Αρχική Blog Σελίδα 2474

Στο ταμείο ανάκαμψης, οι «εγκρατείς» χώρες έχουν άδικο

Από
anixneuseis
-
0

Russia deploys military fighter aircraft to Libya

Από
pcuser
-
0
U.S. Africa Command assesses that Moscow recently deployed military fighter aircraft to Libya in order to support Russian state-sponsored private military contractors (PMCs) operating on the ground there.

By U.S. AFRICA COMMAND PUBLIC AFFAIRS, United States Africa CommandStuttgart, GermanyMay 26, 2020

Russian military aircraft are likely to provide close air support and offensive fires for the Wagner Group PMC that is supporting the Libyan National Army’s (LNA) fight against the internationally recognized Government of National Accord. The Russian fighter aircraft arrived in Libya, from an airbase in Russia, after transiting Syria where it is assessed they were repainted to camouflage their Russian origin.

“Russia is clearly trying to tip the scales in its favor in Libya. Just like I saw them doing in Syria, they are expanding their military footprint in Africa using government-supported mercenary groups like Wagner,” said U.S. Army Gen. Stephen Townsend, commander, U.S. Africa Command. “For too long, Russia has denied the full extent of its involvement in the ongoing Libyan conflict. Well, there is no denying it now. We watched as Russia flew fourth generation jet fighters to Libya — every step of the way. Neither the LNA nor private military companies can arm, operate and sustain these fighters without state support — support they are getting from Russia.”

Russia has employed state-sponsored Wagner in Libya to conceal its direct role and to afford Moscow plausible deniability of its malign actions. U.S. Africa Command assesses Moscow’s military actions have prolonged the Libyan conflict and exacerbated casualties and human suffering on both sides.

“The world heard Mr. Haftar declare he was about to unleash a new air campaign. That will be Russian mercenary pilots flying Russian-supplied aircraft to bomb Libyans,” Townsend said.

U.S. Africa Command assesses that Russia is not interested in what is best for the Libyan people but are working to achieve their own strategic goals instead.

“If Russia seizes basing on Libya’s coast, the next logical step is they deploy permanent long-range anti-access area denial (A2AD) capabilities,” said U.S. Air Force Gen. Jeff Harrigian, commander, U.S. Air Forces in Europe-Air Forces Africa. “If that day comes, it will create very real security concerns on Europe’s southern flank.”

Russia’s destabilizing actions in Libya will also exacerbate the regional instability that has driven the migration crisis affecting Europe.

https://www.africom.mil/media-room/pressrelease/32789/russia-deploys-military-fighter-aircraft-to-libya

Law association to apply to Europe’s top rights court, UN over burial of bodies under sidewalks in Istanbul

Από
pcuser
-
0

Association of Lawyers for Freedom (ÖHD) said on May 26 that they will apply to the European Court of Human Rights (ECHR) and the United Nations over the burial of bodies belonging to the Kurdistan Workers’ Party (PKK) militants under sidewalks in Istanbul after being taken from the Kurdish-dominated southeastern province of Bitlis. “This is a severe rights violation,” said one of the lawyers from the association.

A law association has said that it will apply to the European Court of Human Rights (ECHR) and the United Nations over the burial of bodies belonging to the Kurdistan Workers’ Party (PKK) militants under sidewalks in Istanbul after being taken from the Kurdish-dominated southeast.

Association of Lawyers for Freedom (ÖHD) said on May 26 that they prepared reports on the bodies taken away from the Garzan Cemetery in the Tatvan district of the southeastern province of Bitlis to be buried under sidewalks in Istanbul’s Kilyos Cemetery.

The remains of 261 bodies that were brought to Istanbul from the Oleka Jor village for forensic examinations three years ago were found in plastic boxes under sidewalks last week. They were found to be put on top of each other in boxes numbered from 1 to 18.

Following the incident, the ÖHD carried out examinations at the scene and asked for the bodies to be returned to their families, as well as urging authorities to launch an investigation into the unlawful process.

As part of its legal efforts, the association will now take the case to the ECHR and the UN.

Commenting on the incident, lawyer Serhat Çakmak from the ÖHD said that the whole process is filled with unlawfulness.

Saying that the state focused its attention on damaging cemeteries in the Kurdish-majority areas following the collapse of the peace process between the state and the PKK in 2015, Çakmak noted that similar incidents took place in other southeastern provinces as well.

Remains of 261 corpses buried in boxes on top of one another in Istanbul cemetery

“This is a severe rights violation. Two parties have the aim to defeat and kill one another in laws of war. However, once the individual is dead, no one would intervene in the following process of carrying out religious rituals. This understanding evolved into a tradition in societies and became a rule in law,” Çakmak told Mesopotamia News Agency.

Çakmak noted that the only aim of the families is to retrieve the bodies for a proper burial, adding that methods of burials are the same for everyone.

“The bodies can’t be buried on top of each other, there should be a certain distance between them and the places of burial should carry the characteristics of a cemetery. While the authorities bear the legal responsibility for ordering such a burial, the main rights violations was experienced by the families,” he said.

‘International agreements are violated’

“The fact that the families are made to suffer by violating the right to a burial and that these procedures have turned into torture shows that international agreements are violated,” he added.

Saying that they filed complaints as the association, Çakmak noted that they are struggling to reach administrative and legal authorities on the issue.

“We tried very hard to receive healthy information from the authorities, but struggled to reach them,” he said, adding that the file in the Bitlis Chief Public Prosecutor’s Office has a confidentiality order imposed on.

Çakmak also urged the public to raise their voices on the issue.

“We know very well that changes and transformations took place when people react,” he said.

https://www.duvarenglish.com

Over 3,000 Turkish military vehicles enter Syria since March

Από
pcuser
-
0

DAMASCUS, May 27 (Xinhua) — A total of 3,490 Turkish military vehicles have been sent into areas in northern Syria since March, a war monitor reported on Wednesday.

The Turkish forces sent 30 military vehicles on Wednesday evening to Turkish military points in Idlib province in northwestern Syria, said the Syrian Observatory for Human Rights.

The UK-based watchdog group said 10,400 Turkish soldiers have been deployed in Turkish-controlled areas in Idlib and Aleppo province since March as well.

The Turkish side maintains several observation points in Idlib and the countryside of Aleppo.

On March 5, Turkey and Russian agreed to observe a cease-fire between the Syrian forces and the opposition fighters in Idlib.

The cease-fire is largely holding, but the Observatory frequently reports violations by both sides. Enditem

http://www.xinhuanet.com/

East Mediterranean Gas Running Into Commercial, Technical, and Political Challenges

Από
anixneuseis
-
0

washingtoninstitute.org

Simon Henderson

Also available in العربية

May 27, 2020

Reduced demand caused by the coronavirus and low oil/gas prices has complicated plans for further development of the region’s offshore reserves.

