Θα κλείσω, σήμερα, την ενασχόλησή μου με το θέμα της επικαιρότητας με ένα τελευταίο σχόλιο.
1.-Σκοπίμως, δεν έχω καμιά αμφιβολία, συνδέθηκε η πολιτική μου πρόταση για δημιουργία νέου πολιτικού φορέα με το θέμα του ΠΑΟΚ. Αυτό είναι θλιβερό και δεν τιμά όσους το κάνουν. Αλλά τιμή και διαδίκτυο είναι έννοιες ασύμβατες. Τα χτυπήματα, πάντα, είναι κάτω απο τη μέση.
2.-Η υπόθεση του ΠΑΟΚ ήταν αφορμή για τη διατύπωση της πρότασης. Έτσι, όπως εξελίχθηκε, καλύτερα να πέσει.
3.-Ποια είναι η πολιτική πρόταση;
α)Δημιουργία πολιτικού φορέα με έδρα εκτός Αθηνών (π.χ. Καστελόριζο) και αποκλειστικό μέλημα την ανάπτυξη της ελληνικής περιφέρειας. Το γιατί είναι φανερό. Όποιος το αγνοεί, καλύτερα να μην διαβάσει τη συνέχεια του κειμένου.
β) Η ιδεολογία του φορέα θα προσδιορίζεται απο την τοποθέτησή του στο κέντρο του πολιτικού φάσματος. Φιλελεύθερο ως προς τις ατομικές ελευθερίες και κεϋνσιανό στην οικονομία. Με κοινωνική ευαισθησία. Δεν θα ειναι ξενοφοβικό αλλά θα αντιμετωπίσει το ζήτημα της μετανάστευσης σοβαρά. Δεν θα είναι αποδομητικό.
γ)Θα ενδιαφέρεται για την ενότητα και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Το ότι δεν θα έχει έδρα στην πρωτεύουσα ΔΕΝ σημαίνει ότι θα είναι αποσχιστικό. Αν ήμουν αποσχιστής ή αυτονομιστής θα το υποστήριζα ευθαρσώς. ΔΕΝ είμαι. Αγωνίζομαι για το ενιαίο και ανεξάρτητο της χώρας και αυτό φαίνεται καθημερινά.Έχετε υπόψη σας, όμως, ότι ο ρόλος των εθνικών κρατών βαίνει προς το τέλος του. Αναδύονται οι πόλεις και ο ρόλος των πόλεων στο νέο διεθνές πλαίσιο που διαμορφώνεται και στον διεθνή καταμερισμό.
δ) Για να δικαιολογήσω την πρόταση περιέγραψα ορισμένα χαρακτηριστικά αυτού που ονόμασα “αθηναϊκή ιδεολογία”. Το ότι τη χαρακτηρίζω “αθηναϊκή” δεν σημαίνει πως φορείς της είναι οι πολίτες της Αθήνας ή εφαρμόζεται απο αυτούς. Μπορεί και οι ίδιοι να είναι θύματά της. Μπορεί να εφαρμόζεται απο Θεσσαλονικείς ή οτιδήποτε άλλο.
ε) Η δημιουργία ενός τέτοιου πολιτικού φορέα θα έχει τις εξής θετικές επιπτώσεις:
-Θα κρατήσει ζωντανή την ελληνική περιφέρεια. Φθίνει με επιταχυνόμενο ρυθμό. Το θέλετε;
-Θα βοηθήσει στην αποσυμφόρηση της πρωτεύουσας.
-Θα εκτονώσει μια λαϊκή δυσαρέσκεια που είναι επικίνδυνο να υπάρχει. Και η δυσαρέσκεια αυτή δεν υπάρχει, μόνο, στη Βόρειο Ελλάδα. Προσφάτως επισκέφθηκα νησιά του Αιγαίου και διαπίστωσα πως κάτοικοί τους θεωρούν πως ήταν καλύτερα τα πράγματα επι ξένης κατοχής. Θέλετε να υπάρχουν τέτοιες εντυπώσεις στην εκτός Αθηνών ελληνική κοινωνία;
Αυτό είναι το πλαίσιο της πολιτικής μου πρότασης. Απολύτως μέσα στο Σύνταγμα και τους νόμους. Χωρίς καμιά κρυφή ατζέντα. Όποιος θέλει αναλαμβάνει πρωτοβουλία. όποιος θέλει ακολουθεί. Εγώ ιδέα έριξα. Δεν είμαι πολιτικός να την υλοποιήσω. Αν είχα τα χαρίσματα πολιτικού θα το έκανα.
Η προσπάθειά σας να το αποτρέψετε με συκοφαντίες είναι παράνομη.
Τέλος, έχετε υπόψη σας ότι είμαι ένας πολύ κακός άνθρωπος και καθόλου σοβαρός. Για να μην απογοητεύεστε. Διότι διάβασα ορισμένα σχόλια πόσο απογοήτευσα ορισμένους συνομιλητές.
Και έχω και ένα άλλο κουσούρι. Λέω την άποψή μου, ακόμη και εκεί που δεν με σπέρνουν.
Αυτά προς αποφυγήν απογοητεύσεων.
Την καλημέρα μου.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ
Israelis still unable to visit Saudi Arabia, minister clarifies
Israel said on Sunday that it was removing restrictions on visits for religious or business reasons to the kingdom
Israeli citizens are not allowed to come to Saudi Arabia, the kingdom’s foreign minister clarified on Monday after Tel Aviv said it gave its citizens the green light to visit.
Israel’s interior ministry on Sunday said Israeli citizens, both Muslims and Jews, have the right to travel to Saudi Arabia for religious and business visits.
But Saudi Foreign Minister Prince Faisal bin Farhan told CNN that Israelis are not welcome at the moment in Saudi Arabia, home to Islam’s holiest sites.
“Our policy is constant. We don’t have relations with Israel and holders of Israeli passports cannot visit the kingdom for now,” he said, according to CNN’s Arabic website.
Like most Arab countries, Saudi Arabia does not have diplomatic relations with Israel.
Israel has peace deals with only two Arab countries – Jordan and Egypt – but its occupation of Palestinian territory has long served as a major factor preventing similar accords with the rest of the Arab world.
“We strongly encourage the reaching of a solution” to the Palestinian-Israeli conflict, said Prince Faisal.
“When a peace treaty between the Palestinians and Israel is reached the question of Israel’s integration in the region will be on the table [for negotiations] I believe,” he added.
His comments came as US President Donald Trump in Washington said that his Israeli-Palestinian peace plan – already rejected by the Palestinians – has a “chance” and will be unveiled on Tuesday.
https://www.thenational.ae/world/gcc/israelis-still-unable-to-visit-saudi-arabia-minister-clarifies-1.970746
« Accord du siècle » : le cadeau de Trump à Netanyahou
Par Armin Arefi
Le président américain va révéler aux côtés du Premier ministre israélien, en pleine tourmente judiciaire, un plan de paix qui lui est très favorable
L’invitation en a surpris plus d’un. À un mois des élections législatives israéliennes – les troisièmes en un an –, Donald Trump a convié à la Maison-Blanche les deux favoris du scrutin : Benyamin Netanyahou et Benny Gantz. L’objectif affiché : présenter aux deux adversaires l’« accord du siècle » que le président américain a mijoté depuis trois ans, par le biais de son gendre et conseiller Jared Kushner, pour mettre fin, selon lui, au conflit israélo-palestinien. C’est le Premier ministre sortant et « ami » du président américain, Benyamin Netanyahou, qui aura les honneurs d’être reçu en premier dans le Bureau ovale, lundi 27 janvier. Puis viendra le tour de son rival Benny Gantz.
Cette intrusion soudaine de l’allié américain dans la campagne israélienne a lieu à la veille d’une date cruciale en Israël. Mardi, un comité parlementaire de la Knesset va commencer à étudier la demande d’immunité parlementaire de Benyamin Netanyahou, inculpé pour « corruption » dans trois affaires qui menacent sa réélection. En parallèle a lieu en ce moment à Washington le procès en destitution de Donald Trump, accusé d’avoir utilisé les pouvoirs de sa présidence pour contraindre l’Ukraine à enquêter sur son rival démocrate, Joe Biden.
« Chronologie électorale »
« Lorsque l’on regarde la chronologie électorale, on constate clairement une volonté de Donald Trump et de Benyamin Netanyahou de s’entraider », analyse David Khalfa, chercheur à l’Institut prospective et sécurité en Europe (IPSE). « Il est incontestable qu’il existe une volonté de Benyamin Netanyahou, en coordination avec l’administration américaine, de tendre un piège à son opposant Benny Gantz. Cette invitation collective à Washington visait à illustrer un rapprochement entre les deux hommes pouvant aboutir à la constitution d’un gouvernement d’union nationale, seule issue pour Netanyahou. Or, en agissant de la sorte, il coupait l’herbe sous le pied de Gantz qui a axé toute sa campagne sur le rejet de Netanyahou. »
Refusant de laisser au seul chef du Likoud le soin de recueillir l’« accord du siècle » israélo-palestinien, et dans l’incapacité de rejeter l’invitation présidentielle américaine, le leader du parti centriste Blanc-Bleu a finalement accepté de se rendre à la Maison-Blanche à condition de rencontrer séparément Donald Trump, et de repartir dès le lendemain en Israël. « Gantz a réussi à s’extraire d’une situation où il aurait donné quitus à Netanyahou pour négocier un accord de paix et déterminer les frontières futures de l’État d’Israël, poursuit David Khalfa. Dès le lendemain, il sera en Israël pour voter contre l’immunité parlementaire de Netanyahou, lui qui fait campagne pour mettre fin à son règne. »
Vers l’annexion des territoires palestiniens
C’est pourtant sans Benny Gantz mais aux côtés de « Bibi » que Donald Trump devrait annoncer mardi son « accord du siècle », que le Premier ministre israélien sortant voit d’ores et déjà comme « historique ». Si les détails exacts ne sont pas encore connus, le plan devrait, selon toute vraisemblance, écarter de nombreuses demandes palestiniennes. Pas de mention pour l’heure d’un État palestinien, aucune souveraineté palestinienne sur Jérusalem-Est et pas de démantèlement des colonies israéliennes en Cisjordanie, pourtant illégales au regard du droit international. En résumé, le document ne respectera sans doute pas les fondamentaux connus d’une résolution « juste et durable » du conflit israélo-palestinien, tels que décrits par les résolutions de l’ONU : deux États vivant côte à côte dans la paix et la sécurité, selon les frontières de 1967, avec Jérusalem pour capitale des deux pays.
Au contraire, selon plusieurs indiscrétions récemment publiées dans la presse américaine et israélienne, l’« accord du siècle » devrait être très favorable à Israël. Il devrait notamment reconnaître les colonies israéliennes à Jérusalem-Est et en Cisjordanie comme faisant partie de l’État hébreu, de même que la vallée du Jourdain, zone stratégique située à la frontière avec la Jordanie. En échange, les Palestiniens bénéficieraient d’une autonomie politique sur le reste de leur territoire, ouvrant la voie à une possible souveraineté, ainsi qu’un plan d’investissement de 50 milliards de dollars pour le développement des infrastructures en Cisjordanie et à Gaza, grâce notamment à des investissements en provenance de pays du Golfe.
