Αρχική Blog Σελίδα 2472

Η Αμερική αντιμετωπίζει το φάσμα ενός καλοκαιριού μεγάλης αναταραχής

Από
anixneuseis
-
0

Turkish army civilian employee leaked secret documents on Turkey’s military aid to Georgia

Από
pcuser
-
0

Abdullah Bozkurt

A civilian employee at the Turkish General Staff, indicted for leaking documents detailing Turkey’s secret military assistance to neighboring Georgia, was freed by the government of President Recep Tayyip Erdoğan.

Banu Yurdusev, a 45-year-old woman who was working as a civilian expert in the Directorate for Logistics at the General Staff, was discovered to be a mole leaking secret documents to a gang. The evidence collected in the investigation that was launched in 2010 in Izmir led the investigators to her as the source of the leak.

Several documents that were handed over to the gang by Yurdusev included military communications between Turkey and Georgia with respect to the former’s military assistance to the latter in April 2002. It included procurement contracts for various supplies that were shipped to the Military Academy in Georgia. Although the assistance comprised non-lethal goods, the General Staff Legal Department issued an opinion stating that they must remain secret when asked by the prosecutors about the confidentiality of the documents.

On June 13, 2012, when Yurdusev returned to her office from a lunch break, she found a team of investigators from the Ankara Chief Public Prosecutor’s Office, the Police Department, the Central Command, the General Staff Intelligence Directorate and the General Staff Legal Counsellor’s Office searching her office and taking images from a hard drive in her computer. Her notes and phone were taken away, and she was told by her supervisor, Staff Col. Ertuğrul Duğral, that she was under detention and the subject of a court-ordered search and seizure warrant.

Her home was also simultaneously searched under a judge’s order by a separate team of investigators who seized her notebook, CDs, DVDs, an external hard drive and a flash drive. The next day she was transported to Izmir, where the investigation into the gang had originally started. She was formally arrested during her arraignment and sent to the Şirinyer military prison pending trial.

The profile of Yurdusev that was discovered in an encrypted file named Pandora indicated that she had been quite busy in entrapment schemes, archiving the dirty laundry of officers who were targeted by the gang. The file was stored in a seized hard drive that was found during the execution of the search and seizure warrant in the summer house of the main suspect Bilgin Özkaynak, boss of the organized crime gang. The encryption was cracked by IT specialists who were authorized by the court, and the content of the file revealed the names of assets and operatives and a huge archive of secret government documents obtained through honey-trap schemes that used women as bait.

“Her father is from the Black Sea [region of Turkey] and an Albanian immigrant. Being a single woman, she does whatever she wants. She has developed a network of many Pashas [generals]. There are many video recordings in her archive. It would be good to reward her more often with money [for services rendered]. She says got bored with the requests made by commanders with whom she maintained relationships,” the background note on her states.

According to a General Staff report dated January 31, 2013 several documents obtained from her home were classified and their leak could harm the national security interests of Turkey if exposed. The documents included test questions for the examination that determines promotions in the officer corps. Candidates who are successful in the Komkarsu exam (Komutanlık ve Karargah Subaylığı) get promoted to elite staff officer position in the Turkish military. Another document concerned a human resources management study for the Land Forces Command, written by Capt. Nihat Aksüt. The rest of documents dealt with problems between Turkey and Greece, the Cyprus issue and migration.

In her defense statement on October 20, 2014, Yurdusev claimed the secret documents seized from her home belonged to her ex-boyfriend Tolga Sürüel, who was listed as a victim in the indictment. She said the 500GB Western Digital brand hard drive was not hers but was given to her by the boyfriend because their photos taken together during the time they had a relationship were stored on it. She argued in court that she never even opened the drive to look at the contents.

Suspect Banu Yurdusev’s claims were denied by ex-boyfriend Tolga Sürüel, who was listed as a victim in the indictment.

However, in testimony at a hearing held on October 12, 2015 at the Izmir 5th High Criminal Court, Sürüel did not corroborate Yurdusev’s statements. Instead he said he had no idea about the content of the drive. He recalled that he bought the drive as a gift for her when she complained that she had run out of space on her laptop and needed more storage for photographs.

Sürüel also denied Yurduev’s claims that the documents were part of his thesis completed in 2007 and that they were obtained from the digital library of the Land Forces Academy. None of the documents seized from the hard drive were cited in the thesis he wrote, according to Sürüel’s testimony. He said he had never used any classified material in the thesis and would certainly recall if he had come across any of the secret documents identified in the indictment as evidence against his ex-girlfriend.

Yurdusev was indicted on multiple charges for leaking classified documents as well as her involvement in a gang that used sex to obtain classified information and engaged in invasion of privacy, extortion, blackmail, prostitution and organized crime activities. In total 357 suspects including 55 active duty officers and numerous retired officers were indicted when the prosecutor filed criminal charges against the gang in 2013.

The investigation was initiated after police in Izmir received a tip on August 10, 2010 that informed the authorities about a sex trafficking and human smuggling network that was involved in blackmail, prostitution, privacy violations and other criminal activities. The investigators had worked on the case for two years, obtained wiretaps from the courts and ran surveillance on suspects to decode the network.

It turned out the gang was much more than a sex trafficking network and resembled more of an espionage group collecting top secret information from various government and military officials through honey traps, sexual favors or blackmail. Among the thousands of pages of secret documents were classified NATO and FBI documents that were shared with the Turkish government as a member of the alliance.

However, the criminal case against the gang members was quashed by the Erdoğan government, and all the suspects, including Yurdusev, were let go. Many returned to their duties in the Turkish military, while most bureaucrats who were profiled as having sex and leaking information have continued to work for the government.

In the meantime, the prosecutors, judges and police investigators who uncovered the espionage ring were punished either by dismissal or arrest on trumped-up charges.

https://www.nordicmonitor.com/2020/06/turkish-army-employee-leaked-secret-documents-on-turkeys-military-aid-to-georgia/

Η ΒΙΑ ΩΣ ΜΑΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Ο ΤΟΚΕΤΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Από
anixneuseis
-
1

 ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Υπάρχει ένα σημαντικό μέρος Ελλήνων που βλέπει την πολιτική Τράμπ ως σωτηρία για την ανθρωπότητα.

Σε τι συνίσταται αυτή η πολιτική; Στην εγκατάλειψη της παγκοσμιοποίησης και στην επιστροφή του εθνικού κράτους. America first.

Η μορφή της παγκοσμιοποίησης που κυριάρχησε καλώς εγκαταλείπεται. Οδήγησε σε τεράστιες ανισότητες και στην ανάπτυξη  ενός αποδομιστικού κινήματος που ήθελε να ξεριζώσει την ψυχή των ανθρώπων. Αυτό, δηλαδή, που ένοιωθαν ότι ήσαν. Την ταυτότητά τους. Αλλά, αυτό δεν ξεριζώνεται. Είναι από καπιταλιστικής πλευράς το ανάλογο του σοσιαλιστή ανθρώπου. Θέλει τον άνθρωπο παγκόσμιο πολίτη με κυρίαρχη την καταναλωτική ιδιότητα. Και οι μεν, όμως, και οι δε λογαριάζουν, χωρίς την ιστορία.

Ο άνθρωπος ως οντότητα αυτοπροσδιορίζεται και ετεροπροσδιορίζεται. Και αυτήν του την τάση δεν μπορεί να την ξεριζώσει κανείς. Είναι και μονάδα ως πρόσωπο και κοινωνικό όν. Δεν είναι, μόνο, ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Άρα, η μορφή παγκοσμιοποίησης που κυριάρχησε μέχρι σήμερα καλώς αμφισβητείται και ας ευχηθούμε να καταρρεύσει.

Όποιος, όμως, νομίζει πως ο Τράμπ είναι φορέας μιας ιδεολογίας με τα χαρακτηριστικά περί ταυτότητας που πολύ επιγραμματικά ανέφερα παραπάνω, πλανάται πλάνης οικτράν. Ο Τράμπ δεν αμφισβητεί το σύστημα. Ο Τράμπ είναι μέρος του συστήματος. Αυτού που βλέπει πως η αμερικανική κυριαρχία αμφισβητείται και θα πρέπει να αποκατασταθεί πάση θυσία. Ο προστατευτισμός και η λογική «πρώτα η Αμερική» είναι τα μέσα που επέλεξε. Έπονται και άλλα. Η επίκληση κινδύνων ή παραλείψεων από την Κίνα για να διαγράψει το τεράστιο χρέος των ΗΠΑ και άλλα τα οποία θα φανούν στην πορεία. Αυτή η αμερικανική στάση σε τι θα ωφελήσει την ανθρωπότητα;

Το «πρώτα η Αμερική» σημαίνει και «μόνο η Αμερική». Και αυτό το βλέπουμε στην συμπεριφορά της σε όλον τον κόσμο. Είναι επικίνδυνο και για την Ελλάδα. Για το μείζον υπαρξιακό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Βοήθεια, μόνο, στα λόγια ενώ πήρε ό,τι ζήτησε.

Η παγκοσμιοποίηση δεν έχει, μόνο, την απεχθή μορφή που κυριάρχησε μέχρι σήμερα. Μπορεί να σημαίνει στενή συνεργασία των κρατών για την αντιμετώπιση μείζονων κινδύνων. Μπορεί να σημαίνει καθιέρωση διεθνών οργανισμών που θα αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά φαινόμενα όπως ο covid 19. Μπορεί να σημαίνει οικονομική συνεργασία που θα βοηθά όλον τον κόσμο, όπως για παράδειγμα η πρόταση του  Τομά Πικετί για την επιβολή παγκόσμιου φόρου στις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες για να αντιμετωπίζονται φαινόμενα με παγκόσμιο ενδιαφέρον.

Άρα, η παγκοσμιοποίηση δεν είναι εξ ορισμού αρνητική όταν οδηγεί σε αναγκαίες συνεργασίες που δεν θα αμφισβητούν τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης υπόστασης.

Αλλά, η παγκοσμιοποίηση είναι και αναπόφευκτη. Ο άνθρωπος με τις νέες τεχνολογίες δεν μπορεί να περιοριστεί στα εθνικά σύνορα. Είναι σαν να έχεις φτιάξει δρόμους με πέντε λωρίδες και ευθύγραμμους και χρησιμοποιείς πεντακοσαράκι.

Το δεύτερο που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι η εμμονή σε μια στείρα λογική εθνοκεντρισμού παραπέμπει στα αξιώματα του μικροελλαδισμού. Αυτού που θέλει τη χώρα να έχει μια πόλη κράτος, την Αθήνα και την υπόλοιπη επικράτεια αποικία. Παραπέμπει στη λογική μιας αθηναϊκής ιδεολογίας που οδήγησε τη χώρα στα σημερινά της αδιέξοδα.

Ο αστυνομικός

Ο ελληνισμός μπόρεσε και ήκμασε όταν λειτούργησε οικουμενικά. Η οικουμενική του παρουσία δεν του στέρησε ούτε την εθνική συνείδηση ούτε τη διάθεση για αγώνα όταν χρειάστηκε να διεκδικήσει την ελευθερία του. Όταν έγινε μικροελλαδικό κράτος, άρχισαν οι μιζέριες.

Η λογική Τράμπ, λοιπόν, είναι επικίνδυνη όχι, μόνο, για την Αμερική αλλά και για την Ελλάδα. Γι αυτό οι υποστηρικτές του ας σκεφτούν βαθύτερα την λογική και συμπεριφορά του, αν πρώτιστο μέλημά τους είναι το εθνικό συμφέρον.

Είναι, επίσης, επικίνδυνη λόγω της μεταβατικής κατάστασης που περνάμε.

