Αρχική Blog Σελίδα 2550

«Η Τουρκία είναι η Γερμανία του 1930, κατά την Τουρκάλα υπόδικη συγγραφέα Asli Erdogan»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] ,www.kalkis.eu

 «Υπό την ηγεσία του  Recep Tayyip Erdogan, η Τουρκία μετατράπηκε σε φασιστικό καθεστώς». Βλέπε δηλώσεις της στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), στις 5-8-2018, στην ηλεκτρονική Libération.

Αυτά είχε δηλώσει, μεταξύ πολλών άλλων,  η εν λόγω Τουρκάλα υπόδικη συγγραφέας, εξόριστη στην Φραγκφούρτη, της οποίας η δίκη έχει προσδιοριστεί για τις 14 Φεβρουαρίου 2020. Οι παρακάτω γαλλόφωνες συγγραφείς, με ένα δημοσίευμά τους στις 31-1-2020 στην ηλεκτρονική  Libération, επιχειρούν να παρακινήσουν την ευρύτερη υποστήριξη της Asli Erdogan, έτσι ώστε να μην περάσει η υπόθεσή της «με τη μεγαλύτερη μυστικότητα», όπως αναφέρουν οι Συν-υπογράφουσες συγγραφείς  : Cécile Oumhani, Lise Gauvin, Sophie Bessis, Fawzia Zouari, Madeleine Monette, Nassira Belloula, Suzanne Dracius, Catherine Cusset, Sema Kilickaya, Marie-Rose Abomo-Maurin, Elizabeth Tchoungui, Laurence Gavron, Emma Belhaj Yahia, Sedef Ecer, Marie-Soeurette Mathieu, Sylvie Le Clech, Michèle Rakotoson, Carole Fréchette, Safiaton Dicko Ba, Marijosé Alie, Alicia Dujovne Ortiz, μέλη του «Κοινοβουλίου γαλλόφωνων συγγραφέων».

Κι εγώ ο απλός έλληνας πολίτης ευλόγως διερωτώμαι :

@ γιατί εμείς οι έλληνες συγγραφείς, ή δημοσιογράφοι, ή απλοί δημοκρατικοί πολίτες δεν αναδεικνύουμε συστηματικά και διαρκώς όλες αυτές τις αναρίθμητες περιπτώσεις τουρκικής χούντας, ενώ ο Ερντογάν λέει ότι «μας τρελαίνει» με τις κινήσεις του στη Μεσόγειο ; Μαζόχες είμαστε ;

@ γιατί δεν του αραδιάζουμε όλες αυτές τις εκατοντάδες χιλιάδες περιπτώσεων δικών παρωδίας ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα των Τούρκων, όταν με περισσό θράσος αντιδιαστέλλεται ο Ερντογάν (ο «Δημοκράτης») από τον Λίβυο Χαφτάρ, τον δικτάτορα, όπως τον αποκαλεί ;

@ γιατί δεν τον τρελαίνουμε εμείς, με την συστηματική μνημόνευση και διάδοση τέτοιων περιπτώσεων σαν της  Asli Erdogan, όταν φιλοξενούμε σήμερα χιλιάδες Τούρκους αντιφρονούντες στην Ελλάδα ;

@ γιατί στερούμαστε κοινού νου, ασχολούμενοι μονοσήμαντα από το πρωϊ ως το βράδυ (παίζοντας το παιχνίδι του Ερντογάν) με βαθυστόχαστες και επιστημονικές γεωπολιτικές αναλύσεις ορθολογισμού (οι οποίες έχουν τεράστια σημασία, αλλά δεν νομίζω ότι είναι το άπαν, όταν έχουμε να κάνουμε με έναν ταραξία δουλέμπορο προσφύγων και μεταναστών), όταν η Τουρκία μας κάνει καθημερινό ψυχολογικό πόλεμο, γιατί μας βλέπει ψαρωμένους ;

@ πού πήγαν οι διαπρύσιοι υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ψευδο-αριστεράς ; Στο κάτω-κάτω ο Ερντογάν δεν είναι κανένας κομμουνιστής ηγέτης για να έχουν τις γνωστές αναστολές τους. Τόσο αφομοιώθηκαν από την χλιδή του αστικού πλούτου και του καναπέ που τον συνοδεύει ;

Ποια είναι η Asli Erdogan και ποια είναι το «έγκληματά» της ;

Σύμφωνα με τις παραπάνω γαλλόφωνες συγγραφείς, η Τουρκάλα συγγραφέας είναι «μια ακούραστη ακτιβίστρια και δημοσιογράφος που ασχολείται με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων των γυναικών και της υπεράσπισης του κουρδικού αγώνα». Η Άσλι Ερντογάν πέρασε τεσσερισήμισι μήνες στη γυναικεία φυλακή στο Bakirkoy (προάστιο της Κωνσταντινούπολης) διότι υποτίθεται ότι διασυνδέθηκε «με τρομοκρατική οργάνωση, διότι προσπάθησε να διασπάσει την ενότητα του τουρκικού κράτους και να θέσει σε κίνδυνο την σταθερότητα της χώρας». Αποφυλακισθείσα τον Δεκέμβριο του 2016, βρίσκεται υπό δικαστική εποπτεία εν αναμονή της δίκης της στις 31 Οκτωβρίου 2017. Αλλά η δίκη αναβλήθηκε πολλές φορές μέχρι πολύ πρόσφατα, όταν ένας νέος εισαγγελέας την προσδιόρισε για τις 14 Φεβρουαρίου 2020, δηλαδή σε δύο εβδομάδες, σίγουρα με σκοπό να της στερήσει την υποστήριξη και την αλληλεγγύη, λόγω έλλειψης χρόνου. Οι κατηγορίες εναντίον της αυτή τη φορά σχετίζονται με τη δημοσίευση, το 2016, 4 άρθρων, τα οποία θεωρούνται προπαγανδιστικά. Τούτο εξήγησε σε μια επιστολή που έστειλε η Άσλι Ερντογάν στους φίλους της για να τους ενημερώσει για την ημερομηνία της δίκης της : «Το πιο παράλογο είναι ότι αυτά τα άρθρα δημοσιεύθηκαν το 2016 και ότι δεν προκάλεσαν τότε ούτε δίκη ούτε καν έρευνα. Στην πραγματικότητα, κανένα από τα άρθρα μου σε ολόκληρη την καριέρα μου δεν με είχαν ποτέ οδηγήσει στη δικαιοσύνη», προσέθεσε. Στις 14 Φεβρουαρίου 2020 αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης από δύο έως εννέα ετών. Αλλά μπορεί αυτή να γίνει βαρύτερη, μέχρι και ισόβια, δεδομένου ότι τουρκική «δικαιοσύνη» έχει γίνει σκληρότερη στο μεταξύ.

Ποια ήταν τα εγκλήματά της; Η Άσλι Ερντογάν ήταν μέλος της συντακτικής ομάδας της φιλοκουρδικής νόμιμης εφημερίδας Özgür Gündem, καθώς και η συγγραφή δημοσιογραφικών άρθρων σχετικών με τις βιαιοπραγίες που διαπράχθηκαν κατά της κουρδικής κοινότητας. Αλλά το «έγκλημά της»  είναι επίσης ότι έχει αναγνωριστεί διεθνώς εδώ 3 χρόνια για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έλαβε ακόμα το βραβείο Tucholsky από το Pen Club της Σουηδίας το 2016, το βραβείο ειρήνης Erich-Maria-Remarque το 2017, το βραβείο Simone-de-Beauvoir το 2018 και το 2019  το βραβείο «του θαρραλέου συγγραφέα σε κίνδυνο» από το ίδρυμα Vaclav-Havel.

Ας αναδεικνύουμε λοιπόν την διαρκή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον Ερντογάν. Ας τον τρελάνουμε εμείς, αντί να μας «τρελαίνει αυτός», όπως ισχυρίζεται. Δωρεάν είναι αυτή μας η δράση. Λίγη προσπάθεια χρειάζεται. Δεν στοιχίζει δα τα δισεκατομμύρια ευρώ για εξοπλισμούς αποτροπής που παράλληλα χρειαζόμαστε.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 24-1-2020 στον ιστότοπο :

http://www.anixneuseis.gr/%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%88%ce%b5%cf%89%ce%bd-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%b1/

Σε τεντωμένο σκοινί ο Ερντογάν, ανοίγει μέτωπο με όλους

Από
anixneuseis
-
0

Του Νίκου Μελέτη

Μέτωπα εναντίον όλων ανοίγει ο Ταγίπ Ερντογάν θέτοντας σε κίνδυνο πλέον την συμμαχία του με τον πρόεδρο Πούτιν  στην Συρία και την «φιλία» του με τον πρόεδρο Τραμπ, πρωτοστατώντας στην απόρριψη του ειρηνευτικού σχεδίου του για  το Παλαιστινιακό. Και όλα αυτά σε μια περίοδο που έχει ανοικτούς λογαριασμούς με όλο τον Αραβικό κόσμο (εκτός Κατάρ), προκαλεί καθημερινά την Ελλάδα και την Κύπρο και αγνοεί προσβλητικά και επιδεικτικά την Ε. Ε..

Η νέα κρίση στην Ιλντίμπ της Συρίας δημιουργεί όμως και σοβαρή ανθρωπιστική κρίση  για τα 3 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν στην περιοχή. Ο Ερντογάν έσπευσε ήδη να επιστρατεύσει το αγαπημένο του «χαρτί», το προσφυγικό και  προειδοποίησε ότι 1 εκατομμύριο άνθρωποι κινούνται προς τα σύνορα με την Τουρκία προαναγγέλλοντας ουσιαστικά νέες προσφυγικές ροές προς τα ελληνικά νησιά με προορισμό την Ευρώπη.

Σύμφωνα με πληροφορίες από την Βόρεια Συρία ακτιβιστές  με αναρτήσεις στο διαδίκτυο οργάνωσαν διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις με σύνθημα «From Idlib to Berlin» δίνοντας το σύνθημα για την «έξοδο» από την βόρεια Συρία με προορισμό την Γερμανία, με ενδιάμεσο(και συνήθως τελικό ) σταθμό   τα ελληνικά νησιά.

Η πολύ λεπτή και ευαίσθητη ισορροπία στις σχέσεις του Ερντογάν με τον Πούτιν έχουν αρχίσει να διαταράσσονται κάτι που είναι  προδιαγεγραμμένο καθώς για την Ρωσία βασικός όρος για την επαναφορά της στην Μέση Ανατολή είναι η διάσωση του καθεστώτος Άσαντ  και προϋπόθεση γι αυτό είναι η αποκατάσταση του ελέγχου της συριακής κυβέρνησης επί του συνόλου του εδάφους της χώρας. Ο Άσαντ ελέγχει αυτή την στιγμή περισσότερο από τα 2/3  του συριακού εδάφους με την ύπαρξη θυλάκων στη βόρεια Συρία κυρίως γύρω από την Ιντλιμπ που ελέγχονται από τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα αλλά και από αντάρτες που ελέγχονται από την Τουρκία ,σε μια περιοχή που κατοικούν 3 εκατομμύρια άνθρωποι σε δραματικές πλέον συνθήκες

Και εμπόδιο σε αυτή την διάσωση του καθεστώτος Ασαντ  προβάλει στην συγκεκριμένη στιγμή η Τουρκία η οποία επιδιώκει την διατήρηση επί μακρόν του ελέγχου της «Ζώνης Ασφαλείας»  εντος του Συριακού εδάφους με πρόσχημα την «ασφάλεια» της χώρας, την μετεγκατάσταση Σύρων προσφύγων και φυσικά με στόχο την εξουδετέρωση των Κούρδων της Συρίας.

Η επίθεση των συριακών δυνάμεων εναντίον τουρκικών θέσεων στην βορειοδυτική Συρία  και μάλιστα με ρωσική αεροπορική κάλυψη και η ανταπόδοση των πυρών και οι οξύτατες δηλώσεις τούρκων αξιωματούχων με πρώτο τον Ερντογάν ότι η Τουρκία θα εκδικηθεί τον θάνατο των τούρκων στρατιωτών,  πυροδοτεί το κλίμα στην Συρία.

