Αρχική Blog Σελίδα 2470

Τουρκία – Λιβύη: Επιδιώκουν τη διπλή «περικύκλωση» της Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
0

Νίκος Μελέτης

Ο κ. Σάρατζ έφθασε στην Άγκυρα ενώ κλιμακώνεται η διπλωματική κινητικότητα για επίτευξη εκεχειρίας και επανάληψης της διαδικασίας του Βερολίνου και ενώ ο ΟΗΕ καταβάλει προσπάθειες για συνάντηση εκ νέου των στρατιωτικών επιτροπών στο σχήμα 5+5.

Η δήλωση Ερντογάν ήταν αποκαλυπτική: «Αποφασίσαμε να αναπτύξουμε μια νέα συνεργασία με τη Λιβύη. Σκοπός μας είναι να διευρύνουμε τη συνεργασία μας με σκοπό να ωφεληθούμε από το φυσικό πλούτο της Μεσογείου όπου περιλαμβάνονται σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις».

Σύμφωνα με πληροφορίες ενώπιον του Πολιτικού Συμβουλίου στην Τρίπολη εκκρεμεί η αίτηση της ΤΡΑΟ προς την λιβυκή κρατική εταιρία NOC για άδεια ερευνών στη λιβυκή «ΑΟΖ» και πιθανότατα στην συνάντηση που έγινε κεκλεισμένων των θυρών στο Προεδρικό Μέγαρο της Άγκυρας εξετάσθηκαν και τα επόμενα βήματα  στην κατεύθυνση αυτή.

Βεβαίως εάν οι άδειες ερευνών αφορούν θαλάσσιες ζώνες που είναι νοτίως της μέσης γραμμής με τις ακτές της Κρήτης τότε το πρόβλημα θα είναι περισσότερο πολιτικό καθώς απλώς θα ενισχυθεί και θα εμβαθυνθεί η εξάρτηση της Λιβύης από την Τουρκία και θα μονιμοποιηθεί η τουρκική παρουσία και στα νότια σύνορα μας.

Όμως εάν επιχειρηθεί να χρησιμοποιηθεί η ρευστή κατάσταση στην Λιβύη προκειμένου η Τουρκία με προβληματική «άδεια» της GNA να επιχειρήσει έρευνες σε περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας που με βάση τις τουρκικές θεωρήσεις και όσα επικαλείται η Τουρκία με το τουρκολυβικό Μνημόνιο βαπτιστεί «λιβυκή» είναι προφανές ότι θα οδηγηθούμε σε κλιμάκωση της έντασης και για την Ελλάδα θα είναι μια εξαιρετικά δυσμενής εξέλιξη καθώς θα έχει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα δυο μέτωπα. Ένα προς ανατολάς με την Τουρκία και ένα νότια της Κρήτης με την συνεργασία Τρίπολης-Άγκυρας.

Οι εξελίξεις στη Λιβύη

Οι δυνάμεις της GNA με την απροκάλυπτη στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας έχουν επιτύχει τις τελευταίες εβδομάδες να αποκρούσουν την επίθεση των δυνάμεων του LNA που υπό την ηγεσία του Χάφταρ πολιορκούσαν εδώ και ένα χρόνο την Τρίπολη. Χθες οι δυνάμεις του Σάρατζ ανακοίνωσαν την «απελευθέρωση» της Τρίπολης και των περιχώρων της από τις δυνάμεις του Χάφταρ και δηλώσαν έτοιμες για την αντεπίθεση προκειμένου να ανακαταλάβουν όλη τη χώρα. Οι δυνάμεις του LNA συνεχίζουν να ελέγχουν την ανατολική πλευρά της χώρας και μεγάλο μέρος της ερήμου αλλά και σημαντικές πετρελαιοπηγές όμως υποχρεώθηκαν να αποσύρουν δυνάμεις από προγεφυρώματα νότια της Τρίπολης.

Έτσι ο Σάρατζ δεν έχει ιδιαίτερο λόγο να βιάζεται για την εκεχειρία, καθώς εκτιμά ότι με την ενεργό στήριξη Ερντογάν την οποία εξέφρασε και πάλι χθες, θα μπορέσει να ανακτήσει εδάφη τα οποία θα ενισχύουν την θέση του σε ένα μελλοντικό τραπέζι διαπραγμάτευσης.

Συγχρόνως όμως και με την καθοδήγηση του Ερντογάν ο κ. Σάρατζ έθεσε ως όρο στο τραπέζι να μην βρεθεί ο «εγκληματίας πολέμου» Χάφταρ καθώς εκτός των άλλων δεν θα ήθελε να βρεθεί στην δυσάρεστη θέση, να τίθεται στην ατζέντα και το θέμα της ακύρωσης των δυο τουρκολυβικών μνημονίων, που πιθανότατα θα έθετε ως διαπραγματευτικό χαρτί ο Χάφταρ.

Πάντως ο κ.Σάρατζ έσπευσε να εκφράσει τις ευχαριστίες του στον Τ. Ερντογάν για την στήριξη του, προσφέροντας την ευκαιρία σε τουρκικές εταιρίες να τοποθετηθούν στην Λιβύη μετά τον πόλεμο, ενώ σύμφωνα με λιβυκά ΜΜΕ η κυβέρνηση της Τρίπολης έχει στείλει και διατηρεί σε τουρκικές τράπεζες δισεκατομμύρια δολάρια από τα έσοδα που έχει από την πώληση πετρελαίου τα οποία αποδείχθηκαν κρίσιμα στην πρόσφατη οικονομική κρίση της Τουρκίας όταν στέρευαν τα συναλλαγματικά αποθέματα.

Πάντως ιδιαίτερα κρίσιμος είναι ο ρόλος και της Ρωσίας η οποία σύμφωνα με τους Αμερικανούς έστειλε ένα σμήνος μαχητικών να σταθμεύει σε αεροδρόμιο που ελέγχει ο Χάφταρ περισσότερο για να εγγυηθούν και να εξασφαλίσουν τον ρόλο της Ρωσίας στην μεταπολεμική Λιβύη, αλλά συγχρόνως συνομιλούν και με την κυβέρνηση της Τρίπολης. Ο υπουργός Εξωτερικών Μοχάμεντ Σαγιάλα και το μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου Αχμέντ Μίτιγκ έφθασαν προχθές στην Μόσχα και είχαν συνάντηση με τον Σ. Λαβρόφ στην οποία εκφράσθηκε η επιθυμία επίτευξης πολιτικής λύσης  συγχρόνως όμως συζητήθηκε και η «επιστροφή ρωσικών εταιριών στην Λιβύη μόλις κοπάσει η κρίση».

Στα ανατολικά της Λιβύης, στο Κάιρο είναι προφανής η ανησυχία για τις εξελίξεις και από την κυβέρνηση Αλ Σισι, μετά την συνάντηση που είχε με τον Χάφταρ στην Αιγυπτιακή πρωτεύουσα την Τετάρτη δηλώθηκε ότι η Αίγυπτος δεν θα ανεχθεί τρομοκρατικές ομάδες στα σύνορα με την Λιβύη, παραπέμποντας όχι μόνο στον ISIS αλλά και στους Αδελφούς Μουσουλμάνους που εκφράζονται κυρίως από τον Σάρατζ.

Όλα θυμίζουν ότι ενόψει του ενδεχομένου επιστροφής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η πλευρά Σάρατζ με την παρακίνηση και την ενεργό υποστήριξη της Τουρκίας θα επιχειρήσει να κερδίσει επί του πεδίου και άλλα εδάφη, ώστε να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις από θέση ισχύος, επιβάλλοντας και κατοχυρώνοντας φυσικά και τις επιλογές της όπως είναι τα δυο τουρκολυβικά Μνημόνια.

liberal.gr

Ο Τζο Μπάιντεν ίσως να μην είναι τελικά ένας τόσο κακός υποψήφιος

Από
anixneuseis
-
0

Το «κενό εξουσίας» απειλεί την υπερδύναμη

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μια περίπου «προεπαναστατική κατάσταση» (σε «παλαιολενινιστική» ορολογία) θα ήταν ίσως ο πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός για το τι συμβαίνει σήμερα στο εσωτερικό της Υπερδύναμης, που δείχνει να πλησιάζει -αν δεν έχει ήδη φτάσει- σε «κενό εξουσίας», με τον ίδιο τον υπουργό Άμυνας να αρνείται να εφαρμόσει τις εντολές του προέδρου για μαζική ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων εναντίον των διαδηλωτών, που δεν δείχνουν καμία διάθεση να εγκαταλείψουν τους δρόμους των αμερικανικών μεγαλουπόλεων.

Είναι χαρακτηριστική της πρωτοφανούς κατάστασης σύγκρουσης στο ίδιο το κέντρο της εξουσίας η επίθεση που έκανε στον πρόεδρο ο πρώην υπουργός Άμυνας του ίδιου του Τραμπ, ο μπαρουτοκαπνισμένος Στρατηγός των Καταδρομών Τζιμ Μάτις, που χαρακτήρισε απειλή για το Σύνταγμα τον Τραμπ και, εμμέσως πλην σαφώς, τον συνέκρινε με τους Ναζί.

Ο Μάτις υπήρξε στο παρελθόν σφοδρός αντίπαλος του νεοσυντηρητικού συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας και ανθρώπου του Νετανιάχου, του Τζον Μπόλτον, υπερασπιζόμενος τρόπον τινά τα συμφέροντα του βαθέος αμερικανικού κράτους, της αμερικανικής Αυτοκρατορίας, απέναντι στην εξτρεμιστική πτέρυγα της Αυτοκρατορίας του Χρήματος (για τις διαμάχες αυτές δες https://www.zougla.gr/apopseis/article/emfilios-stin-aftokratoria-netaniaxou-kata-soros-tramp-kata-logikis).

Η ανθρωπότητα ενδεχομένως χρωστάει πάρα πολλά στον Μάτις, αφού ήταν αυτός, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, που σταμάτησε, στη σχετική σύσκεψη στον Λευκό Οίκο, τα σχέδια μαζικού βομβαρδισμού της Συρίας, παρά την ύπαρξη εκεί ρωσικών δυνάμεων. Τηρουμένων των αναλογιών ενδέχεται δηλαδή να έπαιξε σε αυτή τη σύσκεψη ρόλο ανάλογο αυτού που έπαιξαν οι αδελφοί Κένεντι αποτρέποντας έναν πυρηνικό πόλεμο κατά την κρίση της Κούβας.

Μη δεδομένη η στάση του στρατού, λέει ο Γκαλμπρέιθ

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος για το τι θα έκανε ο στρατός αν τον κατέβαζαν στους δρόμους, μας λέει ο Τζέιμς Γκλαμπρέιθ, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Όστιν στο Τέξας, γιος του μεγάλου οικονομολόγου του 20ού αιώνα Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, συνεργάτης του Ινστιτούτου Levy και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της World Economics Association. Μην ξεχνάτε, προσθέτει, ότι πάνω από το 50% των στελεχών του είναι ισπανόφωνης καταγωγής ή μαύροι.

Η μεγάλη πλειοψηφία των διαδηλωτών κινούνται απολύτως ειρηνικά, επισημαίνει ο καθηγητής Γκλαμπρέιθ, που εκφράζει υπόνοιες για το ποιος είναι πίσω από τις λεηλασίες και απορία γιατί, σε αρκετές περιπτώσεις, η αστυνομία άφησε να γίνουν χωρίς να επέμβει.

Η χρήση προβοκατόρων από τις αστυνομικές δυνάμεις και τις μυστικές υπηρεσίες δεν είναι ασφαλώς ελληνικό προνόμιο, είναι μια παγκόσμια πρακτική όταν οι περιστάσεις το απαιτούν.

Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, μας λέει ο Γκαλμπρέιθ, για τον οποίο οι διαδηλώσεις, που έχουν ως κεντρικό αίτημα τη διακοπή της αστυνομικής βίας και των εκδηλώσεων ρατσισμού, είναι η μακρά κραυγή αγανάκτησης ενός μεγάλου μέρους της αμερικανικής κοινωνίας.

