Αρχική Blog Σελίδα 2551

Το νομικό καθεστώς των Ιμίων

Από
anixneuseis
-
1
ΛΟΥΚΑΣ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ*

Επανειλημμένως η Τουρκία με αναφορές στο θέμα επισήμων, προεξάρχοντος, φυσικά, του Ερντογάν, και ανεπισήμων («γκρίζων λύκων» κ.λπ.), έχει δηλώσει ότι οι βραχονησίδες Ιμια ανήκουν σε αυτήν. Η θέση αυτή της Τουρκίας είναι λανθασμένη.

Το αληθές νομικό καθεστώς των Ιμίων, αλλά και των λοιπών, αμφισβητουμένων από αυτήν βραχονησίδων, έχει ως εξής: Με το άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης: «Η Τουρκία παραιτείται, υπέρ της Ιταλίας, παντός δικαιώματος και τίτλου επί των νήσων Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψών, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου». Με το άρθρο 16 της ίδιας Συνθήκης: «Η Τουρκία δηλοί ότι παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως, επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη άτινα κείνται πέραν των προβλεπομένων υπό της παρούσης Συνθήκης ορίων, ως και επί των νήσων…».

Ακολούθως, λόγω των υφισταμένων, μεταξύ των δύο χωρών αμφισβητήσεων ως προς τις νησίδες, το Πρωτόκολλο της 28.12.1932, που υπεγράφη μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας στην Αγκυρα, καθόρισε τα σύνορα των Δωδεκανήσων με την Τουρκία και χάραξε το θαλάσσιο όριο στο μέσον ακριβώς της αποστάσεως των νησίδων Κardak (Ιμια) και της νήσου Kato της Ανατολίας, όπως εμφαίνεται στο σημείο 30 της οροθετικής γραμμής Δωδεκανήσων -Τουρκίας, του χάρτη 6 του Πρωτοκόλλου.

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Τεβφίκ Ρουσδή Αράς, απηύθυνε επιστολή προς τον Ιταλό πρέσβη με την οποία, μεταξύ άλλων, έγραφε ότι: «Η συνθήκη την οποία υπογράψαμε, έχοντας έτσι ρυθμίσει κατ’ ευχήν την οροθέτηση των θαλασσίων συνόρων των νήσων και νησίδων του Αιγαίου, των οποίων υπήρξε μέχρι σήμερα αντικείμενον αμφισβητήσεως μεταξύ μας και έχοντας αποδεχθεί το γεγονός ότι ολόκληρη η απομένουσα θαλασσία ιταλοτουρκική μεθόριος δεν αποτελεί αντικείμενο καμίας διαφοράς οποιασδήποτε φύσεως μεταξύ των δύο μερών, έχω την τιμήν να απευθύνω την πρόταση να προχωρήσετε αμέσως στη διαγράμμιση αυτού του τμήματος των συνόρων».

Περαιτέρω, με τη Συνθήκη των Παρισίων της 10.2.1947, συμφωνήθηκε, μεταξύ των συμβαλλομένων χωρών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν η Ελλάδα και η Ιταλία, με το άρθρο 14 αυτής ότι «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα, εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου, τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας».

Επομένως, στην Ελλάδα εκχωρήθηκαν και οι νησίδες Ιμια ή Λίμνια, οι οποίες είναι παρακείμενες της ελληνικής νήσου Καλύμνου και απέχουν 3,8 μίλια από το Μποντρούμ (Αλικαρνασσός), 5,5 μίλια από την Κάλυμνο και 2,5 μίλια από την ελληνική νησίδα Καλόλιμνος. Αλλωστε, με το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης, ορίστηκε ότι «αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».

Επομένως: Οι νησίδες Ιμια (Λίμνια) δεν είναι τουρκικές για έξι λόγους: α) Τις είχε εκχωρήσει η Τουρκία στην Ιταλία με τη Συνθήκη των Παρισίων, ως εξαρτώμενες εκ της νήσου Καλύμνου, β) είχε παραιτηθεί από «παν δικαίωμα» επ’ αυτών, γ) είχε συμφωνηθεί με το Πρωτόκολλο της 28.12.1932 ότι ανήκουν στην Ιταλία, δ) είχε δηλώσει ρητώς ο υπουργός Eξωτερικών της Τουρκίας Ρουσδή Αράς ότι δεν υπάρχει «καμία διαφορά οποιασδήποτε φύσεως, μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας ως προς τις νησίδες αυτές», ε) η Τουρκία είχε αποδεχθεί, με τη συμφωνία, ότι σε αυτήν υπάγονται οι νησίδες που είναι σε απόσταση μικρότερη των τριών μιλίων από την ακτή της Ανατολίας, και στ) οι νησίδες Iμια απέχουν από την ακτή της Ανατολίας 3,8 μίλια και επομένως κείνται πέρα των τριών μιλίων από αυτήν.

Συμπέρασμα: Οι νησίδες Iμια ανήκουν στην Ελλάδα, για όλους τους πιο πάνω λόγους.

* Ο κ. Λουκάς Λυμπερόπουλος είναι επίτιμος αρεοπαγίτης, Δ.Ν.

“Καθμερινή”

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΔΕΝ ΒΟΗΘΑ

Από
anixneuseis
-
1

Κατ αρχάς να καθησυχάσω τους φίλους απο μακρυά. Καμιά απειλή δεν υφίσταται η χώρα να κοπεί στα δύο όπως λέει το σύνθημα. Ορισμένοι θερμόαιμοι, συνηθισμένοι στις υπερβολές, καταφεύγουν σε τέτοιου είδους συνθήματα για να τραβήξουν περισσότερο την προσοχή.
Δεν εκφράζουν ούτε την συντριπτική πλειονότητα των φιλάθλων του ΠΑΟΚ, ούτε την κοινωνία της Θεσσαλονίκης, ούτε, πολύ περισσότερο τη Βόρεια Ελλάδα.
Γράφω το σχόλιο διότι περπατώντας, χθές, στους δρόμους της πόλης πολλοί, έχοντας υπόψη ανάλογα συνθήματα, μου έλεγαν: ε, όχι και ετσι…
Συμφωνώ μαζί τους. Για να φθάσει η χώρα στα σημερινά της σύνορα χύθηκαν ποταμοί αίματος.Δεν μπορεί να τη χωρίσει ή να την περιορίσει ούτε μια ομάδα οπαδών του ΠΑΟΚ, ούτε καμιά ποδοσφαιρική ομάδα, ούτε η επιβουλή καμιάς άλλης συντεταγμένης, η μη, οντότητας.
Δεύτερον υπάρχει στους οπαδούς του ΠΑΟΚ μεγάλη δυσαρέσκεια για τον τρόπο που χειρίστηκε η κυβέρνηση την υπόθεσή τους, Κατανοητό και συμφωνώ μαζί τους.
Αλλά τι σχέση έχει η κυβέρνηση με την Ελλάδα. Η κυβέρνηση σήμερα είναι, αύριο δεν είναι. Είναι δυνατόν να ταυτίζεται με την Ελλάδα;
Ας εστιάσουν σε πολιτικές απειλές κατά του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του ότι δεν θα τους ξαναψηφίσουν. Αυτό θα ενοχλήσει περισσότερο. Αυτό ενοχλεί τον πρωθυπουργό και τα στελέχη του. Η Ελλάδα τι τους πείραξε;
Και αν κάποιοι απο αυτούς τους οπαδούς μας κάνουν την τιμή και μας διαβάζουν εδώ ή αλλού, ας έχουν υπόψη τους τα εξής:
Δεν εξυπηρετούν τέτοια συνθήματα την υπόθεση του ΠΑΟΚ. Δημιουργούν αρνητικά αντανακλαστικά. Και η ομάδα χρειάζεται τη συναίνεση και την υποστήριξη της ελληνικής κοινωνίας. Δεν μπορεί να καταστεί Γαλατικό χωριό. Οι πρωταθλητές επιδιώκουν- και έχουν- άλλο πρεστίζ. Δεν είναι ομάδες διαμαρτυρίας. Έχουν αίσθηση της δύναμής τους και των ικανοτήτων τους. Ξεπερνούν αυτού του είδους τις υπερβολές. Απευθύνονται στο σύνολο της κοινωνίας. Δεν απευθύνονται, μόνο, στο θυμικό. Προσφέρουν θέαμα, έχουν κοινωνική προσφορά, διδάσκουν αθλητικό ήθος.
Όσο περνά ο καιρός, φαίνεται πως πρόκειται για μια στημένη υπόθεση. Ας εστιάσουν την αντίδρασή τους εκεί που πονάει τους κυβερνώντες. Η Ελλάδα σε τι φταίει; Ελλάδα είναι οι ίδιοι, οι οικογένειές τους, οι φίλοι τους, οι πρόγονοί τους, τα παιδιά τους.
Χρειάζονται έξυπνες κινήσεις και όχι αφελείς, χωρίς αντίκρυσμα.
Αν σκέπτεστε να χωρίσετε στα δύο την Ελλάδα- κάτι που δεν μπορείτε- θα αντιμετωπίσετε πρώτα τους δικούς σας, συν-οπαδούς και συμπολίτες.

Mike Pompeo has a belligerent streak. He should be smart enough to fix it.

Από
pcuser
-
0

David Ignatius

Secretary of State Mike Pompeo’s blowup at NPR host Mary Louise Kelly was not an isolated, out-of-character moment or a particular surprise for those who have worked with Pompeo — or been on the receiving end of one of his blasts.

Kelly’s Jan. 24 radio interview was going fine until she pressed Pompeo on whether he owed an apology to former ambassador Marie Yovanovitch, who was fired by President Trump from her post in Kyiv. Pompeo grew testy, “glared” at Kelly and left the room; he then summoned the reporter and “shouted” at her, using the “f-word,” she said. After she described the incident on air, Pompeo called her a liar, though email evidence shows otherwise.

Pompeo isn’t the first secretary of state to blow up at a reporter or berate a subordinate. But what struck journalists and politicians who know Pompeo was that the Kelly incident wasn’t an aberration. Pompeo’s intimidating anger is so well known back home in Kansas that during his 2014 reelection campaign, supporters of his opponent began wearing stickers that said “Mike Bullied Me.”

A trademark Pompeo warning to critics in Kansas is the menacing phrase “It won’t go well for you,” one Kansas Republican told me. At the CIA, Pompeo became known for repeating the abrupt dismissal, “Got it, got it.” Aides considered preparing humorous buttons with the phrase “You’re not in Kansas anymore,” to encourage a gentler style, but decided against it.

Pompeo doesn’t like being challenged by journalists, and he’s often snide in putting them down. That includes the local Kansas press as well as elite Washington reporters like Kelly. When reporters from the Kansas City Star and Wichita Eagle asked Pompeo in March 2019 about a proposed cut in democracy assistance for Venezuela, Pompeo told them, “Yeah, you just have your math wrong. You should do better work than that.” The reporters, Bryan Lowry and Lindsay Wise, along with a third reporter, Franco Ordoñez, checked their facts with State Department and wrote: “A senior administration official acknowledged the numbers were correct.”

A few months later,Wichita Eagle reporter Jonathan Shorman pressed Pompeo on whether the U.S. troop pullout from Syria had “undercut U.S. credibility.” Pompeo thundered: “The whole predicate of your question is insane.”

