Αρχική Blog Σελίδα 2557

«Καμπανάκι» ή «Αρμαγεδδών» η δολοφονία Σουλεϊμανί;

Από
anixneuseis
-
0

H ιρανική υπερηφάνεια και η αμερικανική αλαζονεία δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ με απρόβλεπτες συνέπειες για την περιοχή, γράφει ο γενικός διευθυντής του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων.

Δημοσιεύθηκε: 13 Ιανουαρίου 2020 – 08:10

Δεν γνωρίζουμε τώρα και πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ με σιγουριά τι ακριβώς ήταν αυτό που ώθησε τον Ντόναλντ Τραμπ να εγκρίνει τη δολοφονία του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί. Ήταν η πρόσφατη επίθεση του όχλου στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βαγδάτη; Ήταν η συνεχιζόμενη πίεση που δέχεται ο πρόεδρος από πολλούς συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή –από τη Σαουδική Αραβία μέχρι το Ισραήλ- που προέτρεπαν τον Λευκό Οίκο να κάνει περισσότερες κινήσεις για να σταματήσει την αυξανόμενη ιρανική παρουσία στη Μέση Ανατολή; Ήταν ένας καταιγισμός συμβουλών από αυτοαποκαλούμενους ειδήμονες σε θέματα του Ιράν στην Ουάσινγκτον που υποστήριξαν πως η εξόντωση του Σουλεϊμανί θα άλλαζε την ισορροπία δυνάμεων στην Τεχεράνη υπέρ των «μεταρρυθμιστών», στερώντας από τους «σκληροπυρηνικούς» τον ισχυρότερο και δημοφιλέστερο ηγέτη τους; Ή ήταν απλώς ότι ο Τραμπ περίμενε να εμφανιστεί στα πρωτοσέλιδα ως ένας ισχυρός και αποφασιστικός παγκόσμιος ηγέτης;

Αυτό, όμως, που γνωρίζουμε, είναι πως αυτή η απόφαση αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ διέταξε τη δολοφονία ενός υψηλού επιπέδου αξιωματούχου μιας ξένης χώρας, που δεν βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου με τις ΗΠΑ. Δυστυχώς, η αμερικανική εξωτερική πολιτική πέρασε μια ακόμα «κόκκινη γραμμή». Αν και ο Λευκός Οίκος μαζί με τη CIA είχαν σχεδιάσει δολοφονίες ξένων ηγετών σε πολλές περιπτώσεις κατά το παρελθόν (απλά θυμηθείτε τις πολυάριθμες απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο), ωστόσο οι πρόεδροι των ΗΠΑ ποτέ δεν ανακοίνωναν δημοσίως τέτοιους στόχους, πόσω μάλλον να υπερηφανεύονται για αυθαίρετες δολοφονίες στο εξωτερικό.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι απλώς ένα έγκλημα. Είναι ένα σοβαρό λάθος. Οποιοσδήποτε γνωρίζει οτιδήποτε για τους Ιρανούς, υποστηρίζει πως η Τεχεράνη θα πρέπει να απαντήσει στην κίνηση των ΗΠΑ, ακόμα και αν αυτή η απάντηση δεν έρθει αύριο (σ.τ.μ: το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 7 Ιανουαρίου, οπότε δεν είχε ακόμα πραγματοποιηθεί η ιρανική πυραυλική επίθεση κατά των αμερικανικών βάσεων στο Ιράκ αλλά και το «λάθος» της κατάρριψης του ουκρανικού Boeing).

Κανένας σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή δεν μπορεί να αισθάνεται πιο ασφαλής σήμερα απ’ ότι ήταν στις 2 Ιανουαρίου· το Ιράν έχει πολλούς τρόπους να υπονομεύσει την ασφάλειά τους, χρησιμοποιώντας τα προπύργιά του και τους αντιπροσώπους του στην Υεμένη, στη Συρία, στον Λίβανο και σε άλλες τοποθεσίες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Βορείου Αφρικής. Το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ισραήλ θα πρέπει να προετοιμαστούν για τα χειρότερα σενάρια. Το ίδιο ισχύει και για τον στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ που είναι σταθμευμένο σε Ιράκ και Συρία –θα είναι οι εμφανέστεροι στόχοι της Ιρανικής εκδίκησης.

Ως προς την ισορροπία δυνάμεων στην Τεχεράνη, οι Ιρανοί σκληροπυρηνικοί δεν πάσχουν από έλλειψη εξαιρετικά έμπειρων και με ισχυρά κίνητρα ηγετών που θα είναι έτοιμοι να αντικαταστήσουν τον Σουλεϊμανί. Αν η εσωτερική ισορροπία δυνάμεων αλλάξει, θα αλλάξει υπέρ των Φρουρών της Επανάστασης και όχι το αντίθετο. Θα βοηθήσουν όλες αυτές οι εξελίξεις τον Ντόναλντ Τραμπ στην προεκλογική του εκστρατεία; Καθόλου.

Θα ελπίζαμε η Ιρανική αντίδραση να μην είναι συναισθηματική και υπερβολική, αλλά καλά υπολογισμένη και σωστά μετρημένη. Ωστόσο, αυτό το τραγικό ατύχημα θα πρέπει επίσης να αποτελέσει σήμα προς όλους τους περιφερειακούς και ξένους παράγοντες στη Μέση Ανατολή πως τελειώνει ο χρόνος που έχουν ακόμα για να αποτρέψουν έναν μεγάλο πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες. Ούτε στη Ουάσινγκτον, ούτε στην Τεχεράνη δεν αδημονούν να ξεκινήσει ένας τέτοιος πόλεμος, όμως το μείγμα της ιρανικής υπερηφάνειας και της αμερικανικής αλαζονείας δημιουργεί ένα εξαιρετικά εκρηκτικό κοκτέιλ.

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν πια προοπτικές για διμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ τις Ουάσινγκτον και της Τεχεράνης, τουλάχιστον για έναν ακόμα χρόνο. Αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι τελειώνει η ελπίδα οι δυο πλευρές να καταλήξουν σε συμβιβασμό για τη χαλάρωση των αμερικανικών κυρώσεων και την αποδοχή κάποιας εκδοχής του «πετρελαϊκού σχεδίου μακρόν». Σημαίνει επίσης πως οι κίνδυνοι μιας ακούσιας κλιμάκωσης στην περιοχή ή μιας άμεσης σύγκρουσης ΗΠΑ-Ιράν που θα προκληθεί από κάποιον λάθος υπολογισμό, από ανθρώπινο ή τεχνικό λάθος, από ανεύθυνη συμπεριφορά των αντιπροσώπων κ.ο.κ., αυξάνονται εκθετικά.

Αν ο δρόμος των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Ιράν παραμείνει κλειστός, όπως είναι πιθανό, για αρκετό καιρό, τότε είναι ακόμα πιο πιεστική η ανάγκη να ενεργοποιηθεί ο δρόμος των περιφερειακών σχέσεων. Στο τέλος της μέρας, αν κάτι καταστροφικό συμβεί στην περιοχή, η καταστροφή θα επηρεάσει πρωτίστως τις χώρες της περιοχής, όχι τις ΗΠΑ. Αν δεν υπάρχει χρόνος και δεν υπάρχει πολιτική βούληση για να δημιουργηθεί ένα περιφερειακό σύστημα συλλογικής ασφάλειας, θα πρέπει τουλάχιστον να εξεταστεί ένας περιφερειακός μηχανισμός διαχείρισης κρίσεων που θα περιλαμβάνει το Ιράν και γειτονικά Αραβικά κράτη. Δυνάμεις του εξωτερικού που ανησυχούν –όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία και η ΕΕ- θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη δημιουργία αυτού του μηχανισμού, συνεργαζόμενες με τους αντίστοιχους περιφερειακούς εταίρους τους. Θα πρέπει να θεωρήσουμε τη δολοφονία του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί ως «καμπανάκι»  και όχι ως την σάλπιγγα που σαλπίζει τον επερχόμενο Αρμαγεδδώνα.

(*) O Andrey Kortunov είναι γενικός διευθυντής του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (RIAC). Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην American Herald Tribune

ΠΩΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Από
anixneuseis
-
0

Υπάρχουν δύο ενεργά ρήγματα στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο που ενδιαφέρουν την Ελλάδα.
Το ένα είναι το Ιράν και το άλλο η Λιβύη.
Στο Ιράν πρέπει να ευνοηθεί αλλαγή του καθεστώτος και ένταξη της χώρας στις δυτικές δομές ασφαλείας για να μειωθεί ο ρόλος της Τουρκίας.
Και επειδή αυτό ΔΕΝ θα συμβεί σύντομα (αν και κανείς δεν γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα), η καλύτερη εξέλιξη είναι αυτή που προτείνει ο Τόμας Φρίντμαν στους Νιου Γιόρκ Τάιμς: να σταματήσει το Ιράν το πυρηνικό του πρόγραμμα και να αρθούν όλες οι αμερικανικές κυρώσεις. Οι αμερικανοί το παράκαναν. Δεν μπορούν να ζητούν απο μια χώρα (στην προκειμένη περίπτωση το Ιράν), να μην ανακατεύεται στις υποθέσεις άλλων χωρών και να το συνδέουν με τις κυρώσεις. Οι ίδιοι γιατί ανακατεύονται;
Δύσκολο να τις άρουν διότι, τώρα, ελπίζουν πως προκαλούν τη δυσαρέσκεια προς το καθεστώς και ελπίζουν στην αλλαγή του.
Το άρθρο Φρίντμαν είναι πολύ έξυπνο. Βάζει για πρώτη φορά το ερώτημα αν αξίζει να σκοτώνεσαι για μια πηγή ενέργειας που γίνεται σιγά σιγά παρελθόν. (Πετρέλαιο). Και προτείνει στον Τράμπ να απειλήσει τους αγιατολάδες όχι με την αποστολή και άλλων στρατευμάτων στη Μέση Ανατολή αλλά με την απόσυρση των υπαρχόντων. Να δούμε πως το Ιράν θα αντιμετωπίσει ISIS και Αλ Κάιντα χωρίς τους αμερικανούς, λέει ο Φρίντμαν και- κατά τη γνώμη μου- έχει δίκαιο.
Στο άλλο μέτωπο, στη Λιβύη, βρισκόμαστε μπροστά σε μια εκεχειρία που δεν γνωρίζουμε αν κρατήσει. πόσο θα κρατήσει και τι θα προκύψει απο αυτήν.
Η ελληνική διπλωματία στο μέτωπο αυτό θα πρέπει να ακυρώσει το σύμφωνο Ερντογάν Σάρατζ πάση θυσία.
Ο Χαφτάρ δεν ήθελε να σταματήσει την προέλασή του αλλά αναγκάστηκε μετά τη ρωσική παρότρυνση. Οι μισθοφόροι της Wagner είναι μια δύναμη στην οποία στηρίζεται όπως και η υποστήριξη της Μόσχας σε αντιαεροπορικές δυνάμεις (δεν είναι τυχαίο που ρίχνει τα τουρκικά UAV).Ίσως, η επίσκεψη του προέδρου της Λιβυκής Βουλής στην Αίγυπτο που είναι σε αντίθεση με την Τρίπολη και τον Σάρατζ, έχει να κάνει με τη συμπεριφορά της Αιγύπτου σε περίπτωση που οι Ρώσοι εγκαταλείψουν τον Χαφτάρ.
Οι Γάλλοι είναι, ως συνήθως, λόγια. Οι Ιταλοί τα έκαναν θάλασσα. Και απο την άλλη πλευρά “παίζει” η Τουρκία.
Οι δυνάμεις που επηρεάζουν τις εξελίξεις είναι αυτές που διατίθεται να ρισκάρουν. Στην προκειμένη περίπτωση Ρωσία- Τουρκία.
Τα υπόλοιπα είναι για καφέ και αναλύσεις στο Κολονάκι.

Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Από
anixneuseis
-
0

του Ανδρέα Νικολόπουλου, Συμβούλου Ασφαλείας*.

“Κάθε χρόνος φέρνει το δικό του βάρος”

Σερβική παροιμία

Αναβρασμός επικρατεί τις τελευταίες ημέρες, όχι μόνο στην Αν. Μεσόγειο και ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά και στα Βαλκάνια. Στο προαιώνιο βόρειο γεωγραφικό βάθος του Ελληνισμού. Είναι άξια προβληματισμού η μη κάλυψη των όσων συμβαίνουν στο Μαυροβούνιο, από τα μ.μ.ε μας. Ελάχιστοι γνωρίζουν πως καθημερινά στις πόλεις του μικροσκοπικού κράτους, ξεχύνονται δεκάδες χιλιάδες πολίτες, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα τους στον εθνικό προσδιορισμό και τη λατρευτική ζωή.

Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;

Τον μήνα Δεκέμβριο, η αμφιλεγόμενη Κυβέρνηση του Μαυροβουνίου, με αμφιλεγόμενο τρόπο εισήγαγε προς διαβούλευση στο Κοινοβούλιο, τον εξής αμφιλεγόμενο νόμο: «Θρησκευτικά αντικείμενα και εκτάσεις που χρησιμοποιούνται από θρησκευτικές ενότητες εντός της Μαυροβουνιακής επικράτειας, τα οποία κατασκευάστηκαν ή αποκτήθηκαν με δημόσια έσοδα του κράτους ή τελούσαν υπό κρατική ιδιοκτησία μέχρι την 01/12/1918, ως πολιτιστική κληρονομιά του Μαυροβουνίου είναι ιδιοκτησία του κράτους. Θρησκευτικά αντικείμενα που θα βρεθούν ότι κατασκευάστηκαν στο έδαφος του Μαυροβουνίου με τις κοινοπραξίες των πολιτών μέχρι την 01/12/1918 είναι ιδιοκτησία του κράτους».

Πορεία από το χωριό Κούτσι στην πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα

Ιστορικά και νομικά ο νόμος είναι προβληματικός γιατί από τον 17ο έως τον 19ο αι. Ανώτατος πολιτικός άρχοντας ήταν ο Μητροπολίτης Ζέτας. Το ίδιο πρόσωπο με διττό ρόλο. Τα κρατικά θέματα ήταν και εκκλησιαστικά και το αντίστροφο. Επίσης να σημειωθεί ότι την 01/12/1918 το Πριγκηπάτο ενώθηκε με το Βασίλειο της Σερβίας και αποτέλεσε κομμάτι του ενωμένου Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας!

Το 2019 η Σερβική ορθόδοξη εκκλησία πανηγύρισε τα 800 χρόνια πνευματικής ζωής και Ποιμαντικής Θεολογίας. Σε αυτά τα χρόνια ίδρυσε και λειτούργησε πολλές και σημαντικές για όλο τον Ορθόδοξο Κόσμο Εκκλησίες, Μονές και ευαγή Ιδρύματα, που καθαγίασαν με το Φως τους Άγιοι και Πατέρες της πίστης μας. Τα Άγια λείψανα που φυλάγουν και ευλογούν τους ιερούς τόπους, κινδυνεύουν ξανά, όπως και την περίοδο των κομμουνιστικών διωγμών.

Οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη θα προκαλούσε έκπληξη ένα κράτος που αυτοαποκαλείται Δημοκρατία, να ψήφιζε νομικό πλαίσιο για την καταστολή της ίδιας της δημοκρατίας. Όχι όμως στο Μαυροβούνιο όπου κατά την πρώτη Τιτοϊκή περίοδο έλαβαν χώρα ιδιαίτερα ειδεχθή εγκλήματα, με στόχο την μετατροπή των εκεί Σέρβων σε Μαυροβούνιους. Ένα ακόμη ψευδοέθνος της Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας, μετά τους Μουσουλμάνους Βοσνιακούς και τους «Μακεδόνες». Χαρακτηριστική η παραφωνία των αριθμών της τελευταίας απογραφής (2011). Ενώ στο Μαυροβούνιο λοιπόν, ζουν 44.98% Μαυροβούνιοι, 28.73% Σέρβοι, 8.65% Μουσουλμάνοι Βοσνιακοί και 4.91% Αλβανοί, τη σερβική γλώσσα ομιλεί το 43% του πληθυσμού! Παρά την αφόρητη πίεση των τελευταίων 15 ετών. Παρά την ωμή κρατική πίεση στους μαθητές να δήλωναν γλώσσα τους τη «μητρική» και όχι τη σερβική. Αυτά έως ότου όρισαν τη μητρική ως νέα γλώσσα. Την Μαυροβουνιακή που από διάλεκτος αναβαθμίστηκε σε γλώσσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ιστορική πρώτη απογραφή του Πριγκηπάτου (1909) οι Σέρβοι ήταν το 96% του πληθυσμού!

Ο νόμος ψηφίστηκε στο Κοινοβούλιο της χώρας στις 03:00 της 27/12/2019 με τους βουλευτές της αντιπολίτευσης υπό κράτηση και με 15μερη απαγόρευση εισόδου στο Κοινοβούλιο. Από τις 103 τροποποιητικές προτάσεις της αντιπολίτευσης δεν εγκρίθηκε καμία. Μία κοινοβουλευτική διαδικασία ασύστολα αντιδημοκρατική, αφού σε ζήτημα της Σερβικής Ορθόδοξης εκκλησίας ψήφισαν Μουσουλμάνοι και Καθολικοί βουλευτές, αφού σε ζήτημα της δεύτερης κυρίαρχης εθνότητας (Σερβικής) ψήφισαν Αλβανοί και Κροάτες βουλευτές. Πρέπει να τονιστεί ιδιαιτέρως η εξασφάλιση των περιουσιακών στοιχείων της Ισλαμικής κοινότητας και της Καθολικής Εκκλησίας με προγενέστερους νόμους…

Πορεία από το χωριό Κούτσι στην πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα

Ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου Μ. Τζουκάνοβιτς υπέγραψε το νόμο τη δεύτερη ημέρα των Σερβικών Χριστουγέννων, παρά τη σκληρή καταδίκη από τους Υψηλότερους αξιωματούχους της Χριστιανοσύνης. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χαρακτήρισε το νόμο άδικο και διαβεβαίωσε ότι δεν θα χορηγηθεί το Αυτοκέφαλο στη Μαυροβουνιακή ψευδοεκκλησία. Ο Πάπας Φραγκίσκος εξέφρασε την ανησυχία του. Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος στάθηκε υπέρ της Σερβικής Εκκλησίας και απέναντι στην Κυβέρνηση του Μαυροβουνίου. Φυσικά και ο Πατριάρχης Βελιγραδίου τον καταδίκασε απερίφραστα. Χαρακτηριστική είναι η συμφωνία όλων των Ορθοδόξων εκκλησιών στον αφορισμό των βουλευτών που υπερψήφισαν τον εκτρωματικό νόμο.

Ωστόσο αυτό που ο Μ. Τζουκάνοβιτς δεν μπορούσε να φανταστεί ήταν η αυθόρμητη αντίδραση των Σέρβων. Οι Σέρβοι που με μία μικρή -ιστορικά- παύση, καταπιέζονταν τα τελευταία 65 χρόνια, έδειξαν απροσδόκητα τάσεις αντίστασης. Κάθε ημέρα πλημμυρίζουν δρόμοι, πλατείες, Ναοί από δεκάδες χιλιάδες πολίτες, που ψάλλοντας εκκλησιαστικούς ύμνους και τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια διαδηλώνουν την αντίθεση τους στην εγκριθείσα νομοθεσία. Μοναδικά τους όπλα οι άγιες εικόνες και τα μελισσοκέρια. Λαμβάνοντας υπόψιν τον πληθυσμό της χώρας, με βεβαιότητα δηλώνουμε ότι το 45% αυτού διαμαρτύρεται! Η υποστήριξη των Σέρβων του Μαυροβουνίου έγινε γρήγορα υπόθεση όλου του Σερβικού κόσμου. Πρώτοι οι Σέρβοι της γειτονικής Ερζεγοβίνης, με τον Μητροπολίτη Ζαχούμιου & Ερζεγοβίνης Δημήτριο και τους τέως Μητροπολίτες Αθανάσιο και Γρηγόριο -πλέον Φρανκφούρτης & πάσης Γερμανίας- ξεχύθηκαν στους δρόμους και κατευθύνθηκαν στους Ναούς για προσευχή.

Μόνο στο μικρό Λιούμπινιε της Ανατολικής Ερζεγοβίνης, πόλης 3.500 κατοίκων, οι 2.000 ήταν στην προσευχή για τους αδερφούς τους του Μαυροβουνίου, γεμίζοντας ασφυκτικά τον Ιερό Ναό και τον μεγάλης έκτασης προαύλιο χώρο του! Το ίδιο στην υπόλοιπη Ρεπούμπλικα Σέρπσκα, στη Σερβία και παντού όπου οι Σέρβοι ζουν και ευημερούν. Είναι βέβαιο ότι ο Πρόεδρος Τζουκάνοβιτς δεν υπολόγιζε σε τέτοια αντίδραση. Πέτυχε κατά λάθος εκεί που πολλοί άλλοι πριν αυτόν είχαν αποτύχει. Ξύπνησε και ένωσε τους Σέρβους. Ξανά θυμόμαστε γιατί το Μαυροβούνιο -ιστορικά υπήρξε προπύργιο του Σερβικού έθνους, γι’αυτό και ονομαζόταν Σερβική Σπάρτη.

Είναι προφανές ότι πέραν του πολέμου κατά της Σερβικής ιδέας και της Ορθόδοξης πίστης, με αυτό το νόμο το κράτος θέλει να υφαρπάξει την εκκλησιαστική περιουσία. Το Μαυροβούνιο είναι μία χώρα με μικρή έκταση, που ασφυκτιά ανάμεσα σε τεράστιους ορεινούς όγκους και στενές παραθαλάσσιες λωρίδες, πυκνοδομημένες με υπερπολυτελή ξενοδοχεία και βίλες. Η οικονομία στηρίζεται στον τουρισμό και το real estate και ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης είναι η Σερβική ορθόδοξη εκκλησία.

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Μητροπολίτης Φρανκφούρτης & πάσης Γερμανίας Γρηγόριος ‘’ανήκει στην Μητρόπολη Μαυροβουνίου & Παραθαλασσίας έκταση 1.000.000 τ.μ σε γνωστή παραλία κοντά στην πόλη-σύμβολο της πολυτελούς διαβίωσης Μπούντβα,. Άραβες επιχειρηματίες θέλουν να επενδύσουν στον τομέα του τουρισμού και των πολυτελών κατοικιών εκεί’’.

Έχοντας γνώση και της οικονομικής διάστασης, δεν ακούγονται παράξενα τα λόγια του γνωστού Σέρβου Ακαδημαϊκού, με καταγωγή από το Μαυροβούνιο, Μ. Μπέτσκοβιτς: «Γιατί οι Μαυροβούνιοι ενδιαφέρονται τόσο για τις εκκλησίες μας, αφού στις τοιχογραφίες υπάρχουν Σέρβοι Άγιοι;!;

  • Ο Ανδρέας Νικολόπουλος είναι Στρατηγικός Σύμβουλος Ασφαλείας MSc Στρατιωτικής επιστήμης και Στρατηγικής διοίκησης έργων ασφαλείας, Επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Πρόληψης Εγκληματικότητας της Σερβίας. Στο παρελθόν εργάστηκε σε Ελλάδα, Ελβετία, Σερβία και Ρουμανία ως Διευθυντής ή Σύμβουλος Ασφαλείας

Απαιτείται πολιτικός συμβιβασμός Ουάσιγκτον – Τεχεράνης

Από
anixneuseis
-
0

THOMAS L. FRIEDMAN / THE NEW YORK TIMES/KATHIMERINI

O Aμερικανός πρόεδρος θα έπρεπε «να απειλήσει το Ιράν ότι θα αποσύρει όλες τις δυνάμεις μας από την περιοχή και θα το αφήσει μόνο του να πολεμήσει με τον ISIS και τους Ταλιμπάν, τα δύο σουνιτικά κινήματα που αποτελούν θανάσιμους εχθρούς του», σύμφωνα με τον αρθρογράφο των New York Times.

Η διαμάχη ανάμεσα στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και στον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ μοιάζει με καβγά φαλακρών για μια βούρτσα.

Δύο ηλικιωμένοι, με πεπαλαιωμένες ιδέες πολεμούν για μία χώρα που κανείς από τους δύο δεν θα έπρεπε να θέλει –το Ιράκ– για έναν φυσικό πόρο του 20ου αιώνα –το πετρέλαιο– που έχει όλο και λιγότερη σημασία για τις οικονομίες του 21ου αιώνα και για έναν στρατηγικό στόχο –την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή– που κανένας σώφρων ηγέτης δεν θα έπρεπε να επιθυμεί, γιατί το μόνο που κερδίζει είναι έναν λογαριασμό.

Ακούγοντας το Fox News να λέει ότι όσοι δεν υποστηρίζουν την πολιτική Τραμπ δεν είναι πατριώτες, θέλω να βάλω τα γέλια. Και βλέποντας δεκάδες χιλιάδες Ιρανούς να συρρέουν στην κηδεία του στρατηγού Σουλεϊμανί, που έχει σπείρει το χάος στην περιοχή και έχει σκοτώσει Ιρανούς και Αραβες οπαδούς του εκδημοκρατισμού, θέλω να βάλω τα κλάματα.

Πότε θα σταματήσει αυτή η ανοησία; Τη θέση του πετρελαίου παίρνουν τα δεδομένα. Το πώς τα αναλύει κανείς (τα δεδομένα) και τα μετατρέπει σε προϊόντα θα καθορίσει στο εξής τη δύναμη των χωρών. Γι’ αυτό η παλιά προειδοποίηση του Σαουδάραβα υπουργού πετρελαίου, σεΐχη Γιαμανί (η εποχή του λίθου δεν τελείωσε επειδή τελείωσαν οι πέτρες αλλά επειδή εφηύραμε νέα εργαλεία) είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Και οι δύο πλευρές θα ισχυριστούν τώρα ότι κέρδισαν, αλλά τι κέρδισαν πραγματικά; Υποψιάζομαι ότι μετά τη δολοφονία Σουλεϊμανί, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποτρέπουν πιο αποτελεσματικά τις επιβουλές εναντίον τους, γιατί παραβίασαν τους κανόνες του παιχνιδιού, όπως αυτό παιζόταν όλα αυτά τα χρόνια, σύμφωνα με τους οποίους ο ένας δεν στοχεύει την ηγεσία του άλλου. Τώρα η ιρανική ηγεσία πρέπει να λάβει υπόψη της ότι ο Τραμπ μπορεί να είναι τρελός και να αντιδράσει ακόμη πιο απότομα σε οποιαδήποτε ιρανικά αντίποινα.