When a giant flare lit up the night sky off Israel’s coast on May 23, it was a reminder of the country’s natural gas riches and its persistent environmental concerns. Excess gas from a processing platform six miles offshore was ignited in what the government called an “emergency closure.” Production from the field that supplies the platform—Leviathan, located deep under the seabed seventy-five miles further west—resumed within a few hours, and the incident was later explained as a false alarm caused by a gas detector failure.

This was the second time a gas flare had to be briefly ignited at the platform since it went into operation at the end of 2019—apparently a normal procedure in startup facilities. (There have been no such visible dramas from the long-producing Tamar facility thirteen miles off the coast of Ashkelon further south, but only because, for reasons of its design, igniting excess gas would melt the platform.) Leviathan gas began pumping into the Israeli grid this January. Tamar gas already meets domestic demand, so supplies from the newer, larger field are sent through the grid and on to Egypt and Jordan.

At the moment, Egypt is using Leviathan gas strictly for its domestic market. Both Cairo and Jerusalem hope that future volumes can be exported to other foreign markets via liquefied natural gas tankers, but those plans are on hold because selling it in that form is not viable under current international prices. Low prices are also to blame for the pause in plans to expand gas production from Leviathan, which is operated by Noble Energy of Houston. Any attempt to recover oil from reservoirs beneath the gas-bearing strata seems a dream for now.

Under the present circumstances, the key customer is Jordan, which uses Israeli gas to power its electricity generating network. Yet this contract and a smaller arrangement to send Tamar gas to Jordanian industrial facilities at the Dead Sea may be endangered by upcoming political developments. Israel has announced that potential annexation moves in the West Bank could begin as soon as July, prompting sharp warnings from King Abdullah.

In the wider East Mediterranean region, initial French-led exploration for gas off the coast of Beirut earlier this year produced mere traces of hydrocarbons, while further exploration in an area closer to the disputed maritime line between Lebanon and Israel might be delayed indefinitely. In theory, this area has relatively good prospects for discoveries because of its proximity to Tamar and Leviathan. Yet the best prospects are off the coast of Egypt, whose total oil and gas reserves dwarf Israel’s (though both still pale in comparison with those of the Persian Gulf countries). Egypt’s attractiveness to foreign energy companies has dimmed lately because of low prices and poor domestic demand, but this situation should improve in the summer because of the heavy need for air conditioning and fans.

Across the sea, Turkey has yet to find gas in its claimed offshore areas despite its expansive definition of how far they extend. In a call between President Trump and President Recep Tayyip Erdogan last week, the Turkish readout reportedly said they had agreed to “continue pursuing stability in the eastern Mediterranean region.” Their main focus in that regard was Libya, where Turkey is backing the internationally recognized government in Tripoli and has agreed to a mutual maritime border between each country’s exclusive economic zone.

Indeed, the Libyan conflict has added yet another dimension to three multifaceted East Mediterranean rivalries: Egypt vs. Turkey, Greece/Cyprus vs. Turkey, and Israel vs. Lebanon. Many of the disputes in question appear intractable but not necessarily insurmountable.

For instance, while Israel enjoys its friendship with Greece and Cyprus, it still has considerable commercial relations with Turkey, despite a public atmosphere of bilateral political tension. One sign of Ankara and Jerusalem’s mutual desire to retain working ties materialized last week, when an Israeli El Al cargo jet flew to Istanbul to pick up coronavirus equipment for delivery to the United States. The airline had halted flights to Turkey in recent years because of a disagreement over security arrangements, though Turkish flights to and from Israel continued (at least until the recent virus lockdown measures).

Overall, the development of East Mediterranean energy resources to the mutual advantage of at least some regional states is a political success story—one attributable in no small measure to American diplomacy. U.S. engagement needs to continue if the current difficulties are to be overcome and more countries are to benefit.

Simon Henderson is the Baker Fellow and director of the Bernstein Program on Gulf and Energy Policy at The Washington Institute.

washingtoninstitute.org

21ος AIΩNAΣ: Ο θρίαμβος του κινεζικού ιμπεριαλισμού

Από
anixneuseis
-
0

Αρθρο του Pepe Escobar στην Asia Times, 27 Απριλίου 2020.

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Kishore Mahbubani με τον ενδεικτικό τίτλο: Nικητής η Κίνα;

Διακεκριμένο μέλος του Ινστιτούτου Ερευνών Ασίας του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης, πρώην Πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (2001-2002) και ιδρυτής – Πρύτανης της Σχολής Δημόσιας Πολιτικής Lee Kuan Yew (2004- 2017), ο Kishore Mahbubani είναι η επιτομή της διπλωματίας.

Από το βιβλίο του λείπει η λεπτομέρεια. Αντίθετα, δείχνει πάντα άπειρη υπομονή – και γνώση μεμυημένου – όταν προσπαθεί να εξηγήσει, ειδικά στους Αμερικανούς, σε τι στηρίζεται η λειτουργία του κινεζικού πολιτισμού και κράτους.

Ολόκληρο το βιβλίο, κομψά τεκμηριωμένο και γεμάτο πειστικά γεγονότα, δίνει την εντύπωση ότι ο Mahbubani εφαρμόζει τον ταοϊσμό. Να είστε σαν το νερό. Αφήστε το να ρέει. Στριφογυρίζει σαν μια πεταλούδα που προχωρεί πέρα από το παράδοξο συμπέρασμά του: «Μια μεγάλη γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ Αμερικής και Κίνας είναι αναπότρεπτη και αποτρέψιμη.» Επικεντρώνεται στα μονοπάτια που οδηγούν στο «αποτρέψιμη».

Ο πρώην διπλωμάτης και συγγραφέας Kishore Mahbubani κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης της Asia Society. Photo : Flickr Commons

Η αντίθεση με τη νοοτροπία της αντιπαράθεσης, της ακινησίας και της αναχρονιστικής ανεπάρκειας της παγίδας του Θουκυδίδη, η οποία επικρατεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν θα μπορούσε να είναι πιο εντυπωσιακή. Είναι πολύ διδακτικό να παρατηρούμε την αντίθεση μεταξύ του Mahbubani και του Graham Allison του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ – δείχνουν να αλληλοθαυμάζονται – κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης στο Ινστιτούτο της Κίνας.

