Αρχική Blog Σελίδα 2436

Explosions à Beyrouth : au moins 100 morts et jusqu’à 300 000 sans-abris

0

2 750 tonnes de nitrate d’ammonium non sécurisées auraient provoqué les déflagrations dans le port de Beyrouth. Des milliers de personnes sont blessées.

Αιγαίο: η θανάσιμη παγίδα για τον Ερντογάν

0

Η τουρκική τακτική οδηγεί νομοτελειακά σε σύγκρουση επί του πεδίου

Η Τουρκία (πιθανότατα αν και όχι σίγουρα) θα πραγματοποιήσει εντός των επομένων μηνών ή και εβδομάδων μία κίνηση που θα διαμφισβητεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο και που δεν θα αφήνει περιθώρια μη αντίδρασης στην ελληνική πλευρά. Σκοπός του Ερντογάν είναι να κινηθεί σε χώρο που η Τουρκία θεωρεί αυθαίρετα δικό της βάσει του τουρκολιβυκού συμφώνου ώστε, εάν η Ελλάδα απαντήσει, να εμφανίσει την Τουρκία ως ευρισκόμενη σε «νόμιμη άμυνα». Τελικός σκοπός του είναι να σύρει την Ελλάδα σε διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης και αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης.

Η τουρκική τακτική οδηγεί νομοτελειακά σε σύγκρουση επί του πεδίου. Διότι απλώς δεν υπάρχει το ενδεχόμενο ελληνική κυβέρνηση, έστω υπό το κράτος απειλής, να προχωρήσει σε «διάλογο» επί των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στο ενδεχόμενο σύγκρουσης, όμως, οι Τούρκοι εμφανίζουν μία αυτοπεποίθηση, που μπορεί να τους εγκλωβίσει σε μία θανάσιμη παγίδα.

Η παγίδα εμπεριέχει πέντε παραμέτρους:

  • Η πρώτη είναι ότι η Τουρκία θα αντιμετωπίσει αποτελεσματική, καταιγιστική αντιπαράταξη των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και θα αποτύχει να εμπεδώσει κάποια μορφή υπεροχής. Αυτό ήδη διαφάνηκε στον Εβρο και στο Καστελλόριζο το αμέσως προηγούμενο διάστημα. Μία (σχεδόν βέβαιη) γεωστρατηγική αποτυχία της Τουρκίας στο Αιγαίο θα οδηγήσει σε ταχύτατη απαξίωση και αποδόμηση του καθεστώτος Ερντογάν και σε διαλυτικές συνέπειες για τη συνοχή του τουρκικού κράτους, που βασίζεται στην (φαντασιακή και εκ του ασφαλούς) ισχύ του.
  • Δεύτερη παράμετρος: η Τουρκία, ακόμα και αν καταγάγει κάποιες περιστασιακές επιτυχίες, θα εμπλακεί σε μία μακρά, ατέρμονη και αδιέξοδη γεωστρατηγική αντιπαράθεση με την Ελλάδα, που θα δημιουργήσει ένα τουρκικό Βιετνάμ στο Αιγαίο. Η αποτυχία του Ιμπραήμ να κυριαρχήσει στην Πελοπόννησο το 1825-7, παρά τις κατά τόπους επιτυχίες του, οδήγησε στον εκφυλισμό της εκστρατείας του, στην εξάντλησή του και τελικώς στην παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων, που τον Οκτώβριο του 1827 στο Ναυαρίνο μετέβαλαν σε λίγα λεπτά τον θηριώδη στόλο του σε επιπλέοντα σανίδια.
  • Τρίτη παράμετρος: ακόμα και μία (απίθανη) περιστασιακή επικράτηση της Τουρκίας σε συγκεκριμένο πεδίο και δημιουργία τετελεσμένων θα οδηγήσει την Ελλάδα σε ανασυγκρότηση, ανασχεδιασμό και ένα δεύτερο γύρο αντιπαράθεσης, με επιθετική λογική και την Τουρκία αμυνόμενη, διεθνώς υπόλογη και βαλλόμενη πανταχόθεν.
  • Τέταρτη παράμετρος: ένα νέο μέτωπο της Τουρκίας στο Αιγαίο θα σχηματίσει αυτό που η γεωπολιτική επιστήμη ονομάζει «υπερεπέκταση» και θα οδηγήσει νομοτελειακά τη δυστοπία της αναβίωσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας σε ναυάγιο και πιθανότατα εσωτερική κρίση διαρκείας.
  • Πέμπτη παράμετρος: τυχόν στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας, κράτους μέλους του ΝΑΤΟ, της ΕΕ κ.λπ., θα στρέψει οριστικά την ήδη ανήσυχη και ενοχλημένη διεθνή κοινότητα αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη εναντίον του κράτους-ταραξία και θα δρομολογήσει διαδικασίες αποβολής της από τους διεθνείς οργανισμούς και περιθωριοποίησής της στη διεθνή κοινότητα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. Από τις εκδόσεις Παπαζήση κυκλοφορεί το βιβλίο του ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ

in.gr

Σε πολιτική σχιζοφρένεια η Τουρκία λίγο πριν την καταστροφή της

0
  
Του Doğa Ulaş Eralp

Υπό την μονομελή διακυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία έχει έρθει να προσαρμόσει ένα ξεχωριστό είδος πολιτικής σχιζοφρένειας που γεννήθηκε από τον αυταρχισμό και επιδίδεται σε αναχρονιστικό και μη ρεαλιστικό πολιτικό λόγο.

Κλειστά, καταπιεστικά καθεστώτα ωθούν τις κοινωνίες να ταιριάξουν τη συμπεριφορά τους με τις αξίες που ενσωματώνονται στο πολιτικό σύστημα όταν υπάρχει διαφορά μεταξύ των δύο.

Σε ατομικό επίπεδο, αυτή η διαφορά μεταξύ των προσδοκιών αξίας ενός ατόμου και της αξίας που η πραγματικότητα τον ωθεί να έχει είναι γνωστή ως cognitive dissonance, ένας όρος που επινοήθηκε από τον διάσημο Αμερικανό ψυχολόγο Leon Festinger.

Υπάρχουν τρεις τρόποι για να το αντιμετωπίσεις, λέει ο Φέστινγκερ. Μπορείτε είτε να αλλάξετε τις ενέργειές σας ώστε να ταιριάζουν με την πραγματικότητα, να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας ώστε να ταιριάζει με τις αξίες σας, είτε να αλλάξετε τόσο τις αξίες όσο και τις ενέργειές σας.

Τα πλουραλιστικά δημοκρατικά καθεστώτα επιτρέπουν μια ευκολότερη διέξοδο από αυτό το αίνιγμα, φέρνοντας διαφορετικές εναλλακτικές λύσεις που επικαιροποιούν τις κοινωνικές και πολιτικές αξίες σύμφωνα με την πολιτική πραγματικότητα. Τα καταπιεστικά καθεστώτα στρέφονται στον εξαναγκασμό.

Ωστόσο, ένας τέτοιος εξαναγκασμός έρχεται σε αντίθεση με τη φύση των ανθρώπινων κοινωνιών, οι οποίες αλλάζουν συνεχώς και προσαρμόζονται. Η σχιζοφρένεια που γεννιέται συνεχίζεται μέχρι που το σύστημα ολοκληρώνεται μέσω της κατάρρευσής του, όπως φάνηκε  στην Ανατολική Γερμανία και το υπόλοιπο ανατολικό μπλοκ πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Οι πρόσφατες οπισθοδρομικές κινήσεις της Τουρκίας – η μετατροπή της Αγίας Σοφίας, οι περιορισμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ώθηση για απόσυρση από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, μια ολοένα και πιο πρακτική απαίτηση για ανάκτηση του ισλαμικού χαλιφάτου – όλα υποδηλώνουν μια σημαντική απόδραση από την πραγματικότητα στην οποία ζουν οι Τούρκοι.

