλογή τους.

Επίλογος…

Όποια και αν είναι η εξέλιξη, και ανεξάρτητα από το παρασκήνιο που έχει μεσολαβήσει, θα θέλαμε να ξεχωρίσουμε την δήλωση που εκφράζει τον στρατάρχη Χάφταρ, ως ένα αποτύπωμα περηφάνιας σ’ αυτό το γκρίζο σκηνικό, από την οποία καλό θα ήταν έστω και την ύστατη στιγμή να παραδειγματιστεί το πρόθυμο και δουλοπρεπές πολιτικό προσωπικό της Αθήνας…


«Δεν θα υπάρξει καμία υπογραφή για διάφορους λόγους, ο σημαντικότερος από τους οποίους είναι η κακή πρόθεση της Τουρκίας, να επιβάλει τον εαυτό της ως μέρος στη Λιβύη για να νομοθετήσει το παράνομο Μνημόνιο. Η Λιβύη είναι για τους Λίβυους»

 

Libye : Haftar n’a pas signé l’accord de cessez-le-feu

Από
pcuser
-
0

Présent à Moscou, lundi, dans l’optique de signer cet accord majeur, le maréchal a quitté la capitale russe sans avoir paraphé le cessez-le-feu.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΕΓΡΑΨΕ Ο ΧΑΦΤΑΡ.

Από
anixneuseis
-
3

Η είδηση λέει ότι ο Χαφτάρ έφυγε απο τη Μόσχα χωρίς να υπογράψει τη Συμφωνία με τον Σαράτζ. Οι εχθροπραξίες ξανάρχισαν και πρέπει να δούμε τι θα συμβεί.
Το πρώτο που, λογικά, θα συμβεί, είναι να τον εγκαταλείψουν οι Ρώσοι στο πεδίο της μάχης. Τι του παρείχαν οι Ρώσοι; Αντιαεροπορικά και τους μισθοφόρους της Wagner.
Πως θα αντικαταστήσει τις απώλειες;
Ο Χαφτάρ ζήτησε να απαντήσει σήμερα το πρωί για το αν θα υπογράψει τη Συμφωνία, προφανώς, περιμένοντας απαντήσεις απο κέντρα που τον ενδιαφέρουν.
Ο πρόεδρος της Λιβυκής Βουλής που είναι μαζί του επισκέφθηκε, την ίδια ημέρα που ο Χαφτάρ πήγαινε στη Μόσχα, την Αίγυπτο. Όταν βγήκε απο τις συναντήσεις του δήλωσε πως ζήτησε απο την Αίγυπτο αεροπορική κάλυψη σε περίπτωση που την χρειαστεί. Λογικά η απάντηση της Αιγύπτου θα ήταν θετική.
Η Αίγυπτος έχει κάθε συμφέρον να μην βρεθούν στην εξουσία της Λιβύης οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι με τους οποίους συνεργάζεται ο Ερντογάν.και τους έχει στην κυβέρνησή του ο Σάρατζ. Η ειρήνευση, με την Τουρκία στο παιχνίδι, άρα και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, δεν συμφέρει στην Αίγυπτο. Πιστεύω πως θα υποστηρίξει τον Χαφτάρ ως το τέλος.
Ο δεύτερος παράγοντας που πιστεύω πως διαδραμάτισε παρασκηνιακό ρόλο είναι οι αμερικανοί.
Οι ΗΠΑ θα ήταν, και πάλι, χαμένοι απο την εξέλιξη σε μια ακόμη χώρα, τη Λιβύη όπου το παιχνίδι θα το μοιράζονταν Ρωσία- Τουρκία.
Ο Χαφτάρ έφυγε κάποια στιγμή απο τη Λιβύη και εγκαταστάθηκε στο Λάνγκλει, όπου και η έδρα της CIA. Πήρε, μάλιστα, και την αμερικανική υπηκοότητα. Επανήλθε και ανέλαβε την ηγεσία του Λιβυκού Εθνικού Στρατού. Πιστεύω πως έχει επαφές και παίζει το παιχνίδι των αμερικανών αλλά χωρίς να το πολυφωνάζει. Δεν εξυπηρετεί κανέναν.
Άλλωστε, οι δυνάμεις που τον υποστηρίζουν (Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιορδανία κλπ) όλες έχουν καλές σχέσεις και υποστηρίζονται απο τις ΗΠΑ.
Αυτά, λίγο πριν μπούμε σε μια νέα φάση του παιχνιδιού.

ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ

Από
anixneuseis
-
1

Ο Ιρανός υπουργός εξωτερικών ζήτησε να μιλήσει με τον Έλληνα ομόλογό του. Προφανώς, η ιρανική ηγεσία παρεξηγήθηκε με όσα δήλωσαν Έλληνες επίσημοι μετά τη δολοφονία Σουλεϊμανί.
Έπρεπε να ήταν πιο προσεκτική η Αθήνα και να αποφύγει οποιαδήποτε δήλωση. Το Ιράν είναι απο τις χώρες της Μέσης Ανατολής με το οποίο η Ελλάδα δεν έχει κανένα πρόβλημα (ίσως βοηθά και το ότι δεν έχει κοινά σύνορα ή αντιτιθέμενα συμφέροντα) αλλά, κυρίως, το Ιράν πρέπει να επιβιώσει γεωπολιτικά και να εξισορροπήσει την Τουρκία στην περιοχή.
Στην κατεύθυνση αυτή η Ελλάδα πρέπει να το βοηθήσει να βγεί απο την κρίση των σχέσεών του με τις ΗΠΑ, τη Δύση και το Ισραήλ.
Καλόν είναι ο κ. Δένδιας να μιλήσει με τον ιρανό ομόλογό του αφού συνεννοηθεί με τους αμερικανούς και δει τι περιθώρια υπάρχουν για μια μεσολάβηση που θα βοηθήσει το Ιράν ως χώρα, όχι ως καθεστώς, να βγεί απο την απομόνωση.Ο ρόλος των μουλάδων είναι στα τζαμιά, όχι στην πολιτική.

«Μια νέα Γιάλτα στη Μέση Ανατολή και στη Μεσόγειο από τους Πούτιν και Ερντογάν»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]    www.kalkis.eu

Κατά την τελετή εγκαινίων του αγωγού φυσικού αερίου Turk Stream στην Κωνσταντινούπολη στις 8-1-2020, ο Πούτιν και ο Ερντογάν δεν έκαναν κανένα σχόλιο σχετικά με τις διαφορές τους. Φάνηκε ότι η Ρωσία, με την αέναη προσπάθειά της για πρόσβαση στις ζεστές θάλασσες, συμφωνεί να μοιραστεί τον έλεγχο της Λιβύης με τον Τούρκο σύμμαχό της. « Έτσι, η Μόσχα και η Άγκυρα ελπίζουν να εκδικηθούν τις δυτικές δυνάμεις, επιδιώκοντας να επιβληθούν ως οι κυριότεροι παίκτες σε μια νέα Γιάλτα, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στη Μεσόγειο». Σε αυτό το κοινό συμπέρασμα κατέληξαν οι : Marie Jégo (ανταποκρίτριας στην Κωνσταντινούπολή, η Laure Stephan (ανταποκρίτριας στην Βηρυτό) και ο ανταποκριτής της ηλεκτρονικής Le Monde στη Μόσχα στις 9-1-2020, με τίτλο : «Στην Κωνσταντινούπολη, ο Ερντογάν και ο Poutine προβάλλονται ως χωροφύλακες του κόσμου» (A Istanbul, Erdogan et Poutine se posent en gendarmes du monde). Ενθαρρυμένοι από τη συμμαχία τους στη Συρία, οι πρόεδροι της Τουρκίας και της Ρωσίας ζήτησαν και φαίνεται να επιτυγχάνουν την κατάπαυση του εμφύλιου πυρός στη Λιβύη, αφού έχουν σήμερα στη Μόσχα τους αρχηγούς των αντιμαχόμενων στρατοπέδων γι’ αυτόν τον σκοπό,  κι ας υποστηρίζουν τα αντίπαλα εμφυλιοπολεμικά στρατόπεδα ! Οι στόχοι τους αποκλίνουν, αλλά η κοινή τους φιλοδοξία είναι να επωφεληθούν από την επιθυμία απόσυρσης των Αμερικανών από τη Μέση Ανατολή και την περιθωριοποίηση της Ε.Ε.. O Πούτιν και o Ερντογάν,  εμφανίστηκαν την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου στην Κωνσταντινούπολη ως οι νέοι αρχιτέκτονες ενός μετα-δυτικού Ευρασιατικού άξονα, που φαίνεται ότι θα διαμορφώνει τη γεωπολιτική του 21ου αιώνα στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Στην σχετική ομιλία του, ο Πούτιν επέμεινε στο ότι η ρωσο-τουρκική συνεργασία υπερβαίνει κατά πολύ την παράδοση φυσικού αερίου. «Μαζί, η Ρωσία και η Τουρκία είναι σε θέση να επιλύσουν μερικά από τα πιο περίπλοκα και φιλόδοξα καθήκοντα στον κόσμο, για το κοινό καλό», τόνισε, αναφερόμενος σε «ένα μοναδικό παράδειγμα συνεργασίας σε μια περιοχή θύμα της κλιμάκωσης των εντάσεων», ένας υπαινιγμός για τη συνεχιζόμενη κρίση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν. Οι φιλοδοξίες τους βρίσκονται στα ύψη. Δεν αρκούνται στην επιθυμία τους να ηρεμήσουν οι εντάσεις μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσινγκτον. Η Μόσχα και η Άγκυρα ζήτησαν και πέτυχαν εκεχειρία στο Ιντλίμπ της Συρίας. Μάλιστα αναφέρθηκε ότι ο Τσαβούσογλου, μέσα στον ενθουσιασμό του, έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο του Lavrov, ο οποίος είναι γνωστός για την ακραία ψυχρότητά του, αλλά του το επέτρεψε χωρίς πολύ ενθουσιασμό. Αυτές οι φιλικές ανταλλαγές αποσκοπούν στο να αποδείξουν ότι η ρωσο-τουρκική σχέση βρίσκεται στο καλύτερό της σημείο, παρά τις διαφορές που την επηρεάζουν. Στην πραγματικότητα, η τουρκική ηγεσία είναι δυσαρεστημένη με την απροθυμία της Ρωσίας να απελάσει από τη βορειοανατολική Συρία τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), δηλαδή τις συριακές κουρδικές δυνάμεις που θεωρεί «τρομοκράτες». Εταίροι στη λεγόμενη διαδικασία της Αστάνα, η Άγκυρα και η Μόσχα δεν βρίσκονται στην ίδια γραμμή πλεύσης, αναφορικά με την επίθεση που προκάλεσε ο Μπασάρ Αλ Ασάντ και ο Ρώσος σύμμαχός του στο Idlib, τον τελευταίο μεγάλο προμαχώνα της εξέγερσης στη βόρειο-δυτική Συρία, όπου όμως κι εκεί προχώρησαν σε εκεχειρία. Τα σχολεία, τα νοσοκομεία και οι αγορές είναι οι πρώτιστοι στόχοι της ρωσικής αεροπορίας, σύμφωνα με μια μέθοδο που κάποτε είχε αποδεχθεί ο Πούτιν στην Τσετσενία. Η εκστρατεία με επικεφαλής τον Assad και τον Ρώσο σύμμαχό του για την ανάκτηση αυτής της επαρχίας των ανταρτών, που ελέγχεται από τους τζιχαντιστές συμμάχους της Αλ Κάιντα και υποστηριζόμενους από την Τουρκία, έχει προκαλέσει μια μεγάλη έξοδο προσφύγων προς τα τουρκικά σύνορα.