Μια σημαντική ένδειξη για την κατανόηση της προσέγγισής του μας αποκαλύπτεται όταν ο Mahbubani μας λέει πώς η ινδουΐστρια μητέρα του τον οδήγησε στους ινδουιστικούς  και βουδιστικούς ναούς της Σιγκαπούρης – ακόμη και αν σε αυτό το νησιωτικό κράτος, οι περισσότεροι βουδιστές μοναχοί ήταν στην πραγματικότητα Κινέζοι. Εδώ βρίσκουμε μια περίληψη της θεμελιώδους πολιτιστικής και φιλοσοφικής διασταύρωσης Ινδίας-Κίνας που ορίζει την «βαθιά» ανατολική Ασία, συνδέοντας τον Κομφουκιανισμό, τον Βουδισμό και τον Ταοϊσμό.

 Τα πάντα για το δολάριο ΗΠΑ

Για τους Ασιάτες, και για όσους σαν κι εμένα έζησαν στη Σιγκαπούρη, είναι πάντα συναρπαστικό να βλέπουμε πώς ο Mahbubani ενσαρκώνει τον καλύτερο μαθητή του Lee Kuan Yew, αλλά χωρίς αλαζονεία. Παρόλο που η προσπάθειά του να κατανοήσει την Κίνα από μέσα, στο σύνολό της και για δεκαετίες, είναι κάτι περισσότερο από ορατή, απέχει πολύ από το να είναι οπαδός του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ).

Και τονίζει αυτό το σημείο με πολλούς τρόπους, δείχνοντας πώς, στο όνομα του κόμματος, το Κινεζικό είναι πολύ πιο σημαντικό από το Κομμουνιστικό: Σε αντίθεση με το Σοβιετικό Κομμουνιστικό Κόμμα, [το ΚΚΣΕ] το ΚΚΚ δεν σερφάρει σε ένα ιδεολογικό κύμα, αλλά στο κύμα ενός αναζωογονητικού πολιτισμού … το ισχυρότερο και πιο ανθεκτικό στην ιστορία.

Ο Mahbubani περιγράφει αναπόφευκτα τις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές προκλήσεις και τα κενά της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Και αυτό μας φέρνει στο κύριο σημείο του βιβλίου: το πώς εξηγεί στους Αμερικανούς την πρόσφατη διάβρωση της παγκόσμιας εμπιστοσύνης στο πρώην «απαραίτητο έθνος» και πώς το δολάριο είναι η αχίλλειος πτέρνα του.

Πρέπει λοιπόν για άλλη μια φορά να βυθιστούμε στον ατελείωτο βούρκο του καθεστώτος του αποθεματικού νομίσματος, του «υπερβολικού προνομίου» του, της πρόσφατης πλήρους εκμετάλλευσης του δολαρίου ΗΠΑ – κυρώσεις κ.λπ. – και, αναπόφευκτα, του αντίβαρου: αυτές τις “έγκυρες φωνές” που προσπαθούν τώρα να μη χρησιμοποιούν πλέον το δολάριο ΗΠΑ ως αποθεματικό νόμισμα.

Πρόκειται για την τεχνολογία blockchain και την κινέζικη βούληση να δημιουργήσει ένα εναλλακτικό νόμισμα βάσει αυτής της τεχνολογίας. Ο Mahbubani μας μεταφέρει στο Φόρουμ China Finance 40 τον Αύγουστο του περασμένου έτους, όταν ο αναπληρωτής διευθυντής της Λαϊκής Τράπεζας της Κίνας (PBoC), Mu Changchun, είπε ότι η PBoC ήταν «κοντά» στην έκδοση του δικού της κρυπτογραφικού νομίσματος.

Δύο μήνες αργότερα, ο Πρόεδρος Xi ανακοίνωσε ότι η blockchain τεχνολογία θα γίνει «υψηλή προτεραιότητα» και ζήτημα μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής. Αυτό συμβαίνει τώρα. Το ψηφιακό γιουάν – όπως ένα “κυρίαρχο blockchain” – επίκειται.

Και αυτό μας οδηγεί στο ρόλο του δολαρίου ΗΠΑ στη χρηματοδότηση του παγκόσμιου εμπορίου. Ο Mahbubani αναλύει σωστά ότι μόλις ολοκληρωθεί αυτό [το ψηφιακό γιουάν], “το περίπλοκο διεθνές σύστημα που βασίζεται στο δολάριο ΗΠΑ θα μπορούσε να καταρρεύσει, γρήγορα ή αργά.” Το κύριο σχέδιο της Κίνας είναι να επιταχύνει τη διαδικασία συνδέοντας τις ψηφιακές πλατφόρμες της – Alipay, WeChat Pay – σε ένα ενιαίο παγκόσμιο σύστημα.

Ασιατικός αιώνας

Όπως εξηγεί προσεκτικά ο Mahbubani, “ενώ οι Κινέζοι ηγέτες θέλουν να αναζωογονήσουν τον κινεζικό πολιτισμό, δεν έχουν καμία ιεραποστολική προσπάθεια να αποκτήσουν τον έλεγχο του κόσμου και να κάνουν όλους Κινέζους.” Και όμως, «η Αμερική είναι πεπεισμένη ότι η Κίνα συνιστά υπαρξιακή απειλή».

Οι καλύτεροι και λαμπρότεροι άνθρωποι στην Ασία, ανάμεσά τους και ο Mahbubani, εξακολουθούν να εκπλήσσονται με την απόλυτη ανικανότητα του αμερικανικού συστήματος να «κάνει στρατηγικές προσαρμογές σ’ αυτή τη νέα φάση της ιστορίας». Ο Mahbubani αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο – «Μπορεί η Αμερική να κάνει στροφή 180 μοιρών;» – στο δίλημμα.

Στο παράρτημα, προσθέτει ακόμη και ένα κείμενο του Stephen Walt διαλυτικό  του  «μύθου της αμερικανικής εξαίρεσης». Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι το ήθος της «Εξαίρεσης» αμφισβητείται σοβαρά.

Μια πρόσφατη έκθεση του McKinsey αναρωτιέται αν η “επόμενη κανονικότητα” θα προκύψει από την Ασία και μερικά από τα συμπεράσματά της είναι αναπόφευκτα: “Η μελλοντική παγκόσμια ιστορία ξεκινά στην Ασία.” Πηγαίνει πολύ πέρα ​​από τους τρέχοντες αριθμούς, λέγοντας ότι σε 20 χρόνια, έως το 2040, “Η Ασία θα αντιπροσωπεύει το 40% της παγκόσμιας κατανάλωσης και το 52% του ΑΕΠ.”

Η έκθεση αναφέρει ότι “μπορούμε να δούμε αυτήν την πανδημία [του κορωνοϊού] ως το σημείο καμπής, στο οποίο πραγματικά άρχισε ο Ασιατικός αιώνας“.