Pompeo likes to take questions from local journalists when he’s traveling. But when Nashville television reporter Nancy Amons pushed him in an Oct. 11 interview about Yovanovitch, and whether Pompeo had met Trump lawyer Rudolph W. Giuliani in Warsaw, Pompeo lost his cool. “You’ve got your facts wrong,” he claimed. “It sounds like you’re working, at least in part, for the Democratic National Committee.”

Pompeo lobbed the same charge, about a different Ukraine incident, at PBS NewsHour’s Judy Woodruff, when she said there had been “no proof of any misdoing” by former vice president Joe Biden. “You all keep repeating that line as if you’re working for the DNC,” Pompeo shot back.

Pompeo’s temper surfaced in his 2014 campaign for reelection to the House. He was challenged in the GOP primary by Todd Tiahrt, a Republican who had held the seat from 1995 until 2011 and then was defeated in a Senate bid. Tiahrt’s supporters complained in 2014 that they had been pressured not to back him by Pompeo’s camp. The Wichita Eagle was cautious in covering the squabble, noting only in one story that the “race has taken a mean-spirited turn toward charges of bullying, which unsettles other Republicans.”

The “Mike Bullies Me” stickers were an attempt to raise this issue, a Kansas Republican told me. Pompeo had been distributing stickers that said “I Like Mike” against a red-and-blue background, playing on a famous phrase used by Kansas’s favorite son, President Dwight D. Eisenhower, “I Like Ike.”

There were some sharp moments, too, when Pompeo ran for reelection in 2016. At a forum at an African American church, he got into a tense exchange with his Democratic rival, Daniel B. Giroux. Pompeo had called Giroux a liar for saying that Pompeo had denounced then-President Barack Obama. When Giroux countered that he had the comment on video, Pompeo backed off, but he warned Giroux, “You’ll pay for this,” according to one person who was present.

At the CIA, Pompeo won respect for his powerful intellect. That’s been true with every job he’s held since he graduated first in his class from West Point. Maj. Gen. John Kem, who was in Pompeo’s company for two years and is now commandant of the Army War College, said Pompeo had “a pretty deft touch” with fellow cadets, in addition to his academic brilliance.

CIA colleagues worried about the toll of Pompeo’s blistering emails and his profane tongue-lashing of colleagues who disagreed. His deputy, Gina Haspel, now director, would sometimes clean up after Pompeo by visiting people he had criticized to reassure them. Such buffers were essential, some colleagues believed.

What concerned some CIA officials most was that Pompeo could be so dismissive of dissenting views that he risked overlooking the unexpected “black swan” events that could harm America.

Pompeo has become so powerful in the Trump administration that he’s almost a prime minister. He’s unquestionably very intelligent. But he has a belligerent streak that even his supporters have long recognized is a severe liability. He should be smart enough to fix it.

WASHINGTON POST

ΔΥΟ ΕΚΑΤ. ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ.

Από
anixneuseis
-
0

 του David Motadel, καθηγητή διεθνούς ιστορίας στη London School of Economics

Επιμέλεια: Ε.Δ.ΝΙΑΝΙΟΣ

[Οι σχέσεις της Γερμανίας με το Ισλάμ είναι παλαιότατες, αν και οι προελαύνοντες Οθωμανοί κατόρθωσαν να φτάσουν μόνο μέχρι τη Βιέννη (πολιορκίες 1529 και 1683). Ωστόσο το Κοράνι κατόρθωνε να καταλάβει τις καρδιές και τα μυαλά των σημαντικότερων εκπροσώπων της πνευματικής γερμανικής ελίτ, όπως μαρτυρούν οι εκμυστηρεύσεις των Γκαίτε* και Νίτσε*. Ηταν τότε που οι Γερμανοί διανοούμενοι αρνούνταν τον ειρηνοποιό Χριστό και προσκυνούσαν τον πολέμαρχο Μωάμεθ, πετούσαν το Ευαγγέλιο στον κάλαθο των αχρήστων και ασπάζονταν το Κοράνι. Ηταν τότε που τα σκοτάδια, που τα ονόμασαν «Φώτα», κατέκλυζαν τη Γερμανία και ολόκληρη την Ευρώπη. Αργότερα ήρθε ο Χίτλερ, χέρι-χέρι με το παγκόσμιο Ισλάμ, οι εκατόμβες των νεκρών, μαζί με τις μαζικές καταστροφές, το αίμα, τα δάκρυα και τον πόνο … Ε.Δ.Ν.]

Bόσνιοι μουσουλμάνοι στρατιώτες στην υπηρεσία της ναζιστικής Γερμανίας κατά το 2ο Π.Π. Δυο γενιές αργότερα η Γερμανία, μέσω ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, θα πρωταγωνιστήσει ώστε οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου να αποκτήσουν ανεξαρτησία.  (Rue des Archives/Rue des Archives/Tallandier)

 

 

Περίπου δύο εκατομμύρια αλλοδαποί πολέμησαν στο γερμανικό στρατό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, από τους οποίους δεκάδες χιλιάδες στις τάξεις του Waffen SS. Οι λόγοι τους ήταν ποικίλοι. Για τους σοβιετικούς κρατούμενους, ήταν ο μόνος τρόπος να ξεφύγουν από το θάνατο λόγω πείνας και κρυολογήματος στα στρατόπεδα κρατουμένων και να λιποτακτήσουν το συντομότερο δυνατό. Υπήρξε επίσης η έλξη οικονομικών πλεονεκτημάτων και η σύγχρονη εικόνα που μεταδίδουν οι μονάδες SS. Για μια μειονότητα υπήρχαν πολιτικοί λόγοι: αντι-κομμουνισμός, εχθρότητα στη σοβιετική εξουσία της ΕΣΣΔ, η έλξη ενός «μυστικισμού» της καθαρότητας της φυλής και της ιδανικής κοινωνίας. Ο ναζισμός ήταν πράγματι μια ουτοπία του τέλειου κόσμου μιας ανθρωπότητας  συμφιλιωμένης με τον εαυτό της μόλις απελευθερωθεί από τα ανεπιθύμητα στοιχεία της: Εβραίους, κομμουνιστές και υλιστές καπιταλιστές. Χωρίς τη βοήθεια αυτή των αλλοδαπών, η Γερμανία θα είχε χάσει τον πόλεμο από το 1943.

Αλλά η συμμετοχή μουσουλμάνων στη ναζιστική πολεμική μηχανή ήταν άλλου είδους και πολύ πιο βαθιά, όπως μελέτησε ο βρετανός ιστορικός David Motadel στο βιβλίο του Οι μουσουλμάνοι και η ναζιστική πολεμική μηχανή. Στην προώθησή τους στη Γιουγκοσλαβία καθώς και στις μουσουλμανικές περιοχές της ΕΣΣΔ, τα γερμανικά στρατεύματα εξεπλάγησαν από την ενθουσιώδη υποδοχή των μουσουλμανικών πληθυσμών. Υπήρχαν βέβαια οι τοπικές συγκρούσεις, εχθρότητα προς τους ορθόδοξους Σέρβους εξαιτίας  της άρνησης δημιουργίας του βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, εχθρότητα των Τατάρων της Κριμαίας στη σοβιετική εξουσία, παραδοσιακός αντισημιτισμός του Ισλάμ. Το Ισλάμ δεν ήταν το μόνο επειδή το φασιστικό κράτος των Ουστάσι, το οποίο στηριζόταν στην Καθολική Εκκλησία, δεν ήταν άσχετο με τη σφαγή των εβραϊκών πληθυσμών και δεν χαιρέτισε την υποστήριξη των Ναζί στους Μουσουλμάνους των Βαλκανίων.

Αλβανοί Τσάμηδες στις τάξεις του γερμανικού στρατού της κατοχής διέπραξαν εγκλήματα σε βάρος Ελλήνων.

 

 

 

 

 

Η σχέση μεταξύ του Ισλάμ και του ναζισμού ήταν κάτι περισσότερο από μια συγκυριακή και ευκαιριακή συμμαχία: ήταν μια πραγματική ιδεολογική γοητεία, μια πραγματική ιστορία αγάπης. Για τους Ναζί η ιδέα του χαλιφάτου ήταν παρόμοια με την εθνικοσοσιαλιστική fuhrerprinzip. Από το 1943, το NSDAP  [το Εθνοσοσιαλιστικό Κόμμα] δέχτηκε επισήμως στις τάξεις της τους οπαδούς του Ισλάμ. Κάθε κριτική στο Ισλάμ απαγορεύτηκε στο Τρίτο Ράιχ, το οποίο έκτισε τζαμιά και δημιούργησε εκπαιδευτικά ιδρύματα για ιμάμηδες επιφορτισμένους να διδάξουν στους μουσουλμάνους ότι ο Φύρερ ήταν συνέχεια του προφήτη. Επαυσαν να αποκαλούνται αντισημίτες, μιας και οι Άραβες ήταν Σημιίτες, και άρχισαν να αποκαλούνται αντι-Εβραίοι. Ο Χίτλερ και ο Χίμλερ έβλεπαν στο Ισλάμ μια «θρησκεία ανδρών»  διαπνεόμενη από «μια ισχυρή αρρενωπή και πολεμική πίστη». Ο Χίτλερ θεωρούσε ότι η νίκη του Κάρολου Μαρτέλου το 732*** εναντίον των Αράβων είχε προκαλέσει την διάσπαση της Ευρώπης, της οποίας το Ισλάμ  θα διασφάλιζε την ενότητα, ενώ ο χριστιανισμός, μια μαλακή θρησκεία, συνέβαλε στη μείωση του ρόλου των Γερμανών.

Το βιβλίο του βρετανού ιστορικού, David Motadel, δεν είναι δοκίμιο, αλλά καρπός μιας έρευνας δέκα ετών από πολύ πλούσιες πηγές, ουσιαστικά Γερμανικές, χωρίς καμία ιδεολογική προκατάληψη. Πρόκειται για σπουδαίο βιβλίο ιστορίας, όπως τονίζει ο Christian Ingrao στον πρόλογο του.

Είναι περίεργο να σημειώσουμε ότι πολλοί επικριτές αυτού του βιβλίου ενδιαφέρονται για την εξιλέωση του Ισλάμ, αποδεικνύοντας ότι η προσέγγιση μεταξύ Ισλάμ και Ναζισμού είναι ανοιχτή πληγή.

Η ναζιστική πολιτική απέτυχε, πρώτον επειδή έχασε τον πόλεμο, αλλά και επειδή βασιζόταν σε μια εξωπραγματική πανισλαμιστική αντίληψη του μουσουλμανικού κόσμου.

Οι προσπάθειες ανεύρεσης μουσουλμανικών στρατευμάτων στο Μαγκρέμπ απέτυχαν και είναι γνωστό ότι ο βασιλιάς του Μαρόκου Μοχάμεντ Β – τότε γαλλικό προτεκτοράτο – αρνήθηκε να εφαρμόσει την πολιτική [των δοσίλογων] του Βισύ, που επέβαλε  το κίτρινο αστέρι στους Εβραίους.

