Αρχική Blog Σελίδα 2553

ΠΩΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ Η ΡΩΣΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Από
anixneuseis
-
0
  • euro2day.gr
  • Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς

Μια βίαια χρονια που μπορεί να φέρει νέες παγκόσμιες συγκρούσεις προβλέπει το RIAC. Το ενδεχόμενο προσάρτησης της Κοιλάδας του Ιορδάνη από το Ισραήλ και οι εξελίξεις σε Ιράν και Λιβύη. Ο ρόλος της Τουρκίας και τα παιχνίδια Ερντογάν.

Δημοσιεύθηκε: 25 Ιανουαρίου 2020 – 09:11

Ως τη δυσκολότερη και πιο δραματική χρονιά από την αρχή του 21ου αιώνα χαρακτηρίζει το Ρωσικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (RIAC) το 2020, τονίζοντας πως θα είναι κρίσιμο για τη διαμόρφωση του κόσμου τα επόμενα 20-25 χρόνια, θέτοντας τις βάσεις για την ανάδυση ενός νέου συστήματος διεθνών σχέσεων μέσω της κατάρρευσης των στοιχείων του τωρινού συστήματος.

Το 2019 σημαδεύτηκε από τις αυξανόμενες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Η τάση αυτή θα αποκτήσει δυναμική φέτος, οδηγώντας στην κατάρρευση κυβερνήσεων και σε πραξικοπήματα, ενώ παράλληλα θα οδηγήσει χώρες στο χάος των αυξανόμενων διαδηλώσεων. Αυτή η τάση δεν θα περιοριστεί μόνο στις προβληματικές περιοχές, αλλά θα γίνει νόρμα και σε αναπτυγμένες χώρες.

Οι αντιπαραθέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο θα αυξηθούν, καθιστώντας τις διεθνείς σχέσεις πιο εκρηκτικές από ποτέ. Οι εντάσεις μέσα στις κοινωνίες αυξάνονται, ενώ οι κυβερνήσεις είναι ανίκανες να αντιμετωπίσουν τις εντάσεις αυτές έγκαιρα και σωστά, καθώς ακολουθούν παρωχημένες αρχές που δεν έχουν προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που αλλάζει δυναμικά. Επιπλέον, σύμφωνα με τις στατιστικές, ήδη υπάρχουν συγκεκριμένα προειδοποιητικά σημάδια πως η παγκόσμια οικονομία κινείται με ταχύ ρυθμό προς τη νέα χρηματοπιστωτική κρίση που θα επηρεάσει όλες τις οικονομίες.

Η ένταση στη Μέση Ανατολή θα αυξηθεί όχι μόνο σε όρους κλιματικής αλλαγής, αλλά και λόγω των εκρηκτικά αυξανόμενων προκλήσεων που έχουν να αντιμετωπίσουν οι χώρες της περιοχής, οι περισσότερες από τις οποίες δεν μπορούν να επιλυθούν. Έτσι, το RIAC προβλέπει πως η χρονιά που διανύουμε θα είναι πιο βίαιη και πως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα πρόκλησης νέων παγκόσμιων συγκρούσεων.

Μια από τις βασικές περιοχές παγκόσμιων εξελίξεων θα είναι η Μέση Ανατολή, όπου πολλές χώρες βρίσκονται στο χείλος της οικονομικής και πολιτικής αστάθειας. Καθώς πάνω από το 70% του πληθυσμού στη Μέση Ανατολή είναι νέοι, η αυξημένη πρόσβαση στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα τους προσφέρει άμεση πληροφόρηση από την πηγή, κάτι που θα θέσει σε κίνδυνο ορισμένα από τα δεσποτικά καθεστώτα της περιοχής, αφού θα δημιουργηθούν νέοι μηχανισμοί διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, που δεν θα μπορούν να ελεγχθούν από της κυβερνήσεις.

Οι υπηρεσίες πληροφοριών των κρατών αυτών δεν θα μπορούν να ελέγξουν τα ψηφιακά μέσα, από τα οποία οι ακτιβιστές θα καλούν σε διαδηλώσεις για τη διάσωση των άνεργων νέων, για την καταπολέμηση της ανισότητας των φύλων και για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, επιταχύνοντας τον κοινωνικό και πολιτικό μετασχηματισμό.

Πολιτικές και οικονομικές προκλήσεις στη Μέση Ανατολή το 2020

Όπως εκτιμά το RIAC, κυβερνήσεις και θεσμοί θα αντιμετωπίσουν σημαντικές προκλήσεις τα επόμενα χρόνια, ιδιαίτερα το 2020-2021, καθώς η παγκόσμια τάξη και οι παγκόσμιες τάσεις περνούν από μια διαδικασία σημαντικής αναδιάρθρωσης. Αναμένεται πως όλα τα καθεστώτα της Μέσης Ανατολής θα βιώσουν εντάσεις που θα λάβουν τη μορφή χιονοστιβάδας, με τους διάφορους τύπους τρομοκρατίας και την ικανότητα ισχυρών, ασύμμετρων και μη κρατικών παραγόντων να επηρεάζουν αρνητικά την παγκόσμια τάση και την ισορροπία δυνάμεων.

Επιπλέον, το κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ των κοινωνιών και των κυβερνήσεων της Μέσης Ανατολής θα καταρρεύσει και θα αποτύχει, καθώς οι πολίτες θα απαιτήσουν να ικανοποιηθούν περαιτέρω οι οικονομικές και κοινωνικές τους ανάγκες, σε μια περίοδο μάλιστα που ο λαϊκισμός στη Δύση βρίσκεται στα ύψη, με αποτέλεσμα να απειληθεί ολόκληρη η παγκόσμια τάξη. Η ένταση μεταξύ των κυβερνωσών ελίτ και των πολιτών θα οδηγήσει σε αλλαγές στην περιφερειακή πολιτική γεωγραφία.

Καθώς οι αρχές των υπερδυνάμεων είναι αντικρουόμενες, θα υπάρξει μεγάλος κίνδυνος συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, στις σφαίρες επιρροής του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, του Ισραήλ, της Τουρκίας και άλλων αναδυόμενων περιφερειακών δυνάμεων που θα επιδιώξουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις τοπικές και παγκόσμιες υποθέσεις, επιχειρώντας να διαμορφώσουν έναν πολύ-πολικό κόσμο.

Η επιμονή των συγκρούσεων και η απουσία πραγματικά αποτελεσματικών πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων δεν θα μειώσουν την φτώχεια, καθώς οι τιμές του πετρελαίου δεν αναμένεται να επιστρέψουν στα ύψη του παρελθόντος, με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις να αναγκαστούν να περιορίσουν τις πληρωμές σε ρευστό και τις επιδοτήσεις.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πιθανότατα θα γίνουν η βασική πηγή επαναστατικών ενεργειών και συντονισμού, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να κλείσουν το διαδίκτυο προκειμένου να πατάξουν τα κινήματα διαμαρτυρίας. Αν και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, τα μέτρα αυτά θα σταματήσουν να είναι τόσο αποτελεσματικά και, αντιθέτως, θα γίνουν επικίνδυνα και αντιπαραγωγικά, οδηγώντας σε ευρύτερες λαϊκές εξεγέρσεις.

Πόλωση εναντίων Πλουραλισμού στην περιοχή MENA

Το RIAC δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ενός νέου κύματος της «Αραβικής Άνοιξης», παρόμοιο με αυτό που παρατηρήθηκε στις περιπτώσεις της Συρίας, της Λιβύης αλλά και της Υεμένης, καθώς οι τρομακτικές κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες θα μεγαλώσουν λόγω της ενδυνάμωσης των σεκταριστικών, εθνοτικών, ιδεολογικών, περιφερειακών και φυλετικών ταυτοτήτων.

Στις περιπτώσεις της Συρίας, της Λιβύης και της Υεμένης, οι περιφερειακές δυνάμεις με τη στήριξη παγκοσμίων δυνάμεων καλλιέργησαν τις διαφορές για να δρέψουν μεγαλύτερα οφέλη. Αυτό έγινε μέσω της διαίρεσης των χωρών αυτών, προκειμένου οι βιομηχανίες και οικονομίες ορισμένων εξ αυτών των περιφερειακών και παγκόσμιων δυνάμεων να ανθίσουν. Μέχρι το 2021, αναμένεται επίσης πως το Ισλαμικό «στρατόπεδο», που απαρτίζεται από ομάδες Μουσουλμανικών εθνών, θα κατακερματιστεί, με αποτέλεσμα άλλα Ισλαμικά «στρατόπεδα» της Άπω Ανατολής και Κεντρικής Ασίας, αλλά και Αφρικής, να έρθουν σε ανταγωνισμό με το Ισλαμικό «στρατόπεδο» του οποίου ηγείται η Σαουδική Αραβία.

Έτσι, ο ανταγωνισμός δεν θα περιορίζεται μόνο σε μια αντιπαράθεση μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών, αλλά επίσης θα υπάρξουν αυξανόμενες μάχες εξουσίας εντός των πολιτικοθρησκευτικών στρατοπέδων των Σουνιτών (Τουρκία-Σαουδική Αραβία, Σιγκαπούρη, Νιγηρία και Ινδονησία).

Ένας άλλος διχασμός θα υπάρξει μεταξύ χωρών που στηρίζουν το μετριοπαθές Ισλάμ και αυτών που ισχυρίζονται πως στηρίζουν το μετριοπαθές Ισλάμ αλλά στην πραγματικότητα χρηματοδοτούν πυρήνες εξτρεμισμού.

Το 2020, η εξασθένηση των κρατικών φορέων σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής θα δημιουργήσει ευνοϊκά περιβάλλοντα για την ενίσχυση της συλλογικής ταυτότητας στην εγχώρια και διεθνή κοινότητα. Κατά τον ίδιο τρόπο, τα δεσποτικά πολιτικά καθεστώτα εξακολουθούν να εξαλείφουν τη διαφορετικότητα ως βασικό στοιχείο της εξουσίας και της αδυναμίας. Τέτοιες αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις της Μέσης Ανατολής θα προχωρήσουν περαιτέρω με την αδιαμφισβήτητη ή ξεκάθαρη διάσπαση των μειονοτήτων, αγνοώντας τα μπλοκ της αντιπολίτευσης και τους ακτιβιστές.

Κλιμάκωση των πολέμων δι’ αντιπροσώπων και των διαδηλώσεων στη ΜΕΝΑ

Η σύγκρουση μεταξύ των Σαουδαράβων και Ιρανών πρακτόρων θα συνεχίσει σε ορισμένες χώρες στη Μέση Ανατολή. Αν και οι Ιρανοί αποδείχθηκαν πιο «δεξιοτέχνες» σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό, οι Σαουδάραβες βασίζονται στην αμερικανική στήριξη.

Η Ουάσινγκτον θα συνεχίσει να κλιμακώνει την πίεση στο Ιράν χρησιμοποιώντας ως εφαλτήριο την Ευρώπη για περαιτέρω κυρώσεις κατά της Τεχεράνης και το Ιράν πιθανότατα θα εξετάσει περαιτέρω κινήσεις χρησιμοποιώντας τους αντιπρόσωπούς της για επιθέσεις παρόμοιες με αυτήν που πραγματοποιήθηκε στο διυλιστήριο της Aramco.

Η πολιτική αστάθεια θα συνεχίσει να πλήττει την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ενώ οι διαδηλώσεις στο Ιράκ και στον Λίβανο θα συνεχίσουν να πετυχαίνουν τους στόχους τους με τη διεθνή στήριξη, πολλές διαδηλώσεις θα προκληθούν σε άλλα κράτη της Μέσης Ανατολής, αρχίζοντας από το Ιράν, την Τουρκία, την Αίγυπτο, την Αλγερία και ορισμένα κράτη του Κόλπου. Καθώς οι φιλοϊρανικές δυνάμεις θα ελέγχουν το Ιράκ και τον Λίβανο, η Τεχεράνη πιθανότατα θα πείσει τους συμμάχους της να κάνουν κάποιες υποχωρήσεις. Αυτό θα απαιτήσει την παρέμβαση και των Φρουρών της Επανάστασης, όταν χρειαστεί.

Έτσι, τα βασικά σημεία αναφοράς του 2020 θα είναι τα εξής: Η επίπτωση των παγκόσμιων οικονομικών τάσεων στην εγχώρια πολιτική και η επιρροή των μαχών εξουσίας των περιφερειακών δυνάμεων στους πολέμους σε Συρία, Υεμένη, Ιράκ και Λιβύη.

Με πολλούς τρόπους, οι δυναμικές αυτές αλληλοσυνδέονται και αλληλοτροφοδοτούνται. Ωστόσο, οι ενδείξεις αυξημένης επαφής της Ρωσίας με χώρες όπως η Αίγυπτος και η Ιορδανία θα πρέπει να ειδοθούν υπό το πρίσμα της απεμπλοκής των ΗΠΑ από την περιοχή, η οποία ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της προεδρίας Ομπάμα, και της ανησυχίας για την ανοργάνωτη και χαοτική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ.

Επιπλέον, αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοινώσει την πολυαναμενόμενη «συμφωνία του αιώνα», αυτό θα ωθήσει πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής που δεν έχουν ειρηνευτική συμφωνία με το Ισραήλ, να συμφιλιωθούν και να αποκτήσουν δεσμούς ακόμα και αν η σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστινίων δεν επιλυθεί στη βάση της Αραβικής Ειρηνευτικής Πρωτοβουλίας.

Ως εκ τούτου, θα υπάρξουν διαδηλώσεις σε αρκετές χώρες στη Μέση Ανατολή, χωρίς όμως κάποιο ρυθμιστικό πλαίσιο που θα φέρει καθεστωτικές αλλαγές. Άλλωστε, οι οικονομικές συνθήκες θα επιδεινωθούν, οδηγώντας σε περισσότερες εντάσεις.