Apartheid
Absents à Washington, les Palestiniens, qui boycottent l’administration américaine depuis qu’elle a reconnu Jérusalem comme la capitale d’Israël en 2017, ont d’ores et déjà rejeté le plan de Donald Trump. Celui-ci « va transformer l’occupation temporaire en occupation permanente », a dénoncé Saeb Erekat, secrétaire général de l’OLP, dans une interview à l’Agence France-Presse. Près de 600 000 colons israéliens peuplent aujourd’hui illégament Jérusalem-Est et la Cisjordanie, rendant sur le terrain plus qu’illusoire la viabilité de tout État palestinien. « En cas de refus palestinien, ce serait un feu vert à l’annexion d’une partie de la Cisjordanie », avertit néanmoins un diplomate expert du dossier. « Dès le début, l’administration Trump vise à légitimer la colonisation, et à terme l’annexion des territoires palestiniens, ce qui représente l’axe de l’alliance de Benyamin Netanyahou avec l’extrême droite. »
Promesse de campagne de Benyamin Netanyahou, l’annexion d’une partie de la Cisjordanie par Israël est également défendue par son opposant Benny Gantz, qui fait lui aussi campagne très à droite sur les questions sécuritaires. « Il s’agit de légaliser la situation de facto sur le terrain », explique Hugh Lovatt, chercheur à l’European Council on Foreign Relations (ECFR) pour le Maghreb et le Moyen-Orient. « Mais ce plan risque de formaliser une réalité d’apartheid pour les Palestiniens et de mettre en danger le futur d’Israël en tant qu’État démocratique et majoritairement juif. »
Le Point.fr
Σε σύγχυση απέναντι στη Χάγη και στην Τουρκία!
liberal.grΤου Κωνσταντίνου Λουκόπουλου*
Έπρεπε να φθάσει, εδώ που έφθασε η Τουρκική επιθετικότητα για να κατανοήσουν και οι τελευταίοι καλόπιστοι τι σημαίνει Τουρκικός Αναθεωρητισμός και να νοιώσουμε όλοι την νέο-οθωμανική ανάσα τόσο κοντά μας. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους υπάρχουν διαχρονικές ευθύνες για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.
Χωρίς μία συγκροτημένη Εθνική Στρατηγική αντιμετώπισης της Τουρκικής Απειλής (διότι περί απειλής πρόκειται) τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και με παντελή απουσία Στρατηγικής Κουλτούρας η οποία να έχει εμποτίσει κοινωνία και πολιτικό κόσμο, γυρίσαμε την πλάτη στον κίνδυνο και έτσι τον μεγιστοποιήσαμε. Με την λέξη «Ανάσχεση» να είναι άγνωστη, η πολιτική κατευνασμού και ή απουσία αξιόπιστης αποτροπής είναι αυτά που δυστυχώς άνοιξαν την «όρεξη» στην Τουρκία την τελευταία διετία. Και φυσικά η διαρκής και σχεδόν παρακλητική επίκληση των υφισταμένων συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου για δεν έβαλαν φραγμό στις τουρκικές μεθοδεύσεις που έχουν δημιουργήσει σκηνικό κρίσης.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο Πρωθυπουργός κατανοεί πλέον το σοβαρό πρόβλημα Ασφαλείας της Χώρας και αναπροσαρμόζει την πολιτική της Κυβέρνησης, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα την πάγια εθνική θέση σχετικά με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο του ΟΗΕ στην Χάγη να αφορά στην οριοθέτηση και της Υφαλοκρηπίδας και μόνο. Κάτι που έχει δημοσίως εμφατικά δηλώσει. Όμως παρατηρούμε τις τελευταίες εβδομάδες κάποιες γνωστές φωνές από ….γνωστούς όχι και πολύ ….«φωτεινούς» κύκλους να προβάλουν με πονηρό και κεκαλυμμένο αλλά στομφώδη τρόπο το ψευτοδίλημμα, συμβιβασμός μέσω Χάγης για τις «διαφορές» μας με την Τουρκία ή …πόλεμος. Λες και δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσα. Παραλείποντας βεβαίως οι ίδιοι να επισημάνουν ότι αυτές οι «διαφορές» είναι ουσιαστικά αυθαίρετες μονομερείς τουρκικές απαιτήσεις.
Δυστυχώς έφθασαν κάποιοι στο σημείο να λένε ότι η Τουρκία διεκδικεί κομμάτι σε αυτό που η Ελλάδα «θεωρεί… δικό της οικόπεδο», όταν αυτό δεν το θεωρούμε αλλά είναι οικόπεδο που οι πρόγονοι μας κατοχύρωσαν το τίτλο κυριότητας με αίμα. Να μιλούν ότι έναντι της διαπραγματεύσεως έχουμε και την επιλογή να ξεκινήσουμε … «καβγά» όταν αυτόν τον …καβγά τον ξεκίνησαν οι Τούρκοι από την επομένη ημέρα της Συνθήκης της Λοζάνης για να αποκαταστήσουν αυτά που θεωρούν γεωγραφικά και ιστορικά λάθη όπως τα χαρακτήρισε ο κ. Νταβούτογλου. Και συνεχίζουν οι ίδιοι χρησιμοποιώντας την τουρκική επιχειρηματολογία για δικές μας ενέργειες που προκαλούν την τουρκική πλευρά χωρίς βέβαια να έχουν την τόλμη να μας πουν ποιες είναι αυτές οι ενέργειες. Μήπως η διασφάλιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων; Μας πληροφορούν ότι τα δικαιώματα μας …αλληλεπικαλύπτονται, αλλά με κουτοπονηριά αποφεύγουν να προσδιορίσουν ποια είναι αυτά και τέλος υπονοούν ότι για έναν ειλικρινή διάλογο (μάλλον θεωρούν ότι πρόκειται για το Βέλγιο ή το Λουξεμβούργο) χρειάζεται και μία «διαπαιδαγώγηση» της κοινής γνώμης.
Τον τελευταίο καιρό έχουμε δημοσκοπήσεις με κουτοπόνηρα ερωτήματα για να καθοδηγήσουν τις απαντήσεις όπως λόγου χάρη για την επίλυση των διαφορών με δικαστικό τρόπο χωρίς να λένε πως γίνεται και με ποιους όρους η Τουρκία δέχεται κάτι τέτοιο. Ενώ έχουμε και κάποιους άλλους που κάνουν επιλεκτική και αποσπασματική χρήση πραγματικών δεδομένων για να στηρίξουν τις απόψεις τους που δεν προάγουν τα συμφέροντα του Έθνους και της Πατρίδας, λέξεις μάλλον άγνωστες σε αυτούς.
Αυτοί που δημιουργούν σύγχυση με μισόλογα και βάζουν ψευτοδιλήμματα, ας μας πουν λοιπόν καθαρά και ξάστερα που λέει και ο λαός μας αν θέλουν διαπραγμάτευση με την Τουρκία για το αν οι Οινούσσες, η Παναγιά, οι Φούρνοι, το Φαρμακονήσι, το Αγαθονήσι αλλά και πάνω από 147 μικρονησίδες και βραχονησίδες ανήκουν στην Ελλάδα. Ας μας πουν “νέτα σκέτα” αν θέλουν να συζητήσουμε με την Τουρκία το αν πρέπει να ασκήσουμε το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας (Αρ 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ) για τα νησιά μας στο Αιγαίο και αν πρέπει να τα αποστρατικοποιήσουμε όπως απαιτούν οι Τούρκοι. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Νίκος Παναγιωτόπουλος έδωσε την κατάλληλη απάντηση στους έξω, αλλά μάλλον κάποιοι εδώ «μέσα» δεν κατάλαβαν.
Ας μας πουν επίσης χωρίς περιστροφές αν θέλουν να απεμπολήσουμε το αναφαίρετο νόμιμο δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων σε όσο εύρος κρίνουμε εμείς; Μήπως πιστεύουν ότι ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού που αφήνει το μισό Αιγαίο εκτός μπορεί να κυριαρχεί μέσω «συνδικαιοδοσίας» (διοικητικές και λειτουργικές αρμοδιότητες) η Τουρκία; Η μήπως πιστεύουν ότι έρευνα και διάσωση μπορούν να κάνουν οι Τούρκοι όπου αυτοί νομίζουν;
Αυτό που μετά βεβαιότητας ξεχνούν συνειδητά ή ασυνείδητα είναι ότι για την Τουρκία υπάρχει μία μόνο ειρήνη! Με ελληνικά νησιά χωρίς καθόλου υφαλοκρηπίδα, με γκρίζες ζώνες και διεκδίκηση μικρονησίδων και βραχονησίδων, με Καστελόριζο χωρίς επήρεια Υφαλοκρηπίδας / ΑΟΖ και με τα Τουρκικά Α/Φ να πετούν ανεξέλεγκτα πάνω από τα ελληνικά νησιά. Οι Τούρκοι τα λένε θαυμάσια. Δηλαδή με απλά λόγια ελάτε να συζητήσετε αυτά που διεκδικούμε εμείς και τότε θα ισχύσει η «καλή γειτονία» και θα έχουμε ειρήνη! Το ερώτημα είναι γιατί και κάποιοι στην Ελλάδα υιοθετούν την τουρκική επιχειρηματολογία;
Τα ψευδοδιλλήματα τα δημιουργούν οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις της Άγκυρας και είναι ανεπίτρεπτο να επαναλαμβάνονται από Έλληνες. Ας κατανοήσουμε όλοι επιτέλους ότι το «νόμισμα που περνάει» στις Διεθνείς Σχέσεις είναι η Ισχύς. Αυτή ενισχύεται και από τις κατάλληλες Συμμαχίες που όμως δεν αποτελούν υποκατάστατο αυτού που εμείς ως Κράτος και ως Έθνος οφείλουμε να κάνουμε. Και η Κυβέρνηση κινείται σωστά στον τομέα αυτό προσπαθώντας να δημιουργήσει συνθήκες ανάσχεσης. Ας έχουμε υπόψη μας ότι όσα περισσότερα δίνουμε «χάρη της ειρήνης στην Τουρκία» τόσα περισσότερα αυτή απαιτεί. Η σταθερότητα και η ειρήνη με την αναθεωρητική και επιθετική Τουρκία διασφαλίζεται με όλα τα μέσα που συνθέτουν τη συνολική εθνική ισχύ, με βασικότερο συντελεστή την στρατιωτική (σκληρή ισχύς). Έτσι επιτυγχάνεται η αποτροπή της οποιαδήποτε επιβουλής και του πολέμου. Η «αποφυγή του πολέμου» με υποχωρητικότητα και «κάθε θυσία» ακόμα και με επώδυνους συμβιβασμούς όπως μας διδάσκει η Ιστορία της προκαλεί τελικά την σύγκρουση και είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την «αποτροπή του πολέμου».
