Αρχική Blog Σελίδα 2471

Τουρκία: Τι κρύβει η πρόθεση για έρευνες ανοιχτά των 6 ναυτικών μιλίων

0

Μια ακόμη κρίσιμη κίνηση που οδηγεί σε σοβαρή κλιμάκωση τις ελληνοτουρκικές σχέσεις κάνει η Άγκυρα, καθώς η τουρκική κρατική εταιρία ΤΡΑΟ ζήτησε από την τουρκική κυβέρνηση την άδεια για έρευνες σε οικόπεδα τα οποία βρίσκονται ακόμη και σε μικρή απόσταση από τα χωρικά ύδατα της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κρήτης και εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως αποκάλυψε ο ΣΚΑΙ και ο ανταποκριτής του στην Τουρκία Μανώλης Κωστίδης.

Η Αθήνα πρόκειται να προβεί άμεσα σε διάβημα προς την Τουρκία, ενώ αναμένεται να προβεί και σε ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ αφού βεβαίως εγκριθεί το αίτημα της τουρκικής εταιρίας και δημοσιευθεί επίσημα η χορήγηση των αδειών για έρευνες.

Αν και επισήμως δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί ο χάρτης των Οικοπέδων αυτών, κάτι που θα συμβεί μόλις εγκριθεί η άδεια ερευνών, ο εντοπισμός τους γίνεται με βάση τον επίσημο χάρτη του τουρκικού Υπουργείου Ενέργειας και της Γενικής Διεύθυνσης Μεταλλευτικών και Πετρελαϊκών Υποθέσεων (MAPEG) ο οποίος μέχρι τώρα περιόριζε τις τουρκικές διεκδικήσεις επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας μέχρι τον 28ο Μεσημβρινό (σ.σ. που διατέμνει κάθετα την Ρόδο).

Όμως πλέον μετά την υπογραφή του τουρκολυβικού Μνημονίου η Τουρκία έχει επεκτείνει κατά πολύ προς τα δυτικά τις διεκδικήσεις της και ουσιαστικά όπως έχει δηλώσει επισήμως δεν αναγνωρίζει σε κανένα νησί, ακόμη και του μεγέθους της Κρήτης καμιά θαλάσσια ζώνη πέραν των χωρικών υδάτων τους των 6 ν.μ.

Η αίτηση και η αναμενόμενη έγκριση της για άδεια ερευνών από την ΤΡΑΟ σε αυτές τις περιοχές είναι η πρώτη προσπάθεια για την εφαρμογή και εμπέδωση του τουρκολυβικού Μνημονίου το οποίο οδηγεί στην οικειοποίηση από την Τουρκία όλης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο και αποτελεί πρόκριμα και για το τι θα επιδιώξει η Τουρκία και στο Αιγαίο.

Η Τουρκία επίσης με την κίνηση αυτή εφαρμόζει στην πράξη και τη μονομερή και αυθαίρετη  «οριοθέτηση»,  την οποία ειχε γνωστοποιήσει με ρηματική διακοίνωση  στις 18 Μαρτίου στον ΟΗΕ  με την ευκαιρία του τουρκολυβικου Μνημονίου, ορίζοντας τα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, εξαφανίζοντας όλη την ελληνική υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο ανατολικά  από το όριο των χωρικών υδάτων των 6 νμ των νησιών.

Παράλληλα με την διαδικασία αυτή, η Τουρκία έχει κινηθεί και προς την Λιβύη και όπως έχει γίνει γνωστό από λιβυκά ΜΜΕ η ΤΡΑΟ έχει υποβάλει αίτημα και προς την κυβέρνηση Σάρατζ για άδεια ερευνών και εκτιμάται ότι θα αφορά σε περιοχές που έχουν θεωρηθεί παράνομα ότι εμπίπτουν στην Λιβυκή υφαλοκρηπίδα αλλά πρόκειται για περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας βάσει της αρχής της μέσης γραμμής με υπολογισμό πλήρους επήρειας των νησιών, κάτι που με το τουρκολυβικο Μνημόνιο απέρριψε και η Τουρκία και η Λιβύη.

Πάντως στην περιοχή μεταξύ της Ρόδου και του Καστελόριζου και νοτιοανατολικά της Ρόδου η Τουρκία είχε παραχωρήσει το 2012 τρεις άδειες για έρευνες στην ΤΡΑΟ σε περιοχές εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας προκαλώντας ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όμως οι άδειες αυτές έμειναν για 8 χρόνια ανενεργές .

Στο αίτημα που υπέβαλε τώρα (21 Απριλίου) η ΤΡΑΟ ζητά την επέκταση προς τα δυτικά των δυο αυτών οικοπέδων για τα οποία έχει ήδη εκδοθεί παράνομη άδεια και πέντε νέες άδειες σε περιοχές που ακολουθούν την «ρότα» που χαράχθηκε με το τουρκολυβικό Μνημόνιο.

ΤΟΥΡΚΙΑ

liberal.gr

Η μεγάλη των λαϊκιστών σχολή σε ιστορικό μοναστήρι

0
 liberal.gr
Τρίτη 2 Ιουνίου 2020, 00:03
Η μεγάλη των λαϊκιστών σχολή σε ιστορικό μοναστήρι

Ένα σενάριο που ούτε ο δαιμόνιος Ουμπέρτο Έκο θα μπορούσε να σκαρφιστεί, εκτυλίσσεται στην καρδιά μιας μεσαιωνικής μονής στην Ιταλία. Η ακροδεξιά οργάνωση του Αμερικανού Στιβ Μπάνον κατάφερε να κερδίσει νομικά την τελευταία μάχη στην προσπάθειά της να ιδρύσει σχολείο σε ιταλικό μοναστήρι που μετρά 8 αιώνες ζωής στο Κολεπάρντο (70 χλμ. από τη Ρώμη). Τώρα, λοιπόν, το ιταλικό Υπουργείο Πολιτισμού που εδώ και ένα χρόνο επιχειρεί να σταματήσει τη μετατροπή της μονής, απαντά με ποινικές κατηγορίες.

Μετά από ακρόαση που πραγματοποιήθηκε νωρίτερα αυτό το μήνα,  τρεις δικαστές αποφάσισαν ότι το υπουργείο δεν έχει δικαίωμα να ανακαλέσει την 19ετή μίσθωση του μοναστηριού στον πρώην επικεφαλής στρατηγικό σύμβουλο του Ντόναλντ Τραμπ και στο συνεργάτη του Μπέντζαμιν Χάρνγουελ (είχε διατελέσει συνεργάτης Βρετανού ευρωβουλευτή). Το υπουργείο προσπαθεί να εκδιώξει το δίδυμο από τότε που ανακοίνωσε την πρόθεσή του να μετατρέψει το συγκρότημα, ένα μνημείο που χτίστηκε από Καρθουσιανούς μοναχούς τον 13ο αιώνα, σε μια εκπαιδευτική μονάδα για ακροδεξιούς «σύγχρονους μονομάχους» όπως τους αποκαλεί η οργάνωση (Academy for the Judeo-Christian West). Πρόκειται για ένα είδος camp για λαϊκιστές, όπου θα προσφέρονται μαθήματα ιστορίας, φιλοσοφίας, πολιτικής και θεολογίας σε 250 έως 300 μαθητές κάθε φορά.

Ο ηγέτης των «σύγχρονων μονομάχων»

Ο 68χρονος Μπάνον είναι σφοδρός πολέμιος της ενωμένης Ευρώπης και δεν το κρύβει. Κατά δήλωσή του στη γαλλική εφημερίδα «Le Parisien», έχει βάλει στόχο μάλιστα να τη διαλύσει. «Στις σημερινές γεωπολιτικές και παγκοσμιοποιημένες συνθήκες ο ευρωπαϊκός δρόμος προς την ενοποίηση, πριν απ’ όλα δεν εξυπηρετεί την Αμερική, όπως τη φαντάζεται η τωρινή διοίκησή της. Ο κόσμος αλλάζει και στο ξαναμοίρασμα της τράπουλας, την Αμερική δεν τη συμφέρει να υπάρχει στο παιχνίδι μια ισχυρή Ευρώπη» ομολογεί.

»Με βάση τα σημερινά δεδομένα, στο παγκόσμιο γεωπολιτικό παιχνίδι, έχουμε πλέον μια αντιπαράθεση ανάμεσα σ’ αυτούς που θέλουν ισχυρά έθνη-κράτη και στους άλλους που βλέπουν θετικά την παγκοσμιοποίηση. Δεν υπάρχει πλέον αντιπαράθεση δεξιάς και αριστεράς. Σήμερα έχουμε ανταγωνισμό του εθνικο-λαϊκισμού με τον φιλελευθερισμό της “παγκοσμιότητας”. Και το ερώτημά μου είναι “τι προσφέρει άραγε στον απλό άνθρωπο αυτός ο φιλελευθερισμός;» αναρωτιέται ο πρώην πολιτικός σύμβουλος που ενδεχομένως εκτελεί εντεταλμένη υπηρεσία σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Γιατί η Ιταλία; «Είναι η καρδιά της σύγχρονης πολιτικής» εκτιμά ο Μπάνον, αναφερόμενος στην άνοδο στην εξουσία της ακροδεξιάς Λέγκας, θεωρώντας ότι «εάν αυτό πετύχει εκεί κάτω, μπορεί να πετύχει οπουδήποτε». Άλλωστε, φαίνεται να υπάρχει και μία προβολική ταύτιση του ίδιου με τον Μπενίτο Μουσολίνι. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό The Spectator εξηγεί ότι η «λατρεία» του προς το πρόσωπο του Μουσολίνι είναι κατανοητή, «καθώς μιλάμε για έναν επαναστάστη, ο οποίος εξελίχθηκε στον πρώτο λαϊκιστή της σύγχρονης εποχής και που υπήρξε ο πρώτος δημοσιογράφος εφημερίδων ταμπλόιντ». Καθόλου τυχαίο που ο Μπάνον υπήρξε ιδρυτικό μέλος και προεδρεύων του ιστότοπου Breitbart News, γνωστού για τα αντισημιτικά κηρύγματα μίσους που φιλοξενεί. Παρά το ακροδεξιό του προφίλ, ο Μπάνον επισημαίνει ότι δεν τον χαρακτηρίζει ο όρος φασίστας, κάνοντας λόγο για «θεωρητικές βλακείες». «Λαϊκισμός, φασισμός – ποιος νοιάζεται; Πρόκειται για προσπάθεια αμαύρωσης του λαϊκίστικου κινήματος από τα ΜΜΕ. Ούτε καν σχετίζονται», λέει χαρακτηριστικά.

«Είμαι πολύ ικανοποιημένος με αυτό το αποτέλεσμα. Τώρα ελπίζω να μπορέσω να πραγματοποιήσω το έργο αποκατάστασης της μονής σύμφωνα με το πρόγραμμα που παρουσιάσαμε», δήλωσε ο συνεργάτης του, Harnwell στους δημοσιογράφους, σημειώνοντας ότι η ακαδημία θα ξεκινήσει άμεσα εκπαιδευτικά προγράμματα εξ αποστάσεως από τον επόμενο μήνα.

Οι δικαστές δήλωσαν ότι το υπουργείο απέτυχε να ζητήσει την ακύρωση της σύμβασης εντός της προβλεπόμενης χρονικής περιόδου. Δεν πείστηκαν από τους ισχυρισμούς του υπουργείου ότι το Ινστιτούτο Dignitatis Humanae (DHI) – το όνομα του οργανισμού των Bannon και Harnwell -, έκανε «ψευδείς» δηλώσεις στην αίτηση μίσθωσης.

Η απόφαση αυτή δεν είναι η τελευταία σε μια σειρά επεισοδίων στην ιταλική δικαιοσύνη. Αφού το υπουργείο Πολιτισμού ακύρωσε αρχικά τη μίσθωση τον Οκτώβριο του περασμένου χρόνου, ο Μπάνον και ο συνεργάτης του κέρδισαν έφεση τον Δεκέμβριο και στη συνέχεια η απόφαση έγινε δεκτή τον Φεβρουάριο στο ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας.