Οι τρεις βασικές υποπεριοχές της Μέσης Ανατολής

Η γόνιμη ημισέληνος (Εγγύς Ανατολή και Ιράκ)

Η προσοχή θα βρίσκεται στην επίλυση της κρίσης στη Συρία, ωστόσο οι σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας θα επηρεαστούν από την παρέμβαση Ρωσίας-Συρίας-Ιράν πιο κοντά στα τουρκικά σύνορα. Η απειλή που θα αποτελούσε κάτι τέτοιο για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα μπορούσε να προκαλέσει πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στη Συρία, ή τουλάχιστον στα Βορειοδυτικά της χώρας.

Ο Λίβανος και το Ιράκ θα μπορούσαν να περάσουν μια φάση μεγάλης εσωτερικής αναταραχής, που θα μπορούσε είτε να εδραιώσει τη δύναμη του Ιράν και στις δυο χώρες, ή να οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο με τον σχηματισμό τεχνο-πολιτικής κυβέρνησης που θα απαρτίζεται τόσο από πρώην πολιτικούς όσο και από τεχνοκράτες.

Έχοντας γίνει πεδίο μάχης των ΗΠΑ και του Ιράν, το Ιράκ κινδυνεύει με σοβαρή αστάθεια και ανασφάλεια λόγω των περιφερειακών και διεθνών παρεμβάσεων στις εσωτερικές του υποθέσεις. Έχει γίνει εμφανές πως όταν το κοινοβούλιο του Ιράκ ζήτησε από τους Αμερικάνους και τον διεθνή συνασπισμό να αποσυρθούν από το Ιράκ, οι Αμερικανοί απέρριψαν το αίτημα, σε μια ένδειξη πως σε όποιες χώρες υπάρχουν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, τα κράτη αυτά δεν θα έχουν ανεξαρτησία ή κυριαρχία να πουν «όχι» στους Αμερικάνους που έχουν το «πάνω χέρι» σ’ αυτές τις χώρες πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά, σχολιάζει το RIAC. Όπως επισημαίνει, το πρώτο μέτρο που θα επέβαλλαν οι ΗΠΑ στο Ιράκ –αν δεν αποσύρει το αίτημα για απόσυρση των διεθνών στρατευμάτων-  θα ήταν η επιβολή οικονομικών και χρηματοπιστωτικών κυρώσεων που θα επηρέαζαν σοβαρά τις οικονομικές δραστηριότητες της χώρας και θα δημιουργούσαν πολλά χρηματοοικονομικά και πολιτικά ζητήματα, με στόχο να πιεστούν οι πολιτικοί του Ιράκ να επανεξετάσουν τη σχέση τους με το Ιράν και να ζητήσουν από τα Ιρανικά στρατεύματα -αντί από τους Αμερικάνους- να αποχωρήσουν από τη χώρα.

Η προοπτική εδραίωσης μιας σταθερής και δημοφιλούς κυβέρνησης στο Ιράκ, η οποία θα μπορεί να αντιμετωπίσει τις πραγματικές κοινωνικές και οικονομικές ανησυχίες, να βάλει τέλος στη διαφθορά και να περιορίσει την όποια ξένη παρουσία και παρεμβολή στη χώρα, είναι ελάχιστη. Η αστάθεια θα δημιουργεί βία, οι δυσκολίες της κυβέρνησης θα τροφοδοτούν τη δυσαρέσκεια και θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν την επιστροφή των τρομοκρατικών ενεργειών στο Ιράκ, καθώς πολλές χώρες προτιμούν τη χώρα να βρίσκεται υπό τη συνεχή απειλή του τζιχαντισμού, καθώς αυτό εγγυάται την υποταγή της χώρας στη Δύση.

Σύμφωνα με το RIAC, ειδήμονες προβλέπουν πως οι προοπτικές της Ιορδανίας για το 2020 θα είναι πολλά υποσχόμενες, καθώς η χώρα δεν εμπλέκεται στις περιφερειακές εντάσεις. Αν και η ιορδανική διπλωματία συνεχίζει να ακροβατεί σε ό,τι αφορά την πολιτική της στη Μέση Ανατολή, η χώρα παρακολουθεί στενά τις εξτρεμιστικές φατρίες και την ηγεσία των τρομοκρατικών ομάδων που επιδιώκουν να αποκαταστήσουν την εξουσία τους και να εξελιχθούν σε ένα πιο ισχυρό χαλιφάτο, βασιζόμενα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να επιστρατεύσουν μέλη και να εξαπολύσουν επιθέσεις.

Οι διμερείς σχέσεις Ιορδανίας-Ισραήλ θα είναι τεταμένες λόγω της αδιαλλαξίας του Ισραήλ σε ό,τι αφορά το Παλαιστινιακό ζήτημα, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και την προσδοκία πως η ισραηλινή κυβέρνηση θα προσαρτήσει την Κοιλάδα της Ιορδανίας, ασκώντας μεγαλύτερη πίεση στους Παλαιστίνιους της περιοχής αυτής να μετακινηθούν στην Ιορδανία, προκαλώντας τεράστιο βάρος στο Ιορδανικό καθεστώς.

Η Συρία θα δει μια εθνική συμφιλίωση, καθώς οι εσωτερικές και εξωτερικές δυναμικές ανοίγουν τον δρόμο προς την κατεύθυνση αυτή. Ωστόσο, η Συρία δεν θα επιστρέψει στην προ του 2011 κατάστασή της, καθώς το συριακό καθεστώς θα το σκεφτεί καλά προτού σχεδιάσει και ενεργήσει με τρόπο που να εξυπηρετεί τους ανθρώπους, τις επιχειρήσεις και τις νέες γενιές που έχουν ζήσει τον πόλεμο και έχουν κάνει θυσίες.

Εν τω μεταξύ, η Μόσχα και η Τεχεράνη θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν πως τα συμφέροντά τους στη Συρία δεν θα πατούν σε σαθρό έδαφος μετά από όλες τις προσπάθειες που έχουν κάνει προκειμένου να προστατεύσουν το καθεστώς και να διατηρήσουν ενωμένη τη Συρία. Το προσχέδιο Συντάγματος που προτάθηκε θα εγκριθεί με βάση τη μερική αποκέντρωση εξουσίας, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει στην επιστροφή πολλών προσφύγων από ευρωπαϊκές και αραβικές χώρες.

Βόρεια Αφρική

Σημαντικές αναταράξεις αναμένει το RIAC στη Βόρεια Αφρική, ενώ εκτιμά πως πολλά κράτη της Βόρειας Αφρικής θα βρεθούν στα πρόθυρα της βίας, από την Αίγυπτο, το Σουδάν και τη Λιβύη, μέχρι την Αλγερία και τη Δυτική Σαχάρα, λόγω της ροής τρομοκρατών μαχητών από άλλα αφρικανικά κράτη. Οι μόνες δυο χώρες που θα είναι ασφαλείς από την τρομοκρατία και τη βία στη βόρεια Αφρική θα είναι το Μαρόκο και η Τυνησία.

Αντιθέτως, άλλες θα αντιμετωπίσουν κύματα τρομοκρατικών ενεργειών που θα πηγάζουν από το Μαλι, τη Νιγηρία, τη Σομαλία και το Τσαντ. Η δεύτερη εκδοχή της Αραβικής Άνοιξης θα πυροδοτηθεί στον Λίβανο και το Ιράκ, και θα εξαπλωθεί σε Αλγερία και Αίγυπτο για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Το αποτέλεσμα των περιφερειακών και διεθνών παρεμβάσεων και επεμβάσεων στις υποθέσεις της Λιβύης θα «γυρίσει μπούμερανγκ» στους γείτονές της και θα υπάρχει περαιτέρω άνοδος τρομοκρατικών οργανώσεων, οι οποίες θα επωφεληθούν των διεθνών και περιφερειακών ρήξεων και διαφωνιών σε κομβικής σημασίας συγκρούσεις στην Αφρική, όπου το Ιράν, η Τουρκία και ορισμένα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου θα εμπλακούν σε πόλεμο δι’ αντιπροσώπων ο οποίος θα χωρίσει ορισμένες από τις χώρες αυτές λόγω σύγκρουσης συμφερόντων.

Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου

Τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου θα συνεχίσουν να επικεντρώνονται στις εντάσεις μεταξύ ορισμένων χωρών της Συνεργασίας, του ιράν και της Τουρκία. Όλα αυτά, θα εξαρτηθούν από το ποιος θα κερδίσει στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, ενώ η προσοχή θα είναι στραμμένη και στις εκλογές του Ισραήλ τον Μάρτιο του 2020.

Υεμένη

Η βασική σύγκρουση στον Κόλπο σήμερα εκτυλίσσεται στην Υεμένη και ο τρόπος για να τερματιστεί είναι προβληματικός για τα εμπλεκόμενα μέρη, αφού ο πόλεμος στην Υεμένη δεν αποκλιμακώνει καθώς το χάσμα μεταξύ των εμπόλεμων μερών παραμένει μεγάλο και, από ορισμένες απόψεις, αγεφύρωτο.

H Υεμένη θα συνεχίσει να είναι εμπόλεμη ζώνη και οι Χούτι θα ενεργήσουν ώστε να αποκτήσουν το «πάνω χέρι» στη βόρεια Υεμένη, απορρίπτοντας την οποιαδήποτε καθ’ υπαγόρευση ατζέντα για τον τερματισμό της σύγκρουσης, καθώς ο πόλεμός τους με άλλα μέρη και χώρες είναι ένας υπαρξιακός πόλεμος.

Το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα προσπαθήσουν μέσω ορισμένων πρακτόρων να βάλουν στο στόχαστρο τον ηγέτη των Χούτι, Αμπντούλ Μαλέκ αλ Χούτι, για να αποτρέψουν τα όνειρα των Χούτι να έχουν δική τους πολιτική και στρατιωτική εξουσία στην Υεμένη και στην περιοχή.

Ταυτόχρονα, οι Χούτι θα αυξήσουν τους στόχους τους τόσο στη Σαουδική Αραβία, όσο και στα ΗΑΕ, αυτή τη φορά βάζοντας στο στόχαστρο οντότητες πολιτικών υπηρεσιών προκειμένου να στείλουν ισχυρότερα μηνύματα στις ηγεσίες τους.

Κουβέιτ

Στο Κουβέιτ, υπάρχει μια νέα κυβέρνηση και οι νέες κοινοβουλευτικές εκλογές θα διενεργηθούν το 2020, ανοίγοντας τον δρόμο για περισσότερη δημοκρατία στη χώρα. Ωστόσο, η περιφερειακή σύγκρουση μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν θα έχει αντανάκλαση στο Κουβέιτ, καθώς η κοινότητα του Κουβέιτ είναι διχασμένη μεταξύ των δυο περιφερειακών δυνάμεων. Αναφορικά με το Σουλτανάτο του Ομάν, η χώρα θα συνεχίσει να ενεργεί ως γέφυρα μεταξύ της Τεχεράνης και των χωρών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, των Ευρωπαϊκών χωρών και των ΗΠΑ, συνεργαζόμενο ενεργά με το Ριάντ για να μπει τέλος στον πόλεμο στην Υεμένη.

Ωστόσο, η επιτυχία θα εξαρτηθεί από το πόση προσπάθεια μπορεί να κάνει ο νέος Σουλτάνος Χαϊτάμ μπιν Ταρέκ για τον τερματισμό των περιφερειακών εντάσεων.

Κατάρ

Η κρίση στο Κατάρ δεν αναμένεται να επιλυθεί, όπως φάνηκε και από την πρόσφατη σύνοδο του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, καθώς η Ντόχα δεν αλλάζει στάση. Επιπλέον, όπως δείχνουν οι πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή, το Κατάρ προσπαθεί να προσεγγίσει το Ιράν σε βάρος των γειτόνων του από το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου προκειμένου να αποτελέσει τον εναλλακτικό επιχειρηματικό κόμβο εάν ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ. Επιπλέον, το Κατάρ εντείνει τις επαφές με το Ιράν και διευρύνει τη συνεργασία του σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί αργότερα ως μεσολαβητής μεταξύ του Ιράν και άλλων μερών. Και αυτό θα ενισχύσει τη θέση του Κατάρ στην περιοχή το 2020.

ΗΑΕ και Σαουδική Αραβία

Οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση στον Κόλπο, εάν υπάρξει, πιθανότατα δεν θα ξεκινήσει πριν το 2020 λόγω των πολλών διεθνών εκδηλώσεων και συνεδρίων που θα πραγματοποιηθούν σε χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Τα ΗΑΕ φιλοξενούν την World Expo το 2020 και η Σαουδική Αραβία θα φιλοξενήσει τη σύνοδο των G20 στην μονάδα Αλ Κομπαρ της Aramco, θεωρώντας πως θα μπορέσει να προωθήσει τα συμφέροντά της και τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο της εφαρμογής του Οράματος 2030.

Το έτος 2020 σηματοδοτεί επίσης την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης για την εφαρμογή των προγραμμάτων μεταρρύθμισης σε Μπαχρέιν, Κατάρ, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για το 2030 (2035 για το Κουβέιτ και 2040 για το Ομάν), με βάση την επίτευξη των στόχων βιώσιμης ανάπτυξης του Αναπτυξιακού Προγράμματος του ΟΗΕ. Όλα αυτά τα προγράμματα εξαρτώνται από την σταθερότητα στην περιοχή του Κόλπου, καθώς οποιοσδήποτε πόλεμος στην περιοχή θα κατέστρεφε όλα αυτά τα σχέδια και εγχειρήματα.

Μπαχρέϊν

Όσο για το Μπαχρέιν, που είναι σχεδόν συνδεδεμένο σε επίπεδο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής με τη Σαουδική Αραβία, η Μανάμα θα προχωρήσει περαιτέρω με την τρέχουσα τάση πολιτικών της που θα επηρεάσουν τις σχέσεις της με άλλες χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου αργότερα, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με το Ομάν και, μεταγενέστερα, με το Ιράκ, λόγω των ισχυρών δεσμών μεταξύ των ιρακινών στρατιωτικών ομάδων και αυτών του Μπαχρέιν τις οποίες το Μπαχρέιν κατηγορεί πως παρεμβαίνουν στην ασφάλεια και σταθερότητα της χώρας.

