Αρχική Blog Σελίδα 2554

In Davos, a search for meaning with capitalism in crisis

0

By Ishaan Tharoor/ The Washington Post

Jan. 20, 2020 at 9:35 a.m. EST

DAVOS, Switzerland — The World Economic Forum, the most concentrated gathering of wealth and power on the planet, will begin once again amid a natural fortress of snow and ice in the Swiss Alps. President Trump is jetting in for a scheduled address Tuesday. Dozens of other world leaders are in attendance; a who’s who list of CEOs, fund managers, oligarchs and a smattering of celebrities will join the throngs cramming the pop-up pavilions and swanky hotel parties of the otherwise sleepy mountain town.

This year’s conclave will be the 50th since it began in 1971, marking a fitful half century of political turmoil and economic boom and bust. For years, Davos — that is, the conference of global leaders for which it has become synonymous — has represented the apotheosis of a particular world view: an almost Promethean belief in the virtues of liberalism and globalization, anchored in a conviction that heads of companies can become capable and even moral custodians of the common good.

The disruptions and traumas of the past decade have sorely tested Davos’s faith in itself. The archetypal Davos Man — the well-heeled, jet-setting “globalist” — has become an object of derision and distrust for both the political left and right. Financial crises, surging nationalist populism in the West, China’s intensifying authoritarianism and the steady toll of climate change have convinced many that there’s nothing inexorable about liberal progress. A new global opinion poll of tens of thousands of people found that more than 50 percent of those surveyed now think capitalism does “more harm than good.”

Each year, the forum is accompanied by an unsurprising airing of cynicism in the media. “It is [a] family reunion for the people who, in my view, broke the modern world,” Anand Giradharadas, an author and outspoken critic of billionaire philanthropy, said in a TV interview last year. Can Davos “keep its mojo?” the Economist asked over the weekend. “Once a beacon of international cooperation, Davos has become a punchline,” the New York Times noted.

Klaus Schwab, the forum’s octogenarian founder and executive chairman, is convinced that the current moment needs more Davos, not less. In the run-up to this week’s meetings, he announced a new “Davos manifesto,” calling on companies to “pay their fair share of taxes, show zero tolerance for corruption, uphold human rights throughout their global supply chains, and advocate for a competitive level playing field.” Such an ethos, Schwab contends, will go a long way to redressing the world’s inequities and may help governments meet the climate targets set by the 2015 Paris agreement.

“Business leaders now have an incredible opportunity,” Schwab wrote in a column published last month. “By giving stakeholder capitalism concrete meaning, they can move beyond their legal obligations and uphold their duty to society.”

Schwab’s extolling of “stakeholder” capitalism — a riposte to the profit-maximizing Western orthodoxy of “shareholder” capitalism — is supposed to be a call to action. Activists, though, may argue that it’s not enough.

“Executive pay should not only be in line with, profitability, but with environmental and social responsibility. Is that a revolution? I hope so.” Klaus Schwab

In a study timed in conjunction with the World Economic Forum, Oxfam found the world’s billionaires control more wealth than 4.6 billion people, or 60 percent of humanity. “Another year, another indication that the inequality crisis is spiraling out of control. And despite repeated warnings about inequality, governments have not reversed its course,” said Paul O’Brien of Oxfam America in an emailed statement. “Some governments, especially the U.S., are actually exacerbating inequality by cutting taxes for the richest and for corporations while slashing public services and safety nets — such as health care and education — that actually fight inequality.”

And some Davos attendees concur. “The economic pie is bigger than it’s ever been before in history, which means we could make everyone better off, but we’ve chosen as a society to leave a lot of people behind,” Erik Brynjolfsson, director of the MIT Initiative on the Digital Economy, told my colleague Heather Long. “That’s not just inexcusable morally but is also really bad tactically.”

Reading from a totally different script, President Trump is expected to wax lyrical about the success of his economic and trade policies. In the past, his bullying measures and fondness for tariffs have ruffled the Davos set.

“Although the president has been inconsistent in how he has carried out his worldview, he has made clear that he has no plans to back away from his strong-arm tactics even as they have increasingly antagonized American friends and foes alike, leaving the United States potentially more isolated on the world stage,” wrote my colleagues Anne Gearan and John Hudson.

Trump is also likely to be challenged in Davos by a growing cohort of climate activists and policymakers. On the same day of his speech, Swedish teen campaigner Greta Thunberg is expected to berate politicians and finance executives who still invest in fossil fuels. Although Trump almost certainly will not heed Thunberg’s call, representatives of major companies attending the forum are desperate to show how they are adapting their business models to accommodate climate concerns.

Two years ago, Schwab drew criticism for what was viewed as an awkwardly ingratiating speech to welcome Trump to the forum. Now, he’s more at odds with the U.S. president, not least on the urgency of the climate crisis.

“We do not want to reach the tipping point of irreversibility on climate change,” Schwab told reporters last week. “We do not want the next generations to inherit a world which becomes ever more hostile and ever less habitable.”

How the Battle for Libya Has Become a Proxy Conflict

0

By Samer Khalil Al-Atrush | Bloomberg 

Jan. 20, 2020 at 7:19 a.m. EST

Since the 2011 NATO-backed revolt in Libya that ended 42 years of rule by strongman Muammar Qaddafi, the oil-rich North African country has been in perpetual turmoil. The latest phase began in April, when military commander Khalifa Haftar and his forces marched on the capital Tripoli determined to unseat the internationally backed government located there. The battle for the city accelerated interventions in Libya by Russia and neighboring countries as they maneuver to shape the future of the OPEC member state. More than 2,000 people have been killed and tens of thousands displaced by the fighting for Tripoli. In January, Russia and Turkey, which opposing factions, pushed the rival sides to accept a ceasefire.

  1. Who’s vying for power in Libya?

Prime Minister Fayez al-Sarraj came to power through a 2015 United Nations-backed political deal. But a rival government set up in eastern Libya and aligned with Haftar, 76. His coalition of regular troops and militias, called the Libyan National Army, gained fame for taking the cities of Benghazi and Derna from militants affiliated with al-Qaeda. Haftar gradually extended his grip over the country’s east and then the south, leaving him in control of most of Libya’s oil fields and terminals. After a 2018 attempt to sell oil provoked a warning from the U.S., Haftar restored control of the resource to the National Oil Corp. and revenues from it to the central bank, both of which answer to the government in Tripoli. In April, Haftar moved on the capital.

  1. What’s happened since?

The battle lines have hardly shifted. Backed by Turkish drones, forces loyal to the recognized government had several successes, including retaking the city of Gharyan, Haftar’s forward base over the summer. After that, they struggled to hold their ground as hundreds of Russian mercenaries arrived at the front lines to support Haftar, bringing expertise in artillery and ground combat honed in Syria and Ukraine. Backed also by Sudanese mercenaries and United Arab Emirates’s drones, Haftar’s forces spent months trying to breach defensive lines in the Tripoli suburbs. outskirts, eventually breaking through in some suburbs. They also took over the coastal city of Sirte.

  1. What are the chances for peace?

Haftar’s forces announced Jan. 11 a halt in their offensive — days after a meeting between the leaders of Russia and Turkey. But Haftar walked out of talks in Moscow on Jan. 13 without putting his name to a more permanent truce agreement that Sarraj had signed. Germany is planning to host a conference in January bringing together the countries intervening in Libya. It wants them to agree to respect an existing UN embargo on arms transfers to Libya and to shape a political resolution to which the Libyan rivals can agree. Skeptics argue that the foreign powers are not yet ready to call it quits.

  1. Where do Russia and Turkey fit in?

Initially, Russia kept contacts with both sides while promoting Qaddafi’s son Saif as a future president. By September, however, Russia shifted to flat-out support for Haftar despite its misgivings about a figure who had connections with the CIA during a 20-year stay in the U.S. More than 1,000 mercenaries with the Wagner group, headed by a confidante of Russian President Vladimir Putin, have been assisting Haftar. Turkey under President Recep Tayyip Erdogan has enjoyed good relations with Sarraj, securing from his government long-sought recognition for Turkish claims to a disputed gas-rich patch of the Mediterranean.

  1. How have other countries picked sides?

Though the U.A.E. and Egypt initially had misgivings about an offensive they predicted would turn into a quagmire, they’ve supported Haftar. Both see him as a reliable strongman who could end Libya’s chaos, and they’re opposed to some of Sarraj’s Islamist allies, including the Muslim Brotherhood, which defines itself as non-violent but is considered subversive by some Middle Eastern governments. Erdogan embraces the group. The U.S. has sent mixed messages to the Libyan rivals. The Russian involvement has prompted it to press more forcefully for a peace deal.

  1. Why did Haftar launch the battle in the first place?

Haftar had been vowing for years to take Tripoli, after a failed coup attempt in 2014 forced him to set up base in the east. The UN, U.S. and other powers had hoped to stave off a Tripoli offensive by negotiating a political agreement between the two factions. Haftar’s advisers said they didn’t trust Sarraj to abide by a power-sharing deal that would lead to elections, and accused him of being beholden to militias and extremists. They complained that oil revenues were distributed unfairly, to the disadvantage of the historically marginalized east. Sarraj’s government responds to the extremism charge by pointing to its cooperation against terrorism with the U.S. and other Western countries, and the success of forces loyal to the government in driving Islamic State from Sirte in 2016. It accuses Haftar of seeking to restore military dictatorship.

  1. Who supports the two sides locally?

Haftar has the support of the main tribes in the east and some cities in the west, including Tarhouna, which neighbors Tripoli. Sarraj’s government is supported by militias in Tripoli and in neighboring Misrata, and the powerful forces of former defense minister Osama al-Juwaili from Zintan. Both sides increasingly rely on foreign patrons.

  1. What’s happening with oil production?

Libya sits on top of Africa’s largest oil reserves. Mustafa Sanalla, chairman of the National Oil Corp., has warned that the Tripoli fighting could impact production. The country has suffered major oil disruptions during the years of upheaval but output has stabilized at more than 1 million barrels a day, still well-below the 1.6 million barrels a day produced prior to the 2011 uprising. Haftar’s grip on the fields is precarious. The recognized government says it intends to retake them. In December, fighters loyal to it briefly reclaimed the El-Feel field in the south, causing a temporary shutdown of operations.

Ποιος κέρδισε στο Βερολίνο;

1

Protagon Team 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2020, 21:00

Αν ο χαμένος της διάσκεψης είναι ο Ερντογάν, όπως δείχνει η εσπευσμένη αποχώρησή του από την διάσκεψη, μάλιστα προτού καν ολοκληρωθούν οι εργασίες της, τότε ο κερδισμένος είναι σίγουρα ο Πούτιν – ανάλυση στη Repubblica με ύμνους στη γερμανική… ουδετερότητα και στη Μέρκελ

– Αν και η γερμανική διπλωματία στην υπόθεση της βερολινέζικης διάσκεψης φόρεσε προθύμως τον φερετζέ που της πρόσφερε ο Ερντογάν, με αποτέλεσμα να αποκλείσει την Ελλάδα –και μάλιστα με τον πιο άκομψο τρόπο– από ένα μίτινγκ που την αφορούσε, ένας ιταλός δημοσιογράφος ανέπεμψε ύμνους στην… «ουδετερότητα που μπόρεσε να διατηρήσει η Γερμανία»! Ιδού.

«Σήμερα γνωρίζουμε ότι δεν μπορέσαμε να επιλύσουμε όλα τα προβλήματα» παραδέχτηκε με την εγνωσμένη της ειλικρίνεια η Ανγκελα Μέρκελ μετά την ολοκλήρωση της Διάσκεψης του Βερολίνου για τη Λιβύη – επίσης γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι κάποια θετικά βήματα σημειώθηκαν στη γερμανική πρωτεύουσα το βράδυ της Κυριακής.

Η Γερμανία (ή μάλλον η Μέρκελ και μαζί με τη Μέρκελ και η υπόλοιπη Ευρώπη), όπως σημειώνει σε ανάλυσή του ο Αντρέα Μπονάνι της La Repubblica, κατάφεραν κάτι που λίγοι θα στοιχημάτιζαν την προηγούμενη ημέρα ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί. Προσεγγίζοντας με τον άκρως πραγματιστικό της τρόπο τη λιβυκή κρίση, η γερμανίδα καγκελάριος έθεσε ως κύριο στόχο της να επέλθει μια συμφωνία απεμπλοκής μεταξύ αυτών που πραγματικά κινούν εξ αποστάσεως τα νήματα στην εμπόλεμη Λιβύη. Διότι στο Βερολίνο θεωρούν ότι δίχως έξωθεν στήριξη, οι δύο αντιμαχόμενοι, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Τρίπολης Φαγέζ αλ Σαράζ και ο στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ, θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν, καταλήγοντας σε μια συμφωνία.