Αυτό σίγουρα αποπροσανατολίζει τους Ιρανούς κληρικούς, που θεωρούσαν ότι αυτοί, μαζί με τις διάφορες φιλοϊρανικές δυνάμεις της περιοχής ήσαν οι πιο τρελοί απ’ όλους. Ομως, ο Τραμπ δεν μπορεί να το παίζει τρελός αιωνίως, γιατί σε αντίθεση με τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν, έχει περιορισμούς από το Κογκρέσο, το αμερικανικό σύνταγμα, τον ελεύθερο Τύπο, τους αμερικανικούς κανόνες συμπεριφοράς και τις εκλογές που έρχονται.

Οσες απειλές και αν εκτοξεύει ο Τραμπ, η ουσία είναι ότι η κυριαρχία στη Μέση Ανατολή είναι πολύ πιο σημαντική για το Ιράν απ’ ό,τι για τις ΗΠΑ – ειδικά τώρα που η Αμερική έχει γίνει ο πρώτος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο και οι Αμερικανοί έχουν εξαντληθεί τελείως με τη Μέση Ανατολή. Το Ιράν θα είναι πάντα εκεί, εμείς όχι.

Ενα κακό προηγούμενο

Εξάλλου, δεν έχουμε την πολυτέλεια να δολοφονούμε όλους τους κακούς που μας αντιμιλούν. Αυτό θα έδινε άδεια σε άλλες χώρες –όπως στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πουτιν– να κάνουν τα ίδια στους αντιπάλους τους, ενώ θα αποτελούσε πρόσκληση προς άλλους να βάλουν στόχο τη δική μας ηγεσία.

Ο μόνος τρόπος να βγουν και οι δύο χώρες πραγματικά κερδισμένες είναι να επαναφέρουν την πυρηνική συμφωνία από την οποία ο Τραμπ αποσύρθηκε τον Μάιο του 2018.

Αμφιβάλλω, όμως, αν ο Τραμπ έχει το κουράγιο για έναν πολιτικό συμβιβασμό με το Ιράν. Αν ήταν έξυπνος, θα χρησιμοποιούσε την τωρινή συγκυρία για να συνάψει μια απλή, αναθεωρημένη πυρηνική συμφωνία με την οποία θα «παγώσει» επ’ αόριστον η δυνατότητα του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, με αντάλλαγμα τερματισμό των κυρώσεων στον ιρανικό πετρελαϊκό κλάδο. Αυτό και τέλος, μην το παρακάνουμε με τις απαιτήσεις.

Δεν μπορούμε να διατάζουμε το Ιράν να μην ανακατεύεται στο εσωτερικό άλλων χωρών την ίδια στιγμή που ανακατευόμαστε και εμείς και οι σουνίτες Αραβες. Ας πάμε σε μια καθαρή συμφωνία –τέλος των ιρανικών πυρηνικών με αντάλλαγμα τέλος των κυρώσεων– και ας αφήσουμε τα υπόλοιπα στη διπλωματία.

Επίσης, ο Τραμπ δεν πρέπει να απειλεί το Ιράν ότι θα στείλει περισσότερους στρατιώτες στην περιοχή, αλλά ότι θα απομακρύνει αυτούς που έχει. Να απειλήσει ότι αν δεν πάψει το Ιράν να επιδιώκει τον έλεγχο του Ιράκ, θα αποσύρουμε όλες τις δυνάμεις μας από την περιοχή και θα αφήσουμε το Ιράν μόνο του να πολεμήσει με τον ISIS και τους Ταλιμπάν, τα δύο σουνιτικά κινήματα που αποτελούν θανάσιμους εχθρούς του. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να εξαντληθεί το Ιράν και να μετατραπεί στην πιο μισητή χώρα στο Ιράκ και σε ολόκληρη την περιοχή.

Are Libyan Turks Ankara’s Trojan horse?

Από
anixneuseis
-
0
TURKEY PULSE    
Fehim Tastekin August 26, 2019 
ARTICLE SUMMARY
The descendants of Ottoman Turks represent an important foothold for Turkey in Libya, but the community is dispersed in various political and military camps, with some even resentful toward Ankara.
For enthusiasts of adventures in former Ottoman lands, Turkish connections are easy to find across the region. In Iraq and Syria, for instance, the Turkmen minorities have long been seen as handy mediums of Turkish influence, though the realities on the ground have sometimes defied the expectations — like the affinity some Iraqi Shiite Turkmens feel toward Iran and the collaboration of some Syrian Turkmens with Damascus or the Kurds.

Recently, the role of the offspring of Ottoman Turks in Libya has become the subject of increased interest as the war in the country rages on, apparently with growing Turkish involvement. Ankara has thrown its weight behind the Tripoli and Misrata forces fighting the Libyan National Army of Khalifa Hifter, backed by Egypt and the United Arab Emirates.

Those taking comfort in nostalgia would muse how much Misrata’s rebellion against former dictator Moammar Gadhafi and its current resistance against Hifter owe to the descendants of Ottoman Turks or how “the grandsons of Mustafa Kemal’s comrades-in-arms keep the 1911 spirit alive” — a reference to battles against the Italian invasion of Libya, led by the would-be founder of modern Turkey.

But what role do Turco-Libyans actually play in Libyan politics? Does their presence justify Turkey’s intervention?

The fact is that Turco-Libyans are highly fragmented both politically and militarily. In 2015, some of them founded the Libya Koroglu Association as a reminder of their presence. The Turkish government, however, had its own way of remembering them. To put it more directly, Ankara chose to collaborate with the Muslim Brotherhood and influential figures. Turco-Libyans averse to Islamist groups did not figure on Turkey’s radar. Those who did share a common feature — almost all of them were enemies of Hifter.

The offspring of the Turks who settled in Libya over three centuries after the Ottoman conquest in 1551 today live mainly in Misrata, Tripoli, Zawiya, Benghazi and Derna. The term “Kuloglu,” or “sons of servants” — often Anglicized as Koulouglis — describes the offspring of Ottoman soldiers who married North African women. In local dialect, the term has in time evolved to “Koroglu.”

A member of the Libya Koroglu Association, told Al-Monitor Koroglus number some 1.4 million and are concentrated especially in Misrata, where they make up three-fourths of the city’s population. The figures appear inflated, requiring scientific verification. In any case, counting those bearing Turkish blood is not easy, given that their Turkish ancestries have been diluted over the years and few of them speak Turkish today. As the Ottomans withdrew from Libya, some of the Libyan Turks migrated to Turkey where, curiously, they came to be called “Libyan Arabs.” In 2011, the Association of Turks with Libyan Roots was established in the western city of Izmir.

In the Gadhafi era, Misrata was treated as an outcast. High-level positions were off-limits to Turco-Libyans, who engaged mostly in trade, truck freight, construction, real estate, repair and small-scale industries. When the uprising erupted in 2011, Misrata became “the bastion of resistance,” and Turco-Libyans figured prominently in the war.

One of the spearheads — Wissam Bin Hamid — was a Misratan auto mechanic working in Benghazi before he turned into a fighter and rose to the commanders’ ranks in the Libya Dawn. He backed the political agenda of the Muslim Brotherhood but became controversial for collaborating with the al-Qaeda-linked Ansar al-Sharia.

According to the official, however, Bin Hamid had no history with Islamist groups but was used by them and killed as he attempted to act independently, for he knew too many secrets of the Islamists. Bin Hamid, who fought on the anti-Hifter camp, was reportedly wounded in December 2016 in an airstrike by Hifter’s forces and killed in a second strike after he made his location known in a phone call seeking help. His comrades blame the Muslim Brotherhood for his death because the last person Bin Hamid contacted was Ismail al-Sallabi, the brother of Ali al-Sallabi, a key connection between the Brotherhood and Qatar.

Another militia leader from Misrata is Salah Badi, a senior commander of the al-Somood Front. Badi, who was a soldier in Gadhafi’s army, grew into a “revolutionary hero” in 2011, was elected to parliament in 2012, backed the National Salvation Government affiliated with the General National Congress and fought against Hifter in the Libya Dawn ranks before moving to Turkey in 2015. In 2018, he abruptly returned to Libya and declared war on his former allies, vowing to “cleanse Tripoli of the crooks.” As a result, he landed on the lists of individuals under UN and US sanctions. Though he has challenged the authority of Fayez al-Sarraj, the head of the Government of National Accord (GNA), Badi has remained an enemy of Hifter.

The armed conflict transformed Misratan truck driver Mukhtar al-Jahawi to a commander of the Anti-Terrorism Force. He fought against the Islamic State in the Sirte region, keeping his distance from Turkey and Qatar.

Another Misratan militiaman of Turkish descent is Abdul Rauf Kara, leader of the Special Deterrence Force, or RADA, which controls the Mitiga airport and is known for cracking down on alcohol, drugs and smuggling in Tripoli. He belongs to the Salafi Madkhali movement, which has grown into a major force across Libya. As such, he is naturally a Saudi ally. Unlike Madkhalis in other areas, however, Kara has stood up against Hifter’s onslaught on Tripoli.

Another prominent Misratan is Fathi Bashagha, who heads the Interior Ministry — to which some of the militia are bound “by contract.” The minister, who wields influence over the Mahjoub and Halbous brigades in Misrata, is the Brotherhood’s man in the government and has strong bonds with Ankara. Despite his Turkish surname, some claim he is of Bedouin descent.

A key figure holding sway behind the scene is Ali al-Sallabi, also a Turco-Libyan from Misrata. He is the Libya representative of Qatar-based Egyptian cleric Yusuf al-Qaradawi and coordinates the arms and money assistance coming from Doha.

Mohamed Sowan, leader of the Justice and Construction Party, the political wing of the Brotherhood, is also of Turkish descent. For Misratans averse to the Brotherhood, he is “Erdogan’s man in Libya.”

Abdel Rahman al-Suwayhili is another example of the varying political stripes among Turco-Libyans. The grandson of Ramadan al-Suwayhili, a co-founder of the short-lived Tripolitanian Republic in 1918, served as a parliament member in the GNC and headed the High Council of State before creating his own party, the Union of the Homeland. He is on good terms with the Brotherhood. His nephew, Ahmed Maiteeq, served briefly as prime minister in 2014 before becoming GNA deputy premier in 2016.

In sum, the Turco-Libyans are not a homogenous force on the political and militia scene. Those who uphold the Turkish-Koroglu identity believe the community produced great fighters in the revolt that led to Gadhafi’s overthrow but failed to project that clout to the political scene.

“In the February 17 Revolution, many Libyan Turks took the lead in the war. Unfortunately, they were not politicians — they were used for the interests of Western and neighboring countries,” the official said. “We lack strong representatives in the government. Prime Minister Sarraj himself is a Turk, but he is too weak. We are not [allied] with Sarraj, but we stand by the government against the big enemy, Hifter.”

And how do members of the Libya Koroglu Association view Turkey’s policy? “We are utterly at odds with the figures with whom Turkey collaborates,” the official said. “The Turkish government works with men of money and influence. It has not engaged with the leading figures of our community. But when Hifter targets the Turkish government, we are the only community that would defend Turkey,” he added.

The official called on Ankara to review its alliances in Libya. “We don’t want Turkey to withdraw its military and logistic support, of course. But we expect support for our project and not that of treacherous trade-mongers,” he said, adding, “Our project is based on equality, justice, equality of opportunity and [the notion that] power should be given to the February 17 revolutionaries.”

The official was referring to an 11-page civic society plan that proposes solutions for the entire governance system, including the legislature, the executive, the judiciary and security bodies.

According to the official, the Libya Koroglu Association, which aims to revive the Ottoman legacy in North Africa, aspires Turkey to take the following steps: Recognize the Koroglus as Turks and grant them citizenship rights; engage in dialogue with the association; push for a committee to work on rectifying distortions about the Ottomans in the school curriculum; support the opening of primary schools, Turkish-language courses and a radio station for Libyan Turks; restore Ottoman monuments in Libya; and build a mosque akin to Istanbul’s iconic Blue Mosque.