Από την υπόθεση μάλλον κερδίζει στο πολιτικό επίπεδο ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Μπάιντεν, κυρίως γιατί δεν έχει μιλήσει πολύ και μπορεί να επωφεληθεί από την άθλια εικόνα του Τραμπ, αλλά βεβαίως και η τυχόν δική του προεδρία θα αποδειχτεί μια καταστροφή, πιστεύει ο Γκαλμπρέιθ.

Κίνδυνο φασισμού στο βάθος βλέπει ο Χάντσον

Αντίθετα, ο καθηγητής και συγγραφέας Μάικλ Χάντσον, από τους γνωστότερους παγκοσμίως μελετητές των προβλημάτων του Χρέους και σύμβουλος διάφορων κυβερνήσεων, δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι θα κερδίσει ο Μπάιντεν και όχι ο Τραμπ. Ο μόνος που βάζει ορισμένα ζητήματα που συνδέονται με το πού πάει η χώρα -και κυρίως το πρόβλημα του ότι πρέπει να ξαναγίνει παραγωγική- είναι ο Τραμπ, μας λέει, έστω κι αν δεν ξέρει πώς μπορεί να πετύχει την «επαναβιομηχάνιση» της Αμερικής. Και γι’ αυτό υπάρχει ακόμα μια πιθανότητα να κερδίσει στις εκλογές.

Ο Χάντσον, που ξεκίνησε από τη ριζοσπαστική, άκρα αριστερά, διακρίνεται πάντως για την απαισιόδοξη ματιά του και φοβάται ότι στο τέλος η Αμερική μπορεί να πάει στον φασισμό. Επικρίνει την «αριστερά», υπό την αμερικανική έννοια του όρου, γιατί περιορίζεται κυρίως σε θέματα «ταυτότητας», όπως ο φεμινισμός, η σεξουαλική ελευθερία και τα εθνικά ζητήματα, και δεν θέτει τα κύρια ζητήματα της χώρας και, ιδίως, αυτό που πιστεύει ότι είναι το κεντρικό πρόβλημα και της Αμερικής και του κόσμου σήμερα, δηλαδή το (εξαιρετικά μη βιώσιμο) Χρέος, που δεν θα πληρωθεί μεν ποτέ, διαλύει όμως κοινωνίες και χώρες και μας πάει από τον παραγωγικό καπιταλισμό στον χρηματοπιστωτικό, «φεουδαρχικό» καπιταλισμό της προσόδου (rentier capitalism).

Πρέπει να ξανακάνουμε την (αστική) επανάσταση του 1848 εναντίον των κατόχων του  Χρήματος, μας λέει. Και επικρίνει την «αριστερά» γιατί δεν θέτει τα ζητήματα του πώς υπολογίζεται το ΑΕΠ, των οικονομικών στατιστικών που παραπλανούν, δεν ζητάει κρατικοποιήσεις κ.λπ., ενώ δεν δείχνει να έχει πολύ καλή γνώμη και για τον «σοσιαλδημοκράτη», όπως τον αποκαλεί, Μπέρνι Σάντερς.

Είναι ενδεικτικό πάντως της ταχύτητας με την οποία μεταβάλλεται η κατάσταση ότι πριν από λίγα χρόνια «σοσιαλδημοκράτης» σήμαινε στην Αμερική «ένας επικίνδυνα ακραίος αριστερός». Σήμερα αρχίζει να σημαίνει «ένας συμβιβασμένος αριστερός»!

Καμιά λύση χωρίς διαγραφή Χρέους

Δεν υπάρχει καμία λύση χωρίς διαγραφή χρέους, κι εσείς οι Έλληνες είστε οι πρώτοι που θα έπρεπε να το έχετε μάθει, μας λέει ο καθηγητής, που διετέλεσε ένα φεγγάρι και αναλυτής στη Wall Street, αλλά είναι συχνά και guest star των κινεζικών πανεπιστημίων. Στην ερώτησή μας τι θα γίνει με τα ασφαλιστικά ταμεία και το χρέος που διαθέτουν σήμερα υπογραμμίζει ότι πρέπει να πάμε σε σύστημα κρατικών συντάξεων.

Πίσω από το πρόβλημα του ρατσισμού είναι το πρόβλημα της οικονομίας, μας λέει. Ο κορωνοϊός ήταν μόνο ο καταλύτης της υφέρπουσας οικονομικής κρίσης, η αμερικανική και παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία δεν συνήλθαν ποτέ πραγματικά από το σοκ του 2008 και προσπάθησαν να λύσουν τα προβλήματά τους αποσυνδέοντας την αγορά μετοχών και ομολόγων από την πραγματική οικονομία. Όμως τώρα βγήκε ξαφνικά σε ανεργία το ένα τρίτο της αμερικανικής εργατικής δύναμης, δηλαδή 40 εκατομμύρια εργαζόμενοι! Ήδη πριν από την κρίση, οι μισοί Αμερικανοί δεν είχαν ούτε 400 δολάρια αποταμίευση. Από τον Σεπτέμβριο θα γίνει το «έλα να δεις». (Πιστεύει επίσης ότι είναι κρίσιμη τώρα η περίοδος για τα ελληνοτουρκικά λόγω των πληρωμών που έχει να κάνει η Τουρκία τον Αύγουστο).

Και ο Χάντσον και ο Γκαλμπρέιθ συμφωνούν ότι από το επόμενο φθινόπωρο έρχεται ένας κοινωνικός και οικονομικός εφιάλτης για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα μέλλον που ίσως υποπτεύονται και διαισθάνονται, αλλά δεν έχουν ακόμη προλάβει να γνωρίσουν στο πετσί τους οι Αμερικανοί πολίτες.

Η αμερικανική οικονομία δεν θα παράγει για κάμποσα χρόνια κεφαλαιουχικά αγαθά όπως αεροπλάνα, αυτοκίνητα και ουρανοξύστες, μας λέει ο Γκαλμπρέιθ. Από τη δεκαετία εξάλλου του 1960, όλη η νέα απασχόληση δημιουργήθηκε στους τομείς των υπηρεσιών, που όμως γνωρίζουν τώρα μεγάλη υποχώρηση. Η μόνη λύση είναι οι συνεταιρισμοί και οι επενδύσεις του δημόσιου τομέα, υποστηρίζει, συνοψίζοντας τη θέση του στο δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Mad Max».

Φιλελεύθεροι και αριστεροί στους δρόμους

Στις διαδηλώσεις εμπλέκονται πολλά κινήματα με εξαιρετικά διαφορετικές επιδιώξεις, τα περισσότερα φιλελεύθερα αντιρατσιστικά, αλλά υπάρχουν και λίγα που έχουν ανοιχτά αριστερή, αντικαπιταλιστική, αναρχική ή κομμουνιστική ατζέντα, μας λέει o καθηγητής Σαλβαντόρε Ένγκελ-Ντιμάουρο του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και εκδότης του περιοδικού «Capitalism Nature Socialism».

Πολλοί από τους διαδηλωτές είναι για πρώτη φορά στους δρόμους και πολιτικοποιούνται μέσα στη διαδικασία. Υπάρχουν επίσης και ορισμένες ολιγάριθμες ομάδες οπαδών της «λευκής υπεροχής» που τις ενθαρρύνει ο ίδιος ο Τραμπ, κατεξοχήν οπαδός αυτής της ιδέας, χρηματοδοτούνται από μερικούς εκατομμυριούχους και τους αναδεικνύει ο mainstream τύπος.

Είναι αυτοί που κινητοποιήθηκαν με βίαιο τρόπο εναντίον των lockdowns και των απαγορεύσεων στις μετακινήσεις. Πιθανότατα τέτοιοι ρατσιστές είναι πίσω από δύο δολοφονίες διαδηλωτών τις τελευταίες μέρες εκτιμά o καθηγητής Ένγκελ-Ντιμάουρο και συνεχίζει:

«Οι περισσότεροι διαδηλωτές, όπως και ορισμένες μεγάλες εταιρείες και γνωστοί αθλητές θέλουν να σταματήσει ο ρατσισμός, περιλαμβανομένου του θεσμικού ρατσισμού, και η αστυνομική βία και οι αστυνομικοί να γίνουν υπόλογοι για τις πράξεις τους. Ακόμα και ορισμένοι αστυνομικοί διοικητές έχουν ενωθεί με τους διαδηλωτές σε μερικές περιπτώσεις».

Μια μειοψηφική επί του παρόντος τάση του κινήματος συνδέει την αστυνομική βία και τον ρατσισμό με τον καπιταλισμό μέσω της κρίσης της στέγης, των απολύσεων, των μαζικών φυλακίσεων, των μεγάλων ανισοτήτων στην παρεχόμενη περίθαλψη και πολλών άλλων φρικτών πραγμάτων που συμβαίνουν στην κατά τα άλλα μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Μεταξύ όσων ζητούν μόνιμες, σημαντικές αλλαγές είναι τα κινήματα που κινούνται γύρω από τον σχηματισμό «People’s Strike», οργανώνοντας μηνιαίες πανεθνικές εκδηλώσεις.

Μπορεί κανείς να δει την πλατφόρμα των αιτημάτων της People’s Strike, που εκφράζει την πιο ριζοσπαστική τάση μέσα στο αναπτυσσόμενο τώρα κίνημα διαμαρτυρίας, στο Our Principles-People’s Strike.

Our Principles-People’s Strike

Περιλαμβάνει αιτήματα που ξεκινούν από την προστασία όλων των εργαζομένων πρώτης γραμμής με κατάλληλο εξοπλισμό και απολυμαντικά υλικά, τη μη επιστροφή στη δουλειά και τερματισμό της φυσικής αποστασιοποίησης, προτού οι ειδικοί αποφανθούν ότι είναι ασφαλές αυτό, την προστασία ευάλωτων κοινοτήτων (ιδιαίτερα ιθαγενών, μαύρων, ισπανόφωνων, ασιατικής καταγωγής, μεταναστών, προσφύγων, ηλικιωμένων,  θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας), την άμεση καθιέρωση καθολικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ξεκινώντας με δωρεάν τεστ και θεραπεία όλων για COVID-19, αιτήματα παροχής στέγης και δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών, έως καθαρά «σοσιαλιστικά αιτήματα».

Από τον αντι-ρατσισμό στον «αντικαπιταλισμό»

Για τον καθηγητή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και οικο-σοσιαλιστή ακτιβιστή και εκδότη, για να καταλάβει κανείς την Αμερική, πρέπει να αντιληφθεί ότι το αμερικανικό πρόβλημα του ρατσισμού είναι η κοινωνική αναφορά της Αμερικής και της Ευρώπης, γιατί είναι στην Αμερική όπου αναπτύχθηκε ο ρατσισμός και πέρασε στον υπόλοιπο κόσμο. Κι ο αντι-ρατσισμός είναι ένας τρόπος να περιλάβει κανείς πολλά άλλα θέματα όπως το θέμα της δουλείας και των γενοκτονιών, της κλοπής του εδάφους, της συσσώρευσης του πλούτου, δηλαδή του ίδιου του τρόπου με τον οποίο ιδρύθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και από τον οποίο απορρέουν οι κριτικές των οικονομικών ανισοτήτων, της αποικιοκρατίας και πολλών άλλων ζητημάτων. Ο αντι-ρατσισμός είναι αξεχώριστος, μας λέει, από τα άλλα κοινωνικά θέματα.

Και υπάρχει μια παράδοση σε αυτά τα θέματα που δημιουργήθηκε από πολλούς Αφρικανούς και Αφροαμερικανούς διανοούμενους και αγωνιστές που έδειξαν πως ο ίδιος ο αμερικανικός καπιταλισμός θεμελιώθηκε πάνω στη φυλετικοποιημένη και ετεροσεξιστική καταπίεση, όπως οι Angela Davis, Huey Newton, Cedric Robinson, Walter Rodney, Thomas Sankara και Malcolm X, μεταξύ άλλων. Είναι σε αυτή την παράδοση που πατάνε σήμερα κινήματα όπως η People’s Strike, μας λέει ο Σαλβαντόρε Ένγκελ-Ντιμάουρο.