*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal»
Το «ειδύλλιο» Γερμανίας-Τουρκίας: Είναι η οικονομία;
Νίκος Χ. Βαρσακέλης
Καθηγητής Βιομηχανικής Πολιτικής
Τμήμα Οικονομικών Επιστημών
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, σε σχέση με την κατάσταση του εμφυλίου στην Λιβύη, οδήγησαν στην διοργάνωση της Συνάντησης του Βερολίνου. Η διοργάνωση της συνάντησης, όπως φαίνεται, έγινε με πρωτοβουλία της Γερμανικής κυβέρνησης. Στην συνάντηση δεν προσκλήθηκε η Ελλάδα, όπως πιθανόν να ανέμενε η ελληνική κυβέρνηση. Ο τύπος ασχολήθηκε διεξοδικά με το θέμα του αποκλεισμού της χώρας και αναφέρθηκαν αρκετοί λόγοι μεταξύ των οποίων και τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας. Σε αυτό το σημείωμα θα εξετάσω κατά πόσον οι οικονομικοί λόγοι είναι αρκετά ισχυροί για να στηρίξουν την άποψη ότι η Γερμανία προτίμησε στρατηγικά την Τουρκία γι’ αυτόν τον λόγο.
Οι εξαγωγές μια χωράς περιλαμβάνουν τα ενδιάμεσα προϊόντα, αυτά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή των τελικών προϊόντων, και τα τελικά προϊόντα τα οποία αγοράζονται από τον τελικό καταναλωτή ή τις επιχειρήσεις ως μηχανολογικός εξοπλισμός. Σύμφωνα λοιπόν με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία για τις ενδιάμεσες και τελικές ροές (2014), η Γερμανία εξάγει στην Τουρκία ενδιάμεσα προϊόντα αξίας 16,3 δισ. δολαρίων οι οποίες αντιστοιχούν μόλις στο 1,7% των συνολικών εξαγωγών ενδιαμέσων προϊόντων της. Επίσης, η Γερμανία εξάγει τελικά προϊόντα αξίας 12,5 δισ. δολαρίων, τα οποία αντιστοιχούν στο 1,75% των συνολικών εξαγωγών τελικών προϊόντων της. Αντίστοιχα, η Τουρκία εξάγει ενδιάμεσα προϊόντα αξίας 12,4 δισ. δολαρίων, που αντιστοιχούν στο 9,3% των συνολικών εξαγωγών ενδιαμέσων προϊόντων της. Τέλος, εξάγει προς την Γερμανία τελικά προϊόντα αξίας 13,3 δισ. δολαρίων, που αντιστοιχούν στο 11,5% των συνολικών εξαγωγών τελικών προϊόντων της.
Με βάση τα στοιχεία που παρατέθηκαν και υποθέτοντας ότι η δομή των εξαγωγών παραμένει η ίδια και τα επόμενα χρόνια, υπόθεση, που δεν είναι αυστηρή διότι η δομή των εξαγωγών δεν αλλάζει βραχυπροθέσμα σημαντικά, η Τουρκία δεν αποτελεί τόσο σημαντικό «πελάτη» των Γερμανικών εξαγωγών, τόσο των ενδιάμεσων όσο και των τελικών προϊόντων. Αντίθετα θα λέγαμε ότι μάλλον η Τουρκία έχει σημαντικότερο πρόβλημα από ένα πιθανό «ατύχημα» με τις εξαγωγές της προς την Γερμανία διότι πάνω από το 10% των εξαγωγών των ενδιαμέσων και των τελικών προϊόντων έχει ως προορισμό την Γερμανία. Να σημειώσω τέλος ότι σε ορισμένους κλάδους της Τουρκικής οικονομίας, οι εισαγωγές των ενδιάμεσων προϊόντων από την Γερμανία καλύπτουν πολύ μεγάλο μέρος της εθνικής προστιθέμενης αξίας (πχ αυτοκινητοβιομηχανία περίπου 29%, ηλεκτρονικοί υπολογιστές 22%, πλαστικά 14,3%) γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι μάλλον η Τουρκία εξαρτάται από την Γερμανία και όχι το αντίστροφο. Όσον αφορά την εγκατάσταση των γερμανικών επιχειρήσεων στην Τουρκία μάλλον αυτές αποτελούν όπλο στα χέρια της Γερμανίας και όχι της Τουρκίας καθώς μπορούν να μεταφέρουν την παραγωγή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και θα ήταν αφελές να πιστεύει κάποιος το αντίθετα όπως έχει δείξει η οικονομική ιστορία.
Κατά συνέπεια μάλλον άλλες επιστημονικές ειδικότητες πρέπει να εξηγήσουν την συμπεριφορά της Γερμανίας και όχι οι οικονομολόγοι.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΩΣ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ.
Η ιστορία με τον ΠΑΟΚ είναι η κορυφή του παγόβουνου.
Σε όλα, μα σε όλα τα ζητήματα αυτή είναι η συμπεριφορά του κέντρου.
Απλώς, δεν παίρνει τόση δημοσιότητα.
Η Ελλάδα βρίσκεται, ακόμη, σε διαδικασία συγκρότησης κράτους. Με πρωταγωνιστές τους κοτζαμπάσηδες.
Γράφω συχνά για την αθηναϊκή ιδεολογία. Και επειδή αντιδρά απλός κόσμος απο την Αθήνα αναγκάζομαι να διευκρινήσω ότι φορείς της και εκτελεστές της δεν είναι οι απλοί κάτοικοι των Αθηνών. Ονομάζεται “αθηναϊκή” επειδή εκεί παράγεται, απο εκεί εκτελείται και θεωρεί πως η Ελλάδα είναι μια εσωτερική αθηναϊκή αποικία.
Όλες οι κυβερνήσεις ήταν φορείς της.
Δεν πιστεύω πως η χώρα θα αλλάξει. Η χώρα είναι τελειωμένη.
Διότι κυρίαρχη αντίληψη της αθηναϊκής ιδεολογίας είναι πως δεν υπάρχει πουθενά γραμμή άμυνας. Για το συμφέρον τους είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν τα πάντα.
Τα ποδοσφαιρικά τα βαριέμαι αφόρητα. Διαβλέπω πως άρχισε πολύ σύντομα η αρχή του τέλους της κυβέρνησης. Κρίμα, διότι απέναντι βρίσκεται ο μόλις δοκιμασθείς Συριζα και το κακό που έκανε είναι νωπό.
Το πρώτο μέλημα της κυβέρνησης, μαζί με την άμυνα, έπρεπε να ήταν το ενδιαφέρον για την περιφέρεια. Αλλά αυτήν την επαφή με τον κόσμο της περιφέρειας δεν την έχει ούτε ο Πρωθυπουργός ούτε η κυβέρνησή του.
Ρώτησα ακαδημαϊκή προσωπικότητα που διετέλεσε και πρύτανης για τα μέτρα της υπουργού παιδείας.
Μου είπε πως καλά είναι αλλά το πρόβλημα και με την υπουργό και με τον πρωθυπουργό είναι ότι δεν έχουν ιδέα απο το ελληνικό πανεπιστήμιο. Δεν φοίτησαν σ αυτό, ουτε προπτυχιακά.
Πιστεύω- και το έχω γράψει επανειλημμένως- πως χρειάζεται ένας ισχυρός πολιτικός φορέας που θα εκφράζει την ελληνική περιφέρεια. Με έδρα εκτός του κέντρου.
Βεβαίως, θα αρχίσετε το γνωστό μοτίβο περί απόσχισης κλπ. Αν ήμασταν αποσχιστές δεν θα γράφαμε και θα αγωνιούσαμε καθημερινά για το μέλλον της κρατικής οντότητας του ελληνισμού.
Ο πολιτικός αυτός φορέας που θα είχε έδρα εκτός Αθήνας θα πίεζε την εκάστοτε κυβέρνηση και θα έθετε ως όρο για τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση το απόλυτο ενδιαφέρον για την περιφέρεια.
Ξυπνείστε, μας τελειώνουν.
ΥΓ: Το ποδόσφαιρο το βαριέμαι αλλά είναι ο χώρος που αναδεικνύει τόσο ωμά και απροκάλυπτα τη διάσταση της αποικιοποίησης της Ελλάδας απο την πρωτεύουσά της. Δείχνει και κάτι άλλο. Πόσο σαθρή, πόσο φθηνή, πόσο χωρίς παιδεία είναι η “αστική” τάξη της χώρας.
Με τέτοιες ηγεσίες,η χώρα είναι τελειωμένη.
Κατάργηση του πρωταθλήματος επι πενταετία το πρώτο μέλημα της κυβέρνησης. Επι πενταετία, όμως, Επανασύσταση με όρους απόλυτους και καθαρούς.
Ποιός είναι ο Μαρινάκης ή όποιος άλλος παράγων που θα βάλει τη χώρα σε περιπέτειες σαν και αυτές που διαφαίνονται;
Turkish intelligence chief Fidan, an Iranian asset, secretly met with Quds Force chief Soleimani in Tehran
Abdullah Bozkurt
Hakan Fidan, the head of Turkey’s National Intelligence Organization (MIT), met secretly with Qasem Soleimani, commander of the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) Quds Force, in Tehran in 2014, a diplomat who served in the Iranian capital and had knowledge of the meeting told Nordic Monitor.
The meeting was held in a parking garage away from prying eyes and hidden from Turkish Embassy intelligence and security personnel. It was on the sidelines of then-Prime Minister and now President Recep Tayyip Erdoğan’s visit to Iran, where he met with Iranian Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei and President Hassan Rouhani. Fidan’s meeting with Soleimani was not on the official itinerary for Erdoğan’s visit, which took place January 28-29, 2014.
The diplomat, who spoke on condition of anonymity for security reasons, said the assessment of the secret meeting at the time was that Fidan was an Iranian asset and was meeting with Soleimani to brief him on Turkish government policy.
Fidan was investigated in Turkey as part of a criminal probe of the Quds Force launched in 2010, when the police counterterrorism unit that monitors Quds Force operations and investigates its terror attacks in Turkey identified IRGC assets who were connected to Fidan.
A top-secret official document obtained by Nordic Monitor reveals how Fidan had been sleeping with the enemy and sharing classified intelligence with Quds Force generals for some time. The police intelligence unit, authorized by a court on June 13, 2013 to wiretap senior operatives of the Quds Force, intercepted a communication of IRGC Quds Force Gen. Sayed Ali Akber Mir Vakili, who was heard talking about how he obtained the minutes of a confidential meeting of the Turkish Cabinet from none other than Fidan himself.