Found in:TURKMENS, KHALIFA HIFTER, MUSTAFA KEMAL ATATURK, BENGHAZI, REBELLION, MOAMMAR GADHAFI, OTTOMANS

Fehim Tastekin is a Turkish journalist and a columnist for Turkey Pulse who previously wrote for Radikal and Hurriyet. He has also been the host of the weekly program “SINIRSIZ,” on IMC TV. As an analyst, Tastekin specializes in Turkish foreign policy and Caucasus, Middle East and EU affairs. He is the author of “Suriye: Yikil Git, Diren Kal,” “Rojava: Kurtlerin Zamani” and “Karanlık Coktugunde – ISID.” Tastekin is founding editor of the Agency Caucasus. On Twitter: @fehimtastekin

Read more: https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2019/08/turkey-libya-are-libyan-turks-ankaras-trojan-horse.html#ixzz6AonjnhQc

Turkey zeroes in on enemies abroad

Από
anixneuseis
-
0
  • David Lepeska
  • Jan 10 2020 01:48 Gmt+3
  • Last Updated On: Jan 12 2020 09:29 Gmt+3

Turkish President Recep Tayyip Erdogan said this week the Turkish intelligence agency, MIT, which has seen a vast expansion of its budget in recent years, would be drawing down its domestic operations and increasing its covert activities abroad.

The U.S. assassination of Iranian General Qassem Soleimani and the murders of opponents of the Russian government in Britain and Germany have led to fears that other states could also take to killing their enemies abroad. Analysts say Turkey is actively in surveillance operations against dissidents in Germany, may have hired local proxies to carry out hits in the past and could consider doing so again.

“It’s not completely impossible that such a thing could happen,” Kristian Brakel, Istanbul head of the Berlin-based think tank the Heinrich Böll Foundation, told Ahval in a podcast. “We’ve seen other countries such as Russia ramping up assassinations abroad, including in Germany.”

Erdoğan has repeatedly said some 10,000 Turkish terrorists are allowed to move freely in Germany, a reference to the followers of Fethullah Gülen, a U.S.-based Turkish preacher that Turkey blames for a failed coup in 2016, and Kurdish separatists linked to the Kurdistan Workers’ Party, which has led an armed insurgency in Turkey since 1984.

The PKK is listed as a terrorist group by the United States, the EU, and Turkey. But from Berlin’s perspective, there is little it can do to prosecute the thousands of law-abiding Kurdish activists and Gülenists within Germany.

Erdoğan has also said that Turkey could soon launch an operation like the United States undertook to kill ISIS leader Abu Bakr al-Baghdadi, while Turkish officials have said they know the location of Adil Öksüz, a Gülenist academic they believe coordinated the 2016 coup attempt. He is said to be hiding somewhere in Europe.

Alexander Clarkson, lecturer for German and European Studies at King’s College London, saw a growing belief within German security services that MIT would hire local operatives, such as Turkish biker gangs, for some sort of violent operation, in order to be able to deny responsibility.

“This wouldn’t be the first time,” Clarkson told Ahval in a podcast, pointing out that MIT was extremely active in Germany in the 1980s and 90s, targeting the PKK and Kurdish activists. “There’s a long tradition of this, hiring local groups, sending operatives, using disinformation.”

The problem for Turkey is that the political landscape for Turkish dissidents in Europe has changed significantly in recent years. For starters, a strong and well-organised network of lobbyists has emerged to advocate for the Kurdish movement and Kurdish rights.

“There is now a substantial Kurdish middle class,” said Clarkson, pointing to networks of Kurdish doctors, lawyers, academics, and politicians in Germany and the Netherlands who have developed sizable fundraising mechanisms. “They have a voice, they are very effective lobbyists, and they have a set of shared strategic goals.”

Turkey tends to think it can counter Kurdish lobbying by mobilising the Turkish diaspora in Europe, which it sees as backing the ruling Justice and Development Party (AKP). Some two-thirds of Germany’s 4.5 million Muslims are of Turkish origin, representing the largest Turkish community outside Turkey and Germany’s largest immigrant group.

But in countries like Germany the diaspora tends to divide along the same lines as Turkish citizens back home – between conservatives who support Erdoğan and the more progressive-minded who dislike what they see as his growing authoritarianism.

“The Kurdish diaspora is relatively united and acts as a united actor, whereas the Turkish diaspora is at war with itself,” said Clarkson. “It’s the Kurdish diaspora that has the reach and the sympathy.”

This helps explain why Turkey’s defence of its offensive in northeast Syria, which has targeted the Kurdish-led YPG, has largely fallen on deaf ears. Rather than accepting Turkey’s view, the EU restricted arms sales to Ankara for the incursion.

Last year, the European Court of Human Rights urged Turkey to release leading Kurdish politician Selahattin Demirtaş, and followed up that move in July, finding Turkey guilty of violating his rights.

Then there are the exiled supposed followers of Gülen, who in most European countries have received a warm welcome and been allowed to carry on with their lives.

“In Germany, the Gülenists were very successful in generating an image of being moderates and engaged in multi-faith dialogue at a local level,” said Clarkson, adding that the federal government maintains some scepticism toward Gülen.

Still, Kurdish activists and lobbying groups, Gülenists and Turkish intellectuals have become a part of everyday life in Germany. “These are people who are now finding places within the German institutional system. They are influencing the debate,” said Clarkson.

When these groups call for Kurdish rights and autonomy, or highlight problematic Turkish policies abroad, such as Ankara’s global hunt for Gülenists, Turkey’s moves in the eastern Mediterranean or Turkish imams spying in Germany for the Turkish government, they receive a fair hearing in Brussels, Berlin and elsewhere. The political ground has shifted and Turkey appears not to have noticed.

“This has been misread and profoundly misunderstood by Ankara,” said Clarkson. “The more Ankara sends in hit squads or incites Turkish biker gangs or organised criminals to attack Kurdish or Turkish dissident targets, the more it alienates the German side it will eventually need.”

Relations between Germany and Russia have turned frosty since the German government determined that Moscow was behind the August killing of a Georgian-Chechen militant in a Berlin park. Berlin expelled two Russian diplomats in early December, to which Russia vowed to retaliate. Still, things could have been worse for Moscow.

“The consequences for Russia have not been so bad so far,” said Brakel. “So maybe Turkey is thinking, well, the consequences will be bearable.”

Any Turkish assassination or major violent attack would likely end security cooperation between the two states and push relations back to their low point in 2017.

“There are wise heads in MIT who know this, and know not to push it,” said Clarkson. “There are also people in the AKP inner circle who are not wise and not attuned to the red lines.”

Δωρεάν είναι μόνο το τυράκι στη φάκα – Μετά έρχεται ο λογαριασμός

Από
anixneuseis
-
4

Άριστα έπραξε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος διέκοψε τον Ντόναλντ Τραμπ μέσα στον Λευκό Οίκο για να αναπτύξει δημοσίως την ελληνική θέση σχετικά με το «ανυπόστατο» μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης.

  • Από τον Μανώλη Κοττάκη

Δεν είμαι σίγουρος, όμως, ότι η διατύπωσή του ήταν η σωστή. Η χρήση του ρήματος «αδημονούμε», προκειμένου να αιτηθεί τη στήριξη των ΗΠΑ για την ακύρωσή του, και η σιωπή του προέδρου στο άκουσμα της αδημονίας του έδωσαν την ευκαιρία στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης να ισχυριστούν -όχι αδίκως- ότι ο Τραμπ σφράγισε – δικαίωσε τη θέση της Άγκυρας στο ανώτατο δυνατό επίπεδο.

Στην πραγματικότητα, ο απρόβλεπτος πλανητάρχης ακολούθησε πιστά ό,τι του είχαν υποδείξει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο Πομπέο. Του σήκωσε τόσο ψηλά τον πήχη ο πρωθυπουργός μας, αιτούμενος στήριξη σε live μετάδοση, ώστε υποχρεώθηκε διά της σιωπής να αποκαλύψει την αμερικανική θέση. Θέση που διατύπωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και εξειδίκευσε ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα.

Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε «προκλητική», αλλά όχι «παράνομη», «άκυρη», «ανυπόστατη» (όπως λέμε εμείς) τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, ενώ ο Τζέφρι Πάιατ δήλωσε την επομένη ακριβώς ότι, κατά τη νομική υπηρεσία του υπουργείου του, «υφαλοκρηπίδα έχουν μόνο τα κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, όχι τα ακατοίκητα». Τι να πει περισσότερο ο Τραμπ;

Στην ουσία, οι ΗΠΑ έχουν στρώσει το χαλί στον Ερντογάν και του υποδεικνύουν με τον τρόπο τους πού να στείλει το ερευνητικό για «γεωτρήσεις»: Σε ακατοίκητες νησίδες και νήσους οι οποίες δεν περιλαμβάνονται ονομαστικώς στη Συνθήκη της Λωζάννης, αλλά περιλαμβάνονται ονομαστικώς -με τουρκικό όνομα, δυστυχώς- στη συμφωνία με τη Λιβύη.

Σε νήσους και νησίδες που ευρίσκονται πέριξ του Καστελορίζου και μεταξύ Κω και Νισύρου. Το μέγα κόλπο -η «τέλεια κέντα» με χαρτοπαικτικούς όρους- είναι ότι επιχειρούν (εκτιμώ) να αναθεωρήσουν – ερμηνεύσουν τη «Λωζάννη» μέσω του μνημονίου με τη Λιβύη! Διά του ΟΗΕ, όργανο του οποίου είναι και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και, όταν έρθει η στιγμή -που δεν αργεί-, θα μας κατηγορήσουν και από πάνω ότι… παραβιάζουμε το Διεθνές Δίκαιο και θα απαιτήσουν είτε την παραπομπή θεμάτων εδαφικής μας ακεραιότητας και εθνικής μας κυριαρχίας στη Χάγη (που είναι το δικαστήριο του ΟΗΕ) είτε την απόσπασή τους διά της ισχύος.

Πρέπει να πούμε νωρίς την αλήθεια στους Έλληνες: Το μέλλον που μας σχεδιάζουν κινείται μεταξύ εθνικού εξευτελισμού και εθνικής τραγωδίας. Και, αν υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι μας καλύπτει η επιφύλαξη που κατέθεσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στον ΟΗΕ το 2015 για την εξαίρεση των θεμάτων άμυνας και κυριαρχίας από τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου, τους προτρέπω να το ξεχάσουν. Και εγώ το ίδιο νόμιζα. Μόνο που η επιφύλαξη Βενιζέλου δεν είναι καθολική – έχει ορθάνοιχτα παράθυρα. Ορίζει ό,τι ισχύει για θέματα άμυνας και κυριαρχίας, εκτός κι αν τα δύο μέρη αποφασίσουν να τα εντάξουν σε συνυποσχετικό!

Δυστυχώς, οι εξελίξεις που έρχονται -εκτός κι αν μας σώσει ένας παγκόσμιος πόλεμος- θα θίξουν τον σκληρό πυρήνα της εθνικής μας κυριαρχίας και θα απειλήσουν την εδαφική μας ακεραιότητα. Όπως λέει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σε συνομιλητές του, «αυτή θα είναι η πλέον δύσκολη χρονιά για την Ελλάδα μετά το 1974». Μια σχετικά ασφαλής προβολή των εξελίξεων στην περιοχή μας είναι η εξής – αναλαμβάνω το ρίσκο να τη διατυπώσω:

• Πρωτοκολλείται στον ΟΗΕ αυτό που εμείς ονομάζουμε «μνημόνιο» και αυτό που οι Τούρκοι αποκαλούν «διεθνή συμφωνία» με τη Λιβύη.

• Ο Ερντογάν αποστέλλει ερευνητικό, ίσως και μέσα στον μήνα, σε ακατοίκητο νησί του Αιγαίου, το οποίο περιλαμβάνεται στη συμφωνία και, κατά τους Αμερικανούς, δεν διαθέτει υφαλοκρηπίδα. Νησί που δεν ονοματίζεται στη Συνθήκη της Λωζάννης.

• Εμείς είτε παρακολουθούμε απαθώς, εξευτελιζόμενοι βεβαίως, την προσβολή του σκληρού πυρήνα της εθνικής μας κυριαρχίας και ζητάμε διάλογο «για την επίλυση συνοριακών διαφορών και συναφών θεμάτων», είτε αντιδρούμε και χτυπάμε.

• Εξαιρώντας από την ανάλυσή μου το δεύτερο σενάριο, στέκομαι στο πρώτο. Στον διάλογο. Εκεί, είτε καθόμαστε χωρίς ενδιάμεσους και συζητάμε απευθείας με τους Τούρκους όλα τα θέματα που βάζουν στο τραπέζι (γκρίζες ζώνες, αποστρατιωτικοποίηση νήσων Αιγαίου, Θράκη) είτε ζητάμε παραπομπή στη Χάγη του ΟΗΕ (το πιθανότερο). Με τη διαφορά ότι η Χάγη δεν είναι δωρεάν. Μόνο το τυρί για το δόλωμα στη φάκα είναι δωρεάν σε αυτή τη ζωή.

Για να πάμε στη Χάγη, οι Τούρκοι θα απαιτήσουν να άρουμε την επιφύλαξή μας από τη δικαιοδοσία του διεθνούς δικαστηρίου και να εντάξουμε στο συνυποσχετικό τις γκρίζες ζώνες και τον αφοπλισμό των Δωδεκανήσων. Με συνέπεια πέντε δικαστές να κρίνουν την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας, ανοίγοντας τεράστια «Κερκόπορτα». Όπως έδειξε ο «Αττίλας 2» στην Κύπρο, οι Τούρκοι δεν σταματούν στο «1» αν βρουν πρόσφορο έδαφος.