Το 1997, κατά τη διάρκεια της ίδιας εβδομάδας που κάλυπτα την επανεκχώρηση του Χονγκ Κονγκ, δημοσίευσα στη Βραζιλία ένα βιβλίο με τον μεταφρασμένο τίτλο “21ος: Ο ασιατικός αιώνας“. Εκείνη την εποχή είχα ήδη ζήσει στην Ασία για τρία χρόνια και διδάχτηκα μερικά σημαντικά πράγματα από τη Σιγκαπούρη του Mahbubani.

Η Κίνα ήταν τότε ένας μακρινός παίκτης στον νέο ορίζοντα. Τώρα το τοπίο έχει αλλάξει δραστικά. Ο ασιατικός αιώνας – στην πραγματικότητα ο Ευρασιατικός αιώνας – έχει ήδη ξεκινήσει, ενώ η ολοκλήρωση της Ευρασίας αναπτύσσεται υπό την ώθηση ακρωνύμιων που δεν πρέπει να ξεχνούμε: BRI – Belt and Road Initiative, AIIB Asian Infrastructure Investment Bank, SCO Shanghai Cooperation Organisation, EAEU Eurasian Economic Union και η στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας.

Μετάφραση: Ε. Δ. Νιάνιος

Turkey’s launching a Russian news site, but its manager insists it comes in peace

Από
anixneuseis
-
0

Media has created much acrimony between the occasionally competitive powers, though a TRT official claims they are not there to fan the flames
TRT’s Russian service publishes news, columns and broadcasts (screenshot)
By 

Ragip Soylu

in

Ankara
Published date: 27 May 2020 14:27 UTC | Last update: 16 hours 48 min ago

Turkey’s decision to launch a Russian news website amid deteriorating bilateral relations has raised eyebrows, but the man behind the project insists it doesn’t intend to damage Russia’s government.

Turkish public broadcaster TRT announced earlier this week that it has transformed its Russian-language news site, which occasionally translated Turkish content, into an ambitious platform that would host TV programmes and provide exclusive reporting and commentary on Russia and the region around it.

The timing of TRT Russian‘s launch has drawn special interest among foreign policy observers who were quick to point out that Moscow and Ankara have been striving to preserve their contradictory interests in Syria and Libya in recent months, often inching closer to an actual armed fight.

In an interview with the Middle East Eye, Serdar Karagoz, the deputy director-general at TRT who is responsible for the broadcaster’s international channels, downplayed the timing of the project and said the company has recently been expanding its operations. For example, he said, TRT Deutsch began to operate in Germany in January.

“We will also develop a strategy regarding the Balkans, Africa and China in the upcoming days,” he said. “Our objective is to reach 300 million Russian speakers who also live in Central Asia, the Caucasus, Western Europe, and even in Israel.”

Turkish-Russian relations for the past four years have been on a roller-coaster ride. Once Russian news channels accused President Recep Tayyip Erdogan of backing the Islamic State (IS)  group. Now they celebrate the bilateral partnership, such as heralding images of him and Vladimir Putin eating an ice cream in Moscow in August.

However, since late February, when clashes in Syria’s Idlib province between Turkey and the Russian-backed Syrian government killed dozens of Turkish soldiers, tensions have once again increased.

Acrimony is often played out through the media. An article published by the Russian state news agency Sputnik International at the time declared Turkey’s Hatay as a province “stolen” from Syria, creating an uproar on Turkish social media.

Next, police raided the Sputnik Turkey offices in Istanbul and Ankara and detained several reporters including the editor-in-chief. The matter was resolved following a phone call from Moscow.

Turkish officials were always bothered by Sputnik Turkey’s editorial stance, which at one point directly accused Erdogan’s family of buying oil from IS – before a reconciliation agreement between the two states in 2016 put an end to the accusations.

The website, with nearly 1 million followers on Twitter, nevertheless continued to criticise Erdogan through its prominent hosts on radio, YouTube shows, and sarcastic reporting.

Sputnik’s criticism has, however, cooled as Russian relations with Erdogan warmed; and last summer the agency fired several prominent journalists who are known for their opposition views.

Putin and Erdogan enjoying ice cream in August (AFP)
Putin and Erdogan enjoying ice cream in August (AFP)

Karagoz says TRT’s aim is not to establish what he calls a “propaganda centre”, like Sputnik Turkey.

“We don’t endorse Sputnik’s editorial stance. [TRT Russian] will never be a propaganda machine like that,” he said. “But we will respond to Sputnik’s disinformation and manipulation [campaigns].”

TRT Russian plans to open a bureau in Moscow and hire local journalists in Central Asia and Ukraine, with staff concentrated on the region led by an editor-in-chief.

The broadcaster’s officials say their main motivation is to provide coverage on economic and social life in Russia and the region around it, as well as closely tracking issues on rights and freedoms – both positive and negative developments.

“You won’t see an editorial policy that harms Turkish-Russian bilateral relations,” Karagoz said. “Our objective is not to damage the Russian government. But it will be possible to run critical reports that are opposing the Russian policies on this platform.”

A gateway

Several articles published on TRT Russian read like non-political news.

In the popular news section, one story reports that Putin decided to hold Russia’s famous victory parade on 24 June and another looks at a new trend in post-Soviet countries where people increasingly change their last names.

Yet on Wednesday, the main headline on the homepage was a column by Moscow-based political analyst Кirill Semenov on Putin’s relationship with his ally Syrian President Bashar al-Assad, which is said to be currently strained.

At times, the article criticises the Russian position on Syria. It notes Russian state television RT Arabic was forced to remove an interview with a Syrian opposition figure after direct pressure from Damascus. “It turns out that freedom of speech does not extend to the Russian media and their interviews criticising the Syrian regime,” Semenov writes.

The article then says Moscow is often “forced to act as a slave and support Damascus” in adventures where Putin has nothing to gain. And finally, it declares: “In turn, Syria and partnership with Turkey remain the only achievement of Russian Middle East policy.”

‘It will make more Russian speakers aware of Russia’s reckless behaviour in places like Syria or Ukraine’

– Luke Coffey, the Heritage Foundation

A note at the end of the article says that it does not represent TRT Russia’s editorial policy.

Experts say TRT Russian may function as a gateway to some stories that Russian citizens often don’t see in their local languages.

“It will make more Russian speakers aware of Russia’s reckless behaviour in places like Syria or Ukraine,” says Luke Coffey, director of the Foreign Policy Center at The Heritage Foundation, a Washington DC-based think tank.

“Turkey wants to inform a Russian-speaking audience of what Moscow is doing.”

Others believe TRT Russian is another Turkish government initiative to increase trade and tourism between the two countries. Over seven million Russian citizens visited Turkey last year, a 17 percent increase.