Και πράγματι οι επικεφαλής των δύο εμπολέμων παρατάξεων, αν και δεν συμμετείχαν απευθείας στη σύνοδο καίτοι βρίσκονταν στο Βερολίνο, συμφώνησαν να ορίσουν τους εκπροσώπους τους που θα συστήσουν τη στρατιωτική επιτροπή η οποία τις επόμενες ημέρες θα αποπειραθεί να μετατρέψει την προσωρινή κατάπαυση του πυρός σε πραγματική και μόνιμη εκεχειρία.

Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει όμως αν θα επιτύχει τον στόχο της, και αυτό εξηγεί γιατί το βράδυ της Κυριακής η Μέρκελ ήταν ιδιαίτερα συγκρατημένη και προσεκτική στις δηλώσεις της. Το τέλος των εχθροπραξιών και του πολέμου, αν έλθει τελικά, ενδέχεται να ζημιώσει και τον Χαφτάρ (ο οποίος είναι πιθανόν να χάσει και τα εδάφη και τις πετρελαιοπηγές που ελέγχει σήμερα) και τον Σαράζ (ο οποίος ενδέχεται να αντικατασταθεί από κάποιο πρόσωπο που χαίρει της στήριξης του στρατάρχη). Αλλά, σύμφωνα με τον ιταλό αναλυτή, το διακύβευμα είναι μεγάλο και για αυτούς που έως τώρα έθεταν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ειδικά για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος επιδίωξε να αναδειχθεί σε απόλυτο κυρίαρχο των εξελίξεων, αποστέλλοντας στην Τρίπολη όπλα και ισλαμιστικές πολιτοφυλακές από τη Συρία.

Στην περίπτωση, ωστόσο, που «ο προστατευόμενός του,  Σαράζ, εγκαταλείψει τη σκηνή, θα μπορούσαν να κηρυχθούν άκυρες οι συμφωνίες της Αγκυρας με την Τρίπολη για το μοίρασμα -εις βάρος της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου- των πετρελαϊκών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου» υπογραμμίζει ο Μπονάνι. Και υποστηρίζει πως αν ο χαμένος της διάσκεψης είναι ο πρόεδρος της Τουρκίας, όπως δείχνει η εσπευσμένη αναχώρησή του από το Βερολίνο, προτού καν ολοκληρωθούν οι εργασίες της, τότε ο κερδισμένος είναι σίγουρα ο Βλαντίμιρ Πούτιν. «Γιατί στηρίζοντας τον Χαφτάρ με τους μισθοφόρους του, αλλά αποφεύγοντας να εκτεθεί επίσημα, ανέκτησε για τη Ρωσία τον πολιτικό ρόλο που είχε απολέσει η Σοβιετική Ενωση στη Βόρεια Αφρική και στις νότιες ακτές της Μεσογείου».

Χωρίς τη διαμεσολάβησή του, δίχως την πίεση που άσκησε στον Ερντογάν, η διάσκεψη του Βερολίνου πιθανώς να μην είχε πραγματοποιηθεί, εξηγεί ο ιταλός δημοσιογράφος. Και στην περίπτωση που εφαρμοστούν τα συμφωνηθέντα και επέλθει τελικά η εκεχειρία, ο ρώσος πρόεδρος θα μπορεί να καρπωθεί την επιτυχία. Στην αντίθετη περίπτωση, την αποτυχία θα την χρεωθεί η Ευρώπη, ενώ ο Πούτιν θα μπορεί να συνεχίσει ανενόχλητος να συντηρεί τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, στην έναρξη του οποίου συνέβαλε και ο ίδιος.

Οσον αφορά την ΕΕ, πρέπει να είναι ικανοποιημένη σε γενικές γραμμές, δεδομένου ότι επανέκτησε έναν διπλωματικό ρόλο στο πλαίσιο της κρίσης της Λιβύης, έναν ρόλο που είχε χάσει λόγω της αντιπαράθεσης ανάμεσα στη Γαλλία και στην Ιταλία, οι οποίες αρχικά είχαν ταχθεί υπέρ του Χαλίφα Χαφτάρ και του Φαγέζ αλ Σαράζ αντίστοιχα. Οταν, όμως, η κατάσταση άρχισε να επιδεινώνεται ανεξέλεγκτα, τόσο το Παρίσι όσο και η Ρώμη αναγκάστηκαν να περιορίσουν αισθητά τη στήριξή τους στις εμπόλεμες παρατάξεις, επιδιώκοντας μάταια να ανακτήσουν την ουδετερότητα, την οποία μπόρεσε να διατηρήσει μόνον η Γερμανία. Χάρη στην Ανγκελα Μέρκελ που επέστρεψε με τον πλέον δυναμικό τρόπο στη διεθνή σκηνή.

Και έτσι «σεμνά» έκλεισε ο ιταλικός ύμνος στη Μέρκελ και στη Γερμανία…

Πηγή: Protagon.gr

Russia Prepares for New Tandemocracy

0
20.01.2020
Photo: Mikhail Klimentyev/presidential press service/ТАSS   
Putin’s proposed amendments to various roles amount to something resembling an insurance policy, which suggests that the president has already decided who his successor will be, though he may not name that person for another three years.

President Vladimir Putin’s state of the nation address on January 15 made it quite clear that he will step down from the presidency in 2024—or earlier—as the Russian constitution requires, but only after he has put in place a system enabling him to influence his successor. This means a return to a tandemocracy like that seen in 2008–2012, when Putin stood down and served as prime minister under Dmitry Medvedev to adhere to the constitutional ban on more than two consecutive presidential terms.

The major constitutional reforms put forward by Putin involve all branches of power and their system of interaction. The changes are designed not so much to strengthen his own position after he steps down as president, but to create mechanisms for resolving differences with the future president, should they arise. They are not, however, designed to neutralize any future leader: Putin was keen to emphasize that the head of state would remain commander in chief of the country’s armed forces.

The adjustments to various roles—and to the authority that comes with those roles—resemble an insurance policy against abuse of power, which suggests that Putin has already decided who will be his successor. For example, Putin’s proposal to bar future presidents from serving more than two six-year terms will ensure a regular rotation at the top of the pile, making future leaders more dependent on the elite and limiting any potential authoritarian tendencies.

Under the new system envisaged by Putin, the State Council, a presidential advisory body, will have its power enshrined in the constitution. It’s not yet clear precisely what powers it will receive, but they could include the right to introduce legislative initiatives and to take part in appointing regional governors.

The State Council was set up in 2000 to compensate regional governors for their removal from the Federation Council, the upper chamber of the Russian parliament. Putin was at that time waging war on the autonomy of the governors, many of whom had made an enemy of him during the December 1999 State Duma election campaign, shortly before his appointment as acting president.

For most of its existence, the State Council has essentially lain dormant. From time to time, socioeconomic policy was discussed within it, but its main function was to provide an opportunity for governors to sit down with the president and take part in presidential projects.

A status boost for the council is unlikely to result in bigger roles for governors. It’s more likely to lead to the State Council becoming an inter-institutional platform for the discussion of key strategic decisions. Today, the council’s work is overseen by the presidential administration, effectively making it subordinate to First Deputy Chief of Staff Sergei Kiriyenko’s team.

Currently, the head of the State Council is the president. It would be logical to assume that in the future, the posts would be separated, which would create a convenient way for Putin to remain within the system of power once he leaves the presidency. The advantage of the State Council is that its work brings together all the main institutions of power: the presidential administration, the government and ministers, governors, the leadership of the ruling United Russia party, and even the heads of state corporations and banks. Recently, the State Council has been becoming an increasingly important place for dialogue between various institutions, even without constitutional status.

Just how much power the State Council will wield in the future is one of the biggest questions arising from Putin’s plans for constitutional reform. Most probably, its authority will be directly proportionate to Putin’s concern that the next president could break free of his control.

Following Putin’s address, Prime Minister Dmitry Medvedev and his government resigned in another unexpected development. Medvedev was swiftly given a new job as deputy chairman of the Security Council (the role of chairman should not be confused with that of the council secretary, a post held by former FSB director Nikolai Patrushev). Since the president is the chair of the Security Council, appointing Medvedev the deputy chair—a new position created just for him—means that the former prime minister gets a prestigious status (he is after all a former president too) without having much real power.

What was Putin’s goal in getting rid of Medvedev? First, he has cleared the board ready to promote a possible successor, though he may not name that successor for another three years. Second, Medvedev had become a toxic figure, both for the public and the political elite. There was much disappointment when he was reappointed prime minister at the start of Putin’s current presidential term in May 2018.

Right now, Putin needs the most favorable conditions for the transition of power, and that means minimal resistance from those around him. He needs a consolidated elite and the support of the public, and that required him to finally part ways with his long-term ally. Some people still believe that Medvedev is among Putin’s potential successors, but this seems highly questionable.

With the events of this week, Russia has entered a period of major transition much earlier than expected. It has long been known that Putin likes to employ a special operations approach to implementing important decisions: lightning-fast, with as few people informed as possible, and often at the last minute. This means that we may soon learn other important details of the transition. How much power will the State Council wield, and will Putin head it? Who will be the next president? What changes will the parliament see, and what will become of the two chambers’ respective speakers, Vyacheslav Volodin and Valentina Matviyenko? Will Russia’s powerful security services be affected by the shake-up?

For years, Putin has focused on foreign policy and largely ignored domestic policy. Now it seems he has returned to the fray in order to secure his own future.

Τούρκος αρθρογράφος Φεχίμ Τάστεκιν: Οι συμφωνίες που υπέγραψε η Τουρκία με την Τρίπολη κινδυνεύουν

0

Από τη διεθνή διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο με πρωτοβουλία της Γερμανίας και την υποστήριξη της Ρωσίας, προέκυψε η απόφαση να συνεχιστούν οι προσπάθειες για πολιτική λύση και να συνεχιστεί το εμπάργκο όπλων που ισχύει για τη Λιβύη. Η σύνοδος κορυφής για τη Λιβύη θα συνεχίσει να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης τόσο όσον αφορά τους συμμετέχοντες όσο και την τελική διακήρυξη.

Ο δημοσιογράφος Fehim Taştekin γράφει στο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Duvar (Τείχος) ότι είναι “άσκοπο” να μετατραπεί η διαδικασία σε έναν αγώνα που ο καθένας θα στοχεύει να αποδείξει «Ποιος συμμετείχε και ποιος αποκλείστηκε», προσθέτοντας ότι «θα έπρεπε να συμμετέχουν στη σύνοδο και εκείνοι που μπορούν να συμβάλουν στην εμπέδωση της ειρήνης αλλά και εκείνοι που παρεμποδίζουν την εξεύρεση λύσης».

Είναι αξιοπρόσεκτη η επισήμανση του Τάστεκιν, που λέει ότι σε περίπτωση που ο ρόλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Τομπρούκ είναι καθοριστικός στη συμφωνία που θα επιτευχθεί, τότε τίθενται σε «κίνδυνο» οι συμφωνίες που υπέγραψε η Τουρκία με την Τρίπολη.

Ο Τάστεκιν που σημειώνει ότι λόγω της σύγκρουσης που είναι σε εξέλιξη στην ανατολική Μεσόγειο, το ζήτημα της Λιβύης μετατρέπεται πλέον σε ένα θέμα που προκαλεί επί πλέον ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Λέει μάλιστα ότι «η Αθήνα στηρίζεται ακόμα περισσότερο στον Χαφτάρ, λόγω του ότι η Τουρκία υπέγραψε τις συμφωνίες με την πλευρά της Τρίπολης. Αν ληφθεί δε υπ’ όψιν ότι ορισμένα από τα πλοία που μετέφεραν οπλισμό από την Τουρκία στη Λιβύη συνελήφθησαν από το λιμενικό της Ελλάδας, τότε εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να αγνοηθεί η Ελλάδα».

Ο Τάστεκιν στη συνέχεια του άρθρου του σημειώνει ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν, που κατηγόρησε τον Έλληνα Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος δεν είχε προσκληθεί στο Βερολίνο, ότι «είναι πολύ ενοχλημένος που δεν προσκλήθηκε και εξ αυτού παίζει το παιχνίδι λάθος», αναγκάστηκε να βρεθεί στο ίδιο τραπέζι με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Abdülfettah el Sisi, τον οποίο μισεί, για πρώτη φορά από το 2013. Επίσης, ο Τάστεκιν υπενθύμισε: «Ο Σίσι, πρόεδρος της Αιγύπτου με 1.200 χιλιόμετρα σύνορα με τη Λιβύη, εξ αιτίας της απόφασης της Τουρκίας να εμπλακεί άμεσα στον πόλεμο που είναι σε εξέλιξη στη χώρα αυτή, έκανε την εξής δήλωση: “Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να ελέγξει τη Λιβύη. Αυτό είναι ένα ζήτημα εθνικής ασφάλειας για την Αίγυπτο”».

