Αρχική Blog Σελίδα 2427

Turkey revisits secret Suga navy plot to provoke Greece, raising specter of clashes

0

nordicmonitor.com

Turkish navy special operations forces team SAT is seen in a military excersize during a port visit to Malta in July 2020.

Turkey appears to have doubled back to a previously exposed secret plot called Suga that was planned in 2003 as a false flag operation to deliberately create tension with neighboring Greece for domestic political goals.

The activities of the Turkish navy and coast guard that bend the rules of engagement, the nationalist euphoria in the Turkish media’s coverage, hawkish comments made by talking heads on government-controlled TV networks and irresponsible remarks by Turkish leaders mimic the playbook devised in the Suga plan by its creator. Interestingly enough, retired naval officer Ramazan Cem Gürdeniz, who was convicted of drafting the insidious and illegal plan to provoke Greece as part of Suga, and his fascist associates have been openly beating the war drums on Turkish television networks these days with open support from the government of President Recep Tayyip Erdoğan, raising the specter of clashes between the two NATO allies in the event something goes wrong on the ground.

Against the backdrop of recently escalating tensions between Turkey and Greece and belligerent talk from the Turkish leadership, partly to distract Turks from economic troubles at home, recalling what the Suga secret plan was all about may provide some clues to the mindset of the rulers of the current government led by Islamist President Erdoğan and his backer, the neo-nationalists (Ulusalcı), a former foe-turned-ally led by militant politician Doğu Perinçek.

The documents related to the Suga plan were discovered at a naval base and seized in a police operation on December 6, 2010 on a tip claiming that naval officers were disposing of confidential documents in the Gölcük Naval Command’s intelligence unit after a series of investigations were launched into a renegade group within the military for clandestine and illegal activities. The police found a secret archive that included a large number of documents labeled “confidential” and hard drives hidden in a vault under the floor of the intelligence department. The Suga plan was discovered on a disc drive, numbered five.

The detailed Suga plan with a roadmap for preparations, force allocations, assignments, coordination and media coverage:

Click to access Suga_secret_plan.pdf

 

The investigators found that Suga was prepared by Navy Col. Gürdeniz, the then-head of the Naval Forces Command Planning Project Department, on January 10, 2003. It was presented for signature on behalf of Navy Commander Adm. Özden Örnek on February 3, 2003. According to a report by military experts, hundreds of documents found on the hard drive indicated that the plan had actually been put into motion and that significant progress had been made for the preparatory stage.

The task in the plan was defined in general terms as creating a deliberate problem through military exercises carried out in the Aegean Sea and escalating tension that would bring Turkey to the brink of war with its neighbor. It did not envisage an open conflict with Greece. For that, the Turkish flag would be displayed in the territorial waters of Greek islands. “When ordered, activities aimed at escalating the crisis will be carried out by taking deterrent and challenging measures in the Aegean and eastern Mediterranean against Greek elements,” the plan stated in its mission task.

The general plan was later fleshed out with a detailed action plan, and the planners laid out specific proposals on how to accomplish the stated goals of the mission. The proposed operation plan listed three sub-sections — the preparatory stage, the operational environment-shaping stage and and a final action stage — as a to-do list with the goal of creating small conflicts in order to incrementally escalate tension to force the Turkish government into declaring a limited military mobilization in parts of Turkey along the Aegean coastline and the Marmara region including Istanbul.

August 10, 2020 video footage from the Haberturk TV network in which Cem Gürdeniz advocates a confrontation with Greece and claims Turkey is actually fighting against the US and the EU:  

Video Player

In the preparatory stage, the plotters advised the staffing of key positions in the Turkish military with their loyal men during the period when promotions and assignments in the military were decided. They wanted to make sure that Turkish military officers who might object to the plot would be removed and replaced by neo-nationalists. They also advised the placement of retired military in the bureaucracy and in political positions. Moreover, places close to the Greek islands would be identified as new areas for conducting military drills in order to raise tensions.

As for the process of shaping the operational environment for the military to make its move after the necessary preparations, the Suga plan included the following recommendations: Conferences, seminars, symposiums, etc., would be organized in the field of maritime law in order to inform the public and draw attention to the Aegean problems between Turkey and Greece;  incidents of interventions by Greece in Turkish sea and air transport would be highlighted by using the media to increase the public’s sensitivity to the issue; all kinds of news about Greece and the Aegean Sea would be covered in the media to make people aware of Greece; and tactical training to be carried out in the Aegean Sea would be planned with the participation of a small number of troops, but especially in the South Aegean, where continuous activity would be pursued.

In the action phase of Suga, the planners drew up operational plans that targeted all Greek activities in areas called EGAYDAAK –Egemenliği Anlaşmalarla Yunanistan’a Devredilmemiş Ada, Adacık ve Kayalıklar, or islands, islets and rocky islets, the sovereignty of which was not granted to Greece under treaties — where Turkey disputes Greek sovereignty. They asked Turkish forces to stand by to execute such plans. When a determination was made that the Greek government could open EGAYDAAK areas to settlement, an appeal would be made to the government to serve notice on the Greek side under relevant National Security Council (MGK) resolutions. The MGK, set up in 1982, acts as a shadow government in Turkey in which the political and military leadership provides secret directions to government agencies on countering perceived threats.

 Investigators found that the Suga plan had been partially executed: 

Click to access Suga_secret_plan_execution.pdf

The action plan mentioned using Turkish fishermen as pawns and urged the use of coercive measures against Greek fishermen. The disputed area, a 12-mile stretch around the Greek islands, would deliberately be used as passage routes not only by the Turkish navy but also by helicopters. Turkey has not recognized 12-mile territorial waters for Greek islands in the Aegean and advocated the view that islands can have only six miles of territorial waters. Greek boats would be monitored by the Turkish coast guard, which would intercept them when necessary. In the last item the plotters made clear that when the order was given, deliberate activities would be undertaken to escalate tension in the Aegean and the eastern Mediterranean.

As for the distribution of assignments, four military units were authorized to take action to carry out the Suga plan. The Gölcük navy unit was tasked with identifying officers who were the “right” candidates to implement the plan and weed out officers during promotions who might present obstacles, and also with monitoring Greek activities in the sea during the preparatory phase. To contribute to the process of shaping the operational environment for the Suga plan, the Gölcük unit was ordered to send all reports, news and information to the Suga Forces Command, which was established by the renegade group to oversee the execution of the plan. The command in turn would leak them to the media to help shape public perception.

As mentioned previously, the Gölcük navy unit was also instructed to organize conferences and seminars to raise awareness in the public about Greece. More comprehensive information would be shared with the media about Greek interventions in the sea and in the air, which would be reported regularly from the General Staff website. “Tactical training to be carried out in the Aegean Sea with the participation of up to 4 FFGH [guided-missile carrying frigates] will be planned to carry out continuous activity around EGAYDAAK between the Sisam-Ahikerya line in the Southern Aegean and the Sömbeki-Kerpe-Crete line,” the plan noted in this stage.

 

A total of 195 suspects in the Sledgehammer case were indicted on charges that they planned to overthrow the government by provoking a conflict with Greece, among other plots.

 

In the action stage, Gölcük was asked to be ready to take action when Greece ran the Parmenion military exercises and whenever Greek fisherman built shelters in the EGAYDAAK region. It was ordered to harass and intervene with Greek ships and boats, deliberately escalate tension and implement coercive measures.

The Ankara unit in the Suga plan was mandated to work as the main coordinator among the Gölcük, Izmir and Istanbul units operating under the Suga Forces Command and insure the flow of information, intelligence and reports. It was also tasked with running the intelligence, coordinating promotions and assignments, updating plans when necessary and developing contingencies. The Ankara unit would amplify the tension between the two countries, leak information to the media to create awareness among the public and initiate actions to force the government to respond, such as issuing notices to Greece.

The Izmir and Istanbul units’ mandates were similar to the one given to the Gölcük unit with the exception that both were ordered to provide logistics to Gölcük on a priority basis when asked. All units were instructed to help the Suga plan succeed when the order was given. The temporary halt command code “LAÇKA” and complete cancellation code “VİRA” were identified in the plan. suggesting that the planners thought about all the details and developed contingencies in the event of problems. The plotters asked for secrecy in communications and ordered the use of military channels only. Suga has 13 annexes to supplement the plan such as for logistics, personnel deployment, masking and deception tactics and a code of conduct for relations between civilians and the military as well as with the media. It was a full-fledged plan to trigger a crisis between Turkey and Greece.

More documents on verification of the Suga Plan: 

Click to access Suga_more_documents.pdf

Although the plan was approved by Adm. Örnek, it was not part of the chain of command and certainly not authorized by then-Chief of General Staff Gen. Hilmi Özkök. Testifying at the Istanbul 4th High Criminal Court on on November 3, 2014 as a witness during the trial of suspects who drew up the Suga plan, Özkök said he had never heard of Suga when he was serving as the top commander of the Turkish armed forces.

Based on new findings, Turkish investigators made a determination that the rogue military group had actually put the Suga plan into motion, established working groups to fine tune the plan and had meetings to monitor its progress. As suggested in the plan, meetings were held with Turkish fishermen to use them as pawns in the plan to provoke Greece, the duration of military exercises in the Aegean was extended and preparations were made to make it appear that Turkey would launch an amphibious attack on the Greek islands. The group also discussed the possible legal problems that could emerge during the execution of plan and adopted counter measures to apply the brakes if things got out of control. A working group was set up to update and revise the Directive for the National Rules of Engagement for the Turkish Armed Forces (TSK Milli Angajman Kuralları Yönergesi) in order to make the execution of the Suga plan as smooth as possible.