Trained to evade detection and surveillance, Mir Vakili was usually careful in phone conversations not to reveal what he was up to and took measures to ensure he was not followed when meeting with assets in public places. But the Turkish investigators managed to plant a wiretap in the car driven by his right-hand man, Hakkı Selçuk Şanlı, a Turkish national and convicted felon who helped set up the Quds Force network in the 1990s under the orders of then-IRGC general Nasir Takipur. Şanlı was arrested on May 13, 2000 and was sentenced to 12 years, six months in prison for involvement in terrorist plots targeting Turkish and US interests. But he was freed in 2004 when then-Prime Minister Erdoğan’s government passed an amnesty bill in parliament reducing sentences for some convicts.The wiretap from Şanlı’s car, in which he was driving Mir Vakili, who was seated on the passenger side, exposed how the IRGC worked secretly with Fidan in gathering intelligence on Turkey. The conversation took place on June 18, 2013, five days after a judge granted the authorization. Mir Vakili told Şanlı that he had talked to Fidan (code-named Emin) and that he learned about a scandal that took place during a Cabinet meeting chaired by Erdoğan in the wake of the Gezi anti-government protests. Erdoğan was insisting on crushing the nationwide protests with brute force, while then-Deputy Prime Minister Bülent Arınç and several others in the Cabinet advocated the view of compromising with the lead organizations that launched the protests over a controversial construction project in İstanbul’s historic Taksim Square.
In fact, Arınç, the acting prime minister while Erdoğan was away on a trip to North Africa, had already initiated such meetings with NGO leaders, sending signals that the government was willing to take a step back and listen to the concerns of local residents. The Cabinet meeting took place on June 10, 2013 after Erdoğan returned from the trip and lasted six-and-a-half hours, during which a heated discussion took place between Erdoğan and Arınç. Apparently irked by an angry Erdoğan’s insults, Arınç fired back, tendered his resignation and walked out of the meeting.
In the wiretap transcripts that showed the conversation of Mir Vakili with his right-hand man in the car between 18:39 and 19:43 on June 18, 2013, the IRGC operative says he talked to Fidan and learned about the incident from the Turkish intelligence chief. “Aga has gone crazy,” Mir Vakili said, referring to Erdoğan. Şanlı asked who he had talked to about this, and Mir Vakili responded by saying, “With Emin,” Fidan’s code name. When asked to elaborate on the incident, Mir Vakili said Erdoğan was angry at the meeting and claimed he was in a war. He scolded Arınç for saying the government should act calmly, prompting Arınç to fire back and stomp out of the meeting in anger. Mir Vakili also noted that Erdoğan was angry with Iran. He said everybody was against Erdoğan’s harsh position on the protests and that the prime minister was making things worse and instead should be quiet and let the Interior Ministry handle them.
Fidan’s divulging of secret information, as the prosecutor described it, from the Turkish Cabinet is a clear violation of Turkish laws on espionage and state secrets, and this was well documented with the duly authorized wiretap evidence. This was not the only evidence, of course, against Fidan as investigators found out about many meetings that took place between Mir Vakili and Turkish spy chief Fidan in several places including a café owned by another Iranian operative in Ankara’s Çukurambar district that was patronized by the new Islamist elite in Ankara. A room set up on the top floor of the café was specially designed by MİT as a shield against intercepts and eavesdropping. The evidence shows that on at least two occasions Fidan brokered meetings between Mir Vakili and Erdoğan and then-Foreign Minister Ahmet Davutoğlu in Ankara, assigned a protective detail to the IRGC general’s family and friends when he came for a shopping spree in Ankara and even provided a government plane to fly Mir Vakili back to Tehran.
Fidan was nurtured in Shiite studies in the Turkish capital while he was a low-key noncommissioned officer in his youth and was tapped by the Quds Force network. Erdoğan brought him into the government first as the head of development agency TIKA and then as deputy undersecretary of the Prime Ministry. He was named head of the intelligence service in 2010.
The Quds Force investigation was launched after a whistleblower came forward on August 8, 2010. Kamile Yazıcıoğlu, a 54-year-old woman who had fled from her abusive husband, informed Bursa’s counterterrorism unit that her husband, Hüseyin Avni Yazıcıoğlu, has been working for Iranian intelligence and provided documents to back up her claims. She later repeated her testimony to the İstanbul counterterrorism unit in depositions taken in March and April 2011. The allegations triggered a secret three-year investigation into Hüseyin Avni Yazıcıoğlu and his accomplices and contacts, including both Turkish officials and Iranian intelligence agents. Prosecutors in İstanbul launched an investigation on April 8, 2011, under case file 2011/762.
It turned out that Hüseyin Avni Yazıcıoğlu had been secretly communicating with Fidan. He already had a criminal record for his involvement in staging an anti-Zionist, pro-Shariah protest called Jerusalem Night in Ankara’s Sincan district in late January 1997, attended by the Iranian ambassador, who delivered a fiery speech. Yazıcıoğlu was the director of the Sincan Municipality’s education and culture department and organized an event that was used by the military as one of the reasons to oust the government in 1997. The military sent tanks rolling through Sincan to issue a stern warning to the government.
Yazıcıoğlu was convicted of aiding and abetting a terrorist organization and served more than three years in an Ankara prison. After his release, he moved to İstanbul, where he kept a low profile until 2008, when he was reactivated by Iranian intelligence, according to his wife’s testimony. Yazıcıoğlu had maintained close contact with the prime suspects in the murder of journalist Ugur Mumcu and academic Muammer Aksoy.
The most significant allegation raised by the whistleblower is that Iranian informant Yazıcıoğlu had remained in contact with Fidan and that they met several times. Both Yazıcıoğlu’s son and Fidan’s son were attending Bilkent University in Ankara, and their children were used as another channel of communication between the two.
Yazıcıoğlu’s wife claimed he had connections within MİT, the police and the government. He kept several passports at home as well as reports he wrote for Iranian intelligence. His wife claimed her son told her how he and his father surveyed the Çekmece Nuclear Research and Training Center (ÇNAEM) in İstanbul from a vehicle and indicated landmarks around the facility on a map, to which explanatory notes were attached. She also said her husband possessed satellite photos of the Israeli and American consulates in Istanbul, with detailed markings on back alleys and side streets noted on the images. It appears that Yazıcıoğlu had scouted the areas and later delivered reports to third parties.
The documents provided by his wife included top secret military maps of the southeastern provinces of Adana and Gaziantep and confidential information on public officials, including Cabinet members as well as senior members of the ruling Justice and Development Party (AKP). One document details how Yazıcıoğlu enlisted young men in a terrorist organization and focused recruitment efforts on those with anti-Israel and anti-US views. The handwritten notes seized by the police contain directions to drop points and secret meetings with Iranian intelligence agents. Police video captured his meeting with Naser Ghafari, the top representative of the Quds Force in Turkey, who worked undercover as a political attaché in the Iranian Consulate General in İstanbul. Police said Ghafari had contacts in Turkey other than Yazıcıoğlu.
Σενάρια για αλισβερίσι για αναγνώριση Αμπχαζίας από Τουρκία και κατοχικού καθεστώτος από Ρωσία
Κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μια όχι πολύ γνωστή αλλά μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή τουρκική εφημερίδα, την Sözcü (Εκπρόσωπος), μια «είδηση» για ένα πιθανό «αλισβερίσι» μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας με επίκεντρο την Κύπρο.
- Σύμφωνα με το δημοσίευμα, που αφορά σε συνέντευξη ενός απόστρατου Τούρκου συνταγματάρχη από δυο δημοσιογράφους της εφημερίδας, η Άγκυρα θα αναγνωρίσει την αποσχισθείσα περιοχή της Γεωργίας, την Αμπχαζία -την οποία στηρίζει και αναγνωρίζει η Ρωσία- και, σε αντάλλαγμα, η Ρωσία θα αναγνωρίσει το κατοχικό καθεστώς στις περιοχές της Κύπρου που κατέχει ο τουρκικός στρατός από το 1974. Και πως επιπλέον, κατά τον Τούρκο απόστρατο, η Μόσχα θα απαιτήσει «βάση» στην κατεχόμενη Καρπασία ή, τέλος πάντων, διαφόρων μορφών «διευκολύνσεις» ώστε να εξυπηρετηθεί στη μελλοντική «ανοικοδόμηση» της Συρίας, αλλά και για πιθανούς μελλοντικούς ενεργειακούς σχεδιασμούς της στην Ανατολική Μεσόγειο, που θα συνάδουν με αυτούς της Άγκυρας.
Ο ορμώμενος από το Κιόνελι -χωριό των σφαγιαστών οκτώ ανυπεράσπιστων Ελλήνων χωρικών το 1958- σχολιογράφος της τουρκικής εφημερίδας Χουριέτ Γιουσούφ (Ιωσήφ) Κανλί -φερέφωνο του Ερντογάν στην Κύπρο και απολογητή των εγκλημάτων του, ιδιαίτερα κατά των δεκάδων φυλακισμένων συναδέλφων του δημοσιογράφων- ανέλαβε να μας εξηγήσει τη «βαθύτερη» σημασία των θέσεων του απόστρατου. Υπογραμμίζει πως οι δυο δημοσιογράφοι της Sözcü, που είναι αντιπολιτευόμενη και κεμαλοεθνικιστική, θεωρούνται αξιόπιστοι. Για την όποια «αξιοπιστία» του απόστρατου δεν γράφει. Συμπληρώνει όμως πως ως «ανεξάρτητο» κράτος, το κατοχικό καθεστώς έδωσε «άδεια» στην Τουρκία να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις και πως επειδή αυτές δεν θα είναι Νατοϊκές, δεν θα περιπλέξουν σημαντικά τις σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ, αν η τελευταία, με τη σειρά της, εμπλακεί σε αλισβερίσι με τους Ρώσους με επίκεντρο την Κύπρο.
- Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγεται κάτι τέτοιο από Τούρκους. Σίγουρα κάτι σχετικό επιθυμούν. Σε συνέντευξή του στον σχολιογράφο Pepe Escobar ο καθηγητής Hasan Unal -κεμαλοεθνικιστής και αυτός αλλά αρεστός στον Ερντογάν- εισηγείται μια μελλοντική εξέλιξη των ρωσο-τουρκικών σχέσεων όπου «μπορεί τελικά να καταλήξουμε στο σημείο όπου οι Ρώσοι αναγνωρίζουν τη βόρεια Κύπρο και εμείς την Κριμέα ως μέρος της Ρωσίας. Εγώ θα έφτιαχνα και μια αεροναυτική βάση (στην Κύπρο) για κοινή χρήση από Ρωσία και Τουρκία.» (Εφημερίδα Asia Times και ιστότοπος Saker, 1/12/2018).
Διαβάζουμε σε δηλώσεις στον ελληνικό Tύπο πως επίσημες ρωσικές πηγές αποκηρύσσουν ως «ανοησίες» και ως «fake news» τα σχετικά που γράφουν τα τουρκικά ΜΜΕ και πως «η θέση της Ρωσίας είναι αμετάβλητη στο Κυπριακό». Και γνωρίζουμε από πρώτο χέρι -και ευτυχώς και παρά πολλοί στα δυτικά κέντρα εξουσίας- πως από τον Ερντογάν και κάτω, το ψεύδος, η παραπληροφόρηση και η προπαγάνδα είναι ενδογενή στο σύστημα εξουσίας που κυριαρχεί στην Τουρκία. Και με τους κεμαλοφασίστες πριν τον Ερντογάν τα ίδια είχαμε. Μόνο που αυτοί ήταν πολύ πιο «εξεζητημένοι» και πολύ πιο επιτήδειοι από τους ισλαμοφασίστες επιγόνους τους.