Ο αρθρογράφος συνεχίζοντας σημειώνει ότι το γεγονός ότι έλειπε η Ελλάδα από το τραπέζι, δεν μπορεί να θεωρηθεί «ήττα» για τον Χαφτάρ, όμως «αν το ζητούμενο είναι η λύση, τότε στο τραπέζι έπρεπε να είναι και η Ελλάδα.  Αυτό ισχύει και για τη Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία, που υποστηρίζουν τον Χάφταρ».

Ο Τάστεκιν λέει ότι οι υποστηρικτές του Χαφτάρ πήγαν στο Βερολίνο, με στόχο να αποτρέψουν την αποστολή στρατευμάτων από την Τουρκία στη Λιβύη και συνεχίζει:

«Στο σχέδιο κοινής δήλωσης που διέρρευσαν στον Τύπο, αναφέρεται ότι γίνεται έκκληση να αποφευχθούν οι ξένες επεμβάσεις στη Λιβύη, να τηρηθεί το εμπάργκο όπλων από τους διεθνείς παράγοντες και να διαλυθούν οι ένοπλες ομάδες. Αυτό είναι ένα πλαίσιο που εμποδίζει τις μυστικές επιχειρήσεις που διεξάγει μέχρι τώρα η Τουρκία αλλά και την ανοιχτή επέμβαση μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου στο τουρκικό κοινοβούλιο».

Ο Τάστεκιν παραθέτει ορισμένα βασικά στοιχεία που ξεχωρίζουν στο τελικό ανακοινωθέν του Βερολίνου:

– Να συγκροτηθεί μια ενιαία, ενωτική, αντιπροσωπευτική και αποτελεσματική κυβέρνηση, με την έγκριση της Βουλής των Αντιπροσώπων.

– Να συγκροτηθεί ενιαίο σύστημα εθνικής ασφάλειας και άμυνας, υπό τον έλεγχο της κεντρικής πολιτικής εξουσίας.

– Να συγκροτηθούν μια επίτροπέ παρακολούθησης και τέσσερις τεχνικές ομάδες εργασίας υπό την αιγίδα του ΟΗΕ .

Ο αρθρογράφος, διευκρινίζει ότι η Συνέλευση των Αντιπροσώπων, η οποία λειτουργεί στο Τόμπρουκ αντί της Τρίπολης από το 2014, λόγω της παρεμπόδισης από τους ισλαμιστές, αναγνωρίζει τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης, υπό την ηγεσία του Χάφτερ, ως τον εθνικό στρατό της χώρας και συνεχίζει:

«Η βουλή αυτή, την οποία αναγνωρίζει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως τη νόμιμη νομοθετική εξουσία, θεωρεί άκυρη τη συμφωνία με την Τουρκία. Αν αυτή η βουλή συνεχίσει να έχει καθοριστικό ρόλο μετά τη λύση στη Λιβύη, τότε θα τεθούν σε κίνδυνο οι συμφωνίες που υπέγραψε η Τουρκία με την Τρίπολη. Επιπλέον, αν καταστεί δυνατόν να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν οι μηχανισμοί που προβλέπονται για την επιτήρηση της κατάπαυσης του πυρός, τη συμμόρφωση με το εμπάργκο όπλων, την επίτευξη πολιτικής λύσης και τη διεξαγωγή εκλογών, αυτό θα αποτελέσει μια εξέλιξη που μπορεί να σταματήσει τις ενέργειες του Ερντογάν, πριν αυτές λάβουν επικίνδυνες διαστάσεις και εξελιχθούν σε μια τραγωδία για την Τουρκία».

Το Τάστεκτιν συνεχίζει ως εξής:

«Φυσικά, η διαδικασία που ξεκίνησε στο Βερολίνο σταματήσει την προέλαση του Χαφτάρ προς την Τρίπολη, μπορεί ο Ερντογάν να το επικαλεστεί ως μια επιτυχία. Φυσικά το «αποτρέψαμε να μην πέσει η Τρίπολη» είναι ένα αποτέλεσμα πολύ πίσω από αυτό που έχει υποσχεθεί ο Ερντογάν και ήταν η κατάκτηση της Λιβύης. Ωστόσο, αν ο ρόλος της Βουλής των Αντιπροσώπων είναι καθοριστικός, όπως προβλέπεται, τότε μάλλον δεν θα βγουν οι υπολογισμοί που έκανε ο Ερντογάν μέσω της συνεργασίας του με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Συμπερασματικά, πέρα ​​από τις συζητήσεις που γίνονται σχετικά με τη συμμετοχή, οι Γερμανοί κατάφεραν να έχουν ένα αποτέλεσμα με αυτό το κοινό ανακοινωθέν. Η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Αν αυτοί που διεξάγουν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στη Λιβύη δεν συγκρατήσουν τον εαυτό τους, αυτό το κοινό ανακοινωθέν μπορεί να παραμείνει απλώς ένα χαρτί. Εξάλλου, υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα και κανείς δεν θέλει να πει αντίο στα όπλα.»

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: ahvalnews/  

infognomonpolitics.gr

The “Democratic Bloc” of the Eastern Med Cements Its Friendship

0

By January 20, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,413, January 20, 2020

EXECUTIVE SUMMARY:  2020 is expected to be another year of fruitful cooperation for Israel, Greece, and Cyprus, which are working together to counter rising instability caused by Turkey. Their recent agreement to commit to the construction of the EastMed pipeline opens a new chapter in a friendship they have worked on for over a decade. They are taking steps to obtain American support for the trilateral scheme despite Washington’s concerns about its potential impact on the US’s long-term partnership with Ankara. Notably, the recent killing by the US of Quds commander Qassem Soleimani found Greece standing by its allies, the US and Israel, though that position risks undermining its relations with Iran.   

In the last months of 2019, Turkey served its strategic goals in Syria by deepening its military engagement following the US decision to withdraw its troops. It also recently signed two memoranda of understanding with Libya—one on demarcating maritime zones and another on military and security cooperation—intended to strengthen its regional foothold even further.

These moves challenge the security of the Eastern Mediterranean. Yet, while the Turkish government violated international law as well as the UN arms embargo imposed on Libya in 2011, the political reality is that it successfully implemented its strategy. Though the risks were high, Turkish president Recep Tayyip Erdoğan’s personal chemistry with Donald Trump and modus vivendi with Vladimir Putin favored Ankara’s cause.

Israel, Cyprus, and Greece closely monitor Turkish activities. At their seventh tripartite summit, which took place on January 2, 2020, the three cemented a friendship that has lasted for over a decade by formally agreeing to construct the EastMed pipeline. Although the project is technically difficult, it can be done, and the parties have signed their commitment to it.

Lebanon and Turkey, which are both very concerned that the pipeline will infringe their perceived sovereign rights, have not yet participated in discussions of the Eastern Mediterranean Gas Forum. The unresolved maritime dispute between Israel and Lebanon on their maritime border and the persistent impasse on the Cyprus Question do not generate much optimism about either country’s participation any time soon.

Following the Athens summit, Israeli and Greek PMs Benjamin Netanyahu and Kyriakos Mitsotakis and Cypriot president Nicos Anastasiadis issued a statement labeling the Turkish decision to deploy troops in Libya “a dangerous threat” to regional stability. Jerusalem had already supported Athens and Nicosia in calling the Ankara-Tripoli maritime deal illegal.

Ankara is determined to aggressively protect its interests in maritime zones of the Mediterranean it believes are part of its own continental shelf and exclusive economic zone. A few weeks ago, for instance, the Turkish Navy deported an Israeli research ship from Cypriot waters. This might constitute a precedent for future actions by Turkey in areas covered by the agreement with Libya.

Israeli FM Israel Katz said his country’s official position on the Turkish-Libyan maritime deal does not mean it will send “battleships to confront Turkey.” Such a scenario is highly unlikely because Israel and Turkey are not officially enemies. They do have deep differences, however. According to the Times of Israel, the Israeli military has begun to include Turkey on its list of “challenges.” Also, in mid-December 2019, The Daily Telegraph published an exclusive story entitled “Hamas plots attacks on Israel from Turkey.” The story is based in part on transcripts of Israeli police interrogations of suspects showing that senior Hamas operatives were using Istanbul to direct operations in Jerusalem and the occupied West Bank.

Israel, Greece, and Cyprus are working hard to secure practical US support for the tripartite partnership, which Washington has openly welcomed since the end of 2018. The Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act of 2019, signed by Trump, enables the US to substantially boost the trilateral scheme through energy and defense cooperation initiatives.

Among other things, the Act authorizes financial assistance for an International Military Education and Training (IMET) program for Cyprus for the first time. Washington and Nicosia signed a deal on security collaboration in November 2018. (US Secretary of State Mike Pompeo was scheduled to visit the island in January 2020 but had to cancel because of the Qassem Soleimani killing.)

Cyprus is valuable for the Israeli military, which uses it to complete training beyond its borders. At the beginning of last month, it hosted an international commando and IAF “Game of Thrones” exercise, with IDF Chief of Staff Aviv Kochavi visiting the exercise area.

Notwithstanding the progress made, it remains unclear how American support for the “democratic bloc” will manifest. Washington greatly values its partnership with Ankara. When Trump hosted Mitsotakis at the White House on January 7, he was reluctant to join Mitsotakis’s efforts to expose the illegal and unhelpful nature of Turkish actions in the Eastern Mediterranean.

Israel, Greece, and Cyprus are not discouraged by this hesitation. The more they talk to each other, the deeper their synergies become. The success of their partnership lies in their joint interests in the Eastern Mediterranean as well as in their shared values and common understanding of challenges. The three have also joined forces in the fight against antisemitism in initiatives like the Israel-Hellenic Forum, launched by B’nai B’rith International in Jerusalem last November.

The January 2020 visit of Netanyahu to Athens was fruitful but was cut short by the Soleimani killing. While that event principally touched upon the national security of Israel, it did not pass unnoticed in Greece. In his talk at the Atlantic Council on January 7, Mitsotakis presented the Greek position on the matter by saying: “We are allies with the US, so we stand by our allies.”

Notably, this position could have implications for Greek-Iranian relations. Following the publication of an article in Hi Kathimerini stating that Greece “will have some involvement” in the event of a US operation against Iran, the Embassy of Iran responded that that would be a “hostile act” and sent a protest demarche to the Greek Ministry of Foreign Affairs. Greek FM Nikos Dendias is taking steps to reduce tensions, which are unlikely to grow into a full-blown diplomatic crisis—though that possibility cannot be entirely excluded.

View PDF

This is an edited version of an article that appeared in the Jerusalem Post on January 2, 2020.

Dr. George N. Tzogopoulos is a BESA Research Associate, Lecturer at the Democritus University of Thrace, and Visiting Lecturer at the European Institute of Nice.

BESA

Erdoğan: Road to peace in Libya goes through Turkey

0
 

politico.eu

By 

Europe will encounter a fresh set of problems and threats if Libya’s legitimate government falls.

 

Demonstrators take part in a rally against eastern Libyan strongman Khalifa Haftar | Mahmud Turkia/AFP via Getty Images

Recep Tayyip Erdoğan is president of Turkey.

ANKARA — Libya has been grappling with a bloody civil war for almost a decade. And yet, so far, the international community has failed to live up to its responsibility to end the violence and restore peace and stability.

Today, we’re witnessing the consequences of that apathy.

Libya’s government, which the United Nations recognizes, has been under attack by the warlord Khalifa Haftar for several years. His armed group, which seeks to carry out a coup d’état in the country, enjoys support from the anti-democratic governments of Egypt, Saudi Arabia and the United Arab Emirates among others.

Despite efforts to broker a political solution, such as the 2015 Skhirat agreement, the world has not done enough to support pro-diplomacy and pro-dialogue actors in Libya.

The EU needs to show the world that it is a relevant actor in the international arena.

In Europe, the issue has divided the Continent, which has yet to make up its mind about what to do in Libya. Germany, which supports the country’s legitimate government and advocates diplomacy, will host a peace conference in Berlin on Sunday. By contrast, France has sided with the Libyan coup plotter, Haftar, against that country’s legitimate government.

Some may wonder why Europe ought to get involved in the Libyan conflict in the first place, given that there are other wars, confrontations and humanitarian crises unfolding all around the world.

For one, the European Union’s potential failure to adequately support Libya’s Government of National Accord would be a betrayal of its own core values, including democracy and human rights. To leave Libya at the mercy of a warlord would be a mistake of historic proportions.

Moreover, Europe will encounter a fresh set of problems and threats if Libya’s legitimate government were to fall.

Khalifa Haftar during talks in Athens, on January 17 | Aris Messinis/AFP via Getty Images

Terrorist organizations such as ISIS and Al Qaeda, which suffered a military defeat in Syria and Iraq, will find a fertile ground to get back on their feet. Indeed, some groups that largely share those terrorist organizations’ ideology, including the Madkhali-Salafis, are fighting alongside Haftar. If the conflict rages on, the violence and instability will also fuel irregular migration toward Europe.