Αυτές οι εντάσεις  απειλούν να κλιμακωθούν καθώς δυνάμεις ανταρτών που ελέγχονται από την Τουρκία εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων που ελέγχουν το Χαλέπι από το 2016 ,ως αντιπερισπασμό για να μειωθεί η πίεση που ασκείται στην Ιντλίμπ.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι ο Ερντογάν χθες σε προγραμματισμένη  επίσκεψη του στο Κίεβο ,δήλωσε ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία  .(Θέση την οποία φυσικά θα πρέπει να του υπενθυμίσουν ,όταν βαφτίζει «ανεξάρτητο» κράτος την αποσχιστική  οντότητα στην Κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο).

Πάντως μετά την αποκατάσταση των σχέσεων Πουτιν -Ερντογάν, μετά την  κρίση με την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού στα τουρκοσυριακά σύνορα, η σχέση μεταξύ των δύο χωρών έχει εμβαθύνει και διευρυνθεί  και δεν θα οδηγηθεί εύκολα σε οριστική ρήξη, παρά τους σοβαρούς κλυδωνισμούς που δημιουργούνται και το γεγονός ότι όλο και περισσότερο αυξάνονται τα σημεία τριβής  και η έλλειψη εμπιστοσύνης..

Την ίδια στιγμή  ο κ.Ερντογαν και η κυβέρνηση του ηγούνται της  εκστρατείας για την απόρριψη του αμερικανικού σχεδίου για το Παλαιστινιακό, που αποτελεί και ένα προσωπικό στοίχημα του προέδρου Τραμπ. Οι τούρκοι αξιωματούχοι  μάλιστα και ο ίδιος ο Ερντογάν χρησιμοποιούν ακραία ρητορική που δεν περιορίζεται μόνο στις επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ αλλά ουσιαστικά κατηγορούν τον κ. Τραμπ ότι είναι  αυτός που βάζει φωτιά στην Μέση Ανατολή και ότι επιχειρεί να νομιμοποιήσει το «απαρτχάιντ» εις βάρος των Παλαιστίνιων.

Ο Ταγίπ Ερντογάν επιλέγει να βαδίσει και πάλι σε τεντωμένο σχοινί  την μια σε σύγκρουση με την Μόσχα, σε σύμπνοια με την Ουάσιγκτον, πότε το αντίθετο  και τώρα σε αντιπαράθεση και με τους δύο. Είναι ένα παιχνίδι το οποίο τα τελευταία χρόνια  οδηγεί σε οριακές καταστάσεις αλλά τελικά του έχει «βγει». Απλώς στα παιχνίδια αυτά κάποια στιγμή η «ρέντα» τελειώνει ακόμη και για τους καλύτερους παίκτες.

liberal.gr

Η επόμενη μέρα μετά το διαζύγιο

Από
anixneuseis
-
0
 ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  
  • doc--3

Σπάνια μια τόσο ιστορική εξέλιξη γιορτάστηκε σε τόσο χαμηλούς τόνους. Στις 11 μ.μ. της Παρασκευής, όταν η Βρετανία αποχωρούσε και επίσημα από την Ε.Ε., η ατμόσφαιρα δεν θύμιζε σε τίποτα την ευφορία που θα περίμενε κανείς από τους οπαδούς του Brexit. Αντί να ηχήσουν οι καμπάνες του Μπιγκ Μπεν, ο Μπόρις Τζόνσον περιορίστηκε να προβάλει πάνω στην πρόσοψη της πρωθυπουργικής κατοικίας ένα ρολόι σε αντίστροφη μέτρηση. Προηγουμένως, το Βασιλικό Νομισματοκοπείο είχε θέσει σε κυκλοφορία ένα αναμνηστικό νόμισμα με την επιγραφή «ειρήνη, ευημερία και φιλία με όλα τα έθνη». Ταπεινότητα και περισυλλογή, καθώς κάποιοι φαίνεται να διαισθάνονται ότι υπάρχει μόνο ένας κίνδυνος μεγαλύτερος από το να μη ζήσουν ποτέ το όνειρό τους: ο κίνδυνος να το ζήσουν.

Είναι αλήθεια ότι το διαζύγιο της Παρασκευής υπήρξε η όχι αφύσικη κατάληξη ενός προβληματικού γάμου χωρίς αίσθημα, που πέρασε πάμπολλες σοβαρές κρίσεις στα 47 του χρόνια. Απέχοντας από την Ευρωζώνη και τη Σένγκεν, η Βρετανία ήταν πάντα με το ένα πόδι μέσα στην Ευρώπη και με το άλλο έξω από αυτήν. Επειτα, σχεδόν τίποτα δεν θα αλλάξει στην καθημερινότητα των Βρετανών, όπως και των ξένων που ζουν το μεγάλο νησί, μέχρι το τέλος του 2020, καθώς σε αυτή τη μεταβατική περίοδο η Βρετανία θα συνεχίσει να υπακούει στους κανόνες της ενιαίας αγοράς και της τελωνειακής ένωσης.

Παρ’ όλα αυτά, το ημιτελές Brexit συνιστά ιστορικό ορόσημο, γεμάτο πελώριες προκλήσεις. Κατ’ αρχάς, για το Ηνωμένο Βασίλειο. Από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία, ως νέα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είχε ηγηθεί της εκστρατείας υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 1975, η Βρετανία είχε χαράξει μια συνεκτική ευρωπαϊκή στρατηγική. Πάσχιζε, και σε μεγάλο βαθμό πέτυχε, να διαμορφώσει μια ενιαία ευρωπαϊκή αγορά στο πνεύμα της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης, αλλά και να αποτρέψει κάθε προσπάθεια για ουσιώδη πολιτική ενοποίηση μέσω μιας αέναης διεύρυνσης με πολύ ανόμοια (και ακραιφνώς ατλαντικά) νέα μέλη. Μια γραμμή στον αντίποδα της Γαλλίας και απολύτως σύμφωνη με τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Γεμάτη εσωτερικές εντάσεις, η στρατηγική αυτή διεύρυνε βαθμιαία το τεκτονικό ρήγμα μεταξύ ευρωπαϊστών και εθνικιστών στο εσωτερικό των Συντηρητικών, κάτι που στοίχισε στη Θάτσερ το άδοξο τέλος της πολιτικής της καριέρας. Ο Μπόρις Τζόνσον κατάφερε να υπερβεί αυτό το ρήγμα, περιθωριοποιώντας τους ευρωπαϊστές στις πρόσφατες εκλογές, όπου κέρδισε ευρεία πλειοψηφία 80 εδρών, αλλά μόνο για να ανοίξει ένα άλλο, δυνητικά πολύ πιο εκρηκτικό ρήγμα, στο εσωτερικό του ίδιου του αντιευρωπαϊκού στρατοπέδου.

Στη μία πλευρά βρίσκουμε τους ακραιφνώς νεοφιλελεύθερους, που οραματίζονται μια Global Britain, ικανή να κλείνει συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με όρους κοινωνικού, φορολογικού και περιβαλλοντικού ντάμπινγκ. Ενδεικτικά, υπουργοί του Τζόνσον όπως οι Ντόμινκ Ράαμπ, Πρίτι Πατέλ και Λιζ Τρας, έγραφαν στο μανιφέστο Britannia Unchained ότι η χώρα τους πρέπει να απελευθερωθεί από το «διογκωμένο κράτος, τους υψηλούς φόρους και την υπερβολική ρύθμιση των αγορών», θεωρώντας ότι οι Βρετανοί εργάτες «είναι ανάμεσα στους πιο τεμπέληδες του κόσμου». Απέναντί τους παρατάσσονται 130 βουλευτές των Τόρις από τις πρώην «κόκκινες» περιοχές των Εργατικών που χάρισαν τη νίκη στον Τζόνσον σε αυτές τις εκλογές και έχουν συγκροτήσει τη «Λέσχη των Μπλε Κολάρων», πιέζοντας για στήριξη των εργατικών στρωμάτων.

Οι εμπορικές συμφωνίες

Η έρπουσα εσωκομματική διαμάχη θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την ούτως ή άλλως δύσκολη προσπάθεια του Τζόνσον να κλείσει εμπορική συμφωνία με την Ε.Ε. στους μόλις 11 μήνες της μεταβατικής περιόδου. Εξίσου αμφίβολη διαγράφεται η προσπάθειά του για εμπορικές συμφωνίες με τρίτες χώρες και πρώτα απ’ όλα τις ΗΠΑ. Ηδη ο Ντόναλντ Τραμπ τον απειλεί με κυρώσεις στο εμπόριο ή και στη συνεργασία για θέματα ασφαλείας, καθώς ο Βρετανός πρωθυπουργός αψήφησε τις πιέσεις του και τάχθηκε υπέρ της περιορισμένης συνεργασίας με το κινεζικό μεγαθήριο Huawei στα δίκτυα τηλεπικοινωνιών πέμπτης γενεάς (5G).

Οσο για την Ε.Ε., τίποτα δεν μπορεί να διασκεδάσει τις επιπτώσεις του Brexit. Και μόνο το γεγονός ότι για πρώτη φορά ένα κράτος-μέλος της αποχωρεί χωρίς να έρθει το τέλος του κόσμου, ρίχνει βαριά σκιά στο εγχείρημα της ολοκλήρωσης, έστω κι αν για την ώρα καμία άλλη χώρα δεν φαίνεται έτοιμη να ακολουθήσει. Με την έξοδο της Βρετανίας, η Ε.Ε. χάνει έναν από τους κυριότερους χρηματοδότες του προϋπολογισμού της (οι αγροτικές επιδοτήσεις θα είναι μία από τις πρώτες παράπλευρες απώλειες), μια αγορά 67 εκατομμυρίων, που αντιπροσωπεύει το 15% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, μια πυρηνική δύναμη, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ταυτόχρονα, το Brexit ανατρέπει σε μεγάλο βαθμό τους συσχετισμούς στο εσωτερικό της Ενωσης. Με την έξοδο της Βρετανίας ενισχύονται εξ αντικειμένου το ειδικό βάρος και η επιρροή της Γαλλίας. Μόνη πυρηνική δύναμη της Ε.Ε., με βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας, η Γαλλία πιέζει για μια ριζική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, αλλά και για την πολιτική-αμυντική ενοποίηση και την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία. Δύο άλλες σημαντικές (και για την Ελλάδα) ανατροπές είναι ότι στο εξής η Ευρωζώνη θα αποτελεί την απολύτως καθοριστική δύναμη της Ε.Ε., εκπροσωπώντας το 85% του ΑΕΠ της και ότι η Τουρκία θα χάσει τον ισχυρότερο υποστηρικτή της μέσα στα ευρωπαϊκά φόρα.

Εν ολίγοις, το Brexit προβάλλει ως ορόσημο για την πορεία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, ανάλογου μεγέθους, αλλά πολύ διαφορετικής ποιότητας από τη γερμανική ενοποίηση. Τότε, η καινούργια εποχή ξεκίνησε σε κλίμα ευφορίας, για να ακολουθήσει η καθοδική πορεία από το Μάαστριχτ προς το Brexit. Σήμερα η καινούργια σελίδα ξεκινάει σε ατμόσφαιρα θλίψης και περισυλλογής, αλλά δεν αποκλείεται να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις και ευκαιρίες για κάτι καλύτερο.