Έχω γράψει και πριν δύο τρία χρόνια με αφορμή επέτειο της εξέγερσης του Μάη του’68. Δεν υπήρξε μεταβατική περίοδος στην ιστορία της ανθρωπότητας που να μην χαρακτηρίστηκε από βιαιότητες. Πολύ φοβάμαι πως η βία είναι, πράγματι, μαμή της ιστορίας, όπως είπε ο Μάρξ. Και αυτήν την βία θα τη βιώσουμε σε παγκόσμιο επίπεδο κατά τη γέννα του νέου. Μέχρι σήμερα είχαμε τον τοκετό. Φαίνεται να φθάνει η ώρα. Ας μην ξεχνάμε πως των γεγονότων του Γαλλικού Μάη προηγήθηκαν διαδηλώσεις στις ΗΠΑ. Όπως σήμερα;

Οι ΗΠΑ είναι ένα πρωτοποριακό παγκόσμιο κοινωνικό εργαστήριο διότι συντίθενται από όλες τις φυλές. Και εκεί δοκιμάζονται οι διαθέσεις της ανθρωπότητας.

Η εξέγερση που παρατηρούμε τις τελευταίες ημέρες έχει ως αφορμή τη δολοφονία του αφροαμερικανού. Οι ρίζες της είναι βαθύτερες. Έχει όλες τις κοινωνικές συμπιέσεις που συσσωρεύθηκαν στο συλλογικό αμερικανικό υποσυνείδητο από την τελευταία φορά που εκτονώθηκαν. Από την δεκαετία του ’60.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Οι λιθοσφαιρικές πλάκες της συνείδησης έχουν συγκεντρώσει πολλή εντροπία. Και η σεισμική εκτόνωση είναι, λογικώς, αναμενόμενη.

Ζούμε την αρχή μιας κοινωνικής εξέγερσης. Ας ελπίσουμε να οδηγήσει σε μια νέα ισορροπία προς όφελος όλης της ανθρωπότητας.

Αλλά, ειδικά στην περιοχή μας με την συμπεριφορά της Τουρκίας τα πράγματα είναι συνθετότερα.

Εκτός από τις παγκόσμιες προκλήσεις έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν γείτονα που θέλει να εκμεταλλευθεί τα κενά και τη ρευστότητα της μεταβατικής περιόδου.

 

 

 

 

 

ΗΠΑ – Κίνα, κλιμάκωση της σύγκρουσης για το Χονγκ Κονγκ

Από
anixneuseis
-
0
THE NEW YORK TIMES, XINHUA

Mε 2.878 «ναι» και μόλις ένα «όχι» ψηφίστηκε επί της αρχής από τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση –το ανώτατο νομοθετικό όργανο της Κίνας– ο νέος νόμος για ζητήματα ασφαλείας. ΗΠΑ, Βρετανία και Ιαπωνία αντέδρασαν έντονα. (EPA / ROMAN PILIPEY)

«Το Χονγκ Κονγκ όπως το ξέρουμε πέθανε». Με αυτά τα λόγια, η αντιπολιτευόμενη βουλευτής από το Χονγκ Κογκ, Κλαούντια Μο, συνόψισε την εκτίμησή της για τη νέα κατάσταση πραγμάτων στην αυτόνομη περιοχή της Κίνας ύστερα από την επί της αρχής ψήφιση από τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση –ανώτατο νομοθετικό όργανο του ασιατικού γίγαντα– του νέου νόμου για ζητήματα ασφαλείας.

Η ψήφιση του νόμου πυροδότησε έντονες αντιδράσεις από την πλευρά των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Ιαπωνίας, οι κυβερνήσεις των οποίων θεωρούν ότι ανατρέπεται το καθεστώς προχωρημένης αυτονομίας, βάσει της αρχής «μία χώρα – δύο συστήματα» που θεσπίστηκε στο Χονγκ Κονγκ ύστερα από το πέρασμα της πρώην βρετανικής αποικίας υπό κινεζική κυριαρχία, το 1997.

Το βράδυ της Παρασκευής, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα καταργήσουν το προνομιακό εμπορικό και ταξιδιωτικό καθεστώς που ισχύει για το Χονγκ Κονγκ, δήλωση που, αν εφαρμοστεί αυστηρά, εγκυμονεί σοβαρές επιπτώσεις και για τις δύο χώρες, δεδομένου ότι η αυτόνομη κινεζική περιοχή αποτελεί σημαντικό κόμβο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Επιπλέον, ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι η χώρα του τερματίζει κάθε σχέση (και χρηματοδότηση) με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, επαναλαμβάνοντας τις αιτιάσεις του για υπερβολική εξάρτησή του από το Πεκίνο.

Η σύγκρουση μεταφέρθηκε και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου ΗΠΑ και Βρετανία ζήτησαν να συζητηθεί η απόφαση της κινεζικής Εθνοσυνέλευσης. Ρωσία και Κίνα απέτρεψαν τη συζήτηση, τονίζοντας ότι πρόκειται για εσωτερική υπόθεση ενός κράτους και όχι για ζήτημα διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Μάλιστα οι δύο μεγάλες χώρες πέρασαν, σε κοινό μέτωπο, στην αντεπίθεση, υποστηρίζοντας ότι είναι υποκριτικό να θέτουν οι ΗΠΑ ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα, τη στιγμή που στο εσωτερικό τους μαίνονται οι ταραχές με αφορμή τη δολοφονία άοπλου μαύρου από λευκό αστυνομικό.

«Εσωτερική υπόθεση»

Το Πεκίνο χαρακτηρίζει την έγκριση του νόμου περί εθνικής ασφαλείας καθαρά εσωτερική υπόθεση, τονίζοντας ότι θα ήταν αδιανόητο για οποιαδήποτε δυτική χώρα να της υπαγορεύουν τρίτοι τι θα κάνει με τα ζητήματα ασφαλείας σε οποιαδήποτε περιοχή της. Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών, Ζάο Λιτζιάν, προειδοποίησε ότι σε περίπτωση που «γίνει το λάθος» της ξένης ανάμειξης στα εσωτερικά της Κίνας, η χώρα «θα λάβει τα απαραίτητα αντίμετρα».

«Αυτό που κρίνεται εδώ δεν είναι μόνον οι πόθοι του λαού του Χονγκ Κονγκ για δημοκρατία. Αν οι υπολογισμοί του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ βγουν αληθινοί και το Πεκίνο ξεπεράσει τη θύελλα που έχει ξεσηκωθεί γύρω από το Χονγκ Κονγκ, ο (Κινέζος ηγέτης) Σι Τζινπίνγκ θα συνεχίσει, επεκτείνοντας τον έλεγχό του στην Ταϊβάν και στη Νότια Σινική Θάλασσα», ανέφεραν οι New York Times σε κύριο άρθρο, με το οποίο προειδοποιούν ότι «τα περιθώρια του ελεύθερου κόσμου να υψώσει το ανάστημά του στενεύουν».

«Η Αμερική και οι σύμμαχοί της μπορεί να αδυνατούν να φράξουν την πορεία της νέας Κίνας, αλλά έχουν τρόπους να καταστήσουν σαφές στον Σι και στους συντρόφους του ότι θα πληρώσουν τίμημα για τον περιορισμό των ελευθεριών στο Χονγκ Κονγκ», καταλήγει το άρθρο.

Μιλώντας στην ίδια εφημερίδα, ωστόσο, ο πρώην αξιωματούχος της κυβέρνησης του Χονγκ Κονγκ και νυν σύμβουλος της κινεζικής κυβέρνησης, Λάου Σιουκάι, προειδοποίησε πως, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες λάβουν σκληρά μέτρα, θα πετύχουν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Οι λεπτομέρειες του κινεζικού νόμου για το Χονγκ Κονγκ δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί και η οριστικοποίηση αναμένεται εντός των επόμενων εβδομάδων, επομένως τα περιθώρια συμβιβασμού και εκτόνωσης της έντασης δεν έχουν εξαντληθεί.

Οι φόβοι των διαδηλωτών

Σύμφωνα με τους διαδηλωτές, που αυτή την εβδομάδα επέστρεψαν στους δρόμους του Χονγκ Κονγκ, ο νέος νόμος δημιουργεί ασάφεια γύρω από τους όρους της «τρομοκρατίας», της «υπονόμευσης της εθνικής ασφάλειας» και της «ξένης διείσδυσης», επιτρέποντας στις κινεζικές αρχές να θέσουν εκτός νόμου τις ακτιβιστικές οργανώσεις και να επιβάλουν βαριές ποινές φυλάκισης. Ο νόμος επιτρέπει επίσης στις κινεζικές υπηρεσίες ασφαλείας να λειτουργούν ανοικτά στο Χονγκ Κονγκ.  Η διοικήτρια της πόλης, Κάρι Λαμ, χαρακτήρισε «αποκύημα της φαντασίας» τα περί κινεζικών υπηρεσιών ασφαλείας και προσέθεσε ότι στο Χονγκ Κονγκ ισχύει ακόμη η ελευθερία του λόγου.  Από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η όλη υπόθεση απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, με τον διπλωματικό σύμβουλο του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, Εμανουέλ Μπον, να δηλώνει ότι η Γαλλία δεν προτίθεται να αναμειχθεί και ότι ελπίζει να λυθεί το θέμα με γνώμονα την αρχή «μία χώρα, δύο συστήματα».

“kathimerini.gr”

Ο εφιάλτης των ευρωθαφτών είναι η πρόταση για το ευρωπαϊκό Σχέδιο ανάκαμψης

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Ο γράφων αποφεύγει εκ πεποιθήσεως να είναι ένας άκριτος χειροκροτητής ή επικριτής του οτιδήποτε εξαγγέλλεται από τον οιοδήποτε, προκειμένου να ικανοποιήσει ανόητα το όποιο προσωπικό θυμικό του, όπως π.χ. της καρκινοβατούσας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης η οποία αφορά απόλυτα την επιβίωση της χώρας μας. Δημοκρατικά, οικονομικά, κοινωνικά ακόμα και στρατιωτικά (βλέπε σημερινή δράση της Frontex στα ελληνο-τουρκικά χερσαία και θαλάσσια σύνορά μας).

Όμως, πόσοι γύρω μας συνελληνες, αλλά και άλλοι ευρωπαίοι πολίτες, οι αυτοαποκαλούμενοι «Κυριαρχιστές», δεν εύχονται σήμερα την κατάρρευση του ελλιπούς, ατελούς ή και αδρανούς, σε πολλές περιπτώσεις, ευρωπαϊκού οικοδομήματος προς το οποίο όμως συρρέουν χώρες αλλά και οι περισσότεροι οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες του κόσμου, διότι : παρέχει δημοκρατικές ελευθερίες αλλά και τις περισσότερες (όχι όλες) επαγγελματικές ευκαιρίες για την κοινωνική τους ενσωμάτωση σε έναν καλύτερο κόσμο από τον δικό τους ; Κι αυτός είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ναι αλλά δεν είναι και Ελβετία, δεν είναι Νορβηγία που κράτησαν τις αποστάσεις τους από την τελευταία, διαμορφώνοντας μια «ειδική σχέση» μαζί της. Ναι αλλά η Μεγάλη Βρετανία αποφάσισε κυρίαρχα να αποχωρήσει από την «κόλαση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με άδηλο, θα πρόσθετα εγώ, το αποτέλεσμα αυτού του καθόλα σεβαστού εγχειρήματός της. Ναι αλλά, ναι αλλά, ναι αλλά, …

«Το μαύρο αυτό σήριαλ συνεχίζεται για τους αντιευρωπαίους ζηλωτές», έγραψε στις 27-5-2020 ο έγκριτος χρονογράφος Laurent Joffrin της ηλεκτρονικής Libération. «Ο φόβος ενίοτε  είναι καλός σύμβουλος. Εξ ου και η Ευρώπη επισημοποιεί την έναρξη της επανάστασής της. Επανάσταση  αργή, σταδιακή, ακόμη και τεθλασμένη επανάσταση, όπως άλλωστε όλα όσα είναι ευρωπαϊκά. Αλλά ωστόσο, μια επανάσταση, βγαλμένη από την αγωνία των κυβερνόντων μπροστά σε μια μεγάλη ύφεση που θα μπορούσε  να ρίξει κάτω πολλές μεγάλες χώρες της Ένωσης και να παρασύρει και τις άλλες στην καταστροφή».