Όμως, η ιταλική κυβέρνηση δεν υποχωρεί. Για να ανακαλέσουν τη μίσθωση, οι δικαστές έκριναν ότι οι ισχυρισμοί του υπουργείου κατά της DHI πρέπει να αποδειχθούν σε ποινικό δικαστήριο. Έτσι, εντός 48 ωρών από την έκδοση της απόφασης, το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα στη Ρώμη ενημέρωσε ότι ο οργανισμός αντιμετωπίζει τώρα ποινική δίωξη για συμβατικά εγκλήματα.

«Στεκόμασταν δίπλα στο μοναστήρι, την κοινότητα και την Ιταλία στη διάρκεια της πανδημίας, όταν ήταν εύκολο να φύγουμε μακριά», δήλωσε ο Μπάνον για να εξευμενίσει τη δικαιοσύνη αλλά και μεγάλο μέρος της ιταλικής κοινής γνώμης . «Τώρα ξεκινάμε το πρόγραμμα εκμάθησης και κατάρτισης που θα κάνει τον κόσμο πιο ασφαλή και υγιή για όλους» υπόσχεται ο ζηλωτής του εθνολαϊκισμού ως άλλος «μέγας ιεροεξεταστής»

liberal.gr

Κωνσταντίνος Φίλης: Τα πάντα ανοικτά αν η Τουρκία κάνει έρευνες

0
liberal.gr

Αν η Τουρκία προχωρήσει σε έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας τότε θα παραβιάσει κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας, δηλώνει στο liberal.gr ο Κωνσταντίνος Φίλης, τονίζοντας πως σε αυτή την περίπτωση όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά και πάνω στο τραπέζι. Σημειώνει δe πως αν εξαντληθούν οι διπλωματικές οδοί και οι νομικές παρεμβάσεις τότε το τελευταίο που μένει είναι η στρατιωτική απάντηση αν και όλοι απεύχονται μια τέτοια εξέλιξη.

Σύμφωνα με τον Εκτελεστικό Διευθυντή του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων η Τουρκία δείχνει διατεθειμένη να προχωρήσει σε σχετικές ενέργειες για έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Στόχος πάντως δείχνει να είναι, όπως σημειώνει να δείξει προς όλους ότι μπορεί να το κάνει προκειμένου να αναδείξει την ηγεμονική της θέση στην περιοχή αλλά και να επιχειρήσει να σύρει σε διαπραγματεύσεις την ελληνική πλευρά με τους όρους της.

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τον Κ. Φίλη με τις διαδικασίες που ακολουθεί και με τη χρήση των 6 ναυτικών μιλίων, που σημειωτέον είναι χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα η οποία επεκτείνεται μέχρι τα 12, η Τουρκία θέλει να αποκόψει το Κρητικό πέλαγος από τα Δωδεκάνησα να απομονώσει το Καστελόριζο και να θέσει εκτός Ανατ. Μεσογείου την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό επισημαίνει πως το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας που η χώρα μας επικαλείται τη δικαιώνουν και περιλαμβάνουν πρόνοιες που πρέπει να αξιοποιηθούν. Καταλήγει δε λέγοντας ότι η οριοθέτηση ΑΟΖ αποτελεί λύση και απάντηση στην Τουρκία. Μάλιστα αναφέρει πως η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο βρίσκεται σε καλό δρόμο και ίσως σύντομα υπάρξουν και εξελίξεις γεγονός πως θα δημιουργήσει μια νομική βάση με μια νόμιμη συμφωνία άμεσα αξιοποιήσιμη από την ελληνική πλευρά.

Συνέντευξη στον Τάσο Ευαγγελίου

– H Τουρκία εμφανίζεται να κλιμακώνει περαιτέρω την ένταση με Ελλάδα. Πώς βλέπετε τις κινήσεις με το αίτημα της Κρατικής Εταιρείας Πετρελαίου για έρευνες σε περιοχές εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας;

Είναι μια κίνηση με συγκεκριμένες σκοπιμότητες που υπηρετούν ένα ευρύτερο σχέδιο. Οι λόγοι που η Τουρκία προχωρά αυτή τη στιγμή σε αυτή είναι τρεις:

Πρώτον θέλει να δείξει πως είναι η ηγεμονική δύναμη στην περιοχή και κανείς δεν έχει τη δυνατότητα ή και την επιθυμία να την αμφισβητήσει. Άρα με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά δοκιμάζει και την Ελλάδα και τους συμμάχους και τους εταίρους. Επιθυμεί να δείξει ότι είναι αποφασισμένη να πάει μέχρι τέλους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως θα το πράξει, εντούτοις αυτή τη στιγμή δείχνει ακριβώς ότι έχει τη δυνατότητα αν το θελήσει.

Δεύτερον είναι μια κίνηση η οποία αποκρούει τα τριμερή συστήματα που διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια μεταξύ Ελλάδος Ισραήλ και Κύπρου καθώς και Ελλάδος- Αιγύπτου και Κύπρου. Και μάλιστα αυτό που είχε ενοχλήσει την Τουρκία ήταν η συμμετοχή των Αμερικανών και των Γάλλων σε αυτά τα σχήματα. Τώρα δείχνει πως είναι σε θέση να δείξει πως μπορεί να τα αποτρέψει θεωρώντας η ίδια πως βρέθηκε σε θέση απομόνωσης από τις περιφερειακές εξελίξεις.

Τρίτον με την κίνηση αυτή η Τουρκία επιχειρεί να αποκόψει το Κρητικό πέλαγος από τα Δωδεκάνησα, να απομονώσει το Καστελόριζο και να αποκόψει την Ελλάδα από την Ανατολική Μεσόγειο.

Θα έλεγα ότι υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος. Με αυτή την κίνηση εκτιμά πως βάζει ένα δίλημμα στην Ελλάδα να διαπραγματευτεί μαζί της και με τους όρους της ή να αντιμετωπίσει μια κατάσταση που για τη γείτονα θα είναι τετελεσμένη. Βέβαια αυτή δεν θα είναι de jure, δηλαδή νομικά ισχυρή αλλά θα είναι de facto όπως συνέβη και με το τουρκολιβυκό σύμφωνο, το οποίο υπενθυμίζω είναι παντελώς νομικά αβάσιμο, αλλά είναι κάτι που πλέον θα το έχουμε μαζί μας

– Εμείς επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο στις σχέσεις με την Τουρκία. Πόση σημασία έχει όμως αυτό όταν η Ελλάδα αντιμετωπίζει αυτή τη στάση και τις συνεχείς προκλήσεις;

Το Διεθνές Δίκαιο έχει πολλές πρόνοιες και διατάξεις τις οποίες εμείς εκτός από το να τις επικαλούμαστε καλό θα ήταν και να τις αξιοποιήσουμε. Πράγματι έχουμε δίπλα μας μια χώρα που είναι αναθεωρητική. Και μάλιστα με μια κινητικότητα που είναι κλιμακούμενη και αποσκοπεί στο να αποστερήσει την Ελλάδα από τη δυνατότητα να ασκεί πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Άλλωστε και αυτό που κάνει με τη διαδικασία για την έρευνα στα οικόπεδα εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας είναι να μας αναγνωρίζει συρρικνωμένη κυριαρχία, αφού τα χωρικά ύδατα είναι κυριαρχία και να εκμηδενίζει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Δηλαδή την υφαλοκρηπίδα.

Νομικά έχουμε εργαλεία στο οπλοστάσιο μας και θα τα χρησιμοποιήσουμε, αλλά θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μια οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Αυτή θα είναι μια “κίνηση-ματ”, προς αυτή εργαζόμαστε και θέλω να πιστεύω πως θα έχουμε σύντομα καλά νέα από αυτόν τον τομέα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα έχουμε μια καθόλα νόμιμη, βάσει του δικαίου της θάλασσας, συμφωνία και θα είναι η μοναδική στη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία προφανώς θα αλληλοεπικαλυφθεί με το τουρκολιβυκό σύμφωνο.

Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχει μια βάση για τη δημιουργία νομικής διαφοράς. Μέσα από αυτή την ενέργεια η Ελλάδα κατοχυρώνει και τις δίκαιες θέσεις της σε σχέση με το ποια είναι η υφαλοκρηπίδα της και η ΑΟΖ. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα δικαιώματα τα εκφράζεις με διαφόρους τρόπους αλλά τα κατοχυρώνεις μέσω συμφωνιών.

– Η Τουρκία ασχολείται όμως με το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας με τον δικό της θα έλεγε κανείς τρόπο. Ποια η γνώμη σας;

Η Τουρκία κάνει επίκληση κάποιων ερμηνειών που είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της, αλλά παραγνωρίζει τη συνολική εικόνα. Δηλαδή ουσιαστικά διαστρεβλώνει τους διεθνείς κανόνες. Αυτή τη μεθόδευση τη γνωρίζουμε και θα έλεγα πως την αντιμετωπίζουμε ανάλογα.

– Κάντε μας μια εκτίμηση σχετικά με τα αιτήματα της Τουρκικής Κρατικής Εταιρείας Πετρελαίου, τα οποία δείχνουν να κινούνται στο όριο των έξι ναυτικών μιλίων, με την τουρκική πλευρά να δηλώνει πως δεν υπάρχει θέμα…

Να ξεκαθαρίσουμε το εξής, το όριο των έξι ναυτικών μιλίων στο οποίο αναφέρεστε είναι το όριο των χωρικών μας υδάτων με βάση την υφιστάμενη κατάσταση. Τα χωρικά ύδατα είναι κυριαρχία. Οτιδήποτε κάνει η Τουρκία στα 6,1 ναυτικά μίλια, στα 7, στα 10 ή στα 12 που σχετίζεται με τον βυθό, δηλαδή με τη σεισμογραφική έρευνα, αποτελεί παραβίαση της υφαλοκρηπίδας μας, δηλαδή αποτελεί παραβίαση κυριαρχικού δικαιώματος. Διότι πρέπει να γίνει σαφές σε όλους. Άλλο πράγμα τα χωρικά ύδατα και άλλο η υφαλοκρηπίδα.

Με λίγα λόγια, από τα 6 ναυτικά μίλια μέχρι και τα 12 μίλια, η Τουρκία μπορεί να κάνει βόλτες. Είναι ανοιχτή θάλασσα. Αλλά δεν μπορεί να τρυπήσει. Δεν μπορεί να κάνει έρευνα στο βυθό. Θα παραβιάσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

– Δηλαδή επιχειρεί με αυτή τη διαδικασία η Άγκυρα να θέσει σε εφαρμογή και κυρίως να διευρύνει το τουρκολιβυκό σύμφωνο;

Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό που κάνει είναι να διευρύνει το τουρκολιβυκό σύμφωνο γεωγραφικά. Αυτό δεν αποτελεί νέα απαίτηση. Είναι κομμάτι των συντεταγμένων που η Τουρκία έχει καταθέσει στον ΟΗΕ .

– Εκτιμάτε πως η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί και θα κλιμακωθεί; Υπάρχει πιθανότητα επαναφοράς της έντασης και στον Έβρο;

Στην περίπτωση του Έβρου θεωρώ ότι υπερβάλλουμε και ότι “πέφτουμε” στην τουρκική προπαγάνδα. Είναι δύσκολο εκτιμώ για την Τουρκία να επαναλάβει όσα έκανε προ μηνών στον Έβρο. Διότι και η ελληνική πλευρά είναι ακόμη πιο έτοιμη αλλά και ο Έβρος παρά τα όποια περάσματα δεν είναι τόσο μη ελέγξιμος όσο το Αιγαίο. Η Τουρκία έχασε διπλωματικά ένα χαρτί με αυτό που κατάφερε η ελληνική πλευρά και δεν νομίζω ότι θα ήθελε να επαναλάβει το ίδιο λάθος.