Περιγράφω, βεβαίως, το καλύτερο σενάριο. Διότι υπάρχει και το σενάριο -βασικό κατά πολλούς- ότι οι Τούρκοι θα μας προκαλέσουν για να μας οδηγήσουν σε θερμό επεισόδιο με διακύβευμα κατάληψη εθνικού εδάφους και όχι απλώς γκριζάρισμα, όπως έγινε στα Ίμια.

Δεν γράφω σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες, για να προκαλέσω πανικό, φόβο, ναυτία. Γράφω για να ενημερώσω πού βρισκόμαστε. Οφείλουμε να ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Ο Μητσοτάκης δεν φταίει. Ούτε για το γεγονός ότι καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καταθέσει χάρτη με τα σύνορα και τις συντεταγμένες μας στον ΟΗΕ την τελευταία δεκαετία, κάτι που οφείλεται -το ξέρω καλά- σε νουθεσίες των ΗΠΑ. Ούτε βεβαίως φταίει που οι Τούρκοι, με τις ΗΠΑ να τους έχουν ανάγκη στο Ιράν, με τη Ρωσία μαζί τους και με την Ευρώπη εξουδετερωμένη, έχουν μπει στον πειρασμό ότι «τώρα είναι η ώρα», όπως το 1974.

Ο Μητσοτάκης δεν φταίει, αλλά ο κλήρος τού έλαχε να διαχειριστεί μία από τις δυσκολότερες εθνικές κρίσεις από τη Μεταπολίτευση. Κατά τούτο, πρέπει, χωρίς κραυγές, να προετοιμάσει τον λαό για να μην κάθεται πάνω σε ένα ροζ συννεφάκι και να μην υποστεί βίαιο υπαρξιακό σοκ κάποιο πρωί.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, βεβαίως, ετοιμάζεται. Το γεγονός ότι αναζήτησε στα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών το τηλεγράφημα που έστειλαν ομογενείς από το Τάρπον Σπρινκς στον Βενιζέλο, το 1923, προκειμένου να του ευχηθούν καλή δύναμη στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάννης, δείχνει πώς αντιλαμβάνεται το διακύβευμα και ετοιμάζεται.

Αναζητά και αυτός ευχές για δύναμη. Το γεγονός ότι δέχεται διαπραγματεύσεις -αρκεί να μην είναι, κατά δήλωσή του, «εκβιαζόμενος»- επίσης δείχνει ότι ετοιμάζεται. Πρέπει να ετοιμαζόμαστε όλοι. Και να θυμόμαστε πώς διαπραγματεύτηκε στη Λωζάννη απέναντι στη Δύση ο εκπρόσωπος της ηττημένης Ελλάδας, ο λέων Βενιζέλος: Ως νικητής.

Πηγή: newsbreak

Δ.Τσαιλάς: Γιατί δολοφόνησαν τον Σουλεϊμανί και ποιά τα νέα σενάρια τρόμου για τη Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0

New-Economy

Του Δημητρίου Τσαιλά

Το Ιράν και οι ΗΠΑ φαίνεται πως έχουν αμοιβαία διάθεση για αποκλιμάκωση. Αυτό είναι καλό σημάδι. Ωστόσο, παραμένουν τεράστιοι κίνδυνοι και ευκαιρίες για οποιονδήποτε εσφαλμένο υπολογισμό ή ανθρώπινο σφάλμα. Το είδαμε αυτό με τη ρίψη του αεροσκάφους των ουκρανικών αερογραμμών. Το αναφέρω αυτό διότι, παρόλο που οι μεγάλοι στρατιωτικοί οργανισμοί και επιχειρησιακοί σχηματισμοί των Ενόπλων Δυνάμεων κατέχουν σε υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και ετοιμότητας, επιχειρησιακό και τακτικό σχεδιασμό, από την περίοδο της ειρήνης που επιβλέπεται συνεχώς από την κεντρική στρατιωτική ιεραρχία δεν είναι δυνατό να εκμηδενιστεί η περίπτωση του λάθους. Επίσης οι υπηρεσίες πληροφοριών και αντιπληροφοριών λόγω του χαρακτήρα της αποστολής τους συχνά λειτουργούν ανεξάρτητα και αποκομμένα διότι λογοδοτούν συνήθως αρμοδίως σε διαφορετικό χειριστή, οπότε μπορεί να υπάρξει σύγχυση. Ιδιαίτερα στην Τεχεράνη όπου έχουμε μοιρασιά της εξουσίας σε τρεις πόλους. Τον θρησκευτικό ηγέτη, την πολιτική ηγεσία και το στρατιωτικό καθεστώς.

Τώρα ας κάνουμε μια σύντομη ανάλυση της γεωστρατηγικής εικόνας.

Γνωρίζουμε ό τι ο αντικειμενικός σκοπός του Ιράν ήταν και παραμένει, η απομάκρυνση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ και τη Συρία. Με αυτό το έργο ήταν επιφορτισμένος ο Σουλεϊμανί, ο οποίος είχε ως αποστολή, την οικοδόμηση των θεμελίων για να ενισχύσει την ιρανική πολιτική ασφάλειας, οικονομίας, και στρατιωτικής επιρροής στο Ιράκ και τη Συρία. Και σίγουρα είχε επιτύχει αρκετά στον τομέα αυτό. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος της προληπτικής δολοφονίας του.

Το καθεστώς στη Συρία είναι διχασμένο, όπως ποτέ άλλοτε, σε δύο πολύ διαφορετικές πτέρυγες. Υπέρ του Ιράν και υπέρ της Ρωσίας. Η ιρανική πτέρυγα καθοδηγείται από τον ίδιο τον Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο οποίος συνεννοείτο απ’ ευθείας με τον Σουλεϊμανί. Το Ιράν έχει επιτύχει μερική επιρροή στο συριακό στρατό, αλλά το πιο επικίνδυνο πράγμα είναι η σχεδόν απόλυτη επιρροή του Ιράν στην ύπαιθρο στη Δυτική Όχθη του Ευφράτη, σε ορισμένες περιοχές γύρω από τη Δαμασκό, και σε τοπικές πολιτοφυλακές που βρίσκονται σε διάφορες περιοχές εντός της Συρίας. Το κενό και η σύγχυση, που δημιουργείται μετά το δολοφονικό κτύπημα των Αμερικανών, στην ιρανική διαδικασία λήψης αποφάσεων θα είναι πλήγμα για την πτέρυγα των ιρανόφιλων στη Συρία.

Η Ρωσία, εκτιμάται ότι θα εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία, καθώς η σύγκρουση με τον ιρανικό άξονα μοιάζει με πόλεμο επιρροής, ο οποίος χαρακτηρίζεται από κάποιες άγριες αντιπαραθέσεις που δεν έχουν ακόμη επιλυθεί. Παρά τη σχετική σταθερότητα στην ανταλλαγή επιρροής μεταξύ τους, η αστάθεια της Συρίας κάνει το παιχνίδι επιρροής πολύ ρευστό. Η ανακατανομή των επιρροών είναι πάντοτε δυνατή, όπως συνέβη στην περίπτωση της επιρροής μεταξύ Αμερικής και Τουρκίας και μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας.

Πολλά πράγματα μπορούν να συμβούν την προσεχή χρονική περίοδο που θα επηρεάσουν την εύθραυστη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή:

Η ιρακινή κυβέρνηση φαίνεται να έχει αποφασίσει να αποσυρθούν οι αμερικανικές δυνάμεις από το Ιράκ. Όμως αυτό δεν σημαίνει αποχώρηση των αμερικανών από το Ιράκ στο σύνολό τους, καθώς εκτιμάται ό, τι θα παραμείνουν οι αμερικανικές δυνάμεις στην περιφερειακή κυβέρνηση των εδαφών του λεγομένου Κουρδιστάν. Εάν αποσυρθούν από ολόκληρη τη χώρα, τότε τα ερωτήματα που προκύπτουν θα είναι:

  1. ποιο το μέλλον των αμερικανικών δυνάμεων στη Συρία;
  2. από νομική και υλικοτεχνική άποψη, η ιρακινή κυβέρνηση θα επιτρέψει στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο και τα σημεία διέλευσης για τη μεταφορά δυνάμεων προς και από τη Συρία;

Νομικά, εάν το ιρακινό κοινοβούλιο και η ιρακινή κυβέρνηση εγκρίνουν την απόφαση να αποσυρθούν οι αμερικανικές δυνάμεις από το Ιράκ, θα χρειαστεί τουλάχιστον ένα ολόκληρο έτος από τη στιγμή που θα ληφθεί η απόφαση για την εφαρμογή. Οπότε, οι Αμερικανοί θα έχουν το χρονικό περιθώριο για να κάνουν ελιγμούς και την ανάλογη μόχλευση στη Συρία για να μη περιορισθούν. Βέβαια πρέπει να έχουμε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας, πως, αν το Ιράν και οι πολιτοφυλακές του επιτεθούν στις βάσεις των ΗΠΑ στη βορειοανατολική Συρία άμεσα ή έμμεσα θα ανατρέψουν τον σχεδιασμό αποχώρησης των ΗΠΑ και θα προκαλέσουν νέα ανάφλεξη. Τότε στο επιχειρησιακό περιβάλλον  θα αναμειχθούν οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και ακολούθως οι Ρώσοι, αλλά και οι αραβικές φυλές.

Εφόσον όλα κυλίσουν ομαλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείψουν για οποιονδήποτε λόγο τους προσεχείς μήνες, προκύπτει άλλο ερώτημα. Ποιες δυνάμεις θα αναπληρώσουν το κενό; Το Ιράν ή η Ρωσία;

Το Ιράν εκτιμάται ότι θα είναι πολύ πιο πεισματικό στις θέσεις του σχετικά με τη Συνταγματική Επιτροπή, στην Idlib και την ύπαιθρο του Χαλεπίου. Όμως υπάρχει το ενδεχόμενο οι αμερικανικές δυνάμεις να παραμείνουν στις περιοχές του ιρακινού Κουρδιστάν (KRG) ενάντια στις επιθυμίες της Βαγδάτης. Η ενέργεια αυτή μπορεί να αποσπάσει το KRG από το Ιράκ. Πάντως σίγουρα θα επηρεάσει αυτό και τις κουρδικές περιοχές στη Συρία, κάτι που οι Τούρκοι δεν το επιθυμούν διόλου.

Τι εκτιμάται ό, τι μπορεί γίνει άμεσα;       

Εκτιμάται πως θα μπορούσε να επιτευχθεί μια νέα αντίληψη μεταξύ του Ιράν και της διεθνούς κοινότητας, η οποία μπορεί να αρχίσει πάλι μια διαδικασία διαπραγμάτευσης για όλα τα δεδομένα και τις ανησυχίες, η οποία μπορεί να παγώσει την κατάσταση για λίγο.

Κάθε κίνηση απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή καθώς μια νέα πολιτική κρίση θα μπορούσε να συμβεί στο Ιράκ μεταξύ φιλοϊρανικών κομμάτων, των Κούρδων και των Σουνιτών, οι οποίοι θεωρούν ότι οι αμερικανοί είναι οι μόνοι εγγυητές για την προστασία τους τόσο φυσικά όσο και των συμφερόντων τους στο κράτος. Αυτό μπορεί να καθυστερήσει οποιαδήποτε απόφαση για μια νέα πολιτική ηγεσία και να αυξήσει την ένταση στο εσωτερικό του Ιράκ.

Τελικά η δύσκολη οικονομική και κοινωνική κατάσταση στο Ιράν και τα λαϊκά αντιδημοκρατικά κινήματα τόσο στο Λίβανο όσο και στο Ιράκ θα καταστήσουν τις αποφάσεις του Ιράν ακόμη πιο αδύναμες. Ο ιρανικός στόχος είναι η επιβίωση του καθεστώτος. Οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ θα αποδυναμώσει το καθεστώς χωρίς να αποκομίσει οφέλη. Άρα οι δολοφονικές επιθέσεις των ΗΠΑ, τελικά συνέβαλαν στην αποκατάσταση της αποτροπής του πολέμου.

Δημήτριος  Ν. Τσαϊλάς

(O Ναύαρχος Ε.Α. Δ. Τσαιλάς δίδαξε, μεταξύ άλλων, επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως και της Στρατηγικής και Ασφάλειας,

σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου)

Οι δύσκολες ισορροπίες στη σχέση ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Το «νέο στρατηγικό όπλο» που υποστήριξε ότι θα παρουσιάσει ο Κιμ Γιονγκ Ουν και ο κίνδυνος κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ. Η προσπάθεια προστασίας του καθεστώτος, ο κίνδυνος νέων πυρηνικών δοκιμών και οι «κόκκινες γραμμές» Ρωσίας και Κίνας.