Το καθεστώς του Ερντογάν βρίσκεται σε ένα ισλαμικό ”υγρό όνειρο” από τη δεκαετία του 1960. Σε αυτό το σημείο, θα ήταν πολύ σοκαριστικό να ξυπνήσουμε στην πραγματικότητα, επομένως είναι δύσκολο να κατηγορήσουμε τον Ερντογάν. Η φούσκα των αναδυόμενων αγορών που ξέσπασε ακριβώς καθώς η τουρκική οικονομία οδηγήθηκε σε ασταμάτητη κάμψη της έχει επηρεάσει τη χώρα σε διάφορα επίπεδα.

Μεταξύ των δεινών, οι κοινότητες της Τουρκίας πρέπει να αντιμετωπίζουν κάθε μέρα την ανεργία των νέων, την βαθιά κατάδυση της λίρας έναντι των ξένων νομισμάτων και το αυξανόμενο χρέος των εταιρειών της χώρας. Η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας είναι ανίκανη και τα δημόσια οικονομικά της διαχειρίζονται αδιαφανώς, καθώς συνεχίζονται πολύ ακριβά και περιττά έργα υποδομής.

Προσθέστε σε αυτό την παγκόσμια αβεβαιότητα που προκλήθηκε από την πανδημία COVID-19 και έχετε μια τέλεια καταιγίδα έτοιμη να χτυπήσει από τις αρχές του φθινοπώρου.

Ο Ερντογάν μπορεί να μην επιθυμεί να παραδεχτεί ότι είναι αδύναμος πολιτικός ηγέτης, αλλά αυτό συμβαίνει μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Για να παραμείνει στην κορυφή, πρέπει να βασίζεται όλο και περισσότερο στον επισφαλή συνασπισμό του με τους υπερεθνικιστές και τους μπράβους τους στον τουρκικό στρατιωτικό μηχανισμό.

Η αμείλικτη καταστολή των Κούρδων δημάρχων από τον Ερντογάν χρησιμεύει μόνο για να αποξενώσει τους Κούρδους της Τουρκίας και να τους απομακρύνει από την κεντρική κυβέρνηση της Άγκυρας. Ένα σημαντικό μέρος της νεολαίας έχει ήδη γυρίσει την πλάτη στον Ερντογάν, όπως φάνηκε και σε μία live συνάντησή του με την Τουρκική νεολαία, όπου σχεδόν 70.000 άτομα πάτησαν dislike.

Η σχιζοφρενική κατάσταση της εσωτερικής πολιτικής εκθέτει τον εαυτό της μέσω ενός επιθετικού συνόλου στόχων στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Η χώρα είναι όλο και πιο απομονωμένη από το ΝΑΤΟ και άλλους δυτικούς οργανισμούς, χωρίς προοπτική ένταξης στην ΕΕ. Ως εκ τούτου, η υπερεθνικιστική συμμαχία του Ερντογάν αντλεί τις πιθανότητές της με μια σειρά από γκάφες εξωτερικής πολιτικής στη Συρία, τη Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο. Οι επιθετικές, κοντόφθαλμες πολιτικές της Άγκυρας την θέτουν σε αντίθεση με την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και με την Αίγυπτο, τη Γαλλία και τον υποτιθέμενο εταίρο της Ρωσία.

Η φανταστική ευρασιατική συμμαχία δεν υπάρχει, αλλά τα υπερεθνικιστικά αφεντικά του Ερντογάν δεν φαίνεται να ενοχλούνται. Επιτρέπουν στον Ερντογάν και στα κύρια μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται από τους στενούς συγγενείς του να κατασκευάσουν μια καρικατούρα της νεο-οθωμανικής προπαγάνδας για να εδραιώσουν την εκλογική του βάση.

Αυτή η τακτική φαίνεται να έχει έχει βρει πιστούς μεταξύ των λιγότερο μορφωμένων μεσήλικων ανδρών στη συντηρητική καρδιά της Ανατολίας. Ωστόσο, έχει επίσης απομακρύνει πολλούς από τους γείτονες της Τουρκίας. Πολλοί στη Μέση Ανατολή αποκηρύσσουν τώρα τις τουρκικές σαπουνόπερες, κάποτε εξαιρετικά δημοφιλείς στην περιοχή, ως εργαλείο του τουρκικού πολιτιστικού ιμπεριαλισμού.

Επιστρέφοντας στη θεωρία του Festinger, το χάσμα μεταξύ της πραγματικότητας και των προσδοκιών υπό το καθεστώς Erdoğan είναι τόσο ευρύ που είναι σχεδόν αδύνατο να κλείσει με έναν ορθολογικό αναπροσανατολισμό της πολιτικής.

Η μόνη απόδραση για το καθεστώς Erdoğan από μια τέτοια σοβαρή γνωστική δυσφωνία είναι ο θάνατος. Ο θάνατος της πολιτικής στην Τουρκία μπορεί να είναι προ των πυλών. Ένας πλήρης και ολοκληρωτικός έλεγχος της τουρκικής κοινωνίας θα είναι ο θάνατός της.

Παραδόξως, σκληρές οικονομικές και κοινωνικές πραγματικότητες μπορεί επίσης να είναι η σωτηρία, καθώς το καθεστώς Erdoğan μπορεί να ξεμείνει από ατμό και να μην έχει την ενέργεια να τραβήξει τη σκανδάλη. Ας ελπίσουμε ότι η πραγματικότητα θα προλάβει τη δημοκρατία πριν τα ολοκληρωτικά όνειρα συντρίψουν ό,τι υπάρχει στο τουρκικό κράτος.

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: www.ahvalnews.gr

infognomonpolitics.gr

Υπάρχει άλλος δρόμος για την Τουρκία;

0

Έναν χρόνο μετά την πανηγυρική εκλογή του στη δημαρχία της Κωνσταντινούπολης, ο Εκρέμ Ιμάμογλου μοιάζει να αποτελεί ένα ισχυρό αντίπαλο δέος στον Ερντογάν, τη στιγμή που η ανησυχία για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική του Τούρκου προέδρου μεγαλώνει.

«Όλα θα πάνε καλά». Με μια κοφτή μα συνάμα ελπιδοφόρα φράση, ο Εκρέμ Ιμάμογλου κατάφερε πριν από έναν χρόνο να σηματοδοτήσει τη μεγαλύτερη νίκη για την αντιπολίτευση στην πρόσφατη ιστορία της Τουρκίας, κερδίζοντας θριαμβευτικά τις επαναληπτικές εκλογές της Κωνσταντινούπολης. Η ίδια φράση αντηχούσε τραγουδιστά σχεδόν σε κάθε μεγάλο δρόμο της Πόλης το βράδυ της 23ης Ιουνίου, ενώ χιλιάδες ενθουσιώδεις κάτοικοι ζητωκραύγαζαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Οι αφίσες με το περιεκτικό εκλογικό σύνθημα του 49χρονου, φιλόδοξου πολιτικού παρέμειναν σε κομβικά σημεία της πόλης μέχρι το τέλος του περασμένου καλοκαιριού, την ίδια περίπου εποχή που ο ίδιος παραχώρησε μια χειμαρρώδη συνέντευξη στην Deutsche Welle, υποστηρίζοντας πως η νίκη του έναντι του υποψηφίου του AKP σηματοδοτεί «την αρχή μιας μακράς διαδικασίας αλλαγής» για την πόλη και ολόκληρη τη χώρα. «Όλα θα πάνε καλά», επανέλαβε, με μια νότα αισιοδοξίας, στην καταληκτική δήλωσή του στη γερμανική εφημερίδα.