The Suga planners even suggested that the authority to revise the rules of engagement should be delegated to the commander of the naval forces rather than the chief of general staff. This makes sense given the fact that Gen. Özkök, then the military chief, was not made aware of the Suga plan as it was planned secretly by Adm. Örnek, the then-naval forces commander, and a secret group of his subordinates. The group was apparently concerned that it could not easily manipulate the chief of general staff to put the Suga plan into action and did not let him in on the plan.

In a memo dated Jan. 10, 2003, Navy Col. Mustafa Karasabun submitted plans to make changes to the rules of engagement in the Aegean, giving a free hand to provocations. The plotters debated different scenarios on how to best trigger a conflict with Greece, short of war. For example, one proposal envisaged creating the impression that the Turkish navy was about to conduct a major amphibious assault on the Greek base on Nisos Leros Island (İleryoz Ada in Turkish) near Turkey. Air assets were to be mobilized to boost that impression. The plan was intended to precipitate a change in the Greek navy’s level of alertness, resulting in a panicked response, stated Cdr. Murat Saka, the planning project officer, in a document submitted to a court.

The Supreme Court of Appeals upheld the convictions of officers who were involved in the illegal Suga plan: 

Click to access Suga_verified_Supreme_Court.pdf

 

Other documents found on the seized hard drive from the Gölcük naval base revealed meeting, information notes, studies and reports about the Suga plan that bore the signature of Rear Adm. Deniz Çora, the then-head of the Operations and Training Department.

The investigators also discovered that the 2003 Suga plan was later updated. When the police executed a search warrant on the house of retired Col. Hakan Büyük in Eskişehir province in February 2011, an updated version of Suga plan was found.

A voice recording of Gen. Çetin Doğan, one of the senior figures in the group who was also convicted, that was submitted to the court as evidence showed that he spoke at a seminar held at the Selimiye Barracks in İstanbul on March 3-5 in 2003 and urged bending the rules of engagement as stipulated in the Suga plan. During a discussion about possible scenarios that would lead to tension and conflict with Greece, Gen. Doğan emphasized that the rules of engagement were made by a man, hinting that they could be ignored. He encouraged his officers to inflict casualties on Greek forces with sneaky approaches with or without the rules of engagement. “This is inevitable,” he noted.

The suspects who drew up the Suga plan were later convicted as part of the Sledgehammer trial heard by the Istanbul 13th High Criminal Court. The convictions were upheld by the 9th Chamber of the Supreme Court of Appeals on October 9, 2013, which verified the authenticity of the Suga plan. However, President Erdoğan made a secret deal with the neo-nationalists and their rogue officers in the aftermath of December 2013 corruption investigations that incriminated him and his family members. In exchange for help in hushing up and whitewashing his own crimes, Erdoğan orchestrated the release of the convicted officers and secured them a retrial with the pre-determined outcome of acquittal for the group’s members under his government’s political directives. The overwhelming body of evidence in terms of seized secret documents, statements, wiretaps, audio recordings, fingerprints, witness and suspect testimony and research reports were ignored. For the sake of political expediency, the case was declared bogus when in fact it exposed dirty dealings in the military.

Gürdeniz, the author of Suga, was forced into retirement in August 2012 after his arrest in February of the same year. He is one of the convicted felons who was released by the Erdoğan government. He has been appearing on pro-government networks these days, preaching a hawkish line and promoting the idea that Turkey should engage militarily with Greece. In the meantime, moves similar to those mentioned in the Suga plan were being made by Turkey, suggesting that Turkey had actually revisited and updated the plan to achieve the political goals pursued by both Erdoğan’s Islamists and his partner neo-nationalists, who jointly run the Turkish military, the police and intelligence services in today’s Turkey.

In Diplomatic Doubleheader, U.S. Seizes Iranian Fuel From Ships Headed to Venezuela

0

Lara Jakes και Eric Schmitt The New York Times

The high-seas handover blocked two diplomatic adversaries from evading American economic sanctions. Iran denied it was its fuel.

WASHINGTON — The United States has seized more than 1.1 million barrels of Iranian fuel that was headed to Venezuela, officials said on Friday, in a high-seas handover that blocked two diplomatic adversaries from evading American economic sanctions.

The transfer of fuel from four Greek-owned ships, occurring over the past several weeks, risked igniting a tit-for-tat response from Iran. This week, an Iranian military unit briefly boarded a tanker in the Gulf of Oman in what several American officials described as a show of force — and, potentially, Tehran’s efforts to reclaim any of its fuel that might be on the ship.

American officials said the four tankers — the Bella, the Bering, the Pandi and the Luna — were boarded without force after diplomatic and legal pressure was brought to bear against a Greek shipping magnate, George Gialozoglou.

American officials would not describe how the high-seas intercepts occurred other than to say U.S. military ships were not involved. A warrant dated July 1 that approved the operation said the fuel could be secured by American government personnel, contractors or others appointed by the court.

Several weeks ago, after being informed that the fuel shipments would violate American sanctions against Iran, U.S. officials said Mr. Gialozoglou agreed to allow American authorities to take the fuel.

Prosecutors said profits from the National Iranian Oil Company have helped fund Tehran’s elite military unit, the Islamic Revolutionary Guards Corps, which supports Shiite militias in the Middle East and has been designated a terrorist organization by the Trump administration.

“Iran’s not supposed to be doing that,” President Trump told reporters on Friday.

Iran denied it had any relation to the seized fuel and accused the United States of waging a “psychological war” against the country. The Trump administration announced the transfer operation the same day it was pushing the United Nations Security Council to extend an arms embargo against Iran, a vote the United States lost.

“Neither the ships are Iranian nor their owners or their cargo has any connection to Iran,” Hojat Soltani, Iran’s ambassador to Venezuela, said Thursday on Twitter, after the seizure news was first reported by The Wall Street Journal. He called the announcement a “big lie.”

Over the past two years, as the Trump administration repeatedly placed sanctions on Iran’s oil and other lucrative industries, Tehran has been shut out of global markets and faced with economic collapse.

It has found a willing trading partner, however, in President Nicolas Maduro of Venezuela, whose own government has been crippled by American sanctions as the Trump administration seeks to push him from power after widely disputed elections in 2018.

Mr. Maduro so far has resisted the pressure campaign to resign. But skyrocketing gasoline prices in Venezuela have impeded access to food, jobs, security and health care, and could galvanize the country’s already-simmering public against the embattled leader.

Tankers loaded with Iranian fuel have previously sailed to Venezuela, and Iranian technicians have flown in to help repair oil refineries that have atrophied under Mr. Maduro’s watch.

“We are seeing more and more global shipping fleets avoiding the Iran-Venezuela trade due to our sanctions implementation and enforcement efforts,” Morgan Ortagus, the State Department spokeswoman, said in a statement.

The intervention announced on Friday was what the Justice Department described as the largest shipment of fuel ever seized from Iran. It followed a court warrant to allow the United States government to take custody of the fuel aboard the four tankers.

Officials said Brian H. Hook, the State Department’s departing special envoy for Iran policy, recently persuaded Mr. Gialozoglou to turn over the fuel. The fuel on two of the tankers was seized last month, and the rest was taken over the past few days.

At least two of the ships had been in or near the Arabian Sea, and American officials waited until they moved far enough away from Iranian waters before halting their transit, seeking to avoid any chance of a military clash after seizing the fuel.

The other two ships were stopped in the Atlantic Ocean, where the fuel was offloaded, after exiting the Mediterranean Sea, the officials said.

Meysam Sharifi, an oil trader in Tehran, said the tankers’ only connection to Iran was the origin of the cargo, which was paid for in advance. Iranian-flagged ships have previously delivered fuel to Venezuela, Mr. Sharifi said.

This time, wary of being stopped as a result of the American court warrant, Mr. Maduro’s government preferred that the fuel be delivered on another country’s vessel, Mr. Sharifi said.

Ships loading and carrying Iranian oil often operate with their GPS locaters shut off when loading their cargo in the Persian Gulf. It is also common for Iranian tankers to deliver or transfer cargo ship-to-ship offshore.

The fuel is worth at least tens of millions of dollars — money that officials said could now, once the fuel is auctioned off, be delivered to a government fund for victims and their survivors of state sponsors of terrorism. That fund, which is administered by the Justice Department, traditionally has been supported by payments made by banks and companies that have violated terrorism- related American sanctions against Iran.

The Treasury Department has estimated that Iran’s Revolutionary Guards reaped hundreds of millions of dollars in the spring of 2019 alone, selling nearly 10 million barrels of crude oil and millions more in condensate and gasoline through clandestine shipments.

With the seizure and transfer of Iran’s fuel now made public, a senior American official said that the Pentagon was closely monitoring Iranian military activity in the Persian Gulf for possible retaliation.

On Wednesday, American forces released video of what they described as Iranian troops climbing down a rope from a hovering helicopter to board a Liberian-flagged ship, the Wila, in the Gulf of Oman.

The U.S. Central Command, which oversees American military forces in the region, called the Iranian operation “reckless” and a violation of commercial shipping in international waters. In a statement, the military command said it watched the episode from nearby, and noted that there were no distress calls from the Wila.

The Justice Department said the Iranian naval troops apparently were looking for their fuel, but landed on the wrong ship.

An Iranian official with knowledge of the episode said the troops boarded the Liberian ship to retaliate against the American interdiction, but ultimately decided against holding it. The official, who spoke on the condition of anonymity, said Iran did not want to stir tensions on the eve of the arms embargo vote in the Security Council.

Farnaz Fassihi contributed reporting from New York, and David E. Sanger from Weston, Vt.