Η πολιτική αυτή δεν εγκαταλείφτηκε από όλους, καθώς ο μεγάλος μουφτής Ελ Χουσεϊνί της Ιερουσαλήμ, ο οποίος πέρασε πολλά χρόνια στη Γερμανία για να ενισχύσει αυτή την πολιτική του καθεστώτος, κατόρθωσε να διαφύγει από τη Γερμανία, μέσω της Ελβετίας, στο Κάιρο με τη βοήθεια των Αμερικανών με στόχο τη χρησιμοποίηση της εχθρότητας του Ισλάμ προς τον κομμουνισμό, για να προετοιμάσουν τον ψυχρό πόλεμο. Ο Ελ Χουσεϊνί συνέβαλε στην άνοδο των Αδελφών μουσουλμάνων, οι οποίοι εντούτοις τον περιθωριοποίησαν.

Είναι ενδιαφέρον να τονίσουμε ότι αν το πανισλαμικό όραμα των ναζιστών δεν ολοκληρώθηκε τότε, βρίσκεται σήμερα στην καρδιά της ιδεολογίας του χαλιφάτου που ανέπτυξε το Daech.

Ένας κακόπιστος θα μπορούσε να κάνει έναν παραλληλισμό μεταξύ της δήλωσης του Ζαν-Λυκ Μελανσόν (το 2012, στην οποία αποδοκιμάζει τη νίκη του Κάρολου Μαρτέλου το 732***) “… Αν μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει τους αιώνες σκοταδισμού στους οποίους μας καταδίκασε ο έλεγχος της Εκκλησίας στη χριστιανική Δύση, αν μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει τη συνεισφορά των αραβικών, αραβο-ανδαλουσιανών πολιτισμών ... » με την άποψη του Χίτλερ, που παραθέτει ο Μοταντέλ « Το κακό με μας είναι ότι έχουμε κακή θρησκεία (…) Η μωαμεθανική θρησκεία (…) μας ταιριάζει πιο πολύ από τον Χριστιανισμό. Γιατί ο Χριστιανισμός να έχει τόση ανεκτικότητα και αναποφασιστικότητα;“. Είναι το σύγχρονο Ισλάμ, που εκφράζεται από τους Αδελφούς μουσουλμάνους οι οποίοι σκοπεύουν να υποτάξουν τον Χριστιανισμό στα δόγματα του, μια επιστροφή αυτού του ιστορικού δεσμού μεταξύ  ισλαμισμού και ναζισμού; Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Mελανσόν, ηγέτης των “Ανυπότακτων” θα έκανε καλά να θυμάται ότι Ισλάμ σημαίνει ακριβώς “υποταγμένος”.

*Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε (1749- 1832): «Το Ισλάμ εκφράζει κατά τον καλύτερο τρόπο τις ιδέες μου… Διαβάζοντας το Κοράνι, στην αρχή…μας απωθεί. Αλλά ξαφνικά μας γοητεύει, μας εκπλήσσει και τελικά επιβάλλει το σεβασμό μας. Το ύφος του, σε αρμονία με το περιεχόμενο και τον αντικειμενικό του σκοπό, είναι αυστηρό, μεγαλοπρεπές, τρομερό, υπέροχο για πάντα…Το βιβλίο αυτό θα συνεχίσει να ασκεί ισχυρή επιρροή στους καιρούς που έρχονται.»

**Φρειδερίκος Νίτσε (1844 – 1900): “Ο χριστιανισμός μας αποστέρησε τον πλούτο του αρχαίου πολιτισμού και αργότερα μας αποστέρησε από εκείνο του ισλαμικού πολιτισμού. Ο θαυμάσιος ισλαμικός πολιτισμό της Ισπανίας – κατά βάθος πιο κοντά σε μας, ανταποκρινόμενος περισσότερο απ’ ό,τι η Ρώμη και η Ελλάδα στην αίσθησή μας και την καλαισθησία μας –    καταπατήθηκε (και προτιμώ να μη σκέφτομαι από ποια πόδια!)                                                                                                                  – Γιατί;

Επειδή γεννήθηκε από αριστοκρατικά ένστικτα, από αρρενωπά ένστικτα, επειδή έλεγε ναι στη ζωή, και επιπλέον είχε τις έξοχες λεπτότητες της ισλαμικής ζωής! … Οι σταυροφόροι αργότερα πολέμησαν κάτι στο οποίο πριν καλύτερο θα ήταν να βάλουν εδαφιαία μετάνοια […]

Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα όπως είναι!

Oι σταυροφορίες; Μια πειρατεία μεγάλης κλίμακας και τίποτα περισσότερο! […] Η γερμανική αριστοκρατία απουσιάζει σχεδόν από την ιστορία του ανώτερου πολιτισμού: μαντεύουμε την αιτία … Χριστιανισμός και αλκοόλ – τα δύο μεγάλα μέσα διαφθοράς … Δεν τίθεται δίλημμα επιλογής μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού, ούτε μεταξύ Αραβα και Εβραίου.

Η απάντηση δίνεται εκ των προτέρων: εδώ, δεν υπάρχουν περιθώρια επιλογής… “Πόλεμος μέχρι θανάτου με τη Ρώμη! Ειρήνη και φιλία με το Ισλάμ “. Αυτό αισθάνθηκε, αυτό έκανε αυτό το μεγάλο πνεύμα, η μοναδική ιδιοφυΐα μεταξύ των Γερμανών αυτοκρατόρων ο Φρειδερίκος ο 2ος. Αν το Ισλάμ αψηφά τον Χριστιανισμό, έχει χίλιες φορές δίκαιο: το Ισλάμ προϋποθέτει  άνδρες αρρενωπούς σε όλα».

(Ο Αντίχριστος 1888)

Πηγή: (http://seddouki.foued.over-blog.fr/article-citations-de-personnes-celebre-sur-l-islam-voltaire-bonaparte-victor-hugo-montesquieu-lamartine-goe-112051779.html).

***Στη μάχη του Πουατιέ, με την οποία αναχαιτίστηκε η αραβική προέλαση στη δυτική Ευρώπη.

Πηγή: https://claude-rochet.fr/islamisme-et-nazisme/

 

ΓΑΛΛΙΑ: 150 συνοικίες ελέγχει το Ισλάμ

Οι νόμοι του γαλλικού Κράτους δεν ισχύουν σε 150 συνοικίες. Αυτές συνιστούν τα «χαμένα εδάφη» της Δημοκρατίας.

Το Κρατική Ασφάλεια της Γαλλίας κατάρτισε μια χαρτογραφία των κατακτημένων από το Ισλάμ εδαφών, κατόπιν αιτήματος του υπουργού Εσωτερικών Κριστόφ Καστανέρ, μετά την επίθεση στο Villejuif. Ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα για την εκτελεστική εξουσία, που δεν θέλει να στιγματίσει τη μουσουλμανική κοινότητα.

Είτε πρόκειται για τη μεγάλη υποδοχή των ΜΜΕ στο βιβλίο του πολιτικού επιστήμονα Μπερνάρ Ρουζιέ, του Τα κατακτημένα εδάφη του Ισλαμισμού, η εκτελεστική εξουσία φαίνεται να είναι αποφασισμένη να καταπολεμήσει όσο το δυνατόν καλύτερα τις παραβάσεις της ισλαμικής κοινότητας, αλλά φοβάται μήπως κατηγορηθεί ότι στιγματίζει τους μουσουλμάνους. Έτσι, στις 5 Ιανουαρίου, μετά την επίθεση Villejuif, ο υπουργός Εσωτερικών, Κριστόφ Καστανέρ, έστειλε ένα τηλεγράφημα προς τους νομάρχες ζητώντας τους να συνέλθουν Επιτροπές πολιτικής προστασίας. Από αυτή τη χιλιοστή συνάντηση προέκυψε ότι ανέρχονται σε 150 οι συνοικίες που τελούν υπό την επιρροή του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Αυτά είναι τα χαμένα για τη Δημοκρατία εδάφη που χαρτογράφησε η Ασφάλεια.

Το έγγραφο, ταξινομημένο ως απόρρητο, είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και έχει αποκαλυφθεί μόνο σε έναν υπουργό, τον Υπουργό Εσωτερικών. Τα άλλα υπουργεία που ασχολούνται με την καταπολέμηση του κοινοτισμού, και τα οποία συναντήθηκαν για να συζητήσουν το θέμα στις 5 και 16 Δεκεμβρίου, όπως Δικαιοσύνης, Εθνικής Παιδείας, Υγείας, Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Νεολαίας δεν ενημερώθηκαν. “Οι υπουργοί πιέζονται από τον Μακρόν, ο οποίος τους ζήτησε να υποβάλουν αποτελεσματικές προτάσεις”, σημειώνει γνώστης του  φακέλου αυτού. Στις 27 Νοεμβρίου, ο Κριστόφ Καστανέρ είχε ήδη στείλει στους νομάρχες εγκύκλιο που καθιστούσε “τον αγώνα κατά του ισλαμισμού και της κοινοτικής αναδίπλωσης” έναν “νέο άξονα της δράσης τους”.

Αλλά εκτός από τα προάστια του Παρισιού, της Λυών και της Μασσαλίας, τα οποία γνωρίζουμε ότι επηρεάζονται από το φαινόμενο, αρκετές πόλεις της βόρειας Γαλλίας βρίσκονται στο μάτι των αρχών Ασφαλείας. Στο Maubeuge, για παράδειγμα, η Ένωση Γάλλων Μουσουλμάνων Δημοκρατών (UDMF) έλαβε το 40% των ψήφων σε εκλογικό τμήμα. Μια “ανησυχητική κατάσταση” παρόμοια με αυτή του οικισμού Denin ή και του Roubaix, όπου “η κατάσταση παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις”, εξηγεί ένας νομάρχης. Μεταξύ αυτών που «κρατούνται» από το Σαλαφιστικό Ισλάμ, υπάρχουν μη αναμενόμενες περιοχές, όπως στην περιοχή Haute-Savoie ή Ain, Annemasse, Bourg-en-Bresse, Oyonnax ή ακόμα και Bourgoin-Jallieu. Τέλος, ακόμη πιο περίεργο, η Ασφάλεια σημειώνει “την εμφάνιση μικροεδαφών που περιέρχονται σε έλεγχο των σαλαφιστών σε απίθανες περιοχές”, όπως το Nogent-le-Rotrou, στο Eure-et-Loir.

Mετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://www.valeursactuelles.com/societe/150-quartiers-sont-tenus-par-les-islamistes-selon-un-document-classe-secret-defense-115151

 

 

 

Η Κύπρος κινδυνεύει.

Από
anixneuseis
-
0

του Λουκά Αξελού.

Κυρίες και Κύριοι,                                                                                                             Σας ευχαριστώ για την συμμετοχή σας στην σημερινή εκδήλωση που οργανώνει η ΣΕΥΑΕΚ με την συνδρομή της ΣΑΚ και που στόχο της έχει την ανάδειξη της εξαιρετικά κρίσιμης και επικίνδυνης καμπής στην οποία βρίσκεται το υπ’ αρ. 1 εθνικό μας  πρόβλημα, το Κυπριακό.  Η σημερινή εκδήλωση αποτελεί την οργανική συνέχεια μιας σειράς παρεμβάσεων που ξεκίνησαν για το Κυπριακό από την ΣΕΥΑΕΚ, την ΣΑΚ, την Επιτροπή των Δέκα για την Κύπρο, την Επιτροπή Νομικών, αλλά και αρκετούς φορείς και άτομα από Ελλάδα και Κύπρο που συνέδραμαν και συνδράμουν στο να παραμένει η πρωτοβουλία αυτή ζωντανή. Χωρίς πρόθεση ουσιαστικής ανάλυσης, θα αναφερθώ απλώς στις κυριότερες από τις παρεμβάσεις αυτές που ήταν:

1)Η ημερίδα με τίτλο « Κυπριακό. Εφαρμογή των Γενικών Αρχών Δικαίου στην Κυπριακή Δημοκρατία», με 8 βασικούς εισηγητές, που οργανώθηκε από την Νομική Επιτροπή για το Κυπριακό και συμμετείχαν ο Δ.Σ.Α. και ο Σ.Σ. Δικηγόρων Ελλάδος στις 20 Μαίου 2015 στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

2) Η εκδήλωση με τίτλο « Η Κύπρος που Αντιστέκεται», με εισηγητές τον Μαρίνο Σιζόπουλο και τον Γεώργιο Λιλλήκα, που οργανώθηκε από την Σ.Α.Κ. και την Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ. στις 10 Φεβρουαρίουυ 2016 στην Παλαια Βουλή .