Οι άλλοι βασικοί «παίκτες» της περιοχής

Ισραήλ

Ορισμένες σημαντικές γεωπολιτικές τάσεις στην περιοχή θα εξαρτηθούν από τις εκλογές στο Ισραήλ στις 2 Μαρτίου. Οι ενδείξεις από το Ισραήλ αποκαλύπτουν πως όταν κερδίσει τις επερχόμενες εκλογές, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θα ανακοινώσει την προσάρτηση της Κοιλάδας του Ιορδάνη στο Ισραήλ και αυτό θα επηρεάσει αρνητικά τις σχέσεις Ισραήλ-Παλαιστινίων αλλά και Ισραήλ-Ιορδανίας, καθώς κάτι τέτοιο θα παραβιάζει τους όρους και τα άρθρα τόσο της Συμφωνίας του Όσλο (μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών) και της Συμφωνίας Wadi Araba (μεταξύ Ιορδανών και Ισραηλινών).

Αυτό θα έρθει σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς υπάρχει η απειλή ξεσπάσματος περιφερειακού πολέμου με το Ιράν οποιαδήποτε στιγμή από το καλοκαίρι του 2020 και ύστερα, καθώς οι αμερικανικές και δυτικές κυρώσεις κατά του Ιράν αποδυναμώνουν το πολιτικό καθεστώς και στρέφουν τους Ιρανούς εναντίον των κυβερνώντων. Έτσι, ορισμένα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου θα θεωρήσουν πως αρμόζει η ανακοίνωση μιας ομαλοποίησης των σχέσεων με το Ισραήλ, ασχέτως της οποιασδήποτε ανακοίνωσης του Ισραήλ ως προς τη διαδικασία προσάρτησης της Κοιλάδας του Ιορδάνη στο πλαίσιο της επωνομαζόμενης «Συμφωνίας του Αιώνα».

Το αποτέλεσμα θα έχει επίπτωση στην ταχύτητα της ανάπτυξης των σχέσεων του Ισραήλ με τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Η Ιορδανία και η Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή θα νοιώσουν περιθωριοποιημένες ή προδομένες από άλλα αραβικά κράτη. Επιπλέον, η συμπεριφορά του Ιράν στην περιοχή του Κόλπου και της Χεζμπολά στον Λίβανο θα ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν από το Ισραήλ, λόγω της απροθυμίας της αμερικανικής κυβέρνησης να λάβει στρατιωτικά μέτρα κατά των ιρανικών δυνάμεων, καθώς η Χεζμπολά θα δράσει έστω και με περιορισμένες αψιμαχίες που θα οδηγήσουν στην απαγωγή ορισμένων Ισραηλινών στρατιωτών, ώστε να υπάρξουν περαιτέρω πολιτικές και στρατιωτικές παραχωρήσεις τόσο από τους Αμερικάνους όσο και από τους Ισραηλινούς.

Ιράν

Μετά την κατάρριψη του Ουκρανικού επιβατικού αεροσκάφους από τις ιρανικές δυνάμεις, το Ιράν έχει χάσει την σχετικά πλεονεκτική θέση που είχε μετά τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, η οποία παραβίαζε το διεθνές δίκαιο. Με την κατάρριψη του αεροσκάφους, το Ιράν έχει χάσει τα προσχήματα για να δράσει ενάντια σε οποιεσδήποτε στρατιωτικές προκλήσεις άλλων χωρών, υπό τον φόβο των διεθνών αντιδράσεων.

Οι γενικές εκλογές θα είναι ένας αντιπερισπασμός για την ευρεία πλειοψηφία του πληθυσμού, όμως μια πιο συντηρητική και σκληροπυρηνική ομάδα πιθανότατα θα επιτρέψει στο κοινοβούλιο για να σχηματίσει πλειοψηφία, εκτός και αν «αξιοποιηθούν» εξωτερικές παρεμβάσεις προκειμένου να επηρεαστεί η βούληση του λαού, οδηγώντας σε περαιτέρω διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, όχι μόνον εναντίον του καθεστώτος, αλλά και εναντίον των πολιτικών ελίτ της χώρας και των Φρουρών της Επανάστασης που ελέγχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την οικονομία της χώρας. Από την άλλη πλευρά, θα υπάρξουν φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις και αυτό θα οδηγήσει σε άμεσες συγκρούσεις μεταξύ των δυο «στρατοπέδων».

Επιπλέον, το λεγόμενο μεταρρυθμιστικό/κεντρώο/πραγματιστικό «στρατόπεδο» θα έχει πιθανότητες να αλλάξει την ισορροπία στην πολιτική, εάν έχει περιφερειακή και διεθνή στήριξη, ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση του Ιράν πως αποχωρεί από τη συμφωνία για τα πυρηνικά. Έτσι, οι χώρες της Δύσης θα βρουν ευκολότερη τη διαπραγμάτευση με ένα μεταρρυθμιστικό «στρατόπεδο» παρά με τους δεξιούς.

Η Τεχεράνη και Ουάσινγκτον είναι απίθανο να σημειώσουν γρήγορα πρόοδο, τέτοια που να οδηγεί σε έγκαιρη άρση όλων των κυρώσεων. Ως εκ τούτου, η πίεση των κυρώσεων θα συνεχίσει να διαμορφώνει τις πολιτικές της Ισλαμικής Δημοκρατίας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό και η αποτυχία της Τεχεράνης να προστατεύσει τον ευάλωτο πληθυσμό της από τις σκληρές κυρώσεις θα οδηγήσει σε περισσότερες αναταραχές, βία και διάβρωση της νομιμότητας του Ιρανικού καθεστώτος. Οι κυρώσεις έχουν πρωτίστως «κλειδώσει» τις πολιτικές του καθεστώτος και αυτό δεν αναμένεται να αλλάξει το 2020 αν δεν υπάρξουν βελτιώσεις στις οικονομικές συνθήκες του Ιράν και μια ριζική αλλαγή στον τρόπο σκέψης της αμερικανικής κυβέρνησης.

Τουρκία

Η επιρροή της Τουρκίας στις περιφερειακές υποθέσεις θα αυξηθεί. Η Τουρκία θα συνεχίσει να κινείται έξυπνα σε «διπλό ταμπλό» στην εξωτερική της πολιτική, μεταξύ Δύσης και Ανατολής, προκειμένου να διασφαλίσει τα εθνικά της συμφέροντα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα συνεχίσει την καταπιεστική πολιτική του κατά οποιουδήποτε κουρδικού κράτος στα σύνορα της Τουρκίας, καθώς κάτι τέτοιο θα επέφερε προβληματικές πολιτικές εξελίξεις. Ωστόσο, το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία θα είναι πολύ κρίσιμο, καθώς ο Εκρέμ Ιμάμογλου του CHP, ο Αλί Μπαμπατζάν (πρώην πρωθυπουργός) και ο Αχμέτ Νταβούτογλου (επίσης πρώην πρωθυπουργός) θα θέσουν υποψηφιότητα στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, απέναντι στον Ερντογάν.

Ο Ερντογάν παίζει με τις περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις όλα τα παιχνίδια που εξυπηρετούν τον ίδιον και το κόμμα του. Είναι ιδιαίτερα προσεκτικός σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, ωστόσο το 2020 η Ρωσία θα γίνει βασικός σύμμαχος της Τουρκίας, αν και η Άγκυρα είχε τη Μόσχα ως «εναλλακτικό σχέδιο» για την περίπτωση που οι ΗΠΑ απειλούσαν το πολιτικό της καθεστώς. Η συνεργασία της Μόσχας και της Άγκυρας θα ενταθεί, διαμορφώνοντας κάποιου είδους συμμαχία που θα περιορίζει τις ευκαιρίες της Δύσης να έχει το «πάνω χέρι» στις περιφερειακές υποθέσεις.

Με το Ιράν, ο Ερντογάν επωφελείται και από την αγορά ενέργειας, εκμεταλλευόμενος της κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στην Τεχεράνη. Με τη Συρία και το Ιράκ, επιδιώκει να συνεχίσει να πιέζει για ζώνες ασφάλειας που θα διατηρήσουν τα σύνορά του καθαρά και θα απομακρύνουν τους Κούρδους από τα τουρκικά σύνορα.

Με την έγκριση της Τουρκικής βουλής για αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη προς στήριξη του πρωθυπουργού της Λιβύης Φαγιές αλ Σάρατζ, οι Τούρκοι επιδιώκουν να μην χάσουν την τελική τους βάση στη Βόρεια Αφρική, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε και απώλεια επιρροής. Επιπλέον, η Τουρκία έχει δηλώσει ξεκάθαρα πως είναι έτοιμη να κινηθεί εναντίον των ΗΠΑ και να παίξει τα δικά της γεωπολιτικά παιχνίδια, ελεύθερη και ανεξάρτητη. Άλλωστε, η Άγκυρα έχει ξεκαθαρίσει πως είναι έτοιμη να παίξει «μεγαλύτερο» και σημαντικότερο ρόλο από ποτέ στις περιφερειακές υποθέσεις.

euro2day.gr

ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Από
anixneuseis
-
4
Οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι. Με τις ίδιες ανάγκες, φοβίες, αγωνίες, φιλοδοξίες.
Πρώτα δημιουργηθήκαμε ως ανθρώπινο είδος και μετά διαχωριστήκαμε σε διάφορες κατηγορίες. Ακόμη και εθνικές.
Ο σεισμός στην Τουρκία, όπως και οπουδήποτε αλλού, είναι μια δοκιμασία για το γειτονικό λαό.
Πρέπει να βοηθήσουμε και να εκφράσουμε τις ευχές μας.
Αυτονόητο ότι αν ζητηθεί η Ελλάδα πρέπει να συνδράμει.
Θα μιλούσα και για μια νέα Διπλωματία των Σεισμών αλλά δεν είναι ώρα απο σεβασμό στα θύματα.
Η είδηση της ημέρας είναι ότι η Τουρκία είναι διατεθειμένη να πάει στη Χάγη.
  Γράφω γι αυτήν τη μεθόδευση εδώ και εβδομάδες. Προσθέτω, σήμερα, πως και στην Ελλάδα τα πράγματα είναι “ώριμα” για μια τέτοια προσέγγιση. Τα ζητήματα που ανοίγει η Άγκυρα (αποστρατικοποίηση των νησιών κα) θα συμπεριληφθούν. Οι σύμβουλοι του Μητσοτάκη εκτιμούν πως ήρθε η ώρα να βρεθεί μια λύση με την Τουρκία στο Αιγαίο. Να βρεθεί αλλά σε ποιά βάση; Η Τουρκία θα τα θεσει όλα. Εδώ είναι το πρόβλημα.
Ο Μητσοτάκης ενθαρρύνθηκε απο την “επιτυχία” του Τσίπρα στο σκοπιανό. Και ελπίζει πως θα τα καταφέρει. Πέτυχε ο Τσίπρας αλλά έχασε την κυβέρνηση.
Βεβαίως, η απώλεια της εξουσίας ενδιαφέρει αυτούς που την κατέχουν. Η απώλεια, όμως, κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας ενδιαφέρει όλους εμάς.

ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ: η πίστη νικά την πολιτική

Από
anixneuseis
-
0

του Ανδρέα Νικολόπουλου*

Σε προηγούμενο άρθρο αναφέραμε σε γενικές γραμμές τα τεκταινόμενα στο Μαυροβούνιο.

Οι πολίτες με έντονο θρησκευτικό συναίσθημα και Σερβική συνείδηση, έχουν ξεχυθεί στους δρόμους των μεγάλων πόλεων του μικρού κράτους. Έτσι δείχνουν την αντίθεση τους στον νόμο-έκτρωμα της Κυβέρνησης Τζουκάνοβιτς κατά της Σερβικής Εκκλησίας.

Εχθές το Μαυροβούνιο έζησε ιστορικές στιγμές. Την ίδια ώρα σε όλες τις σημαντικές πόλεις, ο αριθμός των πιστών Σέρβων πολιτών του που διαμαρτύρονταν, ξεπέρασε τις 150.000!!! Όταν ο πληθυσμός του κράτους είναι 600.000, όλοι αντιλαμβάνονται ότι το 25% συμμετείχε στις διαμαρτυρίες! Ασύλληπτο νούμερο! Αν σκεφτούμε ότι εδώ και 1 μήνα οι πολίτες διαμαρτύρονται καθημερινά, μπορούμε να μιλήσουμε για επίτευγμα!

Στο Μαυροβούνιο τα τελευταία χρόνια οι πολίτες διαμαρτύρονταν για την καθεστωτική αντίληψη της πολιτικής ηγεσίας την οποία ανοιχτά κατηγορούσαν για διαφθορά. Τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά, καθώς οι συγκεντρώσεις δεν ήταν μαζικές ούτε πανεθνικές. Η Κυβέρνηση Τζουκάνοβιτς έδειχνε πως τίποτα δεν μπορούσε να την κλονίσει. Ίσως αυτή της η υπεροψία την οδήγησε σε αυτό το λάθος. Άγγιξε ευθέως και με αντιδημοκρατικό τρόπο  το πατριωτικό και θρησκευτικό συναίσθημα των μισών σχεδόν πολιτών της. Έβαλε στο παιχνίδι -επιτρέψτε μας να πούμε- τη Σερβική ορθόδοξη εκκλησία, η οποία δείχνει τη δυναμική της. Έτσι φτάσαμε στα χθεσινά νούμερα ρεκόρ. Χαρακτηριστικά, ποτέ πριν δεν συγκεντρώθηκαν 60.000 άνθρωποι στην πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα, των 180.000 κατοίκων.