«Mα υπάρχει “ριζοσπαστική αριστερά” στις ΗΠΑ;» τον ρωτάμε. Υπήρξε, μας απαντά, τουλάχιστο μετά τη δεκαετία του 1840 και έφτασε στο peak της την περίοδο από τη δεκαετία του 1880 έως τη δεκαετία του 1920, όταν την αποδεκάτισαν με μια καμπάνια ακραίας καταπίεσης, δολοφονιών, συνοπτικών εκτελέσεων, φυλακίσεων, εκτοπίσεων κ.λπ. Ως επί το πλείστον και με λίγες εξαιρέσεις, όπως οι Industrial Workers of the World, η αντικαπιταλιστική αριστερά ήταν μάλλον αδύνατη στον αντι-ρατσισμό και την «αποαποικιοποίηση» και μερικές φορές ήταν και η ίδια ρατσιστική. Ένα νέο πολύ μεγάλο ρεύμα ριζοσπαστισμού εμφανίστηκε την περίοδο από τη δεκαετία του 1960 έως αυτή του 1990 και αντιμετωπίστηκε επίσης με ένα μεγάλο κύμα καταπίεσης, ιδίως εναντίον αριστερών ριζοσπαστών, όπως το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων, το American Indian Movement και οι Young Lords.

Από τη δεκαετία του 1990 εμφανίστηκε μια νέα γενιά ριζοσπαστών αριστερών, που εκδηλώθηκε για πρώτη φορά με τις διαμαρτυρίες στο Seattle το 1999. Έχουμε τώρα, π.χ., τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές (Democratic Socialists of America), που είχαν κάποιες σημαντικές επιτυχίες στο Δημοκρατικό Κόμμα, αλλά και άλλες σοσιαλιστικές ομάδες που έχουν κερδίσει κάποια έδρα σε κάποιον δήμο ή σε κάποια πολιτεία.

Ένα σημαντικό μέρος της αμερικανικής νεολαίας πιστεύει τώρα ότι ο σοσιαλισμός είναι ένα μέλλον για το οποίο αξίζει να παλέψει (σ.σ. σύμφωνα με επανειλημμένες δημοσκοπήσεις των τελευταίων ετών, μια πλειοψηφία Αμερικανών κάτω των 25 ετών, όπως και μια πλειοψηφία ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος τάσσονται, για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία, υπέρ του «σοσιαλισμού» και εναντίον του «καπιταλισμού»). Κανονικά θα πρέπει να περιμένουμε, όπως και στο παρελθόν, ένα νέο κύμα καταστολής εις βάρος της ριζοσπαστικής νεολαίας, ίσως όμως οι τωρινές διαμαρτυρίες να σηματοδοτήσουν μια αλλαγή κατεύθυνσης, ένα νέο κύμα προς έναν πιο εξισωτικό, αταξικό και οικολογικό κόσμο, λέει ο Έγκελ-Ντιμάουρο.

zougla.gr

Αναδυόμενη από την πανδημία, η Τουρκία εφαρμόζει μια πιο αποφασιστική εξωτερική πολιτική

Από
anixneuseis
-
1

carnegieeurope.eu

MARC PIERINI

Περίληψη: Αντιμετωπίζοντας ελάχιστες εσωτερικές προκλήσεις, ο Ερντογάν επεκτείνει τον ρόλο της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και ανταγωνίζεται την Ευρώπη.

Η Τουρκία βιάζεται να εφαρμόσει το δικό της είδος διπλωματίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, συμπεριλαμβανομένης της παράδοσης ιατρικών προμηθειών και των σχεδίων μακροχρόνιας συνεργασίας στον ιατρικό εξοπλισμό. Αυτή η συνεργατική διπλωματία συμβαδίζει με μια αποφασιστική εξωτερική πολιτική, με στρατιωτικές παρεμβάσεις και προκλήσεις στη νομική τάξη στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν και είναι συνεπής με τη στρατηγική της κυβέρνησης για το 2023 – όταν στην Τουρκία θα γίνουν τόσο προεδρικές εκλογές όσο και εορτασμοί για την εκατονταετία της χώρας – αυτή η πολιτική αναμένεται να δημιουργήσει αυξανόμενες δυσκολίες για τους εταίρους της Άγκυρας.

Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Η Τουρκία στέλνει προμήθειες ιατρικού εξοπλισμού σε χώρες και περιοχές που έχουν επιλεγεί για μια ποικιλία στρατηγικών σκοπών – είτε για να διατηρηθούν σταθεροί δεσμοί (όπως με την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο), για περαιτέρω γεωπολιτικά συμφέροντα (όπως με τα Δυτικά Βαλκάνια και διάφορους αφρικανούς εταίρους), ή προσπάθεια να κερδίσει υποστηρικτές (όπως με τις Ηνωμένες Πολιτείες). Χρησιμοποιώντας τα στρατιωτικά αεροπλάνα μεγάλων αποστάσεων, η Τουρκία μπόρεσε να προωθήσει αυτό το φορτίο σε 116 χώρες μέσω τελετών που χορογράφησαν προσεκτικά Τούρκοι διπλωμάτες.

Το επόμενο βήμα της χώρας είναι να εμφανισθεί ως εναλλακτική λύση έναντι της Κίνας για την προμήθεια ιατρικού εξοπλισμού και προμηθειών σε ευρωπαϊκές χώρες, εκμεταλλευόμενη την προσαρμοστικότητα της  βιομηχανίας, ειδικά στον αμυντικό τομέα. Ο διπλωματικός στόχος είναι σαφής: χρησιμοποιεί την πανδημία για να υποστηρίξει τις χώρες που έχουν ανάγκη και να βελτιώσει την εικόνα της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή.

Οι εσωτερικές ευκαιρίες που βλέπει η Τουρκία, ωστόσο, είναι πολύ διαφορετικές. Όπως και άλλοι παγκόσμιοι ηγέτες, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προχώρησε με καταστολή στο εσωτερικό. Η εθνική κυβέρνηση έχει καταδικάσει περαιτέρω τα πρόσωπα της αντιπολίτευσης και τους διαφωνούντες, όπως δημάρχους του αριστερού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, βουλευτές και δημάρχους από το σοσιαλδημοκρατικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, δικηγόρους και δημοσιογράφους. Αφού θεσπίστηκε ένας ειδικός νόμος που επιτρέπει την πρόωρη απελευθέρωση των κρατουμένων για να βοηθήσει στον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού, δόθηκε προτεραιότητα στα αφεντικά της μαφίας και σε άλλους βίαιους εγκληματίες, ενώ οι κρατούμενοι λόγω έκφρασης γνώμης αφέθηκαν να κινδυνεύσουν πίσω από τα κάγκελα.

Ούτε επείγουσες εκκλήσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης ούτε εκκλήσεις της Διεθνούς Αμνηστίας δεν άλλαξαν αυτήν την πολιτική στρατηγική. Διακεκριμένες προσωπικότητες, όπως ο δημοσιογράφος Αχμέτ Αλτάν, ο Κούρδος πολιτικός και πρώην υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, Σελαχατίν Ντεμιρτάς και ο φιλάνθρωπος Οσμάν Καβάλα παραμένουν φυλακισμένοι μόνο και μόνο επειδή θεωρούνται ότι αντιτίθενται στον πρόεδρο. Επιπλέον, ένας νέος νόμος υπό συζήτηση στο πλαίσιο του κυβερνώντος κοινοβουλευτικού συνασπισμού – που περιλαμβάνει το συντηρητικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν (AKP) και το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης – στοχεύει να αποτρέψει την μετακίνηση ψηφοφόρων που θα βοηθούσαν στην ενίσχυση ανταγωνιστικών συνασπισμών νέων πολιτικών κομμάτων που συγκροτήθηκαν από τον πρώην αναπληρωτή πρωθυπουργό του AKP Ali Babacan και τον πρώην πρωθυπουργό του AKP Ahmet Davutoğlu.

Για τον Ερντογάν και τους συμμάχους του, η πολιτική κυριαρχία παραμένει ο στόχος.

ΜΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία έχει προχωρήσει περαιτέρω στην παγκόσμια σκηνή. Πρώτον, χτίζει έναν ισχυρότερο αμυντικό τομέα για να ενισχύσει τις στρατιωτικές της δυνάμεις. Για παράδειγμα, η στρατιωτική βιομηχανία της χώρας προωθεί το οπλισμένο αεροσκάφος Bayraktar Akinci μεγάλου υψομέτρου, ένα είδος μη επανδρωμένου σκάφους που, προηγουμένως, κατασκεύαζαν μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα. Σύντομα θα γίνει κρίσιμο πλεονέκτημα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Δεύτερον, η Τουρκία είναι περισσότερο από πρόθυμη να προβάλλει στρατιωτική δύναμη στη Λιβύη, το Κατάρ, τη Σομαλία και τη Συρία και να κάνει την εξουσία της αισθητή πέρα από την πρώην οθωμανική επικράτεια, σε αυτό που θεωρεί τώρα ζώνη επιρροής της. Αυτή η πολιτική περιλαμβάνει την αμφισβήτηση της Ρωσίας στη Συρία, όπου η Τουρκία επιδιώκει να εκδικηθεί την ταπείνωση που υπέστη από τις ρωσικές και συριακές αεροπορικές δυνάμεις τον περασμένο Φεβρουάριο σε ένα τουρκικό τάγμα στην επαρχία Idlib και στη Λιβύη, όπου οι πρόσφατες στρατιωτικές επιτυχίες της Τουρκίας την έχουν καταστήσει «kingmaker» (τον παράγοντα που με την επιρροή του στηρίζει την πολιτική εξουσία), όπως χαρακτηρίσθηκε απο τους Νιου Γιορκ Ταιμς. Τούτου λεχθέντος, ο ανταγωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας στη Λιβύη απέχει πολύ από το να έχει τελειώσει.

Τρίτον, η Τουρκία αμφισβητεί την τάξη της Ανατολικής Μεσογείου, επαναπροσδιορίζοντας τα θαλάσσια σύνορα μέσω συμφωνίας με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης και διενεργώντας επιχειρήσεις γεώτρησης φυσικού αερίου σε αμφισβητούμενες περιοχές της  Κύπρου. Η Τουρκία επιδιώκει να διαπραγματευτεί νέους κανόνες στην περιοχή βάσει τετελεσμένων γεγονότων που ακολουθούν το ένα το άλλο. Όπως είπε ο Υπουργός Εξωτερικών Mevlüt Çavuşoğlu τον Μάιο: «Η Τουρκία είναι εδώ. Πρέπει να δουλέψεις με την Τουρκία. ”

Τέταρτον, η Τουρκία καταφεύγει σε πρόκληση και μάλιστα υποτιμητική. Το Υπουργείο Εσωτερικών έχει στοχεύσει την Ελλάδα με το να βομβαρδίζει με πρόσφυγες τα σύνορα και ο Ερντογάν έχει φτάσει στο σημείο να αποκαλέσει την ελληνική κυβέρνηση «Ναζί» όταν προσπάθησε να τους απομακρύνει. Σε επίσημες δηλώσεις, η τουρκική κυβέρνηση χαρακτήρισε τη θέση της ΕΕ στα θαλάσσια σύνορα ως «επαναλαμβανόμενη και. . . άγονο λόγο »και ισχυρίστηκε ότι η Γαλλία έχει γίνει« ο προστάτης ενός άξονα κακού », έχοντας« πέσει σε παραλήρημα »με την Κύπρο και την Ελλάδα για περιφερειακές διαφορές. Έχει επανειλημμένα απεικονίσει την ΕΕ ως «αποτυχημένη» οργάνωση, ειδικά κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κοροναϊού.