“Καθημερινή”

Πριν βγούμε στον πηγαιμό για την Χάγη, ας θυμηθούμε ότι δεν υπάρχει επιστροφή

Από
anixneuseis
-
1

Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης

Επίκουρος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου

Νομική Σχολή ΑΠΘ

Η Κρίση των Ιμίων τον Ιανουάριο του 1996 μετέβαλε δομικά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στο Αιγαίο. Μέχρι εκείνη τη χρονική στιγμή, η Τουρκία έθετε ζητήματα που περιλάμβαναν την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών (χωρικά ύδατα και υφαλοκρηπίδα), την αποστρατικοποίηση  νησιών του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, και το εύρος του ελληνικού εναέριου χώρου (10 ναυτικά μίλια) λόγω της αναντιστοιχίας του με τη χωρική μας θάλασσα (6 ν.μ.). Ωστόσο, μετά την Κρίση στα Ίμια, όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις αμφισβήτησαν με συνέπεια και επιμονή την ελληνική κυριαρχία σε νησιά του Αιγαίου και επιδόθηκαν σε έναν διαγωνισμό δημιουργίας «γκρίζων ζωνών», όπου τα διεκδικούμενα νησιά έφθαναν ακόμα και τον αριθμό χίλια (εκεί σταμάτησε το «χουβαρνταλίκι» της τότε Πρωθυπουργού Τ. Τσιλέρ). Μάλιστα, λίγους μήνες αργότερα, η Τουρκία έφθασε στο σημείο να αμφισβητήσει και την ελληνική κυριαρχία στη Γαύδο, καθώς ζήτησε την εξαίρεσή της από τη νατοϊκή άσκηση Dynamic Mix 1996.

Αυτή η ποιοτική μεταβολή των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και η εισαγωγή των «γκρίζων ζωνών» στην αεροναυτική καθημερινότητα, ήταν ουσιαστικά η αντίδραση της Τουρκίας απέναντι στη θέση σε ισχύ της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (1994). Με δεδομένο ότι η συγκεκριμένη Σύμβαση δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά της στο Αιγαίο, η Τουρκία δεν την υπέγραψε ούτε και προσχώρησε σε αυτή, και επομένως δεσμεύεται μόνο από το εθιμικό διεθνές δίκαιο. Έκτοτε, επιχειρεί να επηρεάσει με τέτοιον τρόπο τις διμερείς μας σχέσεις στο Αιγαίο, ώστε να θεμελιώσει ευνοϊκές για εκείνη συγκυρίες και καταστάσεις που θα οδηγούσαν σε μια λύση πακέτο για όλες τις διεκδικήσεις της, κάτω από ένα καθεστώς διπλωματικής πίεσης και απειλής χρήσης βίας (casus belli).

Αν εξετάσουμε τις τουρκικές θέσεις από την εποχή της Κρίσης των Ιμίων, θα διαπιστώσουμε, ότι τόσο ο Τ. Ερντογάν όσο και η τουρκική αντιπολίτευση, με την εξαίρεση του HDP, επαναλαμβάνουν τις ίδιες προκλητικές απόψεις για δεκάδες ή εκατοντάδες νησιά του Αιγαίου που δήθεν κατέχει η Ελλάδα παράνομα. Με άλλα λόγια, ο Πρόεδρος της Τουρκίας ακολουθεί την επίσημη τουρκική πολιτική που υιοθετήθηκε μετά τα Ίμια, και μάλιστα θα μπορούσε ίσως να χαρακτηρισθεί πιο μετριοπαθής τόσο σε σχέση με άλλους προκατόχους του όσο και τη σημερινή μείζονα κεμαλική αντιπολίτευση. Πλέον, ακόμα και το περιστατικό με την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στη Γαύδο, μπορεί να συνδεθεί εύκολα με το πρόσφατο τουρκολιβυκό μνημόνιο για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας που παραβλάπτει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, αποδεικνύοντας έτσι ότι και το πιο χοντροκομμένο αστείο –γιατί έτσι αντιμετωπίστηκε τον Μάιο του 1996 το αίτημα εξαίρεσης της Γαύδου– μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό σενάριο, εφόσον υπάρχει εθνική στρατηγική, συνεπής σχεδιασμός και επαρκής ισχύς που στηρίζει τις επιχειρησιακές δυνατότητες στο πεδίο.

Σήμερα λοιπόν, ενόψει της αστάθειας που επικρατεί στην Ανατολική Μεσόγειο, την οποία συντηρεί πρωτίστως η Τουρκία με την στρατιωτική ανάμιξή της σε Συρία και Λιβύη και την εργαλειοποίηση των μικτών μεταναστευτικών ροών, και των αμερικανικών παραινέσεων (επιστολή του ΥΠΕΞ Μ. Πομπέο στον έλληνα Πρωθυπουργό) για την ειρηνική επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Αιγαίο, «ακούγεται» ξανά η πρόταση για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης στη Χάγη. Η πρόταση για προσφυγή στη Χάγη επανέρχεται περίπου ως επανάληψη της αντίστοιχης πρότασης που είχε διατυπώσει ο αμερικανός Πρόεδρος Μ. Κλίντον λίγο πριν τις αμερικανικές εκλογές του 1996 για τη διευθέτηση του ζητήματος της κυριαρχίας στα Ίμια, ακολουθώντας ουσιαστικά τη γραμμή της ελληνικής κυβέρνησης. Ωστόσο, οι περιστάσεις που διαμορφώνουν το πλαίσιο μιας ενδεχόμενης προσφυγής στη Χάγη σήμερα, είναι πολύ διαφορετικές σε σχέση με την περίοδο πριν την Κρίση των Ιμίων.

Προτού λοιπόν βρεθούμε στη Χάγη, οφείλουμε να προχωρήσουμε σε όλες εκείνες τις ενέργειες που θα διασφαλίσουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα, διότι εφόσον το Δικαστήριο καταλήξει σε απόφαση, δεν υπάρχει επιστροφή. Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου είναι δεσμευτικές για τα κράτη που προσφεύγουν ενώπιόν του, και συνεπώς θα είμαστε υποχρεωμένοι να συμμορφωθούμε με το διατακτικό του είτε μας αρέσει είτε όχι. Όπως επίσης, πρέπει να λάβουμε υπόψη, ότι σε ζητήματα οριοθετήσεων το Δικαστήριο συνήθως εκδίδει «ισορροπημένες» αποφάσεις που ικανοποιούν όλες τις πλευρές, ή έστω αποφεύγει να γίνει ιδιαίτερα δυσάρεστο. Επιπλέον, προκειμένου το Δικαστήριο να καταλήξει σε απόφαση, μπορεί με δική του πρωτοβουλία να εξετάσει και ζητήματα που το ίδιο θεωρεί ότι εμπίπτουν στη διαφορά που εκδικάζει και να αποφανθεί δεσμευτικά γι’ αυτά παρότι δεν το έχουν ζητήσει τα διάδικα κράτη. Συνεπώς, ας γνωρίζουμε ότι μπορεί να τεθούν από το ίδιο το Δικαστήριο ζητήματα για τα οποία δεν θα του έχουμε ζητήσει να αποφασίσει, αλλά θα το κάνει, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, για να καταλήξει σε απόφαση για τα επίδικα ζητήματα.

Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορούμε να βρεθούμε στη Χάγη, είναι η σύνταξη ενός συνυποσχετικού εγγράφου με την Τουρκία. Αυτό σημαίνει, ότι οι δύο χώρες θα πρέπει να συμφωνήσουν στη σύνταξη ενός κειμένου στο οποίο θα διατυπώνονται με σαφήνεια οι νομικές διαφορές που υποβάλλονται προς επίλυση. Για την Ελλάδα, η μοναδική υφιστάμενη διαφορά με την Τουρκία είναι το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας λόγω της αλληλεπικάλυψης με την αντίστοιχη τουρκική. Αν προσθέσουμε και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), τότε θα σωρευθεί και το ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ για τον ίδιο λόγο. Παρόμοια, θα τεθεί και ζήτημα οριοθέτησης των χωρικών υδάτων μας, εφόσον προχωρήσουμε σε επέκταση στα 12 ν.μ.

Ωστόσο, οποιαδήποτε προσπάθεια οριοθέτησης μιας υφιστάμενης ή εν δυνάμει θαλάσσιας ζώνης μας με άλλο παράκτιο γειτονικό κράτος (Τουρκία, Κύπρος, Αίγυπτος, Λιβύη, Ιταλία και Αλβανία), ξεκινά με τον υπολογισμό που κάνουμε μετρώντας τα ναυτικά μίλια από τις ηπειρωτικές και νησιωτικές ακτογραμμές μας. Ίσως είμαστε παγκοσμίως ένα από τα τελευταία κράτη που εξακολουθεί να υπολογίζει τα χωρικά του ύδατα από τη φυσική ακτογραμμή του, και όχι από τις ευθείες γραμμές βάσης. Με άλλα λόγια, σήμερα υπολογίζουμε τα 6 ν.μ. της χωρικής μας θάλασσας με βάση το κατώτατο σημείο του εύρους της παλίρροιας (την κατώτατη ρηχία), ενώ θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε τον εθιμικό κανόνα των ευθειών γραμμών βάσης προκειμένου να μεταφέρουμε την αφετηρία υπολογισμού πιο μέσα στη θάλασσα, χρησιμοποιώντας τις φυσικές εξοχές των ακτών μας και των νησιών και νησίδων που γειτνιάζουν με αυτές. Τα ακρότατα αυτά σημεία, όταν ενωθούν δημιουργούν τις ευθείες γραμμές βάσης, απ’ όπου ξεκινά ο υπολογισμός όλων των θαλάσσιων ζωνών, και όχι μόνο της χωρικής θάλασσας.

Επομένως, με τη μέθοδο των ευθειών γραμμών βάσης αυξάνουμε τα εσωτερικά μας ύδατα που βρίσκονται πίσω από τις ευθείες γραμμές βάσης και «σπρώχνουμε» πιο μπροστά τη χωρική μας θάλασσα σε σχέση με τη μέθοδο μέτρησης της φυσικής ακτογραμμής. Επιπλέον, όση περισσότερη κυριαρχία ασκούμε, δηλαδή όση περισσότερη χωρική θάλασσα διαθέτουμε (μέγιστο 12 ν.μ.) μπροστά από τα εσωτερικά μας ύδατα, τόσο μεγαλύτερη είναι η επήρεια των νησιωτικών ακτογραμμών μας σε οποιαδήποτε διαδικασία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών όπου ασκούνται κυριαρχικά δικαιώματα, όπως η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ. Αν λοιπόν κατανοούμε τη σημασία του συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελλόριζο) για την οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, τότε είναι μονόδρομος η μεγιστοποίηση της επήρειας των κοντινότερων ελληνικών νησιών, όπως η Ρόδος, η Κάρπαθος, η Κάσος και η Κρήτη.

Συνεπώς, αν δεν προχωρήσουμε σε μέτρηση με ευθείες γραμμές βάσης και δεν κλείσουμε με ευθείες γραμμές του κόλπους με άνοιγμα μικρότερο των 24 ν.μ. (π.χ. Θερμαϊκός, Κόλπος, της Κέρκυρας κ.α.), και επιπλέον δεν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ν.μ. αποδίδοντας έτσι στα νησιά μας τη μέγιστη δυνατή επήρεια, ώστε να διεκδικήσουμε το καλύτερο που μπορούμε αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, δεν έχει νόημα καμία δικαστική προσφυγή σε οριοθέτηση. Μάλιστα, αν το Δικαστήριο στη Χάγη προχωρήσει σε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ χωρίς να έχουμε πράξει τα παραπάνω, δεν θα μπορέσουμε να επανέλθουμε μελλοντικά ζητώντας νέα οριοθέτηση με διαφορετικά δεδομένα. Συνεπώς, η προσφυγή στη Χάγη προϋποθέτει όλα τα παραπάνω με δική μας επιμέλεια, εφόσον πραγματικά προασπίζουμε την κυριαρχία μας και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα επικαλούμενοι το Διεθνές Δίκαιο.

Στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Μετά την Κρίση των Ιμίων, δεν καταγράφεται μόνο η διαφωνία ως προς το αν τα ελληνικά νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, ή αν απλά έχουν μειωμένη επήρεια στον υπολογισμό των θαλάσσιων ζωνών. Όπως επισημάνθηκε παραπάνω, η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνικότητα νησιών, τα οποία διεκδικεί από το 1996 με δηλώσεις σε ανώτατο επίπεδο. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η προοπτική της Χάγης είναι πρακτικά ανύπαρκτη, εφόσον καμία τουρκική κυβέρνηση δεν θα δεχόταν να υπογράψει συνυποσχετικό που δεν θα συμπεριλάμβανε τις τουρκικές διεκδικήσεις στις γκρίζες ζώνες. Όπως προφανώς, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα δεχόταν την παραπομπή ζητημάτων κυριαρχίας στη Χάγη. Φυσικά, στο μέλλον, ίσως όχι το πολύ μακρινό, η Τουρκία θα μπορούσε να επιδιώξει μια γεώτρηση μέσα στο Αιγαίο δίπλα σε ένα ελληνικό νησί την κυριαρχία του οποίου αμφισβητεί, επιχειρώντας έτσι να δημιουργήσει τετελεσμένα που θα οδηγούσαν σε στρατιωτική κλιμάκωση. Σε μια τέτοια περίπτωση, οποιαδήποτε πυροσβεστική διαμεσολάβηση «τύπου Ιμίων» θα μπορούσε να οδηγήσει με συνυποσχετικό στη Χάγη ακόμη και για ζήτημα κυριαρχίας. Προφανώς, πρόκειται για ένα κακό και απαισιόδοξο σενάριο, είτε πρόκειται για τη Χάγη είτε περιλαμβάνει τη διαμεσολάβηση ή τις καλές υπηρεσίες τρίτων.

Η προοπτική της παραπομπής των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Αιγαίο στη Χάγη, μπορεί να εξεταστεί παράλληλα με τη μεγιστοποίηση των ελληνικών επιδιώξεων και την ισχυροποίηση των νόμιμων κεκτημένων μας, ώστε να περιορίσουμε οτιδήποτε ήθελε χαρακτηρισθεί ως ανεπιθύμητη εξέλιξη ή εθνική απώλεια ενώπιον του Δικαστηρίου, όποτε κι αν πάμε. Άλλωστε, πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι το Δικαστήριο θα αναζητήσει μια βιώσιμη λύση που θα εφαρμοστεί και από τις δύο πλευρές, και συνεπώς θα πάρουμε λιγότερα από αυτά που θα ζητήσουμε. Ας φροντίσουμε λοιπόν να ζητήσουμε πολλά, με στέρεα νομικά επιχειρήματα και επιχειρησιακή αξιοπιστία στη θάλασσα και τον ουρανό του Αιγαίου, διότι η απέναντι πλευρά έχει αφήσει πολύ πίσω τις προ-Ιμίων θέσεις και δυνατότητές της. Για την ώρα λοιπόν, ας ξαναδούμε ολιστικά το θέμα των ευθείων γραμμών βάσης, και όχι αποσπασματικά και τυχοδιωκτικά μόνο σε περιοχές εκτός Αιγαίου, και ας εξετάσουμε σοβαρά την προοπτική της κήρυξης συνορεύουσας ζώνης, που θα μπορούσε να αποδειχθεί μεταξύ άλλων και αποτελεσματικό μέτρο για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που θέτουν οι μικτές μεταναστευτικές ροές και η διακίνηση όπλων και ναρκωτικών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Χάγη μπορεί να περιμένει μια καλύτερη συγκυρία για μας, ή έστω χειρότερη για τους γείτονές μας για να αποφανθεί για τα ζητήματα οριοθετήσεων των θαλάσσιων ζωνών μας. Μόνο γι’αυτές.

“Μακεδονία” 02.02.20

Τα πυρηνικά όνειρα της Αγκυρας περνούν από το Ιντσιρλίκ

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Η πιθανότητα αποπομπής των ΗΠΑ από την αεροπορική βάση και πώς θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών στην περιοχή. Η στρατιωτική σημασία, οι εναλλακτικές επιλογές και πώς θα μπορούσε να εμπλακεί η Ελλάδα.

Δημοσιεύθηκε: 2 Φεβρουαρίου 2020 – 08:22

Οι ΗΠΑ έχουν διασπείρει στρατιώτες σε βάσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή, λίγες όμως είναι σήμερα τόσο σημαντικές όσο αυτές στην Τουρκία, τουλάχιστον σε όρους πολιτικής σημασίας, αν όχι και για την πολεμική λειτουργία.

Τον περασμένο μήνα ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν απείλησε να ανταποδώσει σε πιθανές κυρώσεις των ΗΠΑ και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην πιθανότητα εκδίωξης της υπερδύναμης από την αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ και στο κλείσιμο της εγκατάστασης ραντάρ στο Κουρεσίκ.

Από στρατιωτικής σκοπιάς για τις ΗΠΑ μια τέτοια εξέλιξη δεν θα σήμαινε το τέλος του κόσμου, καθώς η Ουάσιγκτον μπορεί εύκολα να βρει εναλλακτικές θέσεις στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο μια έξωση, αν συμβεί, θα μπορούσε να έχει πολύ μακροπρόθεσμες συνέπειες, δυνητικά επισπεύδοντας ένα πυρηνικό πρόγραμμα από την Αγκυρα, κάτι που θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών στην περιοχή.

Μια βάση με μακρά ιστορία

Το Ιντσιρλίκ υπήρξε συνώνυμο της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Τουρκία από τις αρχές του Ψυχρού Πολέμου. Αρχικά οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν την αεροπορική βάση, την οποία έχτισε το αμερικανικό μηχανικό το 1950, κοντά στις ακτές της Μεσογείου για να διεξάγει αποστολές στρατηγικής αναγνώρισης και άλλες επιχειρήσεις συγκέντρωσης πληροφοριών ενάντια στη Σοβιετική Ενωση και τους συμμάχους της. Εν συνεχεία μετατράπηκε σε κρίσιμο κόμβο αεροπορικών μεταφορών και εκπαίδευσης.

Πιο πρόσφατα το Ιντσιρλίκ προσέφερε τη βάση για εναέριο ανεφοδιασμό κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εισβολής στο Αφγανιστάν και στάση για τους στρατιώτες των ΗΠΑ που επέστρεφαν από τον πόλεμο στο Ιράκ. Σήμερα το Ιντσιρλίκ είναι η βασική αεροπορική βάση για αποστολές εναντίον του ISIS.

Εν τω μεταξύ το Κουρεσίκ κατασκευάστηκε το 2012 στην ανατολική Ανατολία. Εκει αναπτύχθηκε το ραντάρ AN/TPY-2 ως τμήμα του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης του ΝΑΤΟ για πιθανές επιθέσεις του Ιράν εναντίον της Ευρώπης με βαλλιστικούς πυραύλους.

Δεδομένης της σημασίας των δυο βάσεων, οι ΗΠΑ δεν θα ήθελαν να τις χάσουν, άλλωστε συνεχίζουν τη μάχη κατά του ISIS, ενώ αντιμετωπίζουν την πιθανότητα να εκδιωχθούν από το Ιράκ, γεγονός που θα περιπλέξει οποιαδήποτε προσπάθεια να διατηρήσουν την παρουσία τους στη Συρία. Επιπρόσθετα, οι εντάσεις με το Ιράν κάθε άλλο παρά κοπάζουν, γεγονός που υποδηλώνει την σημασία μιας ευρύτερης αντιβαλλιστικής άμυνας που θα προστατεύει την Ευρώπη.

Ακόμα κι’ έτσι, όμως, το Ιντσιρλίκ και το Κουρεσίκ δεν είναι αναντικατάστατα. Οι ΗΠΑ έχουν αρκετούς συμμάχους στη Μέση Ανατολή που θα αποδέχονταν ευχαρίστως να προσφέρουν αεροπορικές βάσεις ως εναλλακτικές, περιλαμβανομένης της Ιορδανίας. Από την τελευταία τα αμερικανικά αεροσκάφη θα πρέπει να καλύψουν οριακά μεγαλύτερη απόσταση προκειμένου να φτάσουν στη Συρία, απ’ ότι αν απογειώνονταν από το Ιντσιρλίκ.

Η Ουάσιγκτον έχει επίσης εναλλακτικές στην Ευρώπη, όπως είναι η Ελλάδα, η οποία ήδη διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ την επέκταση της παρουσίας αμερικανικών αεροπορικών δυνάμεων.

Σε ότι αφορά το Κουρεσίκ, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να μετριάσουν την απώλεια διεξάγοντας περισσότερες περιπολίες αντιτορπιλικών, εξοπλισμένων με συστήματα αντιμετώπισης βαλλιστικών πυραύλων, σε Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα, έως ότου χτιστεί μια νέα βάση κάπου στην ανατολική Ευρώπη.

Ο πυρηνικός αντίκτυπος

Ο αντίκτυπος από την απώλεια των βάσεων θα είναι περισσότερο πολιτικός. Αν η Τουρκία εκδιώξει τις ΗΠΑ, για παράδειγμα, το ρήγμα μεταξύ των δυο πιθανότατα θα διευρυνθεί. Πιο σημαντικό ωστόσο είναι το ερώτημα για τα πυρηνικά.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και στη συνέχεια οι ΗΠΑ κατάφεραν με ένα σμπάρο να πιάσουν δυο τρυγόνια: Διεύρυναν την πυρηνική αποτροπή σε συμμάχους του ΝΑΤΟ, όπως η Αγκυρα, με την αποθήκευση βομβών B61 στο Ιντσιρλίκ και παράλληλα απέτρεψαν την εξάπλωση των πυρηνικών αποθαρρύνοντας την Τουρκία από το να επιδιώξει να αποκτήσει δικά της πυρηνικά όπλα.

Αν και υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες για το πόσο οι Τούρκοι πιλότοι έχουν την εκπαίδευση και την ικανότητα να χρησιμοποιήσουν αυτά τα όπλα (οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιτρέψουν σε Τούρκους χειριστές μαχητικών να οπλιστούν με κάποιες από τις 50 περίπου πυρηνικές βόμβες που βρίσκονται στην αεροπορική βάση αν υπάρξει σοβαρή απειλή πυρηνικού χτυπήματος), η παρουσία αυτών των όπλων προσφέρει στην Αγκυρα μια ισχυρή διαβεβαίωση για την ευρύτερη ασφάλειά της.

Αφαιρώντας την πυρηνική ομπρέλα οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να σπρώξουν την Τουρκία στο να επιδιώξει την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, δεδομένης και της συγκυρίας κατά την οποία η χώρα είναι σε αντιπαράθεση με το Ισραήλ (μια πυρηνική δύναμη), το Ιράν μπορεί να επανεκκινήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα και η Σαουδική Αραβία φλερτάρει με την ιδέα της ανάπτυξης πυρηνικού οπλοστασίου. Να σημειωθεί ότι ο Ταγίπ Ερντογάν έχει επί μακρόν κριτικάρει τη θέση ότι πυρηνικές δυνάμεις θέλουν να αποτρέψουν την Τουρκία από το να αποκτήσει τα δικά της όπλα.

Αναντίρρητα, η Αγκυρα θα βρεθεί υπό σημαντική οικονομική και πολιτική πίεση αν προχωρήσει σχεδιασμούς για την ανάπτυξη δικού της πυρηνικού οπλοστασίου. Η Τουρκία όμως μπορεί να κάνει τους δικούς της υπολογισμούς επ’ αυτού. Σε περίπτωση de facto διαζυγίου με τις ΗΠΑ και δυνητικής εμφάνισης περισσότερων πυρηνικών δυνάμεων στην περιοχή τα πλεονεκτήματα ενός προγράμματος πυρηνικού εξοπλισμού ξεπερνούν τα μειονεκτήματα.

Όπως είναι φυσικό, μια τέτοια απόφαση θα έχει και άλλες σημαντικές συνέπειες: το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να αποβάλει την Τουρκία από τη συμμαχία, ενώ θα μπορούσε να κινητοποιήσει άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, στο να επιδιώξουν να αναπτύξουν τα δικά τους προγράμματα, και έτσι θα διατάρασσε την ήδη εύθραυστη ισορροπία στην περιοχή.