Ιδού λοιπόν ποιοι και πώς παράγουν πρόσφυγες και μετά παριστάνουν τα θύματα της προσφυγικής κρίσης, την οποία στη συνέχεια εργαλειοποιούν σε βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης. Από κοντά και οι φίλα προσκείμενοι Εργολάβοι στον Πούτιν και τον Ερντογάν για να ανοικοδομήσουν την κατεστραμμένη Συρία σήμερα και την Λιβύη αύριο.

Η ρωσική κηδεμονία της Συρίας, που συνδυάζεται με μια αυξανόμενη οικονομική όρεξη, ενοχλεί τους Σύριους πολίτες. Η Μόσχα είναι επίσης μισητή από ένα μεγάλο μέρος των αντιπάλων του Bashar Al–Assad, εξαιτίας του ανελέητου βομβαρδισμού από τα αεροπλάνα του κατά των αντικαθεστωτικών. Όμως, οι Ρώσοι αισθάνονται σαν στο σπίτι τους στη Συρία. Αν και ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν μπήκε στον κόπο να πάει στο προεδρικό μέγαρο, ο Μπασάρ Αλ-Ασαντ παραμένει ένας εταίρος που το Κρεμλίνο δεν εγκατέλειψε και η επίσκεψη επιβεβαιώνει αυτή την υποστήριξη. Οι δύο μαζί πήγαν στο Μεγάλο Τζαμί της Umayyad και στη συνέχεια στον ελληνικό καθεδρικό ναό της Ορθόδοξης Μαριάμ στην παλιά πόλη της Δαμασκού. Σύμφωνα με το επίσημο ανακοινωθέν αυτής της συνάντησης, ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξέφρασε την ικανοποίησή του για τα «σημάδια μιας ειρηνικής ζωής που αποκαταστάθηκε στους δρόμους της Δαμασκού» και την αποκατάσταση του συριακού κράτους και της εδαφικής του ακεραιότητας. Δεν πρόκειται μόνο για την προώθηση μιας ομιλίας νίκης του Πούτιν. Μεταξύ των γραμμών της, η Μόσχα υπογράμμισε, σε όλους, την αποφασιστικότητά της να μην χάσει τα κέρδη της από την συριακή εμπλοκή.