Συνολικά, η Τουρκία θέλει να επιστρέψει σε εξέχουσα θέση στη γειτονιά της. Παρά τις ελπίδες για το αντίθετο, η Τουρκία φαίνεται απίθανο να αλλάξει την πολιτική της στη Συρία για να αποκαταστήσει τους δεσμούς με την ΕΕ. Όπως εξήγησε πρόσφατα ένας αρθρογράφος της κυβέρνησης, «ο τουρκικός γεωπολιτικός άξονας εξουσίας είναι πλέον αισθητός από τον Περσικό Κόλπο στη Βόρεια Αφρική και την Ερυθρά Θάλασσα, από τα Βαλκάνια έως τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία».

Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 2023

Η εχθρότητα της Τουρκίας προς την ΕΕ έρχεται καθώς η δημοτικότητα του Ερντογάν μειώνεται, η εγχώρια πολιτική δυσφορία της Τουρκίας βαθαίνει και οι οικονομικές προοπτικές της χώρας γίνονται πιο θλιβερές. Εν μέρει, οι φλογερές δηλώσεις εξωτερικής πολιτικής βοηθούν στην απόκρυψη των εσωτερικών δεινών.

Αυτό που μπορεί να ακούγεται ασυμβίβαστο για τους δυτικούς υπευθύνους χάραξης πολιτικής έχει ένα πιο συναρπαστικό σκεπτικό στο τουρκικό πλαίσιο – που διαμορφώνεται κυρίως από τις επόμενες προεδρικές εκλογές, που έχουν προγραμματιστεί κατ ‘αρχήν για τον Ιούνιο του 2023, πριν από την εκατονταετία της Δημοκρατίας της Τουρκίας τον Οκτώβριο. Ο πρόεδρος σκοπεύει να ξεπεράσει –και με κάποιους τρόπους να διαγράψει– την κληρονομιά του Κεμάλ Ατατούρκ, κάνοντας τις επόμενες εκλογές κάτι που δεν αντέχει να χάσει. Η εκατονταετία πρέπει επίσης να επιβεβαιώσει τον εκσυγχρονισμό και την εξουσία της Τουρκίας και να αποκαταστήσει την επιρροή της στην πρώην οθωμανική αρένα.

Προς το σκοπό αυτό, οι κρίσιμες αποφάσεις της τουρκικής ηγεσίας – από νέα νοσοκομεία, γέφυρες, σήραγγες και αεροδρόμια έως ένα ελαφρύ αεροπλανοφόρο, νέα υποβρύχια, ένοπλα drones και ανάπτυξη ξένων στρατευμάτων – ακολουθούν ένα μόνο νήμα, αυτό της στρατηγικής του 2023 .

Αυτό η εξέλιξη δεν ήταν αναπόφευκτη. Μια τέτοια εκστρατεία θα μπορούσε πράγματι να εφαρμοστεί στη βάση διαφορετικών αρχών – είτε με μια βελτίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια βαθύτερη οικονομική συνεργασία με την Ευρώπη, ή έναν ισχυρότερο ρόλο για την Τουρκία στο ΝΑΤΟ – αλλά οι εγχώριες πολιτικές συμμαχίες και οι προσωπικές επιθυμίες του Ερντογάν έχουν ωθήσει τη χώρα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Αντιμετωπίζοντας τα πολλά προβλήματα που θέτει η Τουρκία για τις κυβερνήσεις της ΕΕ και την ίδια την ΕΕ, ορισμένα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ενδέχεται να μπουν στον πειρασμό να ικανοποιήσουν τα αιτήματα της Άγκυρας, ενώ άλλα θα βασίζονται στην αλληλεγγύη της ΕΕ για να εμποδίσουν τις δυσμενείς κινήσεις της Τουρκίας. Δεδομένου ότι η Τουρκία κυβερνάται αποτελεσματικά από την ενός ανδρός αρχή, οποιαδήποτε θετική προσέγγιση της ΕΕ (υποθέτοντας ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συμφωνεί) θα ενίσχυε και θα νομιμοποιούσε την έλλειψη κράτους δικαίου του τουρκικού συστήματος και πιθανότατα θα ερμηνευόταν σε κυβερνητικούς κύκλους ως υποστήριξη του Ερντογάν.

Μεταξύ των πολλών ερωτήσεων που αξίζει να τεθούν, είναι μια που απαιτεί απο την Ευρώπη μια απάντηση: Ποιο θα ήταν το μακροπρόθεσμο συμφέρον της ΕΕ εάν επωμιστεί ένα αυταρχικό καθεστώς στο κατώφλι της; Αυτό το ερώτημα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό για μια χώρα που ασκεί εξωτερική πολιτική σε αντίθεση με εκείνη της ΕΕ στα Δυτικά Βαλκάνια, το Μαγκρέμπ και την Αφρική, υπονομεύει το ΝΑΤΟ,  επιτίθεται στους γείτονές του, και παρεμβαίνει στην πολιτική της ΕΕ.

Για το άμεσο μέλλον, η ΕΕ έχει στρατηγικό συμφέρον να τηρήσει πιστά τις αρχές της: το κράτος δικαίου, τη μη επίθεση, την ειρηνική επίλυση διαφορών και τις σχέσεις καλής γειτονίας. Θα πρέπει να διατυπώσει δημόσια τα όρια που συνεπάγονται αυτές οι αρχές, διατηρώντας παράλληλα έναν ανοιχτό διάλογο με την Τουρκία. Μια σημαντική αποκατάσταση στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας ίσως χρειαστεί να περιμένει, αλλά η συνέχιση της υποστήριξης της συζήτησης, της ελευθερίας και της ελευθερίας σκέψης στην Τουρκία παραμένει πρωταρχική.

*Ο Πιερίνι είναι επισκέπτης μελετητής στο Carnegie Europe, όπου η έρευνά του επικεντρώνεται στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Τουρκία από ευρωπαϊκή οπτική γωνία.

carnegieeurope.eu

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

Emerging From the Pandemic, Turkey Rolls Out a More Assertive Foreign Policy

Από
anixneuseis
-
0

carnegieeurope.eu

MARC PIERINI

  • JUNE 03, 2020
  • COMMENTARY
Source: Getty
Summary:  Faced with no shortage of domestic challenges, Erdogan is expanding Turkey’s role in the Eastern Mediterranean—and antagonizing Europe in turn.
Related Media and Tools 

Turkey has been swift to implement its own brand of diplomacy during the coronavirus pandemic, including deliveries of medical supplies and plans for long-term cooperation on medical equipment. This cooperative diplomacy goes hand in hand with an assertive foreign policy, illustrated by military interventions and challenges to the legal order in the Eastern Mediterranean. While consistent with the government’s strategy for 2023—when Turkey will hold both a presidential election and celebrations of the country’s centennial—this policy is bound to create increasing difficulties for Ankara’s partners.

THE PANDEMIC UNLEASHES DIPLOMATIC AND POLITICAL OPPORTUNITIES

Turkey has been sending supplies of medical equipment to countries and regions chosen for a variety of strategic ends—whether to maintain stable ties (as with Italy, Spain, and the United Kingdom), further geopolitical interests (as with the Western Balkans and various African partners), or attempt to win favors (as with the United States). Using its long-haul military cargo planes, Turkey was able to promote these deliveries to 116 countries through ceremonies carefully choreographed by Turkish diplomats.

The country’s next step is to position itself as an alternative to China for supplying medical equipment and supplies to European countries, taking advantage of adaptive industry, especially within the defense sector. The diplomatic objective is clear: use the pandemic to support countries in need and improve Turkey’s image on the international stage.

Marc Pierini
Pierini is a visiting scholar at Carnegie Europe, where his research focuses on developments in the Middle East and Turkey from a European perspective.

Neither urgent calls from the Council of Europe nor appeals from Amnesty International have derailed this political strategy. Prominent figures such as journalist Ahmet Altan, Kurdish politician and former presidential candidate Selahattin Demirtaş, and philanthropist Osman Kavala remain jailed only because they are seen as opposing the president. Moreover, a new law under discussion within the ruling parliamentary coalition—comprising Erdoğan’s conservative Justice and Development Party (AKP) and the far-right Nationalist Movement Party—aims to prevent vote transfers that would help stave off competing coalitions of new political parties formed by former AKP deputy prime minister Ali Babacan and former AKP prime minister Ahmet Davutoğlu. For Erdoğan and his allies, political dominance remains the objective.

A MORE ASSERTIVE TURKEY

Meanwhile, Turkey has pushed itself further onto the global stage. First, it is building a more powerful defense sector to beef up its military forces. For example, the country’s military industry has been promoting its high-altitude, long-endurance Bayraktar Akinci armed drone, a type of unmanned craft formerly made only by the United States and China; it will soon become a critical asset in the Turkish Air Force.

Second, Turkey is more than willing to project military might in Libya, Qatar, Somalia, and Syria and make its power felt across and beyond former Ottoman territory, in what it now considers its zone of influence. This policy involves challenging Russia in Syria, where Turkey seeks to avenge the humiliation inflicted last February by Russian and Syrian air forces on a Turkish battalion in Idlib Province, and in Libya, where Turkey’s recent military successes have earned it the moniker “kingmaker” from the New York Times. That said, the rivalry between Turkey and Russia in Libya is far from over.

Third, Turkey is challenging the Eastern Mediterranean order both by redefining maritime boundaries through a deal with Libya’s Government of National Accord and by conducting gas drilling operations in contested areas off Cyprus. Turkey is seeking to negotiate new rules in the region on the basis of one fait accompli after another. As Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu said in May: “Turkey is here. You have to work with Turkey.”

Fourth, Turkey is resorting to provocation and even belittling. The Interior Ministry has targeted Greece by shepherding refugees to the border, and Erdoğan has gone so far as to call the Greek government “Nazis” when it has tried to turn them away. In official statements, the Turkish government has labeled the EU’s position on maritime borders a “repetitive and . . . barren discourse” and has alleged that France has become “the patron of [an] axis of malice,” having “fallen into a delirium” with Cyprus and Greece on regional disputes. It repeatedly has depicted the EU as a “failed” organization, especially during the coronavirus pandemic.

Overall, Turkey is angling for a return to prominence in its neighborhood. Despite hopes to the contrary, Turkey appears unlikely to alter its policy in Syria for the sake of mending ties with the EU. As one progovernment columnist recently explained, “The Turkish geopolitical power axis is now felt from the Persian Gulf to North Africa and the Red Sea, from the Balkans to the Caucasus and Central Asia.”

TURKEY’S 2023 STRATEGY

Turkey’s hostility to the EU comes as Erdoğan’s popularity wanes, Turkey’s domestic political malaise deepens, and the country’s economic outlook grows more dismal. In part, fiery foreign policy statements help hide domestic woes.

What may sound inconsistent to Western policymakers has a more compelling rationale in the Turkish context—shaped principally by the next presidential election, scheduled in principle for June 2023, ahead of the Republic of Turkey’s centennial that October. The president intends to surpass—and in some ways erase—Kemal Atatürk’s legacy, making the next election one he cannot afford to lose. The centennial must similarly affirm Turkey’s modernity and power and restore its influence in the former Ottoman arena.

To that end, the Turkish leadership’s critical decisions—from new hospitals, bridges, tunnels, and airports to a light aircraft carrier, new submarines, Turkish-manufactured armed drones, and foreign troop deployments—follow a single thread, that of a 2023 strategy.

This outcome was not inevitable. Such a campaign could indeed have been implemented on the basis of different principles—whether an improved human rights record, deeper economic cooperation with Europe, or a stronger role for Turkey in NATO—but domestic political alliances and Erdoğan’s personal proclivities have pushed the country in the opposite direction.

In confronting the many problems Turkey raises for EU governments and the EU itself, some members of the European Council may be tempted to accommodate Ankara’s requests, while others will count on EU solidarity to block Turkey’s adverse moves. Given that Turkey is effectively governed by one-man rule, any positive overture the EU makes (assuming the European Council agrees) would reinforce and legitimize the Turkish system’s lack of rule of law and would likely be construed in progovernment circles as support for Erdoğan.