Ύστερα από έναν χρόνο, μια απρόβλεπτη πανδημία και αμέτρητες προκλήσεις αστικής διακυβέρνησης, ο Ιμάμογλου εξακολουθεί να διατηρεί την αισιοδοξία του – αν και, σίγουρα, δεν πήγαν ακριβώς «όλα καλά» για την τουρκική μεγαλούπολη.

Το πρώτο μεγάλο εμπόδιο εμφανίστηκε αρκετά νωρίς στη θητεία του νέου δημάρχου, παρότι δεν τον εξέπληξε ιδιαίτερα. Από την πρώτη του, αμφισβητούμενη νίκη στις εκλογές του Μαρτίου, ο Ιμάμογλου είχε δηλώσει σοκαρισμένος από την κατάσταση των ταμείων του δήμου, τα οποία βρίσκονταν σε εξαιρετικά δυσμενή θέση. Πρώτο μέλημά του ήταν να συρρικνώσει τις αδικαιολόγητες δαπάνες, το οποίο και κατάφερε διακόπτοντας τη χρήση 1.250 δημοτικών οχημάτων και απολύοντας 1.400 άτομα που είχαν προσληφθεί υπό νεφελώδεις συνθήκες, μόλις λίγες ημέρες πριν από τις δημοτικές εκλογές. Με αυτόν τον τρόπο εξοικονόμησε 70 εκατ. τουρκικές λίρες, ανοίγοντας ωστόσο το πρώτο μέτωπο με τους υποστηρικτές του Ερντογάν, που δεν δίστασαν να αντιδράσουν, κάνοντας λόγο για πολιτικοποιημένες εκκαθαρίσεις.

Η σύγκρουση συνεχίστηκε με την τολμηρή απόφαση του Ιμάμογλου να διακόψει τη χρηματοδότηση των θρησκευτικών ιδρυμάτων που διατηρούν στενούς δεσμούς με τον Τούρκο πρόεδρο. Ευθύς αμέσως, οι κρατικές τράπεζες διέκοψαν τις πιστώσεις προς τον δήμο, ωστόσο εκμεταλλευόμενος τη δημοφιλία του ο Ιμάμογλου στράφηκε σε ξένες τράπεζες αλλά και ευρωπαϊκούς θεσμούς. Σε διάστημα μερικών εβδομάδων, κατάφερε να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση για τα έργο επέκτασης του πολυσύχναστου μετρό της Πόλης.

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Το μοτίβο του πολέμου της χρηματοδότησης από την Άγκυρα συνεχίστηκε, με ακόμη πιο ζοφερή μορφή, τον Μάρτιο, τη στιγμή που η Κωνσταντινούπολη εξελισσόταν στο κέντρο της κρίσης του κορωνοϊού στην Τουρκία. Μετά την έκκλησή του για μέτρα περιορισμού των μετακινήσεων -τα οποία δεν εισακούστηκαν αρχικά από την τουρκική κυβέρνηση- ο Ιμάμογλου εγκαινίασε μια φιλόδοξη εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων από τους πλουσιότερους πολίτες, με στόχο την ενίσχυση των κοινωνικών στρωμάτων που υπέφεραν περισσότερο από την πανδημία. Εντός ολίγων ωρών, η καμπάνια του κηρύχθηκε παράνομη από την κυβέρνηση, με τον Ερντογάν να δηλώνει χαρακτηριστικά πως «δεν μπορούμε να λειτουργούμε με ένα κράτος μέσα στο ίδιο το κράτος».


© Ozan KOSE / AFP/visualhellas.gr

Η απάντηση του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, ωστόσο, υπήρξε αφοπλιστική. «Πολύ θα ήθελα να συντονίσουμε τις προσπάθειές μας με την κυβέρνηση, ωστόσο ο Τούρκος πρόεδρος αρνείται μέχρι και να μου δώσει ένα τηλέφωνο επικοινωνίας», είχε αναφέρει ο Ιμάμογλου, συμπληρώνοντας πως μέχρι τις αρχές Απριλίου το Υπουργείο Υγείας δεν είχε κοινοποιήσει κανένα δεδομένο σχετικά με τον αριθμό των κρουσμάτων στην πόλη.

Παρά τις συχνές αναμετρήσεις με το παγιωμένο σύστημα εξουσίας του Ερντογάν, η πιο τολμηρή κίνηση του νέου δημάρχου ήρθε στις αρχές του φετινού καλοκαιριού, όταν αποφάσισε να αναμετρηθεί με έναν ανορθόδοξο αλλά πανίσχυρο φορέα: το λόμπι των ταξί της Κωνσταντινούπολης. Λόγω των υπερπροστατευόμενων αδειών επαγγέλματος, ο αριθμός των ταξί στους δρόμους της τουρκικής μεγαλούπολης δεν είχε αλλάξει για περισσότερο από μισό αιώνα, παραμένοντας περιορισμένος στα 17.400 αδειοδοτημένα οχήματα, παρά την εκθετική αύξηση του πληθυσμού. Στις 12 Ιουνίου, ο Ιμάμογλου ανακοίνωσε ένα νέο πρόγραμμα αύξησης των αδειών κατά 6.000, απαιτώντας παράλληλα από τους οδηγούς να φορούν ειδικές στολές και να εξοπλίσουν τα οχήματά τους με ηλεκτρονικά συστήματα για τη διευκόλυνση των πληρωμών. Το μέτρο αγκαλιάστηκε από την πλειοψηφία των πολιτών και απέσπασε διθυραμβικά -και ενίοτε ξεκαρδιστικά- σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προκάλεσε ωστόσο την οργή της ένωσης των οδηγών ταξί, καθώς και των εναλλακτικών «πειρατικών οχημάτων», που έχουν ξεφυτρώσει στην Κωνσταντινούπολη την τελευταία δεκαετία. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων του Ιουνίου έκαναν λόγο μέχρι και για πιθανή εξέγερση από πλευράς των οδηγών, και μέχρι στιγμής το μέτρο δεν έχει ακόμη τεθεί σε εφαρμογή.

Η ΑΡΧΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Πλάι στις τολμηρές μάχες του πρώτου χρόνου της θητείας του Ιμάμογλου βρίσκονται και μερικά επικοινωνιακά στραβοπατήματα. Στα τέλη του Ιανουαρίου, δύο μόλις ημέρες μετά τον φονικό σεισμό των 6,8 Ρίχτερ στην πόλη του Ελαζίγ, ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης κοινοποίησε φωτογραφίες του ίδιου και της οικογένειάς του να περνούν ξέγνοιαστες στιγμές κάνοντας σκι στην Ερζερούμ. Τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπήρξαν κάτι παραπάνω από επικριτικά. Εξίσου καυστικές υπήρξαν οι αντιδράσεις μετά τη στήριξη του Ιμάμογλου προς τον στρατό της χώρας, όταν ξεκίνησε η εισβολή της Τουρκίας κατά των κουρδικών μαχητών στη βόρεια Συρία. Άλλωστε, σημαντικό συστατικό της εκλογικής επιτυχίας του φιλόδοξου δημάρχου υπήρξε η στήριξη του κουρδικού κόμματος HDP.