Δημοσιεύθηκε: 11 Ιανουαρίου 2020 – 08:22

Οι σχέσεις ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας επιστρέφουν σε μια δυνητικά συγκρουσιακή φάση. Μετά από μια συνάντηση στα τέλη της χρονιάς ο Κιμ Γιονγκ Ουν ανακοίνωσε ότι η χώρα του δεν δεσμεύεται πλέον από το μορατόριουμ που η ίδια υιοθέτησε στις δοκιμές πυρηνικών και διηπειρωτικών πυραύλων (ICBM).Ο Κιμ επικαλέστηκε τη συνέχιση των κυρώσεων που μονομερώς επέβαλαν οι ΗΠΑ στη χώρα του και τις πωλήσεις όπλων υψηλής τεχνολογίας στη Νότια Κορέα, οι οποίες, υποστήριξε, ότι παραβιάζουν προσωπικές υποσχέσεις που έλαβε από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ως αντίδραση στην «αμερικανική αδιαλλαξία» προειδοποίησε ότι ο κόσμος θα «γίνει μάρτυρας ενός νέου στρατηγικού όπλου» στο κοντινό μέλλον, δίνοντας σήμα για ένα νέο πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς ή ακόμα και μια πυρηνική δοκιμή. Μια κατά τα φαινόμενα εκτόξευση πολιτικού δορυφόρου, που θα επιδεικνύει την τεχνολογία της Βόρειας Κορέας που σχετίζεται με τους ICBM, είναι επίσης πιθανή.

Στην ανακοίνωσή του, ο Κιμ αναγνώρισε ότι οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν έχουν περιορίσει την ανάπτυξη της χώρας, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη να αυξηθεί η αυτονομία της οικονομίας. Αλλά ο ηγέτης επέμεινε ότι η χώρα του δεν θα πουλήσει την «αξιοπρέπειά της» και αντίθετα θα προχωρήσει σε «σοκαριστική πραγματική δράση».

Γιατί έχει σημασία

Η Πιονγιάνγκ θα υπολογίσει προσεκτικά ποιο μορφή θα πάρουν αυτές οι δοκιμές και πότε θα γίνουν. Από την πλευρά της Βόρειας Κορέας, μια επιστροφή στις πυρηνικές δοκιμές ή και τις δοκιμές πυραύλων ενέχει κάποιους κινδύνους. Μια αποτυχία ενός τεστ, για παράδειγμα, θα διαβρώσει την αξιοπιστία της για την αποτρεπτική πυρηνική ικανότητα που ισχυρίζεται ότι διαθέτει. Και οποιαδήποτε δοκιμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει αμερικανική αντίδραση, αν και η Ουάσιγκτον θα δίσταζε να προχωρήσει τόσο μακριά ή να πυροδοτήσει μια καταστροφική σύρραξη.

Η ανακοίνωση του Κιμ δεν προμηνύει απαραίτητα επιστροφή στην κλιμακούμενη αντιπαράθεση ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας το 2017. Στην πραγματικότητα αφήνει ακόμα την πόρτα ανοικτή για κινήσεις της υπερδύναμης. Η Ουάσιγκτον δήλωσε πρόσφατα ότι η επικοινωνία με την Πιονγιάνγκ είναι ακόμα ανοικτή.

Σε σύγκριση με το 2017, η δυναμική στις σχέσεις ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας το 2020 αναμένεται να είναι λιγότερο ρευστή, με μικρότερους κινδύνους μεγάλων διαταραχών στην αλυσίδα εφοδιασμού στην βορειοανατολική Ασία. Ωστόσο η πιθανότητα να επανέλθουν σε θετική τροχιά οι σχέσεις των δυο πλευρών παραμένει μικρή δεδομένων των απαιτήσεων του Κιμ για σημαντική βραχυπρόθεσμη ανακούφιση από τις κυρώσεις και αλλαγές στην στρατιωτική σχέση ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας. Αντίθετα η Ουάσιγκτον ίσως οδηγηθεί στο να αυξήσει τις μονομερείς κυρώσεις στη Βόρεια Κορέα ή να καλέσει σε περισσότερες κυρώσεις από τον ΟΗΕ. Οι ΗΠΑ μπορεί επίσης να προχωρήσουν σε αναβαθμισμένες στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα την Ανοιξη.

Τι να προσέξετε

Οι κυρώσεις θα παραμείνουν το βασικό πεδίο μάχης καθώς προχωρούμε. Η βασική στόχευση της Πιονγιάνγκ είναι να εξασφαλίσει την ασφάλεια και τη συνέχεια του καθεστώτος, κάτι που υπερβολικά προκλητικές δοκιμές και μια χωρίς τέλος απομόνωση από τη διεθνή κοινότητα θα θέσουν σε κίνδυνο. Θα αναζητήσει πρώτα την ενίσχυση της οικονομικής της ανεξαρτησίας βάζοντας σε προτεραιότητα την κατεύθυνση πόρων στον στρατό και τις ελίτ για να εξασφαλίσει την άμυνα και την πολιτική σταθερότητα. Την ίδια στιγμή η Βόρεια Κορέα θα αναζητήσει το πώς θα σπάσει τις διεθνείς κυρώσεις στις οποίες ηγούνται οι ΗΠΑ, προσεγγίζοντας την Κίνα και τη Ρωσία που αποτελούν κρίσιμα σωσίβια και υποστηρικτές της στα Ηνωμένα Εθνη.

Υπερβολικά επιθετικές κινήσεις, όπως μια πυρηνική δοκιμή, ωστόσο θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την πρόθεση Κίνας και Ρωσίας να στηρίξουν την οικονομία της Βόρειας Κορέας. Γι’ αυτό και η Πιονγιάνγκ θα επιλέξει πιθανότατα κινήσεις κλιμάκωσης που δεν θα ακουμπούν τέτοιες «κόκκινες γραμμές», ενώ θα δώσει έμφαση στο να κατηγορεί την σκληρή προσέγγιση των ΗΠΑ ως υπεύθυνη για την συνέχιση των δοκιμών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς. Στην προσπάθεια να διαβρώσει την αλληλοϋποστήριξη των συμμάχων των ΗΠΑ, θα εστιάσει στη Νότια Κορέα τονίζοντας τον ρόλο της Ουάσιγκτον στο να περιοριστούν οι πιθανότητες συνεργασίας στην Κορεατική χερσόνησο.

Ακόμα, όμως, και αν επιστρέψει στο διαπραγματευτικό τραπέζι, η Βόρεια Κορέα είναι απίθανο να υπονομεύσει σημαντικά το πυρηνικό της πρόγραμμα. Δεδομένης της γεωγραφικής θέσης, του μικρού μεγέθους και της φύσης του καθεστώτος, θα είναι δύσκολο για την Πιονγιάνγκ, αν όχι αδύνατο, να εμπιστευτεί πλήρως τις ΗΠΑ. Θα διστάσει επίσης να διαβρώσει τις άμυνές της σε οποιοδήποτε βαθμό υπό το φόβο μιας νέας κυβέρνησης στις ΗΠΑ η οποία θα μπορούσε να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων.

Η Ουάσιγκτον γνωρίζει επίσης πολύ καλά πόσο περίπλοκη είναι μια συμφωνία με τη Βόρεια Κορέα. Το ιδιαίτερο στιλ του Ντ. Τραμπ και η προσωπική προσέγγιση με τον Κιμ, όμως, αφήνει χώρο να υπάρξει κάποια συμφωνία, όσο ατελής και αν είναι, η οποία θα μπορούσε να ανοίγει το δρόμο για ένα μακροπρόθεσμο συμβιβασμό.

Οποιοσδήποτε τέτοιος συμβιβασμός, όμως, πιθανότατα θα αφορά τον περιορισμό της απειλής της Βόρειας Κορέας και όχι την αποπυρηνικοποίηση.

Η ΧΑΓΗ ΚΑΙ Η ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΖΩΝΩΝ.

Από
anixneuseis
-
1

του Ευάγγελου Βενιζέλου. “Τα Νέα”.

Από το 1974 και για σαράντα περίπου χρόνια το ζήτημα της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ήταν εστιασμένο στο Αιγαίο και την υφαλοκρηπίδα. Ως υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 2013-15 έδωσα όσο μπορούσα μεγαλύτερη έμφαση στην ανάγκη η οριοθέτηση να έχει ως πεδίο όχι μόνο το Αιγαίο αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο.

Ως αντικείμενο δε όχι μόνο την υφαλοκρηπίδα αλλά και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Διεθνούς Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας που συνιστά τον κανόνα αναφοράς ακόμη και για τα κράτη που δεν προσχώρησαν σε αυτή, καθώς κωδικοποιεί εθιμικό δίκαιο  επεξεργασμένο και από την πλούσια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης και άλλων διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων.

Άλλωστε η Ελλάδα με το ν. 4001/2011 είχε ορίσει τα απώτερα όρια της υφαλοκρηπίδας της ( που δεν χρειάζεται ανακήρυξη αλλά ισχύει «εξ υπαρχής» και «αυτοδικαίως») και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της ( που μπορεί να ανακηρυχθεί είτε πριν είτε μετά την οριοθέτησή της) που εκτείνονται όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο. Εντός δε αυτών των απώτερων ορίων, που υπολογίστηκαν με βάση τον κανόνα της ίσης απόστασης / μέσης γραμμής και με πλήρη επήρεια των νήσων, καθορίστηκαν «τεμάχια» ( πχ Νότια της Κρήτης ) που προκηρύχθηκαν με αποτέλεσμα να συναφθούν συμβάσεις  παραχώρησης για έρευνα και εκμετάλλευση. Ο ν. 4001/2011 γνωστοποιήθηκε στον ΟΗΕ, οι δε ρυθμίσεις του τοποθετούνται με σαφή τρόπο στον χάρτη τόσο του Αιγαίου όσο και της Ανατολικής Μεσογείου. Τα απώτερα όρια δεν είναι όμως τα τελικά, αυτά που προκύπτουν από οριοθέτηση με τις γειτονικές χώρες όπως επιτάσσει το Διεθνές Δίκαιο.

Η υπογραφή και η υποβολή προς πρωτοκόλληση στον ΟΗΕ της πρόσφατης άκυρης συμφωνίας μεταξύ της Τουρκίας και της Λιβύης ( μέσω της κυβέρνησης Σαράζ ) για την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών- συμφωνία  που παραβιάζει προδήλως το διεθνές δίκαιο της θάλασσας – κατέστησε απολύτως σαφείς  τις προτεραιότητες. Βρεθήκαμε στα βαθιά νερά και τον ευρύ ορίζοντα της Μεσογείου, μέσα στον οποίο οι χώρες με τις οποίες η Ελλάδα πρέπει να προβεί σε οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ  είναι πολύ περισσότερες από την Τουρκία.

Η σύμβαση οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας του 1977  ελπίζουμε και επιδιώκουμε να μετατραπεί πολύ σύντομα σε σύμβαση οριοθέτησης και της ΑΟΖ. Η εκκρεμότητα ως προς την Ελληνοαλβανική σύμβαση του 2009 ελπίζουμε και επιδιώκουμε να κλείσει το ταχύτερο δυνατό στο πλαίσιο των προτάσεων μας του 2014 ενόψει και της ιδιότητας της Αλβανίας ως χώρας υποψήφιας προς ένταξη στην ΕΕ. Η έμφαση που έχουμε δώσει, με ιδιαίτερη επιμονή από το 2014, στη σχέση μας με την Αίγυπτο και στο τριμερές σχήμα με την Κύπρο, ελπίζουμε και επιδιώκουμε να οδηγήσει πολύ σύντομα σε πρακτικά αποτελέσματα σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δυο χωρών, με τρόπο που θα στέλνει σε όλες τις χώρες της περιοχής σαφές μήνυμα σεβασμού του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Η  δε  οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης προσδοκούμε να είναι μια από τις πρώτες πράξεις μιας λιβυκής κυβέρνησης που αναγνωρίζεται διεθνώς, ασκεί εσωτερικό έλεγχο  και σέβεται το Διεθνές Δίκαιο στο πλαίσιο μιας συμφωνημένης, βιώσιμης και «συμπεριληπτικής» πολιτικής λύσης του λιβυκού προβλήματος επιβεβαιωμένης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η Λιβύη είναι, επί καθεστώτος Καντάφι, η χώρα η οποία ξεκίνησε πρώτη τις δικαστικές διαδικασίες ενώπιον της Χάγης για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας της. Δύο, λοιπόν, βασικές αποφάσεις στη διεθνή νομολογία που αφορούν τη Μεσόγειο, είναι αποφάσεις για τη Λιβύη. Η οριοθέτηση μεταξύ Λιβύης και Τυνησίας και η οριοθέτηση μεταξύ Λιβύης και Μάλτας. Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς ότι η κυβέρνηση Σαράζ, η «κυβέρνηση εθνικής συμφωνίας» που υποτίθεται ότι ακόμη είναι διεθνώς αναγνωρισμένη, είχε αν μη τι άλλο υποχρέωση να ακολουθήσει την πεπατημένη του κράτους της, έστω και υπό άλλο καθεστώς. Όφειλε δηλαδή να δηλώσει  ότι θα ακολουθήσει την οδό της προσφυγής  στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για  οριοθέτηση με τις άλλες αντικείμενες και παρακείμενες χώρες και όχι  επιλεκτικά με την Τουρκία.