Among the many questions worth asking, one demands of Europe a considered answer: What would be the EU’s long-term interest in shouldering an autocracy on its doorstep? This question is especially striking for a country that conducts foreign policy at odds with that of the EU in the Western Balkans, the Maghreb, and Africa; undermines NATO; assaults its neighbors; and intervenes in EU politics.

For the immediate future, the EU has a strategic interest in adhering firmly to its principles: the rule of law, nonaggression, peaceful dispute resolution, and good neighborly relations. It will have to publicly articulate the limits implied by these principles, while maintaining an open dialogue with Turkey. A major reset in EU-Turkey relations may have to wait, but continuing to support debate, liberty, and freedom of thought in Turkey remains paramount.

carnegieeurope.eu

Ex-Defense Secretary James Mattis shreds Trump: ‘Three years without mature leadership’

Από
pcuser
-
0

‘First president in my lifetime who does not try to unite the American people

By Ben Wolfgang – The Washington Times 

Former Defense Secretary James Mattis — a member of a group President Trump once described as “my generals” — eviscerated the commander in chief Wednesday, saying the U.S. has suffered through “three years without mature leadership” and is dealing with a president who actively tries to divide the American people.

In a lengthy, stunningly blunt statement to The Atlantic, Mr. Mattis said that “militarizing” the federal response to protests across the country is dangerous and wrong, and erodes public trust in the armed forces. Massive demonstrations have taken place following the death last week of George Floyd, a black man, during a confrontation with Minneapolis police.

While Mr. Mattis appealed for peaceful protests and systemic changes to the country, he pulled no punches when describing his former boss.

“Donald Trump is the first president in my lifetime who does not try to unite the American people — does not even pretend to try. Instead he tries to divide us,” he warned.

“We are witnessing the consequences of three years of this deliberate effort. We are witnessing the consequences of three years without mature leadership. We can unite without him, drawing on the strengths inherent in our civil society. This will not be easy, as the past few days have shown, but we owe it to our fellow citizens; to past generations that bled to defend our promise; and to our children,” Mr. Mattis wrote.

 Mr. Mattis resigned in late 2018 after clashing with the president over U.S. policy in Syria.

In his statement Wednesday, Mr. Mattis took specific aim at the president’s actions earlier this week. Law enforcement officials aggressively disrupted a protest in front of the White House on Monday night to clear a path so Mr. Trump could walk to St. John’s Episcopal Church, where he took photos with other top administration officials, including Defense Secretary Mark Esper.

“When I joined the military, some 50 years ago, I swore an oath to support and defend the Constitution. Never did I dream that troops taking that same oath would be ordered under any circumstance to violate the Constitutional rights of their fellow citizens — much less to provide a bizarre photo op for the elected commander-in-chief, with military leadership standing alongside,” he said.

“We know that we are better than the abuse of executive authority that we witnessed in Lafayette Park. We must reject and hold accountable those in office who would make a mockery of our Constitution,” Mr. Mattis added.

Last year, Mr. Trump reportedly dismissed Mr. Mattis as “the world’s most overrated general” during a meeting with lawmakers, underscoring the falling out that had taken place between them.

Mr. Esper also broke with the president on Wednesday, opposing Mr. Trump’s plan to invoke the Insurrection Act and deploy active-duty forces to American cities.

https://www.washingtontimes.com/news/2020/jun/3/james-mattis-shreds-donald-trump-three-years-witho/?utm_source=onesignal&utm_campaign=pushnotify&utm_medium=push

Τουρκία: Η απόπειρα κηδεμονίας της Αν. Μεσογείου και το ταξίδι Μητσοτάκη στο Ισραήλ

Από
anixneuseis
-
0
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2020, 00:02

Διπλό στόχο επιδιώκει η Άγκυρα με τη νέα προκλητική κίνηση της παράνομης επέκτασης των υποτιθέμενων ορίων της υφαλοκρηπίδας της μέχρι τα χωρικά ύδατα των ελληνικών νησιών, καθώς εκτός του σφετερισμού της ελληνικής υφαλοκρηπίδας επιδιώκει να θέσει σε καθεστώς ομηρείας και όλες τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου που παράγουν ή αναζητούν φυσικό αέριο στις θαλάσσιες ζώνες τους.

Η Τουρκία με τις τελευταίες κινήσεις της και με το τουρκολυβικό Μνημόνιο επιχειρεί να διορθώσει τη γεωγραφία όχι μόνο εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου αλλά και εις βάρος των χωρών της περιοχής που διαθέτουν φυσικούς πόρους στις θαλάσσιες ζώνες τους. Η Τουρκία αισθάνεται αδικημένη από τη γεωγραφία καθώς μέχρι τώρα όλες οι προσπάθειές της για εντοπισμό κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στις δικές της θαλάσσιες ζώνες έχουν αποτύχει και έτσι υλοποιώντας μια προκλητική τυχοδιωκτική πολιτική επιχειρεί να σφετερισθεί τους διαπιστωμένους πόρους στην Κυπριακή ΑΟΖ και πόρους που πιθανόν υπάρχουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

‘Όμως δεν αρκείται σε αυτό και θέλει πλέον να ελέγξει απολύτως την οδό εξαγωγής του φυσικού αερίου των άλλων χωρών της περιοχής (Κύπρου, Ισραήλ, Λιβάνου, Αιγύπτου και μελλοντικά της Συρίας) ώστε και οι χώρες αυτές να εξαρτώνται από την Τουρκία στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων τους. Η Τουρκία υποστήριζε από την αρχή την κατασκευή αγωγού, που μέσω του τουρκικού εδάφους θα μετέφερε το φυσικό αέριο της ανατολικής Μεσογείου στην Ευρωπαϊκή αγορά και καθώς διαπιστώνει ότι οι χώρες μέσω πολυμερών συνεργασιών επιχειρούν να την παρακάμψουν με σχέδια όπως αυτό του East Med, προσπαθεί να τα ακυρώσει.

Διότι, με τις τελευταίες μονομερείς κινήσεις της, η Τουρκία ουσιαστικά δημιουργεί ένα θαλάσσιο φράγμα που αποκόπτει την ανατολική Μεσόγειο από την Ευρώπη. Έτσι υποστηρίζει ότι ο οποιοσδήποτε αγωγός, ακόμη και ο East Med για να κατασκευασθεί πρέπει να έχει την… άδεια της Τουρκίας.

Οι δηλώσεις του τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου στη χθεσινή συνέντευξή του σε τουρκικό κανάλι ήταν χαρακτηριστικές: «Άλλες χώρες, η Ελλάδα, η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η ελληνοκυπριακή πλευρά, έχουν προσπαθήσει να συνεργαστούν μεταξύ τους αποκλείοντας μας. Τους λέγαμε, ‘Καμία συμφωνία στην οποία δεν συμμετέχει η Τουρκία δεν έχει ισχύ. Καμία συνεργασία χωρίς την Τουρκία δεν έχει αποτέλεσμα’. Δεν επιτρέπουμε τετελεσμένα. Αν θέλετε να κάνετε συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, ελάτε σε εμάς…»

Αυτό το νέο status quo που θέλει να επιβάλλει η Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο, παρά το γεγονός ότι για ορισμένες χώρες όπως η Αίγυπτος  μπορεί να κρύβει κάποια οφέλη σε σχέση με την έκταση της υφαλοκρηπίδας που θα μπορούσε να εξασφαλίσει το Κάιρο, πρακτικά μετατρέπει την Τουρκία σε περιφερειακή ηγεμονική δύναμη που έχει σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών της περιοχής  και συγχρόνως μετατρέπει την ανατολική Μεσόγειο σε ζώνη ελεγχόμενη κυρίως από την Τουρκία.

Αυτό είναι ένα ισχυρό επιχείρημα της Αθήνας για να πείσει τις χώρες της περιοχής που συμμετέχουν στα πολυμερή σχήματα συνεργασίας  για τους κινδύνους που κρύβει το εγχείρημά της Τουρκίας το οποίο δεν στρέφεται τελικά αποκλειστικά εναντίον της Ελλάδας, αν και για την χώρα μας έχει τις βαρύτερες συνέπειες. Εξάλλου ήδη η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Συρία έχουν εκφράσει την αντίθεση τους στις μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας και στο Τουρκολυβικό Μνημόνιο.

Χθες επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πραγματοποιήσει την πρώτη επίσκεψη του στο εξωτερικό, μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων λόγω κορονοϊού, στο Ισραήλ για συνομιλίες με τον ομόλογό του Μπ. Νετανιάχου, που μόλις πριν λίγες εβδομάδες κατόρθωσε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού δίνοντας τέλος σε μια πολύμηνη πολιτική κρίση. Στην ατζέντα είναι βεβαίως η προώθηση της ενεργειακής συνεργασίας στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται και ο East Med, ο τουρισμός μετά την άρση των περιορισμών και θέματα ασφάλειας υπό το πρίσμα των τελευταίων κινήσεων της Τουρκίας που εκ των πραγμάτων στρέφονται εναντίον και των Τριμερών Συνεργασιών και συνιστούν απειλή για την ασφάλεια και την σταθερότητα σε ολόκληρη την περιοχή.

Για την Ελλάδα ένα ισχυρό επιχείρημα προς την ισραηλινή πλευρά είναι ακριβώς εκείνο που αποτέλεσε τον καταλύτη για την ανάπτυξη της στρατηγικής σχέσης μεταξύ των δυο χωρών. Ότι η Ελλάδα και η Κύπρος προσφέρουν έναν συνεχόμενο ασφαλή διάδρομο «εξόδου» του Ισραήλ προς την Μεσόγειο, δίνουν την δυνατότητα  ασφαλούς άσκησης και εκπαίδευσης της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας  και φυσικά έναν αξιόπιστο σύμμαχο που είναι μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Μια σχέση την οποία δείχνουν να εκτιμούν ιδιαίτερα οι Ισραηλινοί. Και προσωπικά ο κ. Νετανιάχου ο οποίος γνωρίζει ότι η υλοποίηση της βασικής προεκλογικής του δέσμευσης για προσάρτηση περιοχών της Δυτικής Όχθης θα οδηγήσει το Ισραήλ σε απομόνωση από τους Άραβες γείτονες του και σε ευθεία σύγκρουση με τον Τ. Ερντογάν.

Και φυσικά παράλληλα με την επίσκεψη στο Ισραήλ, άμεσα θα πρέπει να επιδιωχθεί συνάντηση του Κυρ. Μητσοτάκη με τον πρόεδρο Αλ Σίσι.

Αυτή η αρχιτεκτονική ασφάλειας που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια με άξονα το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα (μέρος της οποίας είναι και η Αίγυπτος), από την οποία έχει αυτοαποκλεισθεί η Άγκυρα, θα ανατραπεί εάν επιτραπεί στην Τουρκία να επιβάλει τα τετελεσμένα που επιδιώκει… Και πλέον πλησιάζει η στιγμή που όλοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους.

liberal.gr

Ετοιμη να βάλει νέα πυρομαχικά στο μπαζούκας η ΕΚΤ

Από
anixneuseis
-
0

Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αναμένεται να ανακοινώσει σήμερα νέα μέτρα αντιμετώπισης των επιπτώσεων της πανδημίας. Παράλληλα, όμως, θα μετριάσει τις ελπίδες για γρήγορη ανάκαμψη.

Δημοσιεύθηκε: 4 Ιουνίου 2020 – 08:04

Όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποκαλύψει σήμερα τα επόμενα βήματά της, η πρόεδρός της Christine Lagarde αναμένεται πως θα ανακοινώσει μια νέα ενίσχυση των προσπαθειών τόνωσης προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές και χρηματοπιστωτικές επιπτώσεις της πανδημίας του κορωνοϊού.