Lara Jakes is a diplomatic correspondent based in the Washington bureau of The New York Times. Over the past two decades, Ms. Jakes has reported and edited from more than 40 countries and covered war and sectarian fighting in Iraq, Afghanistan, Israel, the West Bank and Northern Ireland. @jakesNYT

Eric Schmitt is a senior writer who has traveled the world covering terrorism and national security. He was also the Pentagon correspondent. A member of the Times staff since 1983, he has shared three Pulitzer Prizes. @EricSchmittNYT

A version of this article appears in print on Aug. 15, 2020, Section A, Page 10 of the New York edition with the headline: U.S. Intercepts Iranian Fuel Bound for Venezuela

Η Ευρώπη δεν μπορεί να δώσει «ελευθέρας» στον Ερντογάν

0

Η ΕΕ πρέπει να αντιμετωπίσει την ένταση στην Αν. Μεσόγειο τονίζει το editorial των Financial Times. Ο Τούρκος ηγέτης είναι ασταθής και πρόθυμος να πάρει ρίσκα. Αν χρειαστεί, όμως, γίνεται πραγματιστής…

Υπάρχει κάτι αναχρονιστικό γύρω από την σύγκρουση που βράζει στην ανατολική Μεσόγειο. Στις διεθνείς συσκέψεις, οι ηγέτες του πλανήτη τονίζουν την ανάγκη να κινηθούμε πέρα από τα ορυκτά καύσιμα. Κι’ όμως φαίνονται προετοιμασμένοι να ρισκάρουν πόλεμο για να κερδίσουν τον έλεγχο νέων πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου.Η Τουρκία ανακοίνωσε σχέδια συνέχισης των ερευνών για φυσικό αέριο ανοικτά των ακτών της Κύπρου. Η Ευρωπαϊκή Ενωση επανειλημμένα κάλεσε την Αγκυρα να εγκαταλείψει αυτά τα σχέδια, υποστηρίζοντας ότι οι έρευνες είναι παράνομες, καθώς παραβιάζουν την ΑΟΖ της Κύπρου, χώρας μέλους της ΕΕ. Η Ελλάδα προειδοποίησε για πιθανή σύγκρουση. Και η Γαλλία ανακοίνωσε ότι θα ενισχύσει την στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή.Η σημερινή αύξηση της έντασης σημειώνεται με φόντο την στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας σε Συρία και Λιβύη. Το γεγονός ότι η Αγκυρα πέτυχε να αλλάξει τα δεδομένα στη Λιβύη ίσως έδωσε στον Ταγίπ Ερντογάν, τον Τούρκο πρόεδρο, την αυτοπεποίθηση ώστε να πιέσει ακόμα περισσότερο στην Ανατολική Μεσόγειο. Σήμανε επίσης συναγερμό στη γαλλική κυβέρνηση, η οποία στήριξε την αντίπαλη πλευρά στην Λιβύη. Το γαλλικό και το τουρκικό ναυτικό σχεδόν συγκρούστηκαν τον Ιούνιο ανοικτά της Λιβύης.

Ο χειρισμός της σημερινής κρίσης έχει τόσο διπλωματικές, όσο και στρατηγικές προκλήσεις. Το άμεσο διπλωματικό χρέος είναι να αποτρέψει τη σύγκρουση. Η ευρύτερη γεωστρατηγική πρόκληση για την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι να εντάξει την πολιτική της στην Ανατολική Μεσόγειο σε μια ευρύτερη στρατηγική έναντι της Τουρκίας, όπως επίσης και η ανάπτυξη μιας κοινής ενεργειακής πολιτικής.

Στο διπλωματικό μέτωπο, ο στόχος που πρέπει να επιτευχθεί είναι η βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία, χωρίς να παραχωρηθεί στον Ερντογάν απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Ο Τούρκος ηγέτης είναι ασταθής και πρόθυμος να πάρει ρίσκα. Εχει όμως και καλή γνώση της ισορροπίας δυνάμεων και μπορεί αν χρειαστεί να είναι πραγματιστής.

Παρά το γεγονός ότι Τούρκοι και Ρώσοι στρατιώτες είναι σε αντίπαλα στρατόπεδα τόσο στη Συρία, όσο και στη Λιβύη, ο κος Ερντογάν έχει καταφέρει να διατηρήσει μια λειτουργική σχέση με τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Εχει ήδη στείλει σήμα ότι είναι πρόθυμος να συζητήσει με την Ευρωπαϊκή Ενωση για την Ανατολική Μεσόγειο και μπορεί να αισθάνεται ότι πάει στις διαπραγματεύσεις με ισχυρά χαρτιά στα χέρια του, αν μη τι άλλο την εξάρτηση της ΕΕ από την Τουρκία για την διαχείριση των προσφυγικών ροών από τη Συρία.

Ο προσεκτικός χειρισμός της Ρωσίας από τον Τούρκο πρόεδρο δείχνει ότι σέβεται τη δύναμη, έτσι είναι λογικό ότι η Γαλλία και άλλοι επιδεικνύουν την πρόθεσή τους να αναπτύξουν στρατιωτικές δυνάμεις. Ο μακροπρόθεσμος στόχος όμως πρέπει να είναι να λυθεί η διαφορά για τα δικαιώματα άντλησης υδρογονανθράκων μέσω συζητήσεων που αναπόφευκτα θα περιλαμβάνουν συμβιβασμούς.

Μακροπρόθεσμα, τόσο για την Ευρωπαϊκή Ενωση, όσο και για την Τουρκία διακυβεύονται πάρα πολλά ώστε να θυσιάσουν την σχέση τους για μια διαμάχη που αφορά αποθέματα φυσικού αερίου. Το γεγονός ότι Γαλλία, Ελλάδα και Τουρκία είναι μέλη του ΝΑΤΟ κάνει πιο επείγοντα, αλλά και πιο πρακτικό, τον χειρισμό των αντικρουόμενων συμφερόντων τους.

Δεδομένης της επείγουσας ανάγκης αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, πολλοί στην ΕΕ θα υποστηρίξουν ότι τα όποια αποθέματα φυσικού αερίου πρέπει να παραμείνουν ανεκμετάλλευτα. Λίγοι αμφισβητούν ότι μια ενεργειακή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα πρέπει να εστιάσει στην επιτάχυνση της μετάβασης από τα ορυκτά καύσιμα. Το φυσικό αέριο, όμως, μολύνει λιγότερο από τον άνθρακα, τον οποίο ακόμα χρησιμοποιεί πολύ η ΕΕ. Μπορεί να παίξει ένα ρόλο, ως μέρος της μετάβασης σε καθαρότερες μορφές ενέργειας. Και οι ποσότητες από τη Μεσόγειο μπορούν να προσφέρουν μια εναλλακτική έναντι της υπέρμετρης εξάρτησης από τη Ρωσία.

Και μόνο γι’ αυτό το λόγο, η ΕΕ δεν μπορεί απλά να σηκώσει τους ώμους και να δώσει στην Τουρκία «ελευθέρας» στην αναζήτηση ενεργειακών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που δεν μπορεί να αγνοήσει.

Μπορεί όμως, και πρέπει να το διαχειριστεί.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Η Τουρκία ανησυχεί για την Αλεξανδρούπολη – «Οι ΗΠΑ θα αγοράσουν το Λιμάνι και θα παρακολουθούν τα τουρκικά στενά»

0

Η Τουρκία ανησυχεί για την Αλεξανδρούπολη – «Οι ΗΠΑ θα αγοράσουν το Λιμάνι και θα παρακολουθούν τα τουρκικά στενά»

Η Τουρκία ανησυχεί ότι μέσω της Αλεξανδρούπολης οι ΗΠΑ θα παρακολουθούν τα τουρκικά στενά
Ιδιαίτερη ανησυχία για την ενίσχυση του αμερικανικού παράγοντα στην Ελλάδα και ειδικά στα ανατολικά χερσαία σύνορα στον Έβρο και στην Αλεξανδρούπολη, εκφράζουν τούρκοι αξιωματούχοι. – Η Τουρκία ανησυχεί ότι μέσω της Αλεξανδρούπολης οι ΗΠΑ θα παρακολουθούν τα τουρκικά στενά.
Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ κατά την τελευταία περίοδο, εγκατέστησε την Αλεξανδρούπολη που βρίσκεται 60 χλμ. πλησίον της Τουρκίας, ισχυρό στρατιωτικό εξοπλισμό αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Yeni Safak.
Θεωρείται ότι οι ΗΠΑ θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Αλεξανδρούπολη τόσο εναντίον της Ρωσίας στο πλαίσιο της στρατηγικής για τον Εύξεινο Πόντο όσο και κατά της Κίνας, η οποία αγόρασε το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας στον Πειραιά. Θεωρείται ότι ένας από τους στόχους των ΗΠΑ είναι να παρακολουθούν τα τουρκικά στενά μέσω της Αλεξανδρούπολης. Οι Αμερικανοί, οι οποίοι εργάζονταν για άνοιγμα και επέκταση του λιμανιού στην Αλεξανδρούπολη για στρατιωτική χρήση για μεγάλο χρονικό διάστημα, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα σύστημα ραντάρ νέας γενιάς στην περιοχή.
Ο αμερικανικός στρατός ανέπτυξε εκατοντάδες θωρακισμένα οχήματα και στρατιώτες στην περιοχή τους τελευταίους μήνες.Τι ανέφερε πρόσφατα το bankingnews.gr

Οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν τον Εύξεινο Πόνο μέσω της Αλεξανδρούπολης υποστηρίζει το Dogu Akdeniz Politik που εκφράζει την εθνικιστική ιδέα της Τουρκίας και ασχολείται με γεωπολιτικές αναλύσεις.
Οι Navtex της Τουρκίας οδήγησαν σε αυξημένη ένταση στην ανατολική Μεσόγειο, ωστόσο η Ελλάδα μαζί με τον αμερικανικό στρατό πραγματοποίησε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις στην Αλεξανδρούπολη του Έβρου μόλις 30 χιλιόμετρα από την Τουρκία.
Το Dogu Akdeniz Politik αναφέρει καθώς συνεχίζονται οι συζητήσεις για την Ανατολική Μεσόγειο και την Αγία Σοφία, μια νέα κίνηση πραγματοποιήθηκε από τις ΗΠΑ και την Ελλάδα που χρήζει προσοχής.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης, δεν υπάρχει ανάγκη στρατιωτών, αμερικανική ναυτική και αεροπορική βάση κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, ωστόσο Ελλάδα και ΗΠΑ άνοιξαν τέτοια βάση στην Αλεξανδρούπολη.
Μάλιστα πραγματοποιήθηκαν κοινές ασκήσεις με ελικόπτερα Skorsky και στρατιωτικά οχήματα και πυρομαχικά από το 101ο Αερομεταφερόμενο τμήμα της Αλεξανδρούπολης.
Η βάση άνοιξε με επίσημη τελετή.
Στην τελετή παρευρέθηκαν ο Υπουργός Άμυνας της Ελλάδος Νικόλαος Παναγιωτόπουλος, ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Pyatt και ο Διοικητής του 12ου τμήματος Μηχανοκίνητου Πεζικού στην Αλεξανδρούπολη.
Ο πρώην τούρκος συνταγματάρχης Ümit Yalım και πρώην Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αξιολόγησε την εξέλιξη ως εξής “η Ελλάδα και οι Ηνωμένες Πολιτείες παραβιάζουν τη Συνθήκη της Λωζάνης και το διεθνές δίκαιο”.
Κατά την Τουρκία η Ελλάδα που έχει εισβάλλει στα νησιά του Αιγαίου, ενέκρινε τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη, η οποία ορίζεται ως μη στρατιωτική περιοχή, στο πλαίσιο της αμυντικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ, απειλώντας την ασφάλεια της Τουρκίας
Κατά την Τουρκία η νέα στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολή προσπαθεί να απενεργοποιήσει τα τουρκικά στενά.
Ενώ η αμερικανική παρουσία στη βάση Incirlik κάποια στιγμή έφθασε στα όρια ανοχής, οι ΗΠΑ δημιούργησαν μια νέα στρατιωτική βάση ακριβώς στα δυτικά σύνορα της Τουρκίας.
Ο γείτονάς μας, οι έλληνες, αποτελούν απειλεί, απειλούν συνεχώς την ασφάλειά μας στα σύνορα, υπέγραψαν μια συμφωνία που θα απενεργοποιήσει τα τουρκικά στενά.
Οι ΗΠΑ, που θέλουν να πάρουν τον έλεγχο του Ευξείνου Πόντου, θα χρησιμοποιήσουν τη Ναυτική και την Αεροπορική Βάση στην Αλεξανδρούπολη για να ελέγχουν Τουρκία, Ρουμανία και Βουλγαρία.

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να δημιουργήσουν βάσεις ενάντια στην Συνθήκη της Λωζάνης;

Η ίδρυση στρατιωτικής βάσης των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη είναι αντίθετη με τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Τούρκοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η Αλεξανδρούπολη βρίσκεται μόλις 30 χλμ από την Τουρκία και πρέπει να παραμείνει αποστρατικοποιημένη.
Τούρκοι της Δυτικής Θράκης ζητούν δικαίωμα αυτονομίας από την Ελλάδα εδώ και 100 χρόνια.
Η αμερικανική βάση έρχεται να αποκόψει την τουρκική μειονότητα από την Τουρκία στην Κομοτηνή και την Ξάνθη κάτι σαν στρατιωτικό buffer.
«Η συμφωνία για τα σύνορα της Θράκης εκτός από τη Συνθήκη της Λωζάνης υπεγράφη στις 24 Ιουλίου 1923.
Το άρθρο 1 σύμφωνα με τα νησιά (Αιγαίο) έως τον Εύξεινο Πόντο, τη Βουλγαρία και την Τουρκία ορίζει ότι θα είναι αποστρατικοποιημένες ζώνες σε πλάτος περίπου 30 χλμ.
Σύμφωνα με το άρθρο 3, καμία ένοπλη δύναμη δεν θα μπορεί να εγκατασταθεί.
Επίσης, δεν θα δημιουργηθεί άλλη βάση για σκοπούς επίθεσης ή άμυνας σε σχέση με τις χερσαίες, θαλάσσιες και αεροπορικές δυνάμεις.

u7

Πρωτοβουλία μεταξύ Τουρκίας και Δυτικής Θράκης

Αυτή η περιοχή, όπου οι ΗΠΑ κάνουν τη στρατιωτική τους παρουσία ορατή κάθε μέρα, είναι εξαιρετικά ευαίσθητη στον Έβρο συγκεκριμένα και ευρύτερα στην Θράκη.
Δικαιώματα αυτονομίας στην Δυτική Θράκη θέτουν κάτοικοι εδώ και 100 χρόνια, η περιοχή της Θράκης κατακτήθηκε με την Συνθήκη της Λωζάνης.
Οι αμερικανοί δημιουργούν στρατιωτική βάση που αψηφά την τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα μεταξύ της πυκνοκατοικημένης Κομοτηνής και της Ξάνθης για να δημιουργήσουν ένα στρατιωτικό buffer.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνομιλούν εδώ και καιρό με την Ελλάδα για την δημιουργία στρατιωτικών βάσεων στην Ελλάδα με στόχο  τον εκφοβισμό της Τουρκίας.
Αποθηκεύουν όπλα με πρόσχημα τις ασκήσεις του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, η στρατιωτική βάση της Αλεξανδρούπολης αποτελεί απειλή για την Τουρκία.

Οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν την Τουρκία, τα Στενά του Βοσπόρου, τον Εύξεινο Πόντο και έτσι να εγκλωβίσουν και την Ρωσία.
Στρατηγική σημασία της Αλεξανδρούπολης
Με τη Συνθήκη Neuilly (Νεϊγύ), η περιοχή της Δυτικής Θράκης ανακτήθηκε από τη Βουλγαρία.
Η Συνθήκη του Νεϊγύ υπογράφηκε στις 27 Νοεμβρίου 1919 στην κωμόπολη Νεϊγύ-συρ-Σεν (Neuilly sur Seine) μεταξύ της Βουλγαρίας και των νικητριών δυνάμεων του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, και συγκεκριμένα με τις Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ και Ιταλία ως «Προέχουσες Δυνάμεις», και με τη συμμετοχή των Βέλγιο, Κίνα, Κούβα, Ελλάδα, Χετζάζ (μεταγενέστερα Σαουδική Αραβία), Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Ταϋλάνδη και Τσεχοσλοβακία, ως συμμάχων και συμβαλλομένων δυνάμεων των πρώτων.
Αργότερα, αυτή η περιοχή καταλήφθηκε από τις Συμμαχικές Δυνάμεις.
Με την Συνθήκη των Σεβρών, αυτή η περιοχή μεταφέρθηκε στην Ελλάδα υπό την προϋπόθεση ότι η τουρκική μειονότητα θα συνεχίσει να έχει δικαιώματά αυτονομίας.
Η Ελλάδα σφετερίστηκε τα δικαιώματα αυτονομίας της τουρκικής μειονότητας και ουσιαστικά αναίρεσε τη συνθήκη των Σεβρών.
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η περιοχή επιστρέφει στην κατάσταση χωρίς πατρίδα με βάση την Συνθήκη Neuilly.
Η Τουρκία μπορεί να υποστηρίξει τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης, καθώς ο εγγυητής της Συνθήκης της Λωζάνης είναι υπεύθυνος για την Τουρκική μειονότητα στην Θράκη.
Καθώς οι ΗΠΑ γνωρίζουν όλες αυτές τις παραμέτρους φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει να εγκατασταθούν στην Αλεξανδρούπολη, είτε στρατιωτικά είτε εμπορικά
66
9
Βάσεις των ΗΠΑ στην ΕλλάδαΤο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, είναι ένα από τα πιο αναπτυσσόμενα λιμάνια, το οποίο αποτελεί εμπόδιο για την Ρωσία στον Εύξεινο Πόντο.
Ένα σημαντικό πρωτόκολλο υπεγράφη μεταξύ του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Mike Pompeo και του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στις 5 Οκτωβρίου 2019.
Αυτό το πρωτόκολλο προβλέπει την ενημέρωση της συμφωνίας αμοιβαίας άμυνας και συνεργασίας που υπεγράφη μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας το 1990.
Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία άρχισαν να συζητούν την στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με αυτές τις συμφωνίες, σχεδιάζεται να επεκταθεί και να εκσυγχρονιστεί η Στρατιωτική Βάση της Σούδας στην Κρήτη και να μετατραπεί σε βάση ραντάρ που θα ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο, φθάνοντας έως το Ισραήλ.
Άλλοι σημαντικοί στόχοι αυτής της συμφωνίας είναι ο εκσυγχρονισμός του αεροδρομίου Λάρισας (Ελλάδα), η δυνατότητα να υπάρχουν περισσότερα αεροσκάφη στην αεροπορική βάση Στεφανοβίκειου, επίσης μεταξύ Βόλου και Λάρισας.
Επίσης σχεδιάζεται η επέκταση και ο εκσυγχρονισμός του λιμανιού Αλεξανδρούπολη
Η Τουρκία δήλωσε ότι η Ελλάδα είναι κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος και οι Ηνωμένες Πολιτείες ως σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, αυτές οι δύο χώρες έκαναν μιας συμφωνία και η Τουρκία δεν θα ασχοληθεί με αυτήν την κατάσταση.
Ωστόσο, στην πράξη δημιουργείται ένας συνασπισμός εναντίον της Τουρκίας υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ.
23

