Αρχική Blog Σελίδα 2473

Michel Foucault and Iran’s Ayatollahs

Από
anixneuseis
-
0

By May 28, 2020

Michel Foucault Square, Paris, photo via Wikimedia Commons

BESA Center Perspectives Paper No. 1,586, May 28, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The Islamic Revolution in Iran, which brought Islamists to power for the first time in modern history, pitted the global left—perhaps best personified by Michel Foucault—against the global right. To this day, the global left’s advocacy for Islamism continues to guide the West’s general approach toward the Middle East.

The Islamist regime in Iran has now been firmly in power for over 40 years. The leaders of the regime and those they favor continue to benefit from their decades-long rule, but the people of Iran—as well as the countries in its neighborhood—suffer from the tyranny and terror unleashed on them by the regime and its ruthless Revolutionary Guards.

Analysts of different stripes usually tend to interpret the so-called “Islamic Revolution” of 1979 as the manifestation of the yearning of the Iranian people to free themselves from the tyranny of monarchy and Western interference. They tend not to mention that the revolution had a broad ideological scope that pitted the global left against the global right on the Iranian battleground.

Some of the most influential Western leftist intellectuals had a great personal stake in the Iranian revolution.  They played a significant role in pushing Iran into the arms of Islamism in order to fulfil their ideological dream of “defeating capitalism” around the world.

The foremost of those intellectuals was French philosopher and journalist Michel Foucault.

Foucault’s interest in Islamism started in 1978, when the Italian newspaper Corriere della Sera called on him to write a series of articles about Iran. To fulfill that assignment, Foucault spent time among members of the left-leaning Confederation of Iranian Students and other opponents of the Pahlavi regime in Europe. He then went to Tehran and met with many prominent revolutionaries. When he returned to France, he visited Ayatollah Khomeini in the village of Neauphle-le-Château near Paris where he was exiled at the time.

Foucault strongly supported what he called the “spiritual revolution” in Iran, an event he believed was meant to save humanity from the clutches of materialism and capitalism. Though he was occasionally called out in French intellectual circles and in the French press for taking such a stance, he did not stop supporting the Islamist revolution.

However, the subsequent violence of the Islamofascist regime eventually repelled even the enthusiastic Foucault. When news of summary executions on school rooftops in Tehran and mass executions of regime opponents in prisons—especially those who had leftist leanings—began to make the rounds in the international media, Foucault was severely hurt both intellectually and emotionally. He wrote a letter to the PM of Iran’s interim government, Mehdi Bazargan, in which he condemned the violence. It was at that point that Foucault began to distance himself from Islamism, a subject he avoided until his death a few years later.

The impact of Foucault’s experience with the Iranian revolution can be perceived in his later works, especially The History of Sexuality (1976-84). In this three-volume study on the epistemology of power—one of his most mellow works—he challenges some of his own most controversial earlier positions. In this work, Foucault no longer regards capitalism as a totalitarian system. Despite its shortcomings and constraints, he sees in it room for positive action.

Be that as it may, the legacy of Foucault’s advocacy of Islamism remains with us to this day. His favor made it much easier for the Islamists to justify their positions to Western audiences despite their tyranny and violence in the Middle East, North Africa, and Southeast Asia. Leftists, who are hostile on principle to Western values under the all-encompassing term “capitalism,” felt free to ally themselves with Islamists and thereby helped to promote their agenda in the West.

Almost from the very beginning of the revolution in Iran, it became fashionable in the Western academic world to employ Islamist professors, scholars, and researchers. The recruitment of Islamists at Middle East Studies centers in Europe and North America, and their promotion in influential Western media, became commonplace. Over the past 40 years, the global intellectual approach to Iran has thus been firmly in the clutches of Islamists and their left-leaning allies. Iran has enjoyed Western intellectual protection throughout its descent into decades of tyranny reminiscent of that of the tsar-like Putin and Communist China.

Throughout these years, liberal Iranians who called for Western-style democracy in Iran and normalization of relations with the West, Israel, and the Arab world have been opposed and silenced with the chimera of “Islamophobia.” However, as the majority of the people of Iran and the Middle East are sick and tired of Islamism, a great opportunity has arisen to reverse that trend.

Iran must be brought back to the West. But to achieve that end, Islamism must lose its intellectual impunity and be relentlessly put to question. The time has come to review and banish entrenched clichés for the sake of a more liberal, peaceful, and prosperous world. As the mayhem started in Iran, it is only appropriate that it should also end in Iran.

View PDF

Dr. Reza Parchizadeh is a political theorist, historian, and senior analyst. He can be reached at https://twitter.com/rezaparchizadeh and https://iup.academia.edu/RezaParchizadeh.

The Historical Memory of Constantinople, 567 Years After the Fall

Από
anixneuseis
-
0

greece.greekreporter.com
By

Tasos Kokkinidis

May 29, 2020

Michael Goodyear*

May 29, 1453: the final Ottoman assault on Constantinople succeeds. Ottoman cannon fire had battered the great Theodosian Walls of the city. The last Byzantine emperor, Constantine XI Palaiologos-Dragases, had torn off his imperial regalia and died fighting as a common soldier.

Ottoman troops plundered as Ottoman sultan Mehmet II marched through the city before coming to that most famous of Christian cathedrals, Hagia Sophia, converting it to a mosque, and thanking God for his victory.

Constantinople was to be the new capital of the growing Ottoman Empire. The Byzantine Empire, this state of the Romans which stretched more than two millennia back into history, was, at last, no more.

“Mehmet the Conqueror enters Constantinople,” by Fausto Zonaro. Photo Source: Wikipedia

Europe received the news of the fall of Constantinople with unmitigated horror. The great city, the bastion of Christendom against the Muslim tide, had fallen. Pope Nicholas V called for yet another Crusade. Holy Roman Emperor Frederick III convened three imperial diets to discuss a counterattack to retake the great city.

Renaissance composer Guillaume Dufay even penned a lament to the city, describing its loss as full of “grievous torment and sorrowful rage.” The future Pope Pius II called 1453 “a second death for Homer and a second destruction of Plato.”

The contemporary Byzantine historian Doukas lamented Constantinople’s fall, writing “O City, City, head of all cities! O City, City, the center of the four corners of the earth! … Shudder, O Sun! And you too, O Earth, heave a heavy sigh at the utter abandonment by God.”

To the triumphant Ottoman Turks, glorious Constantinople, that greatest of prizes, was now theirs. For the descendants of the Byzantines, or the Ρωμαίοι (Romaioi, or Romans) as they called themselves, the long, lingering memory of the lost city, which at times reached a fever pitch of progonoplexia, or an obsession with our ancestors, had just begun.

Aerial view of Byzantine Constantinople and the Propontis (Sea of Marmara). Photo Source: Wikipedia

Remembering Byzantium Under Ottoman Rule

Following the fall of Constantinople, the rest of the Greek-speaking world was swiftly conquered by the Ottomans. Athens fell in 1456, the Morea in 1460, Trebizond in 1461. Cyprus and Crete held out for longer, but by 1669, practically the entire Greek world was under Ottoman rule.

Yet the Romaioi did not become assimilated, but miraculously maintained their distinct culture. Throughout this 400-year period of Ottoman domination, the historical memory of independence which was most prominent for the Romaioi was not that of classical, ancient Greece, but of Christian Byzantium.

While ethnic Greek Romaioi, called “Phanariotes,” would continue to live in Constantinople under Ottoman rule, the memory of the glories of Byzantine Constantinople would dominate the entire mindset of the larger Greek-speaking Romaioi community as well.

The Column of Constantine, built by Constantine I in 330 to commemorate the establishment of Constantinople as the new capital of the Roman Empire. Photo Source: Wikipedia

Under the Ottomans, religion was the primary identifier of peoples, not ethnicity, and the term “Hellene” had been derided as a word for pagan since the fourth century; all of this contributed to a greater identification of ethnic Greeks with their immediate Byzantine/Roman ancestors than with the ancient Greeks of Athens and Sparta.

Ioannis Pringos, a eighteenth century Greek merchant from Zagora who resided in Amsterdam, asked “Until when will the crescent moon, which controls the city of Constantine, reign?” Following a supposed prophecy from the Byzantine emperor Leo VI, Pringos believed that the time was nigh to recover the “Empire of the Romans.”

The Greek political thinker Rigas Feraios conceived of a Pan-Balkan federation in the late eighteenth century, using the Byzantine Empire as his model. In 1870, Greek chronicler Athanasios Komninos Ypsilantis wrote that “the Greeks were to be liberated from the Ottoman slavery and the Roman Empire was to be resurrected.”

When the island of Lemnos was finally liberated from Ottoman rule by the Greek Army in 1912, the local boys went to look at the soldiers. The soldiers asked “What are you looking at?” to which the children replied, “At Hellenes.” The soldiers responded, “Are you not Hellenes yourselves?” The boys answered, “No, we are Romans.”

The memory of the past for ethnic Greeks — even up to a century ago — was primarily not ancient Greece, but their identity as Romaioi, their collective memory of Byzantium, and the dream of its recovery.

The Megali Idea

After Greece won its independence in 1830, the recovery of Constantinople began to seem that it might not be just a dream, but could possibly become reality. While the newly independent Greek state consisted of little more than the Peloponnese and Attica, modern Greece had dreams of regaining its historical grandeur.

The driving goal for the new Greek state after independence was the Μεγάλη Ιδέα (Megali Idea), first coined by Prime Minister Ioannis Kolettis in 1844 as the dream of recovering “any land associated with Greek history or the Greek race.” The greatest aim of the Megali Idea was to recapture Constantinople, “the great capital, the dream and hope of all Greeks.”

The map of Greater Greece as envisaged by the proponents of the Megali Idea in the early twentieth century. Photo Source: Wikipedia

Throughout the nineteenth century and early twentieth century, Greece pushed forward, recovering more and more Greek-settled lands from Ottoman rule. The Megali Idea had as its rallying cry, “Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι!” (“Once more, as years and time go by, once more they shall be ours!”).

Thessaly was retaken in 1881; Epiros, the Aegean islands and Macedonia were conquered from the Ottomans in 1913. The new king in 1913 was Constantine I, aptly named just like the first and last emperors of Constantinople; he was even referred to on occasion as Constantine XII, the direct successor of Constantine XI Palaiologos-Dragases.

Finally, in the aftermath of World War I, Greece was granted Ionia, the area around the city of Smyrna, in Anatolia, as well as Thrace, with the boundaries of the new Greek territory now approaching the very gates of Constantinople itself.

Greek forces were initially successfully in occupying these new territories and countering Turkish forces, with the dream of recovering Constantinople seemingly within their grasp. But the resurgent Turkish forces under Mustafa Kemal (later called Atatürk) halted the Greek advance at the Battle of Sakarya in 1921 and destroyed the Greek forces at the Battle of Dumlupınar one year later.

The ruinous aftermath of the campaign was the torching of Smyrna by Turkish soldiers as Greeks desperately attempted to flee the flames and the ensuing bloodshed.

Along with Smyrna, the glorious dreams of the Megali Idea and a restored Byzantium also went up in flames. Greece lost its newly-won Turkish territories and the Greek population in Anatolia was forcibly transported to Greece as part of a population exchange under the resulting Treaty of Lausanne.

The complete destruction of the great Anatolian Greek city of Smyrna by Turkish troops. Photo Source: Wikipedia

Still a Memory?

Although the recovery of Constantinople and the restoration of Byzantium appeared to die on the docks of Smyrna, Constantinople has not fully disappeared from the historical and collective memory of the Greek people.

The Greek population in Constantinople was exempted from the population exchange of 1923, but their gradual exodus from the city was accelerated by the anti-Greek Turkish pogrom of September 6-7, 1955, which resulted in the destruction of Greek property and the injury and even deaths of ethnic Greeks living in Constantinople.

The Greek population in Constantinople today is no more than a remnant of a few thousand, with some estimates as low as 2,000.

Yet Constantinople still holds a precious place in history and in the minds of Greeks around the world. Perhaps most important among the surviving Greek community in Istanbul is the Patriarchate of Constantinople, that most revered of Orthodox Christian religious institutions; indeed, most of its funding today comes from the Greek government.

In addition, Byzantine-era monuments still exist in Constantinople, including the Theodosian Walls, the ruins of two Byzantine palaces, and approximately a dozen Byzantine churches (albeit most having been converted to mosques), including the great Hagia Sophia, still open as a museum today.

Restored section of the Theodosian Walls at the Selymbria Gate. Photo Source: Wikimedia

The picture in Greece itself and among the diaspora, however, is more complicated. The importance of classical Greece in the Greek mind steadily rose during the nineteenth and twentieth centuries, influenced by the stress on ancient Greece by the first Greek king, Otto, but also because of the placement of the new Greek capital.

Athens was an important city in classical Greece but had dwindled in importance, serving as only a minor provincial town during the Byzantine era, and it has few Byzantine monuments today.