Ακολουθώντας την πορεία που άνοιξαν οι Angela Merkel και Emmanuel Macron, η Πρόεδρος της Επιτροπής, Ursula von der Leyen, πρότεινε έναν μηχανισμό που θα μπορούσε να φέρει την Ένωση πιο κοντά στο ομοσπονδιακό μοντέλο το οποίο οι μεγάλες χώρες είχαν μέχρι τώρα απορρίψει. Εάν εγκριθεί το σχέδιό τους, η Ευρώπη θα δανειστεί συλλογικά ένα τεράστιο ποσό το οποίο θα επενδυθεί στην ήπειρο για να αντισταθμίσει τις επιπτώσεις της κρίσης Covid-19 και τις οικονομικές της προεκτάσεις. Όχι σύμφωνα με την παλιά αρχή της «επιστροφής των χρημάτων του προϋπολογισμού» που υπερασπίστηκε εδώ και πολύ καιρό η Margaret Thatcher («Θέλω τα χρήματά μου πίσω»- I want my money back), αλλά σύμφωνα με έναν αλληλέγγυο κανόνα. Εν ολίγοις, ο καθένας θα πληρώσει σύμφωνα με τις δυνάμεις του, αλλά θα λάβει ανάλογα με τις ανάγκες του : οι πλουσιότεροι δηλαδή, τελικά, θα χρηματοδοτήσουν τους φτωχότερους, όπως γίνεται και μέσα σε ένα έθνος. Οι ευημερούσες περιοχές επιδοτούν τις πιο μειονεκτούσες. Θυμίζουμε ότι με αυτό το είδος οικονομικής διευθέτησης οι νεογέννητες κάποτε Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν, τελικά, μια ομοσπονδία.

Φυσικά βρισκόμαστε μακράν αυτού του επιπέδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τίποτα δεν γίνεται λόγω της αντιπολίτευσης των χωρών της Ανατολής και του Βορρά που αποκαλούμε  «λιτοδίαιτες», για να μην πούμε «τσιγκούνες» : Ολλανδία, Αυστρία, Σουηδία ή Φινλανδία. Αλλά όμως ο κύβος του Σχεδίου ανάκαμψης ερρίφθη, ο οποίος έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις εξωπραγματικές προφητείες των δεξιο-αριστερών Κυριαρχιστών  από όλες τις χώρες της Ευρώπης. Και τι δεν είχαμε ακούσει ή διαβάσει στην αρχή της κρίσης της πανδημίας ! Η Ευρώπη δεν υπάρχει ή ακόμη χειρότερα, η Ευρώπη δεν κάνει τίποτα, η Ευρώπη πεθαίνει, η Ευρώπη είναι νεκρή, κ.λπ., κλπ.

Συνέβη όμως το αντίθετο. Η πρόταση του από κοινού δανεισμού, ως ενός εργαλείου. Πρόταση που έγινε από τη Γαλλία και τη Γερμανία, στις οποίες προστέθηκαν και οι χώρες του Νότου, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ελλάδας, κλπ., η βαρύτητα των οποίων στην Ένωση επιτρέπει να υπάρχει μια συγκρατημένη αισιοδοξία για την, έστω δύσκολη, υιοθέτησή της. Την ημέρα της αποπληρωμής του ογκώδους κοινού δανεισμού, η Ευρώπη θα πρέπει να βρει νέες συνταγές «ιδίων πόρων», δηλαδή ευρωπαϊκούς φόρους, ανεξάρτητους από τα κράτη . Σε αυτό το πιθανό σενάριο, η πιο ορθολογική λύση θα ήταν ίσως, τελικά, η υποβολή των γνωστών εταιρειών Google, Amazon, Facebook, Apple (Gafa) στο κοινό ευρωπαϊκό φορολογικό δίκαιο, υποχρεώνοντάς τες να πληρώσουν το φόρο εισοδήματος στις χώρες όπου πραγματοποιούν τον κύκλο εργασιών τους και όχι στους φορολογικούς παραδείσους.

Το Σχέδιο ανάκαμψης, αν υιοθετηθεί και εφαρμοστεί, θα παράσχει στην Ε.Ε. μια ικανότητα «αλληλέγγυου δανεισμού» και μια «ευρωπαϊκή φορολογία». Η ικανότητα να δανείζεται η Ε.Ε. και η δημοσιονομική αυτονομία της είναι, ως γνωστόν, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά ενός Κράτους, που έτσι σιγά-σιγά, η Ένωση, και κάτω από την πίεση της αναγκαιότητας, θα αποκτήσει.  Όχι για να εξαφανιστούν τα έθνη, τα οποία θα διατηρήσουν τον εαυτό τους και το μεγαλύτερο μέρος της κυριαρχίας τους. Αλλά για να καθιερωθεί η λογική της αλληλέγγυας συνεργασίας, η μόνη που θα μπορούσε να ανυψώσει την Ένωση – και συνακόλουθα τις χώρες που τη συνθέτουν – στην κατάταξη ενός σημαντικού παράγοντα του πλανήτη.

Στη μέση του πανδημικού δράματος, τα καλά κοινοτικά νέα είναι αρκετά σπάνια για αυτό και είναι πολύ νωρίς για να τα πανηγυρίσουμε. Και τούτο διότι η «λέσχη των τσιγκούνηδων» αρνείται, επί του παρόντος, κάθε αμοιβαιοποίηση των χρεών.

Όμως, η Ευρώπη, έλεγε ο Jean Monnet, θα σφυρηλατηθεί μέσω των κρίσεων και θα είναι το άθροισμα των λύσεων που δίδονται σε αυτές τις κρίσεις. Την Τετάρτη 27 Μαΐου 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε μια θεαματική επιβεβαίωση στην προφητεία αυτού του ιδρυτικού πατέρα της Ένωσης, προτείνοντας ένα τολμηρό σχέδιο ανάκαμψης 750 δισεκατομμυρίων ευρώ για να βοηθήσει να ανακάμψουν οι οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου, που κατέστρεψε η Πανδημία Covid-19.

Ας περιμένουν λοιπόν μαζί μας οι ευρωθάφτες τις εξελίξεις.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 29-4-2020 στον ιστότοπο : anixneuseis.gr

 

 

Ανθολογία της Βαλκανικής Διηγηματογραφίας

Από
anixneuseis
-
0

Άρης ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον Εκδοτικό Οίκο Literatus της πόλης μας η «Ανθολογία της Βαλκανικής Διηγηματογραφίας», η οποία καλύπτει ένα σημαντικό εκδοτικό κενό της λογοτεχνικής μας βιβλιογραφίας, καθώς η σύγχρονη διηγηματική πεζογραφία του Αίμου είναι ελάχιστα γνωστή, ακόμη και στους ίδιους τους λαούς του. Βασική αιτία της άγνοιας στάθηκε η παγιωμένη, αμοιβαία καχυποψία των βαλκανικών λαών, τα κράτη των οποίων συγκροτήθηκαν σε μια περίοδο αχαλιναγώγητου αλυτρωτικού οραματισμού, μετά τη διάσπαση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην οποία είχαν συμβιώσει υπό τη «σιδηρά αγκάλη» της Υψηλής Πύλης για περίπου μισή χιλιετία, όπως σημειώνεται στην εισαγωγή της Ανθολογίας.

Για πολλά χρόνια η γνωριμία των συγγραφέων και του έργου τους γινόταν με τη μεσιτεία των πολιτιστικών μητροπόλεων, ήτοι των Παρισίων και της γαλλικής, του Λονδίνου και της αγγλικής, της Μόσχας και της ρωσικής κ.λπ., παρότι όλος ο βαλκανικός πνευματικός πολιτισμός αναβλύζει από το ίδιο ινδοευρωπαϊκό υπόστρωμα. Αυτό αποδεικνύεται και από την έντονη επιμειξία της βαλκανικής λαϊκής λογοτεχνίας, η οποία, όμως, αποτέλεσε, και αυτή, αιτία ατέρμονων «επιστημονικών καβγάδων» για το ποιος διατηρεί το δικαίωμα του αρχέτυπου (της αυθεντίας) και ποιος του κακέκτυπου (του παράγωγου), νοθεύοντας δολερά την επιστημονική ορθοφροσύνη με εθνικιστικές σκοπιμότητες.

Συνεπώς, η ανθολόγηση του διηγηματικού βαλκανικού πλούτου, επαινετή ως πρόθεση, δεν είναι καθόλου εύκολο εγχείρημα. Η υπάρχουσα βιβλιογραφική υποδομή παραμένει ισχνή. Παρόλα αυτά, έστω και οι ελάχιστες ομόθεμες ανθολογικές συλλογές και οι επιμέρους τόμοι διηγημάτων συγκεκριμένων βαλκάνιων συγγραφέων που επιλέχθηκαν από τον επιμελητή της συλλογής -ακολουθώντας πιστά τις ορθογραφικές ιδιομορφίες, τις μορφολογικές ιδιαιτερότητες και τη γλωσσική αντίληψη της εποχής τους- διακρίνονται για την ποιότητα και τον επαγγελματισμό τους.

Οι δυσχέρειες, όμως, στην επιλογή και συγκρότηση μιας σύγχρονης συλλογής βαλκανικού διηγήματος παραμένουν αναρίθμητες: η ισχνή προβολή και αναγνώριση του έργου των συγγραφέων της Βαλκανικής εκτός των χωρών τους, οι περιορισμένες μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες και χώρες, η απάλειψη γνωστών δημιουργημάτων ως φορέων εθνικιστικών αντιλήψεων -μια υποτροπιάζουσα και διαχρονική πνευματική νόσος στα Βαλκάνια- η σωστή αξιολόγηση και επιλογή των συγγραφέων που έζησαν υπό κομμουνιστική εμβολή (όλων των χωρών, πλην της Ελλάδας και της Τουρκίας) κ.λπ. Μία από τις σοβαρές δυσχέρειες στην επιλογή και μετάφραση του ανθολογικού υλικού είναι οι πεζογράφοι των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας: παρότι συμβίωσαν αρμονικά επί πενήντα χρόνια κομμουνιστικής υπερίσχυσης, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο όρος «γιουγκοσλάβος συγγραφέας» εξέπεσε, κι ενώ είχαμε συνηθίσει αυτόν τον χαρακτηρισμό για εκείνους τους συγγραφείς, όπως λόγου χάριν, για τον Βόσνιο Ίβο Άντριτς, τον οποίο οι Σέρβοι θεωρούν, εντούτοις, εθνικό τους συγγραφέα, τώρα πρέπει να ενταχθούν όλοι στην εθνική τους πλέον λογοτεχνία.