- Προσωπικά δεν αμφισβητώ την τοποθέτηση πως η ρωσική θέση παραμένει «αμετάβλητη». Αλλά για πόσο ακόμη; Και να μην έχουν καμιά αμφιβολία όλοι οι ετερόφωτοι και «εσπερόπληκτοι» στη Λευκωσία -και οι οποίοι πέφτουν μπρούμυτα με μόνο μια πρόσκληση από τον τρίτο ανθυποπρόξενο δυτικής πρεσβείας- πως αν η Ρωσία αρχίσει να λειτουργεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ όπως π.χ. η «εγγυήτριά» μας Μεγάλη Βρετανία, η αντίστροφη μέτρηση για την κατάλυση του κυπριακού κράτους θα έχει αρχίσει.
Συμβαίνουν «τέρατα και πράγματα» στην περιοχή μας τις τελευταίες δεκαετίες. Και δυστυχώς για μας έχει δημιουργηθεί μια εργαλειακή στρατηγική σχέση ανάμεσα σε Άγκυρα και Μόσχα, την οποία η πρώτη χρησιμοποιεί επίμονα για να υποσκάψει την παραδοσιακά σταθερή θέση της Ρωσίας σε ζωτικά για την Κύπρο ζητήματα που άπτονται αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Διότι είναι μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας που η Μεγάλη Βρετανία βυσσοδομεί έναντι της Κύπρου -υποσκάπτοντας την κυριαρχία της με περίτεχνα φραστικά τεχνάσματα εδώ και δεκαετίες- ποδηγετώντας ή παρασύροντας τη Γραμματεία του ΟΗΕ καθώς και άλλες δυτικές δυνάμεις με στόχο την «ομαλοποίηση» της τουρκικής κατοχής. Αυτή η «ομαλοποίηση» και η αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής παραμένει η διαχρονική πολιτική του Λονδίνου. Μπορεί η Ουάσιγκτον να διαφοροποιείται τελευταία έναντι της Κύπρου, όχι όμως και το Λονδίνο. Αν μπορούσε το Λονδίνο θα ήταν σήμερα απόλυτα ταυτισμένο με τη βουλιμική Άγκυρα.
- Ο μεγάλος για μας κίνδυνος είναι να αρχίσει να διαφοροποιείται η Μόσχα προς την αντίθετη με τις ΗΠΑ κατεύθυνση. Δηλαδή να αρχίσει αρχικά να «υιοθετεί» φαινομενικά ήσσονος σημασίας φιλοτουρκικές θέσεις π.χ. περισσότερη επίσημη παρουσία στις τουρκοκρατούμενες περιοχές. Στο Προεδρικό και στο ΥΠΕΞ δεν πρέπει να έχουν καμιά αμφιβολία για την πίεση -το πρέσινγκ που λεν στο ποδόσφαιρο- που εξασκούν οι Τούρκοι στους Ρώσους αναφορικά με ζητήματα της Κύπρου.
Αν και το παράδειγμα που θα αναφέρω δεν είναι το ίδιου μεγέθους, θέλω να θυμίσω ποιο ήταν ένα από τα πρώτα αποτελέσματα της εκτόνωσης των σχέσεων Άγκυρας-Δαμασκού την εποχή της λεγόμενης τουρκικής «πολιτικής μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες». Ήταν πριν το 2012, τότε που Ερντογάν και Άσαντ (και οι γυναίκες τους) αντάλλασσαν επισκέψεις και κρατούσαν, κυριολεκτικά, χέρι χέρι. Ως αποτέλεσμα ο Άσαντ άνοιξε ατμοπλοϊκή γραμμή από τη Συρία στα κατεχόμενά μας εδάφη. Τότε τρέχαμε και δεν προλαβαίναμε. Ευτυχώς ο Άσαντ την ακύρωσε όταν κατάλαβε με τι φίδι πήγε να κάνει παρέα. Όταν ο Ερντογάν του επιτέθηκε με τους τζιχαντιστές και αιματοκύλησε τη χώρα του.
Δεν αμφιβάλλω, επαναλαμβάνω, πως οι κουβέντες των Τούρκων για αλισβερίσι με τους Ρώσους είναι πράγματι «ανοησίες» και «fake news», όπως λεν οι Ρώσοι. Αλλά δεν είναι τυχαίο πως τέτοια δημοσιεύματα εμφανίζονται κατά καιρούς στα τουρκικά ΜΜΕ. Για αυτό στο Προεδρικό, στην προεδρική αυλή και στο ΔΗΣΥ του κ. Αβέρωφ, κυρίως, θα πρέπει να βάλουν την μπάλα κάτω και να πάψουν να φαντασιώνονται πως «ανήκουν στη Δύση», πως έτσι η Κύπρος προστατεύεται και πως, αντίθετα, η Μόσχα είναι δευτερεύουσας σημασίας δύναμη για την ασφάλεια του κυπριακού κράτους.
ΕASTMED KAI ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ
Είναι γεγονός πως η αμερικανική νομοθεσία EastMed Act σηματοδοτεί μια σημαντική διαφοροποίηση της πολιτικής της Ουάσινγκτον έναντι της Κύπρου σε σχέση με την τουρκολαγνεία του παρελθόντος. Ακούμε έστω και λεκτικές τοποθετήσεις υποστήριξης της Κύπρου έναντι των πειρατικών συμπεριφορών της Άγκυρας στην ΑΟΖ της Κύπρου, που είναι πρωτάκουστες. Αντίθετα, η Μόσχα παραμένει σιωπηρή που είναι μια θέση όχι αρεστή στη Λευκωσία. Όπως δεν είναι και αρεστές για τη Μόσχα κάποιες από τις πολιτικές του EastMed Act, που λεκτικά τη στοχοποιούν.
Το παρήγορο είναι πως οι αποχρώσεις αυτές στις κυπρο-ρωσικές σχέσεις είναι αντιληπτές στο ΥΠΕΞ. Ο κίνδυνος προέρχεται από αυτούς που πιστεύουν πως η Μόσχα δεν διαδραματίζει παρά μόνο «περιθωριακό» ρόλο στο Κυπριακό και στην ασφάλειά του κυπριακού κράτους. Όμως συμβαίνει το αντίθετο λόγω ακριβώς των διαχύσεων μεταξύ Ερντογάν και Πούτιν. Αν μας προκύψει καμιά εξέλιξη του τύπου «Συρίας – κατεχομένων», στην οποία αναφέρθηκα πιο πάνω, τότε είναι που θα αντιληφθούμε πως δεν έχουμε καμιά πολυτέλεια να συμπεριφερόμαστε ως εάν η Ρωσία έπαψε να είναι Μεγάλη Δύναμη με συμφέροντα στη Μεσόγειο -πολύ μεγαλύτερη από τη Μεγάλη Βρετανία- και πως πρέπει να ακολουθούμε, πάντοτε, μια ορθολογιστική πολιτική συμφερόντων απέναντί της χωρίς ιδεοληπτικές παρωπίδες.
Υ.Γ. Στις 20 Ιανουαρίου διοργανώθηκε εκδήλωση προς τιμήν του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου που οργανώθηκε από την Αρχιεπισκοπή στο Ίδρυμα της Αρχιεπισκοπής Κύπρου. Ήταν παρών ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και όλη η πολιτική ηγεσία του τόπου. Παρών ήταν και ο επιτετραμμένος της Ελλάδας. Δεν γνωρίζω ποιοι άλλοι εκπρόσωποι ξένων αντιπροσωπειών καλέστηκαν, αλλά ο μόνος που παραβρέθηκε ήταν ο Ρώσος πρέσβης. Κανείς από τους ομιλητές δεν χαιρέτισε, ως όφειλε και ως απαιτούσε το πρωτόκολλο, την παρουσία του. Λεπτομέρεια.
Η στρατηγική σημασία της γαλλικής στήριξης και τα ρεαλιστικά όριά της
Του Νίκου Μελέτη
Σημαντική πολιτική και διπλωματική στήριξη προσφέρει το Παρίσι στην Αθήνα στο πλαίσιο όχι μόνο των παραδοσιακά καλών σχέσεων των δυο χωρών αλλά και λόγω της στρατηγικής επιλογής του προέδρου Μακρόν για ανάληψη πιο ενεργού ρόλου ως αντίβαρο και συμπλήρωμα της γερμανικής κυριαρχίας στην Ε.Ε. αλλά και για διεύρυνση της γαλλικής επιρροής σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.
Παρά τις προσδοκίες που δημιουργούνται καθώς η επίσκεψη συμπίπτει με την στιγμή που η Τουρκική επιθετικότητα εναντίον δυο κρατών μελών της Ε.Ε., της Ελλάδας και της Κύπρου, την οποία το Παρίσι καταδικάζει και εκτιμά ως απειλή για την ασφάλεια και σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή, δεν θα πρέπει να δημιουργείται σύγχυση και να λειτουργεί παραπλανητικά η γαλλική στήριξη, ότι αρκεί για την αντιμετώπιση της Τουρκικής απειλής.
Η επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στο Παρίσι και οι συνομιλίες με τον Εμμανουέλ Μακρόν αναμένεται να επιβεβαιώσουν την στρατηγική σχέση των δύο χωρών η οποία ξεκινά από την εποχή Ζισκάρ ντ Εστέν- Κ. Καραμανλή, αναπτύχθηκε με τους Μιτεραν -Α.Παπανδρέου, διατηρήθηκε επι προεδρίας Σιράκ, συνεχίσθηκε επί Ν. Σαρκοζί και εδραιώθηκε στα χρόνια της κρίσης με την στηριξη της Ελλάδας τοσο από την Κριστίν Λαγκάρντ αλλά και από τον Φ. Ολάντ.
Η στρατηγική σχέση Ελλάδας- Γαλλίας είναι εξαιρετικά σημαντική σε ότι αφορά την στήριξη της Ελλάδας στην μεταμνημονιακη εποχή, αλλά οι προσδοκίες της Αθήνας αφορούν πλέον και τις κρίσιμες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας.
Η στρατηγική επιλογή του Ταγίπ Ερντογάν να επιβάλει τον δικό του «Νόμο» στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή, δεν θίγει μόνο τα ελληνικά και κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά μετατρέπεται σε απειλή για όλες τις χώρες της Μεσογείου και για την ίδια την Ευρώπη και τις Ευρωπαϊκές Αρχές και Αξίες, των οποίων η Γαλλία θεωρεί ότι είναι ο παραδοσιακός θεματοφύλακας.
Εξάλλου η Γαλλία τουλάχιστον τα τελευταία 25 χρόνια εκφράζει το ρεύμα εκείνων των ευρωπαίων που αμφισβητούν την δυνατότητα της Τουρκίας να ενταχθεί στην Ε.Ε., αλλά και την συμβατότητα της με τις ευρωπαϊκές Αρχές του Κράτους Δικαίου.