In today’s Athens, Byzantine emperors and heroes hardly hold pride of place like those of ancient Greece, such as Leonidas and Pericles, nor are their scholars household names like Plato and Aristotle. From tourists’ T-shirts in Plaka to memes on Greek Facebook pages, the position of classical Greece over that of Byzantium in Greeks’ historical memory is palpable.

Yet despite this emphasis, Constantinople does still matter for Greeks. A search of Kathimerini newspaper’s archives shows that 11,433 articles have been written about “Κωνσταντινούπολη” — just since the year 2001. Major diaspora publications such as Greek Reporter and Greek City Times also frequently publish articles on Byzantium, and Constantinople in particular.

Even today, we still refer to Constantinople in Greek not as Istanbul, but as Κωνσταντινούπολη. A statute of the last Byzantine emperor, Constantine XI, even graces downtown Athens.

So 567 years after Constantinople’s traumatic fall to the Ottoman army of Mehmet II, the memory of Byzantine Constantinople has still not disappeared. It may no longer elicit the same recognition among Greeks or the global population as does ancient Greek history, but it has continued to make its mark on Greek historical memory from 1453 through today, both as an influence on policy and as a source of pride in the past.

*Michael Goodyear has a J.D. from the University of Michigan Law School and an A.B. in History and Near Eastern Languages and Civilizations from the University of Chicago, where he specialized in Byzantine history. He has been published in a variety of academic and general-interest publications on history and law, including Le Monde Diplomatique, The Medieval Magazine, and the Harvard Journal of Sports and Entertainment Law.

greece.greekreporter.com

Is Italy set to resume its support for Turkey in Europe?

Από
anixneuseis
-
0

ahvalnews.com

Marco Ansaldo is currently Senior foreign correspondent at La Repubblica. He worked as Diplomatic correspondent, International correspondent, Vatican correspondent, and Middle East correspondent based in Istanbul
  • Marco Ansaldo
  • May 30 2020 12:53 Gmt+3
  • Last Updated On: May 30 2020 03:30 Gmt+3

Many Italian politicians would like to return to being Turkey’s strongest advocate in Europe. Whether that will happen remains uncertain due to different attitudes inside Italy’s ruling coalition.

Italy recently gained from Turkey the liberation of Silvia Romano, an Italian aid volunteer who was kidnapped in Kenya and freed in early May in Somalia thanks to the active cooperation of Turkish intelligence in Mogadishu.

In return, Rome could support Ankara’s positions in its accession talks to join the European Union. But the issue is still being debated.

The centre-left Democratic Party, which is part of Italy’s ruling coalition, is still discussing its approach to Turkey with the populist Five Star Movement, the coalition’s leading party, which doubts Turkish President Recep Tayyip Erdoğan’s ability to act as a stable element inside the European Union.

Prime Minister Giuseppe Conte from the Five movement is currently closer to the Democratic Party’s position of advocating support for Turkey.

However, it is Foreign Minister Luigi Di Maio, the Five Star Movement’s leader, who is resisting. In his official statements, Di Maio expressed his will to strengthen Italian’s relationship with Turkey. But behind the scenes, he is expressing doubts.

The main question on the minds of the Italian public and media is the following: how we can be an ally of a country who is a rival in so many crucial areas in the region, such as Libya, the African Horn (Somalia, Ethiopia, Eritrea), and the Mediterranean Sea? How we can trust a leader who is stamping on our feet abroad?

Rome is fully aware of Erdoğan’s strong foreign policy, despite his poor performance inside his own country. But Italy’s position on the Middle East and Africa agenda is currently too weak or tied to other European countries, while Turkey with its strongman can act in an entirely different manner.

In the African Horn, Turkey has been able in the last fifteen years to establish itself as a credible presence, while Italy has lost ground in its former colonial dominion.

The same has happened more or less in Libya, where Ankara is one of the two most prominent foreign powers involved in the conflict, along with Moscow. Meanwhile, in the eastern Mediterranean, Italian ships were blocked from exploratory gas drilling by Turkish sea vessels in 2019, which ignited a diplomatic quarrel between the two countries.

But Italy has recently signalled a change in its approach towards Turkey with its refusal to sign the note sent by some major countries complaining about Turkish drilling in the eastern Mediterranean.

The memo, published in May, accused Turkey of conducting “illegal activities” and of “continuous provocations in the Mediterranean” and was signed by France, Greece, Israel, Egypt, and the United Arab Emirates – but it was not signed by Rome.

A second positive signal for Ankara concerns Libya. Rome gave the green light to the Turkish military intervention in defence of Fayez al Serraj, the prime minister of the Tripoli-based Government of National Accord.

The third point is more controversial. Ankara and Rome’s foreign ministries negotiated for quite some time about Silvia Romano’s liberation in Somalia. Now Italy is ready to support economic and trade cooperation with Turkey, to establish a better military relationship, and to build stronger cultural and artistic ties.

Furthermore, the major Italian drill company Eni is drilling again between south Cyprus and the coast. And some in Italy are ready to back renewed talks over the Turkish candidacy to the European Union, with even stronger support than in the past.

But Italy would like in return like to receive assurances on some important issues, such as migration flows, Kurdish issues, and Turkey’s respect of human rights and freedom of expression, especially regarding journalists and intellectuals.

The recent decision by Turkish authorities to unblock the Facebook page of the Italian freelance reporter Mariano Giustino is a step in that direction.

With Turkey’s Fatih drillship setting off from Trabzon on May 29 towards the Mediterranean to conduct new gas exploration activities, Ankara has asserted the drilling claims of Turkey and Northern Cyprus on lots 1,4,5,6,7 of the gas field called Aphrodite, given unilaterally under concessions to foreign companies by the Greek part of the island.

It will be interesting to see the international – and the Italian – reaction to this move.

Marco Ansaldo is currently senior foreign correspondent at La Repubblica. He has worked as a diplomatic correspondent, international correspondent, Vatican correspondent, and Middle East correspondent based in Istanbul.

ahvalnews.com

Το ευρωπαϊκό σκάφος Solar Orbiter ετοιμάζεται να περάσει μέσα από τις ουρές του κομήτη Atlas

Από
anixneuseis
-
0

Ο χορός των κοινοτικών δισ. – Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες

Από
anixneuseis
-
0
Έκτακτη Συνεργασία  slpress.gr

Γράφουν οι Νέστορας Νεστορίδης * και Ελένη Αποστολίδου * –

Οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας είναι τεράστιες. Ειδικά στο πλαίσιο υβριδικών δομών, όπως η ΕΕ και η Ευρωζώνη, μπορούν να γίνουν εκρηκτικές. Αυτός είναι ο λόγος που γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες όχι απλά έκτακτων οικονομικών και νομισματικών μέτρων από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, εν προκειμένω από την Κομισιόν, αλλά και ενός σημαντικού ανταγωνισμού εντός της ΕΕ.

Είναι δεδομένο πως θα έχουμε σύντομα εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα, οι οποίες θα καθορίσουν το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης. Σε πρώτη φάση το ευρωπαϊκό οικοδόμημα λειτούργησε αμυντικά, προασπιζόμενο τη συνοχή του. Δημιούργησε ένα καινούριο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (PEPP), το οποίο αποδέχεται μέχρι και τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, ενώ η ΕΚΤ δήλωσε πως επιφυλάσσεται να διευρύνει τον όγκο του και τη διάρκειά του “όσο χρειαστεί”.

Όσο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα λάμβανε αυτές τις αποφάσεις, οι υφέρποντες ανταγωνισμοί οξύνονταν. Το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ως παράνομο το παλαιό, αλλά εν ισχύι, πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (PSPP). Αξίζει να σημειωθεί πως το PSPP είναι πολύ πιο “αυστηρό” από το PEPP. Δεν δέχεται ελληνικά ομόλογα ενώ απαγορεύεται στο πλαίσιο του το Ευρωσύστημα να κατέχει όγκο ομολόγων άνω του 33% των εκδοθέντων ομολόγων ενός οργανισμού. Αυτοί οι περιορισμοί αίρονται στο ΡΕΡΡ.

Εύλογα μπορεί να υποθέσει κάποιος πως αφού το “σκληρό” PSPP κρίνεται παράνομο υπό αίρεση από την Καρλσρούη, ανάλογη τύχη θα έχει και το ΡΕΡΡ. Προς το παρόν, η Καρλσρούη απαιτεί από την ΕΚΤ να δώσει εξηγήσεις εντός τριμήνου, ειδάλλως θα διατάξει τη Γερμανική Κεντρική Τράπεζα (Bundesbank) να αποχωρήσει από το PSPP, δηλαδή πρακτικά να πουλήσει όλα τα ομόλογα που έχει αγοράσει στη δευτερογενή αγορά και να μην αγοράσει καινούρια.

Η πραγματική απειλή

Πρέπει να επισημάνουμε πως αυτή η απειλή έχει μόνον συμβολική αξία για την Ευρωζώνη. Στο PSPP, δεν υπάρχει αμοιβαιοποίηση ρίσκου (risk sharing). Δηλαδή, η Bundesbank έχει αγοράσει μόνον γερμανικά ομόλογα στα πλαίσια του συγκεκριμένου προγράμματος. Ως εκ τούτου, τυχούσα αποχώρηση της εξ αυτού (και άρα μαζική πώληση των ομολόγων που κατέχει) θα λειτουργήσει υπονομευτικά μόνον για τις γερμανικές οικονομικές οντότητες, οι οποίες θα δουν τα επιτόκια τους να ανεβαίνουν. Τα ομόλογα των υπολοίπων μελών-κρατών της Ευρωζώνης θα μείνουν ανεπηρέαστα, ενδεχομένως μάλιστα να ανέβει η αξία τους σε σύγκριση με τα γερμανικά. Άρα η συγκεκριμένη απειλή είναι κίβδηλη.

Τούτο, φυσικά, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει κίνδυνος. Η πραγματική απειλή είναι η καθιέρωση μιας συγκεκριμένης, ευρωσκεπτικιστικής ατζέντας στη γερμανική κοινωνία. Η συγκεκριμένη γραμμή έχει ήδη αρχίσει να ζυμώνεται δημόσια από δικαστές της Καρλσρούης που συμμετείχαν στην απόφαση, οι οποίοι την αναλύουν σε συνεντεύξεις τους. Το μήνυμα είναι έμμεσο, αλλά σαφές. Το 2021 είναι έτος εκλογών στη Γερμανία, η οποία αν πιεστεί για πολλές παραχωρήσεις δεν θα διστάσει να προχωρήσει σε εναλλακτικά σχέδια (μικρότερη Ευρωζώνη, ΕΕ πολλών ταχυτήτων κλπ). Απ’ ότι φαίνεται αυτό δεν θα χρειαστεί πάντως, τουλάχιστον όχι στο άμεσο μέλλον.

Το παζάρι φαίνεται να περιστρέφεται έντονα γύρω από τον επόμενο επταετή προϋπολογισμό της ΕΕ, ο οποίος θα είναι ενισχυμένος μετά και τις προτάσεις Γερμανών-Γάλλων αλλά και της Κομισιόν. Η Ιταλία εδώ και καιρό διαμήνυε πως δεν θα αποδεχτεί τίποτα λιγότερο από μία συνολική λύση που θα βασιζόταν στην αμοιβαιοποίηση του χρέους. Οι ευρωπαϊστές πανηγυρίζουν λέγοντας πως η πρόταση του γερμανογαλλικού άξονα και της Κομισιόν θα σηματοδοτήσουν μία ουσιαστική αλλαγή πορείας. Είναι έτσι όμως τα πράματα;

Καταρχάς να ξεκαθαριστεί πως πρόκειται περί μίας πρότασης, όχι περί απόφασης. Ήδη τέσσερις χώρες του βόρειου μπλοκ έχουν καταθέσει ενστάσεις, προμηνύοντας μπαράζ διαπραγματεύσεων μέχρι το τέλος του έτους. Είναι πιθανό είναι το σχέδιο αυτό να καταστεί αρκετά “σκληρότερο” λόγω των πιέσεων των βορείων χωρών.

Το “καλό” σχέδιο της Κομισιόν και η Ελλάδα

Ας δούμε, όμως, τι προβλέπει αυτό, το “καλό”, σχέδιο της Κομισιόν, το οποίο πηγάζει από την πρόταση του γερμανογαλλικού άξονα. Η Κομισιόν (για πρώτη φορά στην ιστορία της) θα δανειστεί 750 δισ.. Αυτά τα χρήματα θα διατεθούν σε έξι διαφορετικά προγράμματα (Recovery & Resilience Facility, REACT-EU, Invest EU κ.α.). Εδώ θα ασχοληθούμε το Recovery & Resilience Facility, το οποίο θα απορροφήσει τον κυρίως όγκο των δανεικών. Σημειώνουμε ότι πολλοί από τους υπόλοιπους τομείς βασίζονται σε μόχλευση και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα αποδώσουν τα αναμενόμενα.

Το Recovery & Resilience Facility θα διανείμει συνολικά 560 δισ., τα 250 εκ των οποίων θα είναι δάνεια και τα υπόλοιπα επιδοτήσεις. Αξίζει να σημειωθεί πως η στόχευση του είναι ξεκάθαρη. Κύριοι στόχοι είναι η ανάπτυξη της ψηφιακής πολιτικής (5G) και η “πράσινη” οικονομία. Στη δε Ελλάδα μπορούμε να υποθέσουμε πως θα έχουμε πολλαπλασιασμό των ανεμογεννητριών.