Το Διεθνές Δίκαιο  της Θάλασσας που αποτελεί εδώ και σαράντα έξι χρόνια το βάθρο της ελληνικής επιχειρηματολογίας ως προς την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών (υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ) στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο επιβάλει διαβούλευση μεταξύ των χωρών που συνορεύουν, που είναι δηλαδή αντικείμενες ή παρακείμενες. Αν η διαβούλευση δεν  οδηγήσει σε συμφωνία,  το Διεθνές Δίκαιο  προβλέπει εν τελεί ότι πρέπει να συναφθεί συνυποσχετικό για την προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη – είτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, είτε στο Διεθνές Δικαστήριο του Δικαίου της Θάλασσας του Αμβούργου, είτε σε διεθνές διαιτητικό όργανο. Εμείς επαναλαμβάνουμε επί σαράντα έξι ολόκληρα χρόνια ότι αναγνωρίζουμε μόνο μια νομική διαφορά με την Τουρκία, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και χαίρομαι που βλέπω να έχει γίνει κοινός τόπος η ολοκληρωμένη και ορθή διατύπωση της εθνικής αυτής θέσης: αναγνωρίζουμε μόνο μια νομική διαφορά με την Τουρκία, της οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Έχουμε δε επιλέξει, εν προκειμένω, το πιο παλιό και έγκυρο διεθνές δικαστήριο, που είναι το ίδιο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Το συνυποσχετικό στην περίπτωση αυτή θα προβλέπει την προσφυγή για την οριοθέτηση, για το συγκεκριμένο ζήτημα. Εφόσον συνεπώς το ζήτημα είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ  οι διμερείς διαβουλεύσεις και σε περίπτωση αποτυχίας η υπογραφή συνυποσχετικού για την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο είναι υποχρεωτική επιλογή. Άλλωστε περιοδικά επαναλαμβανόμενες  διαβουλεύσεις με την Τουρκία διεξάγονται από το 2002. Η δε προχθεσινή επίσκεψη του Γ. Γραμματέα του ΥΠΕΞ στην Άγκυρα προφανώς σηματοδοτεί την προσήλωση της Ελλάδας στις διπλωματικές διαδικασίες.

Αυτό δεν σημαίνει προφανώς ούτε ότι η διαβούλευση είναι εύκολη, ούτε ότι η υπογραφή συνυποσχετικού είναι μια τυπική και αθώα διαδικασία, ούτε ότι η οριοθέτηση είναι απλώς  ένα «νομικό / τεχνικό» ζήτημα άσχετο προς  τις πραγματικές καταστάσεις και τον συσχετισμό των δυνάμεων. Συσχετισμός που διαμορφώνεται μέσα από συνεργασίες, μέσα από τη στάση της διεθνούς κοινότητας, των χωρών της περιοχής, της ΕΕ, των ΗΠΑ, της  Ρωσίας, κοκ χωρίς να υποτιμά κανείς το ρόλο της συγκυρίας και τα πολλά ανοιχτά μέτωπα πέριξ της Μεσογείου. Η εθνική ισχύς σε όλες της τις διαστάσεις είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση της διαχείρισης των εθνικών θεμάτων. Η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή είναι η θεμελιώδης επιδίωξη κάθε ευνομούμενης χώρας.

Εφόσον συνεπώς θέλουμε να έχουμε την πρωτοβουλία των διπλωματικών κινήσεων και ως προμετωπίδα μας την αναγωγή στο διεθνές δίκαιο, οφείλουμε να προβάλλουμε ένα διεθνώς εύληπτο και σαφές πλαίσιο εθνικής πολιτικής. Οφείλουμε επίσης να έχουμε πολύ καλή αίσθηση του τρόπου με τον οποίο κινείται η διεθνής δικαιοσύνη στα θέματα αυτά. Δηλαδή του αποθέματος της νομολογίας, αλλά και των ιδιαίτερων και μοναδικών στοιχείων κάθε υπόθεσης.

Λίγες ημέρες πριν την αποχώρησή μου από το υπουργείο Εξωτερικών, τον Ιανουάριο του 2015 , ακριβώς επειδή θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αν ανοίξει η συζήτηση για τη Χάγη μπορεί η προσφυγή στο ΔΔΧ να περιλάβει ζητήματα όπως οι λεγόμενες γκρίζες ζώνες, η αποστρατικοποίηση των νησιών της Δωδεκανήσου και του Ανατολικού Αιγαίου και γενικότερα  θέματα  κυριαρχίας, τροποποίησα τις δηλώσεις που είχε κάνει η Ελλάδα στο παρελθόν για την αναγνώριση της δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, αλλά και  του Δικαστηρίου το Δικαίου της Θάλασσας του Αμβούργου, ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ελλάδα δεν δέχεται να καταστούν διαφορές και μάλιστα διαφορές ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης, ζητήματα κυριαρχίας.

Η οριοθέτηση  των θαλασσίων ζωνών της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ  δεν είναι ζήτημα κυριαρχίας, είναι ζήτημα κυριαρχικών δικαιωμάτων. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές έννοιες οι οποίες είναι  σαφείς. Είναι άλλο ζήτημα η κυριαρχία, την οποία  ασκείς στην επικράτειά σου, στο χερσαίο χώρο,  στα χωρικά  ύδατα και στον εναέριο χώρο, άλλο ζήτημα  τα κυριαρχικά  δικαιώματα σε ζώνες όπως η   υφαλοκρηπίδα και η  ΑΟΖ και άλλο  ζήτημα οι  διοικητικού χαρακτήρα αρμοδιότητες στο  πλαίσιο συμβάσεων ή διεθνών οργανισμών ( πχ  για το συντονισμό της  εναέριας κυκλοφορίας και  την ασφάλεια των πτήσεων στο  FIR Αθηνών).

Οι παρατηρήσεις που προηγήθηκαν βοηθούν ελπίζω να τοποθετήσουμε στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής αυτογνωσίας και στην προοπτική τους τις κινήσεις των τελευταίων εβδομάδων.

 

 

Το στοίχημα του Ερντογάν στη Λιβύη και η συμφωνία με Πούτιν για εκεχειρία

Από
anixneuseis
-
0

Το Βήμα

Την ώρα που εντείνονται οι προσπάθειες διπλωματικής απομόνωσης της Τουρκίας σε σχέση με την εμπλοκή της στον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, η συμφωνία Πούτιν και Ερντογάν για εκεχειρία δείχνει ότι η τουρκική πλευρά προσπαθεί να εξασφαλίσει έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή

Το στοίχημα του Ερντογάν στη Λιβύη και η συμφωνία με Πούτιν για εκεχειρία | in.gr
in.gr

Έχουμε συνηθίσει πολλές φορές να θεωρούμε την εξωτερική πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως μια ακολουθία από στοιχήματα υψηλού ρίσκου και όχι ως μια πιο συνεκτική κίνηση. Είναι αλήθεια ότι αρκετές πλευρές της πρακτικής και της ρητορικής του τούρκου προέδρου παραπέμπουν σε κάτι τέτοιο. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι κάποιες φορές οι τουρκικοί σχεδιασμοί όντως αποδείχτηκαν ιδιαίτερα υψηλού κόστους, όπως φάνηκε στην αρχική εμπλοκή στη συριακή κρίση. Όμως, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι η τουρκική στρατηγική είναι απλώς μια σειρά από παράτολμα πονταρίσματα.

Σε αυτό το φόντο χρειάζεται να ξαναδούμε το πλαίσιο του τουρκικού σχεδιασμού για τη Λιβύη. Η απλή επίκληση της ιδιαίτερης ιστορικής σχέσης ανάμεσα στη Λιβύη και την Τουρκία που ανάγεται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία αλλά και στην εποχή των Νεότουρκων δεν επαρκεί. Η Τουρκία ήθελε να αποκτήσει μια ειδική σχέση με μια κρίσιμη χώρα στη Βόρειο Αφρική, όχι μόνο για λόγους αναβάθμισης των άμεσων οικονομικών σχέσεων, αλλά και για λόγους ευρύτερης παρουσίας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Αυτό φάνηκε και από τη μεθόδευση για την από κοινού οριοθέτηση ΑΟΖ με την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης στην Τρίπολη, στο πλαίσιο της συνολικότερης τουρκικής  προσπάθειας να κατοχυρώσει ότι οι δικές αξιώσεις ως προς τα ζητήματα ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας συμπίπτουν με αντίστοιχες θέσεις άλλων κυβερνήσεων της περιοχής, κάτι πολύ σημαντικό από τη στιγμή που το διεθνές δίκαιο δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο στοιχείο της διακρατικής συμφωνίας για την επίλυση τέτοιων διαφορών.

Η διεκδίκηση ρόλου στη Λιβύη

Όμως, προφανώς για να μπορέσει να εξασφαλίσει μια τέτοια συμφωνία, η Τουρκία έπρεπε να μπορέσει να διεκδικήσει ένα ρόλο συνολικότερου στηρίγματος της κυβέρνησης της Τρίπολης. Η τελευταία αντιμέτωπη με μια κλιμακούμενη επιθετικότητα από τη μεριά των δυνάμεων των οποίων ηγείται ο στρατηγός Χαφτάρ, αλλά και μια συσπείρωση δυνάμεων γύρω τους, την Αίγυπτο, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά εμμέσως και τη Ρωσία, δεδομένης και της δράσης ρωσικής μισθοφορικής εταιρείας, μαζί με την αντιπαλότητα ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, χρειαζόταν όντως μια πραγματική στήριξη, πέραν της τυπικής διεθνούς αναγνώρισης που έχει. Αυτό ακριβώς κάλυψε η Τουρκία, που μαζί με το Κατάρ (μια άλλη χώρα που εκπροσωπεί την πολιτική της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), είναι τα βασικά της στηρίγματα, πέραν της τυπικής διεθνούς αναγνώρισης που απολαμβάνει.

Η εμπλοκή της Τουρκίας στο πλαίσιο της συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας δείχνει να επιδιώκει να είναι σε δύο επίπεδα: μια περιορισμένη παρουσία τουρκικού στρατιωτικού προσωπικού σε ρόλο «συμβουλευτικό» και μια πιο ενισχυμένη παρουσία ενόπλων προερχόμενων από τις φιλοτουρκικές ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης στη Συρία. Από ό,τι φαίνεται ο σχεδιασμός της Τουρκίας δεν είναι να εμπλακεί σε μια παρατεταμένη και μεγάλης κλίμακας πολεμική εμπλοκή στη Λιβύη, αλλά να μπορέσει να προσφέρει εκείνη την κρίσιμη στρατιωτική υποστήριξη στην κυβέρνηση της Τρίπολής που δεν θα την αφήσει να καταρρεύσει και θα ανοίξει το δρόμο για τη διαπραγμάτευση μιας ακόμη κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Μια τέτοια κυβέρνηση θα διατηρεί ένα βαθμό συνέχειας με την προηγούμενη και εκπροσώπηση όλων των πλευρών, ενώ θα διαμόρφωνε μια συνθήκη όπου η Τουρκία είναι τμήμα των δυνάμεων που εγγυώνται την ειρηνευτική διαδικασία και άρα θα μπορούσε να ελπίζει ότι θα συνεχίσει να έχει αναβαθμισμένη παρουσία και άρα δυνητικά να διατηρήσει και το «κεκτημένο» της συμφωνίας για τις ΑΟΖ αλλά και τη συνολική πολιτική παρουσία.

Η Ρωσική εμπλοκή

Από τη μεριά της η Ρωσία, έχει μεν δώσει έμμεση στήριξη στην πλευρά Χαφτάρ, όμως κυρίως διεκδικεί να κατοχυρώσει και εδώ έναν ρόλο δύναμης που μπορεί να εγγυηθεί ειρηνευτικές διαδικασίας, αυτό που δηλαδή που δείχνουν να αδυνατούν να κάνουν οι ΗΠΑ αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτως ή άλλως, η Ρωσία έχει ακολουθήσει μια προσεκτική πολιτική στη λιβυκή κρίση, καθώς η έμμεση στήριξη στην πλευρά Χαφτάρ έχει συνδυαστεί και με τη διατήρηση σχέσεων με την κυβέρνηση της Τρίπολης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Μόσχα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί και το μερικό κενό που αφήνει η δυσκολία της ΕΕ να παίξει έναν ανάλογο ρόλο μέσα στην ειρηνευτική διαδικασία στη Λιβύη.