3)Η ημερίδα με τίτλο « Που πάει η Κύπρος»; με 10 βασικούς εισηγητές, που οργανώθηκε από την Επιτροπή των Δέκα για την Κύπρο, με την συνδρομή της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου στις 26 Νοεμβρίου 2016 στο ξενοδοχείο Άγιος Γεώργιος.

4)Η ημερίδα με τίτλο «Ανακοπή της αυτοκαταστροφικής πορείας στο Κυπριακό», με 12 βασικούς εισηγητές, που οργανώθηκε από την Επιτροπή των Δέκα για την Κύπρο σε συνεργασία με την  Σ.ΕΥ.Α.Ε.Κ. και την Σ.Α.Κ. στις 9 Ιανουαρίου 2017 στο Πολεμικό Μουσείο.

5) Η  εκδήλωση με τίτλο «Λευτεριά στην Κύπρο», με εισηγητές τους Κώστα Βενιζέλο και Λάζαρο Μαύρο, που οργανώθηκε από την Σ.Α.Κ. και την Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ. στις 25 Μαίου 2017 στην Παλαιά Βουλή.

Τέλος στα θετικά των παραπάνω παρεμβάσεων θα πρέπει να συντάξουμε και την συλλογική έκδοση «ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ», που περιλαμβάνει 12 μελετημένες εισηγήσεις από ισάριθμους εισηγητές και που εκδόθηκε το 2017 από τις εκδόσεις ”Στοχαστής”.

Κυρίες και Κύριοι,

O Κυπριακός λαός και η Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και η Ελλάδα και σύμπας ο Ελληνισμός βρίσκονται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Όλοι μας πρέπει χωρίς ολιγωρία  και χρονοτριβή, ενώπιον του άμεσου κινδύνου εθνικής καταστροφής, να βρούμε την ανάταση και το ενωτικό πνεύμα, που ενέπνευσε το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν.

Η υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ο  αγώνας για μια λύση, που να διασφαλίζεται η ανεξαρτησία της Κύπρου και η απρόσκοπτη συνέχιση της τρισχιλιετούς παρουσίας των Ελλήνων στο νησί, αποτελούν μονόδρομο για όλους όσοι εμπνέονται από τα ιδανικά του Δημοκρατικού Πατριωτισμού. Επί 45 χρόνια η Ελληνική πλευρά έκανε απίστευτες υποχωρήσεις, με το πιστόλι του Αττίλα στον κρόταφο, ελπίζοντας ότι θα ήταν έτσι δυνατή μία ανεκτή λύση. Συνεχείς μονομερείς υποχωρήσεις, επικίνδυνες και μάταιες παραχωρήσεις, εθελοτυφλία στο προφανές οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.

Η Τουρκία υπερβαίνοντας σε θράσος και τραμπουκισμό ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό, γράφει στα παλαιά της υποδήματα το διεθνές δίκαιο και με συνειδητή χρήση της πολιτικής ισχύος και της κυνικής εκμετάλλευσης του προβλήματος των προσφύγων και μεταναστών, απειλεί ευθέως την κυριαρχία όχι μόνο της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και της Ελλάδος.

Απέναντι σε αυτή την άνευ προηγουμένου πρακτική, που ισοδυναμεί με τρίτο Αττίλα, η Κυπριακή ηγεσία παραμένει αμήχανη, ενώ είναι πλέον πιο φανερό και από το φανερό ότι το κατοχικό καθεστώς στην Βόρεια Κύπρο είναι ταυτισμένο με τις τουρκικές αμφισβητήσεις και απειλές.

Ποιά λοιπόν είναι η δήθεν κοινή βάση, πάνω στην οποία διεξάγονται οι διαβόητες διακοινοτικές συνομιλίες; Η νέα συζητούμενη λύση δεν αποτελεί λύση, αλλά προιόν της τουρκικής αδηφαγίας.

Η Τουρκία αφού πήρε την μισή Κύπρο, ετοιμάζεται να πάρει και την άλλη μισή, με φενάκη την δήθεν λύση. Ο λαός της Κύπρου, σύμπας ο Ελληνισμός οφείλει να αντιληφθεί τι πραγματικά διακυβεύεται, να μην παραπλανηθεί και να ξεκινήσει τον απαιτούμενο σχεδιασμό και τις κατάλληλες κινήσεις που θα τον βγάλουν απο το σημερινό αδιέξοδο.

Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και η σημερινή μας Ημερίδα με στόχο να συμβάλλει με συγκεκριμένες προβληματικές στην ενίσχυση του πνεύματος αυτού, της Αντίστασης που από τον αγώνα του 1821 στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, τον αγώνα του 1940-45 στην γερμανοκρατούμενη Ελλάδα, μέχρι τον αγώνα του 1955-59 στην αγγλοκρατούμενη Κύπρο, κράτησε τον Ελληνισμό όρθιο στις επάλξεις του αγώνα για την εθνική και κοινωνική χειραφέτησή του.                                                                                                                                                                                                         Λουκάς Αξελός

 Εναρκτήρια εισαγωγή στην εκδήλωση με τίτλο « Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ» που οργάνωσε η Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής στις 17 Ιανουαρίου 2020.                                                                                                         

ΕΛΛΑΔΑ- ΤΟΥΡΚΙΑ: κάποιες βιαστικές συγκρίσεις.

Από
anixneuseis
-
2

Μέρες που περνάμε ψάχνουμε διάφορα για την αντιμετώπιση της απειλής που δεχόμαστε.
Προσωπικά δεν ανησυχώ ιδιαιτέρως. Ίσως απο τα παρακάτω δείτε γιατί:
1.-Σε επίπεδο εξοπλισμών η Τουρκία, γενικώς, υπερέχει. Δεν καλύπτεται αριθμητικά η διαφορά και, ίσως, δεν χρειάζεται να καλυφθεί. Η ελληνική επιδίωξη είναι η αποτροπή και τέτοια όπλα έχει η Ελλάδα. Με όσα γνωρίζω είναι καλή και η αλλαγή του δόγματος απο σύντομη τοπική αντιπαράθεση σε ολική. Δεν υπάρχουν περιθώρια για καμιά υποχώρηση σε κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα. Θα είναι η αρχή της υπαρξιακής μας εξάλειψης.
2.-Η Τουρκία καλύπτει ένα μεγάλο ποσοστό των στρατιωτικών της αναγκών απο εσωτερική παραγωγή. Έχει κάνει μεγάλα βήματα. Η Ελλάδα δεν πρέπει να καλύπτει τίποτε. Είναι απόλυτη ανάγκη η ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας. Για πολλούς λόγους. Μπορεί στην αρχή να μην είναι εφάμιλλα των ξένων αλλά στην πορεία θα τα πλησιάσουν. Και η άμυνα θα βελτιωθεί και το γεγονός ότι θα έχεις δικά σου όπλα θα τα κάνουν λιγότερο ευάλωτα σε παρεμβολές και δουλειές θα δοθούν. Να αναπτυχθούν σχετικές υποδομές στην ελληνική περιφέρεια και να αρχίσει η προσπάθεια.
3.-Διαβάζω διάφορα πως δεν θα μας υποστηρίξει κανείς σε πόλεμο κλπ κλπ. Κανείς δεν θα μας υποστηρίξει σε κλασικό πόλεμο. Αλλά πόλεμος, ήδη, διεξάγεται. Αυτά που συμβαίνουν με Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο είναι σύγχρονη μορφή πολέμου. Αυτός ο πόλεμος δεν απαιτεί λογική αντιπαράταξης. Εμείς απο δω, εσείς απο εκεί και πολεμάμε Είναι υβριδικός. Και στην υβριδική μορφή του μπορούν να μας βοηθήσουν και οι ΗΠΑ και η Γαλλία. χωρίς να καταλάβει κανείς ότι βοήθησαν.
Πως;
Αν υποθέσουμε ότι εμφανίζεται ένα πλοίο- γεωτρύπανο της Τουρκίας νότια της Κρήτης, μπορεί να απενεργοποιηθεί εξ αποστάσεως σ αυτό που θέλει να κάνει. Οι αμερικανοί έχουν τη σχετική τεχνολογία αλλά μπορεί να την έχει και η Ελλάδα. Που υπάρχει πρόβλημα; Αν κατάλαβα καλά όσα μου είπαν το πρόβλημα συνίσταται στο ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα χρειαστούν απελευθέρωση κανόνων εμπλοκής. Μέρες που είναι ο όρος έγινε για πρώτη φορά γνωστός απο την υπόθεση των Ιμίων όταν ο ναύαρχος Λυμπέρης ζητούσε απο το Σημίτη απελευθέρωση κανόνων εμπλοκής. Και δεν καταλάβαινε ούτε ο Σημίτης ούτε ο κόσμος τη σημασία του όρου. Και κατηγορούσαν το στρατό. Είναι, δηλαδή, θέμα πολιτικό αν το τουρκικό πλοίο θα εμποδιστεί. Το αν συνοδεύεται ή όχι απο πολεμικά πλοία δεν έχει σημασία. Εκείνο που πρέπει να αποφευχθεί είναι η γεώτρηση. Αυτό θα αποτελέσει αμφισβήτηση. Τα τουρκικά πλοία μπορούν να διέρχονται απο την ελληνική ΑΟΖ. Ακόμη και απο τα χωρικά ύδατα μπορούν να διέρχονται υπο προϋποθέσεις.
4.- Ένα άλλο ζήτημα που γέρνει υπέρ των Τούρκων σε μια αναμέτρηση είναι ότι ο Έλληνας στρατιώτης, ναύτης ή αεροπόρος διαμορφώνεται στην αρχή του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου, του Δικαίου του Πολέμου και των ανθρωπιστικών αξιών. Στην Τουρκία του Ερντογάν αυτά είναι περιττές λεπτομέρειες. Ο Ελληνας αεροπόρος θα σκεφτεί όλα τα παραπάνω και αυτές είναι οι εντολές που έχει πριν πατήσει το κουμπί. Σημειωτέον πως ακόμη και η αντιπαράθεση που βιώνουμε ως σήμερα με την Τουρκία έχει νομικοποιηθεί. Και η ευθύνη, μπορεί, να καταλήγει στον τελικό δρώντα.
Στην Τουρκία δεν υπάρχουν τέτοιες ανησυχίες.
5.-Μπορεί να έχουμε ανάγκη σ αυτήν την αντιπαράθεση τις ΗΠΑ αλλά και οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη την Ελλάδα. Οι δύο άξονες έχουν διαμορφωθεί. Γερμανία, Τουρκία, Ρωσία απο τη μια, Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος κά απο την άλλη. Αυτός ο δεύτερος είναι ο αμερικανικός. Μπορεί να υπάρξει χωρίς την Ελλάδα; Όχι. Δεν πρέπει να ζητήσουμε αμυντική διασφάλιση, όπως την περιέγραψα, γι αυτά που παρέχουμε; Υπάρχει κάποιος που δίνει χωρίς να παίρνει;
6.- Απο τη Ρωσία δεν μπορεί να περιμένουμε τίποτε. Η τελευταία φορά που βοήθησαν τους Έλληνες οι Ρώσοι ήταν πριν την έναρξη και κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης (1821). Αλλά με τη Ρωσία δεν μπορούμε να έχουμε κακές σχέσεις. Πρέπει να αξιοποιήσουμε την παρουσία της. Χρειάζεται επιδέξιους παίκτες και εδώ έχουμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Να βρούμε τρόπο να το ξεπεράσουμε.
Αυτοί είναι μερικοί λόγοι που με κάνουν να ΜΗΝ διακατέχομαι απο μεγάλη αγωνία ότι θα πάμε σε μεγαλύτερη αναμέτρηση με την Τουρκία. Ακόμη και αν κλιμακώσει είναι αντιμετωπίσιμη.