Ένα πρώτο ερώτημα είναι αν αυτά τα χρήματα θα είναι αρκετά ώστε να αντιμετωπίσει η Ελλάδα τις συνέπειες της κρίσης. Στην Ελλάδα κατευθύνθηκε το 3% του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού το 2018. Αν υποθέσουμε ότι αυτό το ποσοστό θα παραμείνει αναλλοίωτο και στο πρόγραμμα των 750 δισ., μιλάμε για 23 δισ. Αν υποθέσουμε πως η διανομή θα γίνει ακόμη πιο ευνοϊκή για τις χώρες του Νότου, τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε 35 δισ. Να υπενθυμίσουμε πως στο πλαίσιο του πρώτου Μνημόνιου (το οποίο ήταν το “μικρότερο”) η Ελλάδα εκταμίευσε 52,9 δισ., τα οποία φυσικά δεν ήταν αρκετά, γι’ αυτό και “χρειάστηκαν” και τα υπόλοιπα μνημόνια συν το PSI.

Θα μπορούσε να αντιτείνει όμως κάποιος πως ακόμη και τα 35 δισ. «καλά είναι». Δυστυχώς πρέπει να καταλάβουμε πως αυτή η ενίσχυση δεν θα δοθεί στα κράτη άνευ όρων. Το πού θα κατευθυνθεί περιγράφεται πολύ γλαφυρά στο γερμανογαλλικό ανακοινωθέν αλλά και στην πρόταση της Κομισιόν. Πέραν των δαπανών για την υγεία, το μερίδιο του λέοντος θα κατευθυνθεί στην λεγόμενη “πράσινη ανάπτυξη” και σε τεχνολογίες αιχμής, τομείς στους οποίους η χώρα μας υστερεί σημαντικά.

Άλλοι τομείς από τους οποίους η Ελλάδα θα έβγαινε ωφελημένη (πχ τουρισμός) αναφέρονται μόνο στον πυλώνα REACT-EU, ο οποίος είναι σημαντικά μικρότερος σε μέγεθος (55 δισ. για την επταετία 2021-2028). Άλλωστε, όπως αναφέρεται εύγλωττα στο ανακοινωθέν «θα βοηθηθούν περισσότερο οι πλέον πληττόμενοι τομείς και περιοχές πάντα σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές προτεραιότητες». Πρόκειται για ενίσχυση περιοχών (και όχι χωρών) ενώ πρέπει να υπογραμμιστεί η αναφορά στις ευρωπαϊκές προτεραιότητες.

Ποιός είπε ότι έφυγαν οι ευρω-εμμονές;

Συνέχεια στο slpress.gr

*Ο Νέστορας Νεστορίδης εργάζεται ως σύμβουλος τραπεζών σε χρηματοοικονομικές δραστηριότητες στον ιδιωτικό τομέα στο Παρίσι. Είναι απόφοιτος του τμήματος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει σπουδάσει οικονομικά και χρηματοοικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Σορβώννης.

*Η Ελένη Αποστολίδου είναι απόφοιτη της Νομικής του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και διδάκτωρ φορολογικού δικαίου από το Πανεπιστήμιο της Σορβώννης. Έχει δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα σε θέματα φορολογικής πολιτικής και είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Διεθνές Ινστιτούτο Διοίκησης Κύπρου.

Μετά την Καρλσρούη, τι;

Από
anixneuseis
-
0
Βασίλης Αλεξανδρής

 (ΤΑ ΝΕΑ, 27 Μαΐου 2020)

Η χρονική στιγμή που το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο εξέδωσε την πολυσυζητημένη απόφασή του για το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ δεν είναι – προφανώς – τυχαία. Εν μέσω της πανδημίας και των μέτρων που καλείται η Ευρωπαϊκή Ενωση να λάβει για τις επιπτώσεις της πολύπλευρης αυτής κρίσης, το Δικαστήριο της Καρλσρούης ανέλαβε μονομερώς ελεγκτικό ρόλο επί των αποφάσεων θεσμικών οργάνων της Ενωσης, προτάσσοντας τη δική του εθνική συλλογιστική για τη σχέση μεταξύ κράτους-μέλους και Ενωσης και την ερμηνεία αρχών του ενωσιακού δικαίου. Με τον τρόπο αυτό, επιχείρησε περαιτέρω να θέσει τους γερμανικούς όρους για τη λήψη επικείμενων αποφάσεων σε επίπεδο Ενωσης.

Η θέση του ότι ανήκει στα κράτη η αρμοδιότητα του δικαστικού ελέγχου για το αν τα ενωσιακά όργανα ενεργούν εντός των ορίων που καθορίζουν οι Συνθήκες είναι πάγια. Ομως, αυτή τη φορά, διεκδίκησε αποφασιστικά την αυθεντία της «τελευταίας λέξης» πάνω από όλους. Χαρακτηριστική είναι η υπαινικτική φράση «Karlsruhe über alles» της D. Galetta (καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου), σχολιάζοντας επικριτικά την εν λόγω απόφαση.

Εν προκειμένω, το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο υιοθέτησε μια κλειστή, εθνική λογική που προδήλως δεν βρίσκει έρεισμα στο ενωσιακό (θεσμικό και νομικό) σύστημα. Ως ένας εκτός της Ενωσης «ελεγκτικός μηχανισμός», επέβαλε τους δικούς του όρους σε όργανα της τελευταίας και εξάρτησε ευθέως τον δεσμευτικό χαρακτήρα των αποφάσεων του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΔΕΕ) από την εθνική αξιολόγηση των οικείων δικαιοδοτικών κρίσεων. Με την επισήμανση αυτή δεν υπονοώ ότι οι αποφάσεις του ΔΕΕ είναι ανεπίδεκτες νομικής αμφισβήτησης, αλλά ότι το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο δεν ανταποκρίθηκε στις δεσμεύσεις και στον ρόλο του ως θεσμικού παράγοντα που μετέχει στο ενωσιακό σύστημα δικαστικής προστασίας. Αντί να επιλέξει τον δρόμο που ακολούθησε το ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο στην υπόθεση Tarrico II (του 2017), δηλαδή να απευθυνθεί στο ΔΕΕ με την υποβολή νέου προδικαστικού ερωτήματος, εκθέτοντας τα αντεπιχειρήματά του, θεώρησε ότι ο δικός του λόγος είναι ο μόνος κυρίαρχος. Με τον τρόπο αυτό, η «τελευταία λέξη» χρησιμοποιήθηκε κατ’ ουσία ως εργαλείο σ’ ένα σκληρό παιχνίδι εξουσίας. Δεν μπορεί μάλιστα να παραγνωριστεί ποιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με φανατισμό επικρότησαν αυτό το παιχνίδι!

Είναι λοιπόν ευνόητο ότι η ανωτέρω απόφαση έχει κρίσιμες νομικές, πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις, όπως επισημαίνεται από ακαδημαϊκούς, δικαστές, αλλά και πολιτικούς σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στο επίκεντρο της σχετικής συζήτησης βρίσκεται ευλόγως το ερώτημα αν και ποια θα πρέπει να είναι η στάση της Ενωσης στην πρόκληση του γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου. Αρκεί μια πολιτικού χαρακτήρα αντίδραση ή συνιστά υποχρέωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να προσφύγει κατά της Γερμανίας ενώπιον του ΔΕΕ για παραβίαση του ενωσιακού δικαίου εκ μέρους του δικαιοδοτικού της οργάνου; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ακόμη ανοιχτή, δοκιμάζοντας τις αντοχές του ενωσιακού εγχειρήματος.

Ετσι, η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκεται και πάλι – κατά δραματικό αυτή τη φορά τρόπο – σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Το ουσιώδες διακύβευμα δεν είναι μόνον η ικανότητά της να διαχειριστεί τις επιπτώσεις της πανδημίας, αλλά κατά κύριο λόγο να ανταποκριθεί στην αποστολή της στο πλαίσιο του προγράμματος μιας πολιτικής ενοποίησης. Ενώ ο χρόνος είναι αμείλικτος, η εξεύρεση συναινετικών λύσεων είναι εγγενώς χρονοβόρα και δύσκολη. Μέσα σε μια ένταση διαρκών διαπραγματεύσεων και μεταβαλλόμενων συμμαχιών φαίνεται σαν να χωρίζεται η Ευρώπη σε Βόρειους και Νότιους. Μοιάζει σαν να γυρίζει ο χρόνος πίσω για κράτη που μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αποφάσισαν ν’ αφήσουν πίσω τους το παρελθόν και να κάνουν μια νέα αρχή, επί τη βάσει κοινών αξιών, στόχων και κανόνων.

Στάθηκα πρόσφατα στην αλληλογραφία 1943-1955 μεταξύ του Thomas Mann, γερμανού συγγραφέα, βραβευμένου με Νομπέλ Λογοτεχνίας, και του Theodor Adorno, γερμανού φιλοσόφου και μουσικού. Για την τότε επικείμενη συνεργασία Γαλλίας και Γερμανίας στο πεδίο της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα, σύμφωνα με το αποκαλούμενο σχέδιο Σουμάν, έλεγε ο Thomas Mann: «Κατά βάθος είμαστε το χαϊδεμένο παιδί του κόσμου. Η Αμερική στηρίζει τα νώτα της Γερμανίας, το σχέδιο Σουμάν δεν είναι παρά το κρυφά συμφωνημένο σχέδιο μιας γερμανικής Ευρώπης με αμερικανική προστασία και χειραγώγηση, η οποία όμως θα ξεφύγει από τα χέρια των Αμερικανών» (…) «Ο Σουμάν δεν έχει κατανοήσει ακόμη τη γερμανική ψυχολογία. Με ανησυχεί ότι έχει αυταπάτες ως προς τους μεγάλους βαρόνους της βιομηχανίας του Ρουρ. Τούτοι δεν ενδιαφέρονται διόλου για μια ειλικρινή συνεργασία, αλλά μόνο για την εξουσία».

Δεν θέλω να προσχωρήσω στην απαισιόδοξη σκέψη ότι ο λόγος του Thomas Mann ήταν εύστοχα προβλεπτικός. Απλώς να σημειώσω το αυτονόητο: ότι σ’ αυτή την κρίση δεν υπάρχει περιθώριο για παιχνίδια εξουσίας, για επικράτηση των συμφερόντων των ισχυρότερων έναντι των ασθενέστερων κρατών. Εντός της Ενωσης, η οικονομική σταθερότητα αφενός και η αλληλεγγύη αφετέρου δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως δύο αντίρροπα ή αλληλοσυγκρουόμενα μεγέθη που δεν συναντώνται. Οι καιροί απαιτούν πολιτική ειλικρίνεια, σύνθεση και κοινωνική συνοχή. Ζητούν να σκεφτούμε όχι μόνον το μέλλον, αλλά ήδη το παρόν της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της πραγμάτωσης των κοινών αξιών του ευρωπαϊκού ιστορικού χώρου. Αυτού του «συναρπαστικού δυϊσμού ενότητας και διαφορετικότητας», όπως χαρακτήριζε ο Δημήτρης Τσάτσος την ιστορικοπολιτική ιδιαιτερότητα του χώρου της Ενωσης.

*Δικηγόρος, πρώην Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Ελλάδα-Λιβύη-Αίγυπτος-Κύπρος: Θα οριοθετήσει η Ελλάδα τις ΑΟΖ της ή θα την προλάβει η Τουρκία και… χαιρέτα μου τον πλάτανο;

Από
anixneuseis
-
0

 Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ

  1. Εμείς δεν βαρεθήκαμε να λέμε και να προτρέπουμε την Ελλάδα, με τα φοβικά σύνδρομα των κυβερνητών της, να προβεί αμέσως, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, στην ανακήρυξη της ΑΟΖ της – ναι, αμέσως η ανακήρυξη της ΑΟΖ με Κύπρο που χρόνια περιμένει,

– μια ΑΟΖ που με τη βούλα της UNCLOS κλείνει τις παράνομες τουρκικές επιδιώξεις και απόπειρες ιδιοποίησης και σφετερισμού ελληνικών θαλάσσιων περιοχών.

Εμείς δεν θα βαρεθούμε να το ζητάμε, δεν θα σταματήσουμε να το ζητάμε εμείς αλλά μαζί μας να τεθούν και να το ζητάν με όλες τις πολυσήμαντες επεμβάσεις, ομαδικά και επιτακτικά όλοι εκείνοι οι πανεπιστημιακοί ειδήμονες. οι επιστήμονες της πολιτικής, οι έγκριτοι δημοσιογράφοι  ο λόγος των οποίων στα ελληνικά δρώμενα (πολιτικά, οικονομικά, στρατηγικά, στρατιωτικά) έχει την μεγαλύτερη απήχηση, πειθώ και δυνατότητα να αποδείξει επακριβώς τις σωστές και απαραίτητες κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης για να αντεπεξέλθει με εθνικό δυναμισμό σε όποιες αντιξοότητες και δυσκολίες θα μπορούσαν να παρουσιαστούν.