Ελληνοαμερικανικές σχέσεις και στρατηγικός διάλογος

Όταν οι ΗΠΑ αποφάσισαν να συμμετάσχουν σε περιφερειακές συναντήσεις ως προσκεκλημένη δύναμη από το 2018, κατ΄ ουσία ήρθαν για να μείνουν οι αμερικανοί στην Ανατολική Μεσόγειο.
Με την αυξανόμενη ρωσική επιρροή, το ΝΑΤΟ που εστίαζε μόνο την προσοχή του στην Ανατολική Ευρώπη, τώρα στρέφει το ενδιαφέρον στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Σε αυτό το πλαίσιο, ζητήθηκε να αξιολογηθούν ποια νησιά και λιμάνια του Αιγαίου μπορούν να υποστηριχθούν από το έργο  φυσικού αερίου EastMed στην Ανατολική Μεσόγειο στο πλαίσιο εναλλακτικών ενεργειακών γραμμών και ενεργειακής ασφάλειας. Ενώ αυτά συμβαίνουν σε πολιτικό επίπεδο, οι ΗΠΑ έχουν στρατιωτική παρουσία στα λιμάνια της περιοχής.
Για παράδειγμα, η απομάκρυνση μιας βυθισμένης φορτηγίδας η οποία κατέστησε άχρηστη την αποβάθρα στην Αλεξανδρούπολη, από τη μονάδα κατάδυσης (SUPSALV) της Διοίκησης Ναυτικών Συστημάτων των ΗΠΑ (NAVSEA) στις 4 Σεπτεμβρίου 2019, οι αμερικανοί παρέχουν υποστήριξη για τις μελλοντικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι συναντήσεις Στρατηγικού Διαλόγου ΗΠΑ-Ελλάδας, η πρώτη από τις οποίες πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον τον Δεκέμβριο του 2018 και η δεύτερη, στις 7 Οκτωβρίου 2019, ήταν μια άλλη σημαντική εξέλιξη, εστιάζοντας κυρίως στις στρατηγικές ασφαλείας.
Πραγματοποιήθηκαν διεξοδικές συζητήσεις με ομάδες εργασίας που δημιουργήθηκαν με τη συμμετοχή γραφειοκρατών υψηλού επιπέδου για στρατιωτικά θέματα, περιφερειακά πολιτικά ζητήματα, αύξηση του εμπορίου και των επενδύσεων και περισσότερη συνεργασία στους τομείς του πολιτισμού και της εκπαίδευσης.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Mike Pompeo συναντήθηκε με ηγέτες του Ισραήλ, της Ελλάδας και της κυβέρνησης της Νότιας Κύπρου στην Ιερουσαλήμ στις 20 Μαρτίου 2019, καθώς οι χώρες “υποχρεούνται να επιδιώκουν ειρήνη, σταθερότητα, ηρεμία και ευημερία στην Ανατολική Μεσόγειο” και είναι “ενάντια σε κάθε είδους επιβλαβείς εξωτερικούς παράγοντες”.
Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ πρέπει να είναι αποτελεσματικές στο Γιβραλτάρ, τη Σικελία, την Πελοπόννησο και μια ευρύτερη γεωγραφία όπως η Κρήτη, τα τουρκικά στενά, την Κύπρο, το κανάλι του Σουέζ και την Ερυθρά Θάλασσα προκειμένου να ελέγξουν την Ανατολική Μεσόγειο, η ανάπτυξη στρατιωτικών βάσεων σε αυτά τα σημεία είναι προαπαιτούμενο.
Η αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ σε άλλες χώρες θέτει ορισμένους κινδύνους για την ασφάλεια της Τουρκίας. Σίγουρα, οι δυνάμεις ασφαλείας της Τουρκίας δεν τις αγνοούν.
Οι ΗΠΑ και οι γείτονές μας οι έλληνες δημιουργούν επίσης ένα νέο μέτωπο για εμάς στη Δύση.

Η παρουσία των αμερικανών στην Αλεξανδρούπολή θεωρείται υψίστης σημασίας για την ασφάλεια της Τουρκίας.
ny
g5
o8 

www.bankingnews.gr

Turkey Residents Panicking Over Massive Inflation

0

Turkish residents are losing faith in their local fiat currency, with confidence in the lira falling 20% this year.

Rampant inflation is affecting Turkish residents’ confidence in the nation’s lira fiat currency. According to a Reuters report on Aug. 14, locals are dumping lira, converting it to dollars and buying gold.

Even with market interventions and reassuring stories about monetary stability coming from the government, the locals’ faith in the lira is on a downward trajectory. Inflation is currently at 11.8% and has overtaken the amount of interest offered for savings at banks. One resident was quoted as saying he had bought gold as a safe-haven asset:

“I think it is the best investment right now so I converted my dollars to buy gold, I might withdraw my lira and buy gold with it too, but I am scared to go to the bank right now because of coronavirus.”

Locals expect more panic-selling of the lira if the government can not boost confidence in the currency, which has dropped by almost 20% in 2020.

Getting worse before it gets better

Turkey’s economy depends mostly on imports. The pandemic has worsened inflation and it may also cause a balance of payments crisis, further weakening the currency.

As fiat currency like lira continued to lose value due to massive inflation, Bitcoin’s market cap has reportedly become greater than Bank of America and the New Zealand dollar.

While reports of widespread crypto adoption in Turkey have been debunked recently, local exchange BtcTurk conducted a small survey with the Istanbul University’s Statistics Appliances and Research Center in July. It found that during the COVID-19 pandemic, trust in Bitcoin increased by 23%, while satisfaction spiked 58.5%. Usage among the Turkish audience has reportedly doubled since February 2019.

cointelegraph.com

Και οι προνοητικοί Νορβηγοί έχουν χρηματιστηριακές ζημίες στο κρατικό αμοιβαίο κεφάλαιο

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Ενώ εμείς και οι Κύπριοι ψάχνουμε να βρούμε φυσικό αέριο ή/και πετρέλαιο στο υπέδαφός μας, του οποίου την κυριότητα αμφισβητεί η Τουρκία δείχνοντάς μας τα μιλιταριστικά της μούσκουλα, οι Νορβηγοί τα είχαν βρει ήδη προ ετών και είναι εκμεταλλεύσιμα. Μάλιστα απέκτησαν και τη σχετική τεχνογνωσία εξόρυξης την οποία κάλεσαν οι γείτονές μας να χρησιμοποιήσουν για τις δικές τους παράνομες έρευνες στην Κύπρο.

Όταν οι Νορβηγοί άρχισαν να εκμεταλλεύονται τα πετρέλαιά τους, ως συνετός λαός που είναι, οι ηγέτες τους σκέφτηκαν να δημιουργήσουν έναν «Κουμπαρά» μέσα στο οποίο έριχναν τις πετρελαϊκές εισπράξεις του Κράτους τους για να εξασφαλίσουν την βιωσιμότητα του ασφαλιστικού τους συστήματος. Δεδομένου μάλιστα ότι η μακροζωία των Νορβηγών ήταν αυξητική κι άρα θα χρειαζόταν παραπάνω πόρους, πέρα από τα ένσημα των ασφαλισμένων, για να μπορέσει να αντέξει το επιπλέον συνταξιοδοτικό κόστος.

Μάλιστα οι Νορβηγοί δεν ανέθεσαν τη διαχείριση του εν λόγω Κουμπαρά σε άσχετους απόστρατους κολλητούς, όπως έκανε η ΝΔ του κ. Κώστα Καραμανλή όταν βρέθηκε στην εξουσία και ο υπουργός του των οικονομικών μας έλεγε παραπλανητικά το 2008 ότι «η ελληνική οικονομία ήταν θωρακισμένη». Οι Νορβηγοί επέλεξαν μια επαγγελματική ομάδα ειδικών επί των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών για να διαχειριστεί τον Κουμπαρά ο οποίος έγινε ένα Κρατικό Αμοιβαίο Κεφάλαιο, εισηγμένο στο χρηματιστήριο για να πολλαπλασιάσει τους αυξανόμενους πόρους του, προς όφελος των Νορβηγών ασφαλισμένων αλλά και της νορβηγικής οικονομίας.

Έλα όμως που ακόμα και οι πραγματικοί Νορβηγοί νοικοκυραίοι, κι όχι οι εν Ελλάδι γιαλαντζί, ζημιώνουν άθελά τους, όταν η πανδημία παραλύει την παγκόσμια οικονομία, ρίχνει τα χρηματιστήρια, τα ακίνητα και τις λοιπές τοποθετήσεις του Κρατικού Αμοιβαίου Κεφαλαίου τους, όπως ανακοίνωσε την Τρίτη 18-8-2020 η Τράπεζα της Νορβηγίας και μετάδωσαν ο ηλεκτρονικός  Le Monde με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) την ίδια μέρα, με τίτλο : «Το κρατικό αμοιβαίο κεφάλαιο της Νορβηγίας έχασε 18 δισεκατομμύρια ευρώ το 2020, τιμωρηθέν από την πτώση του Χρηματιστηρίου» (Pénalisé par la chute de la Bourse, le fonds souverain de la Norvège a perdu 18 milliards d’euros en 2020).

Το κρατικό αμοιβαίο κεφάλαιο πλούτου ζημίωσε από την πτώση των τιμών των μετοχών που συνδέονται με την πανδημία, ενώ ο στόχος είναι να πολλαπλασιάζει τα πετρελαϊκά εισοδήματα του νορβηγικού Κράτους.

Το κολοσσιαίο κρατικό νορβηγικό αμοιβαίο κεφάλαιο, ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, έχασε 188 δισεκατομμύρια κορώνες (ή 18 δισεκατομμύρια ευρώ) κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους, μέσα σε μια παγκόσμια οικονομία που παρέλυσε από την επιδημία Covid-19.