Μετά τις κοσμογονικές μεταβολές της δεκαετίας του 1990, την αποσύνθεση του ανατολικού συγκροτήματος και την απορράκωση της ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, από την οποία προέκυψαν νέες χώρες, νέες λογοτεχνίες και νέες γλώσσες ή διαλεκτικά τμήματα, η ανθρωπο-γεωγραφία, η εδαφική ανασυγκρότηση και η πνευματική ανακατανομή μετέβαλαν άρδην και το λογοτεχνικο-αισθητικό τοπίο της περιοχής. Προέκυψαν νέες ανάγκες και τέθηκαν νέα κριτήρια που να ανταποκρίνονται στη σύγχρονη βαλκανική εθνολογική, κρατική και γλωσσολογική διασπορά. Την νέα πραγματικότητα αυτή μετουσιώνει η Ανθολογία.

Στη συλλογή σταχυολογείται μεγάλος αριθμός ανθολογούμενων συγγραφέων, συνολικά 68, διηγημάτων, συνολικά 70, και μεταφραστών, συνολικά 34, από δώδεκα πλέον βαλκανικά κράτη, οι οποίοι καταγράφουν μια καταξίωση στη συνείδηση της κριτικής επιστήμης και ιδίως στην πνευματική συνείδηση του αναγνώστη από πρότερες εκδόσεις, ενώ υπάρχουν πολλές καινούριες μεταφράσεις από τις πιο πρόσφατες διακρίσεις της βαλκανικής διηγηματογραφίας όλων των χωρών.

Από τα γνωστά όνομα της βαλκανικής διηγηματογραφίας συναντούμε ενδεικτικά από την Αλβανία τον Ισμαΐλ Κανταρέ, από τη Βόρεια Μακεδονία τους Βλάντα Ουρόσεβιτς, Τόμισλαβ Οσμανλί και τους αλβανόφωνους Κιμ Μεχμέτι, Σαζμί Μεχμέτι, Σκελζέν Χαλίμι, από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη τους Μέσα Σελίμοβιτς και Ντούμπραβκα Λάλιτς, από τη Βουλγαρία τους Ιβάν Βάζοφ, Ελίν Πελίν, Εμιλιάν Στάνεφ, Ελένα Πέεβα-Νικηφορίδη, Τόντορ Τόντοροβ, από την Ελλάδα τους Αργύρη Εφταλιώτη, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, έως τον Πέτρο Τατσόπουλο, από το Κόσοβο τον Εκρέμ Μπάσα έως τον Αλμπίν Μεχμέτι, από την Κροατία τον Μιροσλάβ Κρλέζα και τον Ίβαν Σέρσεν, από το Μαυροβούνιο τους Σρέτεν Ασάνοβιτς, Μποσίλικα Πούσιτς, Ζουβντίγια Χότζιτς, από τη Ρουμανία από τον Ιόν Κρεάνγκα έως τον Εουτζέν Ουρικάρουα, από τη Σερβία από τον Ίβο Άντριτς, Μίλοραντ Πάβιτς έως την Αλεξάνδρα Τζούριτσιτς, από τη Σλοβενία από τον Αντρέι Χενγκ έως τον Μαρτ Λέναρντικ και από την Τουρκία από τον Ομέρ Σεϋφεττίν, τον Ορχάν Κεμάλ, τον Ορχάν Παμούκ έως τον Μουράτ Ουγιουρκουλάκ, σε χρονολογική σειρά.

Ως προς την περιεχομενική συγκρότηση, η παρούσα συλλογή καλύπτει όλη τη χρονική έκταση του 20ού και 21ου αιώνα· είναι λιτή, χωρίς περιττή επιστημονική ή βιογραφική πληροφόρηση των ανθολογούμενων συγγραφέων -τέτοια πληροφόρηση ο αναγνώστης μπορεί να αντλήσει από πολλές πηγές, στις οποίες πλέον έχει άμεση πρόσβαση.

Η ανθολογική συλλογή συγκροτήθηκε υπό την επιστημονική επιστασία του Διδάκτορα Ιστορίας του ΑΠΘ Σταύρου Ντάγιου και διακρίνεται για τον επαγγελματισμό και την ιδιαίτερη επιμέλεια στην επιλογή των δημιουργημάτων και την μετάφραση αυτών.

Εκδόσεις Literatus, 2020

Σελίδες 427

Άρης ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ

 

                      

 

 

Ερντογάν, Ισλάμ, Κεμάλ και Αγια-Σοφιά

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη

Ένα από τα προβλήματα που χαρακτηρίζει την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, είναι η αδυναμία σωστής ανάγνωσης, ερμηνείας και κατανόησης των ενεργειών της Τουρκίας απέναντι στη χώρα μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μόνιμη επωδός των πολιτικών μας, οι οποίοι αντί να ερμηνεύσουν σωστά τις ενέργειες της Τουρκίας που στρέφονται εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων, τις αποδίδουν σε «εξαγωγή της κρίσης» που αντιμετωπίζει κάθε φορά η γειτονική χώρα και για κινήσεις εσωτερικής κατανάλωσης.

Επειδή, δε, παρακολουθώ σε καθημερινή βάση τον τουρκικό Τύπο, για να ευσταθεί μια τέτοια ερμηνεία, ότι δηλαδή οι κινήσεις της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας στοχεύουν στην τουρκική κοινή γνώμη, θα πρέπει κάθε φορά οι τουρκικές εφημερίδες να έχουν πρωτοσέλιδο τις τουρκικές προκλητικές ενέργειες, για να ικανοποιήσουν τις λαϊκές μάζες. Και ω του θαύματος, τις περισσότερες φορές, τα θέματα αυτά δεν τα βρίσκεις ούτε στις εσωτερικές σελίδες.

Έναυσμα για το άρθρο αυτό αποτέλεσε η απόφαση του Ερντογάν να διοργανώσει μια φιέστα στην Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως, ανήμερα της Άλωσης της Πόλης και οι ερμηνείες που δόθηκαν από πολιτικούς και αρθρογράφους. Να πούμε λοιπόν και τη δική μας ερμηνεία, παραθέτοντας τις απόψεις και την κρυφή ιδεολογία του πολιτικού Ισλάμ και του Ερντογάν:

Για το πολιτικό Ισλάμ της Τουρκίας, που σήμερα εκπροσωπείται κυρίως από το Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και τον Ταγίπ Ερντογάν, ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε ένα όργανο των ξένων και συγκεκριμένα των Άγγλων και του σιωνιστικού παράγοντα.

Γι’ αυτό, ο Κεμάλ, καθοδηγούμενος από τα συγκεκριμένα κέντρα, δέχτηκε την αποϊσλαμοποίηση της Τουρκίας και την αποκοπή της από το οθωμανικό της παρελθόν.

Για το λόγο αυτό κατήργησε το χαλιφάτο και εγκατέλειψε την οθωμανική γραφή, για το λόγο αυτό διέλυσε τα ισλαμικά τάγματα, για το λόγο αυτό επέβαλε τον δυτικό τρόπο ζωής, ακόμα και στη φορεσιά των Τούρκων. Και όλα αυτά με τη βία.

Επίσης, σύμφωνα με την κρυφή ιδεολογία του πολιτικού Ισλάμ, ο Μουσταφά Κεμάλ και το κόμμα του (CHP, Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα), έγραψαν τη νέα ιστορία που διάσκεται από το 1923 σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης στην Τουρκία, η οποία ιστορία αρχίζει τις αρχές του 20ού αιώνα και κυρίως το 1919, με την εμφάνιση του Κεμάλ στο πολιτικοστρατιωτικό προσκήνιο και τελειώνει με τον θάνατό του. Με άλλα λόγια, μετά το 1923, με την ίδρυση της νέας Τουρκίας, ο Κεμάλ και οι κεμαλιστές, φρόντισαν να αποκόψουν τους Τούρκους από το «ένδοξο» παρελθόν τους και από την πιο νέα –άρα και καλύτερη– θεόσταλτη θρησκεία του κόσμου, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της χώρας και ορατό τον κίνδυνο του διαμελισμού της.

Όλες αυτές τις δεκαετίες οι κεμαλιστές καταπίεζαν τους πολίτες της Τουρκίας, επιβάλοντας με τη βία την κεμαλική ιδεολογία και απαγορεύοντας και την ελεύθερη πολιτική έκφραση του πολιτικού Ισλάμ.

Πρώτα ο Νετζμετίν Ερμπακάν με το Κόμμα της Ευημερίας και τώρα ο Ταγίπ Ερντογάν, με το Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, έρχονται να «γκρεμίσουν» τον κεμαλισμό, που λειτουργούσε επί σχεδόν έναν αιώνα ως μια θρησκευτική σέχτα, με τον Μουσταφά Κεμάλ περίπου ως θεότητα, για να παλινοθρώσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Χαλιφάτο και να καταστήσουν το Ισλάμ ξανά καθοριστικό παράγοντα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Γι’ αυτό, ο πραγματικός αντίπαλος του Ερντογάν, δεν είναι τα κόμματα και οι ηγέτες της αντιπολίτευσης, αλλά ο ίδιος ο Μουσταφά Κεμάλ, που η μορφή του είναι παντού και εξουσιάζει ακόμα σοβαρά τμήματα του κράτους και της κοινωνίας. Ένα από τα εγκλήματα που διέπραξε ο Κεμάλ, ήταν να κλείσει την Αγία Σοφία το 1931 στην ισλαμική προσευχή και να τη μετατρέψει σε μουσείο με διάταγμα που υπέγραψε το 1935. Αποτελεί ιερή υποχρέωση των πιστών μουσουλμάνων να ξανανοίξουν την Αγία Σοφία και να την ξανακάνουν τζαμί, γιατί αυτό θα έχει έναν τεράστιο συμβολισμό, για την εκ νέου Άλωση της Πόλης, από τα ενεργούμενα της Δύσης και του σιωνισμού.

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η κρυφή ιδεολογία του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία και με βάση αυτό κινείται ο Ερντογάν, σε ό,τι αφορά την αποκαθήλωση του Κεμάλ και την παλινόρθωση του Χαλιφάτου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με βάση τα παραπάνω, μπορούμε να ερμηνεύσουμε μια σειρά ενεργειών του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και εν προκειμένω, τη φιέστα που διοργάνωσε στην Κωνσταντινοιύπολη και την Αγιία Σοφία, τις 29 Μαΐου 2020, μαύρη επέτειο της Άλωσης της Πόλης από τους Οθωμανούς.

pontos-news.gr

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΚΑΙ Η «ΠΑΝΔΗΜΙΑ»

Από
anixneuseis
-
0

Κλεάνθης Γρίβας

31 Μάϊου 2020

 Η διαχείριση μιας κρίσης, μέσω της οποίας οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι ενώ εκατομμύρια χάνουν τη δουλειά τους

See: The United Nations New World Order Plan

https://unnwo.org/

Από την Παγκόσμια Νέα Τάξη της «Κοινωνίας των Εθνών» (1918)

στην Παγκόσμια Νέα Τάξη του Ο.Η.Ε. (2008 και 2020)

ΑΠΟ ΤΗΝ (ΑΝΕΠΙΤΥΧΗ) ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ (ΚτΕ, 1918)

Η Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ) ιδρύθηκε το 1919 από τις στάχτες της Α’ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής (1914-1918) με αμερικανική πρωτοβουλία, με την επιμονή του προέδρου των ΗΠΑ Woodrow Wilson (Γούντροου Ουΐλσον) στο Διάγγελμα των 14 σημείων που εκφώνησε στις 8 Ιανουαρίου 1918. Η ΚτΕ συγκροτήθηκε με βάση την Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919) με την οποία τερματίστηκε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, με την υπόσχεση του αφοπλισμού, της πρόληψης του πολέμου, της ενίσχυσης της συλλογικής ασφάλειας μέσω διπλωματικών διαπραγματεύσεων και της βελτίωσης της ζωής σε παγκόσμια κλίμακα, ως φορέας και εγγυητής της διαρκούς ειρήνης, παρόλο που αδυνατούσε να παίξει αυτό το ρόλο γιατί δεν διέθετε δική της στρατιωτική δύναμη για να επιβάλει τις «αποφάσεις» της. Έτσι, μέσα από τις συνεχείς (ατιμώρητες) παραβιάσεις των καταστατικών αρχών της ΚτΕ από τα κράτη-μέλη της κατά την ταραγμένη δεκαετία του 1930 (Ιταλία, Γερμανία, κ.α.), οδηγήθηκε στον εξ’ ασιτίας θάνατο και η υπόσχεση της διαρκούς ειρήνης (υπό την επίδραση της οποίας, ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος χαρακτηρίστηκε αφελώς ως «ο πόλεμος που έθετε τέλος σε όλους τους πολέμους), μέσα σε 20 μόλις χρόνια κατέληξε σε μια δεύτερη –ακόμη βιαιότερη και ανθρωποκτόνα–  παγκόσμια ανθρωποσφαγή.

ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΤΟΥ Ο.Η.Ε (2008 και 2020)

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) ιδρύθηκε το 1945 από τις ερείπια του Β’ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής (1939-1945) με αμερικανική πρωτοβουλία, με την επιμονή του προέδρου των ΗΠΑ Franklin Delano Roosevelt (Φραγκλίνου Ρούζβελτ), με τις ίδιες υποσχέσεις και τις ίδιες αδυναμίες: Όλη η εξουσία ήταν συγκεντρωμένη στα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού που διέθεταν το δικαίωμα της αρνησικυρίας (βέτο), ενώ η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ που απαρτίζονταν από αντιπροσώπους όλων των κρατών-μελών διέθετε μόνο «εξουσία» ψηφισμάτων και όχι αποφάσεων, η εφαρμογή των οποίων εξαρτιόταν απολύτως από τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Συνεπώς, η εξέλιξη του ΟΗΕ ήταν λίγο-πολύ προκαθορισμένη εξαρχής: Η Γενική Συνέλευση παρείχε δημοκρατική νομιμοφάνεια στη λειτουργία του Οργανισμού και τα 5 μόνιμα μέλη μονοπωλούσαν την εξουσία των αποφάσεις και των εκτελέσεών τους.

Το 2020, εν μέσω της νέκρωσης της οικονομίας και της κοινωνίας σε πλανητικό επίπεδο εξαιτίας της «πανδημίας», αποκαλύφθηκε ότι ήδη από το 2008 που εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση, ο ΟΗΕ είχε επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα αντίδρασης των κυρίαρχων ελίτ που τιτλοφορούνταν Πρόγραμμα της Παγκόσιας Νέας Τάξης. Σύμφωνα με την σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα του:

«Το Πρόγραμμα της Παγκόσμιας Νέας Τάξης του ΟΗΕ είναι μια παγκόσμια πρωτοβουλία υψηλού επιπέδου που θεσπίστηκε το 2008 για να προωθήσει ένα νέο οικονομικό μοντέλο, μια νέα πολιτική τάξη και, γενικότερα, μια παγκόσμια νέα τάξη για την ανθρωπότητα, η οποία επιτυγχάνει τους παγκόσμιους στόχους του ΟΗΕ για την αειφόρο ανάπτυξη έως το 2030, και την ευτυχία, την ευημερία και την ελευθερία όλης της ζωής στη Γη έως το 2050… Προώθηση ενός νέου οικονομικού προτύπου Happytalism από το 2008». [βλ. https://unnwo.org/]

 Σ’ αυτή την ανάρτηση του ΟΗΕ, αποκαλύπτεται η ύπαρξη και η εφαρμογή ενός Προγράμματος μιας Παγκόσμιας Νέας Τάξης (στο οποίο συμμετέχουν όλοι οι οργανισμοί του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένου και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας/Αρρώστιας) το οποίο υπόσχεται να μας κάνει όλους «ευτυχισμένους» από το έτος… 2050. (!!!)

Στο πλαίσιο αυτού του Προγράμματος ο όρος «καπιταλισμός» έχει αντικατασταθεί από τον όρο «Happytalism»  που προσδιορίζεται ως «ένα Νέο Οικονομικό Μοντέλο που θέτει την ευτυχία, την ευημερία και την ελευθερία στο κέντρο  των μοντέλων και των συστημάτων της ανάπτυξης του ανθρώπου, για όλη του τη ζωή». 

Το Πρόγραμμα της Παγκόσμιας Νέας Τάξης του ΟΗΕ παραπέμπει ευθέως στον «Γενναίο Καινούριο Κόσμο» του Aldus Huxley, όπου η πληθυσμιακή και κοινωνική  σταθερότητα εξασφαλίζεται με την παραγωγή καθορισμένου αριθμού μεταλλαγμένων ανθρωποειδών που η «ευτυχία» τους συντηρείται με τη χορήγηση της Soma.

Κι εδώ παρεμβαίνει ο διεφθαρμένος και αναξιόπιστος Παγκόσμιος Οργανισμός Αρρώστιας (ΠΟΥ), η «Πανδημία», η Big Tech, η εξωνημένη Ιατρική Συντεχνία και η Big Pharma με τα υπό εξέλιξη εμβόλιά της που τροποποιούν το γενετικό υλικό των ανθρώπων (DNA και RNA).

Στις 30 Μάϊου 2020, ο Brian Shilhavy, εκδότης του Health Impact News, δημοσίευσε μια έκθεση σύμφωνα με την οποία το σχέδιο για την ανάπτυξη μιας Παγκόσμιας Νέας Τάξης μέσω των Ηνωμένων Εθνών δεν είναι πλέον μια «θεωρία συνωμοσίας», αλλά μια εν εξελίξει πραγματικότητα, δεδομένου ότι τα σχετικά σχέδια έχουν δημοσιευτεί.

Βλ. Η «Παγκόσμια Νέα Τάξη» του ΟΗΕ έχει δημοσιευτεί: Δεν είναι πλέον μια «Θεωρία Συνωμοσίας»

Ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα της «Πανδημίας» είναι ότι οι πλουσιότεροι άνθρωποι στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο αύξησαν αμέσως τον πλούτο τους, ενώ την ίδια στιγμή εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους και χιλιάδες εκατομμύρια μικρές επιχειρήσεις καταστράφηκαν.

R.F. KENNEDY, Jr: Η ΚΛΟΠΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΕΛΙΤ

Στις 29 Μαΐου 2020, ο Robert F. Kennedy, Jr., σε άρθρο του με τίτλο «Ενώ η Καραντίνα καταστρέφει την οικονομία, οι 5 πλουσιότεροι άνθρωποι των Ηνωμένων Πολιτειών έγιναν πλουσιότεροι κατά 75 δισεκατομμύρια δολάρια», γράφει:

 «Στην αρχή της καραντίνας, προειδοποίησα ότι οι ισχυροί και οι δισεκατομμυριούχοι θα εκμεταλλεύονταν την κρίση για να επιταχύνουν την επιβολή της επιτήρησης και του αυταρχικού ελέγχου του πληθυσμού, με στόχο να μετατρέψουν την Αμερική σε Κράτος Εθνικής Ασφάλειας, να σχεδιάσουν την τελική εκκαθάριση της μεσαίας τάξης της Αμερικής και να μεταφέρουν τον πλούτο της σε μια ομάδα πλουτοκρατών της Big Data, Big Telecom και της Big Pharma.

Ήδη, μετασχηματιζόμαστε γοργά από μια υποδειγματική δημοκρατία σε ένα τυραννικό αστυνομικό κράτος που λειτουργεί υπό την διεύθυνση της Big Data, της Big Telecom, της Big Pharma, του Ιατρικού Καρτέλ και της «κοινότητας» των Υπηρεσιών Πληροφοριών των ενόπλων δυνάμεων και της βιομηχανίας.

Αυτή η πανεθνική καραντίνα είχε ως αποτέλεσμα να κλείσουν μόνιμα  πάνω από 100.000 μικρές επιχειρήσεις, να χαθούν 38 εκατομμύρια θέσεις εργασίας  και  27 εκατομμύρια Αμερικανοί να χάσουν την υγειονομική τους ασφάλιση, ενώ η υπερπλούσια ελίτ γίνεται όλο και πλουσιότερη και η μεσαία τάξη φθίνει. Σύμφωνα με μια έκθεση της Americans For TaxFairness (Αμερικανοί για τη φορολογική δικαιοσύνη), οι δισεκατομμυριούχοι αυξάνουν τον πλούτο τους πέρα ​​από κάθε φαντασία.

Από τις 18 Μαρτίου, που επιβλήθηκε το lockdown μέχρι τις 19 Μαΐου 2020, η συνολική καθαρή αξία των Bill Gates (Microsoft), Jeff Bezos (Amazon) Mark Zuckerberg (Facebook), Warren Buffett (Berkshire Hathaway) και Larry Ellison (Oracle) αυξήθηκε κατά  75,5 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με τα  στοιχεία του Forbes, ο συνολικός πλούτος των 630 δισεκατομμυριούχων των ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 434 δισεκατομμύρια δολάρια (15%), από 2,948 τρις δολάρια σε 3,382 τρις δολάρια.

Η High Tech είναι απαραίτητη για το κράτος επιτήρησης. Η Microsoft (Bing), το Facebook και το Amazon διευκολύνουν την αποκέντρωση των πολιτών υπό τον ασφυκτικό έλεγχο μιας στρατιωτικοποιημένης ολιγαρχίας, που επιβάλλει λογοκρισία ενάντια σε κάθε έκφραση διαφωνίας.

– Ο πλούτος του Zuckerberg αυξήθηκε κατά  46,2%  (αύξηση 25,3 δις δολάρια),

– του Bezos κατά 30,6% (αύξηση κατά 34,6 δις δολάρια),

– του Bill Gates κατά  8,2%  (αύξηση κατά 8 δις δολάρια).

 Αυτή την εβδομάδα, lockdown, οι μετοχές τους έφτασαν στα υψηλότερα επίπεδα όλων των εποχών: Οι μετοχές της Amazon  αυξήθηκαν κατά 29% από τον Ιανουάριο και του  Facebook αυξήθηκαν κατά 10%.

Και άλλοι «Τιτάνες» της τεχνολογίας είδαν τα χαρτοφυλάκιά τους να αυξάνονται. Το χαρτοφυλάκιο:

– του Buffett αυξήθηκε κατά 0,8% (έως 564 εκατομμύρια δολάρια),

– του Larry Ellison κατά 11,9% (έως 7 δις δολάρια),

– του Musk κατά 48% (έως 11,8 δις δολάρια).

Μεταξύ των δισεκατομμυριούχων που αυξάνουν τον πλούτο τους σε συνθήκες δημόσιας δυστυχίας, περιλαμβάνονται ο Michael Dell, “βαρόνος” της τεχνολογίας και ο Rupert Murdoch, “βαρόνος” της Big Pharma και της Big Μedia. Αυτοί οι “βαρόνοι” χρειάζονται ένα αστυνομικό κράτος επιτήρησης, ελέγχου και επιβολής για να προστατεύουν τα άνομα κέρδη τους από τη δημόσια οργή».