Γι’ αυτό, περιμένουμε μια σύμπτυξη των «ΑΟΖιστών» και στοχευμένες εκδηλώσεις διάδοσης των ελληνικών δικαιωμάτων και συμφερόντων τα οποία κανένα αλλοδαπό συμφέρον δεν μπορεί και δεν γίνεται να ακυρώσει, όπως όλο το κρατικό σύστημα πρέπει να ξέρει, να εμπεδώσει και να εφαρμόσει.

ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑ – ΛΙΒΥΗ

  1. Τώρα, είναι άξιον απορίας πώς στους κ. Μητσοτάκη-Δένδια ήρθε στο μυαλό να «βγάλουν πάλι έξω» – αν αληθεύει εκείνο που ακούστηκε (συνέντευξη Δένδια στην ΕΡΑ) ότι προετοιμάζεται με κάποιες ρηματικές διακοινώσεις – μια ενδεχόμενη επαναδιαπραγμάτευση για την ΑΟΖ με την Λιβύη,  ίσα-ίσα με τις παρούσες συνθήκες συνεργασίας της με την Τουρκία,

κάτι που, ειλικρινά, θα έπρεπε να είχε γίνει, να είχαν πράξει οι κομματικοί προκάτοχοί τους πριν από 6, 7 χρόνια όταν ακόμη η ισλαμική τουρκική «φιλία» δεν είχε  εισχωρήσει στην λιβυκή «κυβέρνηση» και επικράτεια.

Αλλά, απλώς για να θέσουμε ορισμένες πραγματικότητες επί τάπητος, ας πούμε δυο λόγια γι’ αυτή την όψιμη επαναπροσέγγιση που φημολογείται.

Πρωθυπουργός και Υπουργός νομίζουν πως ο ας-Σαράτζ, εγκάρδιος φίλος του Ερντογάν και Τούρκος στη καταγωγή ο ίδιος, θα «ρίξει» τον «μέντορά» του και θα προτιμήσει της Ελλάδα; Θα εγκαταλείψει τη βοήθεια (χρήμα, όπλα, προστασία) του Ερντογάν για να δεχθεί τη μη-βοήθεια (όχι χρήμα, όχι όπλα, όχι προστασία) του Μητσοτάκη;

Πρωθυπουργός και Υπουργός νομίζουν ότι προσπαθώντας τώρα, σπασμωδικά (διότι μόνο καθαρά σπασμωδική είναι αυτή η κίνηση της τελευταίας στιγμής για να «φρενάρει» την Τουρκία) να «ξαναζεστάνουν» το φαγητό που παρέμεινε κρύο, παγωμένο από το 2010! – μετά από 10 χρόνια αδράνειας και αδιαφορίας και με όσα από τότε έγιναν ή μάλλον δεν έγιναν με την Λιβύη,

τώρα πιστεύουν ότι επιτυχώς αυτή τη φορά θα μπορέσουν να «ξανανοίξουν» ένα «φάκελο» που ο Τούρκος πρόεδρος, με όσα «ωραία» πρόσφερε και προσφέρει  στοο ας-Σαράτζ, έκλεισε σχεδόν οριστικά, έστω και με παράνομες ενέργειες;

Τί νομίζουν ο κ. Δένδιας, ο κ. Μητσοτάκης; ότι ο υπερτιμημένος πλέον, κάτω απ΄ την ερντογανική ομπρέλα, τους περιμένει με ανοικτάς αγκάλας για να «τελειώσουν» ό, τι είχε αρχίσει πριν από 10 χρόνια πετώντας στα άχρηστα τη δύναμη που του δίνει η Τουρκία χωρίς την οποία ο ίδιος δεν θα υπήρχε ή θα το είχε σκάσει ή ακόμη θα τον είχαν σκοτώσει;!

Πολλή απελπισία πρέπει να έχει «χτυπήσει» Πρωθυπουργό και Υπουργό που σκέφτηκαν – αν βέβαια αληθεύουν οι φήμες διαπραγματευτικής «επαναπροσέγγισης» όποτε και αν είναι προγραμματισμένη – ούτε λίγο ούτε πολύ να ξεθάψουν ένα από δεκαετία νεκρό σώμα, και στη πιο ακατάλληλη στιγμή, μάλλον με την ελπίδα να «στριμώξουν» έναν εχθρό που δεν λέει να ηρεμήσει.

Διερωτώμαι μήπως αυτή η ενέργεια είναι για την ελληνική κυβέρνηση μια extrema ratio,

μια ενέργεια εναλλακτική στο γεγονός ότι δεν θέλει ή φοβάται να προβεί στην καθαυτού καθοριστική ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ με τη Κύπρο και την Αίγυπτο

και έτσι, με αυτό το τρικ, αυτό το «κόλπο» της εκταφής της παλιάς προσπάθειας συμφωνίας με την Λιβύη, κάνει μια τελευταία απόπειρα να «σβήσει» την ζώσα συμφωνία της με την Τουρκία, άγνωστο ασφαλώς με πόση προοπτική επιτυχίας.

Ακριβώς λοιπόν μια κίνηση φαινομενικά σημαντική «επαναφοράς» της Ελλάδας στη σκακιέρα της κεντρικής Μεσογείου, ωστόσο όμως ίσως και ένας διαλεκτικός αντιπερισπασμός; για να ξεχαστεί  η ανόητη και επιμονή της να δειλιάζει να κάνει επιτέλους την υπέρβαση κοντράροντας την αμερικανική επιταγή να μην ανακήρυξης ΑΟΖ δίχως την σύμφωνη γνώμη της  Τουρκίας!!                   

    Ποια άλλη πολιτική «λογική» μπορεί να υπάρχει που να δικαιολογεί αυτή την απόπειρα ξεθάμματος ενός νεκρού;

Τί θα επιλέξει ο ας-Σαράτζ; Την ανάσταση του ελληνο-λιβυκού πτώματος του 2010 ή το ζωντανό τουρκο-λιβυκό σώμα του 2019;`

 ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑ – ΑΙΓΥΠΤΟΣ

  1. Έχει ειπωθεί πως είναι η «γραφειοκρατία» του αιγυπτιακού ΥΠΕΞ που εμποδίζει τον αλ-Σίσι να συνάψει συμφωνία ΑΟΖ με την Ελλάδα, επηρεασμένη δήθεν όπως είναι από τους φιλότουρκους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» οι οποίοι δήθεν τόσο πολύ εισχώρησαν σε αυτή την «γραφειοκρατία», δηλαδή στην υπαλληλική ιεραρχία έστω ανωτάτων ή ανωτέρων λειτουργών,  που μπορούν και ορίζουν και  «δίνουν τη γραμμή πλεύσης» στον ίδιο τον ΥΠΕΞ και στον ίδιο τον Πρόεδρο της; Δημοκρατίας για το τί αυτοί μπορούν να κάνουν και τί όχι.

Αρκετά πρωτοφανές και παράξενο όντως φαίνεται αυτοί οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» να έχουν τόσο βαθειά διαβρώσει  ένα υπουργείο-κλειδί όπως το Υπουργείο Εξωτερικών κατορθώνοντας  να  «οδηγούν» όχι μόνο τον εμπνευστή της εξωτερικής αιγυπτιακής πολιτικής, αλλά και τον απόλυτο άρχοντα Πρόεδρο που στα έξι χρόνια της ως τώρα θητείας του έχει εξαφανίσει κάθε αντιπολίτευση πολιτικής και θρησκευτικής προέλευσης.

Στην πραγματικότητα, όταν στο έδαφος των βίαιων δημόσιων αντιδράσεων οι ενέργειες των Α.Μ. έχουν σχεδόν ολοσχερώς ακυρωθεί, δεν μπορεί να είναι και τόσο δύσκολο στους «φύλακες της τάξης» του αλ-Σίσι να τιθασέψουν ενδεχόμενα «κρούσματα» και επιρροές μέσα σε κλειστές οργανωμένες κυβερνητικές δομές όπως τα Υπουργεία.

Επομένως, διόλου απίθανο η δήθεν «επίδραση» των εξτρεμιστών «αδελφών» να είναι πρόσχημα του Αιγύπτιου Προέδρου για να αποκομίσει  όσα περισσότερα κέρδη μπορεί στις συζητήσεις με την Ελλάδα.

Γεγονός είναι πάντως ότι η «ιστορία» με την ελληνο-αιγυπτιακή ΑΟΖ σαν να το παρατραβάει και όσο περισσότερο αργοπορεί τόσο περισσότερο ευνοεί την Τουρκία.

Θα έπρεπε να είναι λοιπόν επιτακτικό να θέλει η Ελλάδα να επισπεύσει την διαδικασία  πιέζοντας κατάλληλα την Αίγυπτο να την ακολουθήσει.

Σ’ αυτή τη κατεύθυνση μάλιστα και προκαταρτικά πολύ καλό θα ήταν αν η Ελλάδα συμφωνούσε με την Αίγυπτο για μια διμερή, απολύτως χρήσιμη αμυντικο-στρατιωτική συμφωνία  η οποία θα διευκόλυνε οπωσδήποτε μια λύση αποδεκτή από αμφότερες τις χώρες.

Μάλιστα η αναγκαιότητα μιας τοιαύτης συμφωνίας μέσα σε έναν χώρο, όπως η ανατολική Μεσόγειος, τον οποίο η Τουρκία λυσσαλέα προσπαθεί να καταστήσει δικό της αποκλειστικό φέουδο εις βάρος όλων των όμορων χωρών, είναι περισσότερο από προφανή.

Και θα έλεγα πως αποκτά όλο και πιο έντονα τα στοιχεία της επείγουσας υποχρέωσης όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά εξίσου αναγκαστικά και για την Αίγυπτο, – δυο  χώρες που βρίσκονται στο στόχαστρο του τούρκικού επεμβατισμού και επεκτατισμού τους οποίους μπορούν να αντιμετωπίσουν και να νικήσουν μόνο όντας ενωμένες οικονομικο-γεωγραφικά και πολιτικο-στρατηγικά.

Αν χρειαστεί – και μάλλον θα χρειαστεί – η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη και για ορισμένες αμοιβαίες ή όχι παραχωρήσεις που θα επιτρέψουν όμως την Αίγυπτο να προτιμήσει την συμφωνία με την Ελλάδα απ’ εκείνη με την Τουρκία.

Δεν ξέρω αν ο κ. Δένδιας διαθέτει ικανότητες διπλωματίας. Ως τώρα, απ’ τα αποτελέσματα,  έδειξε πως είναι κάπως «φτωχός», για να μη πω ανεπαρκής ή ανίκανος.

Η πολύ πρόσφατη, κατά τη γνώμη μας, τελείως παράνομη και καταδικαστέα «προειδοποίησή» του στην Τουρκία, ως μη όφειλε, σχετικά με την πρόθεση της Ελλάδας να  τοποθετήσει φράκτη προστασίας των ελληνικών συνόρων, έδειξε καθαρά ότι ως υπουργός είναι δυστυχώς ακατάλληλος, ενώ η πράξη του απέδειξε πως είναι και επικίνδυνος για την ασφάλεια της Ελλάδας.

Με την Τουρκία να πιέζει ασφυκτικά με συνεχείς επιθέσεις στα δυο τόξα από Θράκη έως Κύπρο και από Θράκη έως Λιβύη, η Ελλάδα δεν έχει κανένα δικαίωμα, καμία δικαιολογία να παραμελήσει την συμφωνία με την Αίγυπτο, αφού δείχνει να αγνοεί επιδεικτικά την ακόμη πιο συμφέρουσα συμφωνία με την Κύπρο.

Με έξυπνους διαλεκτικούς και λογικούς ορθολογισμούς – εφόσον βέβαια είναι ικανή!  –  πρέπει να μπορεί  να πείσει τους Αιγύπτιους ότι είναι προς το ανώτατο συμφέρον τους να συμφωνήσουν με τους Έλληνες.

Και όντως είναι για τον ίδιο τον αλ-Σίσι μια υπόθεση ζωής ή θανάτου η επιλογή με ποιον θα συμπράξει: με την Ελλάδα ή με την Τουρκία γνωρίζοντας πως:

α) το «αγκάλιασμα» με την Τουρκία σημαίνει γι’ αυτόν και μεγάλη, ανεξέλεγκτη έπαρση των «Αδελφών Μουσουλμάνων», θανατηφόρα longa manus των τουρκικών επιδιώξεων επικράτησης σε όλη την ανατολική Μεσόγειο και επομένως δορυφοριοποίηση της Αιγύπτου στο «άστρο» της Τουρκίας, ενώ

2)  η κοινή ενέργεια με την Ελλάδα σημαίνει γι’ αυτόν και μεγάλη ασπίδα στρατιωτικής συνεργατικής προστασίας και συμφέρουσες οικονομικές εξελίξεις με ευρωπαϊκή ακτινοβολία.