Ωστόσο, παρά τις συνεχιζόμενες προκλήσεις και τις δύσκολες ισορροπίες, ο Ιμάμογλου έχει κάθε λόγο να παραμένει αισιόδοξος. Πρόσφατη έρευνα της Eurasia Research έδειξε πως ο 49χρονος δήμαρχος θα νικούσε τον Ερντογάν με διαφορά πέντε δημοσκοπικών μονάδων, αν αποφάσιζε να αναμετρηθεί μαζί του στις προεδρικές εκλογές της χώρας. Είναι ακόμη νωρίς για να κρίνει κανείς αν όλα θα πάνε καλά για τον Ιμάμογλου και τις φιλοδοξίες του – ωστόσο δεν χωρά αμφιβολία πως για πρώτη φορά η αντιπολίτευση βλέπει στο πρόσωπό του ένα μακρύ μονοπάτι αλλαγής, που φωτίζεται από ελπίδα. ■

Περιοδικό “Κ”

kathimerini.gr

Δέκα αρχές διαπραγμάτευσης για την ελληνοτουρκική διένεξη

0

Στην περίπτωση των ελληνοτουρκικών ζητημάτων οι προσπάθειες διπλωματικής όσμωσης διαρκούν δεκαετίες και έχουν περάσει από διαφορετικές φάσεις έντασης (κρίση του Χόρα το 1976 και μετέπειτα του Σιμσμίκ το 1987, έναρξη μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, κρίση των Ιμίων το 1999, διπλωματία των «σεισμών», του «ζεϊμπέκικου» και των «κουμπαριών» και νέος γύρος συστηματικών τουρκικών προκλήσεων και αμφισβητήσεων της ελληνικής κυριαρχίας). Συνεπώς, ο διπλωματικός διάλογος πέραν των στρατηγικών στόχων που τίθενται από κάθε χώρα και οφείλουν να ακολουθούν μια σχετική σταθερότητα, πρέπει να λογίζεται ως μια δυναμική διαδικασία που απαιτεί ευέλικτες τεχνικές διαπραγμάτευσης. Ποιες αρχές, όμως, θα μπορούσε να ακολουθήσει η ελληνική πλευρά στην παρούσα φάση, με βάσει τους συσχετισμούς που προκύπτουν στο στρατιωτικό, οικονομικό και διπλωματικό πεδίο;

1. Κατάλληλη προετοιμασία της διαπραγμάτευσης: Οι ικανοί διαπραγματευτές αναφέρουν ότι «μια καλή διαπραγμάτευση και κατ’ επέκταση συμφωνία, λαμβάνει χώρα κατά 90% πριν τα αντιτιθέμενα μέρη καθίσουν στο τραπέζι» και προσθέτουν ότι «μια αποτελεσματική διαπραγμάτευση βασιζεται 90% στην συμπεριφορά και 10% στην τεχνική». Ο σαφής ορισμός των θεματικών που θα συζητηθούν, η γνώση των δυνατοτήτων και των αδυναμιών της άλλης πλευράς και η ανίχνευση των πραγματικών προθέσεων και της ειλικρίνειας των συμμετεχόντων στην διαπραγμάτευση αποτελούν απαραίτητο συστατικό του διπλωματικού διαλόγου. Εν προκειμένω, η ελληνική πλευρά έχει σωστά περιορίσει τον διάλογο στο θέμα της υφαλοκρηπίδας, σε αντίθεση με την Τουρκία που απαιτεί μια πιο διευρυμένη ατζέντα, ενώ η γνώση των τουρκικών πλεονεκτημάτων και αδυναμιών από την ελληνική πλευρά είναι υψηλή, παρότι ο Ερντογάν θεωρείται γενικώς απρόβλεπτος δρώντας.

 2. «Διαμόρφωση» (Framing) και «Αγκύλωση» (Anchoring): Ο τρόπος που μια θεματική τίθεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και περιγράφεται από τα αντιτιθέμενα μέρη, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και το τελικό αποτέλεσμα, καθώς οι διαπραγματευόμενες πλευρές υπόκεινται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό που ονομάζεται ως «αγκύλωση». Όπως, σε μια πιθανή πώληση ενός αντικειμένου αυτός που θέτει πρώτος την τιμή, «αγκιστρώνει» το δεύτερο μέρος της διαπραγμάτευσης σε μια κοντινή «περιοχή τιμών» και δεν του επιτρέπει να ξεφύγει πολύ από αυτήν, έτσι και στο διπλωματικό παίγνιο, εκείνος που διαθέτει την πρωτοβουλία των κινήσεων είναι πιθανόν να εγκλωβίσει τον αντίπαλό του στις επιθυμητές γι’ αυτόν θέσεις.

3. Αποφυγή Ακραίων Θέσεων: Οι ακραίες θέσεις πέραν του ότι είναι πολύ δύσκολο να γίνουν αποδεκτές από το έτερο μέλος της διαπραγμάτευσης, προκαλούν έντονες αντιδράσεις και συνεπώς απομακρύνουν την πιθανότητα για συμφωνία, απομειώνοντας, παράλληλα, το διπλωματικό κεφάλαιο μιας χώρας σε διεθνές επίπεδο. Περαιτέρω, ακόμη και αν μια ακραία θέση γίνει τελικά αποδεκτή, θα είναι δύσκολο να διαρκέσει χρονικά, καθώς το αντιτιθέμενο μέρος θα προσπαθήσει αργά η γρήγορα να ανατρέψει τη συμφωνία ή απλά να μην την τηρήσει. Από την άλλη πλευρά, ένα κράτος που γίνεται αποδέκτης μαξιμαλιστικών ή επιθετικών απαιτήσεων, μπορεί να «αποφορτίσει» την πίεση που δέχεται, καταδεικνύοντας στους άλλους δρώντες που συμμετέχουν ή επηρεάζουν την διαπραγμάτευση, το ακραίο αυτών των θέσεων.

4. Οριοθέτηση «κόκκινων γραμμών» και «ζώνης κοινών συμφερόντων»: Η ελληνική πλευρά πρέπει να αποφασίσει ποιες κινήσεις ή προτάσεις της τουρκικής πλευράς παραβιάζουν τις «κόκκινες γραμμές» της διαπραγμάτευσης και ποιες εμπίπτουν σ’ ένα πεδίο κοινών και αμοιβαία επωφελών συμφερόντων. Θα μπορούσε π.χ. μια ποσοτικοποιημένη συνεκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων στο Αιγαίο, ταυτόχρονα με μια δέσμευση για πάγωμα των αμυντικών εξοπλισμών να οφελήσει τις οικονομίες των δύο χωρών ή αποτελεί παραβίαση των εθνικών γραμμών και αντιμετωπίζεται ως ένα ενδεχόμενο υψηλού ρίσκου για την Αθήνα, ελλείψει ειλικρινούς στάσης από την Άγκυρα και αξιόπιστου τοποτηρητή της συμφωνίας;

5. Γνώση της «καλύτερης εναλλακτικής συμφωνίας»: Αν η διαπραγμάτευση δεν καταλήξει στο επιθυμητό και άριστο για την ελληνική πλευρά αποτέλεσμα, με ποια εναλλακτική συμφωνία θα ήταν ικανοποιημένη η Αθήνα και τι θα ήταν διατεθειμένη να προσφέρει στη διαπραγμάτευση για να το αποκτήσει;

6. Σωστό timing: Όπως και στη ζωή, έτσι και στη διπλωματία, η επιλογή του αν ένα θέμα πρέπει να συζητηθεί και πότε, αποτελεί πολύ σημαντικό ζήτημα, καθώς επηρεάζεται από την σκληρή, την ήπια και τη διπλωματική ισχύ που διαθέτει κάθε πλευρά τη δεδομένη χρονική στιγμή.