(βλ.https://childrenshealthdefense.org/news/as-the-quarantine-guts-the-economy-americas-five-wealthiest-people-have-gotten-75-billion-dollars-richer/

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΗΣΤΟΒΑΡΟΝΟΥΣ ΤΟΥ 1865 ΣΤΙΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΕΛΙΤ ΤΟΥ 2020

«Οι σημερινές κυρίαρχες ελίτ του πλούτου στις ΗΠΑ, κατάγονται από τους ληστοβαρόνους του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου  (1861-1865). Ληστοβαρόνοι ονομάζονταν οι μαυραγορίτες που αναδείχτηκαν σε κορυφαίους παράγοντες οικονομικής ισχύος κάνοντας λαθρεμπόριο όπλων, εφοδίων, τροφίμων, ποτών, κ.α., κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Απ’ αυτούς τους μαυραγορίτες, που εκμεταλλεύτηκαν ανελέητα την κατάσταση ανάγκης που διαμορφώθηκε κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, προέκυψαν οι νέες βιομηχανικές και τραπεζικές αυτοκρατορίες των Rockefeller, Carnegie, DuPont, Vanderbilt, Morgan και άλλων, οι οποίες, εν συνεχεία, συγχωνεύτηκαν σε εταιρείες και δημιουργήθηκαν κοινοπραξίες και τραστ που ελέγχουν κάθε πλευρά της οικονομικής ζωής.

Το πρώτο τραστ που δημιουργήθηκε ήταν η εταιρεία Standard Oil που κατείχε 14 και έλεγχε άλλες 26 εταιρείες. Το 1900, υπήρχαν στις ΗΠΑ 181 τέτοια βιομηχανικά μονοπώλια, με πιο αντιπροσωπευτικό ανάμεσά τους την Εταιρεία Χάλυβα των ΗΠΑ (1901), ένα τραστ των χαλυβουργιών των Carnegie, Morgan και άλλων, που συγκέντρωσε υπό κοινό έλεγχο 228 εταιρείες και έλεγχε το 70% της εθνικής παραγωγής χάλυβα και σιδήρου».

(Κλεάνθης Γρίβας, Πλανητική Κυριαρχία και Ναρκωτικά: τα ναρκωτικά ως εργαλείο της Αμερικανικής Εσωτερικής και Εξωτερικής Πολιτικής. Πρόλογος: Γιάννης Μανωλεδάκης. Λιβάνης 1997, Ιανός 2006)

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ (Fed)

Βασικό εργαλείο για την εφαρμογή του Προγράμματος της Παγκόσμιας Νέας Τάξης του ΟΗΕ είναι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed), ένα εξωσυνταγματικό όργανο που συγκροτήθηκε από ιδιώτες τραπεζίτες στις 23 Δεκεμβρίου 1913 με την ψήφιση του νόμου Federal Reserve Act, στις συνθήκες της σοβαρότατης τραπεζικής κρίσης του 1907. Αυτοί οι ιδιώτες τραπεζίτες έχουν σφετεριστεί δύο βασικές προνομίες του κράτους: την έκδοση του χρήματος και τον διακανονισμό της νομισματικής πολιτικής (των ΗΠΑ και, κατ’ επέκταση, όλου του κόσμου). Και τις ασκούν ανεξέλεγκτα και εν κρυπτώ, αποτελώντας μια ευθεία απειλή για την ελευθερία των Αμερικανών.

Ο Dr. Ron Paul, πρώην μέλος του Κογκρέσου των ΗΠΑ, λέει ότι το «Βαθύ Κράτος» (Deep State) είναι σε θέση να το κάνει αυτό, δεδομένου ότι μέσω της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας (Fed) οι Παγκοσμιοποιητές ελέγχουν τη νομισματική πολιτική όλου του κόσμου. Όπως εξηγεί, χωρίς την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ και την ικανότητά τους να δημιουργούν χρήματα εκ του μη όντος, η αντίδραση στον κοροναϊό με το πλανητικό lockdown, ποτέ δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί. Και αναλύει τον ρόλο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας (Fed) των ΗΠΑ στην εν εξελίξει «Πανδημία» στην καθημερινή του εκπομπή, The Liberty Report:

 «Ποιος κατέχει τη Fed; Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ είναι ένα μονοπώλιο που δημιουργείται από τη συνταγματική κυβέρνηση. Χάρη σ’ αυτή, οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί μπορούν να ενεργούν απερίσκεπτα, και ο υπόλοιπος πληθυσμός να υφίσταται τις συνέπειες των ενεργειών τους και καταβάλλει το τίμημά τους.

Χωρίς τη Fed, τόσο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση όσο και οι κυβερνήτες των πολιτειών θα είχαν αναγκαστεί να ενεργήσουν πιο ορθολογικά. Χωρίς την Fed, το lockdown των πολιτειών θα ήταν αδιανόητο. Αλλά τώρα, η άνευ προηγουμένου ζημία έχει γίνει και οργανώνεται η “διάσωση” της οικονομίας από τη Fed. Όσο υπάρχει η Fed, οι Αμερικανοί πολίτες πρέπει να πληρώσουν (και θα συνεχίσουν να πληρώνουν) το κόστος της ζημιάς. Η Fed καθιστά δυνατούς τους ατελείωτους πολέμους… και αυτή ενεργοποίησε την τυραννία με πρόσχημα τον Coronavirus».

Το σχέδιο της Παγκόσμιας Νέας Τάξης του ΟΗΕ  αντικαθιστά τα οικονομικά συστήματα του κόσμου με κάτι που ονομάζεται «Happytalism», προσφέροντας «ένα νέο οικονομικό σύστημα, κοινωνικοπολιτική φιλοσοφία και πρότυπο ανθρώπινης ανάπτυξης που τοποθετεί την υπεροχή της ευτυχίας, της ευημερίας και της ελευθερίας στο κέντρο της ανθρώπινης ανάπτυξης και όλης της ζωής».

Αλλά, αποφεύγει να προσδιορίσει το αντίτιμο με το οποία θα προσφερθεί αυτή η «ευτυχία» από την Παγκόσμια Νέα Τάξη και ποιος θα καθορίσει το περιεχόμενο της προσφερόμενης «ευτυχίας».

Κλεάνθης Γρίβας

Οι ευθύνες της Λευκωσίας στα ελληνοτουρκικά αδιέξοδα

Από
anixneuseis
-
3

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (EE), που συνήλθε στις 15 Μαΐου, αφού καταδίκασε στην κοινή δήλωση των ΥΠΕΞ την τουρκική πρακτική των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων της Ελλάδος όσο  και την εξορυκτική δραστηριότητα της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ προέβη και σε μια “αποκάλυψη”: Η δήλωση καλωσόριζε την πρόσκληση της Κύπρου προς την Τουρκία να «διαπραγματευθούν καλή τη πίστη» τα όρια των θαλάσσιων οικονομικών τους ζωνών (Καθημερινή 16/5/2020). Αφού λοιπόν η Λευκωσία θεωρεί διαπραγματεύσιμα τα όρια της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας γιατί δεν προέβη εξ αρχής σε αυτή την πρόσκληση που ήταν ούτως ή άλλως επιβεβλημένη διότι η οριοθέτηση μιας ΑΟΖ απαιτεί τη συμφωνία των εμπλεκομένων κρατών ή την προσφυγή στη Χάγη; Αφού δεν συμφώνησαν οι δύο πλευρές ή δεν προσέφυγαν στη Χάγη, τότε από πού συμπεραίνει ο πρόεδρος Αναστασιάδης τον βαθμό στον οποίο παραβιάζονται τα όρια της κυπριακής ΑΟΖ; Δεν προκαλεί εντύπωση ότι ενώ το θέμα της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο παραμένει ανεπίλυτο επί δεκαετίες, στην Ανατολική Μεσόγειο το αντίστοιχο πρόβλημα της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Τουρκία, στο οποίο εμπλέκεται και η τουρκοκυπριακή κοινότητα, έχει θεωρηθεί εξ ορισμού λυμένο, καίτοι μονομερώς, σε σημείο ώστε να καταγγέλλεται η παραβίασή του;

Γιατί άλλαξε πολιτική η Λευκωσία και απευθύνει πρόσκληση στην Τουρκία για διαπραγματεύσεις; Καθοριστική ήταν η κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου εξ αιτίας της πανδημίας που είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση από την κυπριακή ΑΟΖ των πετρελαϊκών κολοσσών. Η Κυπριακή Δημοκρατία έπαψε να αποτελεί μήλον της έριδος για την προίκα της και αυτό θα ισχύσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρις ότου δηλαδή συνέλθουν οι εταιρείες από την πετρελαϊκή κρίση για να επενδύσουν εκ νέου σε έρευνες. Πρόσθετα ήταν οι παράνομες γεωτρήσεις του Γιαβούζ στα οικόπεδα 7 και 8 της κυπριακής ΑΟΖ που είχαν παραχωρηθεί στην Total και στην Eni χωρίς καμιά αντίδραση από την Γαλλία που εμφανίζεται ως προστάτιδα δύναμη και την Ιταλία. Είναι και η διαφαινόμενη προσέγγιση του Ισραήλ με την Τουρκία με υποβολέα προφανώς την Ουάσινγκτον και με επίκεντρο το Ιντλίμπ και τη Συρία όπου «ισραηλινά αεροσκάφη και drones επιχειρούν ήδη με την άδεια της Άγκυρας εναντίον στρατιωτικών στόχων» σύμφωνα με το άρθρο του Ισραηλινού επιτετραμμένου στην Άγκυρα, Ρόι Γκιλάντ, στον τουρκικό Τύπο. Είναι η εμμονή της Ουάσινγκτον να υποστηρίζει τα «νόμιμα συμφέροντα» της Τουρκίας στη Συρία απέναντι στην κυβέρνηση του προέδρου Άσαντ «και τους Ρώσους συμμάχους του», στα πλαίσια της προσπάθειας των ΗΠΑ να αποσπάσουν την Τουρκία από την επιρροή της Μόσχας. «Κατανοούμε τα απαντητικά πλήγματα της Τουρκίας στις δυνάμεις του καθεστώτος, είχε δηλώσει τον περασμένο Φεβρουάριο ο ειδικός απεσταλμένος της Ουάσινγκτον για το Συριακό Τζέιμς Τζέφρι. Αναζητούμε τρόπους με τους οποίους μπορούμε να βοηθήσουμε ως σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ», πρόσθεσε. Για να συμπληρώσει με νόημα .πως η χώρα του και η Τουρκία έχουν «κοινούς γεωστρατηγικούς στόχους σε Συρία και Λιβύη». Το γεγονός όμως που αναθεώρησε εντελώς τη στάση της Λευκωσίας είναι οι εξελίξεις στη Λιβύη. «Η Λιβύη είναι πλέον της Τουρκίας», αναφέρει ο τίτλος ενημερωτικού σημειώματος τους Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, γεγονός που ενισχύει το τουρκολιβυκό μνημόνιο για την ΑΟΖ των δύο κρατών. Όμως, η χειρότερη εξέλιξη για τη χώρα μας και την Κυπριακή Δημοκρατία είναι η τάση εντός του ΝΑΤΟ, με υποβολέα τις ΗΠΑ, να ερμηνεύουν την τουρκική παρουσία στη Λιβύη ως “ανάχωμα” στη ρωσική επιρροή. Όλα αυτά άλλαξαν άρδην το σκηνικό.