Φυσικά τίποτα δεν σταματά εδώ. Οι ειρηνικές διαμαρτυρίες και οι κοπιαστικές πορείες των 50 χλμ. θα συνεχιστούν, ως την τελική νίκη! Παρά τις ατυχείς προσπάθειες της κυβέρνησης για «σπάσιμο» του ηθικού των συμμετεχόντων, πότε με την Αστυνομία, πότε κινητοποιώντας η ίδια τους οπαδούς της σε αντισυγκεντρώσεις.

Βεβαίως η Εκκλησία θα απαντήσει και με ένδικα μέσα, δεν θα μείνει στις προσευχές και τις πορείες, κάτι που θα δούμε από τις ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ τις επόμενες ημέρες.

Μετά και το χθεσινό της επίτευγμα, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως η Πίστη θα νικήσει την κακή πολιτική!!!

*Ο Ανδρέας Νικολόπουλος είναι Στρατηγικός Σύμβουλος Ασφαλείας MSc Στρατιωτικής επιστήμης και Στρατηγικής διοίκησης έργων ασφαλείας, Επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Πρόληψης Εγκληματικότητας της Σερβίας. Στο παρελθόν εργάστηκε σε Ελλάδα, Ελβετία, Σερβία και Ρουμανία ως Διευθυντής ή Σύμβουλος Ασφαλείας.

«Αποκαλύψεων συνέχεια για τις εκκαθαρίσεις του καθεστώτος Ερντογάν»

Από
anixneuseis
-
2

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] ,www.kalkis.eu

Δικάζεται σήμερα ο Tuna Altinel, λέκτορας γαλλικού πανεπιστημίου, για «προπαγάνδα υπέρ μιας τρομοκρατικής οργάνωσης».

Αυτό κατήγγειλαν στις 21-1-2020 στην ηλεκτρονική έκδοση της  Libération τα ακόλουθα μέλη του Γραφείου του συνδέσμου Αλληλεγγύη (l’association Solidarité)  μαζί με πανεπιστημιακούς υπέρ της ειρήνης και της Προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία (SUP-DDHT)  : Etienne Balibar, Hamit Bozarslan, Çagla Caglar, Claude Calame, Vincent Duclert, Selim Eskiizmirliler, Eric Fassin, Isabelle Saint-Saëns, Engin Sustam, Mehmet Tuncel.

Ποιο ήταν το «έγκλημα» του εν Γαλλία Τούρκου μαθηματικού ;

 

Όπως αναφέρει η καταγγελία τους,  ο Tuna Altinel (αριστερά), επί 20 χρόνια κάτοικος Γαλλίας, «ήταν ο διερμηνέας του ομιλητή, Faysal Sariyildiz, πρώην βουλευτή του HDP (του Δημοκρατικό Κόμματος των Λαών). Πρέπει να τονιστεί ότι, αντίθετα από το PKK, που είναι μια ένοπλη οργάνωση, το HDP όχι μόνο λειτουργεί εντελώς νόμιμα, αλλά είναι σήμερα και το τρίτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στην Τουρκία». Κι αφού, ως γαλλομαθής Τούρκος, έκανε τον διερμηνέα, στην «δημοκρατία του Ερντογάν» συνέβαλε στην «προπαγάνδα υπέρ μιας τρομοκρατικής οργάνωσης».

Πού, πότε και ποιο ήταν το θέμα της ομιλίας ;

Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιήθηκε με άδεια της Νομαρχίας της Λυών σε αίθουσα του δημαρχείου του Villeurbanne στις 28 Φεβρουαρίου 2019 από τον σύνδεσμο Φίλων των Κούρδων στην περιοχή της  Lyon-Rhône-Alpes, του οποίου είναι μέλος και ο Tuna Altinel. Ο τίτλος της βραδιάς ήταν : «Cizre, η ιστορία μιας σφαγής» – που διαπράχθηκα από τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας στις αρχές του 2016, κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον του κουρδικού αστικού αντάρτικου, που έχει γίνει το σύμβολο των φρικαλεοτήτων που διαπράττονται στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Ο πρώην βουλευτής Faysal Sariyildiz έζησε από κοντά αυτές τις τυφλές φρικαλεότητες και ως τέτοιος κλήθηκε να μιλήσει στην εν λόγω εκδήλωση.

Μπορεί η «δημοκρατία του Ερντογάν» να ανεχθεί την ενεργό συμμετοχή ενός εκπατρισμένου Τούρκου, όπως του Tuna Altinel, σε μια τέτοια σύναξη ; Εδώ ο ίδιος κατηγορεί τον Λίβυο στρατηγό Χαφτάρ «ως Δικτάτορα», ενώ ο ίδιος μονστράρεται «για Δημοκράτης»!

Τι έγινε μετά την εκδήλωση ;

Ο μαθηματικός λοιπόν Tuna Altinel, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Claude-Bernard Lyon-I, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης από 1 έως 7,5 χρόνια. Ένας δημόσιος υπάλληλος στη Γαλλία,  Τούρκος υπήκοος, που κρατήθηκε στη χώρα του από τις 12 Απριλίου 2019. Το διαβατήριό του κατασχέθηκε στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, όταν επισκέφθηκε τους συγγενείς του κατά τις εορταστικές διακοπές του.

Στη συνέχεια συνελήφθη στις 10 Μαΐου 2019, φυλακίστηκε και διώχθηκε ότι δήθεν «ανήκει σε μια τρομοκρατική ομάδα» (το ΡΚΚ, το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, απαγορευμένο στην Τουρκία). Πέρασε σχεδόν τρεις μήνες στη φυλακή προτού απελευθερωθεί στις 30 Ιουλίου μετά από μια πρώτη δίκη. Βεβαίως, τότε δεν απαγορεύτηκε να εγκαταλείψει την Τουρκία, αλλά δεν του επέστρεψαν  το διαβατήριό του. Κατά τη δεύτερη δίκη του στις 19 Νοεμβρίου 2019 η αρχική κατηγορία που τον βάρυνε μειώθηκε σε απλή «προπαγάνδα» (και όχι πλέον ότι «ανήκει στο ΡΚΚ»). Κι έτσι σήμερα θα εκδικαστεί η τελευταία φάση της δίκης του στο Balikesir με άγνωστο το αποτέλεσμα.

Αντί λοιπόν να μελαγχολούμε για τις τουρκικές απειλές, ας διαδώσουμε όσο πλατιά γίνεται αυτά τα κατορθώματα της «δημοκρατίας του Ερντογάν». Τον πονάνε, να είστε βέβαιοι, και δεν μας κοστίζουν τίποτα εμάς τους πολίτες. Μην τα περιμένουμε όλα από τα υπουργεία άμυνας και εξωτερικών.

 

Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟ ΤΕΜΑΧΙΟ 8

Από
anixneuseis
-
0

Δρ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ*

  • 23s1nikl

Το οικόπεδο 8 της κυπριακής ΑΟΖ, όπου δραστηριοποιείται τις τελευταίες ημέρες το «Γιαβούζ».

Με την εμπειρία και τις γνώσεις μου στην έρευνα υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και στην κυπριακή ΑΟΖ, συνυπέγραψα το προχθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» της Κύπρου για την επιχειρούμενη από την Τουρκία γεώτρηση στη νοτιοανατολική γωνία του τεμαχίου 8 στην κυπριακή ΑΟΖ, με την ονομασία «Λευκωσία-1» (χάρτης).

Το τεμάχιο 8 αδειοδοτήθηκε στην ιταλική ENI, μετά διεθνή διαγωνισμό, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές οδηγίες, για τον οποίο υπήρξε πλήρης ενημέρωση των αρμοδίων αρχών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στη συνέχεια στο επενδυτικό σχήμα του τεμαχίου εισήλθε και η γαλλική Total.

Η ΕΝΙ, δαπανώντας σημαντικά κονδύλια, δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, προχώρησε σε σεισμικές έρευνες 2 και 3 και τριών διαστάσεων (2D, 3D) και εντόπισε γεωτρητικούς στόχους. Ενας από αυτούς είναι και ο στόχος «Νότιος Ερατοσθένης» τον οποίο είχε προγραμματίσει η ΕΝΙ για ερευνητική γεώτρηση, με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας. Η γεώτρηση αυτή διαφέρει από τις πέντε προηγούμενες γεωτρήσεις της κρατικής τουρκικής εταιρείας πετρελαίων (TPAΟ) στην κυπριακή ΑΟΖ, διότι αυτή τη φορά είναι πλήρως τεκμηριωμένη (από την ΕΝΙ!).

Η Τουρκία, μέσω της TPAO, εισέβαλε με το γεωτρύπανο «Yavuz» (και τον στόλο της) στο τεμάχιο 8 και επιχειρεί γεώτρηση στον έτοιμο και πλήρως χαρτογραφημένο από την ΕΝΙ στόχο «Νότιος Ερατοσθένης», τον οποίο βάφτισε «Λευκωσία-1». Προηγήθηκε «αδειοδότηση» ως «Block G» του ψευδοκράτους των Τουρκοκυπρίων(!), το οποίο ουδείς αναγνωρίζει, πλην της Τουρκίας.

Για την ιταλική ΕΝΙ και τη γαλλική Total, (εάν δεν υπάρχει οτιδήποτε άλλο στο παρασκήνιο) παρουσιάζεται ευκαιρία, σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική των ερευνών υδρογονανθράκων, να καταγγείλουν και να μηνύσουν την TPAO σε διεθνή δικαστήρια, για παράνομη είσοδο και γεώτρηση σε ερευνητικό τους τεμάχιο, με πλήρη αδειοδότηση από χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΟΗΕ. Η TPAO έχει διεθνείς δραστηριότητες και έχει σχετική ευαισθησία ως προς τη διεθνή παρουσία της.

Η κυπριακή κυβέρνηση πρέπει να αρπάξει την ευκαιρία και να πιέσει τις εταιρείες ΕΝΙ και Total να δράσουν το ταχύτερο δυνατό. Καλές είναι οι καταγγελίες για τις παράνομες υπηρεσίες εταιρειών και φυσικών προσώπων που βοηθούν την TPAO στις παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ. Τώρα είναι η ευκαιρία να κτυπηθεί ο μακρύς βραχίονας της εξωτερικής πολιτικής της Tουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, δηλαδή η TPAO.

* Ο ​​​​​​δρ Κωνσταντίνος Νικολάου είναι γεωλόγος πετρελαίων – ενεργειακός οικονομολόγος.

“Καθημερινή”

ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΑΦΕΣ ΜΗΝΥΜΑ.

Από
anixneuseis
-
10
Ο νέος διοικητής του Δ! Σ.Σ. Άγγελος Ιλαρίδης μιλώντας πριν λίγο καιρό στο Διδυμότειχο για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και την Κωνσταντινούπολη είχε πει: “Δεν τελειώσαμε ακόμη, χρωστάμε, το σπαθί που τρέμουν, σιγά – σιγά βγαίνει, περιμένουμε την ώρα. Πρέπει να προετοιμαζόμαστε, να πιστεύουμε στα ιδανικά μας και την Ελληνική Σημαία».
Για πολλούς, ακόμη και στην κυβέρνηση τα λόγια του στρατηγού, ίσως, φαίνονται politically incorrect. Είναι, όμως;
 
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι πολιτικοί το αντιλαμβάνονται οι στρατιωτικοί. Για να αμυνθείς δεν μπορεί να βάλεις κόκκινη γραμμή την αυλή του σπιτιού σου. Γι αυτό ήταν τρομερά ατυχές το σύνθημα “δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν παραχωρούμε τίποτε”. Αν δεν διεκδικείς, θα παραχωρήσεις, όταν έχεις γείτονα μια επιθετική και αναθεωρητική χώρα, όπως η Τουρκία.
Προσέξτε. Η Ρωσία αντιδρά ακραία, όχι όταν απειλούν την ίδια τη χώρα. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Αλλά όταν αποσταθεροποιούν ή ελέγχουν χώρες που τις θεωρεί μαξιλαράκια της.
Στο λογική αυτή και η δήλωση του στρατηγού. Ο στρατηγός το προσδιόρισε με όρους στρατιωτικούς. Οι πολιτικοί ας το εξειδικεύσουν με όρους πολιτικούς. Η αλλαγή του δόγματος σε ολοκληρωτικό πόλεμο και όχι τοπική αντιπαράθεση είναι μια καλή αρχή. Δεν υπάρχει τοπική αντιπαράθεση και όποιος κερδίσει στιγμιαία. Θα μπει φωτιά σε όλη την περιοχή. Ας το έχουν αυτό υπόψη και ο Ερντογάν και η Μέρκελ και οι αμερικανοί.
Αν αποσταθεροποιηθεί η Ελλάδα νομίζω πως όλοι αυτοί καταλαβαίνουν πως το παιχνιδάκι τους έχει τελειώσει. Γι αυτό ας αρχίσουν να μαζεύονται. Αρκετά προκάλεσαν.
Η δήλωση του στρατηγού Ιλαρίδη, όπως και του νέου Α! ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνου Φλώρου στην Ήπειρο, ήταν, προφανώς, γνωστές στην κυβέρνηση. Και παρά ταύτα, επελέγησαν για τις δύο κρισιμότερες θέσεις.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτό αποτελεί ένα σαφές μήνυμα.

Η Ιταλία ετοιμάζεται για εκλογές – και για τον Σαλβίνι

Από
anixneuseis
-
0

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Από το περασμένο καλοκαίρι, όταν σχηματίστηκε η κυβέρνηση Δημοκρατικών και Κινήματος Πέντε Αστέρων με πρωταρχικό σκοπό την απομάκρυνση του Ματέο Σαλβίνι και της Λίγκας του Βορρά από την εξουσία, ήταν ολοφάνερο πως είχε ημερομηνία λήξης η οποία σε καμία περίπτωση δεν έφτανε μέχρι το τέλος της επίσημης θητείας της, τον Μάιο του 2023. Πολλοί δε ήταν εκείνοι που στοιχημάτιζαν εξαρχής όχι για το εάν, αλλά για το πότε θα καταρρεύσει, προκειμένου να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές.