7. Επιλογή «έντιμων» διαμεσολαβητών: Είναι δεδομένο ότι στην ελληνοτουρκική διένεξη, τα οικονομικά, ενεργειακά, αμυντικά και γεωπολιτικά συμφέροντα που υπάρχουν, εμπλέκουν εκτός από τις δύο παραδοσιακές υπερδυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία), τόσο τα γαλλο-γερμανικά συμφέροντα, όσο και τα κίνητρα χωρών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.  Η ελληνική πλευρά πρέπει να προτιμήσει εκείνον τον διαμεσολαβητή που έχει κοινές με τα ελληνικά συμφέροντα θέσεις ή εναλλακτικά τον διαμεσολαβητή που έχει την μικρότερη συνολική οικονομική και διπλωματική εξάρτηση από την Άγκυρα.

8. Διάγνωση της φύσης της συμφωνίας: Όπως έχει καταδείξει ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμων, Robert Αxelrod, μια συμφωνία είναι πιθανότερο να τηρηθεί και από τις δύο πλευρές, εφόσον υπάρχει η προοπτική συνέχισης της συνεργασίας των δύο μερών στο μέλλον. Με άλλα λόγια, κάθε μέρος έχει κίνητρο να εξαπατήσει το άλλο, εφόσον αντιμετωπίζει την εκάστοτε συμφωνία ως ένα μεμονωμένο γεγονός  και προσπαθεί να αδράξει από αυτήν ένα εύκολο και γρήγορο κέρδος, ενώ αν θεωρήσει ότι υπάρχουν αθροιστικά μεγαλύτερα μελλοντικά οφέλη από την συνέχιση της συνεργασίας, θα σπεύσει να υιοθετήσει μια αξιόπιστη συμπεριφορά.

9. Η αξία των σκοπών: Είναι κατανοητό, ότι τα κράτη με τη μεγαλύτερη συνολικά ισχύ μπορούν να επιβάλλουν στις περισσότερες των περιπτώσεων τη θέλησή τους στα πιο αδύναμα μέρη. Όμως, η ένταση με την οποία τα πιο αδύναμα μέρη διεκδικούν το δίκαιό τους και ο τρόπος με τον οποίο προβάλλουν απέναντι στη διεθνή κοινότητα συγκεκριμένα ζωτικά τους συμφέροντα, μπορεί να γείρει την πλάστιγγα της διαπραγμάτευσης υπέρ των αδυνάμων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελούν οι «πόλεμοι του μπακαλιάρου», όπου η υπέρμετρα ανώτερη σε στρατιωτική και οικονομική δύναμη Βρετανία υποχώρησε απέναντι στην Ισλανδία στο θέμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων και των δικαιωμάτων αλιείας της δεύτερης.

10. Ποτέ μην αρχίζεις μια διαπραγμάτευση, αν δεν είσαι διατεθειμένος να φύγεις από αυτήν: Αν κάθεσαι σ’ ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης, έχοντας προαποφασίσει ότι θα συμφωνήσεις ό,τι και αν συμβεί, τότε είναι προτιμότερο να μη ξεκινήσεις καθόλου την εν λόγω διαπραγμάτευση. Μια χώρα που είναι αποφασισμένη εκ των προτέρων να καταλήξει σε μια οποιαδήποτε λύση, είναι πιθανότατα έρμαιο φοβικών συνδρόμων, εξωτερικών πιέσεων ή θέλει να εξοφλήσει βραχυχρόνια μικροπολιτικά ιδιωτικά οφέλη που αντιβαίνουν στο μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον.

Συμπερασματικά και επί του συγκεκριμένου ζητήματος διαπραγμάτευσης, η Ελλάδα βλέποντας την πρόθεση της Άγκυρας να ανοίξει την ατζέντα των συνομιλιών, την επιθετική και ανειλικρινή στάση που αυτή τηρεί για σειρά ετών, μέσω δηλώσεων αλλά και ενεργειών αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και τις αρνητικές για την τουρκική οικονομία και διπλωματία ισορροπίες που δημιουργούνται το τελευταίο διάστημα, είναι προτιμότερο να τηρήσει στάση αναμονής χωρίς να θέσει άμεσα σοβαρά ζητήματα στο τραπέζι του διαλόγου. Αυτό δεν σημαίνει, ότι οι δίαυλοι επικοινωνίας με την Τουρκία πρέπει να κλείσουν, καθώς η έλλειψη διπλωματικής επαφής σε περιόδους αυξημένης έντασης μπορεί να προκαλέσει παρανοήσεις που δύναται να οξύνουν έτι περαιτέρω την ελληνοτουρκική κρίση. Αυτό που απαιτείται, είναι προσήλωση στον τελικό στόχο, οριοθέτηση των τουρκικών απαιτήσεων και ενεργητική ανάληψη πρωτοβουλιών στη θέσπιση της διαπραγματευτικής ατζέντας, επιλογή του κατάλληλου χρόνου και διαμεσολαβητή για τη διαπραγμάτευση, αποφυγή διαπραγματευτικών αγκυλώσεων και προτετελεσμένων και δυναμική διεκδίκηση με βάσει τα όσα ορίζουν οι δυνατότητες, οι διπλωματικές ισορροπίες και το εθνικό συμφέρον της χώρας μας.

*Ο κ. Μιχάλης Διακαντώνης είναι οικονομολόγος και διεθνολόγος.

liberal.gr

Τουρκία: Ο «Ελέφαντας στο Δωμάτιο» του ΝΑΤΟ

0

Ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ πιστεύουν ότι η Αγκυρα αποτελεί πλέον μια ανοιχτή πρόκληση για τις δημοκρατικές αξίες της στρατιωτικής συμμαχίας και του σχεδιασμού συλλογικής άμυνας. Λίγοι, όμως, το συζητούν, προς το παρόν.

Παρά το γεγονός ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία αγόρασε ρωσική αεροπορική άμυνα. H πρόσφατη παρουσία της στη Λιβύη και οι ενεργειακές φιλοδοξίες της, παραλίγο να οδηγήσουν σε ένοπλη σύγκρουση με τη Γαλλία και την Ελλάδα, σημειώνει άρθρο στην εφημερίδα New York Times.
Παραλίγο να δούμε θερμά επεισόδια στρατιωτικής εμπλοκής στο Αιγαίο και στα ανοιχτά της Λιβύης. Τα πολεμικά πλοία της Τουρκίας και μια φρεγάτα της Γαλλίας που έλεγχε πλοίο ύποπτο για λαθρεμπόριο όπλων, παραβιάζοντας το εμπάργκο του ΟΗΕ έφτασαν σε επιφυλακή μάχης.

Αλλά αυτή η ναυτική αναμέτρηση στα μέσα Ιουνίου στη Μεσόγειο δεν ήταν αντιπαράθεση εχθρών. Οι ανταγωνιστές ήταν η Γαλλία και η Τουρκία, σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ, ορκίστηκαν να προστατεύσουν ο ένας τον άλλον.

Μια παρόμοια εχθρική κατάσταση συνέβη μόλις πριν από δύο εβδομάδες στο Αιγαίο καθώς η Τουρκία δήλωσε τις προθέσεις της να κινηθεί σε υποθαλάσσιες έρευνες για φυσικό αέριο.

Η Τουρκία -όλο και πιο δυναμική, φιλόδοξη και αυταρχική- έχει γίνει «ο ελέφαντας στο δωμάτιο» για το ΝΑΤΟ, λένε Ευρωπαίοι διπλωμάτες. Αλλά λίγοι θέλουν να συζητήσουν.

Μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952, η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη, ισχυρή και στρατηγικά σημαντική – είναι το σταυροδρόμι της Ευρώπης και της Ασίας – για να επιτρέψει μια ανοιχτή αντιπαράθεση, σύμφωνα με αξιωματούχους της συμμαχίας.

Η Τουρκία απέρριψε ως «αδικαιολόγητη» κάθε κριτική για τη συμπεριφορά της. Ωστόσο, ορισμένοι πρεσβευτές του ΝΑΤΟ πιστεύουν ότι η Τουρκία αποτελεί πλέον μια ανοιχτή πρόκληση για τις δημοκρατικές αξίες του συμμαχικού στρατιωτικού βραχίονα της Δύσης και του σχεδιασμού συλλογικής άμυνας.

Μια πιο επιθετική, εθνικιστική και θρησκευτική Τουρκία έρχεται σε αντίθεση με τους δυτικούς συμμάχους της έναντι της Λιβύης, της Συρίας, του Ιράκ, της Ρωσίας και των ενεργειακών πόρων της Α. Μεσογείου. Με τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο τιμόνι εδώ και 17 χρόνια έχει αναστατώσει κι άλλα μέλη του ΝΑΤΟ.

«Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση για το τι πρέπει να κάνουμε για την Τουρκία», δήλωσε ανώτερος Ευρωπαίος διπλωμάτης. “Αλλά δεν είναι ώρα ακόμα.”

euro2day.gr

Η σημασία της αποστολής αιγυπτιακών δυνάμεων στη Συρία για τις στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας στην Λιβύη

0

Τις τελευταίες ημέρες, προστέθηκε ένας νέος παίκτης στο πεδίο συγκρούσεων στη Συρία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ της περιοχής, η Αίγυπτος έστειλε περίπου 150 στρατιώτες με ελαφρύ οπλισμό σε περιοχές στο Χαλέπι, στη βορειοδυτική Συρία, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που έχουν αναπτυχθεί στην πόλη Σαρακίκ, νότια της επαρχίας Ιντλίμπ.

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο κύριος σκοπός της παρουσίας αιγυπτιακών στρατευμάτων στη Συρία είναι η Τουρκία και σχετίζεται στενά με την τρέχουσα κατάσταση στη Λιβύη.  Όταν η κυβέρνηση  Εθνικής Ενότητας (GNA) της Λιβύης, στράφηκε στην Τουρκία την περίοδο που ένοιωσε την πίεση των δυνάμεων (LNA) του στρατηγού Haftar και υπέγραψε δύο μνημόνια συνεργασίας τον Νοέμβριο του 2019, σε αντάλλαγμα της παρέμβασης  και παρουσίας της Τουρκίας στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης.  Ο πόλεμος στη Λιβύη ανατράπηκε από τη μαζική συμμετοχή της Τουρκίας και στις αρχές Μαΐου, η κυβέρνηση της Εθνικής Ενότητας ξεκίνησε αντεπίθεση ενάντια στον Εθνικό Στρατό.

Έκτοτε, η κυβέρνηση  Εθνικής Ενότητας, έχει ανακτήσει αρκετές σημαντικές περιοχές και πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Αεροδρομίου της Τρίπολης, προωθώντας τη γραμμή μάχης κατά περισσότερα από 300 χιλιόμετρα και βασικά αποκατέστησε την κατάσταση στο πεδίο της μάχης προς όφελος της.  Οι ήττες του Εθνικού Στρατού (LNA) δυσαρέστησαν τους υποστηρικτές του, ιδίως την Αίγυπτο.  Οι  σχέσεις της Αιγύπτου με την Τουρκία έχουν επιδεινωθεί, κυρίως  για ζητήματα όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα και η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στη Μεσόγειο Θάλασσα. Ταυτόχρονα, η Τουρκία στέλνει στη Λιβύη Σύρους ισλαμιστές αντάρτες που χρησιμοποιούσε στην αποτυχημένη προσπάθεια να ανατρέψει τη διοίκηση του Μπασάρ αλ Άσαντ, ένα μείγμα εξτρεμιστών και τρομοκρατών που θα προσθέσουν περαιτέρω αβεβαιότητα στη κατάσταση στη Βόρεια Αφρική.

Η Αίγυπτος δεν θέλει να επεκταθεί η επιρροή της Τουρκίας στη Λιβύη, για λόγους που θα επηρεάσουν την καταστολή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην περιοχή, την οποία θεωρεί τρομοκρατική ομάδα και έχει στενούς δεσμούς με την Τουρκία. Ο Πρόεδρος Sisi είναι νομικά προετοιμασμένος να στείλει στρατεύματα στη Λιβύη, αλλά αργοπόρησε, επειδή έχει τις δικές του ανησυχίες.  Για παράδειγμα, το τρέχον ξέσπασμα του κορωνοϊού στην Αίγυπτο έφερε στη χώρα σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και η παρέμβαση του αιγυπτιακού στρατού στη Λιβύη θα έχει πολιτικό και οικονομικό κόστος. Παρόλο που η Αίγυπτος έχει τον πιο ισχυρό στρατό στην περιοχή, η Τουρκία είναι επίσης στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ, οπότε δεν είναι σαφές ποιος θα κερδίσει.

Η Συρία είναι επίσης σημαντική για την Τουρκία και έχει αγωνιστεί να διατηρήσει την επιρροή της στη Συρία, ειδικά στο Ιντλίμπ. Αυξάνοντας  τον αριθμό των παρατηρητηρίων σε 38 και αναπτύσσοντας συστήματα αεροπορικής άμυνας, όταν οι συριακές δυνάμεις της Συρίας επιτέθηκαν στην πόλη, σκοτώνοντας περισσότερους από 30 Τούρκους στρατιώτες.

Η Αίγυπτος στέλνοντας στρατεύματα στη Συρία και θέτοντας κόκκινες γραμμές στην Λιβύη, θέλει να  προειδοποιήσει την Τουρκία, ότι είναι πιθανό να δημιουργήσει ένα δεύτερο μέτωπο στη Συρία και να αναγκάσει την Τουρκία να συγκρουστεί με τακτικό στρατό σε δύο μέτωπα.  Η στρατιωτική παρουσία της Αιγύπτου στη Συρία την περίοδο αυτή δεν είναι μεγάλη και τα όπλα της είναι κυρίως ελαφριά.  Η συμβολική όμως σημασία της συμμετοχής της Αιγύπτου στη Συρία είναι μεγαλύτερη από την πρακτική της σημασία,  διότι υποδηλώνει ότι αν κινδυνέψουν τα συμφέροντα της στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου,  είναι αποφασισμένη να συγκρουστεί και να τα προστατέψει.

Γ.Κουτσούμης    

‘Dual explosions’ rock port and downtown areas of Beirut

0

Video and image shared on social media appeared to show the aftermath of two explosions

Explosions have rocked the Lebanese capital of Beirut.

The afternoon blasts shook several parts of the capital and thick smoke billowed from the city centre.

Residents reported windows being blown out and a false ceilings dropping.

The cause of the explosions is not yet known, or if they caused any injuries or fatalities.

Journalists from Lebanon’s Daily Star newspaper shared photographs of their destroyed office in the downtown area of the city, and others reported an explosion at the port area.

“All the buildings in my block are destroyed. Huge explosion in Beirut. Everyone covered in glass and blood,” wrote France 24 Correspondent Leila Molana-Allen.

Some on Twitter said they had heard the explosions, for which there is no confirmed cause, from miles away. They shared photographs of smoke billowing into the sky.