Οι ευθύνες της πολιτικής της Λευκωσίας για τη συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου είναι τεράστιες όπως και της Αθήνας που σύρεται στην κυριολεξία από τις αποφάσεις της Λευκωσίας, προφανώς διότι έχουν κοινό υποβολέα, τη Γαλλία. Αποδεικνύεται λανθασμένη η εναπόθεση των εθνικών μας δικαίων στις καταδίκες της Τουρκίας από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, που έχουν τυπικό μόνον χαρακτήρα, διότι η ΕΕ είναι εντελώς απούσα από τη διαμόρφωση ακόμη και των περιφερειακών εξελίξεων. Αποτελεί μάλιστα ακραία αντίφαση, η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών μελών του ΝΑΤΟ ως μέλη της ΕΕ να καταδικάζουν τη Τουρκία για την εξορυκτική δραστηριότητά της στην κυπριακή ΑΟΖ και ταυτόχρονα ως μέλη του ΝΑΤΟ  να επιβραβεύουν την τουρκική παρουσία στη Λιβύη ως “ανάχωμα” στη ρωσική επιρροή. Διότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο αγνοεί την κυπριακή ΑΟΖ.

Πού εντοπίζονται οι ευθύνες της Λευκωσίας στη συνομολόγηση του μνημονίου Ερντογάν – Σάραζ που επέτεινε τα ελληνοτουρκικά αδιέξοδα; Tο Συμβούλιο Αρχηγών υπό τον πρόεδρο Αναστασιάδη απέρριψε τον περασμένο Αύγουστο την πρόταση του  Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί με την οποία ζητούσε τη συγκρότηση κοινής επιτροπής υδρογονανθράκων, για τον διαμοιρασμό των κερδών από τις υφιστάμενες αδειοδοτήσεις με τη δημιουργία κοινού ταμείου  καθώς και τη συνεργασία με την ελληνοκυπριακή πλευρά στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων γύρω από την Κύπρο. Είναι φανερό ότι αποδοχή της πρότασης Ακιντζί, που προηγήθηκε μήνες του συμφώνου Ερντογάν – Σάραζ, θα αποστερούσε από την Άγκυρα κάθε επιχείρημα ώστε να προβεί στη συνομολόγηση του συμφώνου με την κυβέρνηση του Σάραζ. Διότι θα ήταν αδιανόητο να συζητούν οι δύο κοινότητες  (με τη συναίνεση προφανώς και της Άγκυρας που ενέκρινε την επιστολή Ακιντζί και καυτηρίασε επανειλημμένα την απόρριψή της) για την κατανομή των ενεργειακών πηγών εντός της κυπριακής ΑΟΖ και ταυτόχρονα ο Ερντογάν να συνυπογράφει με τον Σάραζ το σύμφωνο που αγνοεί (μηδενίζει) την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ακόμη μάλιστα και στην περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, θα καθυστερούσε σημαντικά την υπογραφή του, γεγονός που πιθανότατα θα έδινε το χρονικό περιθώριο επικράτησης του στρατάρχη Χαφταρ που ήταν στρατιωτικά σε θέση ισχύος έναντι του Σάραζ. Επί πλέον θα έφερνε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, πέρα από τις δύο κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας, την Ελλάδα και την Τουρκία και στην περίπτωση της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων θα ήταν ένα πρώτο βήμα για τη Χάγη. Ταυτόχρονα η αποδοχή της πρότασης θα ενίσχυε μεταξύ των τουρκοκυπρίων τη θέση του διαλλακτικού και υπέρμαχου της επίλυσης του Κυπριακού Ακιντζί για την επανεκλογή του.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

31/5/2020

 

Η Αγία Σοφία είναι πολιτιστικό μνημείο

Από
anixneuseis
-
4

του παναγιώτη Μπαλακτάρη, Δικηγόρου

Για τους απανταχού Έλληνες η επίσκεψη στην υπέρλαμπρη Αγία Σοφία της Κωνσταντινουπόλεως είναι συγχρόνως ευσεβής πόθος και επώδυνο γεγονός. Το θαυμάσιο οικοδόμημα κατασκευάστηκε το 537 μ.Χ. από τους Ανθέμιο και Ισίδωρο. Η φημισμένη κραυγή του Ιουστινιανού «Νενίκηκά σε Σολομών», όταν η ανέγερση αποπερατώθηκε, δικαιολογείται από το μέγεθος και την αξία του ναού. Λάμπρυνε για περισσότερα από χίλια χρόνια τον κόσμο ως ορθόδοξος καθεδρικός ναός και συνεχίζει να τον στολίζει, έστω και κατόπιν μουσουλμανικών παρεμβάσεων. Θα μπορούσαμε εύστοχα να ισχυριστούμε ότι ήταν η Εκκλησία των εκκλησιών στην Πόλη των πόλεων.

Μετά την Άλωση του 1453 ο ναός της Αγίας Σοφίας μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τζαμί και το 1934 σε μουσείο. Παρά ταύτα, η επαφή των Ελλήνων με τον ναό γίνεται πάντοτε υπό συνθήκες ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας. Προσωπικά όταν αντίκρισα από απόσταση τριακοσίων περίπου μέτρων τον ξακουστό υπερυψωμένο τρούλο της (1) το βήμα μου ασυναίσθητα πάγωσε. Πολύ πιο έντονες ήταν οι στιγμές της περιήγησης και της εισόδου…

Τον τελευταίο καιρό εντάθηκε η φημολογία από τις τουρκικές αρχές για ανήκουστη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Στις 29 Μαΐου 2020, όταν εμείς μνημονεύαμε την αποφράδα ημέρα, το τουρκικό καθεστώς διοργάνωσε φιέστα αναπόλησης της κατάκτησης. Στήθηκε ένα υπερβολικά κακόγουστο σκηνικό με ψεύτικα τείχη και στο τέλος αναγνώστηκε το Κοράνι εντός της Αγίας Σοφίας.

Ωστόσο η Αγία Σοφία πλέον αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς και προστατεύεται από την Συνθήκη της UNESCO για την προστασία των Μνημείων και Χώρων Παγκόσμιας Κληρονομιάς του 1972 (2). Στόχος της UNESCO είναι η προστασία των Μνημείων από φθορές και καταστροφή, προκειμένου αυτά να κληροδοτηθούν στις γενιές του μέλλοντος. Η Αγία Σοφία πληροί πλείονα κριτήρια της Συνθήκης. Συγκεκριμένα, πληροί το πρώτο κριτήριο, διότι είναι αριστούργημα μοναδικής αρχιτεκτονικής και το δεύτερο κριτήριο, διότι έχει ασκήσει αξιόλογη επίδραση στην εξέλιξη και διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής, στην οργάνωση του χώρου και στην τέχνη των μνημείων. Παρότι αρμόδια για την διαφύλαξη των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς είναι τα κράτη στα οποία αυτά κείνται, δυνάμει του άρθρου 6 παρ. 1 της Συνθήκης αναγνωρίζεται και το καθήκον της διεθνούς κοινότητας να διατηρούνται τα Μνημεία αυτά αναλλοίωτα. Σημειωτέον ότι βάσει της διάταξης του άρθρου 6 παρ. 3 τα κράτη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να απέχουν από ενέργειες που αμέσως ή εμμέσως αλλοιώνουν τον χαρακτήρα των Μνημείων. Η Τουρκία δεσμεύεται από τις προαναφερθείσες διατάξεις, δοθέντος ότι έχει επικυρώσει την Συνθήκη το 1983.

Η Ελλάδα μπορούσε και έπρεπε να έχει αντιδράσει εκ των προτέρων σθεναρώς. Ομοίως έπρεπε να έχουν προβάλει αντιρρήσεις θεσμικοί φορείς της Ελλάδος οι οποίοι ενημερώθηκαν εγκαίρως. Αντ’ αυτού, σιγή. Τέτοια που μας κάνει αβίαστα να αναρωτιόμαστε τι θα είχε συμβεί στην αντίστροφη περίπτωση. Αν, δηλαδή, οι ελληνικές αρχές άνοιγαν ένα μουσείο που ήταν τζαμί για να διαβαστούν τα Ευαγγέλια. Φανταστείτε επί παραδείγματι να εκδηλωνόταν πρόθεση ορθοδόξου ιεράρχη να αναγνωστούν περικοπές της Καινής Διαθήκης στο τζαμί Τζισταράκη που δεσπόζει στην πλατεία Μοναστηρακίου στην Αθήνα. Υπάρχει η βεβαιότητα ότι θα είχαν εκφράσει σοβαρές διαμαρτυρίες όχι μόνον η Τουρκία αλλά και θεσμικοί φορείς της Ελλάδος, ακόμη και ΜΚΟ. Και δικαιολογημένα. Γιατί λοιπόν αυτή η αλαλία από ελληνικής πλευράς;

Η τουρκική ηγεσία προαναγγέλλει τις επόμενες ενέργειές της και εν συνεχεία προβαίνει σε αυτές. Η Ελλάδα οφείλει να προειδοποιήσει την διεθνή κοινότητα για την δόλια πρόθεση του τουρκικού καθεστώτος. Συγχρόνως πρέπει να αιτηθεί την πάση θυσία διαφύλαξη της Αγίας Σοφίας ως Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το ίδιο είναι υποχρεωμένοι να πράξουν θεσμικοί φορείς όπως ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος ενημερώνοντας αρμοδίως και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Δικηγορικών Συλλόγων και Κοινοτήτων.

Το τουρκικό καθεστώς και ο πηγάζων εξ αυτού ερντογανισμός είναι παροδικά, ενώ η Αγία Σοφία θα κοσμεί την ανθρωπότητα ες αεί.

1.«Με τον τεράστιο ανοιχτό εσωτερικό της χώρο, και τον υπερυψωμένο τρούλο, που δεν χρειάζεται κίονες για υποστηρίγματα· από την ίδια της την αρχιτεκτονική δομή, η οποία προσφέρει μυστηριωδώς συνοχή στο σύνολο, χάρη σε μια μαθηματικά υπολογισμένη ένταση που εξουδετερώνει τις πιέσεις, χωρίς να απαιτεί στοιχεία εσωτερικής αντιστήριξης…». Edward N. Luttwak, Η υψηλή στρατηγική της βυζαντινής αυτοκρατορίας, εκδ. Τουρίκη, σελ. 187.

2. https://whc.unesco.org/en/conventiontext/

liberal.gr

ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ: Πρόβα τζενεράλε παγκόμιου ολοκληρωτισμού;

Από
anixneuseis
-
3

του Robert Redeker, φιλοσόφου

Ο κορωνοϊός απέδειξε ότι η επίκληση ύψιστης υγειονομικής ανάγκης, με τη βοήθεια της τηλεόρασης, είναι εγγύηση για την επιβολή δικτατορίας, και μάλιστα παγκόσμιας σε περίπτωση πανδημίας…

Η άνοιξη του 2020 είδε να εμφανίζεται μια νέα μορφή παγκοσμιοποίησης: η αναγωγή, σε όλη τη Γη, όλων των πολιτικών ζητημάτων σε ένα, το οποίο δεν είναι πραγματικά ένα, το υγειονομικό ζήτημα. Ωστόσο, τα κράτη κυριαρχήθηκαν από αυτό το ζήτημα, το ενσωμάτωσαν στο σύστημά τους, για να καταστρέψουν την πολιτική. Όλες οι αερολογίες για το τέλος της παγκοσμιοποίησης, για τον «κόσμο μετά», παραμερίστηκαν μπροστά σε αυτό το σημαντικό γεγονός: τα κράτη, με σπάνιες εξαιρέσεις, επιδόθηκαν στον ίδιο τύπο διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης. Όλα περιόρισαν τις θεμελιώδεις ελευθερίες. Όλα τους έκαναν σχέδια τεχνολογικής παρακολούθησης – την περίφημη “ιχνηλάτηση” – ανθρώπων σαν να ήταν ζώα. Πολλά χρησιμοποίησαν drones σε ρόλο μηχανικών τσοπανόσκυλων. Όλα μεταμόρφωσαν τους κατοίκους τους σε εργαστηριακούς ποντικούς, στους οποίους πειραματίστηκαν νέες μορφές διακυβέρνησης. Μέσα σε λίγους μήνες, εμφανίστηκε ένα είδος αντιπολιτικού παγκόσμιου κράτους, όπου το δίκαιο παραβιάστηκε πλήρως από το νόμο.