Είναι δυστυχώς απόλυτα φανερό πως η έως τώρα πολιτική της Ελλάδας σχετικά και γενικά μες τις ΑΟΖ της δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να επαναλάβει με την Αίγυπτο τα τραγικά λάθη που έκανε (και γι’ αυτό θα πρέπει κάποιοι να λογοδοτήσουν!) με την Λιβύη τις συνέπειες των οποίων τις πληρώνει σήμερα.

Αν ο Δένδιας δεν έχει την δυνατότητα να διαπραγματευτεί με την απαιτούμενη διαλλακτικότητα, ευλυγισία και πειθώ, τότε μα αντικατασταθεί πάραυτα.

Στην ουσία η Ελλάδα για ορισμένες οικονομικά και στρατηγικά πολύ περιορισμένες ως και πρακτικά ασήμαντες επήρειες μικρών νησιών (Κρήτη) ή κάτι μεσαίες γραμμές λιγότερο «ελκυστικές» δεν πρέπει να παραμένει συνέχεια άκαμπτη επιτρέποντας στην Τουρκία να επιβάλλει την παρουσία της σε έναν χώρο τόσο κρίσιμο όσο είναι τα θαλάσσια σύνορα με Αίγυπτο και Κύπρο.

AOZ ΕΛΛΑΔΑ – ΚΥΠΡΟΣ

  1. Και μιας και μιλάμε για Κύπρο, η ερώτηση που αιωρείται, η αυθόρμητη ερώτηση είναι πάντα νη ίδια: μα πότε επιτέλους οι «Έλληνες επιτελείς» θα καταλάβουν την αξία της ελληνοκυπριακής ΑΟΖ; Πότε επιτέλους θα δεήσουν αντρίκια να αποβάλουν τους όποιους φόβους (όλα τα είδη φόβου είναι κάκιστοι «σύντροφοι» και συμβουλάτορες) για να πραγματοποιήσουν την ευκολότερη ελληνική ΑΟΖ;!

Είναι εγκληματικά αδιανόητο και καταθλιπτικά απαράδεκτο να μην υπάρχει μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου μια συνεχείς αμυντική και πολιτική σύνδεση! Τί σόι «εγγυήτρια χώρα» είναι η Ελλάδα, αν θέλουμε και εμείς να αναφερθούμε στο leit motiv που κατά κόρον η Τουρκία επικαλείται για να επεμβαίνει στα της Κύπρου.

Η Τουρκία ξέρουμε πού είναι στη Κύπρο. Η Ελλάδα των Συμφωνιών Λονδίνου- Ζυρίχης πού είναι;;; Μην το παρακάνουμε τώρα!

Πόσες φορές στο μακρινό και κοντινό παρελθόν Κύπριοι κυβερνήτες πρότειναν ή ζήτησαν απ’ τους ομόλογους Έλληνες να «τακτοποιηθεί» η κοινή τους ΑΟΖ, κάτι που – όπως όλοι ξέρουμε και ακόμη καλύτερα γνωρίζουν οι ως άνω «Έλληνες επιτελείς» – ακυρώνει εν τοις πράγμασι, νόμιμα, νομότυπα, με όλες τι; απαιτούμενες διεθνείς νομολογικές προδιαγραφές, οποιαδήποτε παράνομη τουρκική απόπειρα διάσπασης και αρπαγής ελληνικών θαλάσσιων περιοχών.

Καμιά χώρα στον κόσμο δεν θα δεχόταν ποτέ κάποια γείτονά της χώρα να της κλέψει με το έτσι θέλω κυριαρχικές της ιδιοκτησίες! Και καμία χώρα στον κόσμο δεν θα υποβίβαζε τόσο πολύ τον εαυτό της μένοντας αδρανής σε μια τέτοιου είδους κλεψιά εθνικής ιδιοκτησίας!

Μη κοιτάζουμε, μη παίρνουμε σαν παράδειγμα την Κυπριακή Δημοκρατία που παραμένει έρμαιο των τουρκικών ορέξεων γιατί όλοι, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης θέλησαν να μένει άοπλη, αδύναμη, εκτεθειμένη, λεία, χωρίς στρατό, χωρίς αεροπορία, χωρίς ναυτικό!!

Πείτε μας λοιπόν, η Ελλάδα γιατί το κάνει! Γιατί το κάνει θέλοντάς το η ίδια ή υπακούοντας σε άλλων υποδείξεις;

Ας έχει, όποιος κι αν είναι Έλληνας κυβερνών, το σθένος και το ήθος να μας πει, να πει δημόσια στους πολίτες του:  ξέρετε; δεν προβαίνω στις ΑΟΖ που μας ανήκουν γιατί δεν θέλω εγώ, δεν μ’ αρέσουν ρε φίλε, λογαριασμό θα σου δώσω, δική μου είναι η Ελλάδα και την κάνω ό, τι θέλω

ή αλλιώς δεν μπορώ γιατί ο τάδε ή ο δείνα φίλος και σύμμαχος και εχθρός μου το απαγορεύει, δεν μ’ αφήνει ελεύθερο και με απειλεί να με «στραγγαλίσει» αν τολμήσω,

και μετά ας φύγει για πάντα, με ήσυχη όμως την συνείδηση που είπε την αλήθεια, έστω και για μια μοναδική φορά, στον λαό του – ο οποίος όμως θα μάθει και θα ξέρει και θα βοηθήσει με τον μαζικό του τρόπο να κάνει το κράτος το σωστό και συμφέρον.

Διότι  κανένας Έλληνας πολιτικός παράγων δεν θα μας πείσει πως η Ελλάδα σιωπηρώς δεν παραιτείται από τα βασικά χωρικά κυριαρχικά δικαιώματά της όταν στην πραγματικότητα – και το βλέπουμε κάθε μέρα –

η ίδια στέκεται ακίνητη, τελείως πρακτικά άπρακτη μπροστά στην παράνομη ιδιοποίηση δικής της ΑΟΖ απ’ την Τουρκία και με λόγια του αέρα επικαλείται μονότονα το Διεθνές Δίκαιο δίχως απολύτως καμία κίνηση εφαρμογής του με την μόνη πραγματικά αποτελεσματική αντίδραση που «κόβει τα πόδια», δηλαδή:

την ανακήρυξη, την ίδια στιγμή, της νόμιμης ΑΟΖ της και την διεθνοποίηση αυτής της πράξης της σύμφωνα με την Διεθνή Σύμβαση που ισχύει για όλους.

Η πιο στενή σύμπραξη Ελλάδας-Κύπρου είναι η πρωταρχική ανάγκη επιβίωσης ολόκληρου του Ελληνισμού. Κανένας Έλληνας, κανένας Ελληνοκύπριος δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα να θυσιάσει τον Ελληνισμό του για χάρη κανενός ξένου, όσο φίλος και σύμμαχος και να είναι.

Αντιμέτωποι των «συμμετρικών» ή «ασύμμετρων» επί του εδάφους πραγματικών απειλών και κινδύνων ο ‘Ελληνας και ο Ελληνοκύπριος δεν έχουν παρά μόνο μια επιλογή: να συνδεθούν όσο γίνεται περισσότερο για περισσότερη δύναμη και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα αντίδρασης.

Η αεροπορική και ναυτική στρατιωτική ένωση από Κρήτη προς Κύπρο και από Κύπρο προς Κρήτη πρέπει να γίνει ρουτίνα, όπως ρουτίνα είναι η τουρκική αεροπορική και ναυτική ένωση με τα κυπριακά Κατεχόμενα.

Δεν υπάρχει άλλη λύση αν όντως η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση θέλουν να σωθεί ο Ελληνισμός και οι δυο ελληνικοί ελληνόφωνοι λαοί. Το ίδιο όμως θα πρέπει να εμπεδώσουν και οι ίδιοι αυτοί δυο λαοί, χωρίς προκαταλήψεις και κακές διαθέσεις.

Ελληνο-κυπριακή ΑΟΖ λοιπόν, τώρα, με άμεσες συναντήσεις, συζητήσεις και αποφάσεις πραγμάτωσης, τώρα, με  άμεσες στρατιωτικές συνδέσεις Κρήτη-Κύπρος και τώρα με άμεσο πολλαπλασιασμό οικονομικών και πολιτισμικών δεσμών, φράγμα στις πολεμικές επιζητήσεις της Τουρκίας ενάντια σε Ελλάδα και Κύπρο μαζί.

   ΑΟΖ και πάντα ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου

Γιατί, πείτε μου παρακαλώ: τι θα πράξει η Ελλάδα – πολλές άλλες φορές το ρωτήσαμε πέρσι και φέτος – όταν στο όνομα της καραμπινάτης παρανομίας η Τουρκία θα στείλει νότια ή ανατολικά της Κρήτης, σε ελληνική ΑΟΖ, μερικά πολεμικά πλοία και το ερευνητικό σκάφος της;

Θα βομβαρδίσει τα τουρκικά πλοία; Θα διαμαρτυρηθεί στον ΟΗΕ που οι Τούρκοι μπήκαν στην ανύπαρκτη ελληνική ΑΟΖ όπως μπήκαν στην υπαρκτή κυπριακή ΑΟΖ και η Ελλάδα, εγγυήτρια χώρα, δεν έβγαλε άχνα;

Ή, mutatis mutandis, θα επαναλάβει τα απαράδεκτα λόγια που η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας δυστυχώς για την Ελλάδα τόλμησε και εκστόμισε για Ξάνθη και Θράκη αναπαράγοντας τις θανάσιμες τουρκικές «θεωρίες» περί «Τούρκων παντού»;

Ο Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

  1. «.….στο βαθμό που η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, εφόσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος βαλκάνιος και επίσης με δάνεια και δώρα για να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ότι στην πραγματικότητα θα συνιστά κάμψη της ελληνικής αντίστασης… οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονομάζουν «πολιτισμένη συμπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισμού» και «εξευρωπαϊσμό»(..).

Οι μετριότητες, οι υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθου»(Π. Κονδύλης, Θεωρία του πολέμου, σελ. 410-411).

ΠΟΝΕΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

  1. Μετά απ’ όλα αυτά δεν μπορώ παρά να τελειώσω αυτό το σημείωμα με μερικές «δυστυχισμένες», θα έλεγα, παρατηρήσεις που αφορούν το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο και τα δρώμενά του, συνολικά σαν συμπολίτευση και αντιπολίτευση.

Σίγουρα η Ελλάδα είναι μια από εκείνες τις χώρες όπου η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση πιο ακραία συμπεριφέρονται ως θανάσιμοι εχθροί μεταξύ τους: η «φαγωμάρα» τους είναι ατελείωτη, η διχόνοια το ευαγγέλιο τους, η κομματική υπερίσχυση του ενός και ο κομματικός ενταφιασμός του άλλου η συνεχής επιδίωξή τους – κόμμα και εξουσία, κόμμα και μνησικακία.

Υπ’ αυτές; τις συνθήκες το πρωταρχικό συμφέρον της Πατρίδας κράτος και έθνος χάνεται δραματικά, δεν υπάρχει, καταντά να είναι μια έννοια τόσο μακρινή που σχεδόν εξαφανίζεται, εξατμίζεται και η λέξη και η έννοια «πατρίδα», και μαζί της η ίδια η λέξη «Ελλάδα».

Ακούς τους πολιτικούς να λένε λ.χ.: «η χώρα έχει ανάγκη από…», ή «η χώρα διατρέχει χίλιους  κινδύνους» και σκέφτεσαι πως ίσως και μελετημένα να αποφεύγουν να λένε: «η Ελλάδα έχει ανάγκη από…» ή «η Ελλάδα διατρέχει χίλιους κινδύνους».

Σχεδόν δεν υπάρχει πια Ελλάδα! Καμία έμφαση στο όνομα και στη σημασία της λέξης Ελλάδα. Ακριβώς ό, τι συμβαίνει στην, ούνα φάτσα ούνα ράτσα, άλλωστε, Ιταλία και ακριβώς το αντίθετο με ό, τι συμβαίνει σε Γαλλία, ΗΠΑ, Τουρκία και σχεδόν σε όλες τις χώρες που έχουν στην πρέπουσα  υπόληψη τον εαυτό τους.

Για να μη θυμηθούμε και τη σημαία: πού και πού βλέπεις κατά τύχη κάποια ελληνική σημαία, ενώ θα έπρεπε να υπάρχει παντού, σε δρόμους, σε πλατείες, σε κτήρια!

Είναι η σημαία που σου δίνει το ανεπανάληπτο αίσθημα, την σιγουριά του να ανήκεις στο έθνος, του να είσαι Έλληνας,  να είσαι το ίδιο ελληνικό έθνος!