“We shouldn’t just declare this as something related to bilateral problems,” says Onur Isci, director of the Center for Russian Studies at Bilkent University.

“It is another way to diversify the relations. There are many positive stories on the website. This relationship is mainly about economic cooperation.”

For example, one article advertises that Turkey guarantees the safety of charter flights of Russian tourists amid the coronavirus crisis.

Isci notes that both countries have been insistent on maintaining their relationship one way or another since the 1920s and avoid direct clashes.

“This won’t be a place to amplify the political differences.”

https://www.middleeasteye.net/news/turkey-russia-trt-russian-news-channel-launch

Ο Αρχιστράτηγος … Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
1

Δρ Σπύρος Πλακούδας*

Τύχη και Ηγεσία

Συνήθως οι ειδικοί εξετάζουν και ερμηνεύουν μία κρίση υπό την οπτική μεταβλητών (π.χ. η ευρωστία ή μη της αμυντικής βιομηχανίας) και «νόμων» (π.χ. η συγκρότηση ενός αντιηγεμονικού συνασπισμού ως αντίβαρο στις ηγεμονικές επιδιώξεις μιας δύναμης). Στα παραπάνω στοιχεία, όμως, πρέπει να προστεθούν η τύχη και η ηγετικές ικανότητες όπως μας παραδίδει ο Θουκυδίδης από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου 2.500 έτη πριν.

Ποια θα ήταν άραγε η εξέλιξη του πολέμου εάν δεν είχε προσβληθεί η Αθήνα από τον λιμό και, ως εκ τούτου, δεν έχει πεθάνει ο πιο ικανός ηγέτης των αντιμαχόμενων παρατάξεων, Περικλής;!

Τουρκία και Λιβύη

Μετά την αποτυχημένη Διάσκεψη του Βερολίνου και παρά την πανδημία του COVID-19, η Τουρκία αναβάθμισε την στρατιωτική παρουσία της στην Τριπολιτάνια την ίδια ακριβώς εποχή που η Γαλλία και η Αίγυπτος υποβάθμιζαν, ελέω COVID-19, τη δική τους. Μόνο οι μισθοφόροι κάθε λογής (από κακοποιούς μέχρι τζιχαντιστές) της Τουρκίας από τη Συρία ανέρχονταν τον Απρίλιο σε 10.500 άνδρες – όσο, δηλαδή, το σύνολο των στρατιωτικών δυνάμεων του Χάφταρ στην Πολιορκία της Τρίπολης.

Η επέμβαση της Τουρκίας αντίκειτο σε δύο «νόμους» του πολέμου: την εγγύτητα (proximity) και την κυριαρχία επί της κλιμάκωσης (escalation dominance). Εξ ου και οι ειδικοί εξόρκιζαν την ανοιχτή (γιατί η υπόγεια δράση της υπέρ του Σάρατζ χρονολογείτο από το πρώτο ήμισυ του 2019) επέμβαση της Τουρκίας στην Τριπολιτάνια τον Δεκέμβριο του 2019. Μια ανοιχτή επέμβαση θα ωθούσε την Τουρκία σε μια ευθεία και ευρεία αντιπαράθεση με την Αίγυπτο και τη Γαλλία (μια πυρηνική δύναμη) σε ένα μέτωπο χιλιάδες μα χιλιάδες χιλιόμετρα από τις κύριες βάσεις της.

Όμως η προσήλωση (κατ’ άλλους, εμμονή) στον στόχο εκ μέρους του χαλκέντερου και χαρισματικού Ερντογάν και η τύχη (η προσβολή της Γαλλίας και της Αιγύπτου από τον COVID-19) έχουν στέψει (προς στιγμήν τουλάχιστον) με απόλυτη επιτυχία το στρατιωτικό «τζογάρισμα» της Τουρκίας.

Τουρκία και Ελλάδα

Ο Ερντογάν έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές πως δεν διστάζει να εκβιάσει (π.χ. την Ελλάδα κατά την «Μάχη του Έβρου») ή να απειλήσει ακόμη (π.χ. τις ΗΠΑ πριν την Επιχείρηση «Πηγή Ειρήνης»)· και το κυριότερο, να θυσιάζει τους στρατιώτες και πολίτες του στον βωμό του (εθνικού ή ατομικού) συμφέροντος (π.χ. η εκστρατεία στη Λιβύη ή η κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας με το PKK). Ως εκ τούτου δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες στους κυβερνώντες και στην κοινή γνώμη της Ελλάδας για τα όποια όρια της αυξανόμενης Τουρκικής επιθετικότητας: ο Ερντογάν αναλαμβάνει νέα ρίσκα και δεν υποχωρεί εύκολα παρά το όποιο διπλωματικό ή στρατιωτικό κόστος.

Σύντομα η Τουρκία θα δοκιμάσει τις αντοχές του Ελληνισμού με μεμονωμένο ή ταυτόχρονο χτύπημα σε Κρήτη και Κύπρο. Έως τώρα οι επεμβάσεις της Τουρκίας σε Λιβύη και Συρία είχαν αντιπαραθέσει έναν επαγγελματικό στρατό με πολιτοφύλακες και μισθοφόρους – όχι με έναν αντίστοιχο Νατοϊκό στρατό όπως της Ελλάδας. Ο Ερντογάν θα «ρισκάρει» όπως συνηθίζει άλλωστε – εμείς;

*Assistant Professor στην εταιρεία Rabdan Academy

 

 

 

ΣΟΚ: Η Άγκυρα απαιτεί από την Αθήνα προενημέρωση για οποιαδήποτε κατασκευή φρακτών σε Έβρο! – Ο Ν.Δένδιας το έκανε!

Από
pcuser
-
0

Γράφει: Γεράσιμος Χουντάλας

Δραματικές είναι οι εξελίξεις στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, καθώς η Αγκυρα δια του πρώην υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, αλλά ακόμα στενού συνεργάτη του Τούρκου προέδρου Ρ.Τ.Ερντογάν Εγκεμεν Μπαγίς, απαιτεί πλέον από την Ελλάδα να ενημερώνει την Τουρκία για όποιες προθέσεις  κτίσης φραγμάτων κατά των παράνομων μεταναστών στην περιοχή του Εβρου!

Το χειρότερο όλων: Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, παραδέχθηκε χθες στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής (συνήλθε σε κλειστή συνεδρίαση στο ΥΠΕΘΑ) αποσιώπησε ότι η Αθήνα είχε προενημερώσει (!) την Άγκυρα για την πρόθεσή της να πραγματοποιήσει εργασίες για κατασκευή φράχτη στην έκταση Μελισσοκομείο, παρότι δεν είχε καμία τέτοια υποχρέωση, αφού οι εργασίες θα γίνονταν στην ελληνική επικράτεια!