Σε περιφερειακό επίπεδο η Γαλλία δεν είναι έτοιμη να συμβιβαστεί με την προσπάθεια αναβίωσης της ζώνης επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον Τ. Ερντογάν σε περιοχές που και η ίδια λόγω παραδοσιακων σχέσεων και μακρόχρονης παρουσίας αναζητεί ρόλο και επιρροή . Δεν είναι τυχαίο ότι Τουρκία δεν βρέθηκε ποτέ ψηλά στην λίστα των αγοραστών γαλλικού αμυντικού υλικού σε αντίθεση με άλλες χώρες της περιοχής όπως η Ελλάδα και η Αίγυπτος.
Και φυσικά σε αυτό το πλέγμα πρέπει να προστεθεί η εμπλοκή του γαλλικού πετρελαϊκού κολοσσού της TOTAL και η εξασφάλιση αδειών έρευνας και εξόρυξης σε οριοθετημένα Οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αλλά και η δρομολόγηση αγοράς των γαλλικών φρεγατών Belhara.
Ο πρόεδρος Μακρόν ανακοίνωσε ο ίδιος πριν λίγες ημέρες την αναχώρηση του αεροπλανοφόρου Charles de Gaulle στο πλαίσιο της επιχείρησης “Chammal” που αφορά την αντιμετώπιση του ISIS . Είναι η πέμπτη φορά που το γαλλικό αεροπλανοφόρο επιχειρεί στο πλαίσιο της “Chammal” από το 2014 με αποστολές στην Ανατολική Μεσόγειο και στον Περσικό κόλπο, ενώ γαλλικά αεροσκάφη που απογειώθηκαν από το Charles de Gaulle έπληξαν στόχους του ISIS στο Ιράκ αλλα και στην Συρία.
Ο ο γάλος πρόεδρος ανακοίνωσε ότι το γαλλικό αεροπλανοφόρο θα συνοδεύεται από πολεμικά πλοία της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας.
Η παρουσία της ισχυρής αυτής αρμάδας με επικεφαλής το γαλλικό αεροπλανοφόρο στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι προφανές οτι δεν αφορά την τουρκική επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου .
Ούτε θα πρέπει να δημιουργείται η εντύπωση ότι η δύναμη αυτή ή το ίδιο το γαλλικό αεροπλανοφόρο εχουν αποστολή να παρέμβουν για να εμποδίσουν ένα τουρκικό ερευνητικό να επιχειρήσει παράνομες έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα η παρουσία του γαλλικού αεροπλανοφόρου στην περιοχή λειτουργεί αποτρεπτικά για την Τουρκία σε θεωρητικό επίπεδο, καθώς μέχρι στιγμής δεν έχει τεθεί ζήτημα ούτε έχει δηλωθεί ότι θα παρεμποδιστεί κάθε προσπάθεια της Τουρκίας να επιβάλει τετελεσμένα, τα οποία μπορεί να έχουν είτε την μορφή αποστολής ερευνητικού σκάφους στην ελληνική υφαλοκρηπίδα είτε στην παράνομη εκδίωξη ή ακόμη και σύλληψη ελληνικών αλιευτικών σκαφών στην περιοχή δυτικά της Ρόδου και της Κρήτης και νότια του Καστελόριζου, την οποία η Αγκυρα βαφτίζει «τουρκική ζώνη» βάσει του παράνομου Μνημονίου με την Λιβύη.
Πρακτικά η γαλλική παρουσία στην περιοχή θα λειτουργήσει περισσοτερο πυροσβεστικά ώστε να αποφευχθεί κλιμάκωση μετά από ένα θερμό επεισόδιο. Οταν δηλαδή θα είναι ήδη αργά..
Εξάλλου και στην περίπτωση της Κύπρου έχει καταστεί σαφές ότι η γαλλική αντίδραση δεν αφορά ούτε καλύπτει τις περιπτώσεις που κάποιο τουρκικό γεωτρύπανο και όχι απλώς ερευνητικό θίγει κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και «δικαιώματα» που έχει αποκτήσει η γαλλική TOTAL σε συγκεκριμένα οικόπεδα της Κυπριακής ΑΟΖ, όπως τωρα με την απόπειρα γεώτρηση του Yavuz στο Οικόπεδο 8.
Η αξιοπιστία των γαλλικών δεσμεύσεων θα δοκιμασθεί εάν η Τουρκία επιχειρήσει να εμποδίσει γεωτρύπανο το οποίο έχει μισθώσει η TOTAL για δοκιμαστικές γεωτρήσεις στα Οικόπεδα 6 και 7 της Κυπριακής ΑΟΖ τον Φεβρουάριο ή Μάρτιο.
Η γαλλική στήριξη η οποία θα εκφρασθεί και σε ανώτατο επίπεδο στην συνάντηση Μακρόν -Μητσοτάκη είναι εξαιρετικά σημαντική, αλλά μόνο στο πλαίσιο μιας συνολικότερης στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής.
Κακό σημάδι η διακοπή επικοινωνίας
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣΟ πρωθυπουργός έθεσε την κόκκινη γραμμή σε σχέση με το τι θα πράξει η Ελλάδα αν η Τουρκία προχωρήσει σε έρευνες σε περιοχή ελληνικής κυριαρχίας. Καλώς το έπραξε. Η Αθήνα δύσκολα θα κατηγορηθεί για απρόσμενη κλιμάκωση αφού έχει δώσει ό,τι σήμα μπορούσε να δώσει. Αυτή είναι άλλωστε η εθνική γραμμή που είχαν διατυπώσει στελέχη της κυβέρνησης Τσίπρα σε εταίρους και συμμάχους.
Η κυβέρνηση έχει κάνει ό,τι είναι εφικτό από πλευράς συμμαχιών. Η σχέση με το Ισραήλ είναι εμπεδωμένη και στέρεη. Το ίδιο με την Αίγυπτο.
Η σχέση με τις ΗΠΑ, με όλες τις αβεβαιότητές της λόγω Τραμπ, βρίσκεται σε καλό δρόμο. Η Γαλλία στηρίζει τα ελληνικά συμφέροντα και θα το δείξει απτά το επόμενο διάστημα.
Το ερώτημα που πολλοί πολίτες θέτουν είναι: «Ωραία, και αν η Τουρκία συνεχίσει στον ίδιο δρόμο και η Ελλάδα αναγκαστεί να απαντήσει, τι θα πράξουν οι σύμμαχοί μας;». Για να μην απογοητευθούμε αδίκως, καλό είναι να θυμόμαστε ότι κανείς δεν θα πολεμήσει και δεν θα θυσιάσει ανθρώπινες ζωές για λογαριασμό άλλου.
Αυτό που μάλλον θα κάνουν και μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά είναι να έχουν μια ενισχυμένη παρουσία στη θερμή περιοχή. Οπωσδήποτε θα υπάρξουν δηλώσεις, απειλές κυρώσεων, αλλά μέχρις εκεί. Το παράδοξο θα είναι ότι η μόνη που θα μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο και να μιλήσει πειστικά στον Ερντογάν, εν μέσω μιας κρίσης, θα είναι η Γερμανίδα καγκελάριος. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ξέρουμε τι θα πράξει, ο Εμανουέλ Μακρόν έχει κάκιστη σχέση, η νέα ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν μετράει στην Αγκυρα.
Προς το παρόν μπορούμε να κάνουμε μόνο σενάρια για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Καλό είναι να είμαστε έτοιμοι για όλα, να μην είμαστε μόνοι μας και να αποφύγουμε την αχρείαστη κλιμάκωση και το εσωτερικό πολιτικό κλωτσοσκούφι.
Το ανησυχητικό είναι πως αυτή την ώρα μοιάζουν να έχουν κλείσει τα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας και το ζήτημα να έχει γίνει κάπως… προσωπικό από την πλευρά του Τούρκου ηγέτη. Κλειστά κανάλια και εμμονές δεν είναι ποτέ καλό σημάδι στις διεθνείς σχέσεις.
Και σίγουρα δεν φταίει η Ελλάδα για αυτό.
“Καθημερινή”
Προς Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου…
Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης
Ο αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου κατά τακτά χρονικά διαστήματα κάνει δηλώσεις σχετικές με Ελληνικά νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου, ισχυριζόμενος πως «ανήκουν στην Τουρκία».
Σε κάθε δήλωση υπάρχει μια σκόπιμη σύγχυση όσον αφορά τον αριθμό τους. Άλλοτε «18 νησιά είναι υπό κατάληψη από τους Έλληνες στρατιώτες» (Haberturk / Δεκέμβριος 2017), άλλοτε «156 νησιά και βραχονησίδες που ανήκουν στην Τουρκία και η στρατιωτικοποίηση τους δεν είναι σωστή» (Εφημερίδα Sozcu /Μάρτιος 2018) και άλλοτε αναρωτιέται «Γιατί η κυβέρνηση δεν βγάζει άχνα για τα 16 κατεχόμενα νησιά του Αιγαίου» (ομιλία στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, Ιούνιος 2019).
Το 2018 δήλωνε πανευτυχής πως «Το 2019 θα έρθω στην εξουσία και θα τα πάρω, όπως πήρε ο Ετζεβίτ την Κύπρο», λες και κλέβει κότες από ανυποψίαστους αγρότες!
Πριν από λίγες μέρες (Ιανουάριος 2020) σε συνέντευξη του στον τηλεοπτικό σταθμό Haber Global, ο αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης ασκώντας έντονη κριτική για την απόφαση Ερντογάν να στείλει στρατό στην Λιβύη, είπε και τα εξής ανιστόρητα:
«Υπάρχουν νησιά στο Αιγαίο, σωστά; Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης, αυτά τα νησιά πρέπει να εκκαθαριστούν από όπλα. Καμία χώρα δεν έχει το δικαίωμα να διαθέτει ένοπλες δυνάμεις σε αυτά τα νησιά. Υπάρχουν Έλληνες στρατιώτες στα ελληνικά νησιά; Ναι. Τα νησιά, που μας ανήκουν, είναι υπό κατοχή; Ναι, είναι. Πού είναι ο εθνικός ήρωας; Πού είναι ο παγκόσμιος ηγέτης; Πού είναι αυτός ο άνθρωπος; Είναι ο μόνος άνθρωπος εξαιτίας του οποίου η Τουρκία θα απωλέσει τη Γαλάζια Πατρίδα».