Προς το τέλος της χρονιάς, μετά τις εκλογικές ήττες, τις αλλεπάλληλες κόντρες και φυσικά τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, η πλειοψηφία θεωρούσε ότι αυτό αναπόφευκτα θα συμβεί κάποια στιγμή εντός του 2020. Όλοι, μάλιστα, ανέμεναν το αποτέλεσμα των εκλογών στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνα (παραδοσιακό προπύργιο της Αριστεράς και των Δημοκρατικών, που την κυβερνούν επί 75 συναπτά έτη), οι οποίες θα διεξαχθούν την ερχόμενη Κυριακή, 26 Ιανουαρίου, για να κάνουν πιο συγκεκριμένες εκτιμήσεις όσον αφορά στον χρόνο.

Από χθες, είναι ακόμη λιγότεροι αυτοί που αμφιβάλλουν ότι η Ιταλία θα βρεθεί σε τροχιά εκλογών τους επόμενους μήνες – πιθανότατα πριν το καλοκαίρι στην περίπτωση που η Λίγκα «εκθρονίσει» τους Δημοκρατικούς από την Εμίλια Ρομάνα. Η απόφαση του Λουίτζι ντι Μάγιο να παραιτηθεί από την ηγεσία των Πεντάστερων (αν και όχι από την θέση του υπουργού Εξωτερικών, τουλάχιστον προς το παρόν) απέδειξε ότι το κόμμα του – που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή υποσχόμενο να αλλάξει το παλιό και χρεοκοπημένο σύστημα – βρίσκεται όχι απλώς σε κρίση, αλλά σε διαδικασία αποσύνθεσης.

Στο χείλος του γκρεμού

Είναι χαρακτηριστικό, εξάλλου, ότι από τις εκλογές του 2017 μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 30 βουλευτές και γερουσιαστές το έχουν εγκαταλείψει – είτε επειδή αποφάσισαν να γίνουν ανεξάρτητοι ή να προσχωρήσουν σε άλλο κόμμα (κυρίως τη Λίγκα) είτε επειδή διαγράφηκαν. Το αποτέλεσμα είναι ότι η πλειοψηφία της κυβέρνησης του Τζουζέπε Κόντε (ο οποίος επίσης προέρχεται από τις τάξεις του Κινήματος Πέντε Αστέρων) είναι πλέον ιδιαιτέρως εύθραυστη και μπορεί να εκλείψει ανά πάσα στιγμή.

«Ο κυβερνητικός συνασπισμός θα επιχειρήσει απεγνωσμένα να μείνει ενωμένος, προκειμένου να αποτρέψει τη διεξαγωγή νέων εκλογών, όμως τα κομμάτια του έχουν αρχίσει ήδη να πέφτουν», σημείωνε χθες ανάλυση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Bloomberg, αποτυπώνοντας εύγλωττα το κλίμα που επικρατεί αυτή την περίοδο στην Ρώμη.

Εξίσου εύστοχος ήταν όμως και ο τίτλος της παραπάνω ανάλυσης: «Η Ιταλία ετοιμάζεται για να δει πρωθυπουργό τον Ματέο Σαλβίνι». Πολύ απλά, διότι εάν δεν μεσολαβήσει κάποια μεγάλη (και για την ώρα μη ορατή) ανατροπή, η Λίγκα θα αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές και μάλιστα με διαφορά τέτοια που θα επιτρέψει στον ηγέτη της να λάβει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και να την εκπληρώσει – με τη βοήθεια είτε του νεοφασιστικού κόμματος Αδέλφια της Ιταλίας είτε της μπερλουσκονικής Φόρτσα Ιτάλια είτε και των δύο.

Οι συνέπειες για Ευρώπη και Ελλάδα

Τι θα σημάνει αυτό; Αφενός, ότι μια χώρα της δυτικής Ευρώπης και ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚ θα αποκτήσει για πρώτη φορά μεταπολεμικά μια ακροδεξιά, ρατσιστική, εθνικιστική και ευρωσκεπτικιστική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση η οποία θα συμμαχήσει με την αντίστοιχη του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία και του Κόμματος του Νόμου και της Τάξης στην Πολωνία, όπως επίσης με την Λεπέν στη Γαλλία και τους όμορούς του σε Γερμανία, Ισπανία και άλλες χώρες, ενισχύοντας το (ήδη ισχυρό) αποτύπωμα της συγκεκριμένης πολιτικής πτέρυγας στην πολιτική ζωή της Ευρώπης.

Η εξέλιξη αυτή, αναμφίβολα, θα καταστήσει πολύ πιο δύσκολους τους συμβιβασμούς (ειδικά στο μεταναστευτικό και στην δημιουργία της τραπεζικής ένωσης), αλλά και την προσπάθεια να επιταχυνθεί η διαδικασία της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Παρά το γεγονός ότι ο Σαλβίνι έχει αποδειχθεί… χαμαιλέοντας όσον αφορά στις θέσεις του – για παράδειγμα, πότε είναι κατά του ευρώ και πότε υπέρ – ασφαλώς και θα επιδιώξει να διαπραγματευτεί σκληρά, με σκοπό να δικαιώσει όσους θα τον έχουν ψηφίσει, δίνοντας βάση στα διαπιστευτήριά του.

Και μια αναγκαία «υποσημείωση» μετά από όλα αυτά: Η πολιτική κρίση και η κυβερνητική αβεβαιότητα στην Ιταλία δεν θα επιτρέψει, πιθανότατα, στην σημερινή της ηγεσία να πάρει σοβαρές αποφάσεις και να κάνει κινήσεις που θα δεσμεύουν μελλοντικά τη χώρα σε διάφορα μέτωπα. Ένα από αυτά είναι και η Λιβύη, που ενδιαφέρει άμεσα και την Ελλάδα.

lberal

Russian paper gives Erdogan poor marks at Libya peace conference

Από
anixneuseis
-
0
Cengiz Candar January 22, 2020  
ARTICLE SUMMARY
President Recep Tayyip Erdogan did not get what he wanted at the Libya peace conference in Berlin, but how much of a setback was that for Turkey?

BERLIN — My best source for what happened at the July 19 Berlin conference on Libya was the influential Moscow-based newspaper Moskovsky Komsomolets, and if its news analysis is accurate, the biggest loser of the gathering was Erdogan.

A few hours after the Berlin summit ended with a long, final document, a Moskovsky Komsomolets headline said “Erdogan freaked out leaving the conference on Libya in Berlin.” The paper wrote that Russian President “Vladimir Putin can breathe freely: The participants in the Berlin conference on Libya did not support Erdogan’s proposal for military intervention in the Libya conflict, to be carried by the Turkish army.” The newspaper said attempts to bring together the Government of National Accord led by Fayez al-Sarraj and the Libyan opposition led by strongman Khalifa Hifter will continue. The publication continued, “And any military assistance and outside interference is strictly prohibited. As a result, Erdogan freaked out and left the conference ahead of schedule.”

This reporting showed Erdogan and Putin on opposite sides when it came to Libya, with Germany and Turkey with Sarraj’s Government of National Accord and Putin, France, Egypt and the United Arab Emirates with Hifter. Hifter seems to have the upper hand on the Libyan battlefield and, perhaps more than important than anything else, its oil fields. Greece, which was not invited to Berlin, can be added to this axis.

How credible is Moskovsky Komsomolets? Almost 10% of Russians and one-third of Muscovites follow the newspaper, which has a reputation for occasionally sensational and provocative news items. A month ago, on the 100th anniversary of the newspaper, Putin said the publication “is rightfully considered a leader among print media in Russia.”

The newspaper wrote, “As it turned out, the Turkish leader left the conference ahead of schedule, when it became clear that his proposals for armed intervention in the Libyan conflict did not find support from other participants.” The publication said that at the airport, “The president of Turkey looked nervous and gloomy.”

The paper added, “Recall that on the eve of the conference, Erdogan published an article calling on Europe to authorize a military operation against the Libyan opposition, trusting the Turkish army.” Erdogan had written in Politico, “Keeping in mind that Europe is less interested in providing military support to Libya, the obvious choice is to work with Turkey, which has already promised military assistance. … Europe can count on Turkey — an old friend and loyal ally — to achieve that goal.”

Erdogan described Hifter as “a warlord who seeks to carry out a coup d’état” in Libya who enjoys support from “the anti-democratic governments of Egypt, Saudi Arabia and the United Arab Emirates.” Ironically, Erdogan has categorized his own autocratic government as one of those liberal-democratic regimes of Europe.

“In Europe, the issue has divided the Continent, which has yet to make up its mind about what to do in Libya. Germany, which supports the country’s legitimate government and advocates diplomacy, will host a peace conference in Berlin on Sunday. By contrast, France has sided with the Libyan coup plotter, Hifter, against that country’s legitimate government,” Erdogan wrote without mentioning the Sarrac’s affiliation with the Muslim Brotherhood network, which is considered as “terrorist organization” by Egypt and Saudi Arabia.

But he didn’t hesitate to accuse some factions within the Hifter’s ranks of being radical Salafi jihadis threatening global security. “Terrorist organizations such as (IS) and Al Qaeda, which suffered a military defeat in Syria and Iraq, will find a fertile ground to get back on their feet. Indeed, some groups that largely share those terrorist organizations’ ideology, including the Madkhali-Salafis, are fighting alongside Hifter. If the conflict rages on, the violence and instability will also fuel irregular migration toward Europe,” Erdogan said.

French President Emmanuel Macron, for his part, is firmly against Turkey’s role in Libya. On the day of the Berlin conference, Agence France-Presse reported that Macron voiced his “acute concerns” over the reported involvement of Turkish-backed Syrian fighters in the Libyan civil war. “That must end,” Macron was quoted as saying. A day before the conference, images allegedly showing the transfer of Syrian fighters to Libya were circulated in international media.

The final document of the conference focused on halting arms supplies and other military support to the warring Libyan parties. This must be a concern for Erdogan more than anybody else as Turkey provides arms and strong military support to the Tripoli-based government.

Nonetheless, the remarks of German Chancellor Angela Merkel, the host of the summit, may give Erdogan a leg to stand on. Contrary to the tension he has with Macron, Erdogan displayed an unusually warm attitude toward Merkel.

She said, “We agreed on a comprehensive plan forward. I can say that all participants worked really constructively together.” Merkel added that the leaders who attended the summit had agreed to continue to hold additional meetings to ensure the process continues so that “the people in Libya get their right to a peaceful life.”

This means Erdogan will remain in the international political and diplomatic loop in the near future. The big question still remains now is how he will sustain his military support unflinchingly to Sarraj.

UN Secretary-General Antonio Guterres urged countries to “refrain from interference” in Libya, saying the summit’s conclusion is right that “there is no military solution to the conflict in Libya.”

European Commission President Ursula Von der Leyen and Vice President Josep Borrell said in a joint statement, “The participants have committed themselves to refrain from any measures and further military support to the parties that would endanger truce.”

However, given the military upper hand Hifter seems to have in Libya, a truce may not be in his best interest.

Sarraj and Hifter, despite both being in Berlin, not only did not meet, but they were not in the conference hall while the fate of their country was discussed among world leaders.

“It is not possible to establish a serious sustainable dialogue between them, the differences in approaches are too great,” Russian Foreign Minister Sergey Lavrov said, noting that the opinion of the Libyan people on the Berlin declaration has yet to be “learned and taken into account.”

It remains to be seen what specific cease-fire, monitoring and enforcement mechanisms will be implemented by which foreign powers. Even after Berlin, it is still not known what concrete arrangements — if any — have been agreed upon.

As long as the uncertainty continues, there will still be some space for Erdogan to make new maneuvers on Libya. One thing that seems certain, though, is that he cannot register Berlin as one of his success stories.

Found in:LIBYA CONFLICT

Cengiz Candar is a columnist for Al-Monitor’s Turkey Pulse. A journalist since 1976, he is the author of seven books in the Turkish language, mainly on Middle East issues, including the best-seller Mesopotamia Express: A Journey in History. Currently, he is a Distinguished Visiting Scholar at Stockholm University Institute for Turkish Studies (SUITS) and a Senior Associate Fellow at the Swedish Institute of International Affairs (UI). On Twitter: @cengizcandar

Read more: https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/01/turkey-libya-egypt-summit-became-failure-story-for-erdogan.html#ixzz6BpLGDkUM

Η Προσβολή της Κυπριακής ΑΟΖ από την Ελλάδα Σημαντικότερη η ΑΟΖ από την υφαλοκρηπίδα

Από
anixneuseis
-
0

Πηγή: Hellas Journal

Θεόδωρος Καρυώτης

Διαβάστε την τελευταία προκλητική δήλωση του Προέδρου Ερντογάν:

«Και βέβαια έχουμε τις μεγαλύτερες ακτές στην ανατολική Μεσόγειο κι αυτό μας δίνει άλλες δυνατότητες. Μιλούν για υφαλοκρηπίδα γύρω από την Κρήτη. Δεν υπάρχει υφαλοκρηπίδα γύρω από τα νησιά, δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Εκεί υπάρχουν  μόνο τα χωρικά ύδατα».

Θα σας φανεί παράξενο, αλλά εμείς συμφωνούμε μαζί του από το 1974. Δηλαδή, για να μη παρεξηγηθώ, συμφωνούμε μαζί του ότι το επίδικο ζήτημα είναι η υφαλοκρηπίδα και όχι η ΑΟΖ!

Ετσι προσβάλλουμε συστηματικά, από το 2004 την προσπάθεια των Κυπρίων να αναδείξουν την αξία της ΑΟΖ ιδιαίτερα στις σχέσεις τους με την Τουρκία.