Τροφοδοτούμενο από τα πετρελαϊκά έσοδα του νορβηγικού Κράτους, το αμοιβαίο κεφάλαιο ζημιώθηκε από την πτώση των μετοχών, που αντιπροσωπεύουν περισσότερα από τα δύο τρίτα (69,6%) των τοποθετήσεών του : οι μετοχές μειώθηκαν κατά 6,8% κατά τους πρώτους έξι μήνες. Στις 30 Ιουνίου 2020, το αμοιβαίο κεφάλαιο άξιζε 10,4 τρισεκατομμύρια κορώνες (ή 989 δισεκατομμύρια ευρώ), αν και περισσότερο από ό,τι στο τέλος του πρώτου τριμήνου (9,998 δισεκατομμύρια κορώνες), χάρη σε μια σημαντική και γρήγορη πολιτική δράση.

«Η χρονιά ξεκίνησε αισιόδοξα, αλλά οι προοπτικές για τις χρηματιστηριακές αγορές αντιστράφηκαν γρήγορα όταν ο κορωναϊός άρχισε να εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο δεύτερος στην ιεραρχία υπάλληλος του αμοιβαίου  Trond Grande. «Ωστόσο, η απότομη χρηματιστηριακή πτώση του πρώτου τριμήνου περιορίστηκε από μια μαζική ανταπόκριση των νομισματικών και χρηματοοικονομικών πολιτικών», πρόσθεσε.

Οι επενδύσεις σε ακίνητα, δηλαδή το 2,8% του χαρτοφυλακίου, παρουσίασαν επίσης αρνητική απόδοση (- 1,6%), ενώ οι επενδύσεις σε ομόλογα (27,6% του χαρτοφυλακίου) σημείωσαν κέρδη 5,1%. «Παρόλο που οι αγορές ανέκαμψαν ικανοποιητικά το δεύτερο τρίμηνο, εξακολουθούμε να βλέπουμε πολλή αβεβαιότητα», δήλωσε ο Grande.

Το εν λόγω  αμοιβαίο, που έγινε για να αυξάνει τα πετρελαϊκά έσοδα από το νορβηγικό κράτος, προκαλεί μια διαμάχη σχετικά με τη διαχείρισή του. Ο Nicolai Tangen, ένας δισεκατομμυριούχος που ίδρυσε το κερδοσκοπικό hedge fund AKO Capital στο Λονδίνο, αναμένεται να αναλάβει τα ηνία του χαρτοφυλακίου την 1η Σεπτεμβρίου, αντικαθιστώντας τον Yngve Slyngstad.

Ωστόσο, υπάρχουν επικριτικές φωνές για αυτήν την διοικητική μεταβολή που λένε ότι υπάρχει  πιθανόν σύγκρουση συμφερόντων, καθώς και η χρήση φορολογικών παραδείσων για την προστασία των επενδύσεών του. Ενώ η Τράπεζα της Νορβηγίας, η οποία επιβλέπει το εν λόγω αμοιβαίο, επικρίνεται  για παρατυπίες και παραβιάσεις του νόμου κατά τη διαδικασία επιλογής του νέου επικεφαλής.

 

En Méditerranée, ce gaz tant convoité

0

Les gisements de gaz en Méditerranée orientale mettent en ébullition les pays de la région. La Turquie entend bien obtenir sa part du gâteau.

Κάτι τρέχει

2
 
Αυτήν τη δημόσια διάσταση μεταξύ Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας και Κυβερνητικού Εκπροσώπου δεν την καταλαβαίνω. Εννοώ το θέμα των ερευνών του Ουρούτς Ρέις.
Ο Σύμβουλος Ε.Α. είναι στρατιωτικός αλλά στοιχειώδες πολιτικό μυαλό όλοι διαθέτουμε για να αντιληφθούμε πως αυτά που είπε, με τη θέση που κατέχει, λέγονται μόνο σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό.
Προσωπικά, συμφωνώ μαζί του πως το Ουρούτς έκανε έρευνες. Αλλά το θέμα δεν βρίσκεται, πια, εκεί. Οι έρευνες είναι το πρόσχημα για την προβολή ισχύος.
Όλη η πολιτική ηγεσία, μηδέ του πρωθυπουργού εξαιρουμένου πρέπει να είναι περισσότερο προσεκτικοί στις δηλώσεις της.
Ο ίδιος ο Μητσοτάκης μας έλεγε πως δεν θα επιτραπούν οι έρευνες στο Ουρούτς. Αλλά έγιναν.
Κάτι τρέχει στο παρασκήνιο ή χάνεται ο έλεγχος;

«Κόκκινος» συναγερμός στην Άγκυρα μετά και τη νέα βουτιά της τουρκικής λίρας

0

Γιώργος Παυλόπουλος

Η εξέλιξη αυτή, ωστόσο, δεν στάθηκε ικανή να ανακόψει την πορεία υποτίμησης της τουρκικής λίρας έναντι του αμερικανικού νομίσματος (προφανώς δε και του ευρώ), την οποία προκαλεί η μαζική άρση της εμπιστοσύνης προς αυτήν από τους ξένους επενδυτές και τα μεγάλα funds.

Αντιθέτως, η αναπόφευκτη σύγκριση κάνει την υποχώρηση να μοιάζει με ελεύθερη πτώση, την οποία ουδείς πλέον μοιάζει να είναι σε θέση να ανακόψει. Πολύ περισσότερο καθώς η Τουρκία περιβάλλεται πλέον από ένα νέφος αβεβαιότητας και μεγάλων κινδύνων, σε γεωπολιτικό και οικονομικό επίπεδο, για τη δημιουργία του οποίου μάλιστα ευθύνεται πρωτίστως η ίδια και πολιτική της ηγεσία, με τις φιλοδοξίες και τους χειρισμούς της.

Σε αυτό το φόντο και καθώς η ισοτιμία της έκανε νέο ιστορικό χαμηλό και έφτασε να σπάσει κάποια στιγμή και το φράγμα των 7,4 λιρών ανά δολάριο, έχοντας απωλέσει σχεδόν το 20% της αξίας της από τις αρχές του έτους, η πληροφορία για σύγκλιση έκτακτης σύσκεψης του οικονομικού επιτελείου, υπό την προεδρία του ίδιου του Ταγίπ Ερντογάν, δείχνει πως έχει σημάνει πλέον «κόκκινος συναγερμός» στην Άγκυρα.

Το ίδιο μήνυμα, άλλωστε, στέλνει και η απόφαση της κεντρικής τράπεζας να «σφίξει τα λουριά από την πίσω πόρτα» (μια έκφραση που χρησιμοποίησε η εφημερίδα Sabah και συμμερίζονται αρκετοί ειδικοί), περιορίζοντας κατά το ήμισυ τα όρια ημερήσιου δανεισμού από σήμερα το πρωί.

Όπως σημειώνουν αναλυτές, πρόκειται ουσιαστικά για το τελευταίο βήμα πριν την αύξηση των επιτοκίων, την οποία η Τουρκία προσπαθεί να αποφύγει με κάθε τρόπο, κυριολεκτικά όπως ο… διάολος το λιβάνι, όπως αναμένεται να επιβεβαιωθεί και κατά την αυριανή συνεδρίαση της κεντρικής τράπεζας. Κι αυτό διότι, εκτός των άλλων, κάτι τέτοιο θα συνιστούσε μια σοβαρότατη πολιτική ήττα για τον ίδιο τον Ερντογάν, ο οποίος υποστηρίζει φανατικά την πολιτική του άφθονου και φθηνού χρήματος, κάτι που έχει επιβάλει με το έτσι θέλω.

Η εμμονή στο φθηνό χρήμα

Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν δίστασε να αποπέμψει πέρυσι τον προηγούμενο διοικητή της κεντρικής τράπεζας, εξαιτίας της διαφωνίας του με τις περαιτέρω μειώσεις επιτοκίων. Αμέσως μετά δε, ακολούθησε μπαράζ μειώσεων, με αποτέλεσμα το βασικό επιτόκιο δανεισμού να έχει μειωθεί από το 24% που βρισκόταν τον Ιούλιο του 2019 στο 8,25%, καθιστώντας την Τουρκία τη μοναδική αναδυόμενη αγορά στην οποία το βασικό επιτόκιο είναι χαμηλότερο από τον ρυθμό του πληθωρισμού, ο οποίος «τρέχει» με σχεδόν 11,25% σε ετήσια βάση.

Αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς, ενδεχόμενη αύξηση των επιτοκίων θα αποτελούσε μια έμμεση πλην σαφή δήλωση συνθηκολόγησης του «σουλτάνου» και θα σφράγιζε την προσωπική του ταπείνωση απέναντι στις αγορές και τις ασφυκτικές πιέσεις που του ασκούν εδώ και πολλούς μήνες.

Αναμφίβολα δε, θα έφερνε πιο κοντά αυτό που η τουρκική κυβέρνηση έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να κάνει : Την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη σύναψη μιας νέας συμφωνίας μαζί του. Συμφωνία που θα συνοδευόταν από σκληρούς όρους, που διόλου δεν συνάδουν με την εικόνα της «άτρωτης δύναμης» που καλλιεργείται για την Τουρκία.

Προς ώρας το άφθονο και φθηνό χρήμα που κυκλοφορεί στην τουρκική αγορά οδηγει σε διαρκή αύξηση του δανεισμού προκειμένου να καλυφθούν οι απώλειες στην ισοτιμία της λίρας και την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, προκαλώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο. Για του λόγου το αληθές, το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών του Ιουνίου εμφανίστηκε να έχει επιδεινωθεί σε σύγκριση με τον ίδιο μήνα του 2019, γεγονός που αποδίδεται στον αυξανόμενο δανεισμό.