The Libyan civil war serves as a litmus test for the EU. Will European leaders uphold the liberal world order in the face of yet another attack? Or will they abdicate their responsibilities, as they did in Syria, to watch the crisis unfold from the sidelines?

Our European friends and allies need to understand that they cannot change the world simply by complaining and expressing concern. International law, democracy and human rights cannot be defended without assuming some responsibility.

History teaches us that rewarding those who turn their backs on diplomacy and make a mockery of the international community only leads to more serious problems down the road. And yet the most recent developments in Libya suggest that some European leaders haven’t learned these lessons.

The EU needs to show the world that it is a relevant actor in the international arena. The upcoming peace conference in Berlin is a very significant step toward that goal. European leaders, however, ought to talk a little less and focus on taking concrete steps.

Keeping in mind that Europe is less interested in providing military support to Libya, the obvious choice is to work with Turkey, which has already promised military assistance.

Turkey fully supports Libya’s U.N.-backed, legitimate government. Under the most recent security and military cooperation agreements, we pledged to protect the Libyan government from coup plotters. In this regard, we will train Libya’s security forces and help them combat terrorism, human trafficking and other serious threats against international security.

Europe finds itself at a crossroads. And at this historic junction, those working for peace must be courageous and do everything in their power to end violence. Europe can count on Turkey — an old friend and loyal ally — to achieve that goal.

politico.eu

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

2

Στο, συνήθως, ελληνικό ερώτημα: υπάρχει κάτι που μας κρύβουν;
Δύσκολο. Ήταν πολλοί στο τραπέζι για να κρατηθεί κάτι μυστικό.
Τι επετεύχθη;
Ζητούν
-Κατάπαυση του πυρός.
-Προφανώς, αν επιτευχθεί, θα υπάρξει διαδικασία επιτήρησης.
-Δεσμεύτηκαν να κρατήσουν το εμπάργκο όπλων.
-Δεσμεύτηκαν να μην παρεμβαίνουν στα εσωτερικά. Που σημαίνει να αποχωρήσουν.
Η απόφαση χρειάζεται την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

-Την κατάσταση στη Λιβύη την ελέγχουν οι φυλές και οι πολέμαρχοι. Το κλίμα, μέχρι στιγμής, δεν δείχνει σημάδια επιθυμίας για ειρήνευση. Πολύ δύσκολο να τηρηθεί κατάπαυση του πυρός.
-Η επίβλεψη μιας κατάπαυσης του πυρός είναι και αυτή πολύ δύσκολο να γίνει. Οι χώρες που θα συμμετάσχουν δεν θα θελήσουν να εμπλακούν σε πολεμικές διαμάχες. Το όλο κλίμα στη Λιβύη δεν είναι τόσο soft.
-Ακόμη και αν υπάρξει εμπάργκο όπλων, όπλα, πλέον, μπορείς να βρεις και στις λαϊκές αγορές. Άφήστε που δεν θα τηρηθεί το εμπάργκο.
Παρεμβάσεις στα εσωτερικά, επισήμως, δεν θα γίνουν. Παρασκηνιακά γίνονταν, γίνονται και θα συνεχίσουν. Οι αντιπαραθέσεις θα γίνουν, κυρίως, σε επίπεδο αντιπροσώπων. (proxy war).

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα:

-Η Συμφωνία Ερντογάν- Σαρατζ υπάρχει, θεωρείται παράνομη αλλά οι νομιμότητες στην παρούσα φάση είναι για να διδάσκονται στους φοιτητές στα πανεπιστήμια. Όποιος μπορεί θα επιβάλλει τη βούλησή του.
-Η Τουρκία βρίσκεται στο τραπέζι των συνεννοήσεων. Αυτό, και μόνο, είναι πολύ σημαντικό.
-Η Ελλάδα κινείται σε επίπεδο ανακοινώσεων και το μεγάλο ζήτημα για το ΥΠΕΞ είναι αν θα χρησιμοποιήσει τον όρο “οξύμωρον” για τη συμπεριφορά του Ερντογάν ή όχι.
-Έχουν διαμορφωθεί συμμαχίες και το ζήτημα είναι πως θα υποστηριχθούν.
Απο τη μια Γερμανία- Ρωσία- Τουρκία (ενεργειακή κατ αρχάς, οικονομική στη συνέχεια και δεν αποκλείεται και πολιτική στην πορεία).
Απο την άλλη Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ Αίγυπτος, Ιορδανία με την υποστήριξη Γαλλίας και ΗΠΑ. Μέχρι που θα παράσχουν υποστήριξη ΗΠΑ και Γαλλία; Πόσο αξιόπιστες είναι οι ΗΠΑ με τον Τράμπ στην προεδρία που δηλώνει, συνεχώς, φίλος του Ερντογάν;
Τη Γερμανία να την ξεχάσουμε ως υποστηρικτή των ελληνικών θέσεων. Θα υποστηρίζει την Ελλάδα διπλωματικά, θα την υπονομεύει πρακτικά.
Πως θα απαντηθεί το ζήτημα αυτό στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Μπορεί να συμπεριφέρεται έτσι η ηγέτης δύναμη της Ε.Ε.;
Έχει νόημα μια τέτοια Ευρώπη και ποιό;

Κωνσταντίνος Φίλης: Εύθραυστη εκεχειρία στη Λιβύη, βασικός «παίκτης» ο Ερντογάν

0
liberal.gr

Η συμφωνία του Βερολίνου συνεπάγεται μια εύθραυστη εκεχειρία στη Λιβύη, της οποίας η τήρηση  εναπόκειται προς το παρόν μόνο στη καλή πίστη των Χαφτάρ και Σάρατζ, αφού απουσιάζουν οι μηχανισμοί ελέγχου, δηλώνει στο Liberal.gr o εκτελεστικός διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων, Κωσταντίνος Φίλης, προσθέτοντας ότι η Γερμανία έκανε φάουλ στην Ελλάδα, βάζοντας “πρώτο τραπέζι πίστα” τον Ερντογάν και ενώ η Τουρκία παραβιάζει συστηματικά τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του ΟΗΕ, το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας.

Επισημαίνει ότι στις προτεραιότητες του διεθνούς παράγοντα δεν είναι αυτό που “καίει” την Ελλάδα, δηλαδή η συμφωνία της Τρίπολης με την Αγκυρα για τις θαλάσσιες ζώνες, παρά να μην παρεκτραπεί η κατάσταση στη βορειοαφρικανική χώρα, καθώς παίζει κρίσιμο ρόλο, τόσο ως προς τα προσφυγικά ρεύματα προς την Ευρώπη, όσο και λόγω της παρουσίας πυρήνων τζιχαντιστών, αλλά και γιατί αποτελεί κράτος με πλούσιους ενεργειακούς πόρους. Εξηγεί ότι στην παρούσα φάση η Τουρκία σίγουρα δεν βγαίνει χαμένη από τις εξελίξεις, αφού ακόμη και αν προκύψει στη Λιβύη μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, όπου ο Χαφτάρ θα έχει τον πρώτο λόγο και πάλι ο Σάρατζ και οι σύμμαχοί του θα έχουν παρουσία, άρα μέσω αυτών και η Αγκυρα.

Χαρακτηρίζει ως πάρα πολύ καλό σενάριο για εμάς, να τεθεί ως όρος σε κάποια φάση της μελλοντικής διαπραγμάτευσης για να βρεθεί μια οριστική λύση στη Λιβύη, η ακύρωση της συμφωνίας Ερντογάν-Σάρατζ για τις θαλάσσιες ζώνες. Στο λιγότερο καλό σενάριο, όπως λέει, η παραπάνω συμφωνία θα παραμείνει, ενώ ο Χαφτάρ, ο οποίος έχει άλλες προτεραιότητες, δεν θα επιμείνει στην ακύρωσή της, παρά τα όσα μας έχει μεταφέρει.

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

– Τελικά τι κρατάμε από τη Διάσκεψη του Βερολίνου, ποιος διασφαλίζει την προσωρινή ανακωχή που συμφωνήθηκε, ποιος εγγυάται για την τήρηση του εμπάργκο όπλων;

Στην παρούσα φάση, μέχρι να δημιουργηθούν οι επιτροπές με εκπροσώπους όσων συμμετείχαν στη Διάσκεψη και μέχρι να ληφθούν αποφάσεις από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ – αναγκαία συνθήκη για να επικυρωθούν όσα συμφωνήθηκαν χθες- η όποια κατάπαυση του πυρός θα πρέπει να τηρηθεί από τα δύο μέρη, χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα ελέγχου. Η εφαρμογή της βασίζεται προς το παρόν στην καλή πίστη των αντιμαχόμενων πλευρών, οι οποίες έχουν μεταξύ τους κακή πίστη.

Έως την επόμενη φάση που θα διεξαχθεί στη Γενεύη, το πιθανότερο είναι ότι τα δύο μέρη είτε θα τηρήσουν σε κάποιο βαθμό την κατάπαυση του πυρός, πιεζόμενα από εξωτερικούς παράγοντες, είτε το ένα θα αρχίσει γρήγορα να κατηγορεί το άλλο, ότι την παραβιάζει.

Έχει επίσης σημασία να πούμε ότι ούτε ο Χαφτάρ, ούτε ο Σάρατζ ελέγχουν πλήρως την κατάσταση στη Λιβύη. Οι πολιτοφυλακές και οι παραστρατιωτικές οργανώσεις ούτε πρόκειται να αφοπλιστούν άμεσα, ούτε κάποιος πρόκειται να τους επιβάλει κατάπαυση του πυρός. Επομένως λοιπόν, η εκεχειρία εναπόκειται στη καλή πίστη που δεν υπάρχει και αρκεί μια προβοκάτσια για να στείλει τα πράγματα στο “σημείο μηδέν”.

– Υπό ποιες συνθήκες και πότε θα σχηματιστούν αυτοί οι μηχανισμοί ελέγχου της εκεχειρίας;

Τις επόμενες ημέρες, όπως είπε ο Γ.Γ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες θα διοργανωθεί στη Γενεύη μια συνάντηση της στρατιωτικής επιτροπής της Λιβύης. Τούτο όμως μπορεί να σημαίνει την επόμενη εβδομάδα αλλά και τον επόμενο μήνα. Όσο δεν υπάρχει μηχανισμός, δεν θα υπάρχει και απάντηση στο ερώτημα ποιος εγγυάται ότι θα αποχωρήσουν από τη Λιβύη οι ξένες στρατιωτικές δυνάμεις, αυτές που πρόσκεινται στη Τουρκία, όπως και στις άλλες χώρες.

Το ίδιο αφορά και στο εμπάργκο όπλων. Πρόσφατα ο ΟΗΕ εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με τις χώρες που έχουν παραβιάσει το εμπάργκο, ανάμεσά τους ήταν και η Τουρκία, το αυτί της οποίας δεν ίδρωσε.

Δεν νομίζω ότι περίμενε κανείς πως στο Βερολίνο θα προέκυπταν αποφάσεις για τον μηχανισμό τήρησης της κατάπαυσης του πυρός και για όσα μπορούν να γίνουν σε δεύτερη και τρίτη φάση, πολλώ δε μάλλον όταν η συνάντηση διοργανώθηκε τις τελευταίες ημέρες, όσο καλή και αν ήταν η προετοιμασία της. Εξάλλου η συμφωνία πρέπει πρώτα να επικυρωθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Είμαστε ακόμη στην πολύ αρχή της όποιας διαδικασίας αποκατάστασης της τάξης. Αν συμβεί αυτό θα προηγηθεί μια μακρά πορεία, πολύ επίπονη, με διακυμάνσεις και αβέβαιο αποτέλεσμα.

Αν με ρωτάτε τι να κρατήσουμε από το Βερολίνο, θα σας έλεγα ότι έγινε ένα πρώτο μικρό βήμα σε ένα μαραθώνιο. Η διαδρομή δεν θα είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Η λογική λέει ότι επειδή οι διεθνείς παίκτες ανέλαβαν κάποιες δεσμεύσεις, θα πιέσουν από πλευράς τους τον Χαφτάρ και τον Σάρατζ, προκειμένου να αποδεχθούν τα συμφωνηθέντα. Επειδή ωστόσο δεν υπάρχει ακόμη μηχανισμός ελέγχου, είναι παρακινδυνευμένο να γίνουν προβλέψεις αν θα “περπατήσουν” τα όσα συμφωνήθηκαν χθες.

– Στην ουσία ο μόνος τρόπος επιβολής της εκεχειρίας και του εμπάργκο όπλων, δεν είναι η αποστολή δυνάμεων στη Λιβύη και από την Ευρώπη ; Επίσης πως διαμορφώνεται από εδώ και πέρα ο ρόλος της Τουρκίας;

Εφόσον αποφασιστεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κάτι παρόμοιο, τότε πράγματι και η Ευρώπη θα προσφερθεί να αποστείλει δυνάμεις για να έχει παρουσία στις εξελίξεις.