A Historic Opportunity That Must Be Seized

Από
anixneuseis
-
0

By January 30, 2020

Donald Trump and Benjamin Netanyahu, Official White House Photo by Joyce N. Boghosian via Flickr CC

BESA Center Perspectives Paper No. 1,431, January 30, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Regardless of the ambiguities and open questions attending President Trump’s “Deal of the Century,” Israel clearly stands at a historic juncture and must decide what to make of this one-time opportunity. About such moments it is said: “There are those who gain the world in a single moment and there are those who lose the world in a single moment.”

On May 14, 1948, a few hours before the declaration of Israel’s establishment, Chaim Weizmann, soon to become the Jewish State’s first president, sent an urgent telegram from Geneva: “The decision must be made immediately. The gates of heaven have opened for a moment, and if we enter them our state will be established; if not, who knows if we will see its establishment in our day if at all.” At such moments, leaders and policymakers must make fateful decisions. Those who procrastinate and wait for detailed staff assessments risk squandering the opportunity.

From its inception, the Zionist enterprise has existed in constant tension between two contending visions regarding the overriding goal of the prospective Jewish state: redemption and reconstitution of statehood in the ancestral homeland versus an internationally recognized safe haven for persecuted Jews. And while Israel has largely succeeded at reconciling these two visions and creating a broad common denominator for a unified national endeavor, the yawning gap between the approaches reveals itself all over again at every fateful juncture.

We now see the two visions once more in confrontation: on the one hand, the desire to retain the Jordan Valley for security reasons only; on the other, the aim of applying full sovereignty to this tract of land and settling it accordingly.

The shift President Trump has brought about in the American approach to the Israeli-Palestinian conflict touches the very heart of the Israeli controversy and presents a unique historic opportunity.

In the decades attending the formation of the US-Israel alliance in the late 1960s, successive US administrations have expressed a commitment to Israel’s security but denied its claim to the parts of the homeland that were captured in the 1967 war.

By way of imposing a solution on the Israeli government, President Barack Obama and Secretary of State John Kerry tasked Gen. John Allen with crafting a security plan that would allay Israel’s security concerns about an almost total withdrawal from the West Bank, including the Jordan Valley, and require it to “choose between peace and ideology” (as columnist Thomas Friedman put it in the New York Times). With this plan the administration sought to fulfill its commitment to Israel’s security while rejecting its demand for defensible borders that do not conform to the 1967 lines (a demand consistent with UN Security Council Resolution 242 of November 1967).

The greatness of the Trump plan lies in the fact that unlike preceding American peace initiatives, it recognizes Israel’s right to retain territories beyond the 1967 lines as a matter of historical right and not solely as a measure to be taken for security purposes.

Though the plan does not grant Israel all it desires, it plainly repudiates the precedent established by the peace treaty with Egypt, which mandated a complete Israeli withdrawal to the last centimeter. It was this precedent that led then-PM Ehud Barak (at the Camp David summit in July 2000) to offer full Israeli territorial swaps for the settlement blocs that would remain in its hands (comprising about 3% of West Bank territory).

With his plan, President Trump joins Lord Balfour and other world leaders who saw in Israel’s rebirth in its ancestral homeland the tidings of a cosmic redemption, not just the provision of a haven to a persecuted people. Israel has received a precious gift, and it must decide what to make of the potential it harbors. About such moments it is said: “There are those who gain the world in a single moment and there are those who lose the world in a single moment.”

View PDF

This is an expanded version of an article that appeared in Israel Hayom on January 29, 2020.

Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen is a senior research fellow at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served in the IDF for 42 years. He commanded troops in battles with Egypt and Syria. He was formerly a corps commander and commander of the IDF Military Colleges.  

Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen
Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen
Served in the IDF for 42 years, commanding troops in battle on the Egyptian and Syrian fronts. Was a Corps commander, and commander of the IDF Military Colleges. Email: [email protected]

Οσμή από μπίζνες μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

protagon.gr

Χάρης Καρανίκας 29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2020, 20:10

«Προσωπικές χάρες» του πρώτου στον δεύτερο με επίκεντρο μία κρατική τουρκική τράπεζα και την παράκαμψη των κυρώσεων στο Ιράν αποκαλύπτει το βιβλίο του πρώην συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Τζον Μπόλτον, το οποίο θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Ηδη από το 2015, κατά τη διάρκεια προεκλογικής συνέντευξής του, ο αμερικανός πρόεδρος είχε παραδεχθεί «μικρή σύγκρουση συμφερόντων» σε σχέση με την Τουρκία όπου έχει επιχειρηματικά συμφέροντα.

1η Δεκεμβρίου 2015. Ο υποψήφιος τότε Ντόναλντ Τραμπ παραχωρεί συνέντευξη στον Στιβ Μπάνον, τον μετέπειτα σύμβουλό του σε θέματα στρατηγικής, το όνομα του οποίου ενεπλάκη στο σκάνδαλο της Cambridge Analytica και της χειραγώγησης ψηφοφόρων στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016.

«Με την Τουρκία τι θα κάνετε; Είναι αξιόπιστος σύμμαχος;» ρωτάει ο Μπάνον.

«Έχω μία μικρή σύγκρουση συμφερόντων επειδή έχω ένα μεγάλο, μεγάλο κτίριο στην Κωνσταντινούπολη, και είναι μία εξαιρετικά επιτυχημένη δουλειά. Ονομάζεται Trump Towers: όχι ένας ουρανοξύστης, ως συνήθως, αλλά δύο. Και γνωρίζω την Τουρκία καλά, είναι αξιοθαύμαστος λαός. Έχουν δυνατό ηγέτη», απάντησε ο Τραμπ.

Τον Απρίλιο του 2012 η κόρη του Ιβάνκα είχε ταξιδέψει στην Τουρκία. «Σε ευχαριστώ πρωθυπουργέ Ερντογάν που ήσουν μαζί μας χθες για να γιορτάσουμε τα εγκαίνια των Trump Towers στην Κωνσταντινούπολη», έγραψε σε tweet της στις 20 Απριλίου εκείνης της χρονιάς. Παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για leasing του ονόματός του, ο ίδιος ο Τραμπ τρία χρόνια μετά, στην συνέντευξή του στον Μπάνον, παραδεχόταν ότι θα είχε μία «μικρή σύγκρουση συμφερόντων» με την Τουρκία εάν εκλεγόταν πρόεδρος. Και εκλέχθηκε. Και τώρα νέα στοιχεία έρχονται στην επιφάνεια για τα συμφέροντα και τις συνεννοήσεις του με τον Ερντογάν.

Κωνσταντινούπολη 20 Απριλίου 2012: ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ φωτογραφίζεται στο Εμπορικό Κέντρο Τραμπ μαζί με την κόρη του Ιβάνκα Τραμπ και τον CEO της Dogan Media Group Μεχμέτ Αλί Γιαλτσιντάγκ (EPA/TOLGA BOZOGLU)

 

 

 

 

 

 

 

Στο επίκεντρο των αποκαλύψεων βρίσκεται ο πρώην σύμβουλός του Εθνικής Ασφαλείας Τζον Μπόλτον, ο οποίος έχει γράψει βιβλίο που αναμένεται να κυκλοφορήσει στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Κατά τους New York Times, οι οποίοι επικαλούνται χειρόγραφο του αδημοσίευτου ακόμα βιβλίου με τίτλο «The Room Where It Happened», ο πρώην σύμβουλος μοιράστηκε την ανησυχία του με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γουίλιαμ Μπαρ για προσωπικές χάρες του Τραμπ προς τους ηγέτες της Τουρκίας και της Κίνας.

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο χειρόγραφο του Μπόλτον, ο Μπαρ επίσης εξέφρασε ανησυχία για τις συνομιλίες του προέδρου μαζί τους. Συγκεκριμένα για τον Ερντογάν, ο Μπαρ φέρεται να εστίασε κατά τις συζητήσεις του με τον πρώην σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας σε σχόλια του Τραμπ προς τον Ερντογάν το 2018, όταν βρισκόταν σε εξέλιξη έρευνα της αμερικανικής Δικαιοσύνης για την Halkbank, τη δεύτερη μεγαλύτερη κρατική τράπεζα της Τουρκίας. Οι έρευνες διεξάγονταν εκείνη την περίοδο για απάτη και ξέπλυμα χρήματος σε σχέση με την βοήθεια που παρείχε η τράπεζα στο Ιράν για να παρακάμψει τις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί από τις ΗΠΑ.

Το 2018 βρισκόταν σε εξέλιξη έρευνα της αμερικανικής Δικαιοσύνης για τη Halkbank, τη δεύτερη μεγαλύτερη κρατική τράπεζα της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο αδημοσίευτο βιβλίο, είχε απευθύνει προσωπικές εκκλήσεις στον Τραμπ να χρησιμοποιήσει την εξουσία του για να σταματήσει την επιβολή μέτρων κατά της τράπεζας. Το 2018, ο Ερντογάν δήλωσε στους δημοσιογράφους στην Τουρκία ότι ο αμερικανός πρόεδρος είχε υποσχεθεί να δώσει εντολή στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου να παρακολουθήσουν την υπόθεση. Μάλιστα, η Halkbank είχε προσλάβει έναν κορυφαίο Ρεπουμπλικανό λομπίστα για να ασκήσει πιέσεις για το θέμα. (Πάντως, σε πρόσφατη ανακοίνωση του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης επισημάνθηκε ότι ο Μπαρ δεν αναφέρθηκε σε «προσωπικές χάρες» ή σε άσκηση επιρροής σε εν εξελίξει έρευνες ούτε εκφράστηκε η άποψη ότι οι συζητήσεις του προέδρου με τους ηγέτες των χωρών ήταν «ακατάλληλες»).