Είναι αλήθεια, βεβαίως, ότι ο υπουργός Οικονομικών και γαμπρός του Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, ισχυριζόμενος ότι ο κατά κεφαλή δανεισμός στην Τουρκία είναι σαφώς χαμηλότερος σε σύγκριση με το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Πράγματι, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε, το μέσο χρέος ανά νοικοκυριό διαμορφώνεται στα 1.291 δολάρια, όταν στις υπόλοιπες αναπτυσσόμενες χώρες είναι στα 26.680, ενώ ο παγκόσμιος μέσος όρος βρίσκεται στα 6.271 δολάρια.

Ραγδαία επιδείνωση

Τα παραπάνω δεν μπορούν να κρύψουν την ταχεία επιδείνωση της κατάστασης στην Τουρκία, όπως αποτυπώνεται τόσο στη διεύρυνση του δημοσιονομικού ελλείμματος όσο και, κυρίως, στην εξάντληση των πραγματικών συναλλαγματικών αποθεμάτων που διαθέτει η χώρα. Αποθέματα τα οποία έχει «κάψει» σχεδόν στο σύνολό τους για να στηρίξει τη λίρα. Είναι γνωστό δε ότι ακόμη και ο τουρισμός, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αντίβαρο, με τη φθηνή λίρα να προσελκύει μεγαλύτερους αριθμούς ξένων επισκεπτών, βρίσκεται ουσιαστικά στον «πάγο» εξαιτίας της συνεχιζόμενης κρίσης που προκαλεί η πανδημία.

«Η μακροοικονομική προοπτική της Τουρκίας διαφοροποιείται πλέον σημαντικά από τους υπόλοιπους των αναπτυσσόμενων αγορών, σε δύο σημαντικά μέτωπα : Το προφίλ του πληθωρισμού και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών», όπως δήλωσαν στην αραβική ιστοσελίδα Ahval οι αναλυτές της Citigroup.

Επίσης, το Bloomberg διαπιστώνει ότι οι δυσμενείς εξελίξεις και προοπτικές αποτυπώνονται και στην προσφορά χρήματος, η οποία έχει αυξηθεί με ρυθμό εφτά φορές μεγαλύτερο σε σύγκριση με τις αναδυόμενες αγορές της Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης- δίνοντας έτσι την πρωτιά στην Τουρκία σε ολόκληρο τον πλανήτη, με τη δεύτερη Αργεντινή να ακολουθεί σε μεγάλη απόσταση.

liberal.gr

Η αποδέσμευση της Τουρκίας από τις μη συμφέρουσες συνθήκες αφορά και τις ξυλοφορτωμένες Τουρκάλες

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Η περίπτωση της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης

Ο γεωγράφος και πρώην διπλωμάτης, Michel Foucher, τεκμηρίωσε την «ρεβιζιονιστική στρατηγική» της Τουρκίας, με στόχο την απαλλαγή της από όλες τις διεθνείς συνθήκες, συμπεριλαμβανομένου και του δικαίου της θάλασσας, που δεν την συμφέρουν. Βλέπε σχετική συνέντευξή του στις 14-8-2020 στην δημοσιογράφο Léa Masseguin, στην ηλεκτρονική Libération, με τίτλο : «Ο Ερντογάν εφαρμόζει μια στρατηγική απαλλαγής από όλες τις διεθνείς συνθήκες».  ΕΔΩ

Κι άλλες αναδυόμενες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα, έχουν την ίδια λογική και θέλουν να επιβάλουν έναν νέο νέο-εθνικιστικό κόσμο. Ειδικά επειδή η πολυμέρεια στερείται σήμερα της αμερικανικής ηγεσίας, και αυτά τα καθεστώτα αντιμετωπίζουν κοινωνικο-οικονομικές δυσκολίες στο εσωτερικό τους . Κι έχουν ως μόνη λύση την εθνικιστική φυγή προς τα εμπρός.

Υπάρχουν όμως και οι ξυλοφορτωμένες Τουρκάλες από τους άνδρες τους οι οποίες ζητούν δικαίως ανθρώπινη μεταχείριση, επικαλούμενες την Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, που υιοθετήθηκε για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Η βία φυσικά δεν παρατηρείται μόνο στην Τουρκία αλλά και σε πάρα πολλές άλλες χώρες. Μάλιστα αυξήθηκε, όπως διαβάσαμε, κατά την πρόσφατη περίοδο του αναγκαστικού εγκλεισμού ανδρών και γυναικών στο σπίτι, λόγω Covid 19.

Τι συμβαίνει όμως σχετικά τώρα στην Τουρκία ;

«Η Άγκυρα σχεδιάζει να αποσυρθεί από τη συνθήκη για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Οι τουρκικές φεμινιστικές οργανώσεις αντιτίθενται σθεναρά στο σχέδιο, μια άλλη απεικόνιση του αντιδραστικού εκτροχιασμού του καθεστώτος Ερντογάν». Γράφει στις 17-8-2020 ο Jérémie Berlioux, ανταποκριτής στην Κωνσταντινούπολη της εφημερίδας  Libération, με τίτλο : «Στην Τουρκία, οι γυναίκες ενώνονται για να υπερασπιστούν τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης» (En Turquie, les femmes font corps pour défendre la convention d’Istanbul).

Η Merve Yesiltas, 31 ετών, κάηκε ζωντανή από τον σύντροφό της. Η Dilan Karatas, 7 ετών, κρεμάστηκε σε ένα δέντρο από τον πατέρα της. Η Pinar Gültekin, 27 ετών, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου και ρίχτηκε μέσα σε μπετόν, αναφέρει ο Jérémie Berlioux.  Κι ο κατάλογος των γυναικο-κτόνων περιπτώσεων δεν σταματάει να μεγαλώνει στην Τουρκία. Τουλάχιστον 163 γυναίκες δολοφονήθηκαν από την αρχή του χρόνου και η επιδημία Covid-19 αναμένεται να επιδεινώσει την ετήσια τάση. Ωστόσο, παρά το μακάβριο αυτό ρεκόρ, η Άγκυρα σκέφτεται να αποσυρθεί από τη «Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης» που αποσκοπεί στην εξάλειψη κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών.

Αυτή η συνθήκη, που εγκρίθηκε το 2011 και επικυρώθηκε από 33 χώρες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σκοπεύει να δημιουργήσει ένα πλαίσιο για την πρόληψη της βίας, για την προστασία των θυμάτων, για τη δίωξη των δραστών και για την προώθηση πολιτικών που αντιμετωπίζουν τις ανισότητες μεταξύ των φύλων. Η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα που την επικύρωσε το 2012. Θα μπορούσε να είναι από τις πρώτες, μαζί με την Πολωνία, που την καταγγέλλει. «Η απουσία της σύμβασης κινδυνεύει να επιδεινώσει τις επιθέσεις και να απομονώσει τις γυναίκες ακόμη περισσότερο μέσα την κοινωνία», κρούει τον κώδωνα του κινδύνου η Ilayda Kocoglu, πρώην αντιπρόεδρος στην Κωνσταντινούπολη του Δημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος (CHP, κεντρο-αριστερό κόμμα της αντιπολίτευσης) και  ακτιβίστρια του φεμινισμού.

Ενημερωτική  εκστρατεία

Η ανακοίνωση του σχεδίου απόσυρσης αποτελεί μέρος μιας αντιδραστικής εκστρατείας υπό την ηγεσία μικρών ισλαμιστικών-εθνικιστικών φατριών από τις οποίες εξαρτάται όλο και περισσότερο το κόμμα του Ερντογάν, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). «Η κυβέρνηση θέλει να καταγγείλει τη σύμβαση επειδή περιλαμβάνει την ισότητα των φύλων, στην οποία δεν πιστεύει», δήλωσε η Selin Top, ακτιβίστρια του φεμινισμού. «[Τα μέλη του κόμματος] δεν μπορούν να πουν ότι συμφωνούν με τη βία κατά των γυναικών και των παιδιών. Λένε λοιπόν ότι αυτή η σύμβαση διαβρώνει τις οικογενειακές αξίες», συνεχίζει. Σε ένα πλαίσιο αυξανόμενης ομοφοβίας  και τρανσφοβίας, οι ηγέτες της εξουσίας ισχυρίζονται ότι η σύμβαση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί ένα εργαλείο «ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας». Έτσι, σύμφωνα με τον Numan Kurtulmus, αντιπρόεδρο του AKP, αυτή η συνθήκη είναι ένα εργαλείο «στα χέρια των ΛΟΑΤ (Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλοι και Τρανσέξουαλ) και των ριζοσπαστικών στοιχείων». Οι τουρκικές φεμινιστικές οργανώσεις, οι μόνες ομάδες στην Τουρκία που κατάφεραν να διατηρήσουν ακόμα την παρουσία τους στο πεζοδρόμιο, παρά την καταστολή, αντιτίθενται σθεναρά στο σχέδιο αποχώρησης. Στα τέλη Ιουλίου 2020, η Πλατφόρμα Γυναικών για την Ισότητα κάλεσε, έτσι, όλες τις γυναίκες να «διεκδικήσουν τη σύμβαση, τα δικαιώματα και τη ζωή τους και να πουν ότι η μόνη αρχή που είναι αρμόδια να λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με αυτό το θέμα είναι οι γυναίκες, οι ίδιες τους». Στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες πόλεις, διοργανώνονται συγκεντρώσεις σχεδόν καθημερινά. Στα κοινωνικά δίκτυα, το hashtag # istanbulsözleşmesiyaşatır (#εφαρμόστε τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης) είναι πανταχού παρόν. Ενώ αυτή η συνθήκη ήταν, μέχρι τώρα, άγνωστη σε πολλούς, η αντιπολίτευση διεξάγει μια πολιτική εκστρατεία ενημέρωσης υπέρ της εφαρμογής της. Τα δημαρχεία διανέμουν φυλλάδια σε παντρεμένα ζευγάρια, ενώ άλλοι καταλαμβάνουν πινακίδες για την υπεράσπιση του κειμένου. «Εάν η συνθήκη και ο νόμος εφαρμόζονταν πλήρως, δεν θα χάναμε τόσες πολλές γυναίκες», δήλωσε η ακτιβίστρια Selin Top. «Η ισότητα των φύλων πρέπει να εσωτερικοποιηθεί. Από τα σχολεία στα σπίτια και στις γειτονιές, από τους χώρους εργασίας έως τη δικαιοσύνη, χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα για τον τερματισμό της βίας. Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης μπορεί να είναι ένας οδηγός για αυτό», προσθέτει.