Ευρύτερα, μια απόσυρση των πυρηνικών όπλων από την βάση του Ιντσιρλίκ κατά τη διάρκεια ενός άσχημου διαζυγίου, θα μπορούσε να οδηγήσει άλλους συμμάχους των ΗΠΑ που προστατεύονται από την πυρηνική τους ομπρέλα να θέσουν ερωτήματα για την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των ειδικών συμφωνιών που έχουν με την Ουάσιγκτον.

Η συγκυρία κατά την οποία θα μπορούσαν να αποσυρθούν τα πυρηνικά όπλα από την Τουρκία ίσως δεν πλήξει την αξιοπιστία των ΗΠΑ, αλλά θα μπορούσε να αυξήσει τα αιτήματα για πυρηνική ημι-αυτονομία χωρών όπως η Νότια Κορέα που αντιμετωπίζει αυξανόμενη πυρηνική απειλή εν μέσω ανησυχίας για το μέλλον της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στη χώρα.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι πιθανότατα ότι γίνει στο Ιντσιρλίκ δεν θα περιοριστεί εκεί.

euro2day.gr/stratfor

Σοβαρή παρέμβαση 160 Τούρκων πρέσβεων για τα Στενά – Περιμένουμε ανάλογη παρέμβαση των Ελλήνων διπλωματών για τα 12 μίλια και τη Χάγη

Από
anixneuseis
-
2
του Σάββα ΚαλεντερίδηΤο τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει συζήτηση στην Τουρκία σχετικά με τη σκοπιμότητα της κατασκευής της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης, που αποτελεί ένα φαραωνικό έργο ερντογανικής έμπνευσης. Φυσικά ο Ερντογάν κατηγορείται ότι άτομα του περιβάλλοντός του αγόρασαν μπιρ παρά (έναντι μιας δραχμής) μεγάλες εκτάσεις εκατέρωθεν της όδευσης της διώρυγας, οι τιμές των οποίων θα εκτοξευθούν με την κατασκευή της. Μάλιστα, ο Ερντογάν κατηγορείται ότι πούλησε το μυστικό με το αζημίωτο στον εμίρη του Κατάρ, η μητέρα του οποίου αγόρασε 44 στρέμματα πλάι στο… κύμα της διώρυγας.

Επίσης, υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις από τον δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, αλλά και από οργανώσεις, για θέματα που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος.

Όμως, τις πιο σοβαρές ενστάσεις εξέφρασαν 126 Τούρκοι συνταξιούχοι πρέσβεις, οι οποίοι λένε ότι αν ανοίξει η συζήτηση για τη Συνθήκη του Μοντρέ, τότε υπάρχει κίνδυνος η Τουρκία να χάσει την απόλυτη κυριαρχία των Στενών. Μάλιστα τονίζουν ότι πρέπει να εγκαταλειφθεί το σχέδιο κατασκευής της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης.

Αυτό που προκαλεί αλγεινή εντύπωση είναι το γεγονός ότι ενώ οι Τούρκοι συνταξιούχοι διπλωμάτες παρεμβαίνουν ηχηρά για ένα εθνικό θέμα της Τουρκίας, οι Έλληνες συνάδελφοί τους παρέμειναν ένοχα σιωπηλοί στην υπογραφή της επαίσχυντης συμφωνίας των Πρεσπών, που αναγνώρισε μακεδονική εθνική ταυτότητα και γλώσσα στους κατοίκους των Σκοπίων, που όλοι γνωρίζουν ότι αυτό είναι ψευδέστατο.

Ένοχα σιωπηλοί παραμένουν επίσης στις συζητήσεις που έχουν ανοίξει για το Μεταναστευτικό, για τις θαλάσσιες ζώνες, για τα 12 μίλια και φυσικά για την περιβόητη Χάγη, θέμα για το οποίο μάλλον μόνο αυτοί θα έπρεπε να μιλούν.

Είναι κι αυτό ένα δείγμα της ηθικής κατάπτωσης της χώρας, ένα δείγμα της διάβρωσης που έχει καταφάγει τα πατριωτικά αποθέματα του διπλωματικού σώματος, στο οποίο επιπλέουν οι φελλοί κι εκείνοι που έχουν την καλή μαρτυρία των γκαουλάιτερ εσωτερικού και εξωτερικού.

Εξαιρούνται οι ελάχιστοι, που υπογράφουν πότε πότε κανένα άνευρο κείμενο για τα εθνικά μας θέματα.

Ακολουθεί μετάφραση σχετικού δημοσιεύματος και της επίσημης ανακοίνωσης των Τούρκων διπλωματών και τίθεται στην κρίση των αναγνωστών να κάνουν τις απαραίτητες συγκρίσεις:

Περί Συνθήκης του Μοντρέ
126 συνταξιούχοι διπλωμάτες, που διετέλεσαν πρέσβεις και γενικοί πρόξενοι σε διπλωματικές Αρχές της Τουρκίας, υπέγραψαν κοινή δήλωση σχετικά με τη Συνθήκη του Μοντρέ, που ήλθε στην επικαιρότητα μετά την ανακοίνωση της κατασκευής της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης (Kanal Istanbul). Στην κοινή δήλωση λένε ότι «σε περίπτωση που ανοίξει συζήτηση για τη Συνθήκη του Μοντρέ, η οποία είναι η μεγαλύτερη διπλωματική επιτυχία του Ατατούρκ μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης, τότε υπάρχει κίνδυνος η Τουρκία να απωλέσει την πλήρη κυριαρχία των Στενών των Δαρδανελίων και της Κωνσταντινούπολης, καθώς και της Θάλασσας του Μαρμαρά» και ζητούν «να εγκαταλειφθεί η ιδέα της κατασκευής της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης, που θα εξυπηρετήσει τα σχέδια κρατών που έχουν διάφορες φιλοδοξίες εις βάρος της Δημοκρατίας της Τουρκίας».

Στην κοινή δήλωση των συνταξιούχων διπλωματών που διατέλεσαν επικεφαλής των διπλωματικών αποστολών του υπουργείου Εξωτερικών, αναφέρονται επίσης τα εξής:

«Οι ΗΠΑ προσπαθούν επί χρόνια να εξαλείψουν τη Συνθήκη του Μοντρέ ή να υπογραφεί μια νέα συμφωνία για το καθεστώς των Στενών, στην οποία θα είναι συμβαλλόμενο μέρος», υπογραμμίζοντας ότι η Διώρυγα της Κωνσταντινούπολης «θα εξυπηρετήσει τα σχέδια αυτά».

Ακολουθεί η πλήρης κοινή δήλωση των 126 Τούρκων συνταξιούχων διπλωματών που διετέλεσαν επικεφαλής Πρεσβειών ή Γενικών Προξενείων της Τουρκίας.

Ανακοίνωση για τη Συνθήκη του Μοντρέ
«Η κατασκευή της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης θα ανοίξει τη συζήτηση για αναθεώρηση της Συνθήκης του Μοντρέ. Και σε περίπτωση που ανοίξει συζήτηση για τη Συνθήκη του Μοντρέ, η οποία είναι η μεγαλύτερη διπλωματική επιτυχία του Ατατούρκ μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης, τότε υπάρχει κίνδυνος η Τουρκία να απωλέσει την πλήρη κυριαρχία των Στενών των Δαρδανελίων και της Κωνσταντινούπολης, καθώς και της Θάλασσας του Μαρμαρά».

Η Συνθήκη του Μοντρέ είναι ένα διπλωματικό ντοκουμέντο που εξασφαλίζει πλήρη κυριαρχία της Τουρκικής Δημοκρατίας στο τελευταίο κομμάτι της Τουρκίας που ήταν αποστρατικοποιημένο και υπό διεθνή διαχείριση και έλεγχο.

Η Συνθήκη του Μοντρέ είναι το στήριγμα και το πλεονέκτημα που έχουμε, για να μην επαναληφθεί η ιστορική διαδικασία που οδήγησε στην απώλεια του ελέγχου των Στενών μετά από αιώνες αλλά και στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Συνθήκη του Μοντρέ είναι μια συμφωνία που αποτρέπει την Τουρκία να πάρει τη θέση της μιας ή της άλλης πλευράς ανάμεσα σε εμπόλεμες χώρες και να εμπλακεί στον πόλεμο με ή χωρίς τη θέλησή της.

Η Συνθήκη του Μοντρέ αποτελεί επίσης βασικό διεθνές έγγραφο για την ασφάλεια της Ρωσίας. Η Ρωσία το 1936, λόγω της βαρύτητας, της αξιοπιστίας και θέσης που είχε τότε η Τουρκική Δημοκρατία στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, εμπιστεύθηκε την ασφάλειά της στη βούληση της Τουρκίας.

Ωστόσο, μετά την υπογραφή της συνθήκης αυτής, η Ρωσία άσκησε πιέσεις στην Τουρκία για να δεχτεί την υπογραφή μιας συμφωνίας διμερούς συνεργασίας που θα της επέτρεπε να ασκεί μεγαλύτερη επιρροή στα Στενά. Τότε ο Ατατούρκ, ο Ινονού και ο Τεβφίκ Ρουστού Αράς δεν το αποδέχτηκαν, με το εξής σκεπτικό: Όσο υπάρχει η Συνθήκη του Μοντρέ, δεν υπάρχει ανάγκη για μια άλλη συμφωνία ούτε να ανοίξει οποιαδήποτε συζήτηση για τη συνθήκη αυτήν, γιατί αυτό θα οδηγήσει στην απώλεια αυτών που κέρδισε η Τουρκία. Η Ρωσία δεν έχει παραιτηθεί μέχρι σήμερα από τις απαιτήσεις και από τις διεκδικήσεις της για τα Στενά.

Η σύμμαχός μας ΗΠΑ, που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη του Μοντρέ,  θεωρεί ότι αυτή η διεθνής συμφωνία αποτελεί εμπόδιο για την πρόσβασή της στον Εύξεινο Πόντο. Και προσπαθούν επί χρόνια να εξαλείψουν τη Συνθήκη του Μοντρέ ή να υπογραφεί μια νέα συμφωνία για το καθεστώς των Στενών, στην οποία θα είναι συμβαλλόμενο μέρος.

Η κατασκευή της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης και της Διώρυγας των Δαρδανελίων, που αναφέρονται στο σχετικό σχέδιο, θα εξυπηρετήσουν τις επιδιώξεις των ΗΠΑ να ανοίξουν τη συζήτηση για αναθεώρηση της Συνθήκης του Μοντρέ.

Το άνοιγμα της συζήτησης για τη Συνθήκη του Μοντρέ, θα οδηγήσει στην απώλεια όσων έχει κερδίσει η Τουρκία και θα ανοίξει το δρόμο για τη δημιουργία ενός προβλήματος κυριαρχίας και ασφάλειας, ενός πραγματικού προβλήματος επιβίωσης της ίδιας της Τουρκίας.  Η Τουρκία θα πρέπει να παραιτηθεί από το έργο της κατασκευής της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης, το οποίο θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των κρατών που έχουν διάφορα σχέδια και επιδιώξεις εις βάρος της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Με σεβασμό στην κοινή γνώμη.

Δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη δημοκρατία και το pontos-news

Κουτοπόνηρα επιχειρήματα για Χάγη και Τουρκία

Από
anixneuseis
-
1

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου*

Για το πώς φθάσαμε εδώ σε αυτό που ονομάζουμε «Ελληνοτουρκικά» και να νοιώθουμε δυστυχώς την  νέο-οθωμανική ανάσα «στον σβέρκο μας» υπάρχουν αναντίρρητα σοβαρές διαχρονικές ευθύνες.

Χωρίς  συγκροτημένη Εθνική Στρατηγική και με απουσία  Στρατηγικής Κουλτούρας που  να έχει εμποτίσει κοινωνία και πολιτικό κόσμο, γυρίσαμε την πλάτη στον κίνδυνο και έτσι τον μεγιστοποιήσαμε.  Ο κατευνασμός  και ή απουσία αξιόπιστης αποτροπής είναι αυτά που άνοιξαν  την «όρεξη» στην Τουρκία την τελευταία τριετία. Οι συνεχείς σπαραξικάρδιες επικλήσεις  των υφισταμένων συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου δεν απέτρεψαν το σκηνικό κρίσης που έστησε η Άγκυρα.