Κατά την χρονική περίοδο των επίμαχων συνομιλιών μεταξύ Τραμπ – Ερντογάν, οι έρευνες για την Halkbank ήδη «σέρνονταν» για καιρό. Ο διεθνής Τύπος ασχολούνταν με την τουρκική τράπεζα και τις σχέσεις της με το Ιράν από το 2012, ενώ στις αρχές του 2018 δικαστήριο των ΗΠΑ βρήκε ένοχο ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της Halkbank για συνέργεια και ξέπλυμα χρήματος,  με σκοπό την αποφυγή των κυρώσεων στο Ιράν. Ωστόσο, μέτρα κατά της τράπεζας δεν λαμβάνονταν επί μήνες μετά τις συζητήσεις μεταξύ Ερντογάν και Τραμπ, όπως αυτές αποτυπώνονται στο αδημοσίευτο βιβλίο του Μπόλτον.

Τελικά, η καταδικαστική απόφαση των Αμερικανών για την Halkbank ήρθε τον Οκτώβριο του 2019, όταν ο Τραμπ σκλήρυνε στη στάση του έπειτα από την κατακραυγή για την εισβολή του Ερντογάν στη Συρία και την σφαγή των Κούρδων μαχητών που υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ. Στο κατηγορητήριο αναφερόταν ότι η Halkbank, υποστηριζόμενη από τούρκους κυβερνητικούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Ερντογάν, συμμετείχε σε ένα μακροχρόνιο σχέδιο για να βοηθήσει την παράκαμψη των αμερικανικών κυρώσεων την περίοδο 2012 – 2016 και να διοχετεύσει παράνομα 20 δισεκατομμύρια δολάρια από την Τουρκία στο Ιράν.

Όταν έγινε γνωστή η απόφαση για την Halkbank, στο Foreign Policy εμφανίστηκε άρθρο το οποίο ξεκινούσε με την εξής φράση: «Έπειτα από μακρά, μυστηριώδη καθυστέρηση, η κυβέρνηση Τραμπ κατηγορεί την τουρκική τράπεζα για την παροχή βοήθειας στο Ιράν ώστε να αποφύγει τις κυρώσεις των ΗΠΑ».

Προφανώς το βιβλίο του Μπόλτον προσφέρει τις απαντήσεις για αυτήν ακριβώς τη καθυστέρηση.

Πηγή: Protagon.gr

Ο λιβυκός λαβύρινθος και ο ερντογανικός μινώταυρος

Από
anixneuseis
-
0
Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΣΑΚΙΡΗ
Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν με τον επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, Fayez al-Sarraj στο Προεδρικό Μέγαρο στην Άγκυρα. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Όσοι είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους για την επίλυση του λιβυκού αδιεξόδου στην εν πολλοίς impromptu διάσκεψη του Βερολίνου, πρέπει να διαψεύσθηκαν πανηγυρικά. Οι συμμετέχουσες χώρες δεσμεύθηκαν να τηρήσουν κάτι που παραβιάζουν συστηματικά από τότε (σ.σ. 2011) που υποσχέθηκαν ότι δεν θα το παραβιάσουν (σ.σ. εμπάργκο όπλων). Παράλληλα δεσμεύθηκαν ότι θα συμβάλουν στην επιτήρηση μιας εκεχειρίας που δεν υπήρχε την ώρα που γινόταν η σύνοδος και η οποία δεν υπάρχει ακόμη.

  • Οι δύο πρωταγωνιστές του λιβυκού δράματος δεν συμμετείχαν καν στις διαβουλεύσεις της συνόδου, ενώ μετά τη λήξη της ο μεν Σαράτζ δήλωσε ότι εφεξής δεν θα συμμετέχει καν σε καμία σύνοδο όπου θα έχει προσκληθεί και ο αντίπαλός του. Ο δε Χαφτάρ έθεσε ως προϋπόθεση για την επίτευξη εκεχειρίας ό,τι είχε απαιτήσει και στη Μόσχα: τη μη-αναγνώριση εγγυητικού ρόλου στην Τουρκία επί των λιβυκών υποθέσεων και την αποχώρηση των 1.000-1.700 ισλαμιστών που εξοπλίζονται και διοχετεύονται μαζικά από την τουρκοκρατούμενη Συρία στη Λιβύη. Είναι λογικό λοιπόν η εμπόλεμη κατάσταση να συνεχίζεται και να βαίνει κλιμακούμενη.

Οι περισσότεροι των πρωταγωνιστών του «ψυχοδράματος» που παρακολουθήσαμε στο Βερολίνο διατρανώνουν την πεποίθησή τους ότι δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στο λιβυκό πρόβλημα, την ώρα που σχεδόν το 100% του πετρελαίου της χώρας και το 95% της επικράτειας της, με την εξαίρεση της Μισράτα και των περιχώρων της Τρίπολης, βρίσκεται υπό τον έλεγχο του LNA.

Ο στρατάρχης Χαφτάρ έχει διαφορετική άποψη και το ίδιο φαίνεται να ισχύει και τα ΗΑΕ αλλά και την Αίγυπτο που τον στηρίζουν αναφανδόν. Υπάρχουν ορισμένοι λόγοι που συνηγορούν υπέρ αυτής της προσέγγισης.

  • Η ρητορική της τουρκικής επέμβασης έχει προκαλέσει ισχυρές αντισυσπειρώσεις σε παναραβικό επίπεδο. Η Τουρκία περιγράφεται με επιτυχία στο παναραβικό ακροατήριο και τις άρχουσες ελίτ ως φιλοδοξούσα να ανασυστήσει κάποια κακέκτυπη έκδοση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κάτι που βρίσκεται στον αντίποδα του αραβικού σεκουλαριστικού εθνικισμού νασερικής κοπής.

Ιστορικά ο λιβυκός ή καλύτερα κανταφικός εθνικισμός αποτέλεσε την τελική εκδοχή του αιγυπτιακού νασσερισμού. Θεμέλιος λίθος αυτού του ιδεολογήματος είναι ο σεκουλαριστικός ή κοσμικός εκδυτικιστικός εθνικισμός που έχει ουσιωδώς κεμαλικές καταβολές.

Αυτόν τον Κεμαλισμό που ο Ερντογάν ξεθεμελίωσε στην Τουρκία προσαρμόζοντας στα τουρκικά δεδομένα τα διδάγματα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο Ερντογάν θέλει να τα ξεθεμελιώσει σε όλη τη Μέση Ανατολή.

  • Η ιδεολογική διάσταση της τουρκικής αντισυσπείρωσης δεν πρέπει να υποτιμάται καθότι ο Ερντογάν βλέπει στον Σαράτζ ως τον «Μόρσι» της Λιβύης και το μέλλον που θα ήθελε ο ίδιος να προδιαγράψει σε όλη τη Μέση Ανατολή μετά το 2011. Αυτό καθιστά το Κάιρο, το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι άσπονδους εχθρούς του Ερντογανικού ιμπεριαλισμού.

Παρά την έως τώρα αποτυχία του, ο Ερντογάν θεωρεί ότι μπορεί να στηρίξει μιμητές του παραδείγματος Μόρσι και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που κατέστρεψε η αντεπανάσταση του Σίσσι το 2013. Αυτό επιχείρησε ο Ερντογάν με τον Ομάρ ελ-Μπασίρ στο Σουδάν έως την ανατροπή του το 2019 και επιχειρεί εδώ και χρόνια να κάνει στη Σομαλία με την ανάπτυξη μιας στρατιωτικής βάσης κοντά στο Μογκαντίσου.

Σε όλες αυτές τις ενέργειες του ο Ερντογάν επιδιώκει να αποκτήσει μόνιμο στρατιωτικό αποτύπωμα όπως η περίφημη ναυτική βάση που ήθελε στο σουδανικό λιμάνι του Σουακίν στην Ερυθρά Θάλασσα, το μαλακό υπογάστριο της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας. Οι χώρες αυτές, όπως και τα ΗΑΕ, γνωρίζουν ότι ο Ερντογάν όταν λέει εκεχειρία, εννοεί ευκαιρία μαζικής μεταφοράς βαρέως οπλισμού, όπως αυτόν που κατέσχεσε το ελληνικό λιμενικό από το πλοίο Ανδρομέδα τον Ιανουάριο του 2018.

Οι χώρες αυτές γνωρίζουν ότι όταν ο Ερντογάν μιλάει για ειρήνη εννοεί τη δημιουργία τουρκικών βάσεων στη δυτική Λιβύη και την αναγνώριση ρόλου εγγυητή των μεταπολεμικών εξελίξεων όπως και ενός γενναίου μεριδίου των πετρελαίων της χώρας.

Δεν υπάρχει περίπτωση οι ιδεολογικά ορκισμένοι αντίπαλοι του Ερντογάν να του επιτρέψουν να μετατρέψει μέρος της Λιβύης σε ένα νέο τουρκικό υποκρατικό ανδρείκελο σαν το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος ή τα τουρκοκρατούμενα συριακά εδάφη.

  • Οι χώρες αυτές έχουν πολύ μεγαλύτερο ειδικό βάρος στην εξέλιξη του λιβυκού ζητήματος από τη Ρωσία η οποία έκαψε μεγάλο μέρος των χαρτιών που κρατούσε με τον Χαφτάρ. Ο Λίβυος στρατάρχης δεν θα τα βροντούσε ποτέ στη Μόσχα εάν δεν είχε τη στήριξη των τριών προαναφερθέντων αραβικών κρατών, ενώ η ψύχρανση των σχέσεων Χαφτάρ-Μόσχας προφανώς επικροτείται σε αυτή τη φάση και από την Ουάσινγκτον που έβλεπε την εμπλοκή του Wagner Group ως το μακρύ χέρι της Ρωσίας.

Αν η ρητορική της τουρκικής επέμβασης προκάλεσε αυτά τα προβλήματα στην πολιτική Ερντογάν, η πρακτική της τουρκικής επέμβασης καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την προώθηση των βλέψεων του. Η απειλή ανάπτυξης στρατευμάτων αποδείχθηκε μπλόφα μετά την άρνηση Τυνησίας και Αλγερίας να επιτρέψουν τη δημιουργία de facto τουρκικών ναυστάθμων στην περιοχή.

Χωρίς μια ασφαλή ναυτική βάση η Τουρκία δεν μπορεί να αναπτύξει βαρύ πυροβολικό και τεθωρακισμένα άρματα που θα μπορούσαν να αντιστρέψουν τη δυναμική του πολέμου. Μπορεί η Τουρκία να έχει αναπτύξει δεκάδες TB2 και χειριστές τους στο μέτωπο της Τρίπολης αλλά τα ΗΑΕ έχουν παράσχει αποτελεσματικά αντίμετρα στον LNA έχοντας καταρρίψει αρκετά από αυτά.

Ούτε το τουρκικό ναυτικό ούτε η αεροπορία μπορούν να ενεργήσουν ή να προβάλουν την ισχύ τους στα μέτωπα της Λιβύης και εάν το αποτολμήσουν, οι Αιγύπτιοι ή και οι Εμιρατινοί θα δώσουν στον Χαφτάρ τα μέσα παρεμπόδισης τους, ακόμη και εάν η τουρκική πολεμική αεροπορία περάσει (που δεν θα περάσει) ανενόχλητη από το ελληνικό ή αιγυπτιακό FIR.