Η «Θεολογία» του COVID-19

Μια ανατροπή έγινε από τη μια μέρα στην άλλη: υπό κράτηση στο σπίτι τους, οι λαοί  αποπολιτικοποιήθηκαν. Ξαφνικά, μετατραπήκαμε σε έναν άλλο κόσμο, όμοιο σε μεγάλο βαθμό με τα αστυνομικά κράτη, λες και, απροειδοποίητα μια παγίδα  άνοιξε κάτω από τα πόδια μας. Ένα χαρακτηριστικό δεν τονίστηκε αρκετά: οι λαοί σε κατ’ οίκον περιορισμό, χωρισμένοι σε μεμονωμένα άτομα, δεν είχαν άλλη σχέση με τη συλλογική ζωή παρά μέσω τηλεόρασης. Με άλλα λόγια: είχαν μόνο εικονική ζωή, στις οθόνες. Η τηλεόραση τους κοινοποιούσε τις παραγγελίες, τις οδηγίες, την επίσημη  «αλήθεια». Λίγα πράγματα στην κοινωνία είναι τόσο δραματικά όσο άνθρωποι ή οικογένειες μόνοι τους με την τηλεόραση, όταν κάποιοι προβαίνουν σε τεχνητή εξαφάνιση όλης της εξωτερικής πραγματικότητας. Η τηλεόραση διπλασίαζε τη σωματική φυλάκιση, που εξασφάλιζε η αστυνομία, με μια διανοητική φυλάκιση.

Τι να πω για μια περίοδο – τον πλανητικό περιορισμό – που ξεχώρισε ως αυτή της καταστροφής όλων των ελευθεριών, ακόμα και της γελοιογραφίας (στη Γαλλία, οι δημιουργοί των πανό που γελοιοποιούν τον Εμμανουέλ Μακρόν, οδηγούνταν  συστηματικά στο αστυνομικό τμήμα, λες και, αντί να προστατεύει τους Γάλλους, η αστυνομία πολεμούσε μαζί τους), κάθε ελευθερίας λόγου και κάθε αντιπολίτευσης; Αυτό: οι άνθρωποι υπήρξαν αντικείμενο της προσομοίωσης μιας νέας μορφής ολοκληρωτικού κράτους, του παγκοσμιοποιημένου υγειονολογικού ολοκληρωτισμού. Είναι σημαντικό να εννοήσουμε τη λέξη προσομοίωση με την έννοια ενός επιστημονικού πειράματος που ασκείται σε μεγάλη κλίμακα σε ολόκληρο τον πληθυσμό, που μετατρέπεται σε ινδικό χοιρίδιο.

Είναι σαφές ότι, για όλους τους επίδοξους δικτάτορες, δεν είναι πλέον πολύ δύσκολο – χάρη στο μηχάνημα που συνθλίβει τα μυαλά, όπως έγινε η τηλεόραση, που κατασκευάζει συγκατάθεση, εθελοντική δουλεία – να καταργήσουν όλες τις ελευθερίες. Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη για πραξικόπημα τύπου Pinochet, που πάντα είναι επικίνδυνο: η δήλωση έκτακτης υγειονομικής ανάγκης στηριζόμενη στην τηλεόραση φαίνεται πλέον πιο αποτελεσματική. Ας καταλάβουμε την προσομοίωση σαν μια πρόβα τζενεράλε. Ναι, ο περιορισμός ήταν η «πρόβα τζενεράλε», όπως λένε οι άνθρωποι του θεάτρου, ενός νέου ολοκληρωτισμού. Ήταν ένα πείραμα για ανθρώπους – ζώα, και οι περισσότερες χώρες, για την περίσταση, μετατράπηκαν σε καλά φρουρούμενα ανθρώπινα πάρκα.

«Εποχή του Σιδήρου»

Στην «ομιλία για τη φύλαξη και τη διαποίμανση του ανθρώπου», με θέμα «μια ευρωπαϊκή ποιμενική πολιτική», ο Peter Sloterdijk επισημαίνει αυτούς τους «λόγους που θεωρούν την κοινότητα των ανθρώπων ως ένα ζωολογικό πάρκο που είναι επίσης πάρκο με ενότητες” [Peter Sloterdijk, Rules for the human park (1999), p. 44-45]. Από την αρχή του περιορισμού στα σπίτια, αυτά τα λόγια χρησιμοποιούνται χωρίς ντροπή από πολιτικούς, δημοσιογράφους και γιατρούς. Είναι η μήτρα της λογοδιάρροιας που ξεχύνεται, όλη αυτή την κρίση, από τα μέσα ενημέρωσης από το πρωί έως το βράδυ. Όμως, μπορούμε να αναρωτηθούμε, ποια είναι η χρήση και ο σκοπός τους; Ανακύπτει μια απάντηση: αυτή της δημιουργίας των επαγωγικών συνθηκών δυνατότητας, αυτό που ο Michel Foucault ονόμασε «επιστήμη», μιας προσομοίωσης.

Παρίσι, Απρίλιο 2020: Ερημοι δρόμοι και οι άνθρωποι κλεισμένοι στο «μαντρί». Ο υγειονομικός ολοκληρωτισμός επιβάλλει ο ένοχος να απομονωθεί, και ένοχος είναι ο ίδιος ο λαός!…

 

 

Η υγειονομική κρίση ήταν η ευκαιρία μιας προσομοίωσης ισάξιας της φύσης: αυτή της ουτοπίας του ανθρώπινου πάρκου. Άγρια ή κατοικίδια, τα ζώα δεν έχουν πλέον τίποτε το όντως φυσιολογικό: οι κινήσεις τους παρακολουθούνται όλο και συχνότερα από τσιπ, που εμφυτεύονται στον οργανισμό τους. Ο ζωολογικός κόσμος εξαρτάται τότε από την τεχνική. Η προσπάθεια επιταχύνεται για να μετατρέψει τους ανθρώπους σε υψηλής τεχνολογίας, ζωοτεχνολογικά, όντα  που κυκλοφορούν σε περιοχές – πάρκα εποπτευόμενα ψηφιακά. Εργάζονται λοιπόν για να κατασκευάσουν νέα ημι-φυσιολογικά, ημι-τεχνικά όντα, επιτηρούμενα από drone και τηλεόραση, παρακολουθούμενα από δορυφόρους μέσω των κινητών τους τηλεφώνων. Ανιχνεύσιμα. Η υγειονομική κρίση είναι το πείραμα της διαποίμανσής  τους. Η πειραματική προσομοίωση του ανιχνεύσιμου ανθρώπου. Αυτή η ουτοπία αντικαθιστά την πολιτική με τη διαχείριση των εμπορικών υποθέσεων και το μαντρί ανθρώπινων ροών. Πρόκειται για μια τερατολογική ανθρωποκατασκευή: η εργοστασιακή κατασκευή ανθρώπων που δεν είναι πλέον άνθρωποι, αλλά μίγμα ζώου και ρομπότ.

Η περίφημη επιβεβαίωση του Joseph de Maistre σύμφωνα με την οποία “όλες οι ασθένειες είναι τιμωρίες” [Joseph de Maistre, Les Soirées de Saint-Pétersbourg (1821), τόμος 1, σελ. 61] κατατρέχει τα μυαλά των σύγχρονων ηγεμόνων. Διαμορφώνει τη θεολογία, σιωπηρή και ασυνείδητη, του υγειονομικού ολοκληρωτισμού. Ακόμα καλύτερα: αποτελεί το συλλογικό ασυνείδητο όλων των ηγετών του πλανήτη, καθώς και των αναπληρωτών τους των υπεύθυνων για την προπαγάνδα. Η ασθένεια απαιτεί ένοχο· και ο ένοχος είναι ο λαός! Αυτή η δεισιδαιμονία, ανομολόγητη αλλά πάντα εκφραζόμενη τόσο με υπεκφυγές όσο και ευθαρσώς, όπως συνηθίζουν οι κυβερνήσεις, νομιμοποιεί την παρακολούθηση των πάντων και το νόμο των υπόπτων. Διότι, εκ των πραγμάτων, κάθε πολίτης είναι ύποπτος εκ των προτέρων για διάδοση του κακού· είναι έμμεσα ένοχος, ένοχος σχεδόν επειδή ζει. Η κρίση COVID-19 είναι το απροσδόκητο γεγονός που ανοίγει ολόκληρο το μέλλον σε αυτήν τη δεισιδαιμονία, ικανή να θέσει τους ανθρώπους στη θέση του ένοχου εκ φύσεως. Είναι η πειραματική προσομοίωση μιας νέας Εποχής του Σιδήρου.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.marianne.net/debattons/billets/crise-sanitaire-pour-les-dictateurs-en-herbe-il-n-est-plus-tres-difficile-d

Επικίνδυνος ισλαμικός ολοκληρωτισμός

Από
anixneuseis
-
1

Όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω στο εξαιρετικό άρθρο του BESA που μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε, ο Ισλαμισμός, και κυρίως στην Ιρανική εκδοχή του, αποτέλεσε προνομιακό πεδίο στήριξής του απο αριστερούς διανοούμενους της Δύσης, μεταξύ των οποίων ο Μισέλ Φουκώ. Μέχρι που είδε τα εγκλήματα που διεπράττοντο. Αλλά και μετά απο αυτά τήρησε αιδήμονα σιωπή.
Δυστυχώς απο μια μεγάλη μερίδα “πολυπολιτισμικών” τα εγκλήματα αυτά παραβλέπονται ακόμη και σήμερα, στο όνομα του ιδεολογικού φανατισμού επιβολής μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας.
Ίσως η πολυπολιτισμική αντίληψη να μην είναι κακή ιδέα. Αλλά η συνύπαρξη διαφορετικών λαών, πολιτισμών και θρησκειών προϋποθέτει αλληλοσεβασμό.
Οι άνθρωποι των δυτικών κοινωνιών και των ελεύθερων (καπιταλιστικών) οικονομιών έχουν ξεπεράσει τα σύνδρομα και επιδεικνύουν αυτόν τον σεβασμό.
Δεν τον βλέπουν, όμως, στους ισλαμιστές και στις κοινωνίες που έχουν δημιουργήσει.
Αυτή η πνευματική προστασία της Δύσης προς τον μουσουλμανικό κόσμο πρέπει να αντιμετωπιστεί κριτικά. Διότι πρόκειται περί προστασίας ενός ολοκληρωτικού συστήματος.
Όποιος θα ήθελε να υπενθυμίσει το τι έγινε στις ΗΠΑ τις τελευταίες ημέρες θα μπορούσε να του αντιταχθεί πως, ναι, έγινε αυτό που γνωρίζουμε ότι συνέβη αλλά αυτού του είδους οι εξεγέρσεις (που καλώς συμβαίνουν ως αντίδραση) είναι αδιανόητες σε ισλαμικά ή άλλα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Δεν είναι τυχαίο που πολλοί αριστεροί διανοούμενοι στο τέλος καταλήγουν ότι το πολιτικό παιχνίδι της απελευθέρωσης παίζεται καλύτερα στις δυτικές αστικές δημοκρατίες. Με όλα τα αρνητικά τους.

1...2,4712,4722,473...3,035Σελίδα 2,472 από 3,035