Εκτιμάται ότι ο Πρωθυπουργός  κατανοεί πλέον το σοβαρό πρόβλημα Ασφαλείας της Χώρας και αναπροσαρμόζει την πολιτική μας, επιβεβαιώνοντας  ταυτόχρονα την πάγια εθνική θέση σχετικά με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο του ΟΗΕ στην Χάγη να αφορά στην οριοθέτηση και της Υφαλοκρηπίδας και μόνο. Όμως στο τελευταίο διάστημα κάποιες «γνωστές» φωνές προβάλουν με κουτοπόνηρο τρόπο το ψευτοδίλημμα, συμβιβασμός μέσω Χάγης για τις «διαφορές» μας με την Τουρκία ή …πόλεμος χωρίς να μας λένε ότι αυτές οι «διαφορές» είναι ουσιαστικά  αυθαίρετες  τουρκικές απαιτήσεις.

Ανερυθρίαστα λένε ότι η Τουρκία διεκδικεί κομμάτι σε αυτό που η Ελλάδα «θεωρεί… δικό της οικόπεδο»,  όταν αυτό είναι το οικόπεδο που οι πρόγονοι μας κατοχύρωσαν το τίτλο κυριότητας  με αίμα. Λένε επίσης ότι  μπορεί  να ξεκινήσουμε … «καβγά» όταν αυτόν τον …καβγά τον ξεκίνησαν οι Τούρκοι για να αποκαταστήσουν αυτά που θεωρούν  «γεωγραφικά και ιστορικά λάθη» όπως τα χαρακτήρισε ο κ. Νταβούτογλου. Χρησιμοποιώντας την τουρκική επιχειρηματολογία μιλούν για δικές μας ενέργειες που προκαλούν την τουρκική πλευρά χωρίς βέβαια να έχουν την τόλμη να μας πουν ποιες είναι αυτές οι ενέργειες. Μήπως η διασφάλιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων; Και φυσικά μιλούν για δικαιώματα που «αλληλεπικαλύπτονται», αλλά με κουτοπονηριά αποφεύγουν να τα προσδιορίσουν.

Ας μας πουν τελικά χωρίς περιστροφές αν θέλουν διαπραγμάτευση με την Τουρκία για το αν οι Οινούσσες, οι Φούρνοι, το Φαρμακονήσι, το Αγαθονήσι και άλλα  148 μικρονησίδες και βραχονησίδες ανήκουν στην Ελλάδα.  Θέλουν να συζητήσουμε με την Τουρκία το αν πρέπει να ασκήσουμε το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας (Αρ 51 του Χάρτη του ΟΗΕ) για τα νησιά μας και αν πρέπει να τα αποστρατικοποιήσουμε. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Παναγιωτόπουλος  έδωσε την κατάλληλη απάντηση στους έξω, αλλά μάλλον κάποιοι εδώ «μέσα» δεν κατάλαβαν.

Μήπως θέλουν να απεμπολήσουμε το αναφαίρετο νόμιμο δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων σε όσο εύρος κρίνουμε εμείς; Μήπως πιστεύουν ότι ανατολικά του 25ου  Μεσημβρινού που αφήνει το μισό Αιγαίο εκτός μπορεί να κυριαρχεί μέσω «συνδικαιοδοσίας» (διοικητικές και λειτουργικές αρμοδιότητες)  η Τουρκία;

Αυτό που μετά βεβαιότητας ξεχνούν είναι ότι για την Τουρκία υπάρχει μία μόνο ειρήνη! Με ελληνικά νησιά χωρίς καθόλου υφαλοκρηπίδα, με γκρίζες ζώνες και διεκδίκηση μικρονησίδων και βραχονησίδων και  με τα Τουρκικά Α/Φ να πετούν ανεξέλεγκτα πάνω από τα ελληνικά νησιά. Οι Τούρκοι τα λένε θαυμάσια. Δηλαδή με απλά λόγια ελάτε να συζητήσετε αυτά που διεκδικούμε εμείς και τότε θα ισχύσει η «καλή γειτονία» και θα έχουμε ειρήνη!

Το «νόμισμα που περνάει» στις Διεθνείς Σχέσεις είναι η Ισχύς. Αυτή ενισχύεται και από τις κατάλληλες Συμμαχίες που όμως δεν αποτελούν  υποκατάστατο αυτού που εμείς ως Κράτος και ως Έθνος οφείλουμε να κάνουμε. Ας έχουμε υπόψη μας ότι όσα περισσότερα δίνουμε «χάρη της ειρήνης στην Τουρκία» τόσα περισσότερα αυτή απαιτεί. Η σταθερότητα και η ειρήνη διασφαλίζεται με όλα τα μέσα που συνθέτουν τη συνολική εθνική ισχύ, με βασικότερο συντελεστή την στρατιωτική (σκληρή ισχύς). Έτσι επιτυγχάνεται η αποτροπή της οποιαδήποτε επιβουλής και του πολέμου. Η «αποφυγή του πολέμου» με υποχωρητικότητα και «κάθε θυσία» ακόμα και με επώδυνους συμβιβασμούς όπως μας διδάσκει η Ιστορία της προκαλεί τελικά την σύγκρουση και είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την «αποτροπή του πολέμου».

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal»

“Μακεδονία” της Κυριακής 02.02.20

 

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

Από
anixneuseis
-
15

Συμπαθείς αθηναϊκές ιστοσελίδες αφού δυσκολεύονται να κρύψουν τη χαρά τους για την χθεσινή ήττα του ΠΑΟΚ επισημαίνουν ότι η ομάδα ήταν αγνώριστη.
Σωπάτε; Και στεναχωρεθήκατε;
Πως να μην είναι αγνώριστη; Άνθρωποι παίζουν, την προπονούν και τη διοικούν.
Ελληνικό ποδόσφαιρο ΔΕΝ βλέπω, βασιλιά να με κάνουν.
Είδα, όμως χθές, τον αγώνα Τότεναμ- Μάντσεστερ Σίτυ. Η Μάντσεστερ, λές και έπαιζε μονότερμα την Τότεναμ. Έχασε ένα πέναλτυ, είχε ένα δοκάρι, έχασε και μερικές άλλες ευκαιρίες, απέβαλε ο διαιτητής, (λίγο αυστηρά, παίκτη της Μάνστεστερ) και στο τέλος, η Τότεναμ κέρδισε με 2-0. (Αυτό ως προς το ψυχολογικό). Δεν άντεξε μια εξαιρετικά τεχνική και δυναμική ομάδα.
Στην Ελλάδα, μετά απο αρκετά χρόνια, διαμορφώθηκε μια ομάδα, ο ΠΑΟΚ, που διεκδικούσε επι ίσοις όροις το πρωτάθλημα απο τον, επι αρκετά χρόνια, πρωταθλητή Ολυμπιακό.
Αυτή η εξέλιξη θα έδινε κάποιο ενδιαφέρον στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Δεν το θέλατε. Δεν το ήθελε και η κυβέρνηση και ας αφήσει τα κροκοδείλια δάκρυα και τις εκ των υστέρων ρυθμίσεις.
Η πολιτική είναι η τέχνη του κυβερνάν. Και το κυβερνάν θέλει πρόβλεψη, πολιτικό ένστικτο.
Φαίνεται πως λείπουν απο την κυβέρνηση των “τεχνοκρατών” (τρομάρα τους).
Πριν μερικούς μήνες διαβάζοντας τα χάλια του ποδοσφαίρου είχα γράψει σ αυτήν τη σελίδα “ας δίνει η κυβέρνηση το πρωτάθλημα με απόφαση της Βουλής” σε συγκεκριμένη ομάδα.
Πιστεύετε πως είμαστε μακρυά απο αυτό;
Υπήρξε μια ευκαιρία που, μάλλον, πήγε χαμένη.
Και επειδή είμαστε σε κλίμα 1821, να υπενθυμίσω πως, ακόμη, δεν έχουμε απαλλαγεί απο τους κοτσαμπάσηδες.
Θα γράψω, όμως, και κάτι για τον Ιβάν Σαββίδη.
Η παρουσία του Ιβάν Σαββίδη στην Ελλάδα και ό,τι σηματοδοτεί είναι ευτυχής συγκυρία για την Ελλάδα, τη Βόρειο Ελλάδα, ειδικότερα, τον ελληνισμό και τον ποντιακό ελληνισμό πιο ειδικά.
-Δείχνει το δυναμισμό ενός μέρους του ελληνισμού σε τόπους μακρινούς. Μιλούσαν για την Πατρίδα (Ελλάδα) χωρίς να την έχουν δει ποτέ. Είχαν μια άλλη πρόσληψη της έννοιας.
-Ο ίδιος ο Ιβάν βοήθησε και τους Ποντίους σε δύσκολες, οικονομικά, στιγμές και σωματεία με κοινωνικούς στόχους.
-Είναι ο μόνος επιχειρηματίας που έκανε κάποιες σοβαρές επενδύσεις στη Βόρειο Ελλάδα. Στη Θεσσαλονίκη σοβαρή επένδυση έχει να γίνει απο τις αρχές της δεκαετίας του ’60.
-Έδωσε ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα σώζοντας ομάδες.
-Σηματοδοτεί τη ρωσική επιχειρηματική παρουσία στον ελλαδικό χώρο. Κάτι όχι αμελητέο ούτε και, πολιτικά, αδιάφορο.
-Μπορεί να αποτελέσει πόλο ενίσχυσης αυτής της παρουσίας.
Με τους Ρώσους οι σχέσεις μας είναι πολύ κακές. Δεν πιστεύω πως θα μας βοηθήσουν σ αυτά που προσδοκάμε αλλά η απουσία τους απο την περιοχή και η διατήρηση κακών σχέσεων μαζί τους είναι τραγικό πολιτικό λάθος.

Η ελληνική δήλωση του 2015 για το Διεθνές Δικαστήριο.

Από
anixneuseis
-
0

του Άγγελου Συρίγου

Στη δημόσια συζήτηση για την αντιμετώπιση της Τουρκίας κυριαρχεί η «Χάγη», δηλαδή η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο. Συνήθως αγνοείται η κρίσιμη παράμετρος της τρομερής ανισομέρειας μεταξύ των θεμάτων που θέτει η κάθε πλευρά. Η Ελλάδα αναγνωρίζει μόνο μία διαφορά, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, και η Τουρκία θέτει περίπου δέκα θέματα τα οποία σχετίζονται κυρίως με εθνική κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα.

Εξίσου σημαντικό είναι ένα δεύτερο σημείο που αγνοείται στον δημόσιο διάλογο. Πρόκειται για την ελληνική δήλωση προς το Διεθνές Δικαστήριο που κατατέθηκε το 2015. Σύμφωνα με το Καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου, τα κράτη έχουν δικαίωμα να καταθέτουν δηλώσεις με τις οποίες περιγράφουν τους όρους υπό τους οποίους αποδέχονται ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του. Μέχρι σήμερα 74 κράτη έχουν καταθέσει σχετικές δηλώσεις. Η Τουρκία δεν περιλαμβάνεται σε αυτά τα κράτη.

Η Ελλάδα με δήλωσή της από το 1994 αναγνώρισε ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, υπό την αίρεση της αμοιβαιότητας, έναντι όποιου άλλου κράτους αποδέχεται την ίδια υποχρέωση. Η ελληνική κυβέρνηση είχε εξαιρέσει ρητώς από την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου οποιαδήποτε διαφορά συνδέεται με στρατιωτικά μέτρα που έχουν ληφθεί για λόγους εθνικής άμυνας. Στόχος ήταν να αποφευχθεί η υπαγωγή στην υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Χάγης του θέματος της στρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου.