Η εικόνα που εισπράττουμε είναι ότι πίσω από την ειρηνική διάθεση κάθε μορφωμένου Τούρκου πολίτη, πίσω από τις τηλεοπτικές σειρές με τις οποίες μας βομβαρδίζουν καθημερινά οι Ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί και οι οποίες παρουσιάζουν ένα φιλειρηνικό και καλοπροαίρετο μέσο Τούρκο πολίτη με τα ίδια βάσανα, πίσω από την απλόχερη, ανθρώπινη υποστήριξη και ασφάλεια που παρέχουμε σε κάθε κυνηγημένο Τούρκο πολίτη που καταφεύγει στην Ελλάδα για να γλυτώσει από την Ερντογανική «Δημοκρατία», καραδοκεί έναδιαχρονικό, τερατώδες, απάνθρωπο και επιθετικό καθεστώς παντουρκιστών* που κάθε περίοδο απλά αλλάζει το όνομα των εκπροσώπων του: Εμβέρ Πασάς, Μουσταφά Κεμάλ, Ισμέτ Ινονού, Αντάν Μεντερές, Μπουλέντ Ετσεβίτ έως τους σημερινούς Ρετζέπ Τ. Ερντογάν, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, Ντεβλέτ Μπαχτσελή ή Μεράλ Ακσενέρ! Όλοι ανεξαιρέτως από την ίδια μήτρα παντουρκιστών, από το ίδιο καθεστώς με τον κοινοβουλευτικό φετετζέ! Αν κάποιος διαφωνεί με το αποκρουστικό αυτό καθεστώς, κλείνεται αμέσως στην φυλακή, όπως ακριβώς ο Σελαχετίν Ντεμιρτάς και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι!
Κάθε καλόπιστος άνθρωπος λοιπόν, δεν μπορεί παρά να αγανακτεί από το θράσος και την υποκρισία του κ. Κιλιτσντάρογλου.
Μπορεί ακόμα να του κάνει μερικές απλές ερωτήσεις, όπως:
Γιατί κ. Κιλιτσντάρογλου η Τουρκία έχει δικαίωμα να δημιουργεί απέναντι από τα Ελληνικά νησιά την στρατιά του Αιγαίου, με εκατοντάδες αποβατικά σκάφη που απειλούν καθημερινά την ασφάλεια τους και η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να φροντίσει την άμυνα τους; Γιατί η Τουρκία δικαιούται να παραβιάζει καθημερινά τον Ελληνικό εναέριο χώρο πάνω από κατοικημένα Ελληνικά νησιά και η Ελλάδα δεν δικαιούται να αμυνθεί;
Γιατί κ. Κιλισντάρογλου εσείς μπορείτε ελεύθερα να μας απειλείτε καθημερινά με σκόπιμα νεφελώδη «επιχειρήματα» και εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών;
Μήπως καλομάθατε με την εκ του ασφαλούς εισβολή σας στην απροστάτευτη, μαρτυρική Κύπρο, με τις πλάτες άλλων, και ψάχνετε εναγωνίως το επόμενο θύμα σας;
Γιατί κ. Κιλιτσντάρογλου, όταν εσείς «αισθανθήκατε κίνδυνο» από τους Κούρδους της Συρίας κάνατε τρείς εισβολές μέσα σε ξένα εδάφη για να δημιουργήσετε «ζώνη ασφαλείας»; Δεν μας λέτε «ευχαριστώ» που δεν σας ζητήσαμε ακόμα, με την δική σας ακριβώς λογική, να δημιουργήσουμε και εμείς μια «ζώνη ασφαλείας» μέσα στα Μικρασιατικά παράλια για να προστατευθούμε;
Εσείς που μας κατηγορείτε ότι παραβιάσαμε την Συνθήκη της Λωζάνης μήπως θυμάστε τί κάνατε εσείς; Εξευτελίσατε τις κρυστάλλινες υποχρεώσεις που αναλάβατε με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης για την Ίμβρο και την Τένεδο, μειώνοντας τον χριστιανικό πληθυσμό από το 92% που ήταν όταν σας παραδώσαμε τα νησιά σε λιγότερο από 1% σήμερα! Τι λέτε, δεν πρέπει σας τα ζητάμε επίμονα πίσω, αφού παραβιάσατε ασύστολα, ξεδιάντροπα και προκλητικά όλες τις υποχρεώσεις που αναλάβατε;
Εσείς που μας κατηγορείτε ότι παραβιάσαμε την Συνθήκη της Λωζάνης, θυμάστε μήπως αν τηρήσατε κάποιο από τα άρθρα της Συνθήκης για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης; Μην κάνετε τον κόπο να ψάξετε: Κανένα απολύτως! Επιστράτευση είκοσι ηλικιών το 1940, ρατσιστικό βαρλίκι το 1942, πογκρόμ με πολλούς νεκρούς το 1955, απελάσεις το 1964 και αμέτρητα άλλα! Μας μιλάτε για παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης εσείς που την έχετε κατά-εξευτελίσει;
Νομίζετε κ. Κιλιτσντάρογλου πως μπορείτε στο διηνεκές να περιφρονείτε όλες τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνετε και να απαιτείτε από όλους τους άλλους να σέβονται τις δικές τους υποχρεώσεις όπου και όποτε σας βολεύει;
Δεν θα έπρεπε σαν αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης να γνωρίζετε πολύ καλά πως τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα κατά πλήρη κυριαρχία από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων, τον Απρίλιο του 1947, αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στον οποίο παριστάνατε τον επιτήδειο ουδέτερο όταν εμείς χύναμε ποταμούς αίματος;
Δεν θα έπρεπε σαν αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης να γνωρίζετε πολύ καλά πως απαγορεύονται οι υπερπτήσεις πάνω από τα νησιά της Μυτιλήνης, της Χίου, της Σάμου και της Ικαρίας, όπως απαγορεύονται οι υπερπτήσεις Ελλήνων στις ακτές της Ανατολίας, σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης που τόσο θρασύτατα επικαλείστε; Μας είδατε να πετάμε εμείς επάνω από την Ανατολία; Εσείς γιατί παραβιάζετε καθημερινά τον εναέριο χώρο μας; Μήπως έχετε το ακαταλόγιστο και δεν το ξέραμε;
Δεν θα έπρεπε σαν αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης να γνωρίζετε πολύ καλά πως ο δικός σας Υπουργός των Εξωτερικών Tevfik Rüştü Aras (1883-1972) το 1936 αναγνώρισε πανηγυρικά και εγγράφως το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας να εγκαταστήσει στρατεύματα σε Λήμνο και Σαμοθράκη;
Δεν έχετε καταλάβει ακόμα πως οι εποχές που κάνατε ότι θέλατε με τις πλάτες των άλλων, πέρασαν ανεπιστρεπτί; Δεν καταλάβατε που η «σαρωτική στρατιωτική υπεροχή» που νομίζετε ότι έχετε, βρίσκεται πίσω από τα σίδερα των γεμάτων φυλακών σας;
Ακόμα ονειρεύεστε πως με «σύνορα της καρδιάς», «γαλάζιες πατρίδες» και πράσινα άλογα θα ξαναστήσετε οθωμανική αυτοκρατορία τον 21ο αιώνα;
Νομίζετε ακόμα πως με φτηνό, θολό και επικίνδυνο λαϊκισμό σε αμόρφωτους πληθυσμούς της ανατολής που μαγεύονται σε κάθε ιδέα «κατάκτησης», εξυπηρετείτε την αποκρουστική ιδεολογία σας;
Δεν αντιλαμβάνεστε την καθολική διπλωματική απομόνωση της σύγχρονης Τουρκίας την οποία δεν εμπιστεύεται πλέον καμία σοβαρή κυβέρνηση – ακόμα και αυτές που θεωρείτε «φίλες»;
Η μήπως πιστεύετε που αυτοί που τώρα σας καλοπιάνουν και σας λένε όμορφα λόγια για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, δεν θα σας τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια όταν έρθει η ώρα; Δεν καταλαβαίνετε ότι εσείς και οι όμοιοι σας οδηγείτε την σύγχρονη Τουρκία στα βράχια;
Και για να τελειώνουμε: Οφείλουμε σε εσάς και τους ομοϊδεάτες σας ένα μεγάλο «ευχαριστώ» γιατί με τις επαναλαμβανόμενες ανοησίες σας, αφυπνίσατε σύσσωμο τον όπου γης Ελληνισμό.
Και σας συνιστούμε να μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε πως ο σημερινός Ελληνισμός μοιάζει σαν τους απροστάτευτους που δολοφονείτε χωρίς ίχνος ντροπής στην μακραίωνη ιστορία της βουτηγμένης σε αίμα αθώων ιδεολογίας σας.
Έχετε την δυνατότητα να γίνετε ένα ειρηνικό, πολιτισμένο κράτος που σέβεται την διεθνή έννομη τάξη, όπως ακριβώς θα επιθυμούσε το συντριπτικό ποσοστό των μορφωμένων Τούρκων και των άλλων λαών της Ανατολής.
Αν δεν το κάνετε, παρακαλώ βεβαιωθείτε πως απλά χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο. Και αν πιστεύετε πως θα σπάσει ο τοίχος και όχι το κεφάλι σας, τόσο το χειρότερο για σας!
*Παντουρκισμός και Τουρκική πολιτική απέναντι στον Ελληνισμό, στο διαχρονικό, αυτοβιογραφικό βιβλίο «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» που είναι διαθέσιμο εντελώς δωρεάν τόσο στην 5.η Ελληνική έκδοση (2020) όσο και στην 3.η Αγγλική έκδοση (2019) από την Βιβλιοθήκη του International Hellenic Association
INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΡΙΜΠΕΝΤΡΟΠ-ΜΟΛΟΤΟΦ*
Νικόλαος Καρατουλιώτης* “Μακεδονία” 26.01.20
ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ.
Με την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ευρώπη στερούμενη παντελώς πετρελαϊκών κοιτασμάτων αντιμετωπίζει οικονομική και κοινωνική κατάρρευση. Με το σχέδιο «Μάρσαλ» και με τα πετροδολάρια, οι Αμερικανοί ανέλαβαν την επίλυση του ευρωπαϊκού ενεργειακού προβλήματος , εφοδιάζοντας με καύσιμα την γηραιά ήπειρο. Το αντάλλαγμα ήταν η πλήρης υποταγή της Ευρώπης στην Αμερική και η στρατιωτική της εξάρτηση στο ΝΑΤΟ.
Το ΝΑΤΟ, είναι το εργαλείο εκείνο που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να κρατούν τη Γερμανία “ κάτω “, τη Ρωσία “ έξω ”, και τους εαυτούς τους “μέσα ” στην Ευρώπη.
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αμηχανίας και ομφαλοσκόπησης, τον Μάιο του 1997 ανακοινώνεται το νέο «γεωπολιτικό μανιφέστο» των Ηνωμένων Πολιτειών, με το οποίο χαράσσεται η νέα εθνική στρατηγική προκειμένου οι Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους μέσα στο νέο μεταψυχροπολεμικό διεθνές σύστημα όπου μέσα από ιστορικές συγκυρίες αναδείχθηκαν σε ηγεμονική δύναμη παγκόσμιας κλίμακας.
Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής είναι:
α. αποδυνάμωση της Ρωσίας στον ιστορικό της χώρο
β. αποτροπή «οιασδήποτε μορφής συμμαχίας» Ρωσίας και Ευρώπης
γ. αποτροπή μετεξέλιξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ανεξάρτητη δύναμη.
Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας με την ταυτόχρονη εμφάνιση της παγκοσμιοποίησης έπαιξε ένα τρελό παιχνίδι στους εμπνευστές της απελευθέρωσης του εμπορίου και της ελεύθερης διακίνησης του κεφαλαίου.
Οι ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ για τον έλεγχο των πετρελαίων με την ταυτόχρονη ανάπτυξη της Ασίας και με την αλματώδη εκβιομηχάνιση της Κίνας, είχε σαν αποτέλεσμα την εκρηκτική ζήτηση πετρελαίου, η οποία με την σειρά της είχε σαν αποτέλεσμα την εκτόξευση της τιμή του στα 110 $ το βαρέλι.
Αυτό με την σειρά του είχε σαν αποτέλεσμα να γεμίσουν τα ταμεία του Πούτιν και να σηκώσει κεφάλι η Ρωσία, επανακάμπτοντας και διεκδικώντας την θέση της στην διεθνή σκακιέρα, όχι σαν χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά ως ιμπεριαλιστική δύναμη.
Οι Αμερικανοί αιφνιδιασμένοι από την αλυσιδωτή αντίδραση που οι ίδιοι δημιούργησαν, γίνονται ποιο επιθετικοί και προσπαθούν να απομονώσουν ενεργειακά την Ρωσία, με αποτέλεσμα να έχουμε τον πόλεμο των αγωγών.
Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΑΙΚΤΗ.
Η Ρωσία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου μετά την Σαουδική Αραβία και ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου. Τα έσοδα από την εξαγωγή ενέργειας αντιπροσωπεύουν το 40% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος.
Ο Πούτιν επανεθνικοποίησε τις ενεργειακές εταιρείες και μέσα από αυτές άρχισε να παράγει εξωτερική πολιτική και η Ρωσία να διεκδικεί τον ρόλο της στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα.
Προκειμένου να υλοποιήσει η Ρωσία την ενεργειακή πολιτική της και να προσδέσει την Ευρώπη στο ενεργειακό της άρμα αντιμετώπισε ένα τεράστιο τεχνικό πρόβλημα, καθόσον όλα τα δίκτυα μεταφοράς υδρογονανθράκων ήταν προσαρμοσμένα στις ανάγκες της Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία αναγκάστηκε να επανασχεδιάσει το δίκτυο διανομής υδρογονανθράκων προκειμένου να παρακάμψει κάποιους παραδοσιακούς δρόμους – χώρες μεταφοράς (Ουκρανία, Λευκορωσία και Πολωνία) με τις οποίες στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξε ένταση.
Έτσι επανασχεδίασε δύο μεγάλους αγωγούς:
- Βόρεια Διαδρομή (Nord Stream)
- Νότια Διαδρομή (South Stream)
Βόρεια Διαδρομή (NORD STREAM)
Εικόνα 20. Βόρεια Διαδρομή
Ο Nord Stream είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος υποθαλάσσιος αγωγός στον κόσμο 1220 χιλιόμετρα και περνά από τις ακτές της Φινλανδίας, Σουηδίας και Δανίας.
Στοίχισε σχεδόν 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ και κατασκευάστηκε μέσα σε μόλις 16 μήνες.
Η συνεργασία Γερμανίας και Ρωσίας ήταν και θα είναι πάντοτε ο μεγάλος εφιάλτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Το συγκεκριμένο έργο τους ενόχλησε σφόδρα διότι μέσω αυτού, δηλαδή της ενέργειας, υπάρχει κίνδυνος ενοποίησης της Ευρασίας. Μάλιστα δεν έλειψαν και οι κακεντρεχείς χαρακτηρισμοί περί υλοποίησης του συμφώνου Ρίμπεντροπ – Μολότοφ μέσω της ενέργειας. Εξάλλου ο Καγκελάριος Σρέντερ χαρακτηρίστηκε από Τομ Λάντος, πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών ως «πολιτική πόρνη», επειδή συμμάχησε ενεργειακά με την Ρωσία. Η υλοποίηση του συγκεκριμένου έργου δεν είναι μια απλή ενεργειακή σύνδεση Ρωσίας Γερμανίας, αλλά η στρατηγική σύγκληση των συγκεκριμένων χωρών που τείνουν να μεταβάλουν το γεωπολιτικό παίγνιο περιοχής.
Η μεν Ρωσία δένει ενεργειακά την Γερμανία, η δε Γερμανία έχοντας φτηνό αέριο τείνει να καταστεί ο οικονομικός επικυρίαρχος της Ευρώπης. Και όπως λέει μια αμερικανική παροιμία «είναι δύσκολο να τσακωθούνε δύο, που ο ένας έχει τα χέρια του στις τσέπες του άλλου».
Και ενώ λειτούργησε η Βόρεια Διαδρομή (Nord Stream) (κατασκευάζει και δεύτερο αγωγό με παράλληλη όδευση), δεν συνέβη το ίδιο με την Νότια Διαδρομή (South Stream), πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή(η οποία υπέγραψε…) κλπ.
ΠΑΡΟΥΣΑ ΦΑΣΗ
Τα προσφάτως ανευρεθέντα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Ισραήλ – Κύπρο – Αίγυπτο και τα λίαν συντόμως Ελληνικά , δημιουργούν νέα δεδομένα για την περιοχή. Αυτό από μόνο του αλλάζει τα διεθνή δεδομένα, δημιουργεί νέες δυναμικές και εξαναγκάζει τους μεγάλους παίκτες σε επανασχεδιασμό των συμμαχιών τους και της στρατηγικής τους.
Μέσα σε αυτή την λογική δημιουργούνται νέες συμμαχίες αλλά και αντιπαλότητες.
Η προσέγγιση Ισραήλ – Αιγύπτου- Κύπρου-Ελλάδας με τις ευλογίες των ΗΠΑ γίνεται προκειμένου να υλοποιηθεί ο αγωγός EAST MED.
Ο οποίος μεταφέροντας τα κοιτάσματα της περιοχής επιλύει το ενεργειακό πρόβλημα της Ευρώπης.
Η ενεργειακή ασφάλεια λοιπόν της Ευρώπης αναγκαστικά είναι στενά δεμένη με την Ρωσία. Το γεγονός αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, που σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να δουν μια Ευρώπη ενεργειακά συνδεδεμένη με απόλυτο τρόπο με την Ρωσία. Μια Ευρώπη η οποία θα άγεται και θα φέρεται σύμφωνα με τις υποδείξεις της Ρωσίας μέσω του ενεργειακού ομφάλιου λώρου. Οι λόγοι ευνόητοι καθόσον μια τέτοια σχέση, εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό εργαλείο υπέρ της Ρωσίας με αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση των Ηνωμένων Πολιτειών και την ταυτόχρονη Γεωπολιτική αναβάθμιση της Ρωσίας. Εάν το παραπάνω συνδυαστεί και με την ενεργειακή πολιτική της Ρωσίας με την Κίνα και την Ινδία, τότε υλοποιείται το εφιαλτικότερο γεωπολιτικό σενάριο όπου η Ρωσία με όπλο την ενέργεια, ενώνει την Ευρασία και καθίσταται ο παγκόσμιος επικυρίαρχος.
Μέσα σε αυτή την λογική ενώ αντέδρασε στην κατασκευή του Nord Stream (αλλά δεν πέτυχε τον στόχο της), τώρα στην Νότια Διαδρομή από γεωπολιτικής άποψης οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι διατεθειμένες να κάνουν τα αδύνατα δυνατά, έτσι ώστε να επιτύχουν την απομόνωση της Ρωσίας από αυτή την Διαδρομή.
Η Ρωσία από την μεριά της, επιθυμεί διακαώς την ματαίωση της κατασκευής του συγκεκριμένου αγωγού( EAST MED) και συμμαχώντας με την ενεργειακά υποταγμένη Γερμανία βάζει στο “γεωπολιτικό παίγνιο την Τουρκία” προκειμένου να αποσταθεροποιήσει την περιοχή και να ματαιωθεί η κατασκευή του εν λόγου αγωγού.
Η Τουρκία από την μεριά της, δράττεται της ευκαιρίας να διεκδικήσει μια σειρά από παράλογες απαιτήσεις σε βάρος της Ελλάδας οι οποίες θα την καταστήσουν περιφερειακή δύναμη με την υλοποίηση του νέο-οθωμανισμού (σύνορα καρδιάς, γαλάζια πατρίδα) κλπ.
Τα συγκρουόμενα συμφέροντα των αγωγών, είναι εμφανή στον παραπάνω χάρτη όπου η νεότερη εκδοχή της Νότιας διαδρομής είναι ο κατασκευαζόμενος σήμερα Tourkish stream μεταξύ Ρωσίας- Τουρκίας.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Η ενεργειακή συμμαχία Γερμανίας Ρωσίας με την κατασκευή του αγωγού, τροφοδότησε με φθηνό αέριο την Γερμανία “μόλις 5 $» το γιγατζάουλ, ενώ η Ελλάδα το προμηθεύεται με 13,5 $. Με φθηνή ενέργεια η Γερμανία υπέταξε οικονομικά τον Νότο και τώρα με τον διαχρονικό και στρατηγικό σύμμαχο της την Τουρκία, προσπαθεί να δημιουργήσει προβλήματα στην περιοχή και ειδικότερα στον αδύναμο κρίκο της συμμαχίας (Αίγυπτος- Ισραήλ -Κύπρος – Ελλάδα) που είναι ο Ελληνισμός (Κύπρος –Ελλάδα). Μέσα σε αυτή την λογική, καλεί την Τουρκία στην διάσκεψη του Βερολίνου για την Λιβύη και απαξιώνει την Ελλάδα.
Η ενεργειακή ασφάλεια όμως της Ευρώπης αναγκαστικά είναι στενά δεμένη με την Ρωσία. Το γεγονός αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, που σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να δουν μια Ευρώπη ενεργειακά συνδεδεμένη με απόλυτο τρόπο με την Ρωσία. Μια Ευρώπη η οποία θα άγεται και θα φέρεται σύμφωνα με τις υποδείξεις της Ρωσίας μέσω του ενεργειακού ομφάλιου λώρου.
Οι ευκαιρίες που παρουσιάζονται είναι τεράστιες για την Ελλάδα. Πρωτίστως όμως απαιτούνται ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και αποφασιστικότητα, διότι η επίκληση του Διεθνούς δικαίου είναι κενό γράμμα, καθόσον σύμφωνα με την Θουκυδίδειο λογική, ο ισχυρός επιβάλει ότι του επιτρέπει η δύναμη του και ο ασθενής παραχωρεί ότι του επιβάλει η αδυναμία του.
*Γεωπολιτική Σκακιέρα η Ελλάδα στο κέντρο των γεωστρατηγικών συγκρούσεων . Εκδόσεις Ηρόδοτος, συγγραφέας Νίκος Καρατουλιώτης.
*Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος Ε.Α.