«Οι Ρώσοι σίγουρα δεν θέλουν οι Ιρανοί να προχωρήσουν σε μια πρόοδο στη νότια Συρία, κοντά στο Ισραήλ, ένα σενάριο το οποίο έχουν φρενάρει στο παρελθόν και το οποίο θα κινδύνευε να οδηγήσει σε κλιμάκωση», προειδοποιεί ένας καλός γνώστης του συριακού προβλήματος. Η Ρωσία σκοπεύει να διατηρήσει το ρόλο της ως διαιτητή μεταξύ του Ιράν και του Ισραήλ. Μετά την εξαφάνιση του Ghassem Soleimani, το ζήτημα των σχέσεων με τον διάδοχό του ανοίγει για τη Μόσχα. Ο πρώην ιρανός ισχυρός άνδρας είχε υποστηρίξει το 2015 την παρέμβαση της Μόσχας και ήταν ένας προνομιούχος συνομιλητής των Ρώσων. «Οι Ρώσοι δεν έχουν κανένα λόγο να εγκαταλείψουν  τους Ιρανούς, ειδικά αφού οι Ευρωπαίοι πρέπει να τους αποφύγουν», ανέφερε η πηγή. Πάνω απ ‘όλα, η νέα κλιμάκωση μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών δεν πρέπει να διαταράξει την εύθραυστη γεωπολιτική ισορροπία που η Ρωσία κατάφερε να διατηρήσει στη Συρία.

Από αυτή την άποψη, ο Τούρκος σύμμαχος είναι ανεκτίμητος.

Οι διαφορές μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσουν εντάσεις, αλλά τίποτα δεν πρέπει να αφεθεί να εμφανιστεί προς τα έξω. Έχουν σχεδόν ξεσπάσει ανοιχτά στο έδαφος του πολέμου αντιπροσώπων στη Λιβύη, όπου οι δύο σύμμαχοι αντιτίθενται μεταξύ τους. Η Τουρκία υποστηρίζει την αναγνωρισμένη από το ΟΗΕ κυβέρνηση της Εθνικής Συμφωνίας (GNA) του Faïez Al–Sarraj (αριστερά), ενώ η Ρωσία υποστηρίζει τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό του Μάρσαλ Χαλίφα Χαφτάρ (LNA), με έδρα το ανατολικό τμήμα της χώρας. Τη Δευτέρα 7 Ιανουαρίου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε την αποστολή στη Λιβύη τούρκων στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων και τεχνικών ομάδων για να στηρίξουν την κυβέρνηση της Τρίπολης, η οποία απειλείται επειδή περιβάλλεται από τις δυνάμεις του στρατάρχη Χάφταρ. Οι Τούρκοι έστειλαν πρόσφατα στρατιωτικό εξοπλισμό καθώς και μισθοφόρους από τη Συρία για την υποστήριξη της Τρίπολης. Η Μόσχα υποστηρίζει το αντίπαλο στρατόπεδο με την αποστολή αρκετών χιλιάδων ρώσων μισθοφόρων που είναι μέλη ιδιωτικών παρα-στρατιωτικών (επιλεγμένων από την σχετική εταιρεία Wagner, γεγονός που καταγγέλλεται από το GNA και ο Πούτιν λέει ότι αυτοί δεν εκφράζουν τη Ρωσία. Κατά την τελετή εγκαινίων για τον αγωγό φυσικού αερίου στην Κωνσταντινούπολη, ο Πούτιν και ο Ερντογάν δεν έκαναν φυσικά κανένα σχόλιο σχετικά με τις διαφορές τους, γιατί η νέα Γιάλτα της παλαιο-ημερολογήτικης Ορθοδοξίας (που εκφράζει ο Πούτιν) και του σουνιτικού Μουσουλμανισμού (που υπηρετεί ο Ερντογάν) φαίνεται πως έχει δρομολογηθεί.

 

 

 

 

Στρατηγός Σουλεϊμανί. Η αναγκαία Θυσία για ΗΠΑ και Ιράν.

Από
anixneuseis
-
0
infognomonpolitics.gr

 

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

 

Τα απίθανα γίνονται πιθανά και τα πιθανά γίνονται απίθανα. Αυτός είναι ο «αγγελικός» κόσμος της Μέσης Ανατολής  και αποδεικνύεται από τα  τελευταία γεγονότα, σε αυτόν τον  αμείλικτο πολυμετωπικό πόλεμο, που έχουν πολύ πόνο, αίμα, δάκρυα, ίντριγκα, ανίερες συμφωνίες, αναγκαίες θυσίες και όλα τα στοιχεία του πολέμου εξουσίας, όπως τα είδαμε με τόσο χαρακτηριστικό τρόπο, στις εξαιρετικές σειρές «Game of Thrones» και «House of Cards». Η εκτέλεση του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί, εμπεριέχει όλα τα παραπάνω.