Τίποτε από όσα έχει αναπτύξει η Τουρκία δεν φαίνεται να θέτει υπό αμφισβήτηση την σχεδόν πλήρη αεροπορική υπεροχή του LNA. Εάν δε ο πετρελαϊκός στραγγαλισμός που έχει επιβάλει ο Χαφτάρ στραγγίξει πλήρως τη ρευστότητα του GNA, τότε οι Σύροι/Τουρκομάνοι μισθοφόροι της Τουρκίας μπορεί να αναζητήσουν εναλλακτικούς «επαγγελματικούς προσανατολισμούς» και τότε η Σικελική Εκστρατεία του κ. Ερντογάν θα καταρρεύσει.

Το κρίσιμο στοίχημα εφεξής για τον φιλόδοξο Θησέα του Λυβικού λαβύρινθου είναι να κρατήσει την απαγόρευση εξαγωγής πετρελαίου που εκμηδένισε την παραγωγή στα 72.000 βαρελιών την ημέρα ώστε να καταρρεύσει η οικονομία του Σαράτζ και να κλείσει τα αεροδρόμια της Τρίπολης και της Μισράτα.

Ίδωμεν.

*Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής & Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

apopseis.gr

ΤΑ ΔΥΟ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ 1878 ΚΑΙ 2020: Συγκλίσεις και αποκλίσεις.

Από
anixneuseis
-
1

         

                  του  Σπυρίδωνα Σφέτα, καθηγητού Βαλκανικής Ιστορίας ΑΠΘ.

Φωτό: Ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας Μάϊκο Μάας με τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ.

Συνέδριο του Βερολίνου. 1878

Τον Ιούνιο το 1878 ο καγκελάριος Μπίσμαρκ συγκάλεσε στο Βερολίνο διεθνές συνέδριο για να διευθετήσει τη διένεξη μεταξύ Ρωσίας  και Αυστροουγγαρίας κυρίως για τις βαλκανικές υποθέσεις . Κατά τη Μεγάλη Ανατολική Κρίση ( 1875-1878) που ξέσπασε με αφορμή  τις εξεγέρσεις στη Βοσνία- Ερζεγοβίνη και οδήγησε στον  Ρωσοτουρκικό  Πόλεμο του 1877-78 η Ρωσία, εκδικούμενη  για την ήττα της στον Κριμαϊκό  Πόλεμο (1853-56), έφθασε κοντά στην Κωνσταντινούπολη  και επέβαλε στους Οθωμανούς  την υπογραφή της  περιώνυμης συνθήκης του Αγίου Στεφάνου  (3. 3. 1878) με την οποία ιδρύθηκε προσωρινά η Μεγάλη Βουλγαρία που συμπεριλάμβανε ολόκληρη  τη Μακεδονία ( πλην Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής). Η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου  ανέτρεψε την ενδοβαλκανική ισορροπία.

Η δημιουργία ενός εκτενούς  βουλγαρικού κράτους,  με κριτήρια κυρίως γεωπολιτικά, προκάλεσε την αντίδραση Ελλήνων και Σέρβων. Η επανάσταση  των  Ελλήνων στη Μακεδονία το 1878 ήταν μια αντίδραση στη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Η κάθοδος των Ρώσων  στο Αιγαίο μέσω του βουλγαρικού κράτους, η δημιουργία μιας μεγάλης σλαβικής επικράτειας και κυρίως η παράβλεψη των αυστριακών συμφερόντων στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη  ( κατά παράβαση των σχετικών ρωσο-αυστριακών συμφωνιών που προέβλεπαν ουδετερότητα της Αυστροουγγαρίας σε περίπτωση ρωσοτουρκικού πολέμου, ρωσική συναίνεση στην αυστριακή προσάρτηση της Βοσνίας Ερζεγοβίνης  και αυστριακή συναίνεση στην προσάρτηση της Νότιας Βεσσαραβίας στη Ρωσία, ρητή απαγόρευση  της ίδρυσης μεγάλης σλαβικής επικράτειας) διατάραξαν  την ισορροπία των διεθνών σχέσεων.

Κέρδη και ζημίες απο τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Ρωσικής επινόησης και επιδίωξης. 1878

Η Αγγλία και η Αυστροουγγαρία απείλησαν τη Ρωσία με πόλεμο. Οι Ρώσοι γνώριζαν ότι η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου θα προκαλούσε την έντονη αντίδραση του Λονδίνου και της Βιέννης, και για το λόγο αυτό η Συνθήκη υπογράφτηκε ως προκαταρκτική , δηλαδή θα επιδεχόταν τροποποιήσεις  και θα χρησίμευσε ως μέσο ενίσχυσης της διαπραγματευτικής θέσης των Ρώσων. Η ρωσική διπλωματία λειτουργούσε  με τη λογική της επιδίωξης του μείζονος  για την κατοχύρωση του ελάσσονος.  Ενδιαφέρον για  τη Ρωσία δεν είχε μονάχα η Βαλκανική-με γνώμονα τότε την Κωνσταντινούπολη και τα Στενά- αλλά  κυρίως ο Καύκασος ( Μπατούμ) στον οποίο είχε διεισδύσει  ο ρωσικός  στρατός πριν την ανάληψη των επιχειρήσεων στα Βαλκάνια.

 

 

 

 

Η ενωμένη Γερμανία επί Μπίσμαρκ δεν είχε βλέψεις στα Βαλκάνια. Η Ανατολή γενικά δεν άξιζε τα κόκαλα ενός  Πομερανού γρεναδιέρου, έλεγε ο σιδερούς καγκελάριος. Ενδιαφερόταν κυρίως για τη διατήρηση  της Ενωμένης Γερμανίας με ένα επίπονο σύστημα ισορροπιών,  τη διαφύλαξη της Συμμαχίας των Τριών Αυτοκρατόρων ( Γερμανίας, Ρωσίας, Αυστροουγγαρίας )  και την αποφυγή  του εφιάλτη μιας   ρωσογαλλικής προσέγγισης  που θα περικύκλωνε τη Γερμανία.

Μια κρίση του Ανατολικού Ζητήματος  ενείχε τον κίνδυνο μιας ρήξης της Αυστροουγγαρίας που ενδιαφερόταν για τη δυτική Βαλκανική με τη Ρωσία που ενδιαφερόταν κυρίως για την  ανατολική Βαλκανική. Για το λόγο αυτό  ανέλαβε τον ρόλο του έντιμου διαμεσολαβητή ( der ehrliche Makler)  και συγκάλεσε  το Συνέδριο του Βερολίνου ( 13.6.-13.7 1878) για  εξεύρεση μιας λύσης του Βαλκανικού ζητήματος. Τα ίδια τα βαλκανικά κράτη εκπροσωπήθηκαν  περιθωριακά. Προείχαν τα συμφέροντα  των Μεγάλων Δυνάμεων.

Η Μεγάλη Βουλγαρία έπαψε να υπάρχει, η Βουλγαρία  μεταξύ Δουνάβεως και Αίμου αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη ηγεμονία, φόρου υποτελής στον Σουλτάνο, νότια του Αίμου ιδρύθηκε  η Ανατολική Ρωμυλία ως ημιαυτόνομη  ηγεμονία με χριστιανό διοικητή, η Μακεδονία παρέμεινε  υπό οθωμανική κυριαρχία, η Αυστροουγγαρία κατέλαβε στρατιωτικά τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Σαντζάκι του Νόβι Πάζαρ, η Ρωσία προσάρτησε το Μπατούμ ( το 1883 συνδέθηκε σιδηροδρομικά με το Μπακού  για μεταφορά πετρελαίου) , το Καρς, το Αρδαχάν, τη νότιο Βεσσαραβία.

Στη Μεσόγειο τότε κυρίαρχοι παίχτες ήταν η Αγγλία και η Γαλλία. Η Αίγυπτος και η Κύπρος εντάχθηκαν από τότε ( 1878) στη αγγλική  σφαίρα επιρροής, η Τυνησία εντάχθηκε  στη γαλλική  σφαίρα επιρροής( 1882) , όπως και το Μαρόκο ( 1904-1905) , η  Αλγερία από το 1830  ήταν ενταγμένη στη γαλλική σφαίρα  επιρροής, μόνο η Τρίπολις και η Κυρηναϊκή παρέμειναν μέχρι την ιταλική προσάρτηση ( 1911-12)  στην Οθωμανική Αυτοκρατορία,  ο όρος Λιβύη εισήχθη τότε, κατά τη διάρκεια της ιταλικής προσάρτησης.

Απο τη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη.

Πάνω από 100 χρόνια αργότερα, η Γερμανία ανέλαβε,  από   το φθινόπωρο  του 2019 , πρωτοβουλία για μια Διάσκεψη στο Βερολίνο με θέμα τη Λιβύη , χώρα  3.000. 000 ,  κατά το πλείστον έρημος,  στην οποία η Γερμανία δεν έχει ιδιαίτερα συμφέροντα. Αλλά ο πόλεμος που μαίνεται μετά την πτώση του Καντάφι το 2012 ευνοεί το μεταναστευτικό κύμα προς την Ευρώπη.

Τα μνημόνια της Τουρκίας  με την κυβέρνηση Sarraj  που  υπογράφτηκαν  στα τέλη Νοεμβρίου 2019 αποσκοπούσαν να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική  θέση   της Τουρκίας που αισθάνεται αποκλεισμένη  από τα ενεργειακά στην Ανατολική Μεσόγειο  και δεν έχουν  πρακτική  σημασία. Υπάρχει και σημειολογία. Την 1η Δεκεμβρίου είναι η επέτειος της ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα ( 1η Δεκεμβρίου 1913). Σε όλον το 19ο αιώνα  και στις αρχές του 20ού  αιώνα  η Οθωμανική Αυτοκρατορία τασσόταν κατά της ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. Ακόμα και το 1908 ο Μαχμούτ  Σεβκέτ Πασά απειλούσε ότι θα ερχόταν να πιεί τον καφέ του στην Αθήνα, αν η Ελλάδα κήρυττε   την ένωση. Ο λόγος είναι προφανής. Αν γινόταν η ένωση της Κρήτης, η Ελλάδα θα γινόταν παράγοντας στην Ανατολική Μεσόγειο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι το 1911-12 είχε μόνο  την μετέπειτα  Λιβύη  στην Ανατολική    Μεσόγειο.             

Ο  μηχανικός Sarraj  μπορεί να είναι αναγνωρισμένος από τον διεθνή παράγοντα, που θέλει κάποιον να  συνομιλεί στο χάος της μετακανταφικής  Λιβύης,  αλλά ελέγχει μόνο ένα μικρό μέρος γύρω από την Τρίπολη, στηρίζεται από την Τουρκία,  το Κατάρ και θεωρητικά από την Ιταλία. Η ιταλική εταιρεία Eni εισάγει πετρέλαιο και φυσικό αέριο από περιοχές που ελέγχει ο Sarraj, υπάρχει αγωγός  ( Greenstream) που μεταφέρει φυσικό αέριο στη Σικελία. Για το λόγο αυτό  το ιταλικό ΥΠΕΞ   προειδοποίησε την Τουρκία ότι δεν μπορεί να προσδοκά τα ενεργειακά αποθέματα της Λιβύης και ο Ιταλός πρωθυπουργός  διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν είχε  περίοπτη θέση, στην πρώτη σειρά, κατά την φωτογράφιση των  προσκεκλημένων  στο Βερολίνο.    Επιπλέον,  υπάρχει η ψευδαίσθηση των Ιταλών ότι η κυβέρνηση  Sarraji,  που τώρα αγωνίζεται για την επιβίωσή της ,    μπορεί  να αποτρέψει την εισροή  μεταναστών στην Ιταλία. Αντίθετα,  ο ισχυρός ‘’ πολέμαρχος’’ Haftar , με κυβέρνηση στο Tobruk, ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του κράτους-παρία της Λιβύης και στηρίζεται από  τη Ρωσία, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία , τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Γαλλία. Ανταγωνίστρια της ιταλικής Eni  είναι η γαλλική  Total που εξάγει πετρέλαιο  από την πετρελαιοπηγή Waha, στην ενδοχώρα της Σύρτης, γενέτειρας του Καντάφι,  που ελέγχει  ο Haftar. Οι Γάλλοι χρειάζονται  τον Haftar και για τον αγώνα  κατά της τρομοκρατίας, την παρεμπόδιση της διακίνησης τζιχαντιστών από το   Mali στη Λιβύη.