Το 2015 κατατέθηκε καινούργια δήλωση. Ένα πρώτο ενδιαφέρον σημείο είναι η χρονική στιγμή της καταθέσεως. Έγινε στις 14 Ιανουαρίου 2015, δηλαδή εν μέσω προεκλογικής περιόδου, μόλις 11 ημέρες πριν από τις εκλογές. Αν και το κλίμα ήταν εξαιρετικά πολωμένο, η δήλωση δεν απετέλεσε αντικείμενο συγκρούσεως, παρ’ ότι την υπέγραφε ο ένας από τους δύο εμβληματικούς στόχους της αντιπολιτευτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος.

Η στάση αυτή δείχνει δύο πράγματα. Αφ’ ενός είχε υπάρξει η σωστή και έγκαιρη ενημέρωση της αντιπολιτεύσεως για ένα μείζον εθνικό θέμα. Αφ’ ετέρου η αντιπολίτευση επέλεξε να κρατήσει εκτός της προεκλογικής ρητορικής το θέμα.

Με τη δήλωση, που εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα, η Ελλάδα επανέλαβε ότι αναγνωρίζει ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου. Εξαίρεσε όμως από την αρμοδιότητα τα ακόλουθα θέματα:

  • (α) Διαφορές για μέτρα για την προστασία της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας από πλευράς εθνικής άμυνας. Επρόκειτο για καλύτερη διατύπωση της ισχύουσας από το 1994 εξαιρέσεως που αφορά τη στρατιωτικοποίηση των ανατολικών νησιών του Αιγαίου.
  • (β) Διαφορές για τα κρατικά όρια ή την κυριαρχία επί του εδάφους της Ελληνικής Δημοκρατίας, περιλαμβανομένης κάθε διαφοράς επί του εύρους και των ορίων των χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου αυτής. Πίσω από αυτή τη διατύπωση κρύβεται η απόφαση της Ελλάδος να μην αποδεχθεί παραπομπή των λεγομένων γκρίζων ζωνών κυριαρχίας που εφηύρε η Τουρκία μετά την κρίση των Ιμίων το 1996. Παράλληλα δεν δέχεται να συζητηθεί η διαφορά μεταξύ εύρους χωρικών υδάτων που εκτείνονται στα 6 ν. μίλια και εναερίου χώρου που εκτείνεται στα 10 ν. μίλια.
  • (γ) Περιπτώσεις όπου το άλλο διάδικο μέρος αποδέχθηκε την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου μόνο για μία διαφορά ή σε χρόνο μικρότερο των δώδεκα μηνών από την κατάθεση της προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου. Η συγκεκριμένη διατύπωση στις δηλώσεις αποδοχής της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου συνιστά συνήθη πρακτική πολλών κρατών. Την ξεκίνησε η Σομαλία με τη Μάλτα τη δεκαετία του 1960. Εκτοτε την έχουν θέσει ως όρο πολλά κράτη, με τελευταία περίπτωση αυτή της Βρετανίας το 2017. Στόχος είναι να αποφεύγεται ο αιφνιδιασμός αλλά και μία «α λα καρτ» αποδοχή της αρμοδιότητας του Διεθνούς Δικαστηρίου για μόνον ένα θέμα.

Οι συγκεκριμένες τρεις εξαιρέσεις ορίζουν και την ελληνική στάση έναντι της Χάγης. Δεν συζητούμε αποστρατιωτικοποίηση νησιών, τις αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας σε μικρά νησιά του Αιγαίου και το εύρος χωρικών υδάτων και εναερίου χώρου. Η ελληνική πλευρά ωστόσο διατηρεί το δικαίωμα να υποβάλει στο Δικαστήριο οποιαδήποτε διαφορά με συνυποσχετικό.

Αυτά αναφέρονται διότι η Τουρκία τα τελευταία δέκα χρόνια έχει αλλάξει στάση και εμφανίζεται να αποδέχεται και το Διεθνές Δικαστήριο ως μέσο επιλύσεως των ελληνοτουρκικών διαφορών. Θεωρεί όμως ότι πρέπει να παραπεμφθούν εκεί όλα τα θέματα χωρίς εξαιρέσεις. Η τουρκική θέση σε συνδυασμό με την ελληνική δήλωση του 2015 περιορίζει ουσιωδώς την προοπτική της δικαστικής προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο.

Brexit: Tι αλλάζει για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις

Από
anixneuseis
-
0

Τι ισχύει από σήμερα στις σχέσεις των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης με τη Μεγάλη Βρετανία. Οι μετακινήσεις των πολιτών, το εμπόριο και οι δύσκολες 11μηνες διαπραγματεύσεις. Ποια είναι τα νέα δεδομένα για τις επιχειρήσεις.

Δημοσιεύθηκε: 1 Φεβρουαρίου 2020 – 08:25

H ημέρα του Brexit αλλάζει ριζικά τη σχέση του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ευρώπη, μετατοπίζει τη θέση της χώρας στον κόσμο και σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας εποχής για τις διεθνείς σχέσεις. Αλλά ελάχιστα θα αλλάξουν άμεσα.

Η περίοδος μετάβασης του Ηνωμένου Βασιλείου θα προσφέρει προσωρινά ένα ασφαλές λιμάνι, ενώ οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο θα φιλονικούν για τη μακροχρόνια σχέση τους.

Κατά τη διάρκεια των 11 μηνών που ξεκίνησαν σήμερα, το Ηνωμένο Βασίλειο θα διατηρήσει πολλά από τα πλεονεκτήματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιότητα του μέλους της Ε.Ε.: οι Βρετανοί υπήκοοι δεν θα λογίζονται ως πολίτες της Ε.Ε., αλλά θα είναι σε θέση να ταξιδεύουν στην ένωση ελεύθερα όπως και πριν. Τα βρετανικά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα μαζέψουν τα πράγματα τους, αλλά το Ηνωμένο Βασίλειο θα παραμείνει πλήρες μέλος της ενιαίας αγοράς.

Οι επιπτώσεις του Brexit θα γίνονται περισσότερο αισθητές καθώς θα πλησιάζει το τέλος του χρόνου, όταν θα λήξει η μεταβατική περίοδος.

Tι ισχύει από σήμερα 1 Φεβρουαρίου;

Το Ηνωμένο Βασίλειο εισέρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία θα συνεχίζει να εφαρμόζει και να δεσμεύεται από όλους τους νόμους της Ε.Ε. αλλά θα εκδιωχθεί από τους πολιτικούς θεσμούς της Ε.Ε.: δεν θα έχει ευρωβουλευτές, δεν θα έχει θέση στις συνόδους των ηγετών της Ε.Ε., δεν θα έχει λόγο στα συμβούλια των δεκάδων τεχνικών υπηρεσιών της ένωσης.

Η Βρετανία θα έχει μηδενικό λόγο όσον αφορά τους κανόνες της Ε.Ε. που θα συνεχίσουν να ισχύουν στη χώρα τους επόμενους 11 μήνες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει την εξουσία να διερευνήσει παραβιάσεις των νόμων του μπλοκ, και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα έχει την εξουσία να επιβάλλει πρόστιμα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεισφέρει στον προϋπολογισμό της Ε.Ε. Οι Βρετανοί που έχουν προσληφθεί σε υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έχουν το δικαίωμα να εργαστούν για το υπόλοιπο της καριέρας τους. Η διπλωματική παρουσία της Βρετανίας στις Βρυξέλλες – γνωστή ως Μόνιμη Αντιπροσωπεία του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ε.Ε. – θα μετονομαστεί και η πρόσβαση στων Βρετανών αξιωματούχων στις εγκαταστάσεις και τα στοιχεία της Ε.Ε. θα περιοριστούν σημαντικά.  Βρετανοί διπλωμάτες θα πρέπει να ζητήσουν άδεια ακόμα και για να εισέλθουν στα μπαρ και τα καφέ των ευρωπαϊκών θεσμών στις Βρυξέλλες.

Τι σημαίνει για τους πολίτες;

Οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ε.Ε. θα συνεχίσουν να επωφελούνται από την ελεύθερη μετακίνηση κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου. Μετά τη μεταβατική περίοδο, οι Βρετανοί που ζουν στα 27 κράτη μέλη της Ε.Ε. θα διαφυλάξουν τα δικαιώματα παραμονής, αλλά θα αναγκαστούν να ολοκληρώσουν τις όποιες γραφειοκρατικές διαδικασίες επιβάλλει η κάθε κυβέρνηση.

Επαφίεται στην κάθε χώρα της Ε.Ε. να αποφασίσει τις απαιτούμενες γραφειοκρατικές διαδικασίες, όπως το αν θα δημιουργήσει ένα νέο καθεστώς παραμονής για τους πολίτες του Ηνωμένου Βασίλειου. Οι 27 χώρες της Ε.Ε. πρέπει να παράσχουν ψηφιακό έγγραφο παραμονής σε όσους δικαιούνται να παραμείνουν.

Η συμφωνία αποχώρησης δεν εξασφαλίζει στους Βρετανούς του εξωτερικού πλήρη δικαιώματα ελεύθερης μετακίνησης εντός της ένωσης. Διασφαλίζει δικαιώματα για τους Βρετανούς πολίτες μόνο στη χώρα της Ε.Ε. στην οποία διαμένουν. Τούτο σημαίνει ότι ένας Βρετανός υπήκοος ο οποίος ζει, για παράδειγμα, στην Πορτογαλία, δεν θα έχει κατ’ ανάγκη το δικαίωμα να μετακινηθεί στην Πολωνία για να αναλάβει μια νέα δουλεία το ίδιο εύκολα με έναν πολίτη της Ε.Ε.

Αλλά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ζητήσει να αναγνωριστούν δικαιώματα ελεύθερης μετακίνησης στους πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου που ζουν στην Ε.Ε.

Τι ισχύει για τους πολίτες της Ε.Ε. που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο;

Τα 3 εκατ. πολιτών της Ε.Ε. που διαμένουν στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν διορία ως τον Ιούνιο του 2021 να εγγραφούν στο ειδικό πρόγραμμα της Βρετανίας που τους επιτρέπει να παραμείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο με τα υφιστάμενα δικαιώματα και μετά το Brexit.

Το πρόγραμμα είναι ανοιχτό σε όσους ζουν στη χώρα για τουλάχιστον πέντε χρόνια. Όσοι δεν έχουν μείνει για τόσο διάστημα μπορούν να λάβουν άδεια παραμονής και εργασίας στη Βρετανία για μια πενταετία. Για να πληροί κανείς τα κριτήρια θα πρέπει να έχει έλθει στο Ηνωμένο Βασίλειο πριν από το τέλος της μεταβατικής περιόδου η οποία λήγει στο τέλος Δεκεμβρίου του 2020.

Από την αρχή του 2021, οι πολίτες της Ε.Ε. που έρχονται στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να χρειάζονται βίζα και άδεια εργασίας αν θέλουν να χτίσουν εκεί τη ζωή τους. Η Βρετανία και η Ε.Ε. έχουν διαμηνύσει ότι θέλουν να θεσπίσουν ένα σχήμα που θα άρει την υποχρέωση έκδοσης βίζας για διαμονές που δεν υπερβαίνουν τις 90 ημέρες.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις για τις επιχειρήσεις;

Η ελεύθερη διακίνηση αγαθών θα συνεχιστεί κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου. Αλλά η Βρετανία δεν θα εκπροσωπείται πλέον στην κρίσιμη τεχνική προεργασία που διενεργεί η Ε.Ε. για να αποφασίσει ποια προϊόντα θα πουληθούν στην αγορά της και κάτω από ποιες προϋποθέσεις.

Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Χημικών Προϊόντων, για παράδειγμα, έχει την εξουσία να αποφασίσει κατά πόσον μια νέα ουσία είναι ασφαλής για τους καταναλωτές, ενώ η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή θέτει βασικούς κανόνες οι οποίοι επηρεάζουν το κόστος συμμόρφωσης για τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες.