Οι περισσότεροι οικονομολόγοι είναι πεπεισμένοι πως η ΕΚΤ θα επεκτείνει το ύψους 750 δισ. ευρώ πρόγραμμα εκτάκτων αγορών λόγω πανδημίας (PEPP), του προγράμματος επιπλέον αγοράς ομολόγων που ξεκίνησε τον Μάρτιο. Έχοντας ήδη δαπανήσει περισσότερα από 234 δισ. ευρώ, το πρόγραμμα βρίσκεται σε τροχιά να «ξεμείνει από πυρομαχικά» μέχρι τον Οκτώβριο.

«Έχει γίνει ξεκάθαρο πως το ύψους 750 δισ. ευρώ PEPP δεν θα είναι αρκετό», ανέφερε ο επικεφαλής οικονομολόγος της UniCredit, Erik Nielsen.

Αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ έχουν ήδη σηματοδοτήσει πως αναμένουν επέκταση του προγράμματος αυτήν την εβδομάδα. Ο Francois Villeroy de Galhau, διοικητής της Banque de France, δήλωσε πρόσφατα πως «πολύ πιθανόν θα χρειαστεί να πάμε ακόμα πιο πέρα». Η ίδια η κα Lagarde υποστήριξε πως «δεν θα διστάσουμε να προσαρμόσουμε το μέγεθος, τη διάρκεια και τη σύνθεση του PEPP όσο είναι απαραίτητο».

Τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν την Τρίτη έδειξαν ότι το νέο πρόγραμμα έχει επικεντρωθεί στην άμβλυνση των πιέσεων στη χρηματαγορά της Ιταλίας, η οποία επλήγη σκληρότερα από την πανδημία απ’ ότι οι περισσότερες χώρες.

Η κατανομή των αγορών κρατικών ομολόγων από την κεντρική τράπεζα υποτίθεται πως αντανακλά την οικονομική βαρύτητα της κάθε χώρας όμως τους πρώτους μήνες στο πλαίσιο του PEPP αγοράστηκαν 37,4 δισ. ευρώ ιταλικού κρατικού χρέους -8,1 δισ. ευρώ περισσότερα απ’ όσο θα υποδήλωνε το μερίδιο της χώρας στην οικονομία της ευρωζώνης- και 23,6 δισ. ευρώ γαλλικού χρέους –χαμηλότερο κατά 11,7 δισ. ευρώ σε σχέση με το μερίδιο της χώρας.

Η ΕΚΤ αγόρασε επίσης ελληνικά κρατικά ομόλογα για πρώτη φορά από το 2012, σπάζοντας για πρώτη φορά τον κανόνα της κατά της αγοράς ομολόγων που αξιολογούνται χαμηλότερα της επενδυτικής βαθμίδας, με αγορές ύψους 4,7 δισ. ευρώ.

Ορισμένοι επενδυτές ανησυχούν πως η πρόσφατη εκρηκτική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας κατά του προηγούμενου προγράμματος αγοράς κρατικών ομολόγων της ΕΚΤ, μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στην ικανότητα της ΕΚΤ για νομισματική χαλάρωση. Ωστόσο, η κα Lagarde επιμένει πως η Τράπεζα θα προχωρήσει «ακάθεκτη».

Ένας τρόπος για να το δείξει αυτό, θα είναι η ΕΚΤ όχι μόνο να επεκτείνει το πρόγραμμα PEPP, αλλά επίσης να δεσμευτεί ότι θα επανεπενδύσει τις προσόδους από το πρόγραμμα για πολλά χρόνια. Η κεντρική τράπεζα θα μπορούσε επίσης να παρατείνει τη διάρκεια του προγράμματος και το επόμενο έτος και να το διευρύνει ώστε να περιλαμβάνει την αγορά ενός μεγαλύτερου εύρους τίτλων, περιλαμβανομένων των ομολόγων των λεγόμενων «έκπτωτων αγγέλων», δηλαδή επιχειρήσεων που πρόσφατα υποβαθμίστηκαν στην κατηγορία junk.

Όλα αυτά θα βοηθούσαν την ΕΚΤ θα συμβαδίσει με την ύφεση της οικονομίας της ευρωζώνης.

Καθώς χαλαρώνουν πολλά από τα μέτρα περιορισμού που εφαρμόστηκαν τον Μάρτιο προκειμένου να περιοριστεί η πανδημία, οι επιχειρηματικές έρευνες και οι δείκτες σε πραγματικό χρόνο, όπως η χρήση ηλεκτρισμού, ο όγκος της κίνησης και τα επίπεδα ταξιδίων, έχουν αρχίσει να ανακάμπτουν. Ωστόσο, η οικονομική δραστηριότητα παραμένει σημαντικά χαμηλότερα των προ-πανδημίας επιπέδων και οι περισσότεροι οικονομολόγοι αναμένουν μια απότομη πτώση, την οποία θα ακολουθήσει ανάκαμψη σε διάστημα δυο με τριών ετών, αντί για μια γρήγορη ανάκαμψη.

Η ΕΚΤ αναμένεται να επικαιροποιήσει σήμερα τις δικές της προβλέψεις και η κα Lagarde την τελευταία εβδομάδα αφήσει να εννοηθεί πως πιθανότατα θα υπάρξει υποβάθμισή τους, λέγοντας πως αναμένει η οικονομία της ευρωζώνης να συρρικνωθεί μεταξύ 8% και 12% φέτος –καταγράφοντας τη μεγαλύτερη συρρίκνωση από πριν τη δημιουργία της ευρωζώνης προ δυο δεκαετιών.

Η Isabel Schnabel, μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της ΕΚΤ, είχε δηλώσει στους Financial Times την περασμένη εβδομάδα πως η προοπτική για τον μεσοπρόθεσμο πληθωρισμό θα είναι «ιδιαίτερου ενδιαφέροντος» και πως η κεντρική τράπεζα είναι έτοιμη να «επεκτείνει οποιαδήποτε εργαλεία της» εάν η κατάσταση «επιδεινωθεί».

Ο ρυθμός ανάπτυξης των τιμών στην ευρωζώνης υποχώρησε στο 0,1% σε ετήσια βάση τον Μάιο, λόγω της «βουτιάς» στις τιμές ενέργειας. Αυτό απομάκρυνε ακόμα περισσότερο την ΕΚΤ από τον στόχο της για πληθωρισμό (κάτω από αλλά κοντά στο 2%), με αποτέλεσμα να είναι πιθανότερο η κεντρική τράπεζα να αναθεωρήσει προς τα κάτω την πρόβλεψη του Μαρτίου για πληθωρισμό 1,6% μέχρι το 2022.

Η επίπτωση των lockdown λόγω της πανδημίας στον πληθωρισμό είναι ένα «καυτό» θέμα για τους οικονομολόγους, καθώς θα μπορούσε να κινηθεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Μια μείωση της καταναλωτικής ζήτησης θα κρατούσε χαμηλά τις τιμές, αλλά το κλείσιμο των επιχειρήσεων και οι διαταραχές στο εμπόριο θα μπορούσαν να περιορίσουν την προμήθεια, πιέζοντας ανοδικά τις τιμές.

«Οι προβλέψεις για τον υποκείμενο πληθωρισμό πιθανότατα θα αναθεωρηθούν προς τα κάτω αφού το σοκ στη ζήτηση θα πιέσει πτωτικά τις τιμές, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, περισσότερο από όσο θα είναι το οποιοδήποτε αντιστάθμισμα από την επίπτωση που θα έχει στην πλευρά της προσφοράς η Covid-19», σύμφωνα με τον στρατηγικό αναλυτή της Pictet Wealth Management, Frederik Ducrozet.

Για να αντιμετωπιστεί η οικονομική κατάσταση, η ΕΚΤ αναμένει οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης να αυξήσουν τις εκδόσεις χρέους τους κατά 1 τρισ. ευρώ σε 1,5 τρισ. ευρώ φέτος, με μέσο έλλειμμα προϋπολογισμού 8%. Επιπλέον, η ΕΕ σχεδιάζει να δανειστεί 750 δισ. ευρώ μέσω του νέου ταμείου ανάκαμψής της.

Τα νούμερα αυτά θα μπορούσαν να αυξηθούν περισσότερο εάν η οικονομική ανάκαμψη είναι υποτονική, προσφέροντας έναν ακόμα λόγο για τον οποίον η ΕΚΤ ίσως θελήσει να αυξήσει την κλίμακα του προγράμματος αγοράς ομολόγων της, σύμφωνα με αναλυτές.

«Εκτιμούμε πως η ΕΚΤ αυτή τη στιγμή αγοράζει χοντρικά τα ίδια ποσά, όσο είναι τα προβλεπόμενα ελλείμματα για πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όμως νομίζουμε πως πολλά από αυτά τα ελλείμματα θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να είναι πολύ υψηλότερα, κάτι που θα απαιτήσει η ΕΚΤ να αυξήσει το μέγεθος των τρεχουσών αγορών της», σύμφωνα με τον Praveen Korapaty, επικεφαλής στρατηγικό αναλυτή επιτοκίων της Goldman Sachs.

Αλλά ακόμα και αν αυξήσει το PEPP, η ΕΚΤ αναμένεται να επαναλάβει το μήνυμά της πως δεν μπορεί να προσφέρει οικονομική ανάκαμψη από μόνη της. Αν και η κα Lagarde αναμένεται να χαιρετίσει το ταμείο ανάκαμψης της ΕΕ ως ένα σημαντικό βήμα για να μοιραστεί το βάρος της αντιμετώπισης της πανδημίας, ωστόσο έχει επανειλημμένως απευθύνει έκκληση στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κάνουν περισσότερα για τη δημοσιονομική τόνωση της οικονομίας της περιοχής.

Το νέο ταμείο ανάκαμψης αμβλύνει οριακά μόνο την πίεση στην ΕΚΤ να συνεχίσει να ενεργεί ως το βασικό «ανάχωμα» για την αποτροπή μιας ακόμα χρηματοοικονομικής κρίσης στην ευρωζώνη, όπως επισημαίνουν οι αναλυτές.

«Το ταμείο ανάκαμψης φυσικά θα βοηθήσει –αλλά στην πραγματικότητα θα ξεκινήσει μόλις το 2021 και η επίπτωσή του είναι απίθανο να είναι άμεση, καθώς θα φανεί κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών», σύμφωνα με την οικονομολόγο της Allianz, Katharina Utermöhl, που σημειώνει πως η ΕΚΤ θα παραμείνει υπεύθυνη.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation.

Η πανδημία άλλαξε τη… Γερμανία

Από
anixneuseis
-
0
LIAM PROUD / REUTERS BREAKINGVIEWS

Η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ εντέλει ξεδιπλώνει την τεράστια δύναμη που έχει η χώρα της στο να κάνει επενδύσεις. Εντούτοις, το νέο πρόγραμμα μέτρων οικονομικής ενίσχυσης, το οποίο συζητούσαν χθες οι συμμετέχοντες στον κυβερνητικό συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, ενδεχομένως να μην ανταποκριθεί στις ουσιαστικές ανάγκες επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Μέχρι στιγμής, η αντίδραση της Γερμανίας στην πανδημία ήταν μάλλον εντυπωσιακή. Ο υπουργός Οικονομικών Ολαφ Σολτς, μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, είχε προωθήσει στα τέλη Μαρτίου έναν συμπληρωματικό προϋπολογισμό 156 δισ. ευρώ με χρηματοδότηση από νέο δανεισμό. Πρόκειται για κεφάλαια αντίστοιχα με το σχεδόν 5% του ΑΕΠ του 2019 και είναι ισόποσα με όσα προέβλεψε η Βρετανία. Επιπλέον, τα μέτρα της Γερμανίας και μόνο ξεπερνούν το σύνολο όσων ανακοίνωσαν μαζί η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία, όπου το πλήγμα από την πανδημία στην οικονομία ήταν δριμύτερο. Ο υπουργός Οικονομικών και η Γερμανίδα καγκελάριος θέλουν, βασισμένοι στην αρχική δέσμη μέτρων, να προχωρήσουν με μια επόμενη, η οποία θα κυμαίνεται από 75 έως 80 δισεκατομμύρια ευρώ, όπως τουλάχιστον αναφέρει η εφημερίδα Bild am Sonntag.