Και τώρα τί γίνεται; Εννοώ τώρα για να πω χθες και σήμερα: τι είμαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε;

Η Ελλάδα και όλος ο λαός της να περνάει μια κρίση άνευ προηγουμένου, τα οικονομικά να είναι σε κακή κατάσταση και οι πολιτικοί να λένε πως όλα πάνε καλά, η πανδημία να έχει μουδιάσει τους περισσότερους, οι ξένοι να κοροϊδεύουν όλο και πιο βάναυσα τα ελληνικά δικαιώματα, οι Τούρκοι να προσπαθούν να καταστρέψουν ό,τι είναι ελληνικό και να οικειοποιηθούν όσο περισσότερη ελληνική γη και θάλασσα μπορούν με ατελείωτες απειλές:

και οι πολιτικοί (!) τί κάνουν απέναντι απ’ το κακό που κυκλοφορεί;

Αντί να ενώσουν τις δυνάμεις τους, για μια φορά τουλάχιστον στη ζωή τους να ενεργήσουν με ομόνοια και με καλή πίστη, αντί δεξιά και αριστερά και όλα τα παρακλάδια τους να παραμερίσουν τις έχθρες τους και τις διαφορές τους, αντί όλοι μαζί για το συμφέρον και το μέλλον που χάνεται της πατρίδας τους Ελλάδας να γίνουν μια γροθιά και να το δείξουν κιόλας στα μάτια των άσπονδων ξένων φίλων, συμμάχων και εχθρών και όλες οι πράξεις τους να σκοπεύουν στη προστασία, ενδυνάμωση και προβολή της Ελλάδας,

«τρώγονται» μεταξύ τους (και οι Τούρκοι γελάνε και ειρωνεύονται), ο ένας κατηγορεί τον άλλο, ο ένας υπονομεύει τον άλλο, του σκάβει το λάκκο, αλληλοβρίζονται με υπερηφάνεια και ευχαρίστηση, φτάνουν σε σημείο να προτείνουν «λύσεις» που άλλο δεν είναι παρά με ελληνικά λόγια «αντιγραφές» τουρκικών θέσεων και απαιτήσεων(!!), να θεωρούν τον ελληνικό λαό που τους ανέδειξε υποζύγιο χωρίς αξία για όλα τα δεινά.

Και αυτοί να διατηρούν όλα τα δικαιώματα να «τσακώνονται» ξεδιάντροπα σε Βουλή και τηλεοπτικά «κανάλια» και  υποκριτικά να πηγαίνουν έπειτα μαζί να πίνουν καφέ στο κυλικείο!

Με μια τέτοια συμπολίτευση και αντιπολίτευση πώς να μην γίνεται όλο και πιο θρασύς ο Τούρκος; πώς να μην κάνουν τους «έξυπνους» οι διάφοροι Γερμανοί, Αμερικανοί, Ιταλοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, κλπ. βλέποντας τους Έλληνες τόσο διαιρεμένους να αλληλοσκοτώνοινται ενώ εκείνοι τους ετοιμάζουν τις πιο άσχημες εκπλήξεις;

Στα χρόνια που ζούμε η Ελλάδα διατρέχει, όσο ποτέ στο αιωνόβιο παρελθόν της, τον μεγαλύτερο κίνδυνο ολοκληρωτικής διάλυσής της, γεωγραφικά, οικονομικά, δημογραφικά, πολιτικά, σαν κράτος και σαν έθνος.

Εάν πάλι τώρα, σε αυτούς τους τρομερά χαλεπούς καιρούς, οι Έλληνες δεν το καταλαβαίνουν, δεν αφήνουν στην άκρη τις κομματικές τους έριδες και δεν σχηματίζουν ένα συμπαγές εθνικό μέτωπο προστασίας και αντίδρασης – ποτέ πια δεν θα μπορέσουν να το κάνουν στο μέλλον! Θα τους έχουν εθνικά ευνουχίσει οι διάφοροι «ξένοι».

Πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός με τις αυταπάτες. Και τελικά εκείνοι που θα την πληρώσουν θα είναι πάλι οι Έλληνες πολίτες – όχι βέβαια οι «πολιτικοί» – και μαζί τους ολόκληρη η Ελλάδα-χώρα τους.

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Ελληνιστής, συγγραφέας

infognomonpolitics.gr

Αν είσαι ένας νέος Αφροαμερικανός, η ζωή σου κινδυνεύει

Από
anixneuseis
-
0

Οι εικασίες και οι διαψεύσεις του Πόπερ.

Από
anixneuseis
-
0

Ο Ντέιβιντ Χιούμ προβληματίστηκε σχετικά με το γεγονός ότι συχνά βασιζόμαστε σε όσα έχουμε παρατηρήσει στο παρελθόν για να συμπεράνουμε τι θα παρατηρηθεί στο μέλλον. Η μέθοδος αυτή, όπως και η αναγωγή από το μερικό στο γενικό, ονομάζεται επαγωγική.

Ο Χιούμ πίστευε ότι αν και δεν υπάρχει δικαιολόγηση της επαγωγής είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας να διατυπώνουμε επαγωγικούς συλλογισμούς.

Ο Νέλσον Γκούντμαν υποστήριξε ότι ο επαγωγικός κανόνας «συμπεραίνεται ότι οι κανονικότητες του παρελθόντος θα συνεχιστούν στο μέλλον» δεν μπορεί να είναι σωστός δεδομένου ότι οδηγεί σε αντικρουόμενα συμπεράσματα.

Ο Κάρλ Πόπερ απέρριπτε την άποψη ότι η επιστήμη προχωρεί με επαγωγικούς συλλογισμούς από τις κανονικότητες των παρατηρήσεων.

Αντίθετα υποστήριξε ότι η επιστημονική γνώση προχωρεί με μία διαδικασία την οποία αποκάλεσε «εικασία και διάψευση».

Η επωδός του είναι «δεν μπορείτε να αποδείξετε αληθινή μία υπόθεση ούτε καν να έχετε τεκμήρια ότι αληθεύει μέσω της επαγωγής. Μπορείτε όμως να διαψεύσετε αν είναι ψευδής»

Ο Πόπερ υποστήριζε ότι καλή είναι εκείνη η επιστημονική υπόθεση από την οποία ακολουθούν παραγωγικά πολλές απροσδόκητες προβλέψεις. Το βασικό σημείο του είναι ότι αν μία παρατήρηση προκύπτει παραγωγικά από μία θεωρία και αν τα πειράματα μας δεν καταλήγουν στην προβλεφθείσα παρατήρηση τότε συνάγεται ότι η ίδια η θεωρία είναι ψευδής.

Η άποψη του Πόπερ είναι ότι οι επιστήμονες πρέπει να διατυπώνουν παρόμοιες υποθέσεις και να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να τις  διαψεύσουν.

Αν μία πρόβλεψη αποτύχει μαθαίνουμε ότι η υπόθεση είναι ψευδής. Αυτή η διαδικασία, πιστεύει, περιγράφει την ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης από την Αριστοτέλεια στη Νευτώνεια Φυσική και από εκεί στη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν.

Ο Πόπερ προσθέτει ότι αυτό που κάνει ψευδοεπιστημονικούς τους ισχυρισμούς της αστρολογίας,  της θεωρίας του Φρόιντ και του μαρξισμού είναι ότι οι οπαδοί τους ούτε καν προσπαθούν να τους διαψεύσουν και επιχειρηματολογούν εναντίον των προσπαθειών για διάψευση τους.

«50 φιλοσοφικές θεωρίες»

18:00 ΕΚΔΗΛΩΣΗ “ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ”: ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Από
anixneuseis
-
0


Παρακολουθείστε απο τις Anixnefseis web tv

την εκδήλωση της Δεξαμενής Σκέψης

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

για τις Γεωπολιτικές Αλλαγές.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΡΟΝΤΗΣ, Πρόεδρος “Παρέμβασης”

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΖΗΣ, Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής- Πρόεδρος Τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗΣ, Καθηγητής Γεωπολιτικής Πανεπιστημίου Σορβόνης και Πρέσβης της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ, Δημοσιογράφος “Καθημερινής” και Διευθυντής Αγγλόφωνης “Καθημερινής”.

ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΙ: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ Δημοσιογράφος  

Ρωσο-τουρκική συρο-ποίηση της Λιβύης ;

Από
anixneuseis
-
2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]    www.kalkis.eu

Η ρωσο-τουρκική ιμπεριαλιστική λυκο-συμφωνία στην Συρία βρήκε την ισορροπία της, τουλάχιστον επί του παρόντος. Οι Ρώσοι έχουν τη μερίδα του λέοντος του προτεκτοράτου τους με τον Μπασάρ Αλ Ασαντ ως μαριονέττα τους. Οι Τούρκοι απώθησαν, με τη συνενοχή Αμερικανών και Ρώσων, τους Κούρδους της Συρίας και κατέχουν σήμερα συριακά εδάφη, ως δήθεν αμυντικούς προμαχώνες της «απειλούμενης» Τουρκίας η οποία έχει σήμερα στη διάθεσή της Σύριους τζιχαντιστές που τους χρησιμοποιεί ως μισθοφόρους (7.000 με 10.000) και στην Λιβύη. Παράλληλα η Τουρκία προκαλεί την παγκόσμια νοημοσύνη ότι δήθεν σηκώνει το βάρος «φιλοξενίας» των 4 εκατομ. Σύρων προσφύγων στο έδαφός της, κι άρα όλος ο κόσμος πρέπει να της σταθεί αρωγός για το «θεάρεστο αυτό φιλανθρωπικό έργο» που επιτελεί. Ενώ στην πραγματικότητα η ιμπεριαλιστική Τουρκία με την πολιτική της :

@ παράγει πρόσφυγες στη Συρία και προσελκύει μετανάστες κάθε εθνικότητας για να εκβιάζει, μέσα από αυτούς, την Ευρωπαϊκή Ένωση για περισσότερα ευρώ,

@ έχει στήσει μια μαύρη οικονομία διακινητών σε δολάρια (που τόσο τα έχει ανάγκη σήμερα), πλαισιωμένων με όποια άλλα επαγγέλματα συμβάλλουν στην παράνομη διακίνηση των δυστυχισμένων αυτών ανθρώπων (κατασκευαστές φουσκωτών, ταξιτζήδες, λεωφορειούχοι, κλπ),

@ κι έχει δρομολογήσει έναν υβριδικό πόλεμο εναντίον της Ελλάδας, με εμπροσθοφυλακή τους σπρωγμένους, προς στα ελληνικά χερσαία και θαλάσσια σύνορα, δυστυχείς, ορισμένοι εκ των οποίων αναγκάζονται να πουλάνε όργανα του σώματός τους για να επιβιώσουν.

Κι αφού η ρωσο-τουρκική λυκο-συμμαχία απέδωσε στη Συρία, γιατί να μην δοκιμαστεί και στη Λιβύη ;

Τι κι αν η κλιμάκωση του εμφυλίου πολέμου στην Λιβύη αυξάνει τον κίνδυνο μιας διχοτόμησης μεταξύ  μιας «τουρκοποιημένης» περιοχής της Τρίπολης και μιας «ρωσοποιημένης» Κυρηναϊκής ;. Όπως συνοψίζουν στις 27-5-2020 η ανταποκρίτρια στην Κωνσταντινούπολή Marie Jégo, ο ανταποκριτής στη Μόσχα Benoît Vitkine κι ο Frédéric Bobin στο κοινό τους άρθρο στον ηλεκτρονικό Le Monde με τίτλο : «Στη Λιβύη, η απειλή μιας τουρκο-ρωσικής περιφερειακής ηγεμονίας» (En Libye, la menace d’une suzeraineté régionale turco-russe). «Ο πόλεμος στη Λιβύη αλλάζει, όπως αναφέρουν. «Μετασχηματίζεται  ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης συμμετοχής των Τούρκων και των Ρώσων. Δύο γεγονότα απεικόνισαν αυτήν την αναδιάρθρωση του στρατιωτικού θεάτρου, το αποτέλεσμα των οποίων θα μπορούσε να είναι η διεθνοποίηση του διαμελισμού της χώρας μεταξύ μιας «τουρκοποιημένης» Τρίπολης (Δυτικά) και μιας «ρωσοποιημένης» Κυρηναϊκής (Ανατολικά)».

Το Σάββατο 23 Μαΐου 2020, αρκετές εκατοντάδες «μισθοφόροι» της εταιρείας ασφαλείας Wagner – εγκάθετης της Μόσχας – έφυγαν από την Τρίπολη προς την όαση του Beni Oualid, που βρίσκεται 150 χλμ νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας, όπου τους περίμεναν τα αεροπλάνα Iliouchine εξασφαλίζοντάς τους επιστροφές προς τη βάση του Al–Juffra, που βρίσκεται 350 χιλιόμετρα ανατολικότερα, στην καρδιά της ερήμου. Αυτή η προφανής υποχώρηση τελείωσε μια σειρά αποτυχιών που υπέστη γύρω από την Τρίπολη ο αντιφρονών στρατηγός Khalifa Haftar, στην υπηρεσία του οποίου μάχονταν αυτοί οι μισθοφόροι.