Η ενέργεια της Αθήνας, ήταν αυτή που πυροδότησε την αντίδραση της Αγκυρας, η οποία έστειλε στρατιωτικές δυνάμεις και δυνάμεις Στρατοχωροφυλακής για να καταλάβουν την έκταση

Τότε μόνο το υπουργείο Εξωτερικών απάντησε ότι «επρόκειτο για έργο εντός της ελληνικής επικράτειας»! Αλλά ήταν κάπως αργά. 

Είναι αξιοσημείωτο ότι το πιο κρίσιμο ερώτημα το έθεσε ο βουλευτής του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης. Στην ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών το περασμένο Σάββατο, αναφέρεται ότι επειδή η κοίτη του ποταμού έχει αλλάξει τίθεται θέμα συνοριακής γραμμής. Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα με τον τρόπο αυτό αμφισβήτησε τη συμφωνία του 1926.

Έχει κρίσιμη σημασία να ξεκαθαρισθεί εάν και στην απαντητική τουρκική ρηματική διακοίνωση τίθεται ζήτημα συνοριακής γραμμής.

Γιατί εάν και επισήμως η Άγκυρα θεωρεί ότι δεν υπάρχουν κοινά αποδεκτές γεωγραφικές συντεταγμένες, ουσιαστικά θέτει ζήτημα διαπραγματεύσεων για επαναχάραξη της συνοριακής γραμμής. Με άλλα λόγια, ανοίγει την πόρτα για το ενδεχόμενο να επιδιώξει το “γκριζάρισμα” ελληνικών εδαφών που εφάπτονται της συνοριακής γραμμής

Το εξαιρετικά ανησυχητικό είναι ότι ο Νίκος Δένδιας απέφυγε επιμελώς να απαντήσει.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/882254_sok-i-agkyra-apaitei-apo-tin-athina-proenimerosi-gia

L’Algérie ou la diplomatie du mécontentement

Από
pcuser
-
0

ANALYSE. Alger a rappelé son ambassadeur à Paris pour consultation à la suite de la diffusion de deux documentaires consacrés au hirak.

Un reportage sur le hirak diffusé sur France 5 et La Chaîne parlementaire (LCP) a mis le feu aux poudres pour le gouvernement algérien, qui a rappelé son ambassadeur à Paris. 

Πρέπει να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις μας με τον Άσαντ;

Από
anixneuseis
-
0

liberal.gr

  Γιώργος Μενενσιάν
Πέμπτη 28 Μαΐου 2020, 00:03

Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται μια αργή, αλλά σταθερή προσέγγιση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του καθεστώτος Άσαντ, έπειτα από οκτώ χρόνια απουσίας διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο πλευρών.

Τα βήματα που γίνονται για την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών είναι προσεκτικά. Ύστερα από χρόνια απουσίας στην Συρία, η Ελλάδα όρισε ως ειδικό απεσταλμένο στην Δαμασκό την πρέσβη Τασία Αθανασίου. Τα βήματα αυτά, ωστόσο, δεν αποτελούν προτεραιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Γι’αυτό και το Υπουργείο Εξωτερικών διέψευσε τις πληροφορίες περί επαναλειτουργίας του συριακού προξενείου στην Θεσσαλονίκη.

Σημαντική εξέλιξη αποτελεί και η επιστολή του μόνιμου αντιπροσώπου της Συρίας στον ΟΗΕ. Σε αυτήν, η Συρία καταδικάζει το Μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης και τονίζει ότι οι πολιτικές της Άγκυρας παραβιάζουν τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, την κυριαρχία -και τα κυριαρχικά δικαιώματα- της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ενώ ταυτόχρονα νομιμοποιούν την κατοχή ξένων εδαφών.

Αυτή η κινητικότητα στοχεύει, κατά πάσα πιθανότητα, στην αποκατάσταση των σχέσεων των δύο χωρών. Αν αυτό συμβεί, τότε η Ελλάδα θα είναι η δεύτερη δυτική χώρα, μετά την Τσεχία, η οποία θα έχει διπλωματικές σχέσεις με την Συρία του Άσαντ. Πριν όμως προχωρήσει η Ελλάδα προς την κατεύθυνση αυτή, θα πρέπει να «ζυγίσει» τα πολιτικά κέρδη και τις τυχόν ζημίες που θα επιφέρει η επαναπροσέγγιση με την Δαμασκό.

Κέρδη

Είναι γεγονός ότι οι ζυμώσεις που γίνονται μεταξύ Ελλάδας και Συρίας γίνονται διότι και οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν ένα κοινό ζήτημα ασφαλείας: την αναθεωρητική και επιθετική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Η Συρία, μάλιστα, έχει να αντιμετωπίσει την τουρκική κατοχή εδαφών της σε τρεις ζώνες στα βόρεια της χώρας. Επομένως, η αποκατάσταση των σχέσεων Αθήνας – Δαμασκού θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την σφυρηλάτηση μιας ακόμη συμμαχίας στην Ανατολική Μεσόγειο κατά της τουρκικής επιθετικότητας. Δείγμα μιας τέτοιας δυνητικής σύμπραξης αποτελεί και η δήλωση της Συρίας στον ΟΗΕ για το τουρκολιβυκό Μνημόνιο Συνεργασίας.

Υπάρχει και ένας ακόμη λόγος πιο πραγματιστικός: η επικράτηση του καθεστώτος Άσσαντ στο στρατιωτικό πεδίο και η συνεπακόλουθη γενικότερη πολιτική επικράτηση στην χώρα. Η επίλυση του συριακού, είτε είναι στρατιωτική, είτε πολιτική, δεν θα σημαίνει, πλην απροόπτου, την αποπομπή του εν λόγω καθεστώτος από την εξουσία, αλλά το αντίθετο. Δεν αποκλείεται κάποια στιγμή ο Άσσαντ να αποχωρήσει από την εξουσία. Όμως αυτό καθαυτό το καθεστώς κατά πάσα πιθανότητα θα επιβιώσει. Η Ελλάδα πρέπει να έχει διπλωματικές σχέσεις με όλα τα κράτη της Μεσογείου, ώστε να μπορεί να έχει και λόγο στα τεκταινόμενα της περιοχής.