Στο μείζον θέμα για εμάς, που αφορά στο ρόλο της Τουρκίας, σίγουρα μέχρι τώρα δεν μπορεί να πει κάποιος ότι βγαίνει χαμένη από την υπόθεση της Λιβύης. Αυτό θα συμβεί μόνο εφόσον θα εξουδετερωθεί ο Σάρατζ. Ο τελευταίος όμως δεν φαίνεται πολιτικά και διπλωματικά να είναι τόσο αποδυναμωμένος όσο και εδαφικά. Οι εδαφικές απώλειες του Σάρατζ και τα εδαφικά κέρδη του Χαφτάρ δεν αποτυπώνονται μέχρι στιγμής στη διπλωματική διευθέτηση. Ακόμη και αν προκύψει μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας όπου ο Χαφτάρ θα έχει τον πρώτο λόγο, ο Σάρατζ και οι σύμμαχοί του θα έχουν παρουσία, άρα μέσω αυτών και η Τουρκία.

Η Τουρκία από την στιγμή που συμμετέχει στη διαδικασία, δηλαδή έχει λόγο στην υπόθεση, λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν από τις υπόλοιπες δυνάμεις. Η Γερμανία έφτασε στο σημείο να την καλέσει και ορθά έπραξε, ας μην γελιόμαστε. Ωστόσο ακόμη κι αν το αντικείμενο της συζήτησης δεν είχε να κάνει με τη συμφωνία Τρίπολης-Άγκυρας για τις θαλάσσιες ζώνες, θα έπρεπε για λόγους τάξης και επίδειξης ευρωπαϊκής αλληλεγγύης από πλευράς Γερμανίας, να είχε προσκληθεί και η Ελλάδα.

Αυτό που έκανε η Γερμανία ήταν ένα φάουλ, ένα χτύπημα κάτω από τη μέση σε βάρος μας. Το μήνυμα των Γερμανών προς την Τουρκία ήταν ότι παρ’ ότι παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, ψηφίσματα και αποφάσεις του ΟΗΕ, ετοιμάζεται να κάνει γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, έχει στρατιωτική παρουσία και αποσταθεροποιεί περαιτέρω την κατάσταση στη Λιβύη, ωστόσο στη διαπραγμάτευση θα είναι “πρώτο τραπέζι πίστα”.

Ενώ η Ελλάδα, που είναι κράτος-μέλος της ΕΕ και της οποίας θίγονται άμεσα ζωτικά της συμφέροντα με το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης κι ας μην έχει στρατιωτική παρουσία κι ας μην μπορεί να βοηθήσει οικονομικά – γιατί από αυτό κρίνεται ποιος μετέχει και ποιος όχι- έμεινε απ’ έξω.

– Πριν την Διάσκεψη πάντως, μετά και το ταξίδι Χαφτάρ στην Αθήνα, είχαν καλλιεργηθεί προσδοκίες ότι κάποιοι από τους συμμετέχοντες σε αυτήν θα μιλήσουν για τις ελληνικές θέσεις…

Καταρχήν, το διακύβευμα για τον διεθνή παράγοντα ήταν και είναι να μην παρεκτραπεί περαιτέρω η κατάσταση στη Λιβύη, καθώς η χώρα παίζει κρίσιμο ρόλο, τόσο ως προς τα προσφυγικά ρεύματα προς την Ευρώπη, όσο και λόγω της παρουσίας πυρήνων τζιχαντιστών, αλλά και γιατί αποτελεί κράτος με πλούσιους ενεργειακούς πόρους. Γι’ αυτούς τους τρεις λόγους, ο διεθνής παράγοντας επιθυμεί να δει μια πολιτική μετάβαση, μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, κατάπαυση του πυρός, αφοπλισμό των τζιχαντιστών, των παραστρατιωτικών ομάδων και πολιτοφυλακών, προκειμένου να οδεύσει η Λιβύη σε εκλογές, με την ελπίδα ότι η κατάσταση θα αποκτήσει χαρακτηριστικά σταθεροποίησης.

Τα λέω αυτά για να γίνει κατανοητό ότι πρώτον η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για τις θαλάσσιες ζώνες δεν αποτελεί προτεραιότητα για τον διεθνή παράγοντα. Δεύτερον, τα συμφέροντά σου, τα προασπίζεσαι καλύτερα όταν το κάνεις απευθείας ο ίδιος και όχι μέσω τρίτων.

Μπορεί πράγματι να υπήρχαν στη Διάσκεψη κάποιοι που ήταν ευνοϊκά διακείμενοι απέναντι στις ελληνικές θέσεις, ωστόσο γι’ αυτούς- συμπεριλαμβανομένου του Χαφτάρ- ήταν άλλες οι προτεραιότητες, όχι να υπερασπισθούν τις ελληνικές θέσεις.

– Αν επιχειρούσαμε να δούμε τι σημαίνει η Διάσκεψη του Βερολίνου για τα ελληνικά συμφέροντα, καθώς και οι διαδικασίες που θα ακολουθήσουν τι θα μου λέγατε;

Επαναλαμβάνω ότι η συμφωνία Τουρκίας -Λιβύης περί θαλάσσιων ζωνών δεν είναι στις προτεραιότητες του διεθνούς παράγοντα. Στο πάρα πολύ καλό σενάριο, αυτό θα μπορούσε να τεθεί σε κάποια φάση της μελλοντικής διαπραγμάτευσης ως όρος για να βρεθεί μια οριστική λύση στη Λιβύη. Επιμένω όμως ότι το θεωρώ πολύ δύσκολο καθώς ο Σάρατζ θα συνεχίσει να έχει ρόλο στην επόμενη ημέρα και μέσω αυτού και η Τουρκία. Σε ένα μεσαίο σενάριο, πάλι καλό για εμάς, θα μπορούσε να ζητηθεί το πάγωμα αυτής της συμφωνίας και η ακύρωση της συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας, προκειμένου να μην πυροδοτηθεί περαιτέρω η ένταση. Στο λιγότερο καλό σενάριο, η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για τις θαλάσσιες ζώνες θα παραμείνει, ενώ ο Χαφτάρ, ο οποίος έχει άλλες προτεραιότητες, δεν θα επιμείνει στην ακύρωσή της, παρά τα όσα μας έχει μεταφέρει.

liberal.gr

Ο μακρύς χειμώνας των Κούρδων

0

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ. Νάτοι, λοιπόν, οι Γάλλοι του Ισλαμικού Κράτους. Βρισκόμαστε σε μια σύγχρονη φυλακή, στο Ντερίκ, νότια του Καμισλί, πρωτεύουσας του συριακού Κουρδιστάν. Eνας τουρκικός πύραυλος έπεσε κάπου κοντά, θα ’λεγε κανείς για να τους παροτρύνει να δραπετεύσουν. Αλλά η φυλακή επιτηρείται αυστηρά. Οι φύλακες φοράνε κράνη, μάσκες και μαύρες στολές. Για να φτάσει κανείς στον τομέα υψηλής ασφαλείας, πρέπει να διασχίσει μια σειρά από διαδρόμους, πύλες και θωρακισμένες πόρτες. Είναι καμιά ντουζίνα κρατούμενοι, στο βάθος του κελιού, με γυρισμένες τις πλάτες και όταν φτάνουμε τους βρίσκουμε να προσεύχονται. Αλλά όταν τους καλεί ο κέρβερος της ομάδας, που μας είδε μέσα από το ματάκι της πόρτας, γυρίζουν προς τη μεριά μας σαν να ’ταν ένας άνθρωπος και έρχομαι αντιμέτωπος με τους τζιχαντιστές.

Με έχουν προειδοποιήσει ότι πρόκειται για τους χειρότερους δολοφόνους της Ράκα. Αλλά καθώς τους βλέπω μέσα σε αυτό το μικρό, υπερβολικά φωτισμένο δωμάτιο που μυρίζει παλιό κελάρι, πλάι σε κουβέρτες με φανταχτερά χρώματα, να φοράνε φόρμες και βρώμικες μπλούζες πόλο, με το θαμπό τους βλέμμα, μου φαίνονται σαν παραιτημένοι φουκαράδες. Ολοι τους εκτός από έναν τραυματία, που έχει τα πόδια του μπλοκαρισμένα από μια μεταλλική συσκευή σαν πένσα και μου φωνάζει στα γαλλικά, με προφορά Πικαρδίας: «Σε αναγνωρίσαμε»!

Και ύστερα αρχίζουν να ψελλίζουν ένα σωρό παράπονα. «Ξέρετε ποιος θα μας δικάσει και πού;». Αυτοί οι άνδρες που έχουν τρομοκρατήσει τον κόσμο, σήμερα είναι αποκομμένοι από τους πάντες και τα πάντα. Χωρίς φυσικό φως, χωρίς κινητά τηλέφωνα, με τη μοναδική τηλεόραση που ήταν στη διάθεσή τους να έχει αφαιρεθεί από την έναρξη της τουρκικής εισβολής στη Συρία, αγνοούν για παράδειγμα ότι ο Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ο χαλίφης τους, είναι νεκρός. Αυτή τη στιγμή μόνο ένα πράγμα τούς απασχολεί: να τους εκδώσουν από τη Ροτζάβα, το συριακό Κουρδιστάν, και να μην καταλήξουν στη Βαγδάτη, όπου εφαρμόζεται η θανατική ποινή, αλλά να επιστρέψουν στη Γαλλία, τη χώρα των δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπου θα μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους… Θλιβερό. Και διαβολικό.

Στο αναμορφωτήριο

Σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων βρίσκουμε μιαν άλλη φυλακή. Για παιδιά. Θυμίζει παλιό μοναστήρι με εσωτερική αυλή και στοές, που έχει μετατραπεί σε αναμορφωτήριο. Εδώ βρίσκονται κάπου εκατό έφηβοι, όλα αγόρια σαν τον Νέλσον από τη Νέα Υόρκη ή τον Αχμεντ από την Τουλούζη, που επιμένουν ότι δεν έχουν διαπράξει άλλο έγκλημα εκτός από το ότι έχουν πατέρα ή μητέρα τρομοκράτη. Μοιάζουν με μικρά, κυνηγημένα ζώα. Πολλοί από αυτούς δεν γνωρίζουν αν οι γονείς τους είναι ακόμη ζωντανοί. Αποπνέουν την αγωνία των παιδιών που δεν έχουν μέλλον. Γρήγορα όμως μας οδηγούν σε ένα κλειστό δωμάτιο, όπου μας περιμένουν δύο μικροί Γάλλοι, οι οποίοι θα κρατήσουν το βλέμμα τους χαμηλωμένο στο μεγαλύτερο μέρος της συζήτησής μας.

Ο ένας είναι οκτώ χρόνων και μας αφηγείται πώς απέκτησε τεχνογνωσία βγάζοντας τα μάτια από γάτες στο παζάρι του χωριού του και κόβοντας τον λαιμό ενός γείτονα που δεν αντιμετώπιζε με τον δέοντα σεβασμό την αδελφή του. Ο άλλος, ένα παιδί με αγγελικό πρόσωπο και όμορφα αλλά άδεια γκρίζα μάτια, μάζευε τα κεφάλια που είχε χωρίσει από το σώμα τους ο πατέρας του, δήμιος στη Ράκα. Θεέ μου! Τι μπορεί να κάνει κανείς απέναντι σε τέτοιες ομολογίες; Πώς να αναμορφώσεις, πώς να φέρεις τη λύτρωση σε αυτά τα παιδιά-τέρατα; Μήπως αυτό δεν είναι το χειρότερο έγκλημα του Ισλαμικού Κράτους, το γεγονός δηλαδή ότι πάσχισε να φτιάξει τέτοια «λιονταράκια» για να περάσει το αίσχος από γενιά σε γενιά;

Ρωτώ τον δεύτερο, τον εκκολαπτόμενο νεκροθάφτη, αν ξανάρχονται στη σκέψη του ή στα όνειρά του αυτά τα πρόσωπα χωρίς σώμα. Με βάζει να επαναλάβω την ερώτηση. Με κοιτάει για πρώτη φορά, με ύφος βλακώδους σύγχυσης. Εχει ξεχάσει πια τι σημαίνει η λέξη ονειρεύομαι.


Στην περιοχή Μπαρζάν του Ιράκ, στους Κούρδους μαχητές Πεσμεργκά υπηρετούν πλάι πλάι οι άρχοντες της περιοχής με τους άκληρους γεωργούς.