Στον Έβρο η Τουρκία δείχνει να έχει πάρει το μάθημα της. Κοιτάξτε στον Έβρο προσπαθούν πάντα να περάσουν μικροί αριθμοί μεταναστών και προσφύγων όπως και οι παράνομοι έμποροι. Αυτό που είδαμε όμως με κάποιες χιλιάδες να περιμένουν να περάσουν ακόμη και μαζικά στην Ελλάδα δύσκολα θα επαναληφθεί

– Ποια νομίζετε πως θα είναι τα επόμενα βήματα της Τουρκίας;

Κοιτάξτε, εφόσον εγκριθεί το αίτημα της τουρκικής κρατικής εταιρείας πετρελαίου και εφόσον ούτε η Ελλάδα, ούτε και οι σύμμαχοί μας καταφέρουν να καταστήσουν σαφές στην Τουρκία πως αυτή η ενέργεια μπορεί να ανάψει ένα φιτίλι σε μια έτσι και αλλιώς κρίσιμη στροφή των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τότε δεν αποκλείεται η Άγκυρα να προχωρήσει στη διεξαγωγή σεισμικών ερευνών

– Και η ελληνική αντίδραση που θα πρέπει να είναι;

Κοιτάξτε υπάρχει το διπλωματικό πεδίο στο οποίο μπορεί να κινηθεί η ελληνική πλευρά. Έχουμε και το ανάλογο νομικό οπλοστάσιο όπως έχω εξηγήσει και το οποίο μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε νομικά τις τουρκικές προθέσεις και προκλήσεις. Η ελληνική πλευρά μπορεί να λάβει και αντίμετρα, καθώς επίσης να προχωρήσει ακόμη και σε κάποιο είδος αντιποίνων.

Και βέβαια το τελευταίο μέτρο, που θέλουμε ως χώρα να αποφύγουμε αλλά αν υπάρξει παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων, μπορεί και να μη το αποφύγουμε, είναι η στρατιωτική απάντηση. Εκτιμώ πως δεν το θέλει η Τουρκία, όπως δεν το θέλουμε και εμείς. Όμως αυτό θα είναι μονόδρομος από ένα σημείο και μετά.

Και αυτό πρέπει να καταστεί σαφές προς όλους. Διότι αν η διπλωματία και τα νομικά μέτρα δεν αποδώσουν και αν δεν ληφθούν υπόψη και τα όποια αντίμετρα τότε όλα τα σενάρια είναι πάνω στο τραπέζι.

liberal.gr

Η Κίνα, ο νέος Ψυχρός Πόλεμος με ΗΠΑ και το δολάριο

0

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος[email protected]

Η νομισματική διάσταση της αντιπαράθεσης Πεκίνου – Ουάσιγκτον, που είναι προ των πυλών. Ποιοι λόγοι καθιστούν το «Πρώτα η Αμερική» προεκλογική προτεραιότητα για τον Ντόναλντ Τραμπ. Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Όταν ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ λέει «Πρώτα η Αμερική», τι εννοεί ακριβώς; Δεν υπάρχουν και πολλοί τομείς στους οποίους η Αμερική να μην κατέχει τα πρωτεία. Άρα ποιο είναι το πρόβλημά του, πέρα από το ότι οι ΗΠΑ δεν είναι, εδώ και πολλά χρόνια, η πρώτη εμπορική δύναμη στον κόσμο; Μικρό το κακό, όμως, διότι η Αμερική διατηρεί με το δολάριο την παγκόσμια νομισματική κυριαρχία.Και το πραγματικό της πρόβλημα είναι ότι με τα καμώματα του προέδρου της, την υπεροχή αυτή θα μπορούσε να τη χάσει, δίνοντας την ευκαιρία στο κινεζικό νόμισμα, το ρενμίνμπι (RMB), να διεκδικήσει πρωτεία για τα οποία, όμως, ίσως δεν είναι επαρκώς προετοιμασμένο. Και το ενδεχόμενο αυτό είναι μια σοβαρή διάσταση του νέου ψυχρού πολέμου που επιδιώκει ο Αμερικανός πρόεδρος, όχι τόσο γιατί φλέγεται για την ήδη ισχυρή Αμερική όσο για την επανεκλογή του.

Και στο επίπεδο αυτό, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα λόγια και οι ενέργειες του Αμερικανού προέδρου κάθε άλλο παρά εμπιστοσύνη εμπνέουν για την πορεία του δολαρίου. Όπως προκύπτει από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2009 και την τελευταία πανδημία, οι διεθνείς επενδυτές, για να αποφύγουν ολικές καταστροφές, ζητούν αμέσως καταφύγιο στο αμερικανικό δολάριο. Ωστόσο, η κατάσταση του αμερικανικού νομίσματος, όπως επισημαίνει ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ την περίοδο 2006 έως 2009, κ. Χένρι Πόλσον, θα εξαρτηθεί από την ικανότητα της Ουάσιγκτον να αντέξει την καταιγίδα Covid-19 και να αναδυθεί με οικονομικές πολιτικές που επιτρέπουν στη χώρα, με την πάροδο του χρόνου, να διαχειρίζεται το εθνικό της χρέος και να περιορίζει το διαρθρωτικό δημοσιονομικό έλλειμμά της.

Η ισοτιμία του δολαρίου έχει σημασία. Ο ρόλος του ως του πρωταρχικού παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να πληρώνουν χαμηλότερα ποσοστά για τα περιουσιακά στοιχεία του δολαρίου από ό,τι διαφορετικά. Εξίσου σημαντικό, το αποκαλούμενο και «πράσινο νόμισμα», επιτρέπει στη χώρα να αντιμετωπίζει μεγαλύτερα εμπορικά ελλείμματα, μειώνει τον κίνδυνο συναλλαγματικής ισοτιμίας και προσφέρει στις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αγορές μεγαλύτερη ρευστότητα. Τέλος, ευνοεί τις αμερικανικές τράπεζες λόγω της αυξημένης πρόσβασης στη χρηματοδότηση το δολαρίου.

Όμως, πάντα κατά τον κ. Πόλσον, πρόεδρο σήμερα του ομώνυμου Ινστιτούτου, το ότι το δολάριο κατέχει αυτή την ισχυρή θέση για πολύ καιρό είναι μια ιστορική ανωμαλία, ιδιαίτερα τώρα που ανερχόμενη συνολικά παγκόσμια οικονομική δύναμη είναι η Κίνα. Επισημαίνεται έτσι, δικαιολογημένα κατά την άποψή μας, ότι το κινεζικό ρενμίνμπι (RMB) έχει μακράν το μεγαλύτερο δυναμικό να αναλάβει έναν ρόλο που αντιστοιχεί σε αυτόν του δολαρίου. Με δεδομένη εξάλλου και την αδυναμία του ευρώ.

Το οικονομικό μέγεθος της Κίνας, οι προοπτικές για μελλοντική ανάπτυξη, η ενσωμάτωση στην παγκόσμια οικονομία και οι επιταχυνόμενες προσπάθειες διεθνοποίησης του RMB ευνοούν όλους τους διευρυμένους ρόλους για το κινεζικό νόμισμα. Αλλά από μόνες τους, αυτές οι συνθήκες είναι ανεπαρκείς. Και οι επιτυχίες της Κίνας στον τομέα της fintech -συμπεριλαμβανομένης της ταχείας ανάπτυξης συστημάτων πληρωμών μέσω κινητού και του πρόσφατου πιλοτικού έργου από τη Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας για τη δοκιμή ενός ψηφιακού RMB- δεν θα αλλάξουν την κατάσταση. Ένα ψηφιακό νόμισμα που υποστηρίζεται από την κεντρική τράπεζα δεν μεταβάλλει τη θεμελιώδη φύση του RMB. Πλην, όμως, ανοίγει προοπτικές που κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγνοήσει.

Το ερώτημα υπό αυτές τις συνθήκες, στις οποίες αργά αλλά σταθερά θα έλθει να προστεθεί και το βάρος του ευρώ, είναι τι μέλλει γενέσθαι με τις αμερικανικές επιλογές. Και αυτές οι τελευταίες, σήμερα, δημιουργούν προβληματισμούς. Παρά το ότι η Κίνα δεν είναι προετοιμασμένη να μπει για καλά στον διεθνή νομισματικό ανταγωνισμό.

Το γεγονός αυτό, επισημαίνουν χρηματοοικονομικοί αναλυτές, δεν απαλλάσσει τις ΗΠΑ από την υποχρέωση να διατηρήσουν μια οικονομία που να εμπνέει αξιοπιστία και εμπιστοσύνη. Μόνο στην περίπτωση αυτή θα προστατεύεται το δολάριο.

Συνεπώς, τονίζει στο περιοδικό Foreign Affairs ο Χ. Πόλσον, όσον αφορά την υπεροχή του δολαρίου, ο κύριος κίνδυνος δεν προέρχεται από την Κίνα αλλά από τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η κατάσταση του δολαρίου αποτελεί εγγύηση κατά κάποιον τρόπο, για τη θεμελιώδη ευρωστία του αμερικανικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Για να διαφυλάξει τη θέση του δολαρίου, η οικονομία των ΗΠΑ πρέπει να παραμείνει πρότυπο επιτυχίας και μίμησης ενδεχομένως. Αυτό, με τη σειρά του, απαιτεί ένα πολιτικό σύστημα ικανό να εφαρμόζει πολιτικές που θα επιτρέψουν σε περισσότερους Αμερικανούς να έχουν τόσους υλικούς πόρους, ώστε να ευημερούν. Απαιτεί επίσης ένα πολιτικό σύστημα ικανό να διατηρήσει τη δημοσιονομική υγεία της χώρας. Η ιστορία δεν γνωρίζει καμία χώρα που να παρέμεινε στην κορυφή, χωρίς δημοσιονομική σύνεση μακροπρόθεσμα. Το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ πρέπει να ανταποκρίνεται στις σημερινές οικονομικές προκλήσεις.

Οι επιλογές οικονομικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό έχουν επίσης μεγάλη σημασία, διότι επηρεάζουν την αξιοπιστία των ΗΠΑ και, σε μεγάλο βαθμό, καθορίζουν την ικανότητά τους να διαμορφώνουν παγκόσμια αποτελέσματα. Για να διατηρήσουν αυτή την ηγεσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να υποστηρίξουν μια πρωτοβουλία για την προσαρμογή και τη διάδοση των παγκόσμιων όρων και κανόνων που διέπουν το εμπόριο, τις επενδύσεις και τον ανταγωνισμό στην τεχνολογία, ώστε να αντικατοπτρίζουν τις πραγματικότητες του 21ου αιώνα.

Η Ουάσιγκτον θα πρέπει επίσης να προσέχει το ότι οι μονομερείς κυρώσεις -που καθίστανται δυνατές λόγω της υπεροχής του δολαρίου- δεν είναι δωρεάν. Η αποδυνάμωση του δολαρίου με αυτόν τον τρόπο μπορεί να ενεργοποιήσει τόσο τους συμμάχους των ΗΠΑ όσο και τους εχθρούς για να αναπτύξουν εναλλακτικά αποθεματικά νομίσματα -και ίσως ακόμη και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να το πράξουν.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, θα έπρεπε η Ευρωπαϊκή Ένωση να ενισχύσει και να προωθήσει περαιτέρω το ευρώ στις διεθνείς συναλλαγές. Το υπόλοιπο του 21ου αιώνα, θα είναι πολύ πιο σύνθετο απ’ όσο μπορούσε κανείς να φανταστεί στην αρχή του.