Εξάλλου, στην Συρία δεν υπάρχει πια η μετριοπαθής φιλελεύθερη αντιπολίτευση που όλοι στην Δύση υποστηρίξαμε στην αρχή του πολέμου. Στην χώρα έχουν επικρατήσει ακραία ισλαμιστικά ή και φιλοτουρκικά στοιχεία. Επιπροσθέτως, αποκαθιστώντας τις σχέσεις με την κυβέρνηση της Δαμασκού, θα συνομιλούμε με εκείνους η οποίοι προστατεύουν την ελληνική και τις λοιπές χριστιανικές κοινότητες της Συρίας και που μάχονται μεταξύ άλλων και κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας (Ισλαμικό Κράτος, Al – Qaeda κλπ).

Τέλος, η αποκατάσταση των σχέσεων Ελλάδας – Συρίας θα μπορέσει να αποτελέσει ένα προσκλητήριο ετοιμότητας για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Χρειάζεται πλήρης ετοιμότητα του ελληνικού κράτους και των επιχειρηματιών ώστε να επωφεληθούν από το τέλος του πολέμου και την ανοικοδόμηση της Συρίας. Δεν μιλάμε μόνο για την κατασκευή κατοικιών, αλλά και αυτοκινητοδρόμων, οδών, λιμένων και πάσης φύσεως υποδομών για τις οποίες υπάρχουν ελληνικές εταιρείες που μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτά τα έργα, ιδιαίτερα σε περίοδο ένδειας του τομέα των δημοσίων έργων στην χώρα μας.

Προβληματισμοί

Εντούτοις, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά: το καθεστώς Άσσαντ αποτελεί ένα αυταρχικό καθεστώς το οποίο έχει συμβάλλει στον θάνατο χιλιάδων αμάχων κατά την διάρκεια του πολέμου, ενώ έχει κατηγορηθεί και για την χρήση χημικών – αν και δεν έχουν βρεθεί επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν κάτι τέτοιο. Όμως σε κάθε περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με έναν δικτάτορα που δεν δίστασε να δολοφονήσει πολίτες που διαδήλωναν ειρηνικά.

Επιπλέον, η τυχόν επαναπροσέγγιση μεταξύ των δύο κρατών δημιουργεί και προβλήματα στις σχέσεις της Ελλάδας με άλλα κράτη. Η ελληνική εξωτερική πολιτική κατευθύνεται στην αναβάθμιση των σχέσεων μας με το Ισραήλ με σκοπό την δημιουργία μιας στρατηγικής σχέσης. Η αποκατάσταση των σχέσεων με τον Άσαντ θα υπονομεύσει την προσπάθεια αυτή. Το Ισραήλ είναι εχθρικό προς το καθεστώς Άσαντ και δεν διστάζει να πραγματοποιεί πυραυλικές και αεροπορικές επιχειρήσεις εντός του συριακού εδάφους με σκοπό να πλήξει το καθεστώς και τους συμμάχους του (Ιράν, Χεζμπολάχ κλπ). Επομένως, τίθεται το εξής ερώτημα: συμφέρει την Ελλάδα να σχηματίσει ένα μέτωπο με την Συρία στην Ανατολική Μεσόγειο βλάπτοντας ουσιαστικά την συνεχώς αναβαθμιζόμενη σχέση της με το Ισραήλ;

Ένας περαιτέρω παράγοντας προβληματισμού είναι και ο ρόλος των ΗΠΑ. Το αμερικανικό κατεστημένο εχθρεύεται το καθεστώς Άσαντ, υποστήριξε την αντιπολίτευση στην αρχή του πολέμου και στην συνέχεια τους Κούρδους αυτονομιστές. Οι ΗΠΑ, λόγω του ότι βλέπουν τον Άσαντ ως ένα όργανο εξυπηρέτησης των γεωστρατηγικών συμφερόντων της Ρωσίας, αλλά και του Ιράν, έχουν επιβάλει εμπάργκο κατά του καθεστώτος και της χώρας και γενικώς παρέχουν πολιτική υποστήριξη στις τουρκικές επιχειρήσεις εντός της Συρίας.

Μας συμφέρει επομένως να αναβαθμίσουμε τις σχέσεις με την Συρία «δυσαρεστώντας» τις ΗΠΑ και το Ισραήλ; Εάν η αναβάθμιση μας δώσει ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας τότε ναι. Διότι δεν θα σταματήσουμε να είμαστε για τις ΗΠΑ ένας σημαντικός σύμμαχος, με σημαντική γεωστρατηγική αξία. Δεν πιστεύω ότι οι Αμερικανοί θα αντιδράσουν, ιδίως τώρα που έχουν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους, εσωτερικά προβλήματα. Όμως αυτό παραμένει ένα πολιτικό πρόβλημα, ιδίως αν αναλογιστούμε ότι μια τέτοια συμμαχία μπορεί να είναι συγκυριακή και να μην έχει στρατηγικό βάθος. Τέλος, η Ελλάδα θα πρέπει τουλάχιστον να συνεννοηθεί με τους Ευρωπαίους εταίρους της πριν προχωρήσει στην αποκατάσταση των σχέσεων με την Συρία. Γιατί δεν μπορεί να ζητάει μια πραγματικά κοινή εξωτερική πολιτική και να δρα αυτόνομα.

Βλέπουμε λοιπόν ότι έχουμε μπροστά μας έναν σοβαρό προβληματισμό για την κυβέρνηση και ιδιαίτερα για το Υπουργείο Εξωτερικών. Τα πλεονεκτήματα αποκατάστασης των σχέσεων με το καθεστώς Άσαντ (κοινή αντιτουρκική στάση, σύμπλευση κατά του τουρκολιβυκού συμφώνου και προστασία χριστιανικών μειονοτήτων) είναι σημαντικά. Από την άλλη μεριά, υφίσταται ο κίνδυνος διαταραχής των σχέσεών μας με τις ΗΠΑ και τον νέο μας σύμμαχο το Ισραήλ. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση πρέπει να ζυγίσει πολύ προσεκτικά τα υπέρ και τα κατά, ώστε να εξυπηρετηθεί το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας. Λίγες είναι οι αποφάσεις σε θέματα διεθνούς πολιτικής που δεν έχουν κόστος. Στο παρόν άρθρο ανέφερα συνοπτικά τόσο τα πλεονεκτήματα της επαναπροσέγγισης με την Συρία, όσο και και τα βασικά μειονεκτήματα. Η απόφαση δεν θα είναι ούτε δική μου ούτε των αναγνωστών αυτού του άρθρου, αλλά της κυβέρνησης.