Another video taken from the sea showed a huge mushrooming smoke cloud as a shockwave ran through the water toward the camera.

https://www.thenational.ae

Israël : les soucis se multiplient pour Benyamin Netanyahou

0

La vague de protestation contre « Bibi », soupçonné de corruption, s’intensifie. Dans l’attente de son procès, en janvier, le Premier ministre fait bloc

ΤΩΡΑ ΠΟΥ…

3

ΤΩΡΑ ΠΟΥ:
-Η οικονομία της Τουρκίας δεν πάει καλά.
-Η Τουρκία έχει υπερεπεκταθεί στρατιωτικά και η υπερεπέκταση είναι η κύρια αιτία κατάρρευσης των δυνάμεων.
-Οι Αμερικανοί επιστρέφουν στη Συρία, άρα στη Μέση Ανατολή.
-Η Αλεξανδρούπολη αποτελεί οικονομικοστρατηγική επιλογή ως παράκαμψη των Στενών και των δυσκολιών που προκαλούσε η Τουρκία.
-Υπάρχει μια αρνητική εικόνα για τον Ερντογάν στη διεθνή κοινή γνώμη
-Ο αμερικανός φίλος του τούρκου προέδρου Ντόναλντ Τράμπ μάλλον θα χάσει
-Το Καταρ και η Λιβύη δεν μπορεί να πληρώνουν εσαεί τις τουρκικές περιπέτειες.
ΤΩΡΑ, ΛΟΙΠΟΝ, Η ΕΛΛΑΔΑ
-Θα ήταν λάθος να κάνει παραχωρήσεις στις συνομιλίες στην Άγκυρα
-Θα πρέπει η Αθήνα να σκεφτεί την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Χρειάζεται διεθνή νομιμοποίηση για την ενέργειά της (δυστυχώς, μόνο σε μας ισχύει αυτό) αλλά να επιδιώξει να την πάρει.
-Να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο.
-Να ορίσει μια ικανή προσωπικότητα να παρακολουθεί το Λιβυκό.
– Να ορίσει τη γνωστή προσωπικότητα (όλοι καταλαβαίνουν) να κρατήσει τις επαφές με τους Κούρδους. Μπορεί να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ επαφής που θα έχει τα επίσημα χαρακτηριστικά και της αποφυγής έκθεσης. Ο νοών νοείτω.
-Να δώσει στην Αλβανία να καταλάβει πως the game is over. Τα φιλοτουρκικά παιχνιδάκια των Τιράνων θα έχουν κόστος.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως το ραχάτι τελείωσε. Ή αναπτύσσουμε πολιτική στο τρίγωνο Βαλκάνια- Ανατολική Μεσόγειος- Κεντρική Ασία ως ευρωπαϊκή δύναμη, βεβαίως, ή θα περιθωριοποιηθούμε.

Poland Agrees To Pay Almost All Costs of US Troop Presence

0

As the Pentagon starts planning to pull troops out of Germany, and demands more money from South Korea, Poland is opening its wallet to bring more Americans in.

American and Polish soldiers during an exercise at a Polish base.

WASHINGTON: The Polish government will pay the majority of costs associated with stationing 5,500 US troops at bases within its borders as part of a new security cooperation pact, the Pentagon has confirmed to Breaking Defense.

The deal comes as the Trump administration keeps prodding longtime allies like South Korea and Japan to pay more of the costs of tens of thousands of US troops within their borders, while President Trump has complained that countries like Germany don’t meet defense spending goals outlined by NATO.

But Poland, which already meets the NATO-mandated goal of spending 2 percent of GDP on national defense by 2024, has agreed to take more US forces, aircraft and drones while footing what is likely to be a hefty bill to build infrastructure for those forces as they flow in and out of the country on a rotational basis.

Warsaw “has agreed to fund infrastructure and logistical support to U.S. forces in Poland, including the current 4,500 rotational forces and the planned increase of 1,000 additional rotational forces,” Lt. Col. Thomas Campbell, a Pentagon spokesperson said.

The final amount isn’t clear. The Enhanced Defense Cooperation Agreement has been agreed to, but will not be signed for several weeks yet, and no infrastructure improvements that might be needed have not been started. Iin broad terms, Poland has agreed to fully fund infrastructure for:

  • A command post of the Army’s V Corps headquarters
  • A US division headquarters in Poland
  • A joint-use Combat Training Center in Drawsko Pomorskie, among other training locations
  • Facilities for an Air Force MQ-9 drone squadron
  • An aerial port of debarkation to support the movement of forces in and out of the country
  • Facilities to support special operations forces so they can conduct air, ground and maritime operations
  • Infrastructure for an armored brigade combat team, a combat aviation brigade, and a combat sustainment support battalion

In a Monday morning statement, Esper said the new deal “will enhance deterrence against Russia, strengthen NATO, reassure our Allies, and our forward presence in Poland on NATO’s eastern flank will improve our strategic and operational flexibility.”

The Polish deal comes as the US is in the early stages of planning to pull 12,000 troops from Germany and remains locked in a spending dispute with South Korea over Trump’s demand Seoul pay more to keep the 28,500 American forces in the country.

During a Pentagon briefing last week, Defense Secretary Mark Esper and Vice Chairman of the Joint Chiefs  John Hyten repeatedly made the case that moving the Germany-based troops back to the US, Belgium and Italy, is a strategic decision that will benefit the US and NATO. Within minutes of that press conference however, Trump contradicted his military leaders from the White House lawn, saying he ordered the pullout so the US won’t be “suckers…so we’re reducing the force because they’re not paying their bills. It’s very simple, they’re delinquent.”

Trump again conflated the 2 percent NATO pledge with payments to the alliance itself. Germany, despite being the wealthiest nation in Europe, continues to fall well below that mark.

Relying on Polish construction efforts has recently cost the Pentagon about $100 million in cost overruns however.

Europe’s second Aegis Ashore site based in Redzikowo, Poland, was supposed to be up and running in 2018, but problems with local contractors have pushed that back to 2022 and will cost the US an additional $96 million in 2021, according to budget documents. The Missile Defense Agency stopped paying the contractor in the spring due to the schedule slippages; work has since resumed.

Stepping in to foot the bill — while fulfilling its NATO pledge — Warsaw is ticking off all the boxes demanded by the White House to maintain and improve its relationship with Washington.

Esper has recently acknowledged he is considering “adjustments” to the American military presence in South Korea, but clarified that he has issued no order to withdraw troops, despite reports suggesting a drawdown is being considered by Pentagon leadership.

Under the previous agreement between the US and South Korea, which ended in December, South Korea agreed to pay $870 million for 2019. The Trump administration originally demanded $5 billion in 2020 to keep the US footprint as is. That was rejected by the South Korean government, who then agreed to pay the salaries of thousands of Koreans who had been furloughed from their jobs on American bases. Since that tweak, talks between the two sides have stalled.

https://breakingdefense.com

Η τουρκική οικονομία λυγίζει – Ας μη δώσουμε «φιλί ζωής» στον Ερντογάν

2

Λαυρέντζος Αναστάσιοςτου Αναστάσιου Λαυρέντζου*

Τις τελευταίες ημέρες η τουρκική λίρα παρουσίασε σημαντική εξασθένηση, καθώς επιταχύνθηκε η διολίσθησή της έναντι του δολαρίου και του ευρώ. Σχετικά, είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη Ιουλίου ένα ευρώ αντιστοιχούσε σε περίπου 8,30 τουρκικές λίρες, ενώ μόλις έναν χρόνο πριν αντιστοιχούσε σε 6,20 λίρες. Η εξέλιξη αυτή ερμηνεύεται από τους αναλυτές ως ένδειξη ότι η τουρκική Κεντρική Τράπεζα χάνει τη μάχη στήριξης του εθνικού νομίσματος, καθώς ξεμένει από πυρομαχικά. Πράγματι, σε αυτή τη φάση η Κεντρική Τράπεζα έχει μάλλον εξαντλήσει τα συναλλαγματικά της αποθέματα, στην προσπάθειά της να κρατήσει την ισοτιμία της λίρας.