Ο στρατηγός Σουλεϊμανί,  ήταν ο πιο ισχυρός άνθρωπος στο Ιράν, μετά τον ηγέτη της χώρας Αγιοτολάχ Χαμενεϊ και  ο δημοφιλέστερος άνθρωπος στο Ιράν. Εξ ου και οι σκηνές λατρείας, υστερίας, πένθους και συμμετοχής στην κηδεία του, που προκάλεσε τον θάνατο δεκάδων Ιρανών και τον τραυματισμό εκατοντάδων, από ασφυξία και ποδοπατήματα, κατά την περιφορά της σορού του στην γενέτειρα πόλη του. Ο Σουλεϊμανί, ήταν ο διοικητής της δύναμης  Quds, μονάδας ελίτ των Φρουρών της Επανάστασης  και ήταν στην κυριολεξία σε ότι αφορά την Ιρανική  γεωστρατηγική πολιτική,  το σώμα και  πνεύμα όλων των κινήσεων, νόμιμων και  υπερβολικών (κάποιοι τις ονόμασαν παράνομες),  πίσω από την εξαιρετικά θα λέγαμε επιτυχημένη περιφερειακή στρατηγική του Ιράν για προβολή ισχύος.   Ο Σουλεϊμανί εφάρμοσε στην πράξη, την πιο επιτυχημένη πτυχή της εξωτερικής πολιτικής του Ιράν – την ανάπτυξη των proxy powers (εξουσιοδοτημένων δυνάμεων) σε άλλες χώρες  και καθόρισε τον «πολιτικό  εθνικό εξτρεμισμό», για την προβολή ισχύος της χώρας του.  Η ουσία της χρήσης ασύμμετρων εξουσιαστικών δυνάμεων που προέρχονται  από το Ιράν είναι και από το σύστημα που τελειοποίησε ο  Σουλεϊμανί.  Από τη Λιβανέζικη Χεζμπολάχ,  την Παλαιστινιακή  Χαμάς και  Ισλαμικό Τζιχάντ στην Γάζα, από τις πολιτοφυλακές Χεζμπολάχ αλ-Χεζάζ προς τις πολιτοφυλακές Χούτι, από τις πολιτοφυλακές των Λαϊκών Κινητοποιήσεων του Ιράκ σε άλλες λιγότερο γνωστές ομάδες στο Ιράκ, η δύναμη Quds του Ιράν ήταν παρούσα, ενεργή, καθοδηγητής και υποστηρικτής  όλων αυτών υπό την στιβαρή, αδιαμφισβήτητη και καθοριστική ηγεσία ενός ανδρός, του Υποστρατήγου Σουλεϊμανί, με σκοπό την προβολή ισχύος  της χώρας του, τον  έλεγχο  της ηγεσία των χωρών αυτών, για την ηγεμονία του Ιράν και την δημιουργία του περίφημου Σιϊτικού άξονα στην Μέση Ανατολή.

Cui Bono (Ποιος ωφελείται)

Για να ερμηνεύσουμε τις γεωπολιτικές εξελίξεις, θα πρέπει να απαντήσουμε στο λατινικό  ερώτημα, Cui bono (ποιος ωφελείται), που χρησιμοποιούσε πάντα ο Ρωμαίος τίμιος δικαστής Lucius Cassius, για την διερεύνηση μιας παράνομης πράξης. Έτσι λοιπόν στην περίπτωσή μας θα επαναλάβουμε το ερώτημα: Ποιος ωφελείται από την ενέργεια αυτή; Κατά την εκτίμηση μου και από τα  στοιχεία που αποκαλύπτονται από την Μέση Ανατολή ωφελούνται και οι δύο χώρες, ΗΠΑ και Ιράν. Και να γιατί:

Α. ΗΠΑ

Με την ενέργεια αυτή οι ΗΠΑ προβάλλονται ως η μεγάλη δύναμη, που μπορεί να διεξαγάγει επιχειρήσεις οπουδήποτε, επιβάλλοντας  τον νόμο, σύμφωνα με τις δικές τους εκτιμήσεις και εφαρμόζοντας τον δικό τους «άγραφο νόμο της αμερικανικής Δύσης». Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, έχοντας τα δικά του προσωπικά θέματα με την αμερικανική δικαιοσύνη και την συζήτηση στο Κογκρέσο για την αποπομπή του, ήθελε μια εντυπωσιακή εξωτερική ενέργεια, που θα προβάλει την αποφασιστικότητα και την ηγετική του προσωπικότητα, ώστε να ανακάμψει η χαμηλή δημοφιλία του, ιδιαίτερα στον λευκό μέσο Αμερικανό που τον ψηφίζει. Και πάντα σε κρίσεις ο λαός συσπειρώνεται στην ηγεσία του. Και το πέτυχε. Άρα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον πρόεδρο Τραμπ, η δολοφονία του Σουλεϊμανί, τον εξυπηρετεί σε προσωπικό επίπεδο.