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος[email protected]

euro2day.gr

Πώς η Κίνα στρέφει τη μια ευρωπαϊκή χώρα εναντίον της άλλης

0

Οι κινήσεις της ΕΕ στα αρχικά στάδια της πανδημίας του κορωνοϊού και γιατί η στροφή της Ιταλίας προς τον πλήρη ευρωσκεπτικισμό απειλεί τη σταθερότητα του μπλοκ. Η στρατηγική του Πεκίνου και η αναζήτηση απαντήσεων.

Πώς θα ξέρουμε αν η Ευρώπη πέτυχε ή απέτυχε; Η συζήτηση στην ΕΕ αυτή τη στιγμή είναι έντονα επικεντρωμένη στα μακροοικονομικά. Υποψιάζομαι όμως πως η απόλυτη δοκιμασία θα είναι η ικανότητα της ΕΕ να αναπτύξει μια κοινή θέση για την Κίνα.

Τα δυο αυτά είναι αλληλένδετα. Η Κίνα έχει δείξει μια αξιοσημείωτη ικανότητα να φέρνει τις χώρες της ΕΕ τη μία αντιμέτωπη με την άλλη, για παράδειγμα στον αγώνα για την ανάπτυξη των δικτύων 5G. Όμως αυτό είναι μόνο η αρχή. Η Κίνα οδεύει να αναδειχθεί ως η εξωτερική δύναμη με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ΕΕ.

Η Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» της Κίνας, ένα εγχείρημα μακροπρόθεσμων επενδύσεων σε υποδομές στην Ευρασιατική ήπειρο, βρίσκεται στην καρδιά της παγκόσμιας βιομηχανικής στρατηγικής της Κίνας. Οι κυβερνήσεις της ΕΕ το αντιλαμβάνονται αυτό. Η γαλλογερμανική πρόταση για το ταμείο ανάκαμψης από τον κορωνοϊό, ύψους 500 δισ. ευρώ, περιλαμβάνει μια συγκεκριμένη απαίτηση για βιομηχανική πολιτική προκειμένου να προστατευθεί η Ευρώπη από τις επενδύσεις τρίτων χωρών σε στρατηγικούς τομείς. Ωστόσο, μια τέτοια στρατηγική θα αποτελούσε πρόβλημα για την Ιταλία, που πιθανώς είναι ο βασικός ωφελούμενος από τις μελλοντικές κινεζικές επενδύσεις στην Ευρώπη.

Η Ιταλία υπέγραψε επισήμως την Πρωτοβουλία τον Μάρτιο του 2019, και είναι η μόνη μεγάλη χώρα της ΕΕ που το έχει πράξει. Διαδοχικοί Ιταλοί ηγέτες καλλιέργησαν στενές διμερείς σχέσεις με τους Κινέζους εταίρους τους. Μεταξύ των υφιστάμενων χωρών της ΕΕ, η Ιταλία έχει επίσης προσελκύσει το δεύτερο μεγαλύτερο μερίδιο κινεζικών άμεσων ξένων επενδύσεων από το 2000.

Η Γερμανία υπήρξε ο προτιμητέος τόπος της Κίνας για εισερχόμενες επενδύσεις στην ΕΕ την τελευταία περίοδο, μετά το Ηνωμένο Βασίλειο. Όμως η γερμανική κυβέρνηση έχει αρχίσει να επιβάλλει περιορισμούς στις εξαγορές, καθώς καθιστά αδυνατή την απόκτηση μεριδίων στις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας που θέλει να προστατεύσει. Αυτό προκλήθηκε από την κινεζική εξαγορά του κορυφαίου γερμανικού ομίλου ρομποτικής, της Kuka, το 2016. Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες ανέπτυσσαν ακόμα μηχανές ντίζελ όταν η Κίνα επένδυσε στρατηγικά στις μπαταρίες ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Οι Γερμανοί μπορεί να έχουν φήμη για τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις, ωστόσο η Κίνα βρίσκεται σε άλλο επίπεδο.

Η Ιταλία βρίσκεται σε θέση να επωφεληθεί του γαλλογερμανικού φόβου ενός τεχνολογικού brain drain. Στις αρχές της χιλιετίας η Ιταλία έχανε δραστηριότητες λόγω της Κίνας, όμως αυτές τις μέρες έχει περισσότερα να κερδίσει παρά να φοβάται από τη χώρα. Ωστόσο, αυτό εξαρτάται από το αν η ιταλική κυβέρνηση θα «φλερτάρει» ανοικτά με την Κίνα ή εάν θα ευθυγραμμιστεί με τις πολιτικές της Γαλλίας και της Γερμανίας.

Το Πεκίνο έχει υποσχεθεί επενδύσεις στο λιμάνι της Τεργέστης στην ακτή της Ιταλίας στην Αδριατική, όμως αυτό δεν είναι τελειωμένη υπόθεση. Η Ιταλία ανταγωνίζεται με εναλλακτικές τοποθεσίες στην Κροατία και στη Σλοβενία. Η Τεργέστη βρίσκονταν στην ακμή της κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Μια έμμεση επίπτωση της Πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» θα είναι πως θα στραφεί η πολιτική βαρύτητα της Ευρώπης και πάλι προς ανατολάς.

Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με δημοσκόπηση στην Ιταλία, η Κίνα θεωρείται η πιο φιλική ξένη χώρα, και ακολουθεί η Ρωσία. Η Γερμανία θεωρείται η λιγότερο φιλική ξένη δύναμη, και ακολουθεί η Γαλλία. Άλλη δημοσκόπηση λέει ότι το 44% των Ιταλών τάσσονται υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, έναντι του 42% που θέλουν να φύγουν. Πριν από δυο χρόνια, το 65% τάσσονταν υπέρ της παραμονής και το 26% υπέρ της εξόδου.

Ίσως αυτό να οφείλεται στην έλλειψη αλληλεγγύης της ΕΕ προς την Ιταλία στα αρχικά στάδια της κρίσης της Covid-19, η οποία  που έφερε τον λανθάνοντα ευρωσκεπτικισμό στην επιφάνεια. Όπως και να έχει, πρόκειται για βαθιά ανησυχητικά στοιχεία. Είκοσι χρόνια συμμετοχής στην ευρωζώνη έχουν φέρει τους Ιταλούς σε σημείο που να θεωρούν την Κίνα ως τον σημαντικότερο στρατηγικό τους εταίρο.

Αυτό είναι παράλογο σε πολλά επίπεδα, είναι όμως και μια εκπληκτική αποτυχία της ΕΕ που επέτρεψε να φτάσουν ως εδώ τα πράγματα. Η ΕΕ ελπίζει πως το Ταμείο Ανάκαμψης θα σημειώσει κάποια πρόοδο στην αντιμετώπιση της στροφής της Ιταλίας προς τον πλήρη ευρωσκεπτικισμό. Ορισμένοι χαιρέτισαν την συμφωνία μεταξύ της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ και του Γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν για το Ταμείο Ανάκαμψης. Ένας πρόχειρος υπολογισμός της καθαρής δημοσιονομικής επίπτωσης για την Ιταλία δείχνει πως είναι απίθανο να υπερβεί το 1,5% του ΑΕΠ, στο βασικό σενάριο. Δεν είμαι σίγουρος πως θα είναι αρκετό αυτό για να πείσει την Ιταλία να σταματήσει να «τα σπάει» με την Ευρώπη για την Κίνα.

Ακόμα και στη Γερμανία, η φήμη της Κίνας αυξάνεται. Πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε πως ο αριθμός των Γερμανών που επιδιώκουν στενότερη σχέση με την Κίνα είναι 36%, έναντι 37% που είναι υπέρ των ΗΠΑ. Αυτή η διαφορά κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερη. Μεταξύ των νεαρών Γερμανών, η Κίνα ηγείται με μεγάλο περιθώριο έναντι των ΗΠΑ. Η καταστολή στην οποία προέβη το Πεκίνο στο Χονγκ Κονγκ και  ρόλος της κινεζικής κυβέρνησης στην καταπίεση της ελεύθερης ροής πληροφόρησης για την Covid-19 φαίνεται πως δεν έχει επηρεάσει ακόμα ιδιαίτερα την κοινή γνώμη στην Ευρώπη.

Ο κίνδυνος για την ΕΕ δεν είναι μια ξεκάθαρη διάλυση, αλλά μια προοδευτική απώλεια συνοχής. Η βλάβη που έχει γίνει στο μπλοκ από το Brexit δεν θα είναι τίποτα σε σύγκριση με την ζημιά που θα μπορούσαν να κάνουν η Ιταλία και άλλες χώρες αν ανοιχτούν στην Κίνα.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Οι Τούρκοι και εμείς

0
ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

Στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας οι Ελληνες ανέμεναν το «ξανθό γένος» που θα έσπευδε προς απελευθέρωσή μας. Κάποιοι βεβαίως αναμένουν ότι η Ε.Ε. θα παίξει τον ρόλο που δεν έπαιξε στο παρελθόν η τσαρική Ρωσία και ότι θα παρέμβει αποφασιστικά υπέρ των θέσεών μας.

Στο μεσοδιάστημα, ωστόσο, οι ηγέτες μας αξιολογούν τις επιπτώσεις μιας οικονομικής καταρρεύσεως της Τουρκίας και άλλοι πάλι προσμετρούν τις μέρες του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία. Μόνο αφελείς, ωστόσο, επενδύουν σε μεταβολή της τουρκικής πολιτικής υπό οιεσδήποτε συνθήκες.

Η Αγκυρα προφανώς είναι ικανοποιημένη με το καθεστώς «φινλανδοποιήσεως» που έχει δημιουργηθεί στο Αιγαίο. Η ένταση διατηρείται αμείωτη, με συνεχείς παραβιάσεις των τουρκικών μαχητικών ή με περιστατικά όπως το δημιουργηθέν προσφάτως στον Εβρο.

Η εξωτερική πολιτική, ωστόσο, της Τουρκίας, καθ’ όσον αφορά εμάς τους Eλληνες, έχει εστιασθεί στην Ανατολική και στην Κεντρική Μεσόγειο. Εκεί η Aγκυρα κινείται ακάθεκτα, καθώς, από παράγων ανωμαλίας, αρχίζει –ως φαίνεται– να αντιμετωπίζεται ως δυνάμει παράγων «ρυθμίσεως» της όλης εμπλοκής.

Αυτό συνέβη ατύπως στην περίπτωση της Λιβύης, μετά την επιτυχή στρατιω-τική εμπλοκή της Τουρκίας υπέρ της νομίμου κυβερνήσεως της Τρίπολης. Και έπεται η έναρξη ερευνών νοτίως της Κρήτης, τον Ιούλιο, βάσει της συμφωνίας της Aγκυρας με την Τρίπολη.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Ερντογάν αναμένει από την ελληνική κυβέρνηση να εξαναγκάσει τον Κύπριο πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη να συναινέσει σε λύση του προβλήματος – σε νέα βάση, προφανώς, και έπειτα από την εισαγωγή του «ενεργειακού παράγοντος». Κάτι αντίστοιχο, με άλλα λόγια, με αυτό που έπραξε ο ίδιος όταν εξανάγκασε τον τότε Τουρκοκύπριο ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς να αναθεωρήσει την έως τότε πολιτική του στο Κυπριακό.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται ασφαλώς να συναινέσει ως προς το θέμα αυτό. Αλλά και η πολιτική της Αγκυρας δεν πρόκειται να αναθεωρηθεί, ακόμη και εάν –ή όταν– κάποιος διαδεχθεί τον κ. Ερντογάν. Νέα δυναμική διέπει πλέον τις σχέσεις Αθηνών – Αγκυρας.

“Καθημερινή”

Why Erdogan Won’t Ask the IMF for Help

0
 

foreignpolicy.com

Turkey’s economy is a mess, but its president won’t seek an IMF loan because the conditions would mean giving up his extensive patronage network.

Turkey's President Recep Tayyip Erdogan (C) with his wife Emine Erdogan, followed by then-director of the International Monetary Fund Christine Lagarde (L) in Paris on November 11, 2018 prior to commemorations marking the 100th anniversary of the  armistice ending World War I.

Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan (C) with his wife Emine Erdogan, followed by then-director of the International Monetary Fund Christine Lagarde (L) in Paris on November 11, 2018 prior to commemorations marking the 100th anniversary of the armistice ending World War I. JACQUES DEMARTHON/AFP VIA GETTY IMAGES

Turkey’s economy is a dam waiting to break. The lira has lost 90 percent of its value against the dollar over the last three years, while Ankara, as of last month, depleted its net international reserves (excluding swap lines) in an ineffective defense of the currency. Turkey’s overleveraged nonfinancial companies, already drowning in foreign exchange liabilities totaling some $300 billion, continue to pay the price. Yet Turkish President Recep Tayyip Erdogan is still unlikely to sign a bailout deal with the International Monetary Fund (IMF), despite the country’s need for it.

That’s because Erdogan prefers quick fixes. One example of this is his recent expansion of the lira-riyal swap line with Qatar—a temporary arrangement that boosts Turkey’s Central Bank reserves on paper—from $5 billion to $15 billion rather than negotiating what Turkey’s ailing economy desperately needs: a Stand-By Arrangement or an Extended Fund Facility with the IMF, which would provide the country with a medium-term low-interest loan in exchange for committing to structural reforms.

The obstacle for Turkey’s strongman president isn’t ideology; it’s IMF conditionality and its potential to undermine his hypercentralized style of governance.

Many pundits in Turkey and abroad argue the main impediment to an IMF program is Erdogan’s ideology coupled with his fear of voter backlash to such a program. They’re wrong. Rather, the obstacle for Turkey’s strongman president is IMF conditionality and its potential to undermine his hypercentralized style of governance.

Within the last decade, Erdogan consolidated power with a political platform built on unorthodox economic policies. Investors used to view the president’s bizarre beliefs—interest rates leading to higher inflation or an “interest-rate lobby” led by Jews aiming to tank Turkey’s economy—as embarrassing and annoying. Those days are long gone. After the Central Bank lost its last semblance of independence in 2019, those beliefs have become mainstream. To a large extent, they now dictate Turkey’s monetary policy, which has led to an exodus from the country’s bond and equity markets.

To make matters worse, the pointless defense of the Turkish currency’s exchange rate, first at 6 and then 7 liras to the dollar, have proved catastrophic to Central Bank reserves. Erdogan is particularly vulnerable here because those efforts were mounted by his underqualified son-in-law, Finance and Treasury Minister Berat Albayrak, who should never have held the position in the first place.

It is true that Erdogan has proved himself to be pragmatic before, particularly in the face of crisis. Interest rate hikes have occurred, even when he initially opposed them. After the escalation of the crisis with Russia, he swallowed his pride and reset ties. But these decisions did not entail a devolution of power. In fact, given his near-total control over the media, Erdogan can make U-turns far more easily than in a true democracy, as long as they do not require him to reverse his 18 years of power consolidation.

Erdogan can make U-turns far more easily than in a true democracy, as long as they do not require him to reverse his 18 years of power consolidation.

The real reason Erdogan cannot go to the IMF is that any Stand-By Arrangement or Extended Fund Facility requires structural reform and, therefore, power-sharing and good governance measures. The rule of Erdogan’s Islamic-rooted Justice and Development Party (AKP) has benefited from a lack of transparency and accountability.

Turkey’s sovereign wealth fund, which acts as the Turkish president’s parallel budget, is not audited by parliament or the Court of Final Accounts. One private auditor even said there is not enough data to conduct a proper assessment. Economic data provided by the Turkish Statistical Institute is also suspect. A 2017 report by Germany’s second-largest lender, Commerzbank, on Turkey’s dubious growth figures was titled, “Turkey – Are you kidding me?”

Erdogan’s economy thrives on off-balance-sheet arrangements for friends of the AKP.

One example: the Zafer Airport inaugurated in 2012 in western Turkey’s Kutahya province and run by a construction magnate close to Erdogan who has helped him acquire government media outlets. The government forecasted 7.6 million passengers during the first seven years of the airport’s operation; the airport has had just 300,000 passengers so far. Under a government-guaranteed revenue deal expiring in 2044, the company is estimated to receive 205 million euros ($228 million) from the public purse for serving nonexistent flights at an airport it built for over $55 million.An IMF program, with its accompanying reforms, would likely eliminate such outrageous revenue guarantees and countless other off-balance-sheet arrangements. It would also demand competent technocrats, transparency, accountability, independent regulatory agencies, and a Central Bank free from political pressure. But with such reforms, Erdogan would effectively be asked to forfeit control over all the shady deals he and his cronies have brokered over time. In other words, an IMF deal is a direct threat to his rule and accompanying patronage network.

Turkey’s previous IMF program, which started in 1999 and came to head in the 2001 crisis, brought greater transparency and accountability to the country. That package came in response to unsustainable levels of government debt and Turkish banks’ exposure to it. The IMF called for structural reforms to strengthen public finances and fiscal transparency, and new management as a requirement for lending. It worked. Turkey stabilized, attaining an average of 7 percent growth for the next six years.

And while an IMF program could yield similar benefits for Turkey today, Erdogan is loath to submit to its conditions. The last time around, the IMF’s painful austerity measures did deliver results, but not before Devlet Bahceli, the ultranationalist partner of Turkey’s three-way coalition, forced early elections in 2002, ousting all political parties represented in parliament, ruling and opposition alike, and vaulting Erdogan, the former mayor of Istanbul, to leadership. The same Bahceli, as unpredictable now as he was back then, is Erdogan’s key coalition partner today.

Erdogan, who was the beneficiary of Bahceli’s fickleness in 2002, would hate to become his latest victim ahead of the upcoming 2023 presidential elections

Erdogan, who was the beneficiary of Bahceli’s fickleness in 2002, would hate to become his latest victim ahead of the upcoming 2023 presidential elections

, especially since the current Istanbul mayor, Ekrem Imamoglu—an increasingly popular figure who succeeded in uniting Turkey’s fractured opposition—has emerged to be his biggest rival. Yet elections are in three years—a lifetime in Turkish politics—and Erdogan needs to keep the spoils flowing not only to the AKP’s patronage network but also to Bahceli and his clients today.It is for these reasons that the IMF will be the Turkish government’s absolute last stop. If Turkey’s economic woes and its suffering citizens somehow force Erdogan to the table, the IMF should not give him a free pass. The IMF must demand fiscal transparency, an end to off-balance-sheet arrangements, hiring of able technocrats instead of family members, and the imposition of stringent anti-corruption and anti-money-laundering measures. Turkey’s large, young, and dynamic population can be a driver of economic growth for both Europe and the Middle East. They deserve to be given that chance.

Aykan Erdemir is the senior director of the Turkey program at the Foundation for Defense of Democracies. He was a member of the Turkish parliament representing the Republican People’s Party (CHP) from 2011 to 2015. Twitter: @aykan_erdemir

John A. Lechner is a graduate student at Georgetown University’s School of Foreign Service. Twitter: @JohnLechner1

foreignpolicy.com

ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗ, ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΞΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

1

Του Δημήτρη Τσαϊλά*

Η αυξανόμενη ένταση στις τουρκικές προκλήσεις στα σύνορα μας, στο Αιγαίο και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο έχει προκαλέσει μεγάλη ανησυχία. Επιπλέον, οι ατυχείς πολιτικές δηλώσεις συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης καθώς και οι χειρισμοί ένθεν κακείθεν, υπογραμμίζουν την ήδη υπάρχουσα ανάγκη χάραξης μιας συνολικής εθνικής στρατηγικής για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του βάρους των προκλήσεων εθνικής ασφάλειας σε όλα τα μέτωπα.

Εσωτερική κατάσταση

Η όξυνση έχει εντείνει ορισμένες από τις υπάρχουσες προκλήσεις νότια της Κρήτης, έχει δημιουργήσει σημαντικές νέες προκλήσεις τελευταία στην οριογραμμή του Έβρου, έχει επίσης δημιουργήσει νέες καταστάσεις και μας επέτρεψε να αντιληφτούμε, εν τέλει τις αδυναμίες μας, ιδιαίτερα στις υβριδικές επιθέσεις. Η μακρά ελληνοτουρκική κρίση, η οικονομική ύφεση των τελευταίων ετών και κυρίως το έλλειμμα πολιτικής βούλησης των κυβερνήσεων για ενίσχυση και αξιοποίηση των ενόπλων δυνάμεων σε ρόλο εξαναγκασμού του αντιπάλου, έχουν καταστήσει δύσκολη την επινόηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής πολιτικής ασφάλειας αναζητώντας την ευκαιρία να αντιμετωπιστεί αυτό το σφάλμα.

Η ποσοτική  και ποιοτική αναβάθμιση των τουρκικών προκλήσεων ξεκίνησε μετά το γκριζάρισμα στο Αιγαίο με την αμοιβαία αποχώρησή από την περιοχή των Ιμίων (No flags, no troops, no ships), συνεχίστηκε με την Αραβική Άνοιξη, που εκμεταλλεύτηκε η Τουρκία τον αυξανόμενο στρατηγικό ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, τη συνεχιζόμενη αναταραχή στη Μέση Ανατολή, την ανεύρεση φυσικών πόρων στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, την παγκοσμιοποίηση που θόλωσε τα φυσικά σύνορα και μια επανάσταση της πληροφορίας που άλλαξε την επικρατούσα παγκόσμια τάξη και διευκόλυνε, έτι περαιτέρω, τις υβριδικές επιθέσεις. Όλες αυτές οι εξελίξεις έχουν επηρεάσει την εσωτερική κατάσταση με τέσσερις βασικούς τρόπους:

(1) Έχει εκθέσει τις υπάρχουσες αδυναμίες στον αμυντικό σχηματισμό μας, οι οποίες επιτάσσουν την επιτάχυνση των προγραμμάτων ενίσχυσης και εκσυγχρονισμού,

(2) έχει απαιτήσει από τους αμυντικούς συμμάχους και ευρωπαίους εταίρους να λάβουν μέτρα κατά της τουρκικής προκλητικότητας, που είναι πιθανό να αλλάξουν και να αναστατώσουν την ήδη ασταθή κατάσταση ακόμη και την περιφερειακή τάξη,

(3) διέκοψε τη ρουτίνα της παγκόσμιας συμπεριφοράς και δημιούργησε εξελίξεις που διαφορετικά δεν θα είχαν προκύψει,

(4) τέλος, το μεταναστευτικό φαινόμενο προκαλεί συνεχιζόμενες ζημιές στην εθνική ασφάλεια, τις οικονομίες και τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.

Η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε μια άνευ προηγουμένου πολυδιάστατη οικονομική, κοινωνική και εθνική κρίση, της οποίας οι παγκόσμιες, περιφερειακές και εσωτερικές επιπτώσεις εξακολουθούν να εκδηλώνονται. Κατά την αξιολόγηση της κατάστασης για τη χάραξη σχετικής δράσης, είναι ανάγκη πλέον να εξετάσουμε ταυτόχρονα το κύριο καθήκον για την αποκατάσταση της ελληνικής οικονομίας και επαναφορά της εν πλήρη δραστηριότητα, παράλληλα με την ισχυροποίηση της αποτρεπτικής μας ικανότητας.