Κοινωνία ισότητας

Λένε ότι οι Κούρδοι δεν έχουν άλλους φίλους από τα βουνά τους. Στο συριακό Κουρδιστάν, με τα πεδινά εδάφη γεμάτα μισοχτισμένα χωριά και υποτυπώδεις πηγές πετρελαίου, δεν υπάρχουν καν βουνά. Επομένως, εδώ δεν έχουν καθόλου φίλους; Θέτω το ερώτημα στη Φαούζα Γιούζεφ, συγγραφέα, φεμινίστρια και μέλος της συλλογικής διοίκησης της Ροτζάβα. Οχι, μου απαντά στο Καμισλί, στα υπερβολικά ζεστά γραφεία της «Διοίκησης της Αυτοδιαχειριζόμενης Βόρειας και Ανατολικής Συρίας». Οι δημοκρατίες έχουν φίλους. Οι κοινωνίες των πολιτών έχουν φίλους. Και αυτή η κοινωνία των πολιτών, που βρίσκεται στο στάδιο της οικοδόμησης, είναι πάντα φιλική προς εμάς. Είναι μια κοινωνία ισότητας. Δεν κάνει διακρίσεις με βάση το θρήσκευμα ή τη φυλή. Και κόντρα στο πατριαρχικό πνεύμα, που διαπνέει το Ισλάμ, θέτει σε ίση μοίρα γυναίκες και άνδρες. Η Φάουζα δεν είναι μαρξίστρια. Γνωρίζει βέβαια, όπως μας λέει με ένα γέλιο που μαλακώνει το πρόσωπο της σκληροτράχηλης Πασιονάριας, τη συζήτηση που γίνεται στη Δύση περί τέλους του μαρξισμού, όπως και τη φήμη που έχει αποκτήσει η Ροτζάβα ως καταφύγιο μιας από τις τελευταίες παραλλαγές του μαρξιστικού ρεύματος. Ωστόσο, δεν είναι ανάγκη να ασπάζεται κάποιος τον μαρξισμό για να συνδυάζει την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφότητα, «όπως συμβαίνει στη Γαλλική Δημοκρατία». Και αυτό το μείγμα κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, σπαρτιατικών αξιών, ελευθεριακού πνεύματος και επαναστατικής πειθαρχίας, ο συνδυασμός οικολογικού κοινοτισμού και διεθνισμού, συνιστά, όπως υπογραμμίζει, τον βασικό πυλώνα της Ροτζάβα και την ψυχή της αντίστασης.

Ο Αλντάρ Χαλίλ δεν έχει επίσημη ιδιότητα. Είναι ένας βετεράνος μεταξύ άλλων σε αυτόν τον ένοπλο λαό, που χτίζει από το 2011 τη δική του Δημοκρατία των Ισων. Δεν είναι τίποτα παραπάνω, όπως με διαβεβαιώνει ο ίδιος με μια ανεπαίσθητη κίνηση του χεριού που του απέμεινε, παρά ένας από τους εμπνευστές του συνασπισμού κουρδικών κομμάτων, με όνομα Κίνημα για μια Δημοκρατική Κοινωνία. Ο σεβασμός με τον οποίο τον αντιμετωπίζουν οι φρουροί, που διέκοψαν την παρτίδα τάβλι όταν τον είδαν να καταφθάνει, και η μετριοφροσύνη του δεν κρύβουν το γεγονός ότι ο Χαλίλ είναι υψηλόβαθμο στέλεχος και πόλος επιρροής στην Αόρατη Επιτροπή της Ροτζάβα.

Σε αντίθεση με τη Φάουζα, ο Χαλίλ διαθέτει μαρξιστική παιδεία, ενώ είναι ο μόνος από τους συνομιλητές μας ο οποίος παραδέχεται με υπερηφάνεια τον σύνδεσμο μεταξύ PKK Τουρκίας και Ροτζάβα. Μόλις μνημονεύσει και δικαιολογήσει τις μετατοπίσεις συμμαχιών, στις οποίες έχουν υποχρεωθεί οι Κούρδοι της Συρίας, μετά την εγκατάλειψή τους από τις ΗΠΑ, μου θυμίζει τον Λένιν του Ισαάκ Βάβελ, που έλεγε ότι αντίθετα από τον θεό του Πασκάλ ήταν ένας στρεβλός νους με μια ευθεία γραμμή. Ο Χαλίλ έχει άλλωστε την ίδια άκαμπτη θέληση, την ίδια ψυχρή αναλυτική σκέψη για την ερμηνεία των γεγονότων, το ίδιο διαλεκτικό ταλέντο, όπως ο Λένιν στο Μπρεστ-Λιτόφσκ και την ίδια ικανότητα συμβιβασμού, όπως έδειξε και με την πικρή συμμαχία του με τον Μπασάρ αλ Ασαντ και τον Πούτιν.

«Καλημέρα, στρατηγέ. Ποια η κατάσταση στο έδαφος;» Η διακεκομμένη φωνή στο τηλέφωνο είναι αυτή του Γάλλου προέδρου, ο οποίος εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων στο Παρίσι βρήκε 40 λεπτά από τον χρόνο του για να εκφράσει την ανησυχία του για την κατάσταση των κουρδικών δυνάμεων.

«Επιλέγουμε τη ζωή»

Ο στρατηγός Μαζλούμ Αμπντι Κομπάνι είναι ο στρατιωτικός διοικητής του κουρδικού στρατού, ο οποίος δήλωσε το θρυλικό: «Μεταξύ της γενοκτονίας (Ερντογάν) και του συμβιβασμού (Ασαντ), επιλέγουμε τη ζωή». Από εκείνη την ημέρα, ο στρατηγός Μαζλούμ έχει γίνει ο υπ’ αριθμόν 1 στόχος των τουρκικών drones. Δεν δικαιούμαι να αναπαραγάγω τη συνομιλία μεταξύ Μακρόν και Μαζλούμ. Αν, όμως, ο Αλντάρ είναι ο κρυφός Λένιν της Ροτζάβα και η Φάουζα η Κολοντάι της, ο Μαζλούμ είναι ο Τρότσκι. Το μόνο που μπορώ να αποκαλύψω για τη συνομιλία μεταξύ του Γάλλου προέδρου και του Κούρδου φίλου του είναι ότι ο στρατηγός επέμεινε στη διατήρηση της αυτονομίας του στρατού του, στη διαφύλαξη της ιεραρχίας του και ότι μόνη του αποστολή θα είναι η προάσπιση της Ροτζάβα και όχι τα επιτελικά σχέδια των εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας της Δαμασκού, όπως για παράδειγμα στο πολιορκημένο Ιντλίμπ. Την αδιαπραγμάτευτη απαίτηση αυτή άκουσε με προσοχή η Γαλλία εκείνο το βράδυ.

Ο ρόλος του δολοφονηθέντος Κασέμ Σουλεϊμανί

Στην άλλη όχθη του Τίγρη, στο ιρακινό Κουρδιστάν, το Ισλαμικό Κράτος έχει επανεμφανισθεί. Βρισκόμαστε 40 χλμ. βόρεια του Αρμπίλ, κάτω από την οροσειρά Καρατσόκ, από όπου οι φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές του στρατηγού Σουλεϊμανί εκδίωξαν τους Κούρδους. Το Ι.Κ. βρίσκεται εκεί, σε απόσταση 800 μέτρων από τις κουρδικές θέσεις.

Βλήμα όλμου προσγειώθηκε εδώ πριν από μία ώρα, ενώ βολή ελεύθερου σκοπευτή ακούστηκε να χτυπάει τη στέγη του στρατώνα. Πριν πέσει η ομίχλη, βλέπουμε δύο «ύποπτα» αγροτικά αυτοκίνητα που κινούνται στον ερημικό δρόμο. Ο στρατηγός Σιρουάν Μπαρζανί δεν μοιάζει να εκπλήσσεται. Γνώριζε άλλωστε ότι οι τζιχαντιστές θα έσπευδαν να αναπληρώσουν το κενό που άφησε πίσω της η υποχρεωτική αναδίπλωση των Κούρδων. Αυτός ο τυχοδιώκτης μεγιστάνας, πρόεδρος και ιδρυτής της κρατικής εταιρείας τηλεπικοινωνιών, περνάει πάλι τις νύχτες του ανάμεσα στους άνδρες του, φυλώντας σκοπιά απέναντι στους βαρβάρους.

Αυτόν τον δημοκρατικό ηρωισμό θαύμασα στους Πεσμεργκά, μια στρατιά ένοπλων πολιτών, όπου οι άρχοντες της περιοχής του Μπαρζάν ανακατεύονται με τους άκληρους γεωργούς σε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα συναδέλφωσης.

Η ταινία

Η ιδέα μου αυτή έλαβε άραγε την έγκριση της Ουάσιγκτον; Ή μήπως η προβολή της ταινίας μου «Πεσμεργκά» στη χριστιανική συνοικία του Αρμπίλ, Ανκάουα, αποτελούσε πρωτοβουλία του γενικού προξένου των ΗΠΑ στο ιρακινό Κουρδιστάν, Στιβ Φέιγκιν; Ουδέποτε θα το μάθω.

Αυτό που δεν αμφισβητείται, όμως, είναι η συγκίνηση του κοινού στις πιο δραματικές στιγμές της ταινίας: Ο νεαρός στρατηγός με τα κατάλευκα μαλλιά, που σκοτώνεται από σφαίρα του Ι.Κ., ο καμεραμάν μου, Αλα Ταγέμπ, που διέλυσε τον ώμο του αφού πάτησε σε νάρκη, και ο λόχος γυναικών που εξαπολύει επίθεση εναντίον του φράγματος της Μοσούλης. Ξέρω ότι στην αίθουσα βρίσκονται Αμερικανοί διοικητές των ειδικών δυνάμεων, στελέχη της CIA και επαγγελματίες διπλωμάτες. Ολοι συνειδητοποιούν, όμως, ότι έχουν το αίμα των Κούρδων στα χέρια τους και ότι η αμερικανική δημοκρατία, το έθνος του Πέρσινγκ και του Πάτον, πρόδωσε τα ιδεώδη του.

Ο Μασούντ Μπαρζανί ήταν ακόμη πρόεδρος, προτού περάσει τη σκυτάλη στον ανιψιό του, Νετσιρβάν, μετά το παράνομο δημοψήφισμα. Τον ξαναβρίσκω στο ανάκτορο, όπου είχα τότε προσέλθει για να ζητήσω, όπως ένας Ντε Γκωλ από έναν Αϊζενχάουερ, την αποστολή κουρδικής μεραρχίας, η οποία θα εισερχόταν στην κατειλημμένη από το Ισλαμικό Κράτος Μοσούλη. Ο Μπαρζανί συνεχίζει να απολαμβάνει μεγάλο κύρος.

Διηγείται, όμως, με πικρία την ιστορία της μάχης του Αλτον Κουπρί, όπου ένας διοικητής του, όπως ένας σύγχρονος Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, αντιστάθηκε στην προέλαση φάλαγγας Ιρακινών πολιτοφυλάκων, πλαισιωμένων από Ιρανούς Φρουρούς της Επανάστασης, με επικεφαλής τους τον δολοφονηθέντα Κασέμ Σουλεϊμανί. Ο Μπαρζανί διηγείται επίσης την άγνωστη στη Δύση μάχη της Σίλα, όπου οι κουρδικές δυνάμεις κατέστρεψαν 57 τεθωρακισμένα οχήματα. Οπως οι στρατηγοί του γαλλικού επαναστατικού στρατού στο Βαλμί, της ισραηλινής Τσαχάλ και της νεαρής σοβιετικής δημοκρατίας, ο Μπαρζανί δεν υπέκυψε απέναντι σε πανίσχυρο αντίπαλο.