Β. Ιράν. 

Να τονίσουμε αρχικά και εμφατικά ότι οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, αλλά  Πέρσες, έθνος ανάδελφο στην Μέση Ανατολή της Αραβικής πλημμυρίδας και έχει ιδιαίτερη σημασία και τους ξεχωρίζει απολύτως με τους Άραβες σε όλους τους τομείς και ιδιαίτερα στον πολιτισμό και τον τρόπο σκέψης και δράσης.  Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν τελευταία αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Η διεθνής απομόνωση και το εφαρμοζόμενο εμπάργκο σε πολλούς τομείς κατά του Ιράν, που επιβάλλουν οι ΗΠΑ και αναγκάζουν τις δυτικές συμμαχικές των χώρες να συμμετέχουν, αλλιώς θα υποστούν κυρώσεις, έχουν προκαλέσει ελλείψεις αγαθών, πληθωρισμό και μείωση του βιοτικού επιπέδου των Ιρανών. Έτσι, παρατηρούνται αμφισβητήσεις για το θεοκρατικό καθεστώς, διαμαρτυρίες, αιματηρές διαδηλώσεις και μάλιστα με νεκρούς, όπως πρόσφατα συνέβη και δεν έγινε γνωστό. Το Ιρανικό σύστημα διακυβέρνησης των μουλάδων, αισθάνθηκε μια εσωτερική απειλή, από έναν άνδρα λαοπρόβλητο, που υπερασπιζόταν τα εθνικά δίκαια, όχι μόνο στην χώρα, αλλά παντού στην Μέση Ανατολή, ακόμη και στα πεδία των μαχών, που το Ιράν αγωνιζόταν για τους εχθρούς του, όπως πρόσφατα στην Συρία.  Ο άντρας αυτός είχε σαν όραμα και ιδεολογία, όχι την ισλαμική θρησκειολογική αντίληψη και κοσμοθεωρία των μουλάδων, αλλά γνώστης της ιστορίας του έθνους των Περσών, με ένα αυτοκρατορικό παρελθόν, που πρέπει να παραμένει  ζωντανό στο έθνος και πυξίδα γεωστρατηγικών επιδιώξεων. Ο άνδρας αυτός, θεώρησε ότι έπρεπε να παλέψει για το όραμα του έθνους των Περσών, λειτουργώντας όχι μόνο σαν στρατιωτικός, αλλά και σαν διπλωμάτης, πολλές φορές αυτόνομα, άλλες φορές εντελώς μόνος, ίσως και σε κάποια χωρίς την έγκριση του θεοκρατικού καθεστώτος. Έτσι έγινε ο λαοπρόβλητος ηγέτης, που «αγιοποιήθηκε» από τον λαό, έξω από το θεοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, άρα να αποτελεί πλέον τον άμεσο κίνδυνο για το καθεστώς. Ο άνδρας αυτός για τους Ιρανούς ήταν ο Υποστράτηγος Κασέμ Σουλεϊμανί.  Έτσι η δολοφονία του από τις ΗΠΑ, ήταν θα λέγαμε η αναγκαία θυσία του από το Ιρανικό καθεστώς (με το αγαπημένο σύστημα του Σουλεϊμανί, των εξουσιοδοτημένων δυνάμεων «proxy powers», τις ΗΠΑ) και η ανακούφιση και η εξάλειψη των φόβων των μουλάδων, από τον επικίνδυνο αυτόν πολιτικό αντίπαλο, αν επιχειρούσε να πολιτικοποιήσει την δράση και δημοφιλία του, άρα ήταν κέρδος για το θεοκρατικό καθεστώς. Και πάντα σε κρίσεις ο λαός συσπειρώνεται στην ηγεσία του, αν και εδώ οι εξελίξεις είναι διαφορετικές.

Το  «Αιρετικό» Σενάριο.