Η ενίσχυση του παραδοσιακού εργαλείου της στρατηγικής, η στρατιωτική ισχύς διαμορφώνει την εθνική αμυντική στρατηγική με έμφασή την αποτροπή του πολέμου με σκοπό να μην επιτρέψουμε να μείνουμε ευάλωτοι σε οποιαδήποτε, σύγκρουση. Όμως οι σχεδιαστές της εθνικής ασφάλειας πρέπει να έχουν ισχυρή αντίληψη και της θεωρίας του εξαναγκασμού, προκειμένου να είναι αποτελεσματικοί. Η αξία του αποτρεπτικού παράγοντα, έχει χαθεί όπου η αποτροπή είναι δύσκολη, όπως σε περιοχές όπου οι ερμηνείες διεθνών κανόνων δικαίου είναι αμφισβητούμενοι. Ωστόσο, η αποτροπή παραμένει ένα ανεκτίμητο πλεονέκτημα για την εθνική ασφάλεια. Στη σημερινή πραγματικότητα, πρέπει να ενημερωθεί και να εφαρμοστεί έξυπνα σε ένα νέο τοπίο απειλών και προκλήσεων. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα γνωρίζουμε για την αποτροπή από τη μακρά ιστορία μας είναι ξαφνικά ξεπερασμένα. Εάν υπάρχει μια τάση στους ανθρώπους της Άμυνας να πιστεύουν ότι η τεχνολογία αλλάζει έτσι στο τοπίο του πολέμου που το παρελθόν δεν ισχύει πλέον, τότε είναι μια ολέθρια τάση που θα λειτουργεί προς όφελος του αντιπάλου μας.

Διεθνής κατάσταση

Το διεθνές σύστημα παρουσιάζει  έναν πολυδιάστατο στρατηγικό ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, πόλωση και σημαντικές λειτουργικές δυσκολίες. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πιθανό να επιδεινωθούν βραχυπρόθεσμα. Οι χώρες που επηρεάζουν την εξωτερική μας πολιτική όπως η Ρωσία και η Κίνα, φαίνεται να είναι σε καλύτερη θέση για να επωφεληθούν από τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στο διεθνές σύστημα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη συνεχίζουν να διαβρώνουν την εικόνα της συμμαχικής αλληλεγγύης και υπονομεύουν τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι διεθνείς οργανισμοί έχουν διαδραματίσει περιορισμένο ρόλο σε οποιαδήποτε κρίση και πιθανότατα θα αποδυναμωθούν περαιτέρω. Η παγκόσμια πολιτική είναι περίπλοκη, συνεχώς μεταβαλλόμενη και αβέβαιη, ωστόσο, ο βασικός στόχος της κυβέρνησής μας στο διεθνές σύστημα πρέπει να επικεντρώνεται στο να ωθήσει τους αντιπάλους να αποδεχθούν τη θέληση μας. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που πρέπει να εξετάζουμε και να αξιολογούμε τα εργαλεία που διατίθενται στους ηγέτες μας με μόνο σκοπό να προσπαθήσουν να επιτύχουν αυτούς τους στόχους, με έμφαση στις στρατηγικές εξαναγκασμού.

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη, οι αμυντικοί, πολιτικοί και οικονομικοί εταίροι της Ελλάδας,  θα έχουν αντίκτυπο στον Ελληνισμό και θα μπορούσαν να βλάψουν τη συνεργασία και ακόμη και την αμυντική βοήθεια που λαμβάνουμε. Υπό αυτές τις συνθήκες, η οικονομική ανάγκη της Ελλάδας για πόρους είναι πιθανό να δώσει σε άλλες οντότητες, όπως η Ρωσία, ένα αυξανόμενο πλεονέκτημα για οικονομικές συναλλαγές. Η κυβέρνηση πρέπει να ενισχύσει τους μηχανισμούς που διευκολύνουν την ισόρροπη και συνετή διαχείριση των κινδύνων στις τριγωνικές σχέσεις της Ελλάδας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ρωσία. Θα πρέπει να διεξάγει έναν στενό διάλογο με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ειδικά σε θέματα όπου υπάρχει κίνδυνος σύγκρουσης συμφερόντων. Θα πρέπει να αναπτύξει ισχυρούς θεσμούς στο ελληνικό σύστημα λήψης αποφάσεων σε όλες τις πτυχές των σχέσεων με την Ρωσία

Η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί τη σοβαρότερη απειλή για την ασφάλεια του Ελληνισμού, με τα προγράμματα εκσυγχρονισμού και ενίσχυσης των ενόπλων της δυνάμεων καθώς και την περιφερειακή της δραστηριότητα. Η απειλή είναι απτή, παρόλο που η Τουρκία υφίσταται μία άσχημη κατάσταση υπό το τρέχον καθεστώς, που προκύπτει από έναν συνδυασμό, της πανδημίας του κοροναϊού, τη δύσκολη οικονομική κατάσταση, την πτώση των τιμών του τουρκικού νομίσματος, τις αποτυχημένες προσπάθειες για λήψη βοήθειας από διεθνείς οργανισμούς, και την αυξανόμενη έλλειψη εμπιστοσύνης στο καθεστώς μεταξύ του τουρκικού πληθυσμού. Παρά τα προβλήματα της, η Τουρκία συνεχίζει τις προσπάθειές της για την προώθηση των περιφερειακών της συμφερόντων στη Συρία και την Λιβύη, κυρίως μέσω των αντιπροσώπων της, κατασκευάζοντας στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές υποδομές προκειμένου να διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη επιρροή της σε αυτές τις χώρες.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη μακροπρόθεσμη στρατηγική για την αντιμετώπιση της περιφερειακής δραστηριότητας της Τουρκίας. Αυτή η στρατηγική δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Ωστόσο θα πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η Ελλάδα έχει μια αξιόπιστη επιλογή να διεξάγει ανεξάρτητη επίθεση στην Τουρκία, χωρίς να περιμένει τη βοήθεια των συμμάχων.

Προτάσεις προς τη Κυβέρνηση

  1. Να προσεγγίσουμε σε (μυστική) συνεννόηση την κυβέρνηση Τράμπ και τους ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος, σχετικά με τις πιθανές εξελίξεις στις τουρκικές διεκδικήσεις
  2. Να διασφαλίσουμε την ύπαρξη μιας αξιόπιστης ανεξάρτητης επιλογής επίθεσης εναντίον της Τουρκίας
  3. Να διατηρήσουμε συνεχή δράση κατά της τουρκολιβυκής συμφωνίας και να λάβουμε ρωσική βοήθεια σε αυτό το θέμα.
  4. Να δημιουργήσουμε ένα προσχέδιο για πόλεμο (ένας πόλεμος κατά των τούρκων) ως την κύρια απειλή αναφοράς για τον πόλεμο, με προσπάθεια να τον αποτρέψουμε διασφαλίζοντας ότι οι πολίτες έχουν επίγνωση και είναι προετοιμασμένοι για έναν τέτοιο πόλεμο και τις πιθανές συνέπειές του.
  5. Να αξιολογήσουμε την ανάγκη ενός προληπτικού κτυπήματος εναντίον της Τουρκίας και τις προϋποθέσεις για μια τέτοια επίθεση, υποθέτοντας ότι διαθέτουμε ισχυρότερες δυνάμεις. Αυτή η επιλογή πρέπει να σταθμίζεται έναντι των εναλλακτικών λύσεων (άμυνα, αποτροπή).
  6. Αποτροπή σοβαρής κρίσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τις σχέσεις της Ελλάδος με τη Ρωσία μέσω στρατηγικού διαλόγου, αναθεώρησης της εμπορικής πολιτικής και ενίσχυση των μηχανισμών διαχείρισης κινδύνων σε μια τέτοια εμπλοκή μας.
  7. Να διατηρήσουμε τις καλές σχέσεις με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και να βελτιώσουμε τις σχέσεις με τα άλλα κράτη της Μέσης Ανατολής και Βορείου Αφρικής.
  8. Να διαμορφώσουμε και σχεδιάσουμε ένα πολυετές σχέδιο για τις ένοπλες δυνάμεις και να προσαρμοστούμε στους αναμενόμενους δημοσιονομικούς περιορισμούς.
  9. Να ενισχύσουμε τις σχέσεις με τις ελληνικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο μέσω της βοήθειας, της συνεργασίας και του αγώνα υπέρ του ελληνισμού.

*Ο Υποναύαρχος ε.α. Δημήτριος Τσαϊλάς είναι Senior Researcher  of Strategy International και Member of Institute for National and international Security.

“Μακεδονία”

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 7μμ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ. Χαμένοι στην παγκόσμια μετάφραση. Το 21 και η αλήθεια.

0

Το πρόγραμμα της διαδικτυακής μετάδοσης Anixnefseis web tv  θα αρχίσει στις 5.15 μμ με την παρουσίαση σε ζωντανή ροή της συγκλονιστικής εκπομπής Ανιχνεύσεις της ΕΡΤ3 (2001)

Η δικτατορία και τα βασανιστήρια με συμμετοχή του Περικλή Κοροβέση.

Μην τη χάσετε.

Θα ακολουθήσει στις 7μμ η εκπομπή

Χαμένοι στην παγκόσμια μετάφραση. Το εικοσιένα και η αλήθεια

Νίκος Κανέλλος πρέσβης ε.τ.
Γιώργος Καραμπελιάς, Συγγραφέας,
Παντελής Σαββίδης, Δημοσιογράφος.
και αν ταιριάξουν οι ώρες
Νίκος Μιχαηλίδης Δρ. Ανθρωπολογίας (Princeton) διδάσκει σε Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ

 Η εκπομπή για τα βασανιστήρια είναι συγκλονιστική. Έκανα μεγάλη προσπάθεια να τη διασώσω απο την VHS κασέτα στην οποία την είχα αντιγράψει όταν έπαιξε στην ΕΡΤ3. Ήταν μια κασέτα σχεδόν κατεστραμμένη. Λεπτό προς λεπτό την μετέτρεπα απο VHS σε ψηφιακό βίντεο. Και έχει μεγάλη ιστορική σημασία. Οι διακοπές που θα διαπιστώσετε είναι ελάχιστα δευτερόλεπτα και δεν αλλοιώνουν το νόημα της αφήγησης. Πρωταγωνιστικό πρόσωπο της εκπομπής ο Περικλής Κοροβέσης. Περιλαμβάνει, επίσης, την πρώτη ομιλία του Ανδρέα Παπανδρέου στη Σουηδία, όταν έφυγε απο την Ελλάδα επι δικτατορίας, το πρώτο μήνυμα του Μίκη Θεοδωράκη, δηλώσεις της Αγγέλας Κοκόλα, τη Μελίνα Μερκούρη να τραγουδά στη Στοκχόλμη, τον Αλέκο Παναγούλη να μιλά για τα βασανιστήρια που υπέστη. Και άλλα πολλά τα οποία αξίζει να δείτε. Ένα ιστορικό ντοκουμέντο.

Τουρκία και Ρωσία καθορίζουν το μέλλον της Λιβύης

0

Η διεθνής διάσταση του λιβυκού εμφυλίου δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων δείχνουν ότι ο δρόμος της επίλυσης της εντεινόμενης αυτής κρίσης δεν περνάει μέσα από την Τρίπολη και τη Βεγγάζη, αλλά μέσα από τις πρωτεύουσες των ξένων δυνάμεων που εμπλέκονται σε αυτήν

Τον Ιανουάριο, κατά τη σύνοδο του Βερολίνου, οι άμεσα ενδιαφερόμενες χώρες δεσμεύτηκαν για τερματισμό της σύγκρουσης στη Λιβύη. Έκτοτε, η ένοπλη σύρραξη όχι μόνο δεν παρουσίασε σημάδια κόπωσης, αλλά αντίθετα, το τελευταίο διάστημα οι εντάσεις κλιμακώθηκαν, ενώ, σύμφωνα με τις αναφορές, συνεχίζουν να φτάνουν απρόσκοπτα στη χώρα τόσο στρατιωτικός εξοπλισμός όσο και μισθοφόροι. Ενώ οι τελευταίες εξελίξεις στο πεδίο της μάχης ευνοούν τον Φαγέζ αλ Σαράζ και τους Τούρκους συμμάχους του, τίθεται το ερώτημα τι θα πράξουν οι χώρες που υποστηρίζουν τον Χαλίφα Χαφτάρ και ειδικά η Ρωσία μετά και την καταγραφή εικόνων οπισθοχώρησης των μισθοφόρων της Wagner. Την ίδια ώρα πληθαίνουν οι εκτιμήσεις ότι η κατάληξη της πολύχρονης αυτής σύγκρουσης ίσως δεν είναι άλλη από τη διχοτόμηση της χώρας.