«Αμαζόνες»

Κουρδιστάν είναι το πολεμικό της ψευδώνυμο. Μια μικροκαμωμένη γυναίκα, όμορφη, με κοτσίδα, η οποία διοικεί ένα τάγμα περίπου εκατό κοριτσιών, κάπου κοντά στη γραμμή του μετώπου. Καθώς φτάνουμε, την αυγή, οι στρατιωτίνες γυμνάζονται. Εκείνη μας οδηγεί σε ένα κτίριο όπου βρίσκονται λίγες συντρόφισσές της με τα καλάσνικοφ στο έδαφος. Καθόμαστε σε ένα χαλί και η ξεναγός μας αφηγείται πώς βίωσε η μονάδα της την τουρκική εισβολή. Τον θόρυβο των αεροπλάνων που υποστήριζαν την προώθηση των δολοφόνων, των χερσαίων δυνάμεων που έρχονταν από το Αφρίν. Τις δύο τραυματισμένες που πήγαν να μαζέψουν από τον δρόμο, ανάμεσα σε εχθρικά πυρά. Εκείνη τη μικρή ηρωίδα που σκοτώθηκε από κοντινή απόσταση σε προάστιο του Τελ Αμπιάντ και εξακολουθεί να τις στοιχειώνει. Κι ύστερα, τη στιγμή που κατάλαβαν ότι οι Αμερικανοί όντως θα έφευγαν και ότι έπρεπε να υποχωρήσουν για να διασώσουν ό,τι μπορούσε να σωθεί από την Κομούνα της Ροτζάβα και ίσως, μια μέρα, να περάσουν στην αντεπίθεση. Αναλογίζομαι εκείνες τις ένοπλες γυναίκες οι οποίες, στην Ιλιάδα, προστάτευαν τις πόλεις. Σκέφτομαι την Πενθεσίλεια, τη βασίλισσα των Αμαζόνων, η οποία ερωτεύεται τον Αχιλλέα, τον αντιμετωπίζει σε μονομαχία και, σύμφωνα με την εκδοχή του Χάινριχ φον Κλάιστ, τον σκοτώνει. Η διαφορά με τον μύθο είναι ότι αυτές οι νέες γυναίκες δεν ερωτεύονται τον εχθρό τους ούτε κανέναν άλλο. Εχουν παντρευτεί το συριακό Κουρδιστάν, τη Ροτζάβα, όπως οι μοναχές έχουν παντρευτεί τον Χριστό. Ούτε σαγήνη ούτε πάθος. Ο κοσμικός πουριτανισμός ενός λαού της Αντιγόνης που κάνει νυχτέρι για τους 11.000 νεκρούς του πολέμου εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και, τώρα, εναντίον του Ερντογάν.

«Πόσες γενιές θα κουβαλούν αυτό το φορτίο;»


Ο Μασούντ Μπαρζανί, πρώην πρόεδρος του ιρακινού Κουρδιστάν, συνεχίζει να διαθέτει κύρος ανάμεσα στους συμπατριώτες του.

Η σκηνή θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από το μυθιστόρημα «Η Ερημος των Ταρτάρων» του Ντίνο Μπουτζάτι. Βρισκόμαστε τρεις ώρες στον δρόμο ανατολικά του Αρμπίλ, κοντά στα ιρανικά σύνορα.

Εδώ αρχίζει το ιρανικό Κουρδιστάν, που ονομάζεται Ροτζελάτ και φυλάσσεται από εξόριστους μαχητές, που υπηρετούν υπό τα χρώματα των Πεσμεργκά.

Διάσπαρτοι σε σεληνιακό τοπίο, κρυμμένοι σε πέτρινα φυλάκια με απαρχαιωμένο οπλισμό, μία χούφτα ανδρών βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα και προσεύχεται εδώ και σαράντα χρόνια για την κατάρρευση του καθεστώτος των μουλάδων.

Αυτοί οι αντάρτες των μετόπισθεν, που δεν σταματούν να προετοιμάζονται για μία επίθεση που δεν πραγματοποιείται ποτέ, είναι από τους πλέον σκληροτράχηλους Πεσμεργκά. Η ατελείωτη αναμονή, όμως, τους έχει εξαντλήσει, κάνοντάς τους να μοιάζουν περισσότερο με στυλίτες, ακίνητους στον χρόνο και στις εποχές.

Ξαφνικά, η έρημος των Ταρτάρων, τελειώνει. Οι Ιρανοί Πασνταράν, από την άλλη πλευρά, εξουθενωμένοι από τους επίμονους αυτούς αντιστασιακούς και τις εξορμήσεις τους, αποφασίζουν να χτυπήσουν και εξαπολύουν, όπως έκαναν και τον περασμένο χρόνο, τρεις πυραύλους που συντρίβονται εδώ στην Κόγια, στο αρχηγείο των Κούρδων. Βρισκόμαστε στο μικρό δωμάτιο του εκτελεστικού γραφείου του κόμματος, που συνεδριάζει σήμερα. Στην περυσινή επίθεση, τα στελέχη πρόλαβαν να αναζητήσουν καταφύγιο μετά το πρώτο πλήγμα, ενώ ο δεύτερος και ο τρίτος πύραυλος κατέστρεφαν το κτίσμα. Ο γενικός γραμματέας, Χαλίντ Αζίζι, σώθηκε από θαύμα, καθώς καθυστέρησε μερικά λεπτά προσφέροντας βοήθεια σε τραυματία. Μου δείχνει στον τοίχο τις φωτογραφίες των νεκρών, καθώς και ορισμένα από τα προσωπικά τους αντικείμενα που εκτίθενται σε προθήκη.

Οι Κούρδοι είναι ένας ξεχασμένος λαός. Αυτοί οι Κούρδοι, όμως, είναι οι πιο ξεχασμένοι από τους ξεχασμένους.

Στον δρόμο της επιστροφής, σε ένα χωριό στην πλαγιά του βουνού, πέφτουμε πάνω σε αυτοσχέδιο παζάρι, όπου μπορεί κανείς να αγοράσει ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κονσέρβες, φάρμακα, είδη σπιτιού και μωρουδιακές πάνες. Εκεί, κάθε κάτοικος του ιρανικού Κουρδιστάν, που στερείται τα πάντα εξαιτίας του καθεστώτος και των κυρώσεων, μπορεί να βρει ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσει. Ανδρες κάθε ηλικίας στοιβάζουν πακέτα σε παλιά οχήματα, που θα πάρουν τον δρόμο για τα ορεινά χωριά.

Οι δεκάδες χιλιάδες λαθρέμποροι θα διασχίσουν, όμως, με τα πόδια την οροσειρά του Ζάγρου, κουβαλώντας την πραμάτεια στις πλάτες τους. Η τόλμη τους να αντιμετωπίσουν τα παγωμένα μονοπάτια και τους Ιρανούς συνοριοφύλακες, που πυροβολούν χωρίς προειδοποίηση, μου θυμίζουν τους Βόσνιους που ανεφοδίαζαν το Σεράγεβο από το όρος Ιγκμαν ή τα μέλη των Διεθνών Ταξιαρχιών που διέσχιζαν τα Πυρηναία για να πολεμήσουν στο πλευρό της Ισπανικής Δημοκρατίας. Ενας από αυτούς, που άφησε τον γιο του νεκρό στο χιόνι στις αρχές του χειμώνα, μου λέει: «Τα παιδιά των παιδιών μου και τα δικά τους παιδιά, θα είναι άραγε καταδικασμένα σε μία τέτοια ζωή μυρμηγκιού; Θα συνεχίσουν να ζουν και να πεθαίνουν για αυτά τα κομμάτια πλαστικού και αυτά τα χαρτόνια; Πόσες γενιές θα χρειαστούν για να πάψουν να κουβαλούν αυτό το φορτίο;».

Το κουρδικό έθνος πλήρωσε ακριβά την αντοχή του και το όνειρό του για ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, ελεύθερο και χωρίς σύνορα. Είναι ώρα να δικαιωθεί.

* Ο κ. Μπερνάρ-Ανρί Λεβί είναι Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος.

“Kathimerini.gr”

Turkey rapidly succeeds in taking over Libya conflict – analysis

0

Jerusalem Post.

Libya is in the midst of a civil war that pits Khalifa Haftar, a general controlling most of the country, against a weak government.

A member of Libya’s internationally recognised government forces carries a weapon in Ain Zara, Tripoli, Libya October 14, 2019. Picture taken October 14, 2019.
(photo credit: ISMAIL ZITOUNY/ REUTERS)
Just weeks after Turkey’s parliament approved deploying troops to western Libya after Turkey signed a controversial Mediterranean deal with the embattled government in Tripoli, Ankara is now the central player in Libya. Nine years after he overthrow of the regime of Muammar Qadaffi, Ankara has transformed the Libyan conflict in weeks, more than many countries have accomplished in years. In Berlin at a summit on Libya’s conflict Turkey’s delegation has now met with US Secretary of State Mike Pompeo to discuss the future of Libya. This has long-term implications for Israel because Ankara’s current leadership is hostile to Israel and has hosted Hamas.

Libya is in the midst of a civil war that pits Khalifa Haftar, a general controlling most of the country, against a weak government in Tripoli that is called the Government of the National Accord. However, like other failed and failing states that have seen years of war, the government in Tripoli may not command most of the countryside but it commands a role internationally. It also has money and it has hired lobbyists and it realized that it can give away rights in the Mediterranean that it doesn’t control to Turkey. It did just that in November, which benefits Ankara by giving Turkey a claim to a huge swath of sea that gives Turkey overlapping claims with Greece and Cyprus and potentially frustrates a gas pipeline that Israel, Greece, Cyprus, Italy and others wants to build.

Good news for Turkey. With a bit of pluck and the usual nationalist religious chest-beating in Ankara, President Recep Tayyip Erdogan positioned Turkey as a player in the Mediterranean after years of watching international energy companies seek to explore off the coast of Cyprus, Israel or Greece. Turkey used the Libya deal to distract from its failures in northern Syria. In Syria Turkey has sold out Syrians in Idlib to constant bombing by the Syrian regime which is backed by Russia. Turkey has an S-400 deal with Russia and a TurkStream gas pipeline with Russia and it doesn’t want to jeopardize those. So Turkey is signaling an openness to the Syrian regime. Turkey’s main goal in Syria is to defeat Kurdish fighters who were aligned with the US until October 2019 when the US abandoned part of northern Syria so Turkey could takeover.

Fresh from the success in pushing the US out of part of Syria and attacking a US partner, Turkey set its sights on Libya. It recruited the same Syrian rebels it used to fight Kurds to go to Libya and fight Haftar. Within weeks of sending them Turkey was already discussing a ceasefire deal with Russia. Haftar, invited to Moscow earlier this month, left without signing the deal. Now Turkey is using its usual threats toward Europe, claiming that if Europe doesn’t back Turkey on Libya then extremists will flood into Europe, to get what it wants from a Libya summit in Berlin.

This is classic Ankara strategy. Insert Ankara’s troops and Syrian mercenaries into a conflict and then get a seat at the table. Ankara did this with the Astana process for the Syrian conflict, and has learned that nationalism, threats and combining economic, political and military strategy works well. Erdogan went to Berlin this week as if Turkey has always run Libya, rather than being a newcomer to the table. Turkey met its new ally, Fayez al-Sarraj of the Tripoli-based government, in Berlin. Now Turkey will gobble up influence in the Tripoli government as it bought up the Syrian rebellion, as it bought in to Northern Cyprus and also as it plays a role in Somalia and Qatar. Turkey’s strategy is to make Tripoli totally dependent on Ankara and nominate Turkey to do its work in international forums. This comes with a cost in the end, because Turkey will get its water and drilling rights and other economic rights. Turkey’s leaders have already claimed there are millions of Turks in Libya that give the former Ottoman Empire a right to influence Libya’s future. Where was this right a few years ago? Where were these supposed Turkish minorities a few years ago suddenly in need of saving?

To launder its role Turkey met with US Secretary of State Mike Pompeo on Sunday in Berlin. It got the US to release a statement saying that “we agreed on the need for a formal ceasefire agreement and credible monitoring mechanism.” This is also the way Turkey got the US to do its bidding in northern Syria, by offering Washington a fait accompli of basically, “we are going in, so agree or get out of the way.” The US decision to back Turkey’s new role in Libya can be seen in how Pompeo spoke to Egypt and the UAE, two states that back Haftar. In speaking with the UAE in Berlin the US Secretary of State said that he emphasized the need to end “all foreign intervention.” Turkish intervention too? Turkey is the one foreign power sending ground troops and threatening to send more ground troops to Libya, whereas Egypt and the UAE have backed Haftar with other means.

Turkey has successfully portrayed Egypt and the UAE as intervening in Libya to justify its own intervention. By doing so it raised the profile of the conflict and also raised the profile of the Berlin summit. It appears US relations with Egypt have now cooled and that Turkey is Washington’s bet for its next steps in Libya and Syria. Egypt and UAE failed in Libya to push their agenda because they weren’t willing to do what Turkey does, sending soldiers and jumping fully in. They tip-toed quietly into the conflict. The current US administration admires Turkey’s strength because it is skeptical of international organizations like the UN’s ability to solve the Syrian or Libyan crises. The UN’s only role has been to generally prolong these conflicts. Turkey pushes for a ceasefire to cement its role. ameini exchange jabsfollowing Iran protests
For other US allies, such as Israel, this has longer term ramifications. Turkey ruling party is extremely anti-Israel, comparing Israel to Nazi Germany and claiming that Turkey is the lone champion of the Palestinians. Turkey hosts Hamas and seeks to prevent a pipeline that Israel and Greece want to build. Turkey’s real goal is not just to pressure Israel but to come away from Syria and Libya with ceasefire agreements and a greater alliance with Russia aimed at dividing the region between Russia, Iran and Turkey, with a reduced US presence and a US dependent on Turkey. Turkey understands the math there: If the US is faced with working with Iran, Russia or Turkey it will choose Turkey. That is also Ankara’s bet with EU countries.