Βέβαια, οι λεπτομέρειες του νέου προγράμματος ακόμη τελούν υπό διαπραγμάτευση, αλλά οι πρώτες ενδείξεις υποδηλώνουν ότι μάλλον δεν θα προσφέρει την εξόχως αναγκαία αναθέρμανση στις επενδύσεις για έργα υποδομής. Στην πραγματικότητα, ο Ολαφ Σολτς έχει προτείνει σχέδιο 57 δισ. ευρώ, με στόχο να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση των πόλεων και των δήμων, οι οποίοι εν πολλοίς είναι και οι αρμόδιοι για οδικά δίκτυα και σχολικά κτίρια. Ωστόσο, οι συντηρητικοί της Αγκελας Μέρκελ έχουν αντιρρήσεις, όπως ανέφερε προσφάτως το Ρόιτερς. Ακόμη, όμως και αν συγκατανεύσουν, οι υποδομές ίσως και να μην ωφεληθούν, διότι τα κονδύλια σε μεγάλο βαθμό θα αντισταθμίσουν την απώλεια φορολογικών εσόδων.

Και στο παρελθόν, κονδύλια που είχαν κατευθυνθεί σε τοπικού χαρακτήρα έργα δεν χρησιμοποιήθηκαν όπως έπρεπε λόγω γραφειοκρατικών εμποδίων και περιορισμών στον κατασκευαστικό κλάδο. Ούτε, επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις πως οι Σολτς και Μέρκελ θα γεφυρώσουν το τεράστιο χάσμα που παρατηρείται στις ψηφιακές υποδομές. Η Γερμανία κατατάσσεται στη 12η θέση σε σύνολο 28 χωρών του δείκτη Ψηφιακής Οικονομίας και Κοινωνίας της Κομισιόν για το 2019. Στη Βρετανία, πάντως, η οποία βρίσκεται στην 5η θέση, ο υπουργός Οικονομικών, Ρίσι Σούνακ, προετοιμάζει μεγάλες επενδύσεις για να βελτιώσει την ευρυζωνική κάλυψη, σύμφωνα με τους Financial Times. Το κόμμα της Μέρκελ προτιμά φοροαπαλλαγές και καταβολή ρευστού σε οικογένειες, και με το τελευταίο συμφωνεί και ο Σολτς. Υπάρχει, όμως, ο κίνδυνος οι καταναλωτές το ρευστό αυτό να μην το ξοδέψουν, αλλά να το αποταμιεύσουν λόγω ανησυχιών για την προοπτική της οικονομίας και την απασχόληση.

“Καθημερινή”

Βυθίσατε το πλωτό γεωτρύπανο της Τουρκίας: Μόνη επιλογή στην παραβίαση της ελληνικής ΑΟΖ…

Από
anixneuseis
-
8
Hellas Journal
Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Το τουρκικό γεωτρύπανο Φατίχ. Photo via ekoavrasya.net

Κάποτε είπαμε ότι η Κύπρος βρίσκεται μακριά. Θα πούμε τώρα το ίδιο και για την Kρήτη; Η Κύπρος δέχτηκε βιασμό της ΑΟΖ της από την Τουρκία διότι, δυστυχώς, δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα, αφού εξακολουθεί να μη διαθέτει ένα αξιόμαχο ναυτικό.

Εάν η Τουρκία επιχειρήσει κάτι παρόμοιο με την Ελλάδα, δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο επιχείρημα, γιατί διαθέτουμε ένα ισχυρό ναυτικό, που είναι σε θέση να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πρόκληση στις ελληνικές θάλασσες.

Η ελληνοτουρκική κρίση ξεκίνησε το 1973, όταν οι ηλίθιοι συνταγματάρχες των Αθηνών πανηγύρισαν για το πετρέλαιο που βρέθηκε στην Θάσο και θα τελειώσει,όπως φαίνεται, 47 χρόνια αργότερα στη θάλασσα της Κρήτης.

Οι Τούρκοι ετοιμάζονται για την τελική σύγκρουση μαζί μας το καλοκαίρι του 2020. Πιστεύουν ότι οι παγκόσμιες συνθήκες τους ευνοούν. Η προσοχή του τουρκικού λαού μπορεί να αποσπασθεί από την κρίση του κορωνοιού, την κλυδωνιζόμενη οικονομία  και τα εσωτερικά προβλήματα του Ερντογάν στέλνοντας ένα γεωτρύπανο στη θάλασσα νότια της Κρήτης, που ανήκει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ.

Το τουρκικό σεισμογραφικό «Χόρα», στις 6 Αυγούστου 1976, παραβίασε για πρώτη φορά την ελληνική υφαλοκρηπίδα πλέοντας βορειοανατολικά της Λέσβου. Στην Αθήνα σήμανε συναγερμός με την Τουρκία να επιδιώκει ούτε λίγο ούτε πολύ «τον έλεγχο του Αιγαίου». Το γεγονός που σημάδεψε την κρίση του 1976 είναι η παρέμβαση του Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος  απευθυνόμενος στον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, είπε την ιστορική φράση: «Βυθίσατε το Χόρα». Μια φράση που φαίνεται ότι  έγινε σε συνεννόηση με τον Καραμανλή. Αν και οι δυό τους ήταν σκληροί πολιτικοί αντίπαλοι, συνεργάστηκαν σιωπηλά και αποτελεσματικά στο εθνικό θέμα.

  • Είμαι σίγουρος ότι εάν ζούσε σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου, θα επαναλάμβανε το μήνυμα αποφασιστικότητας με το σλόγκαν «βυθίσατε το γεωτρύπανο».

Φαίνεται ότι το φετινό καλοκαίρι οδεύουμε προς την κορύφωση της ελληνοτουρκικής τραγωδίας. Πολλά σημάδια για κάτι τέτοιο είναι πλέον  εμφανή στον ορίζοντα.

Πρέπει να τονίσουμε εδώ ότι από την εποχή της UNCLOS εδώ και 38 χρόνια, μόνο δύο κράτη παρανομούν στέλνοντας γεωτρύπανα στις ΑΟΖ άλλων κρατών. Αυτές είναι η Κίνα και η Τουρκία. Η μεν Κίνα παραβιάζει τις ΑΟΖ πέντε γειτονικών της κρατών, η δε Τουρκία παραβιάζει την ΑΟΖ της Κύπρου. Εδώ βέβαια καταδεικνύεται και η υποκρισία του Ντόναλτ Τραμπ που καυτηριάζει τις ενέργειες της Κίνας, αλλά ποιεί την νήσσαν στην περίπτωση της Τουρκίας και του φίλου του Ερντογάν.

Είναι, επίσης, σημαντικό να υπενθυμίσουμε εδώ ότι γεωτρύπανο κανενός άλλου κράτους δεν έχει εισβάλει στην ΑΟΖ μια άλλης χώρας. Σκεφτείτε τι θα είχε συμβεί στην περίπτωση που ένα μεξικανικό γεωτρύπανο επιχειρούσε να εισέλθει στην ΑΟΖ των ΗΠΑ στην περιοχή του Κόλπου του Μεξικού. Θα είχε βυθιστεί σε λίγα δευτερόλεπτα. Αυτό πράττουν  οι Αμερικανοί ακόμα και όταν άλλοι επιχειρούν να τους κλέψουν τα ψάρια τους.

Ο στόχος της Τουρκίας ήταν πάντα το Καστελόριζο, αλλά σήμερα έφτασε στην Κρήτη, διότι ουσιαστικά η θάλασσα που πάντα εποφθαλμιούσε, ήταν ακριβώς η θάλασσα ανάμεσα στο Καστελόριζο και στην Κρήτη.

Η Τουρκία συνεχίζει να δημοσιεύει χάρτες, αλλά εμείς απλώς τους χαζεύουμε. Κάποτε το 2011 εκδώσαμε έναν χάρτη, τον Χάρτη  Μανιάτη, που έδειχνε τα θαλάσσια σύνορά μας στα δυτικά μας παράλια με την Αλβανία, την Ιταλία και την Λιβύη, αλλά αποφύγαμε να δείξουμε τα ανατολικά μας σύνορα με την Αίγυπτο, την Κύπρο και την Τουρκία. Έτσι η Τουρκία ανήγγειλε προχθές έρευνες έξω από τα χωρικά ύδατα της Δωδεκανήσου και της Κρήτης και βέβαια εξαφάνισε για μια άλλη φορά το σύμπλεγμα του Καστελόριζου,  όπως δείχνει ο παρακάτω χάρτης.

Ο Νέος Προκλητικός Χάρτης της Τουρκίας

Πηγή: Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2 Ιουνίου 2020

Τον χάρτη των 24 οικοπέδων που έχει οριοθετήσει η Άγκυρα από τις ακτές της μέχρι το σημείο που, με βάση το μνημόνιο που έχει υπογραφεί με την Τρίπολη τον περασμένο Δεκέμβριο, εφάπτονται τα θαλάσσια σύνορα Τουρκίας και Λιβύης, αποκαλύπτει σήμερα η «Κ». Ο χάρτης αναρτήθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Τουρκίας και αποτελεί την ουσιαστική απεικόνιση των τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων όπως η υφαλοκρηπίδα, καθώς κάποια από αυτά τα οικόπεδα βρίσκονται έξι ναυτικά μίλια και ανατολικά από τη Ρόδο, την Κάρπαθο, την Κάσο και την Ανατολική Κρήτη.

Η Γενική Διεύθυνση της Τουρκικής Εταιρείας Πετρελαίων (TPAO) υπέβαλε αίτημα προς την Γενική Διεύθυνση Μεταλλείων και Πετρελαϊκών Εργασιών της Τουρκίας, για την έγκριση επιπλέον αδειών εξερεύνησης πετρελαίου σε επτά οικόπεδα στη Μεσόγειο εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Η ΤΡΑΟ χρησιμοποιεί τους κωδικούς T18, T19, U18, U19, T16, T17, U16, σε μια θαλάσσια έκταση που εκτείνεται μεταξύ της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κρήτης στα δυτικά, και της Κύπρου στα ανατολικά. Τo έγγραφο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Τουρκικής Κυβερνήσεως στις 30 Μαΐου 2020.

Πρέπει να σημειώσουμε εδώ πως ο χάρτης που παρουσιάζεται δεν έχει καμία σχέση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, καθώς σε αυτόν δεν περιλαμβάνονται  τα επίμαχα σημεία του τουρκολιβυκού μνημονίου. Τα παραπάνω τουρκικά οικόπεδα ανήκουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, την οποία φυσικά δεν έχουμε οριοθετήσει με χάρτες και γεωγραφικές συντεταγμένες. Εμείς τι χάρτες και γεωγραφικές συντεταγμένες διαθέτουμε, που θα δείχνουν ότι αυτά τα τουρκικά οικόπεδα ανήκουν στην Ελλάδα;

  • Το κύριο φονικό κτύπημα της Τουρκίας θα διαπραχθεί, όταν στείλει στην θάλασσά μας, ανάμεσα στην Κρήτη και την Γαύδο, πρώτα ένα σεισμογραφικό και μετά ένα πλωτό  γεωτρύπανο. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα παίξει τότε την ζωή της κορώνα γράμματα.

Λέγεται  ότι οι Τούρκοι θέλουν διαπραγμάτευση. Οι Τούρκοι δεν θέλουν διαπραγμάτευση. Επιδιώκουν τη ρήξη και μετά επιθυμούν την παρέμβαση του Τραμπ για να κλέψουν μέρος της θάλασσας μας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μια θαλάσσια πολεμική σύρραξη δεν αναμένεται να  διαρκέσει πάνω από δυο ημέρες και η ναυτική υπεροχή της Ελλάδας δεν θα επιτρέψει στην Τουρκία να μας καταφέρει το καίριο κτύπημα που επιθυμεί. Η υποτιθέμενη αστραπιαία κίνηση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης όχι μόνο δεν θα είναι αστραπιαία,  αλλά όλοι θα μας συμβουλεύουν ότι πρέπει να τα βρούμε μια για πάντα με την Τουρκία.