Λιβύη, μια νέα «Συρία»

Η διεθνής διάσταση του λιβυκού εμφυλίου δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά οι εξελίξεις των τελευταίων βδομάδων δείχνουν ότι ο δρόμος της επίλυσης της εντεινόμενης αυτής κρίσης δεν περνάει μέσα από την Τρίπολη και τη Βεγγάζη, αλλά μέσα από τις πρωτεύουσες των ξένων δυνάμεων που εμπλέκονται σε αυτήν. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών, Ζαν Ιβ Λεντριάν, αντιμετωπίζουμε μια «συριοποίηση» της Λιβύης, με τους διεθνείς παίκτες να κατευθύνουν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις. Σύμφωνα με αναλυτές, η δυναμική της σύγκρουσης έχει αλλάξει με καθοριστικό τρόπο μετά την εντονότερη εμπλοκή της Τουρκίας στη Λιβύη στα τέλη του 2019. Οι τουρκικές δυνάμεις και η στρατιωτική τεχνολογία που έχει η κυβέρνηση του Σάρατζ έχουν τις ρίζες τους στις επιδιώξεις της Άγκυρας στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και στην εκπλήρωση των παγωμένων κατασκευαστικών συμβολαίων αξίας 25 δισεκατομμυρίων στη χώρα. Ειδικοί επισημαίνουν ότι τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων έδειξαν τον βαθμό που η υποστήριξη της Τουρκίας έχει αλλάξει την ισορροπία ισχύος επί τους εδάφους. Αυτές οι νίκες επέτρεψαν στις δυνάμεις της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας (GNA) να επικεντρωθούν στην εκδίωξη των δυνάμεων του Χαφτάρ από τις υπόλοιπες περιοχές της δυτικής Λιβύης. Αν και αυτά τα γεγονότα γέννησαν ελπίδες ότι οι ήττες του Χαφτάρ θα οδηγούσαν σε κατάπαυση πυρός και αποκλιμάκωση της έντασης, αυτό το σενάριο θεωρείται πολύ απομακρυσμένο. Αντίθετα, η απροκάλυπτη εμπλοκή της Άγκυρας στον εμφύλιο που κερδίζει συνεχώς έδαφος ίσως «ξυπνήσει» τους περιφερειακούς της αντιπάλους, οδηγώντας σε μια ακόμα πιο επικίνδυνη ανάφλεξη της διαμάχης. Σύμφωνα με αναφορές του ΟΗΕ, «όσον αφορά τη μαζική εισαγωγή όπλων, εξοπλισμού και μισθοφόρων και από τις δύο πλευρές, το μόνο συμπέρασμα που μπορούμε να εξαγάγουμε είναι ότι αυτός ο πόλεμος θα ενταθεί, θα διευρυνθεί και θα εμβαθύνει».

Γιατί «τράπηκαν» σε φυγή οι μισθοφόροι της Wagner

Σε αυτήν την εξίσωση αντικείμενο ανάλυσης αποτελούσε πάντα η στάση της Ρωσίας και ο βαθμός εμπλοκής της στο λιβυκό ζήτημα. Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, δύο ειδήσεις μονοπώλησαν το ενδιαφέρον. Από τη μια η κυβέρνηση Σάρατζ έδωσε στη δημοσιότητα βίντεο με την αποχώρηση εκατοντάδων Ρώσων μισθοφόρων από τις γραμμές του μετώπου νότια της πρωτεύουσας. Λίγο αργότερα η Ουάσιγκτον κατηγόρησε την Μόσχα ότι απέστειλε μαχητικά αεροσκάφη για να υποστηρίξουν την εκστρατεία του Χαφτάρ κατά της Τρίπολης. Οι δύο αυτές εξελίξεις, σύμφωνα με αναλυτές, φαίνεται να συνδέονται και να αποτελούν μέρος μιας συμφωνίας μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας για αποφυγή της απευθείας σύγκρουσης μεταξύ τους επί του λιβυκού εδάφους. Με βάση αυτήν την εκτίμηση, η αποχώρηση των μισθοφόρων της Wagner φαίνεται ότι αποτελεί συντονισμένη δράση ανάμεσα σε Ρωσία και Τουρκία, ενώ η ανάπτυξη των ρωσικών αεροσκαφών, σύμφωνα με τον Wolfram Lacher, ερευνητή του Γερμανικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων και Ασφαλείας, έγινε για «να αποτρέψουν τις δυνάμεις της κυβέρνησης της Τρίπολης να προωθηθούν πέραν των ορίων της περιφέρειας της πρωτεύουσας». Το βασικό επιχείρημα πίσω από αυτήν την ερμηνεία αντλείται από τη διακοπή των πληγμάτων των τουρκικών drones κατά τη διάρκεια της αποχώρησης μισθοφόρων της Wagner. Μια τέτοια συμφωνία ουσιαστικά θα προωθούσε την κατανομή ζωνών επιρροής στη Λιβύη μεταξύ των δύο χωρών αν και θα δημιουργούσε ένα πρόβλημα. Πώς θα αντιδράσουν οι άλλοι παίκτες που εμπλέκονται στο λιβυκό ζήτημα και ενδεχομένως να μη συμφωνούν στη ρωσο-τουρκική σύμπραξη; Σε αυτό το σενάριο δεν αποκλείεται να υπάρξουν νέες εντάσεις με διαφορετικούς παίκτες, εάν με κάποιοι τρόπο Ρωσία και Τουρκία αφήσουν στο περιθώριο τις άλλες ξένες δυνάμεις, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο, τη Γαλλία αλλά και τις ΗΠΑ.

Αερομαχίες στους λιβυκούς αιθέρες

Πολύς λόγος γίνεται για τον τρόπο με τον οποίο μετέβαλαν το πεδίο της μάχης τα τουρκικά drones. Εντούτοις, σε αυτήν την εμφύλια σύρραξη δεν είναι η πρώτη φορά που τα εναέρια μέσα αλλάζουν τις ισορροπίες ισχύος. Το 2016 τα κινεζικά drones Wing Loong έδωσαν μεγάλη ώθηση στον Εθνικό Στρατό της Λιβύης. Αρχικά είχαν χρησιμοποιηθεί στη μάχη της Derna στην ανατολική Λιβύη, όπου τα drones είχαν αποφασιστικό αντίκτυπο στην έκβαση του αποτελέσματος όταν οι δυνάμεις του Χαφτάρ συγκρούστηκαν με μαχητές του Συμβουλίου της Σούρα των Μουτζαχεντίν. Τα ίδια drones, τα οποία ελέγχονταν από πιλότους στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, είχαν χρησιμοποιηθεί με μεγάλη αποτελεσματικότητα στη μάχη της Τρίπολης. Όμως, η νικηφόρα πορεία του Χαφτάρ ανακόπηκε το 2019, με την είσοδο των τουρκικών drones Bayraktar TB2. Αν και είχαν μικρότερη εμβέλεια από τα Wing Loong, ήταν σε θέση να καταστρέψουν τους στόχους του LNA στο έδαφος και να διαλύσουν τις γραμμές ανεφοδιασμού του. Πλέον το ενδιαφέρον στρέφεται στις αναφορές ότι η Ρωσία απέστειλε μαχητικά Mig29 και Sukhoi 24 στη Λιβύη και πώς αυτά θα μεταβάλουν τις ισορροπίες ισχύος. Σύμφωνα με το Bloomberg, ένας ανώτερος αξιωματούχος της Λιβύης είπε ότι ο Χαφτάρ έλαβε 6 MiG 29 και δύο αεροσκάφη Sukhoi SU-24 από μια ρωσική βάση. Πάντως, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι τα ρωσικά αεροσκάφη «είναι πιθανό να παρέχουν στενή αεροπορική υποστήριξη στον αγώνα του Εθνικού Στρατού του Χαφτάρ ενάντια στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Εθνικής Συμφωνίας». Ο κίνδυνος, όμως, σύμφωνα με τον στρατηγικό Jeffrey Harrigian της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, είναι ότι «η Ρωσία θα μπορούσε να καταλάβει βάσεις στην ακτή της Λιβύης και να αναπτύξει σε αυτές τις περιοχές δυνατότητες μη πρόσβασης, δημιουργώντας πραγματικές ανησυχίες για την ασφάλεια στο νότιο τμήμα της Ευρώπης».

Το σενάριο της διχοτόμησης

Διεθνείς αναλυτές συνδέουν τον δρόμο που επέλεξε ο Μουαμάρ Καντάφι κατά την κρίση του 2011 με τον δρόμο όπου βαδίζει τώρα ο Χαφτάρ. Συγκεκριμένα, το 2011, όταν ο Καντάφι βρισκόταν αντιμέτωπος με τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, αν και είχε την ευκαιρία να διαιρέσει τη Λιβύη, ώστε να παραμείνει στην εξουσία, επέλεξε να παλέψει μέχρι το τέλος, πληρώνοντάς αυτήν την απόφαση με τη ζωή του. Αντίστοιχα, ο Χαφτάρ όταν άρχισε την εκστρατεία του κατά της κυβέρνησης της Τρίπολης, ρίσκαρε το δικό του μέλλον αλλά και όλης της χώρας. Σύμφωνα με αναλύσεις, κάθε του βήμα οδηγεί και πιο βαθιά στη διχοτόμηση της Λιβύης, ενώ πλέον, ένα βήμα προς τα πίσω θα του στοιχίσει τον πολιτικό του ρόλο στα ανατολικά της χώρας. Μάλιστα, αυτό εξηγεί και το «πραξικόπημα» του Απριλίου, όταν είχε δηλώσει ότι έλαβε «την εντολή του λαού» για να κυβερνήσει τη χώρα. Από την άλλη, αυτή η κίνηση ίσως δείχνει ότι ο στρατάρχης άρχισε να αποδέχεται την ιδέα να κυβερνήσει το μισό κομμάτι της χώρας, τουλάχιστον μέχρι να μπορέσει να πάρει υπό τον έλεγχό του το υπόλοιπο. Οι σκέψεις για μια διαμοιρασμένη Λιβύη δεν είναι κάτι καινούργιο, αφού το 2017 σύμβουλος του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, το είχε προτείνει στους Ευρωπαίους διπλωμάτες. Το σενάριο διάσπασης όμως θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις ξένες δυνάμεις που εμπλέκονται στη σύγκρουση και πώς τις επηρεάζει οικονομικά αλλά και σε επίπεδο ασφάλειας.

Πηγή: Σημερινή

Από τον λεκέ της Μόνικα στους αιματοβαμμένους λεκέδες της ιστορίας… Μια υποκρισία δρόμος

0

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η μισή Αμερική εργαλειοποιεί τον φονιά αστυνομικό, και η άλλη μισή εργαλειοποιεί το άτυχο θύμα του…

Η μισή Αμερική τρέφεται με το υποκριτικό σύνθημα “Νόμος και Τάξη” του ανεκδιήγητου προέδρου της, και η άλλη μισή ντοπάρεται με τα λάφυρα από το πλιάτσικο που έχει ξεσπάσει, στο περιθώριο των διαδηλώσεων και υπό το πρόσχημα του αντιρατσισμού…

Και η μία Αμερική όπως και η άλλη Αμερική, χρησιμοποιούνται ως κομπάρσοι στην πολιτική αντιπαράθεση των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, που μπροστά στις επικείμενες εκλογές, έχουν συγκεντρώσει το ενδιαφέρον τους στην νομή της εξουσίας, αξιοποιούν τα πάντα προκειμένου να διασφαλίσουν ρόλο σ αυτήν, και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή ούτε για την Δημοκρατία, ούτε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε για τους νεκρούς της ανεξέλεγκτης οπλοχρησίας που πέφτουν στους δρόμους σαν κοτόπουλα καθημερινά.