AP Photo/Sergei Grits

liberal.gr

Λιβύη: Το αίνιγμα της ρωσικής εμπλοκής και τα 14 MIG-29 σε βάση του Χαφτάρ

Από
anixneuseis
-
0

Πέμπτη 28 Μαΐου 2020, 00:02

«Θέσεις» για το παζάρι στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για την ειρήνευση στην Λιβύη παίρνουν οι περιφερειακοί παίκτες με την Ρωσία να κάνει την εντυπωσιακή κίνηση των ημερών στέλνοντας μαχητικά αεροσκάφη στο στρατόπεδο του Χαφτάρ, κίνηση που παραδόξως αποκάλυψε η Αμερικανική Διοίκηση Δυνάμεων Αφρικής (AFRICOM), ενώ η Άγκυρα συνεχίζει να ενισχύει την κυβέρνηση GNA στην Τρίπολη η οποία όπως όλα δείχνουν έχει ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Χθες η AFRICOM έδωσε στην δημοσιότητα νέες δορυφορικές φωτογραφίες υποστηρίζοντας ότι νέα ρωσικά μαχητικά αφού έφθασαν στην αεροπορική βάση Χμεϊμίν βάφτηκαν ώστε να μην έχουν πλέον διακριτικά ούτε σημαία και συνοδεία ρωσικών μαχητικών και με Ρώσους πιλότους έφθασαν στο Τομπρούκ και τώρα τουλάχιστον 14 MIG-29 βρίσκονται στην βάση Al Jufra σε αεροδρόμιο που ελέγχεται από τον Στρατηγό Χαφτάρ.

Και επιμένει ότι σκοπός της Μόσχας είναι η προστασία των Ρώσων μισθοφόρων.

ΛΙΒΥΗ

ΛΙΒΥΗ

Οι ανατροπές σκηνικού στην Λιβύη και η δημοσιοποίηση από τις ίδιες τις ΗΠΑ της ρωσικής αυτής εμπλοκής, θέτουν εκ των πραγμάτων ζήτημα για την αντίδραση της Ουάσιγκτον η οποία ουσιαστικά απέχει από την Λιβύη μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Αμερικανού προξένου στην Βεγγάζη το 2012.

Όμως είναι δεδομένο ότι εφόσον υπάρξει πίεση λόγω της ενεργότερης ρωσικής εμπλοκής πιθανόν η Ουάσιγκτον και ο Πρόεδρος Τραμπ, παρά το ότι τώρα είναι απασχολημένος με την προεκλογική περίοδο και τον κορονοϊό, θα αλλάξουν τακτική και θα υιοθετήσουν άλλη πολιτική για την Λιβύη.

Αυτό φυσικά γεννά ανησυχία για το ενδεχόμενο η Ουάσιγκτον μην θέλοντας να εμπλακεί ευθέως, προκειμένου να έχει αντίβαρο στην ρωσική παρουσία στην Λιβύη να αποδεχθεί και να υποστηρίξει τόσο την κυβέρνηση Σαράτζ όσο και την Τουρκία η οποία έχει ήδη βάλει πόδι στην Λιβύη στηρίζοντας την κυβέρνηση της Τρίπολης.

Η ρωσική στάση παραμένει μεγάλο ερωτηματικό, καθώς συγκεχυμένες πληροφορίες που δεν επιβεβαιώνονται από ανεξάρτητες πηγές κάνουν λόγο για αποχώρηση τουλάχιστον 1.500 μισθοφόρων της ρωσικής ομάδας Βάγκνερ από την Λιβύη που μάχονταν στο πλευρό του στρατηγού Χαφτάρ.

Η επικοινωνία μάλιστα την Τρίτη του Ρώσου υπουργού εξωτερικών Σ. Λαβρόφ με τον πρόεδρο της Βουλής Ακίλα Σάλεχ από τον οποίο ζήτησε ουσιαστικά να διαμηνύσει στον Χαφτάρ ότι δεν μπορεί να υπάρξει στρατιωτική λύση στην κρίση και ότι θα πρέπει να υπάρξει εκεχειρία και κυβέρνηση ενότητας ,ερμηνεύθηκε ως άδειασμα της Μόσχας στον μέχρι τώρα προστατευόμενο της.

Ό στρατηγός Χαφτάρ μέχρι πριν λίγους μήνες είχε την σιωπηρή ανοχή και των ΗΠΑ καθώς ο Ντ. Τραμπ πέρυσι μετά την επίσκεψη του Αιγύπτιου προέδρου Αλ Σίσι είχε πεισθεί ότι ο στρατηγός σύντομα θα καταλάμβανε την Τρίπολη λύνοντας έτσι οριστικά το Λιβυκό πρόβλημα, εξοντώνοντας και τους θύλακες του ISIS… Όμως η οπισθοχώρηση του Χαφτάρ ο οποίος είχε δεσμούς και με την CIA, και οι επιθέσεις σε πολιτικούς στόχους που αποδόθηκαν στις δυνάμεις του και η απόλυτη πρόσδεση του με την Μόσχα, πάγωσαν αυτή την άτυπη ανοχή των Αμερικάνων.

Καθώς όλοι τάσσονται υπέρ της «ειρηνικής επίλυσης» της Λιβυκής κρίσης δεν μπορεί να προβλεφθεί εάν η αποστολή ρωσικών μαχητικών αποσκοπεί στο να λειτουργήσει αποτρεπτικά για μια αιφνιδιαστική γενικευμένη επίθεση Σάρατζ – Τουρκίας εναντίον των δυνάμεων του Χαφτάρ, αν σχεδιάζεται αντεπίθεση του Χαφτάρ ώστε να κατοχυρώσει τα εδάφη που τώρα κατέχει η αν απλώς η Ρωσία έχοντας βάλει πόδι στην Λιβύη με την αεροπορική αυτή δύναμη θέλει να εξασφαλίσει λόγο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να μην αφήσει το πεδίο ανοικτό στην Τουρκία και στην Δύση.

Σε ότι αφορά πάντως την Ελλάδα οι εξελίξεις στην Λιβύη ακολουθούν το δυσμενές σενάριο ,καθώς χωρίς παρεμβατικό ρόλο στην κρίση δεν μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις ούτε μπορεί να εντάξει στην ατζέντα της ειρηνευτικής διαδικασίας όταν αρχίσει , το θέμα της ακυρότητας των δυο τουρκολυβικών Μνημονίων. Βεβαίως ο πρόεδρος της Βουλής Α.Σάλεχ και ο ίδιος ο Χαφτάρ έχουν δηλώσει ότι τα δυο Μνημόνια είναι άκυρα ,αλλά αυτό δεν προσφέρει καμιά εγγύηση στην Αθήνα ,καθώς οι Σάλεχ και Χαφτάρ θα βρεθούν στο τραπέζι όχι από θέση ισχύος και θα αγωνίζονται να επιτύχουν ο πρώτος την πολιτική και ο δεύτερος την φυσική επιβίωση του.

liberal.gr

1...2,4732,4742,475...3,035Σελίδα 2,474 από 3,035