Η Μέση Ανατολή βρίθει από πολιτικούς ακτιβισμούς, ανίερες φιλίες και συμμαχίες, απύθμενο και άσβεστο μίσος , θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, συνομωσίες και μια αλληλουχία απίστευτων γεγονότων, έτσι ώστε τα απίθανα να γίνονται πιθανά και τα πιθανά απίθανα. Το Ιράν μετά το πρώτο σοκ της δολοφονίας Σουλεϊμανί ορκίσθηκε εκδίκηση και μάλιστα τέτοια που θα έκανε τις ΗΠΑ να μετανοήσουν πικρά για την ενέργειά τους αυτή. Μάλιστα η κόρη του Σουλεϊμανί υποσχέθηκε  μπροστά στο φέρετρο του πατέρα της ανταπόδοση με δεκάδες φέρετρα Αμερικανών στρατιωτών. Και το Ιράν ανταπέδωσε την δολοφονία με εκτόξευση 22 πυραύλων εναντίον δύο αμερικανικών βάσεων στο Ιράκ, πέντε ημέρες μετά την δολοφονία Σουλεϊμανί και ακριβώς την ίδια ώρα της εκτέλεσης. Η μία βάση που επλήγη ήταν στο Αρμπίλ και η άλλη η   Άιν αλ-Άσαντ, από όπου απογειώθηκαν τα Drones, που εκτέλεσαν τον στρατηγό. Το αποτέλεσμα των επιθέσεων αυτών ήταν η μη ύπαρξη θυμάτων σκοπίμως. Σκοπός ήταν να αποτραπεί η κρίση να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Μάλιστα τόσο Ιρακινές πηγές, όσο και  της Ελβετικής Πρεσβείας στην Βαγδάτη αποκάλυψαν από την αρχή, ότι είχαν ενημερωθεί μία ώρα νωρίτερα για τις επιθέσεις. Πρόσφατα και ο διοικητής  των Φρουρών της Επανάστασης, Χοσεΐν Σαλαμί  επιβεβαίωσε: «Θέλαμε να δείξουμε ότι μπορούμε να πλήξουμε οποιοδήποτε σημείο επιλέγουμε εμείς», υπενθυμίζοντας ότι τα αεροπορικά πλήγματα πραγματοποιήθηκαν σε αντίποινα για τη δολοφονία του Ιρανού στρατηγού, Κασέμ Σολεϊμανί. Ξεκαθάρισε δε, ότι στόχος του Ιράν δεν ήταν να «σκοτώσουν στρατιώτες του εχθρού».

Έτσι φαίνεται ότι παρά τις ανησυχίες και αναλύσεις διαφόρων, η κρίση δεν θα κλιμακωθεί, αφού τόσο οι ΗΠΑ, όσο  και το Ιράν επιδεικνύουν σε αυτή την φάση αυτοσυγκράτηση.  Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν ορισμένους αναλυτές από την Μέση Ανατολή, να εκτιμούν, ότι επήλθε μυστική συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ – Ιράν, για την εξουδετέρωση ενός ενοχλητικού ανθρώπου και για τις δύο πλευρές. Έτσι, λένε αξιόπιστες πηγές, το στίγμα του Σουλεϊμανί (ώρα, τόπος, μέσον) δόθηκε εσωτερικά από το Ιράν και οι Αμερικανοί εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία. Μα είναι δυνατόν, θα αναρωτηθούν ορισμένοι; Βεβαίως στην πολιτική όλα μπορούν να συμβούν, αρκεί να εξυπηρετούνται σκοποί και επιδιώξεις. Και αυτό, το αιρετικό σενάριο, φαίνεται πολύ ελκυστικό να είναι πιθανόν. Και επειδή είναι Μέση Ανατολή, το σενάριο αυτό ενισχύεται. Και μετά τι γίνεται θα αναρωτηθεί κάποιος. Μα φυσικά αφού συμφώνησαν σε αυτό το ακραίο σενάριο, γιατί να μην συμφωνήσουν στην επανέναρξη των συνομιλιών και να καταλήξουν σε μια νέα συμφωνία! Απίθανο; Είπαμε, στην Μέση Ανατολή τα απίθανα γίνονται πιθανά.

Ο στρατηγός Σουλεϊμανί, δεν ήταν ποτέ καταζητούμενος, δεν  ήταν σε κάποια τρομοκρατική λίστα των ΗΠΑ, ή άλλης χώρας, δεν κρυβόταν, εμφανιζόταν δημοσίως, ταξίδευε σε διάφορες χώρες, χωρίς περιορισμούς, με την επίσημη ιδιότητά του και μάλιστα με την στολή του.  Δεν ήταν το «τέρας» όπως τον ονόμασε ο πρόεδρος Τραμπ, καθόσον δεν  είχαν ανακοινώσει στοιχεία ή κατηγορίες  για  συμμετοχή του σε τρομοκρατικές ενέργειες. Σε συνεντεύξεις του ο Σουλεϊμανί έλεγε ότι ο αιώνιος εχθρός του Σιϊτικού Ιράν ήταν το Σουνιτικό Ισλάμ, με τους Ουαχαμπιστές, Σαλαφιστές κλπ. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ήταν για τον Σουλειμανί οι αντίπαλοι. Για αυτό πολέμησε με λύσσα, τους τζιχαντιστές και ιδιαίτερα το ISIS στην Συρία και το Ιράκ.  Το αν είχε διαπράξει παράνομες ενέργειες, μόνο το Διεθνές Δικαστήριο μπορούσε να αποφανθεί, αν είχε παραπεμφθεί. Ο δε  Αμερικανός σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ έγραψε στο Twitter: «Θυμίστε μου. Ποιους Αμερικανούς σκότωσε ο Σουλεϊμανί; Ξέρω, είναι ενοχλητικό, να λέω κάποιες αλήθειες και να κάνω αυτές τις ερωτήσεις, έτσι λοιπόν θα συνεχίσω: Μπορεί κάποιος να ονομάσει ένα κτίριο στις ΗΠΑ που ο “κακός τύπος” στρατηγός Σουλεϊμανί έδωσε διαταγή να ανατιναχτεί; Είμαι σε απόγνωση που δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος από τους “καμικάζι” του Σουλεϊμανί μπήκε στο Mall της Αμερικής; Ή μήπως ήταν ο Πύργος του Τραμπ; Γαμώτο, κάποιος να με βοηθήσει…..».