Το περιβάλλον αυτής της αντιπαράθεσης, με αφορμή ΚΑΙ την πρόσφατη δολοφονία, δεν θίγει τον σκληρό πυρήνα των ζητημάτων της πολιτικής δημοκρατίας και του Ουμανισμού.

  • Είναι περιβάλλον υποκρισίας…
  • Είναι περιβάλλον που συντηρεί και αναπαράγει την νοσηρότητα…
  • Είναι περιβάλλον που αποδέχεται συνθήκες που θα συνεχίσουν να αναπαράγουν τέρατα ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ (και όχι μόνον λευκά) που θα συνεχίσουν να καταχρώνται την εξουσία τους, αλλά και θύματα ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ (και όχι μόνον σκουρόχρωμα) που θα ανταμώνουν με τα τέρατα, είτε στα απόνερα είτε στον σκληρό πυρήνα της παραβατικότητας που συνθέτει την καθημερινότητα στην μεγάλη αυτή χώρα.

Η προσχηματική χορογραφία που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτήν την στιγμή στην Αμερική, δεν βγήκε στους δρόμους να βροντοφωνάξει “ΩΣ ΕΔΩ” όταν οι μακελάρηδες σκορπούσαν θάνατο χθες στο Ιράκ, στην Σερβία, στην Λιβύη και αύριο αλλού, διότι απλούστατα την στρατηγική των μαζικών εγκλημάτων ουδείς την στοχοποίησε…

Ομοίως δεν βγήκε στους δρόμους, όταν η πανδημία θέριζε και οι χειρισμοί του προέδρου της στο δίλημμα οικονομία ή ανθρώπινες ζωές, επέλεξαν να παράξουν εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς καταστρέφοντας ταυτόχρονα και την οικονομία…

Προφανώς δεν βγαίνει στους δρόμους ούτε για να απαιτήσει να σταματήσουν τώρα οι πειρατικές πρακτικές που εμποδίζουν τα δεξαμενόπλοια να παραδώσουν καύσιμα στην πολύπαθη Βενεζουέλα…

Αυτός είναι ο αμερικανικός «αντιρατσισμός»… Αυτός είναι ο αμερικανικός «αντιφασισμός»… Προσχηματικός και βαθιά υποκριτικός μέχρι το μεδούλι…

  • Αυτή είναι η προσχηματικότητα μιας κοινωνίας που ενεργοποιείται και δικάζει τους προέδρους της για έναν «λεκέ» στο μπλουζάκι της Μόνικα, αλλά παρακολουθεί απαθής τους ματωμένους λεκέδες με τους οποίους γεμίζουν τον πλανήτη οι επιλογές της πολιτικής της ηγεσίας και επιβραβεύει τους ματωμένους προέδρους της ακόμη και με επανεκλογή στο προεδρικό αξίωμα…
  • Αυτή είναι η προσχηματικότητα μιας κοινωνίας, που διευκολύνει την κάθε καρακατακαημένη να «θυμάται» μετά από σαράντα χρόνια ότι κάποιος πρόεδρος την παρενόχλησε σεξουαλικά, αλλά να προσπερνά αβασάνιστα προεδρικές επιλογές που καταστρέφουν χώρες και δολοφονούν λαούς στο όνομα των «συμφερόντων» της Αμερικής ανά την Υφήλιο…

Και προφανώς εδώ δεν αναφερόμαστε στις εξαιρέσεις που υπάρχουν και θα υπάρχουν διάσπαρτες μέσα στην κοινωνία. Αναφερόμαστε σε μια χορογραφία ενορχηστρωμένη και κατευθυνόμενη, που επιχειρείται να πλασαριστεί ως κίνημα χωρίς να είναι.

Αυτό φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως υποτιμούμε το έγκλημα που συντελέστηκε… Και προφανώς δεν σημαίνει πως θεωρούμε ανούσιες και περιττές τις κοινωνικές αντιδράσεις. Κάθε άλλο…

Σημαίνει απλώς πως θα πρέπει να δούμε πέρα από το αυθόρμητο των πρώτων στιγμών και των πρώτων αντιδράσεων, έτσι ώστε να μπορούμε να έχουμε επίγνωση της φυσιογνωμίας 
αυτού που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Αμερική, και παράλληλα να καταγράψουμε… Την ανυπαρξία πολιτικού περιεχομένου στα αιτήματα που διατυπώνονται… Την ευκολία με την οποία όλο αυτό χαλιναγωγείται και ενσωματώνεται στο πλαίσιο των αναγκών της προεκλογικής αντιπαράθεσης, και φυσικά το απόλυτο αδιέξοδο στο οποίο σύντομα θα οδηγηθεί, όσο συνεχίζεται ανεμπόδιστα η εργαλειοποίησή του από τους κυρίαρχους του πολιτικού παιχνιδιού.

  • Φαιδρό και ανεύθυνο λοιπόν το να στοιχίζεσαι άκριτα πίσω από τον κάθε Τραμπ, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό που εξυπηρετεί με την πολιτική και με τους χειρισμούς του, είναι μια συγκεκριμένη ομάδα ισχυρών και συγκροτημένων οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων. Αλλά…
  • Είναι ταυτόχρονα εξ ίσου φαιδρό και αφελές το να στοιχίζεσαι πίσω από ένα συγκυριακό και ρηχό πολιτικά ψευδοκίνημα, που ούτε δημοκρατικό είναι ως προς το εύρος των αιτημάτων του, ούτε αντιρατσιστικό είναι ως προς την συνολική πολιτική του υπόσταση, ούτε πολιτική αντίσταση συνιστά σε τελευταία ανάλυση.

Ο Έλληνας μπάτσος που ψέκασε στο πρόσωπο με την φυσούνα των χημικών τον συγχωρεμένο Μανώλη Γλέζο, δεν ήταν λιγότερο φονιάς από τον Αμερικανό μπάτσο που δολοφόνησε έναν άνθρωπο που θα μπορούσε απλά να τον συλλάβει. Στον Έλληνα φονιά απλώς από τύχη δεν προέκυψε θύμα, αλλά αυτό δεν τον καθιστά «ολίγον τέρας» και σε καμία περίπτωση δεν τον καθιστά «ολιγότερον» τέρας συγκριτικά με τον Αμερικανό συνάδελφό του.

Καλό θα είναι λοιπόν να αφήσουμε τις εύκολες και αβασάνιστες στοιχίσεις που δεν οδηγούν πουθενά, και προφανώς δεν αγγίζουν την ουσία του προβλήματος.

Σήμερα, τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και ο Τραμπ, σπεύδουν να αξιοποιήσουν τα επεισόδια ο καθένας για λογαριασμό του, ενώ οι πάντες ξεχνούν ότι η Αμερικανική αστυνομία και χθες δολοφονούσε και αύριο θα δολοφονεί, σε μια χώρα που της διασφαλίζει το δικαίωμα να το κάνει, και που ακόμη και το καθεστώς της οπλοχρησίας είναι το βολικό άλλοθι για να μπορεί ο μπάτσος πρώτα να σε πυροβολεί και μετά να ρωτά το όνομά σου.

Είδατε κανένα Αμερικανικό “κίνημα” να θέτει επί τάπητος τα σοβαρά ζητήματα, δημοκρατίας, θεσμών Διοίκησης και Δικαιοσύνης, πολιτικής λειτουργίας, και Διεθνούς πολιτικής του πλανητικού νταβατζή;

 

Ανάλυση: No justice, no peace

0

Φωτ: REUTERS

Δεν είναι ο πρώτος θάνατος Αμερικανού πολίτη από ασφυξία στα χέρια αστυνομικών. Ο 34χρονος Johnny Leija, έσβησε το 2011 στο νοσοκομείο του Madill, Oklahoma, από αναπνευστική ανεπάρκεια όταν αστυνομικοί πήγαν να τον ακινητοποιήσουν. Είχαν κληθεί από το νοσηλευτικό προσωπικό, επειδή ο ασθενής με πνευμονία αρνήθηκε να επιστρέψει στο δωμάτιό του και αντέδρασε βίαια στην προσπάθεια να του χορηγηθεί ηρεμιστική ένεση.

Η εφημερίδα New York Times έχει έναν αποσπασματικό αλλά μακρύ κατάλογο θανάτων πολιτών στα χέρια της αστυνομίας, υποθέσεις που όλες είχαν την ίδια κατάληξη: την απαλλαγή των οργάνων της τάξης, όχι με βάση τα γεγονότα -δηλαδή, αν άσκησαν ή όχι υπερβολική βία- αλλά με ένα νομικό κατασκεύασμα που ονομάζεται «πιστοποιημένη ασυλία». Οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, που θέσπισαν το (αγγλιστί) «Qualified immunity» έχουν σκοπό να προστατεύσουν κυβερνητικούς αξιωματούχους από μηνύσεις για αποφάσεις που παίρνουν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, εκτός αν οι ενέργειές τους «παραβιάζουν ξεκάθαρα τον νόμο ή τα συνταγματικά δικαιώματα». Προστατεύει εκείνους που παίρνουν «λογικές αλλά λανθασμένες αποφάσεις σχετικά με ανοιχτά νομικά θέματα [αλλά όχι όσους] είναι καταφανώς ανίκανοι, ή όσους συνειδητά παραβιάζουν τον νόμο» (Ashcroft v. Al-Kidd, 2011)

Στο νεφέλωμα τής «ξεκάθαρης παραβίασης του νόμου» εκδόθηκαν αναρίθμητες αποφάσεις δικαστηρίων που απάλλαξαν αστυνομικούς από ξεκάθαρη υπερβολική χρήση βίας. Σύμφωνα με ανάλυση του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters τα τελευταία 15 χρόνια το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε 12 εφέσεις αστυνομικών που καταδικάστηκαν για άσκηση αχρείαστης βίας και μόνο τρεις πολιτών που ζητούσαν καταδίκη αστυνομικών. Οι αποφάσεις του ήταν σχεδόν πάντα υπέρ των αστυνομικών. Η υπόθεση του Johnny Leija που προαναφέραμε, δεν έφτασε ποτέ στο Ανώτατο Δικαστήριο. Έσβησε στο εφετείο. Ο δικηγόρος της μητέρα του θύματος επιχειρηματολόγησε ότι η συμπεριφορά των αστυνομικών ήταν ξεκάθαρα παράνομη και ανέφερε προηγούμενες υποθέσεις, στις οποίες αστυνομικοί καταδικάστηκαν για υπερβολική βια ενάντια σε άοπλους και σε διανοητική σύγχυση πολίτες. «Το δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν ήταν ακριβώς ίδιες οι περιστάσεις και επομένως οι αστυνομικοί δεν είχαν λόγους να πιστεύουν ότι παραβιάζουν τον νόμο. Έτσι απέκτησαν ασυλία», σημειώνουν οι New York Times («For Cops Who Kill, Special Supreme Court Protection» 29.5.2020).

Πέρυσι 1.099 Αμερικανοί έχασαν την ζωή τους από δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη χρήση βίας οργάνων της τάξης. «Υπήρξαν μόνο 27 μέρες ολόκληρου του χρόνου που οι αστυνομικοί δεν σκότωσαν κάποιον», σαρκάζει ο δικτυακός τόπος mappingpoliceviolence.org. Το 24% των θυμάτων ήταν μαύροι, παρ’ όλο που το ποσοστό στον γενικό πληθυσμό είναι 13%. Μεταξύ 2013-2019 το 96% των αστυνομικών που σκότωσαν κάποιον δεν πήγαν καν στο δικαστήριο και μόνο ένας στους εκατό καταδικάστηκε. Το σύνθημα «No justice, no peace» δεν είναι απειλή, είναι πραγματικότητα. Καμιά κοινωνία χωρίς δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι ειρηνική…

“Καθημερινή”