Stratfor: Οι μεγάλες προκλήσεις για την Ευρώπη το 2020

0

euro2day.gr/stratfor

Η συμφωνία της ΕΕ με τη Βρετανία για το εμπόριο, μετά το Brexit, η γερμανική οικονομία καθώς και τα αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, θα βρεθούν στο επίκεντρο το 2020.Οι ημερομηνίες-κλειδιά.

Καθώς το Συντηρητικό Κόμμα, το οποίο είναι αποφασισμένο να υλοποιήσει το Brexit, ελέγχει πλειοψηφία εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, το Βρετανικό Κοινοβούλιο θα εγκρίνει μια συμφωνία για το Brexit και το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση στις αρχές του 2020. Υπό τους όρους της συμφωνίας εξόδου, το Ηνωμένο Βασίλειο θα παραμείνει στην ενιαία αγορά της ΕΕ το υπόλοιπο έτος, που σημαίνει πως τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις δεν θα βιώσουν σημαντικές οικονομικές διαταραχές το 2020.

Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τους στενούς εμπορικούς τους δεσμούς και θα περάσουν το 2020 διαπραγματευόμενες μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου. Όμως οι διαπραγματεύσεις θα είναι περίπλοκες, διότι οι Βρυξέλλες θα πιέσουν ώστε τα βρετανικά προϊόντα να ακολουθούν τους νόμους και τους κανόνες της ενιαίας αγοράς, ιδέα στην οποία το Λονδίνο θα αντισταθεί, ελπίζοντας να αναπτύξει δικούς του κανονισμούς. Αφού αντιπροσωπεύουν τον «πυρήνα» της οικονομίας της χώρας, το Ηνωμένο Βασίλειο θα πιέσει ώστε να συμπεριληφθούν όσο το δυνατόν περισσότερες υπηρεσίες στη συμφωνία. Το Λονδίνο θα θελήσει να συμπεριληφθεί ο υπερ-ανταγωνιστικός τομέας των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών του στη συμφωνία, ωστόσο η ΕΕ, που ελπίζει να αναπτύξει τον δικό της χρηματοοικονομικό τομέα, θα είναι απρόθυμη να συμφωνήσει.

Λόγω της περιπλοκότητας των διαπραγματεύσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα δεν θα υπογράψουν και επικυρώσουν μια ολοκληρωμένη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που θα καλύπτει τα περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες μέχρι το τέλος της περιόδου εφαρμογής του Brexit τον Δεκέμβριο του 2020. Για να αποφύγουν το ενδεχόμενο να χρειαστεί οι εμπορικές τους συναλλαγές να γίνονται με δασμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου το 2021 (κάτι που θα καταστήσει το εμπόριο ακριβότερο και για τις δυο πλευρές), το Λονδίνο και οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια περιορισμένη συμφωνία που θα καλύπτει τα περισσότερα αγαθά, αλλά λίγες μόνο υπηρεσίες, και η οποία θα μεταθέτει για αργότερα τις συμφωνίες σε άλλους τομείς της διμερούς σχέσης. Αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις για μια περιορισμένη εμπορική συμφωνία, τότε το Λονδίνο και οι Βρυξέλλες πιθανότατα θα συμφωνήσουν να παρατείνουν την εφαρμοστική περίοδο μέχρι και το 2021, κρατώντας το Ηνωμένο Βασίλειο στην ενιαία αγορά για περισσότερο απ’ όσο σχεδιάζονταν αρχικά. Εν τω μεταξύ, καθώς θα «τραβάνε» οι διαπραγματεύσεις ΕΕ-Ηνωμένου Βασιλείου, το Λονδίνο θα συζητά μια εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ. Και αυτές οι διαπραγματεύσεις θα είναι περίπλοκες και πιθανότατα θα διαρκέσουν πέραν του 2020.

Γερμανία

Η Γερμανία θα βιώσει μια χαμηλή οικονομική ανάπτυξη το 2020 λόγω ενός συνδυασμού εξωτερικών και εσωτερικών παραγόντων, περιλαμβανομένων της παγκόσμιας αβεβαιότητας για το εμπόριο και των χαμηλών επιπέδων των κυβερνητικών δαπανών. Τα μέλη του κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας θα είναι διαιρεμένα ως προς το ποια θα πρέπει αν είναι η αντίδραση σ’ αυτή τη βραδεία ανάπτυξη. Η συντηρητική Χριστιανοδημοκρατική Ένωση θα αντισταθεί σε οποιαδήποτε μέτρα θα μπορούσαν να απειλήσουν την πολιτική του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, ενώ το κεντροαριστερό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα θα πιέσει για μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες. Η γερμανική κυβέρνηση θα είναι εύθραυστη λόγω των εσωτερικών της διαφορών, και η απειλή πρόωρων εκλογών θα συνεχίσει να υπάρχει.

Οι διαφορές αναφορικά με τη δημοσιονομική πολιτική θα αποτρέψουν τη γερμανική κυβέρνηση από το να εφαρμόσει ένα μεγάλο πακέτο οικονομικών μέτρων για να τονώσει την εγχώρια κατανάλωση και την ανάπτυξη. Αντιθέτως, η κυβέρνηση πιθανότατα θα εφαρμόσει συγκεκριμένα μέτρα όπως επενδυτικά προγράμματα συνδεδεμένα με περιβαλλοντικές πολιτικές, όχι όμως στο σημείο που να απειλούν την πολιτική μηδενικών ελλειμμάτων της Γερμανίας. Οι αποφάσεις πολιτικής του Βερολίνου θα διατηρήσουν την ιδιωτική κατανάλωση σε επίπεδο χαμηλότερο των δυνατοτήτων της, η χώρα θα συνεχίσει να έχει μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα και υψηλά επίπεδα αποταμίευσης και οι δημόσιες επενδύσεις θα είναι μέτριες. Οι χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης της Γερμανίας πιθανότατα θα επιβαρύνουν χώρες που βρίσκονται στην βιομηχανική αλυσίδα προμηθειών της, οι περισσότερες εκ των οποίων βρίσκονται στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Θα χρειαστεί μια μακρά, βαθιά ύφεση ή μια σημαντική αλλαγή στην ιδεολογική σύνθεση της γερμανικής κυβέρνησης –όπως γενικές εκλογές από τις οποίες θα προκύψει μια αριστερή κυβέρνηση- για να εγκαταλείψει η Γερμανία τη δημοσιονομική ουδετερότητά της και να αποδεχθεί σημαντικά μέτρα τόνωσης, κάτι που το Stratfor δεν αναμένει πως θα συμβεί το 2020.

Ευρωπαϊκή Ένωση

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιδιώξει να παίξει έναν πιο ενεργό ρόλο στα παγκόσμια τεκταινόμενα και να υπερασπιστεί καλύτερα τα συμφέροντά της. Προς τον σκοπό αυτό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα εμφανιστεί πιο ενεργητική ως προς την πάταξη της μονοπωλιακής συμπεριφοράς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το εκτελεστικό σώμα του μπλοκ θα πιέσει επίσης ώστε να επανενεργοποιηθούν εμπορικές διαπραγματεύσεις ανά τον κόσμο, θα αυξήσει την πίεση σε χώρες εκτός ΕΕ να προσφέρουν στις εταιρείες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την ίδια αντιμετώπιση που προσφέρουν σε τοπικές εταιρείες και θα είναι έτοιμη να προβεί σε αντίποινα έναντι των εμπορικών πιέσεων από τις ΗΠΑ και αλλού. Ωστόσο, η Κομισιόν θα δυσκολευτεί να εφαρμόσει προτάσεις που απαιτούν σημαντικές αλλαγές στους υφιστάμενους κανονισμούς, όπως μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική μεταρρύθμιση και η εισαγωγή ενός πανευρωπαϊκού ψηφιακού φόρου ή η δημιουργία κοινής, ενοποιημένης φορολογικής βάσης.

Ένα κατακερματισμένο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και κυβερνήσεις με αντικρουόμενα εθνικά συμφέροντα θα πρέπει να συμφωνήσουν σε τέτοιου είδους αλλαγές, κάτι που δεν αναμένεται να συμβεί το 2020.η Γαλλία, η Γερμανία και άλλοι θα χρησιμοποιήσουν το Brexit ως ευκαιρία για να πιέσουν για βαθύτερη συνεργασία στην ΕΕ σε ζητήματα που κυμαίνονται από την άμυνα μέχρι τα οικονομικά, ωστόσο οι αντικρουόμενες απόψεις μεταξύ των κρατών μελών θα αποτελέσουν τροχοπέδη για την πρόοδο. Οι Βρυξέλλες θα κρατήσουν επίσης «ζωντανές» τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με υποψήφιες χώρε, σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν το ενδεχόμενο παράγοντες εκτός ΕΕ, όπως η Ρωσία και η Κίνα, να αποκτήσουν περισσότερη επιρροή σε περιοχές όπως τα Δυτικά Βαλκάνια. Όμως το μπλοκ δεν θα δεχθεί νέα μέλη στο προβλέψιμο μέλλον, κάτι που θα μειώσει την αξιοπιστία της ΕΕ σε κάποιον βαθμό.

Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα εφαρμόσει επεκτατικές νομισματικές πολιτικές σε μια προσπάθεια να δώσει ώθηση στον πληθωρισμό και στην οικονομική δραστηριότητα στο μπλοκ. Κάποια κράτη μέλη, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ευρώπη, μπορεί να διαμαρτυρηθούν για τις πολιτικές αυτές, όμως τελικά θα τις ανεχθούν λόγω της χαμηλής ανάπτυξης και του μέτριου πληθωρισμού στην ευρωζώνη, αλλά και επειδή οι ενέργειες της ΕΚΤ θα αντισταθμίσουν σε κάποιον βαθμό την απροθυμία των κυβερνήσεων αυτών να εισάγουν πιο επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές. Η τράπεζα θα υπερασπιστεί επίσης πιο σθεναρά τις υψηλότερες δημόσιες δαπάνες στην ευρωζώνη, ωστόσο η μεταρρύθμιση των στόχων της ΕΕ για το χρέος και το έλλειμμα δεν θα έρθει το 2020. Αντί της αλλαγής των στόχων αυτών, η νέα Κομισιόν, που έχει αναλάβει τα καθήκοντά της από την 1η Δεκεμβρίου του 2019, θα δείξει μεγαλύτερη ευελιξία σε ότι αφορά την επιβολή, επιτρέποντας σε κυβερνήσεις να δαπανούν περισσότερα, όταν αντιμετωπίζεται οικονομική επιβράδυνση στην Ευρώπη.

Ιταλία

Ο κυβερνητικός συνασπισμός της Ιταλίας, που απαρτίζεται από κόμματα με διαφορετικές ιδεολογίες και πολιτικούς στόχους, θα βρίσκεται διαρκώς σε κίνδυνο κατάρρευσης. Ως αποτέλεσμα, η Ρώμη θα έχει περιορισμένο περιθώριο να εισαγάγει μεταρρυθμίσεις για να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά προβλήματα της Ιταλίας, που περιλαμβάνουν τη χαμηλή ανάπτυξη, τα τεράστια επίπεδα χρέους και ένα σχετικά υψηλό έλλειμμα. Η Ρώμη θα κινηθεί επίσης παρασκηνιακά για να πιέσει για μεταρρυθμίσεις στους κανόνες της ΕΕ για το χρέος και το έλλειμα, όμως η επιτυχία που θα σημειώσει θα είναι μέτρια. Την ίδια ώρα, η ευρωσκεπτικιστική αντιπολίτευση στην Ιταλία θα παραμείνει δημοφιλής, αναγκάζοντας νοικοκυριά, επιχειρήσεις και επενδυτές να συνυπολογίσουν την πιθανότητα εξόδου της Ιταλίας από την ευρωζώνη στην περίπτωση που αναλάβει την κυβέρνηση η λαϊκιστική δεξιά. Αν και η συμμετοχή της Ιταλίας στην ευρωζώνη δεν θα τεθεί σε κίνδυνο το 2020, ωστόσο τα περισσότερα διαρθρωτικά οικονομικά ζητήματα θα παραμείνουν άλυτα, κάτι που σημαίνει πως θα διατηρηθεί ο οικονομικός και πολιτικός κίνδυνος στη χώρα.

Ημερομηνίες-κλειδιά

-31η Ιανουαρίου: Η ημέρα του Brexit
-Φεβρουάριος: Το Ελληνικό Κοινοβούλιο επιλέγει τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας της χώρας
-15ης Μαρτίου: Διενέργεια δημοτικών εκλογών στη Γαλλία
-Μάιος: Διενέργεια προεδρικών εκλογών στην Πολωνία
-Μάιος: Διενέργεια τοπικών εκλογών στο Ηνωμένο Βασίλειο
-1η Ιουλίου: Η Γερμανία αναλαμβάνει την εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ
-31η Δεκεμβρίου: Λήξη περιόδου εφαρμογής της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