Ετσι  θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για την εφαρμογή  του αμερικανικού σχεδίου, που προβλέπει την υφαρπαγή μέρους της θάλασσάς μας από τους Τούρκους διότι, όπως διατείνονται  οι Αμερικανοί, είναι άδικο η Τουρκία με την τεράστια ακτογραμμή να μη διαθέτει θάλασσα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η άσκηση, που προετοιμάζεται από το Πολεμικό Ναυτικό  της Τουρκίας θα διεξαχθεί  από τη Ρόδο και το Καστελόριζο, νότια της Κρήτης, έξω ακριβώς από τα χωρικά ύδατα της Γαύδου και μέχρι ανοικτά του Κόλπου της Σύρτης στη Λιβύη. Θα είναι, ουσιαστικά μια πρόβα τζενεράλε ενόψει και της αποστολής του «Φατίχ» στα νότια της Κρήτης στο τέλος Ιουλίου για σεισμικές έρευνες , που θα συμπληρωθεί με την κάθοδο ενός πλωτού γεωτρύπανου σε αυτή την περιοχή, με το πρόσχημα ότι βρίσκεται στην υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Λιβύης.

Η κυβέρνηση Ερντογάν κάνει ό,τι περνά από το χέρι της, ώστε να στηρίξει με κάθε τρόπο την κυβέρνηση της Τρίπολης και κατά συνέπεια το τουρκολιβυκό μνημόνιο συνεργασίας. Αρκετοί αναλυτές, εδώ και καιρό, υποστηρίζουν ότι εκεί η Τουρκία τα παίζει όλα για όλα κι εκεί θα επικεντρωθεί το ενδιαφέρον της το επόμενο διάστημα, δηλαδή στην ανοιχτή θάλασσα της Μεσογείου.

Εμείς αντί να συζητάμε για ΑΟΖ συνεχίζουμε το τροπάριο της υφαλοκρηπίδας. Ευτυχώς όμως, ως από μηχανής θεός,  ήλθε ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική Ζοζέπ Μπορέλ για  να ξυπνήσει την ελληνική κυβέρνηση, που μιλούσε για παραβίαση της υφαλοκρηπίδας της,  τονίζοντας :

  • «Είμαστε σε στενή επαφή με τους συναδέλφους μας, τους υπουργούς Εξωτερικών της Ελλάδας και επίσης της Κύπρου, προκειμένου να παρακολουθήσουμε την κατάσταση των γεωτρήσεων και καλούμε την Τουρκία να σταματήσει τη γεώτρηση στις περιοχές όπου υπάρχει ΑΟΖ ή χωρικά ύδατα της Κύπρου και της Ελλάδας».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μίλησε για την ΑΟΖ της Ελλάδας! Έτσι, τώρα, ο μόνος ουσιαστικός αλλά πολύ καθυστερημένος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τους Τούρκους είναι να ανακηρύξουμε άμεσα ΑΟΖ, να στείλουμε τις γεωγραφικές συντεταγμένες στον ΟΗΕ και να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ μας με την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το μοναδικό εμπόδιο στην οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία είναι το φοβικό μας σύνδρομο.

Όσον αφορά στην Αίγυπτο, ήρθε η ώρα ο στρατηγός Σίσι να οριοθετήσει την ΑΟΖ της χώρας του με αυτή της Ελλάδας. Φαίνεται ότι τον τελευταίο καιρό ερωτοτροπεί με την Τουρκία που του υπόσχεται μεγαλύτερη σε μέγεθος ΑΟΖ από ό, τι θα του εξασφάλιζε μια συμφωνία με την Ελλάδα. Εάν συμβεί αυτό η Ελλάδα δεν θα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η άμεση προτεραιότητα της Ελλάδας δεν είναι άλλη από την οριοθέτηση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.

Πιστεύω ότι ο σημερινός πρωθυπουργός της πατρίδας μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων υπερασπιζόμενος τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος. Ως καλός μελετητής της ιστορίας μπορεί να αντλήσει χρήσιμα  διδάγματα από τον Ελευθέριο  Βενιζέλο και τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Πηγή: hellasjournal.com

19:00 Anixnefseis web tv ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΩΝ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ.

Από
anixneuseis
-
1

Στη σειρά “Μεταδόσεις απο το αρχείο των Ανιχνεύσεων της ΕΡΤ3”.

Δείτε στις 19:00 σήμερα Τετάρτη 3 Ιουνίου 

μια εκπομπή που παρουσιάστηκε το 2000 τρείς ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές.

Στο Α! μέρος στο στούντιο ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Στο Β! μέρος συζήτηση με τους:

Παρασκευά Παρασκευόπουλο (ΠΑΣΟΚ)

Δημήτρη Δημητριάδη (ΝΔ)

Γιάννη Κατσαρό (ΚΚΕ)

Στέργιο Πιτσιόρλα (Συνασπισμός)

Διαβάστε στην ιστοσελίδα www.anixneuseis.gr το παρασκήνιο της συνέντευξης με τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

 

 

ΙΔΡΥΜΑ ΡΟΚΦΕΛΕΡ: «Στρατιωτική» 24ωρη επίβλεψη και φακέλωμα όλων των πολιτών!

Από
anixneuseis
-
0

ilmanifesto.it

του Manlio Dinucci

[Το Ιδρυμα Ροκφέλερ δεν αρέσκεται να λειτουργεί στη σκιά των εξελίξεων. Φιλοδοξία του είναι να διαμορφώνει τις εξελίξεις και τον κόσμο. Ηδη από τη δεκαετία του 1960 χρηματοδότησε τις έρευνες για το αντισυλληπτικό χάπι, με το οποίο κατέστησε υγειέστατες κοπέλλες εξαρτώμενες από φάρμακα και γιατρούς και τους άνδρες ασύδοτους. Η πανδημία του κορωνοϊού δεν θα μπορούσε να αφήσει το Ιδρυμα αδιάφορο. Και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του για το τι «μέλλει έρχεσθαι»…Ε.Δ.Ν.]

Ελεγχο του πληθυσμού, όταν κινείται, εργάζεται, μελετά κλπ.!, με ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ, μέσω ψηφιακών συστημάτων παρακολούθησης και ταυτοποίησης, προτείνει το Ιδρυμα Ροκφέλερ.

Το Ίδρυμα Rockefeller παρουσίασε το «Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τον Έλεγχο του Covid-19», προτείνοντας «ρεαλιστικά βήματα για να ανοίξουμε ξανά τους χώρους εργασίας μας και τις κοινότητές μας».

Αλλά δεν είναι, όπως φαίνεται στον τίτλο, μόνο μέτρα υγιεινής. Το Σχέδιο – στο οποίο έχουν συμβάλλει ορισμένα από τα πιο διάσημα πανεπιστήμια (Harvard, Yale, Johns Hopkins και άλλα) – προτείνει ένα πραγματικό ιεραρχημένο και στρατιωτικοποιημένο κοινωνικό μοντέλο. Στον τίτλο: το «Συμβούλιο Ελέγχου της Πανδημίας, ανάλογο με το Πολεμικό Συμβούλιο που δημιούργησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο».

Θα αποτελείται από “τους κορυφαίους επιχειρηματίες, υπουργούς και πανεπιστημιακούς” (απαριθμούνται κατά σειρά σπουδαιότητας, με πρώτους όχι τους κυβερνητικούς αξιωματούχους αλλά τους οικονομικούς παράγοντες). Αυτό το Ανώτατο Συμβούλιο θα έχει την εξουσία να αποφασίζει στους τομείς της παραγωγής και των υπηρεσιών, με μια εξουσία ανάλογη με εκείνη που ανατίθεται στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του πολέμου από τον νόμο περί διεξαγωγής πολέμου. Το Σχέδιο προβλέπει να πραγματοποιούνται τεστ Covid-19 σε 3 εκ. Αμερικανούς πολίτες εβδομαδιαίως και σε έξι μήνες σε 30 εκ. την εβδομάδα. Ο στόχος είναι να ολοκληρωθούν τα τεστ σε ένα έτος.

Για κάθε τεστ προβλέπεται «άμεση αποζημίωση 100 $». Ως εκ τούτου, οι δημόσιες δαπάνες θα ανέρχονται σε «δις δολάρια το μήνα».

Το Ιδρυμα Ροκφέλερ και οι οικονομικοί του εταίροι θα βοηθήσουν στη δημιουργία ενός δικτύου για την παροχή πιστωτικών εγγυήσεων και την υπογραφή συμβάσεων με προμηθευτές, δηλαδή με τις μεγάλες εταιρείες παραγωγής φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού. Σύμφωνα με το Σχέδιο, το «Συμβούλιο Ελέγχου της Πανδημίας» εξουσιοδοτείται επίσης να δημιουργήσει ένα «Σώμα Αντίδρασης στην Πανδημία»: μια ειδική δύναμη (που δεν ονομάζεται τυχαία «Σώμα» όπως αυτή των Πεζοναυτών) με προσωπικό 100-300 χιλιάδες μέλη. Θα προσληφθούν από εθελοντές του Peace Corps και τoυ Americorps (που δημιουργήθηκαν επίσημα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να «βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες») και από τους στρατιωτικούς της Εθνοφρουράς.

Τα μέλη του Σώματος Αντίδρασης στην Πανδημία θα λαμβάνουν μέσο ακαθάριστο μισθό 40.000 $ ετησίως, με προβλεπόμενες δημόσιες δαπάνες  4-12 δις δολάρια ετησίως. Το Σώμα αυτό θα έχει κύριο καθήκον να ελέγχει τον πληθυσμό με τεχνικές στρατιωτικού τύπου, μέσω ψηφιακών συστημάτων παρακολούθησης και ταυτοποίησης, στους χώρους εργασίας και μελέτης, σε κατοικημένες περιοχές, σε δημόσιους χώρους και εν κινήσει. Συστήματα αυτού του τύπου – θυμίζει το Ιδρυμα Ροκφέλερ – παράγονται από την Apple, την Google και το Facebook.

Σύμφωνα με το Σχέδιο, οι πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση της υγείας και τις δραστηριότητές των πολιτών, θα διατηρούνται “όσο το δυνατόν περισσότερο”. Ωστόσο, όλες θα συγκεντρώνονται σε μια ψηφιακή πλατφόρμα συνδιαχειριζόμενη από το Ομοσπονδιακό Κράτος και ιδιωτικές εταιρείες.

Με βάση τα δεδομένα που παρέχονται από το «Συμβούλιο Ελέγχου της Πανδημίας», θα αποφασίζεται ποιες ζώνες, με τη σειρά, θα υπόκεινται σε περιορισμό και για πόσο καιρό. Αυτό, εν συντομία, είναι το σχέδιο που το Ιδρυμα Ροκφέλερ θέλει να επιβάλει στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού. Εάν εφαρμοστεί έστω και εν μέρει, θα υπάρξει μια περαιτέρω συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής δύναμης στα χέρια ακόμη μικρότερων ελίτ, εις βάρος μιας αυξανόμενης πλειοψηφίας που θα δει να στερείται τα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα.

Επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε στο όνομα του “Ελεγχος του Covid-19”, του οποίου το ποσοστό θνησιμότητας, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, είναι μέχρι στιγμής μικρότερο από 0,03% του αμερικανικού πληθυσμού. Στο Σχέδιο του Ιδρύματος Ροκφέλερ ο ιός χρησιμοποιείται ως πραγματικό όπλο, περισσότερο επικίνδυνο από τον ίδιο τον Covid-19.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://ilmanifesto.it/piano-usa-controllo-militarizzato-della-popolazione/

1...2,4692,4702,471...3,035Σελίδα 2,470 από 3,035