Εάν η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε ανακηρύξει ΑΟΖ το 2004, θα μιλούσαμε ακόμα για υφαλοκρηπίδα! Οι Κύπριοι δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την υφαλοκρηπίδα. Ψάχνουν για υδρογονάνθρακες και προστατεύουν την αλιεία τους στη δική τους ΑΟΖ. Οι Τούρκοι παραβιάζουν την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά δεν αναφέρονται ποτέ σε ΑΟΖ, παρά μόνο  σε υφαλοκρηπίδα. Έτσι οριοθέτησαν υφαλοκρηπίδα και όχι ΑΟΖ με το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων.

Θα ήθελα να αναφερθώ εδώ στο τελευταίο άρθρο του καθηγητή Παναγιώτη Ήφαιστου με τίτλο «Το δίκαιο της θάλασσας, τα θολά νερά και τα βήματα του Μητσοτάκη.»

Μου προξένησε μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι αγνόησε επιδεικτικά την ΑΟΖ. Δηλώνει με έμφαση: Στην Χάγη μόνο για την υφαλοκρηπίδα.

Είναι γνωστή η στάση του καθηγητή και οι αγώνες του για την Κύπρο, οπότε δεν αντιλαμβάνομαι γιατί προσβάλλει την μνήμη του Τάσσου Παπαδόπουλου αγνοώντας την ΑΟΖ, που ο Κύπριος πρόεδρος και ο λαός του καθιέρωσαν και συνεχίζουν να αγωνίζονται για την προστασία της.

Σε ένα σημείο του άρθρου του αναφέρει:

«….συγκρατούμε την πολύ υπεύθυνη θέση του νυν πρωθυπουργού στην πρόσφατη συνέντευξή του, ότι για την Χάγη θα μπορούσαμε να μιλήσουμε μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.»

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν είπε αυτό. Συγκεκριμένα δήλωσε  ότι θα προσφύγουμε στην Χάγη «μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ»! Ήταν η πιο σημαντική δήλωση Έλληνα Πρωθυπουργού των τελευταίων 20 ετών.

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη των οπαδών της υφαλοκρηπίδας είναι ότι αφήνουν τους ψαράδες μας απροστάτευτους από τις ορέξεις της Τουρκίας. Η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας δεν προστατεύει την αλιεία μας. Μόνο η ΑΟΖ την προστατεύει αποτελεσματικά !

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι μόνο ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος όρθωσε το ανάστημά του δηλώνοντας ουσιαστικά «εμείς ομιλούμε για ΑΟΖ και τίποτε άλλο», χωρίς ο Ερντογάν να αντιληφθεί τη σημασία της ιδιοφυούς κίνησης της Κύπρου το 2004. Έχει επίσης μεγάλη αξία το γεγονός ότι όλα τα κράτη του κόσμου, εκτός της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας, έχουν αναγνωρίσει την ΑΟΖ της Κύπρου. Μόνο δύο κράτη παραβιάζουν την ΑΟΖ άλλων κρατών: η Κίνα και η Τουρκία! Και εμείς επιμένουμε να μιλάμε μόνο για υφαλοκρηπίδα προσβάλλοντας βάναυσα τους αδελφούς Κυπρίους.

Μέχρι σήμερα, αν και η ελληνική κυβέρνηση έχει διαμαρτυρηθεί για τις τουρκικές διεκδικήσεις, δεν έχει υποβάλει τις γεωγραφικές συντεταγμένες που ορίζουν τα θαλάσσια σύνορά μας (ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας) με την Τουρκία. Έτσι έχουμε αφήσει απροστάτευτο το σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Αυτό συνιστά σημαντικό σφάλμα, με αποτέλεσμα οι ξένες εταιρείες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς έρευνας και εκμεταλλεύσεως υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή, να μη  γνωρίζουν επακριβώς τι τελεί υπό αμφισβήτηση. Επιπλέον, η απουσία αντιδράσεως από ελληνικής πλευράς οδήγησε την Τουρκία στο τέλος του 2018 να επεκτείνει τις βλέψεις της υποστηρίζοντας ότι διαθέτει και θαλάσσια σύνορα με την Λιβύη.

Καμαρώστε την μονομερή οριοθέτηση της ΑΟΖ της Κύπρου με την Τουρκία.

Κάθε κράτος με ΑΟΖ πρέπει να πράξει τα ακόλουθα:
1. Να καθορίσει ποιές περιοχές του θαλασσίου χώρου περιλαμβάνονται στην δική του ΑΟΖ.
2. Να εκτιμήσει, κατά το καλύτερο δυνατόν τρόπο, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της ΑΟΖ καθώς και τις οικολογικές ισορροπίες αυτής της ζώνης.
3. Να εκτιμήσει, κατά το καλύτερο δυνατό τρόπο, τις διαφορετικές χρήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών καθώς και την αλληλεπίδρασή τους στην ΑΟΖ.
4. Να θέσει στόχους και προτεραιότητες υιοθετώντας πολιτικές που προάγουν αυτούς τους στόχους και ενσωματώνουν αυτές τις προτεραιότητες.
5. Να ρυθμίσει τις διάφορες δραστηριότητες που θα  πραγματοποιηθούν εντός της ΑΟΖ, ώστε αυτές οι δραστηριότητες να προσαρμόζονται στις εθνικές επιλογές και δραστηριότητες.
6. Να συστήσει θεσμικό μηχανισμό για την διαμόρφωση των αποφάσεων και την διαχείριση της ΑΟΖ.
7. Να προσδιορίζει τα προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν ή τις ευκαιρίες που δεν μπορεί να επωφεληθεί (λόγω των περιορισμών που υφίστανται στην ΑΟΖ) και να αναπτύξει στρατηγική για να ξεπερασθούν τέτοιου είδους ατέλειες.

Η Τουρκία γνωρίζει ότι η θέση της όσον αφορά στην ΑΟΖ είναι πολύ αδύναμη και δεν εκστομίζει ποτέ αυτές τις τρεις λέξεις ( Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) στις συνομιλίες της με όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις από το 1982 μέχρι σήμερα. Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι γιατί και η Ελλάδα αποφεύγει να αναφερθεί και να θέσει η ίδια, στο τραπέζι των συνομιλιών, τις τρεις αυτές λέξεις που αποφεύγει τόσο επιμελώς η Τουρκία.

Όπως έγραψε ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου:

«Χρησιμοποιήθηκαν βαρύτατοι χαρακτηρισμοί και χαρακτήρισαν ειρωνικά ως «ΑΟΖολογούντες» τους ανθρώπους που ασχολούνται με την ΑΟΖ, αλλά και απατεώνες, και προδότες! Αίφνης πληροφορηθήκαμε ότι «η υφαλοκρηπίδα, και όχι η ΑΟΖ, είναι το θέμα που πρέπει να μας απασχολεί», αν και πρόκειται για ξεκάθαρη τουρκική θέση».

Ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, βαθύς γνώστης του Δίκαιου της Θάλασσας, εξηγεί τους λόγους που επιβάλλουν την ανακήρυξη ΑΟΖ επισημαίνοντας ότι:

  1. Διασφαλίζει και επιβεβαιώνει την πολιτική και οικονομική ενότητα του ελλαδικού χώρου, των ηπειρωτικών περιοχών με τα νησιά.
  2. Προστατεύει το θαλάσσιο περιβάλλον πέραν των χωρικών υδάτων (π.χ. από πετρελαιοκηλίδες), που είναι και ο μόνος πλούτος του Αιγαίου, τον οποίο μέχρι σήμερα εκμεταλλεύεται η Ελλάδα μέσω του τουρισμού.
  • Βοηθά στην αντιμετώπιση της καταστροφής των αλιευτικών πεδίων του Αιγαίου, που υπεραλιεύονται συστηματικά πέραν των 6 μιλίων από τις ελληνικές ακτές.
  1. Προσφέρει δυνατότητες οικονομικής εκμεταλλεύσεως πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης, μέσω, π.χ., της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ρεύματα, ύδατα και ανέμους.
  2. Έχει ως βάση της το στοιχείο της αποστάσεως από τις ακτές και μόνον. Έτσι καταρρίπτει οποιοδήποτε τουρκικό επιχείρημα για γεωμορφολογικά στοιχεία του βυθού της θάλασσας, που θα μπορούσαν να συνδεθούν με την υφαλοκρηπίδα.
  3. Κλείνει θέματα που δυνητικά θα μπορούσαν να εγερθούν στο μέλλον στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως αυτό της ΑΟΖ.
  • Προσφέρει μεγαλύτερη ισχύ σε ένα κράτος η πρόσκτηση αυξημένων αρμοδιοτήτων στις θάλασσες που το περιβάλλουν.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, από το 1974 μέχρι σήμερα, υποστηρίζουν, μονότονα, ότι η μοναδική διαφορά μας με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Όλα τα κράτη του κόσμου προβαίνουν σε οριοθετήσεις ΑΟΖ και όχι υφαλοκρηπίδας. Ακόμα και η Τουρκία διαφήμισε την συμφωνία-φάντασμα με την Λιβύη ως οριοθέτηση ΑΟΖ! Εμείς πότε επιτέλους θα σταματήσουμε να επικαλούμαστε την υφαλοκρηπίδα; Οι Κύπριοι σταμάτησαν το 2004! Ευχόμαστε να μην αλλάξει η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη που ανέφερε «εμείς πηγαίνουμε στην Χάγη μόνο για οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.»

Το φάντασμα της ΑΟΖ συνεχίζει να καταδιώκει την Τουρκία. Είναι γνωστό σε όλους ότι η Τουρκία θεωρεί την έννοια της ΑΟΖ τον μεγαλύτερο εχθρό της στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο και τα τελευταία χρόνια και στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις που παραβιάζουν όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε τον παρανοϊκό ηγέτη της και φίλο του Τραμπ όπως δεν έχουμε πράξει μέχρι σήμερα. Ακούγεται μονότονα ότι η παγκόσμια κοινότητα ασχολείται, με αυξανόμενο ενδιαφέρον, με το θέμα της ΑΟΖ, ενώ εμείς συνεχίζουμε να κοιμόμαστε τον “ύπνο του δικαίου”. Καιρός είναι να ξυπνήσουμε.

Πηγή: Hellas Journal

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ Η “ΒΑΘΙΑ” ΤΟΥΡΚΙΑ.

Από
anixneuseis
-
2

του Cem Gürdeniz

Ρεβιζιονισμός και νεοοθωμανισμός

Ένα κείμενο που θα πρέπει να έχουν υπόψη τους οι διαμορφωτές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Ο Τζέμ Γκιουρντενίζ είναι ο τούρκος πρώην ναύαρχος που εμπνεύσθηκε τη “Γαλάζια Πατρίδα”. Στο άρθρο εξηγεί γιατί η “Γαλάζια Πατρίδα” πρέπει να γίνει ο νέος θαλάσσιος Εθνικός Όρκος της Τουρκίας και να αποτελέσει το γεωπολιτικό της ζητούμενο.

 Στην εσωτερική διαμάχη μεταξύ ευρωπαϊστών και ασιατών στην Τουρκία, ο Γκιορτνενίζ τοποθετείται στην πλευρά των ασιατών, όπου, μάλλον, ανήκει και ο Τούρκος υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Η τάση αυτή φαίνεται να έχει επικρατήσει στην Τουρκία και να κυριαρχεί στο βαθύ κράτος.

Ο Γκιουρντενίζ τοποθετείται, επίσης, κατά του Φετουλάχ Γκιουλέν τον οποίο στην Τουρκία θεωρούν ότι εξυπηρετεί τα Δυτικά, κυρίως, αμερικανικά συμφέροντα.

Με βάση όλα αυτά το άρθρο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. 

Στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου γεωπολιτικού ανταγωνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο, οι δύο κεντρικές αντιλήψεις που τονίζουν διαρκώς οι αντίπαλοι της Τουρκίας (ειδικά στα ελληνικά ΜΜΕ και τα ελεγχόμενα απο τη FETO ( Φετουλάχ Γκιουλέν) ) είναι ο ρεβιζιονισμός (μια έντονη ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών συνθηκών) και ο νεο-οθωμανισμός.

Η «Γαλάζια Πατρίδα», το πνευματικό μου παιδί, προστίθεται, συχνά, στην ίδια κατηγορία με αυτές τις ιδεολογίες, ειδικά μετά το Μνημόνιο Κατανόησης (MoU) της θαλάσσιας οριοθέτησης και της στρατιωτικής συνεργασίας και ασφάλειας με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης (GNA).

Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα: η έννοια της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν συνδέεται ούτε με τον Αναθεωριτισμό ούτε με τον Νεο-Οθωμανισμό. Ωστόσο, αυτή η δήλωση δεν πρέπει να θεωρείται ως απόρριψη της δικής μας ιστορίας και παρελθόντος: Είμαι περήφανος για το παρελθόν μας, την παράδοση οικοδόμησης της αυτοκρατορίας μας και αισθάνομαι μεγάλη τιμή που ανήκω σε ένα έθνος με 5000 χρόνια ιστορίας. Αισθάνομαι την τιμή να είμαι Τούρκος σε κάθε ανάσα μου. Ως αποτέλεσμα, είμαι ένας πιστός οπαδός και υπερασπιστής του αθάνατου ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος καθοδήγησε τον μεγάλο πόλεμο της ανεξαρτησίας και στη συνέχεια προήδρευσε για 15 χρόνια της τουρκικής αναγέννησης που βλάσταινε ανάμεσα στα συντρίμμια της καταρρακωμένης και κατεστραμμένης αυτοκρατορίας.