Μικρό μέρος της Λιβύης (το μώβ) ελέγχει ο Σαράτζ που ηγείται της κυβέρνησης της Τρίπολης και συνήψε τη “Συμφωνία” με τον Ερντογάν. Ο Στρατάρχης Χαφτάρ με έδρα το Τομπρούκ ελέγχει το, συντριπτικά, μεγαλύτερο μέρος (καφετί).

Η Διάσκεψη του Βερολίνου  είχε συμβολική σημασία και εξέφρασε μόνο ευσεβείς πόθους για εκεχειρία και επιβολή εμπάργκο  όπλων. Στο πεδίο η εικόνα είναι διαφορετική. Ο Haftar δεν θα εγκαταλείψει τις πολεμικές προσπάθειες  για   την κατάληψη της Τρίπολης, η Τουρκία δεν θα παύσει να στηρίζει, απεγνωσμένα, τον   Sarraji.  Για το λόγο αυτό ο Haftar , πιστεύοντας ότι είναι στα πρόθυρα της τελικής νίκης, αντιμετώπισε ψυχρά την πρωτοβουλία της Γερμανίας για διπλωματική λύση ,  μια διπλωματική λύση  θα επιδιώξει με τους δικούς όρους,   όταν επικρατήσει πλήρως στρατιωτικά.  Το Συνέδριο του Βερολίνου επί Μπίσμαρκ το 1878  διήρκεσε  ένα μήνα και οι αποφάσεις του κράτησαν  μερικά χρόνια, το νέο Συνέδριο επί Μέρκελ και Μάας διήρκεσε μερικές ώρες και δεν παρήγαγε αποτελέσματα.

Σχετικά με την Ελλάδα, ο γράφων, χωρίς να είναι  ειδικός, είναι της γνώμης ότι η Αθήνα, που γνώριζε τις ύπουλες κινήσεις της Άγκυρας  για τετελεσμένα χάριν εντυπωσιασμού κυρίως,  όφειλε να ενεργήσει έγκαιρα   και προληπτικά ,  υπογράφοντας συμφωνία για ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα  με την Αίγυπτο ,  έστω  και μερικώς. Έτσι θα κατοχυρωνόταν η επήρεια  των νησιών  από τη Ρόδο μέχρι  την Κρήτη.

«Η θέση του Ερντογάν δεν είναι τόσο ισχυρή όσο θα μπορούσαμε να την θεωρήσουμε»

Από
anixneuseis
-
0

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] ,www.kalkis.eu

 Δήλωσε ένας νέος μαθηματικός, ο Adrien, πρώην φοιτητής του Tuna Altinel, ο οποίος αθωώθηκε στο δικαστήριο.

Αυτό μετέδωσε στις 25-1-2020 το σχετικό ρεπορτάζ της Marie Jégo από το Balikesir, περιοχή του Μαρμαρά, ως ειδικής απεσταλμένης της εφημερίδας Le Monde, όπου έγινε το δικαστήριο στις 24-1-2020, όπως σας είχα γράψει σχετικά στις Ανιχνεύσεις την ίδια μέρα :  Δείτε εδώ

 

Το ρεπορτάζ, με τίτλο «Αθώωση του Τούρκου μαθηματικού Tuna Altinel, πανεπιστημιακού στη Γαλλία» (Acquittement du mathématicien turc Tuna Altinel, enseignant en France), αναφέρει ότι ο «λέκτορας της Λυών συνελήφθη για συμμετοχή σε μια φιλο-κουρδική εκδήλωση και πέρασε 81 ημέρες προφυλάκισης στη φυλακή του Balikesir».

« Αθώος !», αποφάνθηκε  ο πρόεδρος του δικαστηρίου στο Balikesir όπου έγινε την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου η δίκη του Tuna Altinel, Τούρκου υπηκόου και λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Claude. Bernard Lyon-I, κατηγορούμενου για «τρομοκρατική προπαγάνδα».

Έτσι πέρασε (αν και μέσα σε 7 ημέρες ο αρμόδιος εισαγγελέας θα μπορούσε να κάνει αναίρεση της απόφασης) ο εφιάλτης για τον Τούνα Αλτινέλ, θύματος μιας πικρής καφκικής επίθεσης, αφού πέρασε 81 ημέρες προφυλάκισης στη φυλακή του Balikesir, την άνοιξη του 2019, και το τουρκικό του διαβατήριο κατασχέθηκε χωρίς λόγο. Ένα τέτοιο μέτρο, που έχει γίνει σύνηθες στην Τουρκία για πολλούς κατηγορούμενους, και καταδεικνύει την αποσύνθεση του τουρκικού δικαστικού συστήματος. Το διαβατήριο δεν μπορεί κανονικά να κατασχεθεί χωρίς δικαστική απόφαση. Όταν λείπει η τελευταία, όπως στην περίπτωση του εν λόγω μαθηματικού, οι τουρκικές αρχές αναφέρουν ότι το διαβατήριο «χάθηκε» ! Η «δημοκρατία του Ερντογάν» τον κατηγόρησε ότι συμμετείχε σε μια νόμιμη εκδήλωση ενός φιλο-κουρδικού συνδέσμου που διοργανώθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2019 στο δημαρχείο του Villeurbanne  στη Γαλλία. Ο πανεπιστημιακός ήταν διερμηνέας ενός ομιλητή, του Faysal Sariyildiz, ενός εξόριστου πρώην βουλευτή από το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP, φιλο-κουρδικό, τρίτο κόμμα στο Κοινοβούλιο της Τουρκίας) ο οποίος αναφέρθηκε στις ακρότητες που έζησε τον χειμώνα του 2015-2016 στην πόλη Cizre, στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας, κυρίως κατοικημένη από Κούρδους. Εκείνο τον χειμώνα, αυτό το μικρό μέρος περικυκλώθηκε και καταστράφηκε από τις μάχες που έγιναν μεταξύ του τουρκικού στρατού και των ανταρτών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), το μαύρο πρόβατο της Άγκυρας από το 1984. Αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι που κατέφυγαν στα υπόγεια τριών κτιρίων στην περιοχή του Cudi έχασαν τη ζωή τους καμένοι ή από ασφυξία, χωρίς να έχουν εξουσιοδοτηθεί οι σωστικές δυνάμεις να επέμβουν.

«Πήγα στον Cizre εγώ ο ίδιος, μετά από αυτά τα γεγονότα, όπου άκουσα πολλές μαρτυρίες», επέμεινε ο Tuna Altinel κατά την απολογία του. «Δεν είναι παράνομο να μιλάμε για το τι συνέβη στο Cizre. Πολλές εκθέσεις έχουν αναφερθεί εξ άλλου σε αυτό, συμπεριλαμβανομένης και της έκθεσης της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, για να μην αναφέρω τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ», δήλωσε ο Inan Yilmaz, δικηγόρος του, κατά τη διάρκεια της υπεράσπισης του πελάτη του.

Από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, το τουρκικό δικαστικό σύστημα έχει βυθιστεί στην αυθαιρεσία του Ερντογάν

Η ελευθερία της έκφρασης αποτέλεσε το κύριο επιχείρημα που προέβαλε η υπεράσπιση. Πάνω απ ‘όλα, οι τρεις δικηγόροι του Tuna Altinal επέμειναν στην απόφαση που έλαβε στις 26 Ιουλίου 2019 το Συνταγματικό Δικαστήριο, το ανώτατο δικαστήριο της Τουρκίας, το οποίο χαρακτήρισε ως «παραβίαση της ελευθερίας  έκφρασης», τις διώξεις που έγιναν από το Κράτος του Ερντογάν εναντίον χιλιάδων ακαδημαϊκών τα τελευταία χρόνια.

Από το 2016 μέχρι σήμερα, πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν εξαφανιστεί από την κοινωνία – απολύθηκαν, δολοφονήθηκαν και συχνά καταδικάστηκαν – επειδή υπέγραψαν ένα ψήφισμα υπέρ της ειρήνης στις Κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής πλευράς της Τουρκίας, όπου ξέσπασαν λυσσαλέες μάχες τον χειμώνα του 2015-2016 μεταξύ του ΡΚΚ και των τουρκικών δυνάμεων.

Αν και η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου δεν έχει αλλάξει τίποτα στην κατάσταση αυτών των ακαδημαϊκών, που στερούνται των διαβατηρίων τους και της δουλειάς τους, χρησιμεύει ως δεδικασμένο για τούρκους δικαστές. Από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 και από την ενίσχυση των συνταγματικών εξουσιών του Ερντογάν το 2018, το τουρκικό δικαστικό σύστημα έχει βυθιστεί στην αυθαιρεσία. Μαζικές εκκαθαρίσεις έχουν διαταχθεί από την εκτελεστική εξουσία η οποία έχει καθυποτάξει τη δικαιοσύνη. Το κατηγορητήριο σε βάρος του Tuna  Altinel απεικόνιζε αυτόν τον εκτροχιασμό. «Με εικασίες και εικοτολογίες, δεν μπορούσε να σταθεί», δήλωσε ο δικηγόρος Inan Yilmaz.

Η ετυμηγορία χαιρετήθηκε στους διαδρόμους του δικαστηρίου με χειροκροτήματα και  κραυγές χαράς από 80 ανθρώπους που ήρθαν να υποστηρίξουν τον μαθηματικό, συμπεριλαμβανομένων πολλών Γάλλων συναδέλφων του που πραγματοποίησαν το ταξίδι από το Παρίσι και τη Λυών. Δύο λεωφορεία έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη νωρίς το πρωί, ναυλωμένα από τις επιτροπές υποστήριξης, αναφέρει η ίδια παραπάνω δημοσιογραφική πηγή.

Ο Adrien, ένας νέος μαθηματικός και πρώην σπουδαστής του Tuna Altinel, χαίρεται με την αθώωση, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, «αποδεικνύει ότι η θέση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι τόσο δυνατή όσο θα μπορούσαμε να την θεωρήσουμε».

Ως έλληνες, ας διδαχθούμε από την εκτίμηση του νέου Γάλλου μαθηματικού Adrien. 

 

Proche-Orient : Trump dévoile un plan de paix à deux États

Από
pcuser
-
0

Le document qui accorde de nombreuses concessions à Israël a provoqué la colère des Palestiniens. Il a déjà été rejeté par le Hamas, au pouvoir à Gaza

1...2,5502,5512,552...3,034Σελίδα 2,551 από 3,034