Ένα χρόνο μετά την επίθεση του Εθνικού Στρατού της Λιβύης (LNA) του Χαφτάρ ενάντια στην κυβέρνηση «εθνικής συμφωνίας» (GAN) του  Faïez Sarraj, που αναγνωρίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη, η σύγκρουση συνεχίστηκε στα περίχωρα της πρωτεύουσας, μέχρι να αναστραφεί ενάντια στις επιτιθέμενες δυνάμεις. Η δυναμική άνοδος της τουρκικής υποστήριξης στον στρατό  GAN του  ​​Sarraj συγκράτησε και στη συνέχεια απώθησε την επίθεση του στρατάρχη Haftar. Ο τελευταίος υποστηρίζεται από έναν συνασπισμό ξένων χορηγών (Ρωσία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία) και έχει επωφεληθεί επί μακρόν  της διπλωματικής συνδρομής του Παρισιού, όπως αναφέρουν οι παραπάνω ρεπόρτερς.

Η απόσυρση των μισθοφόρων  « Wagner »

Αλλά η θεαματική υποχώρηση των μισθοφόρων της Wagner προς το Beni Oualid είναι παραπλανητική. Αν και σηματοδοτεί το τέλος των κατακτητικών φιλοδοξιών μέσα στην ίδια την Τρίπολη, αυτό δεν σημαίνει με κανέναν τρόπο  τη ρωσική αποδέσμευση από το Λιβυκό θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Κι εδώ παρεμβαίνει  το δεύτερο γεγονός. Την Τρίτη 26 Μαΐου, η Africom – δηλαδή η Διοίκηση του Στρατού των ΗΠΑ για την Αφρική – δημοσίευσε ένα δελτίο τύπου με το οποίο κατήγγειλε  την «ανάπτυξη από τη Μόσχα μαχητικών αεροσκαφών στη Λιβύη για την υποστήριξη των ιδιωτών πολεμιστών των εταιρειών ασφαλείας που χρηματοδοτούνται από το ρωσικό κράτος». Και η Africom κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μια πιθανή μόνιμη ρωσική βάση στη Λιβύη είναι πιθανό να εμπνεύσει, σύμφωνα με τα λόγια του στρατηγού Joseph Harrington, και που μνημονεύεται στο δελτίο τύπου, «μια πραγματική ανησυχία για την ασφάλεια στη νότια πλευρά της Ευρώπης». Σε αυτήν την περίπτωση, η Africom αναφερόταν στην πρόσφατη άφιξη στη βάση του Al–Juffra, εδάφους που ελέγχεται από τον Haftar, ως μεντεσές  διασύνδεσης της Τρίπολης και της Κυρηναϊκής, περίπου 8 μαχητικών Mig-29 και SU-24. Στο εξής, το ρωσικό παιχνίδι φαίνεται να συνίσταται στην αποτροπή μιας αντεπίθεσης από τις δυνάμεις του GAN από την Τρίπολη για να έρθουν να κλονίσουν τις θέσεις του Haftar στην Κυρηναϊκή, ή ακόμα και στο Fezzan (στο Νότο). Υπάρχει επομένως αναδιάταξη και όχι απόσυρση. «Εάν οι Ρώσοι απεμπλέκονται από τα περίχωρα της Τρίπολης, έχουν συγκεντρωθεί στο κέντρο της χώρας, στην αεροπορική βάση του Al–Jufrah, από όπου μπορούν να ενεργήσουν για να εμποδίσουν οποιαδήποτε τάση για επέκταση των Τούρκων εκτός της περιοχής της Τρίπολης», υπογραμμίζει ο Jalel Harchaoui, ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων στο Clingendael (Ολλανδία).

«Ο χρόνος τρέχει υπέρ των Ρώσων»

Είναι προφανές ότι οι φιλοδοξίες της Μόσχας στη Λιβύη ξεπερνούν το πρόσωπο του Χαφτάρ. «Ο χρόνος τρέχει υπέρ των Ρώσων», προσθέτει ο Harchaoui. «Δεν πιστεύουν στην πολεμική περιπέτεια του Χαφτάρ. Αντιθέτως, εργάζονται για να εδραιώσουν την πολιτική επιρροή τους στην Κυρηναϊκή». Η σχέση μεταξύ του Haftar και της Μόσχας δεν ήταν ποτέ εύκολη, καθώς ο στρατάρχης δεν αποτέλεσε ποτέ αντικείμενο πλήρους συναίνεσης στη Ρωσία. Ένα μέρος της ελίτ της Μόσχας, κυρίως στο Υπουργείο Εξωτερικών, υποστήριξε μια πολιτική πιο σύμφωνη με την επίσημη ρωσική θέση, τη στήριξη του GAN στην Τρίπολη. Η υποστήριξη για το Haftar είναι πρωτίστως ευθύνη του Υπουργείου Άμυνας, του οποίου η συνεργασία με τον όμιλο Wagner αποτελεί κοινό μυστικό. Ο στόχος, επιπλέον, δεν φαινόταν ποτέ να φέρει τον Haftar στην εξουσία με οποιοδήποτε κόστος, αλλά μάλλον να διαθέτει η Μόσχα έναν μοχλό επιρροής και ένα αντίβαρο στους Δυτικούς. Οι πρώτες ρωγμές εμφανίστηκαν στο φως της ημέρας στις 13 Ιανουαρίου 2020, όταν ο στρατάρχης, που προσκλήθηκε στη Μόσχα για να χαράξει στο μάρμαρο τους όρους της κατάπαυσης του πυρός, που διαπραγματεύτηκε υπό τη διπλή κηδεμονία  της Τουρκίας και της Ρωσίας, είχε βροντήξει την πόρτα κι έφυγε. Οι πρόσφατες στρατιωτικές αποτυχίες που υπέστη ο Χαφτάρ στην περιοχή της Τρίπολης, με την απώλεια κυρίως, στις 18 Μαΐου, της βάσης του Al–Watiya και τον θάνατο στη μάχη περίπου 30 Ρώσων, σύμφωνα με τους υπολογισμούς εξωτερικών παρατηρητών, συνέβαλαν ώστε να μην εμπιστεύονται  πλέον τη σκληρή γραμμή του στρατάρχη. Η αποχώρηση των Ρώσων μισθοφόρων από τις πρώτες γραμμές της Τρίπολης είναι μια  περίπτωση μεταξύ άλλων. «Η απόσυρση των Wagners αποτελεί ένδειξη ότι έγινε κατανοητό στη Μόσχα ότι η υποστήριξη προς τον Haftar δεν είχε προοπτική», δήλωσε ο Andrei Tchoupriguine, καθηγητής στο High College of Economics στη Μόσχα. Για αυτόν τον στρατιωτικό εμπειρογνώμονα, ζυγίστηκε επίσης ο τρόπος με τον οποίο ο Aguila Salah Issa,  πρόεδρος του κοινοβουλίου του Tobrouk, μέχρι τώρα υπέρ του Haftar, πήρε τις αποστάσεις του πρόσφατα από τον στρατάρχη. Ο Aguila Salah Issa είναι ένα από τα πρόσωπα της Κυρηναϊκής που θα μπορούσε να προσφέρει μια εναλλακτική λύση στη Ρωσία.

Το παιχνίδι της Μόσχας στην περιφερειακή σκηνή έχει επίσης τη θέση του. Στις 18 Μαΐου 2020, ο  Πούτιν και ο Ερντογάν μίλησαν στο τηλέφωνο. Οι χώρες τους είναι υποτίθεται αντίπαλοι στη Συρία, όπου η αντίθεσή  τους απείλησε πρόσφατα να κλιμακωθεί επανειλημμένα στην περιοχή του Idlib της βόρειας Συρίας. «Η Λιβύη είναι ένα πιο σημαντικό ζήτημα για την Τουρκία παρά για τη Ρωσία», προσθέτει ο Tchoupriguine. «Αυτό, συνεπώς, παρέχει περιθώρια ελιγμών στη Μόσχα για το συριακό ζήτημα».

«Αποφυγή μιας συριοποίησης της Λιβύης»

Πράγματι, η Άγκυρα έχει επενδύσει πολύ στη Λιβύη. Η είσοδό της στη σκηνή της μάχης της Τρίπολης άλλαξε σαφώς την κατάσταση σε μια στιγμή που ο Sarraj αντιμετώπιζε προβλήματα. Ο τουρκικός Τύπος δεν σταματά ποτέ να επαινεί την υπεροχή των drones εθνικής κατασκευής, τα  Anka–S και τα Bayraktar TB2. Στη Λιβύη, τα τουρκικά επιθετικά drones κατέστρεψαν μια δεκάδα Pantsir, αυτά τα ρωσικά αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα που παρασχέθηκαν στον Haftar από το Αμπού Ντάμπι. «Εάν στη Συρία η Ρωσία προβάλλει μια εικόνα δύναμης, υποφέρει στη Λιβύη από μια απώλεια εικόνας σε σύγκριση με τα αεροπορικά της συστήματα άμυνας», αποκωδικοποιεί ο Galip Dalay, ειδικός στη Μέση Ανατολή, ερευνητής στην Robert Academy Bosch, στο Βερολίνο. Εκτός από τα drones της, η Άγκυρα έστειλε επίσης επιτόπου περίπου 7.000 φιλότουρκους Σύριους στρατιώτες. Σύμφωνα με τον Galip Dalay, «ο στόχος του Sarraj και της Τουρκίας είναι τελικά η αποκατάσταση του πλήρους ελέγχου στη δυτική Λιβύη». Και το ενδιαφέρον τους είναι στο εξής να παίξουν το χαρτί της πολιτικής λύσης, παρά να συνεχίσουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, λένε οι παραπάνω Γάλλοι ρεπόρτερς.

Επομένως, μπορούμε να περιμένουμε τη δημιουργία μιας ειρηνευτικής διαδικασίας τύπου Αστάνα, αυτής της διαμεσολάβησης που είχε διασυνδέσει – στην περίπτωση της Συρίας – τη Ρωσία, την Τουρκία και το Ιράν; «Η κατάσταση στη Λιβύη είναι διαφορετική από αυτήν της Συρίας, επειδή υπάρχουν πολλοί δρώντες», διαβεβαιώνει ο Galip Dalay. «Ωστόσο, η τρέχουσα κρίση δημιουργεί μια δυναμική που ενδέχεται να ασκήσει πίεση στους  άλλους δρώντες». Οι Δυτικοί, από την πλευρά τους, είναι αποφασισμένοι να αποτρέψουν ένα τέτοιο σενάριο. Μέχρι τώρα διχασμένοι, «επανενώνουν τις προσπάθειές τους για να αποφύγουν μια συροποίηση της Λιβύης», λέει μια γαλλική πηγή.

Σε άρθρο μου που έγραψα στις 20-8-2019 στις Ανιχνεύσεις με τίτλο «Η ρωσο-τουρκική λυκο-συμφωνία δοκιμάζεται στη Συρία», ΕΔΩ  εκτιμώ πως δοκιμάστηκε εκεί και πέτυχε, λόγω του ότι ο κυνισμός των ιμπεριαλιστών Ρωσίας και Τουρκίας δεν είχε όρια, ούτε και αρχές της μη επέμβασης σε μια ξένη χώρα, τη Συρία εν προκειμένω. Τα θεοσεβούμενα συνεταιράκια έκαναν εκεί μια μοιρασιά.

Γιατί να μην κάνουν άλλη μια και στη Λιβύη σε βάρος του λιβυκού λαού ;

 

 

 

 

 

Stratfor: Στη σκιά της πανδημίας ξαναγεννιέται ο ISIS

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr

  • του Thomas Abi-Hanna

Καθώς οι περιφερειακοί και δυτικοί εχθροί του είναι απασχολημένοι με την πανδημία, η απότομη αύξηση των επιθέσεων από το Ισλαμικό Κράτος δείχνει πως η παγκόσμια τζιχαντιστική οργάνωση μπορεί να επανέλθει δριμύτερη.

Stratfor: Στη σκιά της πανδημίας ξαναγεννιέται ο ISIS

Δημοσιεύθηκε: 29 Μαΐου 2020 – 08:05

Σε έναν κόσμο που είναι απασχολημένος με την Covid-19, το Ισλαμικό Κράτος μπορεί να μην ακούγεται στα διεθνή πρωτοσέλιδα. Όμως μια απότομη αύξηση των επιθέσεων σε μεγάλες εδαφικές εκτάσεις στο Ιράκ τον περασμένο μήνα δείχνει πως η οργάνωση παραμένει μια ικανή απειλή, η οποία μπορεί να επιστρέψει δριμύτερη.

Η έλλειψη πίεσης από αντίπαλες δυνάμεις και ένα διογκούμενο «ρεύμα» εσωτερικής στήριξης, έχουν δώσει τη δυνατότητα στο Ισλαμικό Κράτος να αυξήσει το αντάρτικό του και τις τρομοκρατικές του ενέργειες στις βασικές περιοχές του, κάτι που όχι μόνο απειλεί να αποσταθεροποιήσει περαιτέρω το Ιράκ, αλλά και να κινητοποιήσει άλλους τζιχαντιστές να εξαπολύσουν επιθέσεις σε όλον τον κόσμο.