Ο ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Η Δημοκρατία, η οποία προσεγγίζει σύντομα την 100ή επέτειο από την ίδρυσή της, δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμμετάσχει σε φαντασιώσεις μιας οθωμανικής ανανέωσης. Αν και ορισμένοι πολιτικοί που ήρθαν στην εξουσία στην εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο είχαν όνειρο να δημιουργήσουν μια νέα οθωμανική πορεία, κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό σε πολιτιστικό επίπεδο. Μοιραζόμαστε μια κοινή κληρονομιά βασισμένη στη θρησκεία και τις παραδόσεις των χωρών των Βαλκανίων, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής που απομακρύνθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όμως, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να δημιουργηθεί μια πολιτική δομή παρόμοια με την Οθωμανική Κοινοπολιτεία στον 21ο αιώνα . Από την άλλη πλευρά, η δημιουργία μιας λειτουργικής δομής συνεργασίας με τους συγγενείς μας στα Βαλκάνια και την Ασία κάτω από την ομπρέλα του τουρκικού κόσμου είναι μια γεωπολιτική πραγματικότητα που αξίζει να εξεταστεί.

Ο ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ή Δημοκρατία είναι ένα κοσμικό έθνος- κράτος που δημιουργήθηκε στα ερείπια της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο κόσμος συνεχίζει να ενημερώνεται για τον Misak-i Milli (Εθνικό Όρκο) που δόθηκε κατά την τελευταία θητεία του Οθωμανικού Κοινοβουλίου και τη θέση «οι άνθρωποι που ίδρυσαν τη Δημοκρατία της Τουρκίας ονομάζονται Τούρκοι».

Από την άλλη πλευρά, η ασφάλεια του έθνους και η εξωτερική πολιτική καθοδηγούνται από τη φιλοσοφία της «Ειρήνης στο Σπίτι, Ειρήνη στον Κόσμο», η οποία ποτέ δεν οδήγησε την Τουρκία σε αναθεωρητισμό. Η απόφαση του Mustafa Kemal να εγκαθιδρύσει πλήρη κυριαρχία στα τουρκικά στενά με τη Σύμβαση του Μοντρέ και να ενσωματώσει το Χατάι στα εθνικά του σύνορα ήταν οι βασικές και αναπόφευκτες συνέπειες του γεωπολιτικού πλαισίου του. Αν είχε ζήσει αρκετό καιρό, πιθανότατα θα είχε λύσει και τα προβλήματα της Μοσούλης και του Κιρκούκ.

Στη συνέχεια, η Δημοκρατία κρατήθηκε μακριά από την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τα αιματηρά Χριστούγεννα του 1963, έχοντας γίνει πιστό μέλος του ΝΑΤΟ. Εάν δεν είχαν συμβεί τα αιματηρά Χριστούγεννα, θα ήταν πολύ αργά για το Ναυτικό να εγκατασταθεί στη  Μερσίνη κατά μήκος της ακτής της Μεσογείου. Το 1950, ενώ οι Έλληνες διεξήγαγαν δημοψήφισμα για την Ενωση, όπου το 96% του πληθυσμού του νησιού ψήφισε υπέρ του, οι Τουρκοκύπριοι ζήτησαν μειονοτικά δικαιώματα. Μια Τουρκική Μειονοτική Ένωση ιδρύθηκε στην Κύπρο για το σκοπό αυτό. Αν και η Άγκυρα μπορούσε να πει το 1951 ότι «δεν έχει πρόβλημα Κύπρου», το 1964 επεξέτεινε τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο από 3 στα 6 μίλια μετά τα αιματηρά Χριστούγεννα και έσκυψε σοβαρά στις τουρκοελληνικές σχέσεις.

Δεν μπορούσαν να γνωρίζουν ότι η μείωση της περιοχής στην ανοικτή θάλασσα (από 79% σε 49%) θα αποδυνάμωνε τα χαρτιά τους στο μέλλον όταν ερχόταν το θέμα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.

Αργότερα άρχισε μια σωστή αφύπνιση και η «Επιχείρηση Ειρήνης» στην Κύπρο το 1974 διεξήχθη σε πλήρη συμφωνία με το διεθνές δίκαιο προκειμένου να αποφευχθεί η πραγματοποίηση σημαντικής γενοκτονίας. Εάν η Τουρκία ήταν ρεβιζιονιστική, θα είχε καταλάβει ολόκληρο το νησί και θα ολοκλήρωνε την ενσωμάτωση των τουρκοκυπρίων  κάποια στιγμή. Η μερική ενσωμάτωση, ο διαχωρισμός από την Κύπρο, επιτεύχθηκε, πέρα απο την ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου (ΤΔΒΚ), το 1983.Το ιμπεριαλιστικό μπλοκ δεν μπόρεσε να αντέξει αυτή την εξέλιξη και επιτέθηκε σκληρότερα. Ήμασταν υπομονετικοί και δεν είχαμε αντιρρήσεις ούτε για την μονόπλευρη ένταξη των Ελληνοκυπρίων στην ΕΕ το 2004, η οποία ήταν εντελώς αντίθετη προς τις θεμελιώδεις συμφωνίες: αυτή ήταν μια άλλη μορφή Ένωσης και έτσι η Τουρκία συμφώνησε απλά να καταδικάσει την απόφαση. Αργότερα, ωστόσο, η τυραννία αυξήθηκε αδιανόητα. Την άνοιξη του 2004 ανακηρύχθηκε η ΑΟΖ και στη συνέχεια, το χειμώνα του 2007, ακόμη και οι περιοχές που έγιναν αποδεκτές ως μέρος της τουρκικής ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας δόθηκαν για γεωτρήσεις υδρογονανθράκων από τους Ελληνοκύπριους.

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 15

Φέτος ξεκινήσαμε την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα εντελώς νέο πολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της FETO στις 15 Ιουλίου 2016, η Τουρκία άρχισε να παίρνει γρήγορα την αληθινή της θέση σε αυτόν τον νέο κόσμο. Οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν διαμορφώνουν αυτόν τον νέο κόσμο μέσω των αλληλεπιδράσεών τους στη Συρία, το Βόρειο Ιράκ και την Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία αντιμετωπίζει μια σύγκρουση που επικεντρώνεται σε πόλεμο χαμηλής έντασης στις μεθοριακές περιοχές, δηλαδή στο Βόρειο Ιράκ και στη Συρία. Αυτή η μάχη δεν λαμβάνει χώρα μεταξύ των τακτικών στρατών των κυρίαρχων εθνικών κρατών, αλλά μάλλον, μέσω αντιπροσώπων τους. Ταυτόχρονα, ο αγώνας για τα θαλάσσια δικαιώματα επί της Ανατολικής Μεσογείου έχει μετατραπεί σε σύγκρουση με γεωπολιτικές επιπτώσεις, και εδώ η σύγκρουση είναι άμεση. Ο αγώνας είναι τελικά να κόψει την Τουρκία από τη “Γαλάζια Πατρίδα” της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το Τουρκικό έθνος, το οποίο πέτυχε την απελευθέρωση και την δημιουργία κράτους σε σύντομο χρονικό διάστημα, με την προσπάθειά του να προστατεύσει την πατρίδα του και να σκίσει τη Συνθήκη των Σεβρών, τώρα στον 21ο αιώνα, μπορεί και πρέπει να αποκρούσει αυτήν την επίθεση στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η περιοχή μήκους 462.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που αποτελεί την περιοχή της θαλάσσιάς μας εξουσίας όχι μόνο μας προσφέρει το δυναμικό οικονομικού πλούτου, αλλά επίσης παρέχει στο κράτος μας χώρο για μια βαθιά αμυντική στρατηγική και γεωπολιτική ικανότητα ελιγμών στη χερσόνησο μας.

Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΡΚΟΣ

Η υπεράσπιση της “Γαλάζιας Πατρίδας” για τις μελλοντικές γενιές δεν είναι ούτε αναθεώρηση ούτε νεο-οθωμανισμός. Εν ολίγοις, η “Γαλάζια Πατρίδα” είναι ο Εθνικός ‘Ορκος των θαλασσών. Στη σημερινή εποχή, ποιος πολιτικός ή κρατικός αξιωματούχος θα επέτρεπε να κλαπούν 150.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας περιοχής των μελλοντικών γενεών στην Ανατολική Μεσόγειο; Εντούτοις, ακολουθεί συστηματική επίθεση κάτω από τις επικεφαλίδες του αναθεωρητισμού και του νεο-οθωμανισμού και κατά της έννοιας της «Γαλάζιας Πατρίδας». Το πραγματικά άγχος είναι ότι η αντιπολίτευση στη «Γαλάζια Πατρίδα» είναι διατεθειμένη να βασιστεί σε εσωτερικές δυνάμεις κρυπτο-FETO και στους ξένους ομολόγους της, προκειμένου να επηρεάσει την εσωτερική πολιτική.

Η «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΙΑΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ.

Η “Γαλάζια Πατρίδα” είναι μια διαδικασία που στοχεύει στην ενίσχυση του γεωπολιτικού ελέγχου της Τουρκίας πάνω στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τον Εύξεινο Πόντο και τα Στενά, τοποθετώντας κατάλληλα το έθνος μας στη μετάβαση από την Ατλαντική εποχή στην Ασιατική εποχή και τη μετάβαση από ένα μονοπολικό σε ένα πολυπολικό κόσμο. Αυτή η διαδικασία δεν θα βοηθήσει, μόνο, στην υπεράσπιση της γεωπολιτικής μας ακεραιότητας στους τομείς της θαλάσσιας δικαιοδοσίας μας, αλλά θα συμβάλει επίσης στην αποτροπή των προσπαθειών για υπονόμευση της Σύμβασης του Μοντρέ, όπως το “Κανάλι της Κωνσταντινούπολης” (Canal Istanbul). Από την άλλη πλευρά, η “Γαλάζια Πατρίδα” είναι το όνομα μιας πύλης για νέες ευκαιρίες και καινοτομίες στο πλαίσιο των παγκόσμιων, ηπειρωτικών και περιφερειακών σχέσεων που θα μπορούσε να αναπτύξει η Τουρκία στον άξονα πέρα από την Κασπία Θάλασσα-Μαύρη Θάλασσα-Ανατολική Μεσόγειος Θάλασσα-Ερυθρά Θάλασσα-Θάλασσα του Ομάν.

Είναι επίσης σύμβολο της γενικής διαδικασίας να καταστεί η Τουρκία ναυτική δύναμη. Εν ολίγοις, η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι το όνομα της γεωπολιτικής στρατηγικής του 21ου αιώνα της Τουρκίας. Ούτε το πνεύμα των εποχών ούτε οι καυτές γεωπολιτικές συνθήκες του παρόντος θα επιτρέψουν στη «Γαλάζια Πατρίδα» να συνδεθεί ή να περιοριστεί σε νεο-οθωμανισμό ή αναθεωρητισμό.

ΜΙΑ ΝΑΥΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Είναι αδιανόητο ότι η Τουρκία, στην διαδικασία εξέλιξής της σε θαλάσσια δύναμη, να ακολουθήσει τα βήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κατέρρευσε ακριβώς επειδή δεν έγινε ποτέ ναυτικό κράτος. Ωστόσο, η Τουρκία μπορεί να μάθει από αυτήν την ιστορία. Το Ναυτικό της Δημοκρατίας, το οποίο αναπτύσσεται συνεχώς και εκσυγχρονίζεται με νέες στρατηγικές, εξοπλισμούς και δόγματα μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, είναι έτοιμο για τον σημερινό αγώνα στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι εξελίξεις στην αμυντική μας βιομηχανία, το μέγεθος του πληθυσμού μας και η θέση μας στη G20, φυσικά, καθιστούν αυτήν τη διαδικασία εμφανή στον κόσμο και εξασφαλίζουν την αποτρεπτικότητα.

Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΟΡΩΣΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Καθώς η Τουρκία απομακρύνεται από το Ατλαντικό σύστημα και προσεγγίζει τη Δυτική Ασία, θα συνεχίσει να κατηγορείται για νεο-οθωμανισμό και αναθεωρητισμό. Αυτό συμβαίνει επειδή οι αντίπαλοι της Τουρκίας εξακολουθούν να θέλουν να τη θεωρούν ως το υποτακτικό σύστημα της  Ατλαντικής συμμαχίας. Θέλουν να στρέψουν την Τουρκία και τη Ρωσία τη μια εναντίον της άλλης και να τις κάνουν γεωπολιτικούς ανταγωνιστές μεταξύ τους, υπονομεύοντας τη στρατηγική συνεργασία τους. Ας υπενθυμίσουμε ότι οι ελληνικές πηγές και οι πηγές των μέσων μαζικής ενημέρωσης του FETO που κατηγορούν την Τουρκία για νεο-οθωμανισμό, αναθεωρητισμό και ισλαμικό ιμπεριαλισμό θα μπορούσαν να προκαλέσουν εχθρότητα προς την Τουρκία μεταξύ των μαζών. Τον 21ο αιώνα, η περιοχή μας (και ο υπόλοιπος κόσμος) χρειάζεται ειρήνη και σταθερότητα. Η προώθηση του κλίματος της σύγκρουσης των Σταυροφόρων στην Ανατολική Μεσόγειο δεν ωφελεί την ανθρωπότητα, δεδομένου ότι αυτή η σύγκρουση βλέπει τους μουσουλμάνους να σκοτώνουν άλλους μουσουλμάνους και αραβικές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και η Αίγυπτος ως στρατηγικούς συμμάχους του Ισραήλ. Αυτές οι κατηγορίες προκαλούν τις μάζες μακριά από τη λογική, την αρετή και τη σοφία. Κανένας πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί μόνο με φανατισμό. Η κοσμική, δημοκρατική Τουρκία, ακολουθώντας το μονοπάτι του Μουσταφά Κεμάλ, ενισχυμένη από την τουρκορωσική συνεργασία που σφυρηλατήθηκε στη Λιβύη και τη Συρία, θα είναι το μεγαλύτερο αντίδοτο αυτού του φανατισμού. Σε αυτήν τη διαδικασία, η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και όλα τα μέλη της κοινωνίας πρέπει να βοηθήσουν να κατευθυνθεί η χώρα και η περιοχή προς τη σταθερότητα.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

Πηγή: uwidata.com

 

ΕΔΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ

Από
anixneuseis
-
2

Αν και δεν πιστεύω πως όλα αυτά που διαψεύδονται δεν έχουν συζητηθεί (συνέντευξη Ιταλού ΥΠΕΞ στο Anadolu, συζητήσεις Ιταλίας- Τουρκίας για συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων, ρωσικές σκέψεις για αναγνώριση κατεχομένων), ας αποδεχθούμε ότι ισχύουν.
Τι παρατηρούμε;
Την εξαπόλυση μιας ψυχολογικής, διεθνούς προπαγάνδας εκ μέρους της Τουρκίας με σκοπό να ρίξει το ηθικό των Ελλήνων κρατικών αξιωματούχων και του ελληνικού λαού και να διαμορφώσει, διεθνώς, ένα κλίμα που θα ευνοεί τις τουρκικές θέσεις. Κυρίως, την αντίληψη πως χωρίς την Τουρκία λύση στην Ανατολική Μεσόγειο και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων δεν θα επέλθει. Και πως η Τουρκία αδικείται απο τις επιδιώξεις της Ελλάδας.
Η αντίδραση της Ελλάδας είναι η γνωστή απάντηση της έντιμης κορασίδος:η σιωπή μου προς απάντησή σας.
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τη φύση της Τουρκίας ως διαρκούς καθεστώτος, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Δεν γνωρίζουμε την Τουρκία, την ψυχολογία των ηγετών και του λαού της και τις βλέψεις της που εμπεριέχονται στον γνωστό Εθνικό Όρκο.
Φερόμαστε λες και κατοικούμε στο κέντρο μιας ευημερούσας, πολιτισμένης και ειρηνικής ηπείρου.
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πως η περιοχή μας είναι μια απο τις περιοχές με τη μεγαλύτερη αστάθεια στον κόσμο και με δυναμική ρευστότητα.
Η Τουρκία προσδιόρισε εδώ και χρόνια τι θέλει να πετύχει, καθόρισε τα μέσα για την επιτυχία των στόχων της και υλοποιεί τις επιδιώξεις της.
Η Ελλάδα φαίνεται να βρίσκεται σε μια διαρκή αποχαύνωση.
Ανεξαρτήτως του αν ήταν επιτυχής ή όχι, μετά τη Μεγάλη Ιδέα, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να διαμορφώσει ένα εθνικό όραμα.
Εκτός αυτού, έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό της μια δυναμική ομάδα με αποδομητικά χαρακτηριστικά. Αμφισβητεί, δηλαδή, το δικαίωμα των Ελλήνων ως έθνους να διατηρούν και να προασπίζονται το εθνικό τους κράτος. Θέλουν ένα κράτος πολυπολιτισμικό όπου όλες οι εθνότητες θα αποτελούν συνιστώσες του.
Δεν είναι τόσο ακραία τα πράγματα σε άλλες χώρες. Και, φυσικά, δεν είναι στην Τουρκία όπου το κυρίαρχο ιδεολογικό, συνεκτικό στοιχείο της τουρκικής κοινωνίας είναι ο τουρκισμός.
Για να ανακεφαλαιώνουμε
-Η Τουρκία έχει επιθετικούς, αναθεωρητικούς εθνικούς στόχους τους οποίους επιδιώκει να υλοποιήσει. Η Ελλάδα δεν έχει. Το σύνθημα “δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν παραχωρούμε τίποτε” δεν ανήκει σ αυτήν την κατηγορία. Είναι αμυντικό και προβληματικό.
-Η Τουρκία έχει αυξημένη στρατιωτική ετοιμότητα για να υλοποιήσει τους στόχους της. Η Ελλάδα διαθέτει μόλις τα, απολύτως, αναγκαία.
-Η Τουρκία διαθέτει μια επιθετικότητα στον ψυχολογικό πόλεμο. Στην Ελλάδα στα κέντρα αυτά έχουν επικρατήσει αποδομητικές δυνάμεις. Δεν ενδιαφέρονται και το θεωρούν έξω απο τις ιδεολογικές τους κινήσεις.
-Η Τουρκία έχει αναπτύξει μια διεθνή προπαγανδιστική εκστρατεία για να επηρεάσει την διεθνή κοινή γνώμη. Στην Ελλάδα αυτού του είδους οι ενέργειες θεωρούνται περιττές και εθνικιστικές.
-Απο ό,τι φαίνεται, η Τουρκία έχει κάνει βήματα στην ανάπτυξη των τεχνολογικών δυνατοτήτων της μεγαλύτερα απο ό,τι η Ελλάδα, όπως αποδεικνύεται απο τις επιθέσεις των Τούρκων χάκερς κατά ιστοσελίδων ελληνικών κρατικών θεσμών.
Η Τουρκία θέλει προσοχή και προετοιμασία στην αντιμετωπισή της. Δεν αντιμετωπίζεται με χαοτικές πολιτικές.
Στην Ελλάδα ζούμε σε μια χαοτική ρευστότητα με ιδεολογικά κυρίαρχη μια αποδομητική ομάδα που διατρέχει οριζοντίως τα κόμματα.Υπάρχει παντού και είτε είναι συνειδητά τροτσκιστική είτε όχι έχει εφαρμόσει την τακτική του εισοδισμού. Είναι ιδιοτελής και εξουσιομανής.
Δεν νομίζω πως στην Ελλάδα το “παιχνίδι” παίζεται, τη στιγμή που και οι κρατικοί θεσμοί και τα Μέσα Ενημέρωσης έχουν διαβρωθεί απο τον αποδομητισμό.
Τουλάχιστον, ας μας πούν που θέλουν να μας πάνε.
Αλλά ούτε και αυτό θα κάνουν.
Βεβαίως, όλα αυτά είναι επιλογές του ελληνικού λαού που αναδεικνύει με την ψήφο του τους ηγέτες και τους βουλευτές του.
Γι αυτό το επιχείρημα “δεν ήξερα” δε ισχύει. Άγνοια σε δύσκολες στιγμές δεν δικαιολογείται.
Είμαστε, απολύτως, υπεύθυνοι της μοίρας μας.
Και η μοίρα μας είναι η εθνική και εδαφική μας συρρίκνωση.

To blame game του Πούτιν για τον Μεντβέντεφ

Από
anixneuseis
-
0

Πού αποσκοπεί η πρωτοβουλία του Ρώσου προέδρου να αλλάξει την κυβέρνηση Μεντβέντεφ. Η ψευδαίσθηση του κοινωνικού συμβολαίου και ο χειρισμός της δυσαρέσκειας. Τι δείχνουν τα στοιχεία για τη δημοτικότητα του Ρώσου προέδρου.

Δημοσιεύθηκε: 20 Ιανουαρίου 2020 – 08:12

H ψευδαίσθηση της συνταγματικής κανονικότητας είναι σημαντική για τον Πούτιν. Οι εκλογές, τα κοινοβούλια, τα δικαστήρια και τα υπόλοιπα γνωρίσματα ενός κράτους δικαίου είναι κάτι παραπάνω από διακοσμητικά στο σύστημα Πούτιν.

Κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από τους ίδιους τους Ρώσους ότι οι εκλογές τους δεν είναι πραγματικά ανταγωνιστικές, ότι η βουλή τους ακολουθεί τις διαταγές του Κρεμλίνου και ότι τα δικαστήριά τους δεν είναι ανεξάρτητα. Ωστόσο, ο κυβερνών και οι κυβερνώμενοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς, συνεργάζονται στη διατήρηση της ψευδαίσθησης αυτής. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κατανοήσει κανείς την τελευταία πρωτοβουλία του κ. Πούτιν, την οποία ανακοίνωσε την Τετάρτη, για αναδιοργάνωση του ημιαπολυταρχικού μηχανισμού εξουσίας τον οποίο ελέγχει τα τελευταία 20 χρόνια.

Αυτό που έχει σημασία δεν είναι οι τυπικές διαδικασίες που περιέγραψε ο κ. Πούτιν -ο ορισμός νέου πρωθυπουργού αυτή την εβδομάδα, η διοργάνωση ενός μελλοντικού δημοψηφίσματος για συνταγματική μεταρρύθμιση, μια ανακατανομή των ευθυνών ανάμεσα στην προεδρία και το κοινοβούλιο-, γιατί οι διαδικασίες αυτές είναι όλες μέρος της ψευδαίσθησης.

Αυτό που έχει σημασία είναι η απτή πραγματικότητα της εξουσίας, την οποία σκηνοθετεί στο παρασκήνιο ο κ. Πούτιν. Όλοι στο Κρεμλίνο, καθώς και στην κοινή γνώμη, γνωρίζουν ότι κινεί τα νήματα. Στον βαθμό που το επιτρέπουν παθητικά να συμβαίνει, το σύστημα ενισχύεται. Οι μέθοδοι διακυβέρνησης του πρώην αξιωματικού της KGB είναι ιδιαζόντως ρωσικές, με καταβολές στην τσαρική και σοβιετική εποχή. Έχουν σχεδιαστεί για να περιορίσουν την πολιτική και κοινωνική αναταραχή, να προστατεύσουν αυτούς που είναι στην εξουσία και να εδραιώσουν ένα αίσθημα εθνικής κοινότητας.

H ιστορία δείχνει ότι ρωσικά συστήματα που βασίζονται στις ψευδαισθήσεις μπορούν να συντηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τότε, κάποια ημέρα, όπως συνέβη στο τέλος της αυτοκρατορικής περιόδου και κατά τα τελευταία χρόνια του κομμουνισμού, η φούσκα σπάει και η ψευδαίσθηση χάνεται.

Ένα στοιχείο της πρωτοβουλίας του κ. Πούτιν είναι πως είναι πιο διακριτική από την απευθείας ανταλλαγή θέσεων που κανόνισε με τον Ντιμίτρι Μεντβέντεφ πριν τις προεδρικές εκλογές του 2012. Μετά τη μανούβρα στην οποία ο κ. Πούτιν παρέδωσε την πρωθυπουργία στον κ. Μεντβέντεφ με αντάλλαγμα την προεδρία που κατείχε από το 2000 ως το 2008, ξέσπασαν στη Μόσχα και σε άλλες πόλεις οι μεγαλύτερες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις υπό την προεδρία του.

Yπό την ίδια έννοια, οι δράσεις του κ. Πούτιν είναι λιγότερο ωμές από αυτές του Σι Τζινπίνγκ της Κίνας, ο οποίος το 2018 κατάργησε τα όρια στη θητεία του προέδρου. Λίγο νωρίτερα, η συγκεχυμένη ιδέα της «Σκέψης του Σι» (σ.σ. αναφέρεται στην πολιτική θεωρία του Σι για έναν κινεζικό σοσιαλισμό) είχε ενσωματωθεί στο σύνταγμα του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος. Τα δύο αυτά βήματα συγκέντρωσαν στα χέρια του κ. Σι περισσότερη εξουσία από οποιουδήποτε Κινέζου ηγέτη μετά την εποχή του Μάο Τσετούνγκ.

Έχοντας πάρει το μάθημα από την αναταραχή του 2011-12, ο κ. Πούτιν δεν έχει ξεκαθαρίσει ποια τυπική θέση βλέπει, αν βλέπει κάποια, για τον εαυτό του μετά το 2024, όταν λήγει η τελευταία εξαετής του θητεία. Αυτή η σκόπιμη έλλειψη σαφήνειας στερεί από τη μικρή, καταπιεσμένη αντιπολίτευση τη δυνατότητα να κατευθύνει τη δημόσια δυσαρέσκεια κατά ενός συγκεκριμένου στόχου. H δυσαρέσκεια αυτή αφορά αυτήν τη στιγμή περισσότερο τις οικονομικές δυσκολίες, τα περιβαλλοντικά προβλήματα, την ανυπομονησία με την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών και την οργή κατά υψηλόβαθμων τοπικών αξιωματούχων παρά μια συνολική απογοήτευση με το σύστημα Πούτιν.

Ωστόσο, με την αντικατάσταση του κ. Μεντβέντεφ από τον Μιχαήλ Μισούστιν, τον άγνωστο στο ευρύ κοινό επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Φορολογικής Υπηρεσίας, και την υπενθύμιση στον απερχόμενο πρωθυπουργό ότι η κυβέρνησή του δεν πέτυχε όλα όσα θα όφειλε να επιτύχει, ο κ. Πούτιν ακολουθεί το παλιό ρωσικό ένστικτο της μετάθεσης των ευθυνών από τον τσάρο στους βογιάρους του. Η καριέρα του υπάκουου και πάντοτε πιστού κ. Μεντβέντεφ δεν έχει σε καμία περίπτωση τελειώσει. Μετακινείται σε μια καινούργια θέση ως αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας.

Όσο για τον κ. Πούτιν, η δημοτικότητά του μπορεί να μην είναι αυτό που φαίνεται, σύμφωνα με τον Λεβ Γκούντκοφ, διευθυντή του Levada Center, τον πιο φημισμένο δημοσκόπο της Ρωσίας. Υποστηρίζει ότι οι Ρώσοι κάνουν μια διάκριση ανάμεσα στον κ. Πούτιν τον πρόεδρο, το αξίωμα του οποίου σέβονται, και τον κ. Πούτιν το άτομο, για τον οποίο έχουν κατώτερη άποψη. Ο κ. Γκούντκοφ υπολογίζει ότι περίπου ένας στους τρεις Ρώσους έχει θετική άποψη για τον κ. Πούτιν ως άτομο, ενώ 10% ως 12% έχουν αρνητική άποψη και οι υπόλοιποι είναι αδιάφοροι.

Σε φυσιολογικές εποχές, τα υψηλά επίπεδα δημόσιας απάθειας δεν αποτελούν απειλή σε ένα καταπιεστικό πολιτικό σύστημα. Αλλά αν οι αδιάφορες μάζες κουραστούν από την ψευδαίσθηση που αποτελεί η ρωσική εκδοχή του κοινωνικού συμβολαίου, τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν διαφορετικά.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation
1...2,5522,5532,554...3,034Σελίδα 2,553 από 3,034