Επίλογος

Η ενέργεια  των Αμερικανών είναι μοναδική, πρωτοφανής , παράνομη και ανοίγει επικίνδυνους δρόμους. Η εκτέλεση ενός θεσμικού ηγέτη, ή παράγοντα μιας χώρας και όχι μιας παράνομης οργάνωσης, δεν επιτρέπεται ούτε στην περίπτωση πολέμου μεταξύ των χωρών. Η εκτέλεση ενός θεσμικού ηγέτη ανεξάρτητης χώρας είναι αιτία πολέμου. Δείτε πως άρχισε ο Α’ Π.Π.  Με  την δράση  και την δημοφιλία του ο Σουλεϊμανί  είχε αρχίσει να θεωρείται ένας νέος Μοχάμεντ Μοσαντέκ (1882-1967), πρωθυπουργός του Ιράν (1951-1953), αδιάφθορος και χαρισματικός ηγέτης, προσηλωμένος στην αρχή της συνταγματικής διακυβέρνησης, ένθερμος υποστηρικτής της απεξάρτησης του Ιράν από την επιρροή των μεγάλων δυνάμεων, μέσω του δόγματος της «αρνητικής ισορροπίας». Ο  Μοσαντέκ υποστήριζε την άποψη πως ο Σάχης θα έπρεπε να έχει ρόλο κατά τα πρότυπα της βελγικής ή βρετανικής μοναρχίας, αφαιρώντας του βασικές εξουσίες, μεγάλο μέρος της περιουσίας του, μοιράζοντάς την στον λαό, κάνοντάς τον εχθρό. Εθνικοποίησε το πετρέλαιο και τελικά με μυστικές πολιτικές δράσεις  ανατράπηκε από την Αγγλία και τις ΗΠΑ, οι οποίες είχαν απωλέσει ζωτικά συμφέροντα στο Ιράν, ικανοποιώντας έτσι και τον Σάχη από τον ενοχλητικό και εχθρικό πρωθυπουργό. Η περίπτωση του Σουλεϊμανί έχει πολλές ομοιότητες με τον Μοσαντέκ. Ενοχλητικός και επικίνδυνος και για τις ΗΠΑ και για το Ιρανικό καθεστώς. Και οι δύο λαοπρόβλητοι ηγέτες απολάμβαναν την αγάπη του λαού και το μίσος της εξουσίας και των μεγάλων δυνάμεων. Ο ένας ανατράπηκε, καταδικάστηκε για προδοσία σε τρία χρόνια φυλάκισης και κατόπιν έζησε υπό κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι τον θάνατό του. Ο άλλος καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε με επίθεση αμερικανικών Drones, στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Και όλοι οι ενδιαφερόμενοι έμειναν ευχαριστημένοι. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που συνέβη το απίστευτο. Το βράδυ που έγινε η επίθεση των Ιρανικών πυραύλων κατά   των αμερικανικών βάσεων, κατά λάθος, όπως ομολόγησε επισήμως και το Ιράν, καταρρίφθηκε ένα πολιτικό αεροσκάφος Μπόιγκ της Ουκρανίας, με 176 νεκρούς.  Οπότε η κατάσταση ενδεχομένως να αλλάξει και να εκτραπεί των «αρχικών σχεδιασμών», που είχαν αφετηρία την «θυσία Σουλεϊμανί». Η συνέχεια θα ήταν έναρξη συνομιλιών με κατάληξη μιας νέας συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν, μια συμφωνία “Win-Win” και για τις δύο πλευρές. Θα τηρηθεί ο αρχικός σχεδιασμός, ή θα έχουμε άλλες ανεξέλεγκτες εξελίξεις; Θα το διαπιστώσουμε  συντόμως.

Πηγές: Al Arabya, Ελληνικά ΜΜΕ, Abrahamian, Ervand. A History of Modern Iran. Cambridge University

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος (ε.α.), πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).

infognomonpolitics.gr

1...2,5552,5562,557...3,034Σελίδα 2,556 από 3,034