Οι παραπάνω εξελίξεις δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Είναι το συνδυασμένο αποτέλεσμα των χρόνιων προβλημάτων της τουρκικής οικονομίας, των παρεμβάσεων του Ερντογάν στην οικονομία και των συνεπειών που είχε η κρίση του κορονοϊού. Πριν ακόμη από τον κορονοϊό, η τουρκική οικονομία αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας. Συγκεκριμένα, εντός του 2020 έπρεπε να αναχρηματοδοτηθεί δημόσιο χρέος 170 δις δολαρίων, ενώ από την αρχή του έτους τα συναλλαγματικά αποθέματα είχαν πέσει σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα. Η κατάσταση αυτή σε συνδυασμό με τα δυσανάλογα χαμηλά επιτόκια που επιβλήθηκαν με άνωθεν αποφάσεις είναι εν πολλοίς αποτέλεσμα των αντιφατικών προσπαθειών του Ερντογάν να κρατήσει χαμηλά το κόστος δανεισμού και παράλληλα να ελέγξει την ισοτιμία του νομίσματος.

Τα χρόνια νοσήματα της τουρκικής οικονομίας

Τα παραπάνω αφορούν βεβαίως τις στρεβλώσεις που εισήγαγε ο Ερντογάν στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει την κρίση του 2018. Παράλληλα όμως, υπάρχουν πάντα στο υπόβαθρο και τα δομικά προβλήματα της τουρκικής οικονομίας. Το κυριότερο εξ αυτών είναι το διαχρονικά υψηλό έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Η διαχρονική υστέρηση των τουρκικών εξαγωγών έναντι των εισαγωγών δημιουργεί μια συνεχή ζήτηση για ξένα κεφάλαια στην τουρκική οικονομία, γεγονός το οποίο από τη μια μεριά τροφοδοτεί την επέκτασή της, αλλά από την άλλη μεριά την καθιστά ευάλωτη.

Πράγματι, η τουρκική οικονομία είναι ένα ριψοκίνδυνο επενδυτικό πρότζεκτ που για να συνεχίσει να λειτουργεί, πρέπει να προσφέρει συνεχώς κεφαλαιακά κέρδη στους ξένους επενδυτές. Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε συνθήκες συνεχούς νομισματικής διολίσθησης, καθώς είναι σαφές ότι για να παραμένουν οι επενδυτές σε ένα νόμισμα που χάνει την αξία του, θα πρέπει να αποζημιώνονται με υψηλά επιτόκια. Και εδώ βέβαια βρίσκεται και ο κίνδυνος. Αν για οποιοδήποτε λόγο ανακοπούν οι εισροές ξένων κεφαλαίων προς στην τουρκική οικονομία ή ακόμη χειρότερα αν αντιστραφούν, με μαζική φυγή κεφαλαίων προς το εξωτερικό, τότε η τουρκική οικονομία εισέρχεται αυτόματα σε μεγάλη κρίση.

Αυτές τις λεπτές ισορροπίες διατάραξε ο Ερντογάν με τις ανορθολογικές παρεμβάσεις του, θεωρώντας ότι ο αυταρχισμός είναι ένα εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιεί σε όλες τις περιπτώσεις. Δεν ισχύει όμως αυτό για τους νόμους της οικονομίας που έως έναν βαθμό συμπεριφέροντα όπως οι νόμοι της Φυσικής. Και βέβαια η ανατροπή των ισορροπιών πολλαπλασιάζει τα προβλήματα, αφού δημιουργεί πρόσθετες πιέσεις στις τουρκικές επιχειρήσεις, καθώς πολλές από αυτές είναι δανεισμένες σε ξένο συνάλλαγμα. Όπως είναι φυσικό λοιπόν η ανατίμηση των ξένων νομισμάτων καθιστά όλο και πιο δύσκολη την εξυπηρέτηση του χρέους τους.

Τα παραπάνω προβλήματα επιδεινώθηκαν περαιτέρω με την κρίση κορονοϊού. Η παύση εργασιών σημαντικών εξαγωγικών βιομηχανιών και η απότομη μείωση της ζήτησης από το εξωτερικό ήταν ό,τι ακριβώς δεν θα ήθελε η τουρκική οικονομία σε αυτή τη φάση. Για την ακρίβεια, ο κορονοϊός φαίνεται να γίνεται η θρυαλλίδα για την εισαγωγή της τουρκικής οικονομίας σε μια σοβαρή κρίση ρευστότητας, καθώς μείωσε σημαντικά τις συναλλαγματικές εισροές. Η επερχόμενη αυτή κρίση μπορεί να οδηγήσει την Τουρκία ξανά στην «αγκαλιά» του ΔΝΤ, γεγονός που αναμφίβολα θα έχει βαθιές συνέπειες και στην εσωτερική πολιτική σκηνή, αλλά και στην εξωτερική πολιτική της.

Να μην δώσουμε το φιλί της ζωής στον Ερντογάν

Τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη σημασία και για την Ελλάδα, η οποία πιέζεται αφόρητα από την Τουρκία για να συρθεί σε έναν «διάλογο» εφ’ όλης της ύλης επί των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Η πρόσφατη ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο την οποία προκάλεσε η τουρκική εξαγγελία για σεισμικές έρευνες εντός της ελληνικής ΑΟΖ, στην παρούσα φάση φαίνεται να έχει εκτονωθεί. Η εκτόνωση αυτή μπορεί να είναι αποτέλεσμα της αποφασιστικής ελληνικής στάσης αλλά και των ξένων παρεμβάσεων. Μπορεί όμως να οφείλεται και σε μια παρασκηνιακή συμφωνία για έναρξη διαλόγου μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας.

Όποιος και αν είναι ο λόγος της εκτόνωσης, είναι σαφές ότι η επικείμενη οικονομική κρίση στην Τουρκία δίνει στην Ελλάδα ένα παράθυρο ευκαιρίας. Ένα παράθυρο που η ελληνική πλευρά πρέπει να εκμεταλλευτεί για να οργανώσει την άμυνα της απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα. Στο μεταξύ, και ενώ ο Ερντογάν θα έχει να αντιμετωπίσει πολύ πιο επείγοντα ζητήματα, ας μην σπεύσουμε να του δώσουμε πολιτικά «το φιλί της ζωής». Θα ήταν κρίμα σε αυτή τη φάση η Ελλάδα να προστρέξει σε έναν διάλογο με μια Τουρκία που κατά πάσα πιθανότητα μπαίνει στη δίνη μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης.

*Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος κατέχει πτυχίο Φυσικής και διπλώματα μεταπτυχιακής ειδίκευσης (MSc) στα Οικονομικά Μαθηματικά και στη Θεωρητική Φυσική. Έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Στο πλαίσιο αυτό έχει επισκεφτεί πολλές βαλκανικές χώρες (Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία). Συνεργάζεται με διεθνείς ελεγκτικούς οίκους ως συμβουλος επιχειρήσεων και διδάσκει Διαχείριση Κινδύνων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τα βιβλία: «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση – Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας».

πηγή: slpress.gr