Η ημέρα του Brexit σηματοδοτεί και την αρχή μιας περιόδου αβεβαιότητας για τις επιχειρήσεις. Δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει μετά το τέλος του έτους, επειδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ε.Ε. δεν έχουν διαπραγματευτεί ακόμα μια εμπορική συμφωνία. Οτιδήποτε και αν αποφασιστεί, θα υπάρχει ένα σκληρό σύνορο για το εμπόριο αγαθών ανάμεσα στη Βρετανία και την Ευρώπη το οποίο δεν υπήρχε προηγουμένως.

Αυτό πιέζει τις επιχειρήσεις να προσαρμόσουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες, να μετατοπίσουν δραστηριότητες και να αναλύσουν τα κόστη.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

A Realistic Two-State Solution

Από
anixneuseis
-
0

By January 31, 2020

image by Ahmed Abu Hameeda via Wikimedia Commons

BESA Center Perspectives Paper No. 1,432, January 31, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The problem with the “two-state solution”—the creation of a sovereign independent Palestinian state west of the Jordan River—is that a Palestinian state already exists east of the Jordan River. It’s called Jordan. Its population is predominantly Palestinian, and it is located in the eastern part of what was once called Palestine. Demographically and geographically, Jordan is a Palestinian state.

A Palestinian state already exists. It’s called Jordan. There is no need for another one.

The Oslo Accords removed the “Jordanian option” from the range of possible alternatives. Instead, Yasser Arafat, the PLO, and the Palestinian Authority (PA) were installed as rulers of what was intended to be a self-governing “entity” west of the Jordan River. This so-called “peace plan” failed not only because of Palestinian terrorism, but because of Palestinian opposition to Israel’s very existence. The PA, the PLO, Hamas, and other Arab terrorist organizations never intended it to work. Their goal was and is not to coexist beside Israel but to destroy it.

Establishing a second Palestinian state—or a third, if one includes the Hamas-ruled de facto state in the Gaza Strip—would destabilize the region and increase violence among competing entities, gangs, and militias that would spill over into Israel. Cross-border attacks are inevitable. Jordan might seek to expel its “Palestinian” citizens to the new state. A power struggle would ensue over who represents the Palestinians and what constitutes the territorial basis for “Palestinian national identity.” With Islamist forces waiting to take advantage of any power vacuum, the area would plunge into chaos.

Rather than attempting to achieve Palestinian self-determination by establishing another failed state, the problem can be resolved by changing a single word: replace “the” with “a.” Recognizing that Jordan fulfills the definition of a Palestinian state would defuse the toxic demand for another Palestinian state in Judea and Samaria (the “West Bank of the Jordan”).

A new “two-state solution” approach accepts the idea of “two states for two peoples” based on the reality of an already existing sovereign state on territory designated as Palestinian and three-fourths of whose inhabitants are Palestinian. According to the Palestinian Central Bureau of Statistics, there were nearly 4 million Arabs of Palestinian descent living in Jordan in 2009, about half of whom were registered as refugees in 2014 and about 20% of whom live in UNRWA-sponsored “camps.” Most, but not all, Palestinian residents have Jordanian citizenship; Jordan is the only Arab country to have granted citizenship to Palestinians.

Arabs living in Israel and PA-controlled areas who consider themselves “Palestinian” and seek national self-determination can affiliate with a Palestinian-Jordanian state and move there if they wish. Those who prefer to stay in Israel can do so with full civil, but not national, rights—as is now the case.

Promoting Jordan as the Arab Palestinian state is consistent with international law and the creation of Transjordan in 1922 as part of a “two-state-solution.” It would resolve the problem of national self-determination for Arabs living in the West Bank as well as for those living in Israel and elsewhere.

Unlike previous “Jordan is Palestine” initiatives, this plan does not require anyone to move or that borders be changed. Jordan recognized the Jordan and Yarmouk rivers, the Dead Sea, and the Arava as the international boundary in its 1994 peace treaty with Israel. The PA can continue to function as a political entity on condition that all incitement and terrorist activity cease.

Recognizing Jordan as a Palestinian state while maintaining its status as a monarchy reflects the national identity of a majority of its population. The highly popular Queen Rania is considered Palestinian (via her parents). Palestinians are a growing segment of Jordan’s political, social, and economic life; they sit in parliament.

Jordan is a viable country with a relatively stable economic and political structure. It has vast areas of unused land, but lacks people and water. Access to fresh water can help Jordan flourish by enabling it to absorb large numbers of people and extend its population centers eastward. Utilization of the abundant water sources in Turkey and the Caspian Sea—the largest body of fresh water in the world—could turn eastern Jordan into an oasis, providing agricultural products, enabling business and industrial centers, and encouraging regional stability and economic development.

The possibility that Jordan could become a center for economic trade was given a new impetus recently when Israel proposed a rail link between Haifa and Jordan. Such a link would connect Jordan with European markets, and from there to the Gulf States and Saudi Arabia. The recently rebuilt rail line between Haifa and Beit Shean is the beginning of this plan.

Non-Israeli Arabs who wish to remain under Israeli sovereignty as permanent residents could apply for Israeli citizenship. If they prefer, they could choose to remain as citizens in PA-administrated areas, or they could continue living in Israel as Jordanian citizens. The choice should be theirs.

Arabs living in UNRWA-administered towns in Lebanon and Syria should be given the opportunity to become citizens in their host countries. They should be absorbed into the countries where they live or be allowed to emigrate. International-aid programs should be operated by countries, not by UNRWA.

The current Jordanian government is relatively stable. It is a strategic partner with Israel, and, one hopes, will continue to be. Jordan has a responsibility toward Arab Palestinians, however. Israel should not be expected to assume the burden of providing them with a national homeland.

A two-state solution—Israel and Jordan—is in the national interests of both countries, as well as in Palestinian interests. It can bring peace and prosperity and can ensure the security and stability of the region. A Jordanian-Israeli confederation can replace failure and despair with opportunity and hope. It can inspire creativity, cooperation, and freedom—the raison d’être of nation-states.

View PDF

Dr. Moshe Dann is a historian, writer, and journalist in Israel.

Turkey escalates tension with Greece with five claims in the Aegean

Από
pcuser
-
0

Turkey escalates tension with neighboring country and NATO partner Greece and asserts its long-standing claims in the Aegean Sea challenging the Greek sovereignty of several mostly uninhabited islands, the continental shelf and the territorial waters.

Just hours after Defense Minister Hulusi Akar demanded demilitarization of 16 Greek islands, a high-ranking official of the Turkish Foreign Ministry put on the table the whole list of Ankara’s claims that mark the foreign policy of Turkey towards Greece.

Çağatay Erciyes 🇹🇷@CErciyes

Doğu Ege Adalarının Silahsızlandırılmış Statüsü dahil Ege sorunları hakkında Bakanlığımız WEB sayfasında yer alan bilgi notları.

🇹🇷 http://www.mfa.gov.tr/baslica-ege-denizi-sorunlari.tr.mfa …

🇬🇧 Background Note on Aegean Disputeshttp://www.mfa.gov.tr/background-note-on-aegean-disputes.en.mfa …

T.C. Dışişleri Bakanlığı’ndan

mfa.gov.tr

144

11:48 PM – Jan 23, 2020
Twitter Ads info and privacy
103 people are talking about this

Turkey disputes:

  • the continental shelf and the territorial waters
  • demilitarization of the islands
  • the airspace
  • Small islands and islets, especially the Imia
  • Search & Rescue operations in the Aegean

“The Aegean is a common sea between Turkey and Greece. The freedoms of the high seas and the air space above it, which at present both coastal States as well as third countries enjoy, should not be impaired. Any acquisition of new maritime areas should be based on mutual consent and should be fair and equitable,” the Turkish Foreign Ministry notes.

“The fundamental source of tension between Turkey and Greece is the Greek perception to regard the entire Aegean as a Greek sea in total disregard of Turkey’s rights and interests as one of the coastal states,” it adds.

Claiming the international law, Ankara states:

“The threat of extending Greek territorial waters beyond their present width of 6 miles ( Greece extended her territorial waters from 3 miles to 6 miles in 1936, Turkey followed suit in 1964), the remilitarization of the Eastern Aegean Islands placed under demilitarized status by virtue of the very agreements ceding them to Greece, a 10 mile “national air space” over territorial waters of 6, abuse of the FIR service responsibility as if it confers sovereignty (request of flight plans from state aircraft and allegations of “violations of” Athens FIR) can be counted among the issues which are the real underlying causes of the Turco-Greek conflict in the Aegean.”

The Continental Shelf

The Aegean continental shelf constitutes a dispute between Turkey and Greece in the absence of a delimitation agreement affected between the two countries.

The Continental Shelf dispute is but one essential element among the outstanding differences. It has a bearing on the overall equilibrium of rights and interests in the Aegean. The dispute concerns the areas of continental shelf to be attributed to Turkey and Greece beyond the 6 mile territorial sea in the Aegean

The Territorial Waters

Another vital element of the delicate balance of rights and interests in the Aegean sea is the breadth of the territorial waters. Under the present 6 mile limit, Greek territorial sea comprises approximately 43.5 percent of the Aegean sea. For Turkey the same percentage is 7.5 percent. The remaining 49 percent is high seas.

If the breadth of Greek territorial waters is extended to 12 miles [International Law of the Sea signed by Greece but not by Turkey] due to the existence of the islands, Greece would acquire approximately 71.5 percent of the Aegean sea, while Turkey’s share would increase to only 8.8 percent. The Aegean high seas would diminish to 19.7 percent.

Any increase beyond 6 miles is totally unacceptable to Turkey.

The Air Space

Half of the Aegean airspace is international airspace. The two littoral states, Greece and Turkey, have freely used this area under the provisions and procedures of international law.

Greece claims a 10 nautical mile national airspace over territorial waters of 6 nautical miles. This arbitrary claim is a Greek attempt to reduce the international airspace of the Aegean by 50 percent.

Demilitarized Status of the Eastern Aegean Islands

One of the basic issues between Turkey and Greece in the Aegean Sea is the demilitarized status of the Eastern Aegean Islands. The Eastern Aegean Islands are demilitarized by several international agreements (Treaty of London/1913, Decision of Six Powers/1914, the Lausanne Treaty/1923  etc) which impose legal obligations binding upon Greece. The legal instruments setting up a demilitarized status for the Eastern Aegean Islands can be summarized from an historical perspective as follows :

Demilitarized should be the islands: Lesvos, Chios, Samos, Ikaria, Lemsnos, Samothraki, and the Dodecanese (Astypalaia, Rhodes, halki, Scarpanto [?], Kasos, Tilos, Nisiros, Kalymnos, Leros, Patmos, Lipsoi, Symi, Kos and Kastellorizo.)

The demilitarization of the Eastern Aegean Islands was due to the overriding importance of these islands for Turkey’s security.

Greece has been violating the status of the Eastern Aegean Islands by militarizing them since the 1960’s in contravention of her contractual obligations.

The Conflicting Claims over the Small Islets and Rocks in the Aegean and the Kardak (Imia) Crisis

There are numerous small islets and rocks in the Aegean ownership of which is not determined by international treaties. Most of those features can not sustain human habitation and have no economic life of their own. Greece has attempted to change their status by opening some of those geographical features to artificial settlement. To this end, Greece has enacted laws and regulations that have no bearing from the point of international law. Turkey regards this new Greek policy as another attempt to establish “fait accomplis” with a view to close-off the Aegean Sea as a Greek lake.

PS With such claims, Turkey and Greece will never agree on any solution to solve any dispute. The “pillars” of the Turkish foreign policy in the Aegean are not new and reflect a consolidated state policy. However, the tension escalates every day.

The question is how far Erdogan would dare to go in order to create a new fait accomplis in the area after Turkish previous governments managed to create “grey zones (disputed zones) in the Aegean on the purposeful occasion of the Imia Crisis in 1996.

Will Erdogan feel strong enough to proceed?

Published at https://www.keeptalkinggreece.com/2020/01/24/turkey-greece-claims-aegean-sea-islands

Turkey escalates tension with Greece with five claims in the Aegean

1...2,5492,5502,551...3,034Σελίδα 2,550 από 3,034