Η συμφωνία Πούτιν και Ερντογάν για εκεχειρία

Μέσα σε ένα τέτοιο φόντο, η συμφωνία Πούτιν και Ερντογάν για κατάπαυση του πυρός από τις 12 Ιανουαρίου εξυπηρετεί μια σειρά σκοπιμοτήτων. Διαμορφώνει ένα κλίμα ανακοπής των πολεμικών επιχειρήσεων, ιδίως και μετά την κατακραυγή που προκλήθηκε από την πολύνεκρη επίθεση των δυνάμεων του Χαφτάρ σε στρατιωτική σχολή στην Τρίπολη και με δεδομένο ότι μια επιχείρηση πλήρους ανακατάληψης της Τρίπολης θα ήταν επίσης πολύ αιματηρή. Επιδιώκει να διαμορφώσει τους όρους ώστε οι αντιμαχόμενες πλευρές να προσέλθουν σε έναν ακόμη κύκλο διαπραγματεύσεων για την ειρήνευση, κάνοντας σχετικά πιο πιθανό και το ενδεχόμενο κάποιας παραλλαγής κυβέρνησης εθνικής ενότητας, καθώς μια λύση όπου απλώς η μία πλευρά θα κατίσχυε στρατιωτικά απλώς θα διατηρούσε τον κίνδυνο νέων συγκρούσεων. Κατοχυρώνει ότι και η Ρωσία και η Τουρκία, παρά τη διαφορετική τοποθέτηση ως προς την ίδια τη σύγκρουση, παραμένουν δυνάμεις που μπορούν να παίξουν ρόλο εγγυητή της τελικής σταθερότητας στην περιοχή.

Το γεγονός ότι αυτή η ανακοίνωση συνέπεσε με την επίσκεψη του πρωθυπουργού της κυβέρνησης της Τρίπολης Φαγιέζ αλ Σαράτζ στις Βρυξέλες όπου συναντήθηκε τόσο με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ρομπέρ Μισέλ αλλά και τον γερμανό υπουργό Εξωτερικών Χάικο Μάας, δείχνει τη διπλωματική κινητικότητα γύρω από το θέμα. Όμως, την ίδια στιγμή το γεγονός ότι ο Σάράτζ αναγκάστηκε να ματαιώσει τη συνάντηση με τον ιταλό πρωθυπουργό Τζουζέπε Κόντε, μετά τη συνάντηση του τελευταίου με τον στρατηγό Χαφτάρ δείχνει και τον τροποποιούμενο συσχετισμό γύρω από λιβυκή κρίση.

Τουρκία και Ρωσία δεν ταυτίζονται στο σχεδιασμό

Βέβαια παρά την προσπάθεια συμπόρευσης Ρωσία και Τουρκία δεν έχουν τα ίδια διακυβεύματα στη Λιβύη. Η Ρωσία κυρίως ενδιαφέρεται να κατοχυρωθεί ως δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί πολιτικές διαδικασίες και προφανώς να διατηρήσει καλές οικονομικές σχέσεις και την επόμενη μέρα. Αυτό αποτυπώνεται στην προσεκτική της εμπλοκή στη σύγκρουση που δείχνει να είναι σχεδιασμένη ώστε να αποφέρει οφέλη και ταυτόχρονα να την προστατεύσει από κόστη. Αντίθετα, η Τουρκία έχει βγει πολύ πιο ανοιχτά ως η δύναμη που υποστηρίζει τη μία από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, έχει συνδέσει τα όποια πολιτικά οφέλη με τι θα συμβεί με την κυβέρνηση της Τρίπολης και είναι πιο εκτεθειμένη στο να έχει κόστος εάν ο πραγματικός συσχετισμός κινηθεί στην αντίθετη από το σχεδιασμό της κατεύθυνση.

Επιπλέον, η Ρωσία είναι προφανές ότι δεν πρόκειται να λειτουργήσει ως εγγυητής των τουρκικών συμφερόντων. Θα λάβει υπόψη της τις θέσεις της Τουρκίας, αλλά προφανώς και θα θελήσει να λάβει υπόψη της και τα συμφέροντα των άλλων δυνάμεων που εμπλέκονται στη λιβυκή σύγκρουση, τόσο των ευρωπαϊκών χωρών, όσο και σημαντικών δυνάμεων όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Θα λάβει υπόψη της και τον πραγματικό συσχετισμό που θα έχει διαμορφωθεί και στην ίδια τη Λιβύη. Το γεγονός ότι αρκετές χώρες έχουν πάρει αρνητική θέση απέναντι στις τουρκικές πρωτοβουλίες σε σχέση με τις οριοθετήσεις ΑΟΖ στη ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, σημαίνει ότι δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι η Τουρκία, ακόμη και εάν κατοχυρώσει ρόλο στη μεταπολεμική Λιβύη, θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει την όποια νέα ειρηνευτική διαδικασία για την πλήρη εξασφάλιση των «στενών» συμφερόντων της.

Το Βήμα

Ο Γεωτεχνολογικός Διάδρομος του Δακτυλίου του Ρίμλαντ με το Ιράν ως Θεμέλιο Λίθο

Από
anixneuseis
-
0
infognomonpolitics.gr

Του Χωριανόπουλου Άγγελου

Από την εποχή των ελληνιστικών χρόνων μέχρι σήμερα τεράστια σημασία δινόταν από τις δυνάμεις ισχύος στα μελλοντικά σχέδια των αναδυόμενων κρατών. Όπως το βασίλειο της Σπάρτης διεξήγαγε προληπτικό πόλεμο έναντι των εμπορικά αναδυόμενων Αθηνών έτσι και σήμερα στον πολυπολικό διεθνή κόσμο που ζούμε η αναδυόμενη Κίνα αμφισβητεί την εμπορικοπολιτική επιρροή των ΗΠΑ στον πλανήτη.

Μέσω των εμπορικών συμφωνιών BRICS (Brazil, Russia, India, China, South Africa) καθώς και μέσω διμερών κρατικών επενδύσεων η Κίνα σχεδιάζει τον νέο χερσαίο και θαλάσσιο δρόμο του μεταξιού για τα σχέδια παγκόσμιας επιρροής της. Οι ζωτικοί της στόχοι για τον επόμενο αιώνα φαίνεται να είναι η εξαγωγή των απύθμενων τεχνολογικά ηλεκτρονικών-εξοπλιστικών τεχνολογιών της (βασισμένες σε τεχνητή νοημοσύνη), σε χώρες της Ευρασίας και της Λατινικής Αμερικής, αλλά και η προμήθειά φυσικού αερίου και πετρελαίου από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, με σκοπό την αέναη ενεργειακά πρόοδό της.

Ο Νοτιοανατολικός γεωπολιτικός κινεζικός δρόμος
Μία σειρά από οικονομικά βιώσιμες και τεχνολογικά απύθμενες κινεζικές διακρατικές επενδύσεις έρχονται να μετουσιώσουν τα κινεζικά σχέδια θέλοντας να προσπεράσουν πλήρως τον Νατοϊκό αποκλεισμό στην θάλασσα του ινδικού ωκεανού και της νότιας Κίνας. Τα σημεία κλειδιά αποτελούν οι δύο Κόλποι του Ομάν και του Αντέν που ενώνουν την εμπορική-ενεργειακή ροή της Ανατολικής Ασίας με την Μέση Ανατολή και εν τέλη με την Μεσόγειο θάλασσα. Στον κόλπο του Ομάν η Κίνα επιχειρεί την επιρροή της μέσω διμερών οπλικών και τεχνολογικών συνεργασιών με το Ιράν και το Πακιστάν, ως απώτερο σκοπό έχουν την μεταφορά πυραυλικής τεχνογνωσίας αντίστοιχης με εκείνη που εχρησιμοποιήθη από την Κίνα για την κατασκευή του πυραύλου DF-41 (φονέας αμερικανικών αεροπλανοφόρων). Στόχος της Κίνας είναι η δημιουργία ναυτικής βάσης στο νότιο Πακιστάν έτσι ώστε να υποστηριχθεί στρατιωτικά ο εν διαμορφώσει θαλάσσιος εμπορικός δρόμος αποκλείοντας τις νατοϊκές δυνάμεις.

Στον Κόλπο του Άντεν η κινεζική μεθοδολογία συνδυάζεται άμεσα με την αυξημένη ρωσική γεωπολιτική επιρροή στην περιοχή. Η Κίνα δημιουργώντας την τρομακτικά εξελιγμένη υπερπόντια ναυτική βάση στο Τζιμπουτί επιδιώκει και επισήμως να συνδεθεί στενότερα με τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά θάλασσα. Ως φυσικό επακόλουθο έρχεται η θαλάσσια πορεία στην νότια Μεσόγειο με εξέχουσα επένδυση στρατηγικής σημασίας στο λιμάνι του Πειραιά και μετέπειτα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα κινεζικά ναυτικά σχέδια εξοπλιστικά υποστηρίζονται από τον δορυφόρο Yaogan-3 ο οποίος σε συνδυασμό με τα ναυτικά ραντάρ δημιουργούν ένα ηλεκτρονικό αντιδυτικό μωσαϊκό παρενοχλώντας νατοϊκές βάσεις της περιοχής. Αναμφίβολα στο μωσαϊκό αυτό συμβάλει και η αυξανόμενη εμπλοκή της Ρωσίας μέσω του ‘’υπόγειου’’ διαδρόμου που σταδιακά δημιουργεί μεταξύ Συρίας, Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας και Αιγύπτου θέτοντας στην περιοχή ως κυρίαρχο άξονα τον ευρασιατικό έναντι του νατοϊκού. Για να παγιοποιηθούν σχεδόν εξ ολοκλήρου τα παραπάνω σχέδια εμπορικής-ενεργειακής ένωσης της Κίνας με τις νοτιοευρασιατικές δυνάμεις θεμέλιος λίθος τόσο χερσαία, όσο και θαλάσσια είναι το Ιράν. Ένα Ιράν το οποίο πάλλεται μεταξύ ανατολικού και δυτικού άξονα εκμεταλλευόμενο την γεωπολιτική του θέση αλλά και θρησκευτική του επιρροή από τα σύνορα με το Πακιστάν μέχρι το διαιρεμένο Ιράκ.

Το γεωπολιτικό νατοϊκό αντίδοτο
Ο νατοϊκός άξονας εν έτη 2019 τρέχει να καλύψει ένα γεωπολιτικό-εξοπλιστικό κενό 16 ετών σύμφωνα με τον διοικητή διακλαδικών στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ. Στα κινεζικά θαλάσσια σχέδια στους Κόλπους του Ομάν και του Αντέν έρχονται να απαντήσουν οι ΗΠΑ μέσω διμερών οικονομικών συμφωνιών και τοπικών στρατιωτικών ενισχύσεων με χώρες όπως η Σομαλία, η Υεμένη, η Ινδία αλλά και η Τουρκία που λειτουργεί ως ‘’νατοϊκός φορέας σταθερότητας’’ στην περιοχή.

Η αμερικανική ενίσχυση του ινδικού λιμανιού Cuahar έχει ως κύριο στόχο την ανακοπή του εμπορικού διαύλου Κίνας-Πακιστάν αλλά και την πιθανή μελλοντική επέκταση της Κίνας στα νοτιοϊρανικά λιμάνια θέτοντας τις ΗΠΑ ως κυρίαρχη δύναμη αλλά και το Ιράν ως θεμέλιο λίθο για το μέλλον της περιοχής. Εξοπλιστικά τα νατοϊκά σχέδια έπεται να υποστηριχτούν μέσω μίας μελλοντικά ανερχόμενης κινητής θαλάσσιας ‘’φυσαλίδας’’ που θα αποκόπτει ηλεκτρονικά και δορυφορικά οποιαδήποτε επαφή του εν διαμορφώσει ανατολικού άξονα με τα θαλάσσια αμερικανικά εμπορεύματα.

Η ‘’φυσαλίδα’’ αυτή θα περιλαμβάνει ραντάρ κυβερνοπολέμου αλλά και μετάδοσης off data σημάτων με σκοπό την θαλάσσια νατοϊκή ανεξαρτητοποίηση. Ένας πρόσθετος δυτικός φορέας αποσταθεροποίησης της περιοχής φαίνεται να είναι οι τουρκόφωνοι πληθυσμοί που κατοικούν στις περιοχές (τουρκομάνοι) καθώς και οποιαδήποτε ισλαμικά ριζοσπαστική πληθυσμιακή ομάδα φίλα προσκείμενη με την Τουρκία.

Συμπεράσματα
Συμπερασματικά βλέπουμε πως ο εν διαμορφώσει ανατολικός ευρασιατικός άξονας έχει κάνει τεράστια οικονομικά και εξοπλιστικά ανοίγματα στην νότια Ευρασία. Τα βιώσιμα επενδυτικά σχέδια και δάνεια της Κίνας στην Μέση Ανατολή καθώς και ο ρόλος της Ρωσίας ως δούρειος ίππος σπεύδουν να θέσουν τις ΗΠΑ εκτός περιοχής. Ο κινεζικός One Belt Road συνδέει μεθοδικά την θάλασσα της Μεσογείου με αυτήν της Νότιας Κίνας και εν τέλη με την φιλόδοξη προσθήκη της Λατινικής Αμερικής.

Το εξοπλιστικό προσωπείο του πάλαι κάποτε Σινοσοβιετικού άξονα φαίνεται να δένει αρμονικά με την εμπορική γεωπολιτική αρχιτεκτονική που δημιουργείται διά κινεζικού χειρός. Σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα όπου όλοι οι δείκτες μεταβάλλονται μία είναι η σταθερά, η ιστορία και ως επικρατέστερος άξονας δύναται να μετουσιωθεί ο ορθότερος γνώστης της.

infognomonpolitics.gr

1...2,5562,5572,558...3,034Σελίδα 2,557 από 3,034