Όταν λείπει η γάτα…

Αξιοποιώντας τα μαθήματα που πήρε μετά την προηγούμενη ήττα του το 2010, το Ισλαμικό Κράτος έχει μαζέψει χρήματα, ανθρώπινο δυναμικό και πόρους ώστε να μπορέσει να ανακάμψει, ενώ οι αντίπαλες ξένες δυνάμεις είτε έχουν αποσυρθεί ή η προσοχή τους έχει αποσπαστεί από άλλα ζητήματα.

Η οργάνωση είχε αρκετό χρόνο για να συνέλθει και να ανακάμψει μετά την απώλεια του τελευταίου βασικού εδάφους που είχε στην κατοχή της, τον Μάρτιο του 2019, και τον θάνατο του ηγέτη της Abu Bakr al Baghdadi τον Οκτώβριο του 2019. Τα Ηνωμένα Έθνη εκτίμησαν πως η οργάνωση εξακολουθεί να διοικεί έως 20.000 μαχητές, έχει πρόσβαση σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και βγάζει έως 4 εκατ. δολάρια τον μήνα, που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Κέντρου Παγκόσμιας Πολιτικής και της The Washington Post, έχει χρησιμοποιήσει για να ανεφοδιαστεί.

Εν τω μεταξύ, πολυάριθμες στρατιωτικές ανταλλαγές μεταξύ των αμερικανικών δυνάμενων και των υποστηριζόμενων από το Ιράν ανταρτών στο Ιράκ, γνωστών επίσης και ως Μονάδων Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU) –κυρίως γύρω στην περίοδο της δολοφονίας του Ιρανού στρατηγού Qassem Soleimani τον Ιανουάριο- έχουν χαλαρώσει περαιτέρω τις πιέσεις προς το Ισλαμικό Κράτος, καθώς στρέφουν την προσοχή δυο εκ των ισχυρότερων παραγόντων στο Ιράκ μακριά από τη τζιχαντιστική οργάνωση.

Τον Μάρτιο του 2020, οι ΗΠΑ άρχισαν να επανατοποθετούν τις δυνάμεις στο Ιράκ και να τις απομακρύνουν από τις περιοχές κοντά στη Μοσούλη και το Κιρκούκ όπου δραστηριοποιείται το Ισλαμικό Κράτος, αλλά και από τα κυβερνεία της Ανμπάρ και της Νινευής, προκειμένου να επικεντρωθούν στην απειλή των PMUs σε άλλες περιοχές στο Ιράκ, όπου το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι τόσο δραστήριο.

Η πανδημία Covid-19 έχει επίσης αναγκάσει τις ευρωπαϊκές χώρες να μειώσουν προσωρινά τις δυνάμεις τους από τη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους. Μεταξύ της 19ης και της 25ης Μαρτίου, η Τσεχική Δημοκρατία, η Γαλλία, η Ολλανδία και η Ισπανία ανακοίνωσαν πως αποσύρονται προσωρινά από το Ιράκ, ενώ η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο άφησαν να εννοηθεί πως μειώνουν την παρουσία τους. Ενώ οι χώρες αυτές πρόσφεραν πολύ λιγότερο ανθρώπινο δυναμικό και πόρους απ’ ότι οι ΗΠΑ στο Ιράκ, ωστόσο έπαιξαν βασικό ρόλο στην ηγούμενη από τις ΗΠΑ συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Μετά την κατάρρευση της ιρανικής κυβέρνησης τον Δεκέμβριο, η Βαγδάτη έχει «βαλτώσει» από τις οικονομικές, υγειονομικές και πολιτικές κρίσεις της. Η χώρα σχημάτισε τον Μάιο τελικά κυβέρνηση, η προσοχή της οποίας θα είναι στραμμένη κυρίως στη διαχείριση του αναπτυσσόμενου κινήματος διαμαρτυρίας, καθώς και στον περιορισμό της κρίσης της Covid-19. Οι φόβοι εξάπλωσης της Covid-19 έχουν επίσης αναγκάσει τις δυνάμεις ασφαλείας του Ιράκ να περιορίσουν τις κινήσεις τους, τους τελευταίους μήνες.

…χορεύουν τα ποντίκια

Με τους περιφερειακούς και Δυτικούς εχθρούς του να έχουν στραμμένη αλλού την προσοχή τους, το Ισλαμικό Κράτος πρόσφατα αύξησε την κλίμακα και το εύρος των επιθέσεών του, των απαγωγών και άλλων επιχειρήσεών του σε όλο το βόρειο και δυτικό Ιράκ. Οι επιχειρήσεις αυτές σκοπό έχουν να τρομάξουν τους ντόπιους, να αποδυναμώσουν τις δυνάμεις ασφαλείας, να προκαλέσουν αστάθεια και να λειτουργήσουν προπαγανδιστικά για την οργάνωση.

Σύμφωνα με το Armed Conflict Location & Event Data Project και το Κέντρο Παγκόσμιας Πολιτικής, ο αριθμός των βίαιων περιστατικών στο Ιράκ που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος εκτινάχθηκε κατά 58% στο διάστημα Μαρτίου-Απριλίου. Όταν συγκρίνεται ο αριθμός των επιθέσεων που έγιναν πέρυσι τον Απρίλιο (21) με αυτές που έγιναν φέτος τον Απρίλη (87), ο αριθμός των επιθέσεων εκτινάχθηκε κατά περισσότερο από 300%.

Το Ισλαμικό Κράτος μπόρεσε να κάνει πιο προηγμένες τις επιθέσεις του για διάφορους λόγους:

-Η έλλειψη εξωτερικών πιέσεων έδωσε στην οργάνωση περισσότερο χρόνο να κατασκευάσει μεγαλύτερους μηχανισμούς και να σχεδιάσει πιο προηγμένες επιχειρήσεις

-Επίσης κατάσχεσε όπλα, εκρηκτικά, πυρομαχικά και άλλα υλικά κατά τη διάρκεια επιδρομών σε χωριά και κατά δυνάμεων ασφαλείας, προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει σε αυτές τις επιχειρήσεις

-Οι εισροές όπλων από τη Συρία, όπου η οργάνωση επίσης αποκτά δυναμική, έχουν ενισχύσει περαιτέρω τη δύναμή της.

Καμία ένδειξη επιβράδυνσης

Απουσία σημαντικών πιέσεων από τις αντίπαλες δυνάμεις, το Ισλαμικό Κράτος πιθανότατα θα συνεχίσει να ενισχύεται τους επόμενους μήνες, «χτίζοντας» πάνω στη δυναμική που ήδη έχει πετύχει. Οι δυνάμεις που μάχονται κατά του Ισλαμικού Κράτους είναι απίθανο να είναι πρόθυμες ή να έχουν τη δυνατότητα να λάβουν αντίμετρα για να περιορίσουν την οργάνωση τους επόμενους μήνες, πόσω μάλλον να την απωθήσουν.

Οι ΗΠΑ έχουν συμφωνήσει με το Ιράκ ότι δεν θα αναπτύξουν στρατιώτες τους σε περιοχές που υπάρχει έντονη δραστηριότητα του Ισλαμικού Κράτους. Και εν μέσω των κλιμακούμενων εντάσεων ΗΠΑ-Ιράν, ο Λευκός Οίκος πιθανότατα θα παραμείνει απασχολημένος με τον περιορισμό των PMUs στο κεντρικό και το νότιο Ιράκ. Ομοίως, τα ευρωπαϊκά κράτη είναι απίθανο βραχυπρόθεσμα να αναπτύξουν εκ νέου στρατό στο Ιράκ, καθώς παραμένει ασαφές εάν θα υπάρξει η πολιτική βούληση να το πράξουν μόλις περάσει η πανδημία της Covid-19.

Η ιρακινή κυβέρνηση, από την πλευρά της, θα αγωνίζεται να αντιμετωπίσει την άμεση οικονομική και υγειονομική επίπτωση της Covid-19 για αρκετούς μήνες. Η πολιτική στασιμότητα και οι κοινωνικές αναταράξεις θα μαστίζουν τη Βαγδάτη για αρκετά χρόνια. Η νέα κυβέρνηση του Ιράκ είπε ότι θα βάλει σε προτεραιότητα τις αντιτρομοκρατικές προσπάθειες και τη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους, όμως η ικανότητά της να το πράξει θα είναι περιορισμένη λόγω της μειωμένης διεθνούς στήριξης και της εσωτερικής πολιτικής διαμάχης.

Οι εντάσεις ΗΠΑ-Ιράν επίσης θα παραμείνουν σε υψηλό επίπεδο για το προβλέψιμο μέλλον, δημιουργώντας κίνδυνο για περαιτέρω ανταλλαγές μεταξύ των αμερικανικών δυνάμεων και των στηριζόμενων από το Ιράν PMUs, που κάνουν δυο από τους βασικούς αντιπάλους του Ισλαμικού Κράτους να μάχονται μεταξύ τους, αντί κατά του Ι.Κ.

Τάσεις «διεθνοποίησης»;

Η επέκταση των επιχειρήσεων του Ισλαμικού Κράτους θα καταστήσουν την οργάνωση και τους υποστηρικτές της μεγαλύτερη απειλή σε τοπικό, εθνικό, περιφερειακό και δυνητικά διεθνές επίπεδο. Οι επιθέσεις, απαγωγές και άλλες επιχειρήσεις της οργάνωσης θα ενισχύσουν την ήδη υψηλή απειλή για το προσωπικό, τις εγκαταστάσεις και τις υποδομές στο βόρειο και το δυτικό Ιράκ, και επίσης θα αποτελέσουν μια επανεμφανιζόμενη απειλή για την ίδια τη Βαγδάτη, όπου οι επιθέσεις της οργάνωσης είχαν μειωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια, αφότου το Ισλαμικό Κράτος απώλεσε τα υπόλοιπα εδάφη που ήλεγχε στο Ιράκ.

Σαφώς, το Ισλαμικό Κράτος απέχει χρόνια από το να μπορεί να ανακαταλάβει εδάφη και να επανεδραιώσει το λεγόμενο χαλιφάτο του, που παραμένει απώτατος στόχος της οργάνωσης. Αλλά με το να υπονομεύουν την ήδη εύθραυστη οικονομία και ασφάλεια του Ιράκ, αυτού του είδους οι επιθέσεις μπορεί να δημιουργήσουν εμπόδια στις προσπάθειες ανοικοδόμησης σε περιοχές που επανακατέλαβαν οι ιρακινές αρχές από το Ισλαμικό Κράτος το 2016-2017.

Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος το Ισλαμικό Κράτος να χρησιμοποιήσει το Ιράκ ως σημείο απ’ όπου θα οργανώνει επιθέσεις σε άλλες χώρες της περιφέρειας, όπως η Ιορδανία, το Ιράν και ο Λίβανος. Η οργάνωση έχει εξαπολύσει επιθέσεις από το Ιράκ σε αυτές τις περιοχές κατά το παρελθόν και σκοπεύει να το ξανακάνει. Η οργάνωση αυξάνει επίσης τις δραστηριότητές της και στη Συρία, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει άλλο ένα σημείο απ’ όπου θα μπορούσε να εξαπολύσει επιθέσεις κατά της γειτονικής Ιορδανίας και του Λιβάνου.

Η αυξανόμενη δραστηριότητα του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ θα παίξει ρόλο στην επανενεργοποίηση τοπικών ενόπλων ομάδων σε άλλες περιοχές του κόσμου, που δεν έχουν άμεση σύνδεση με την οργάνωση όμως εμπνέονται από την ιδεολογία της, για να εξαπολύσουν επιθέσεις. Ενώ δεν υπάρχει ακριβής τρόπος για να προσδιοριστεί το πότε και πού θα πραγματοποιηθεί επίθεση, το πιθανότερο είναι να συμβούν σε περιοχές όπου πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις από τοπικές οργανώσεις όταν το Ισλαμικό Κράτος βρίσκονταν στην ακμή του το 2014 και 2015, συμπεριλαμβανομένων χωρών της Δυτικής Ευρώπης όπως το Βέλγιο, η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Χώρες της Μέσης Ανατολής όπως η Ιορδανία, ο Λίβανος, το Μαρόκο, η Σαουδική Αραβία και η Τυνησία επίσης αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να γίνουν στόχοι.

Επιστρέφει δριμύτερο

Από τότε που άρχισε την αρχική επανεμφάνισή του στο Ιράκ κατά τη διάρκεια του 2011, το Ισλαμικό Κράτος έχει μεταμορφωθεί από μια τοπική οργάνωση σε ένα παγκόσμιο κίνημα, με παρακλάδια που συνεχίζουν να εξαπολύουν επιθέσεις σε περιοχές από τη Δυτική Αφρική μέχρι το Αφγανιστάν. Και χωρίς μια συνεχιζόμενη πίεση από τους εχθρούς της, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και του Ιράκ, η οργάνωση βρίσκεται σε καλή θέση για να συνεχίσει την επαναφορά της στη βασική της περιοχή –μια εξέλιξη που θα έχει δυνητικά σοβαρές παγκόσμιες επιπτώσεις.

euro2day.gr

1...2,4722,4732,474...3,035Σελίδα 2,473 από 3,035