Η κόρη του Ερντογάν αντιτάχθηκε στην αποχώρηση

Εξαιρετικά σπάνια σε μια άκρως πολωμένη Τουρκία, φωνές που υποστηρίζουν τη σύμβαση ακούγονται μέχρι την καρδιά του AKP. Έτσι, ο Mustafa Sentop, Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, είπε ότι ήταν αντίθετος με την καταγγελία της συνθήκης, αν και λυπάται που το κείμενο αυτό επιβάλλει «στοιχεία που ανήκουν στη δυτική κουλτούρα». Η έκπληξη ήρθε, ωστόσο, στις αρχές Αυγούστου, από την ισχυρή Ένωση Γυναικών και Δημοκρατίας (KADEM), η οποία εξέφρασε την υποστήριξή της στη σύμβαση. Σύμφωνα με αυτήν, αυτή η συνθήκη συμβάλλει στην καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας και «δεν ενθαρρύνει την ομοφυλοφιλία». Η αντιπρόεδρος της ένωσης δεν είναι άλλη από την Sümeyye Erdogan Bayraktar, την κόρη του Τούρκου προέδρου. Ωστόσο, ο τελευταίος σήμανε, την περασμένη Παρασκευή 14-8-2020, την υποστήριξη της απόσυρσης, υποστηρίζοντας ότι «μια συμφωνία, ένας κανονισμός ή μια ιδεολογία που υπονομεύει τα θεμέλια της οικογένειας δεν είναι νόμιμη».

 Μόνο το Κοινοβούλιο, που είναι κλειστό έως την 1η Οκτωβρίου, θα είναι σε θέση να αποφανθεί επί του θέματος. Δεν έχουμε φυσικά καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα της κοινοβουλευτικής ψήφου. Οι φεμινιστικές οργανώσεις σκοπεύουν, παρά ταύτα, να χρησιμοποιήσουν αυτό το διάστημα για κινητοποιήσεις. «Το πιο ισχυρό κίνημα στην Τουρκία ήταν πάντα το γυναικείο κίνημα. Ενάντια σε όλη αυτή τη βία, πρέπει να είμαστε δίπλα-δίπλα και να αποτρέψουμε τον οιονδήποτε από το να σπάσει αυτήν την αλληλεγγύη », καταλήγει η Ilayda Kocoglu.

Συμπέρασμα : ‘Ο,τι  δεν συμφέρει σήμερα στην αντιδραστική και ιμπεριαλιστική κυρίαρχη πολιτική τάξη της Τουρκίας, επιδιώκει την αποδέσμευσή της από αυτό. Ακόμα κι αν αυτό, δεν αφορά εμάς τους «μισητούς Έλληνες», αλλά τις ίδιες τις ξυλοφορτωμένες Τουρκάλες, μανάδες, συζύγους, συντρόφους ή και Τουρκόπουλα. Αυτός είναι ο ταραχοποιός γείτονάς μας. Με αυτόν θα πορευθούμε σθεναρά, διότι όπως λέει η θυμόσοφη ρήση : «Τον φίλο τον επιλέγεις. Τον συγγενή και τον Γείτονα όχι».

 

 

 

 

 

The Cairo agreement and the recovery of the initiative

0

Veniamin Karakostanoglou

The Cairo agreement on the demarcation of the EEZ between Greece and Egypt is a successful move and a useful development for Greece. This mainly concerns the political-diplomatic level after a series of Turkish initiatives that, despite their arbitrary and legally weak character, had put in a difficult position the always lawful but also usually hesitant Greece!

The illegal research and drilling of Turkey within the Cyprus EEZ, the announcement of similar arbitrary actions on the Greek continental shelf, the questioning of the sea zones of Greek islands (but also of Cyprus), the claim of Turkish sovereignty over many Greek islands and islets, various other unilateral and illegal claims against Greece (starting in 1973), but mainly the top act of the Turkish tragicomic issue of the Turkish-Libyan pseudo-memorandum, had created a Turkish incursion on the issues of maritime zones and jurisdiction.

Thus, Greece was forced to defend itself, citing international law, seeking the support of the international community. However, neither had Greece used international law, nor had the international community rushed to confront and overturn the arbitrary Turkish initiatives.

he moves of the US, the EU and other friendly towards Greece countries remained at the level of verbal complaints or, at most, the expression of intentions for financial sanctions against Turkey in the future. At the same time, the UN, NATO and Russia maintained a Pontius Pilate-like stance or maintained a hypocritical neutrality that was ultimately harmful to Greece and Cyprus.

Finally, the insurmountable necessity posed by developments and the frenzy of Turkish illegalities, but also international inaction, led Greek diplomacy to taking initiatives! Timid and cowardly, but still initiatives, to drive Greece out of its “peculiar national loneliness”. To which it had been led by many years (over 45 years) of inactivity and “self-restraint”, in terms of utilizing the most powerful legal arsenal with which she was equipped by the International Law of the Sea in combination with its geography.

The two agreements

If this did not happen recently, albeit with a huge delay, Greece was in danger of losing significant sovereign rights but also sovereignty in its adjacent seas and being isolated from the historic area of presence and activity of Hellenism in the Eastern Mediterranean, with a shrinking world-famous Greek maritime acumen and a simultaneous loss of significant natural and economic resources but mainly vital space to which Hellenism is entitled to in the surrounding sea areas.

With the two recent initiatives of Greece, with the maritime demarcation with Italy (June 2020) and with the partial demarcation with Egypt (August 2020), it finally achieved the delimitation of part of the Greek maritime border with the neighboring states and even based on the invocation and use of International Conventional and Customary Law.
The imposition of influence on small and large Greek islands, in fact, comes to strengthen the main argument of Greece but also to face the simultaneous problem caused by the illegal refusal of Turkey to accept the fundamental rule (Article 121.2) of the Convention on the Law of the Sea (which is also a customary rule), that the islands have equal rights of maritime zones with the mainland, except for rocks or islets that can not maintain an autonomous human settlement (Article 121.3)

The difficult part

Of course, what remains now is the most difficult part of the project:

  • The demarcation with Cyprus and Egypt for the rest of the Greek continental shelf in the Eastern Mediterranean, in which Turkey is also involved, preventing legal and consensual solutions with its illegal and unilateral positions on the islands and their maritime zones.
    The demarcation with Turkey itself both in the Eastern Mediterranean (from Eastern Crete, Karpathos and Rhodes to Kastellorizo) and in the Aegean, which today appears impossible and doomed to fail, given the Turkish positions.
  • The demarcation with Libya, south of Crete, which currently seems impossible as it is a country divided by land and in a state of civil war with strong foreign interventions and influences. There, any demarcation will have to wait for the outcome of the civil war and the normalization of the situation and of course the complete cancellation of the farcical Turkish-Libyan memorandum on the maritime zones.
  • Also in line is the long-suffering Greek-Albanian demarcation in the northern Ionian after the illegal cancellation by Albania of the Demarcation Agreement with Greece of 2009.

But what is most important is the exploitation by Greece, through its own decisions, of the full range of rights provided by the Law of the Sea, as it is a country with a coastline of more than 15,000 kilometers. That is, the establishment of straight baselines, the extension of the coastal zone to 12 nautical miles, the establishment of a border zone of 24 nautical miles, the establishment of an EEZ.

Also in line is the long-suffering Greek-Albanian demarcation in the northern Ionian after the illegal cancellation by Albania of the Demarcation Agreement with Greece of 2009.
But what is most important is the exploitation by Greece, through its own decisions, of the full range of rights provided by the Law of the Sea, as it is a country with a coastline of more than 15,000 kilometers. That is, the establishment of straight baselines, the extension of the coastal zone to 12 nautical miles, the establishment of a border zone of 24 nautical miles, the establishment of an EEZ of 200 nautical miles and full exploration and utilization of the Greek continental shelf which already belongs to Greece.

In fact, while the delimitation of the borders with the neighboring states is pending, the research in all the adjacent seabeds of Greece can be done without approaching the outer border of the middle line with the other states (in order to avoid reactions), but inside the areas Greece claims as a continental shelf or EEZ (since its inception).

Securing the Aegean archipelago

The dominant issue, of course, is to ensure the unity and cohesion of the historic Aegean archipelago. From Samothrace to Kythira and from Crete to Rhodes and the Kastellorizo ​​complex. Thus, a huge part of the contour of the Greek area will be secured, which due to the dominant position of the Aegean archipelago (which belongs to Greece) on the maritime area, leads to Greek sovereignty (coastal zone) or sovereign rights of economic nature (continental shelf / EEZ) in about 90% of the sea area of ​​the Aegean.

This without invalidating the legal rights of navigation, overflight and laying of pipelines and cables by Turkey and other countries, ie using the freedoms of the High Seas (International Waters) that continue to apply within the Continental Shelf / EEZ, but if they do they do not conflict with the rights of the coastal state. Mainly through the very strong customary and contractual right of the Harmless Passage through the Littoral Zone.

Turkey, as a predominantly landlocked state, has renounced any land rights beyond 3 nm from its shores in the Aegean (Treaty of Lausanne) and has no right to deny what is required by the Law of the Sea, ie the maritime rights of the islands . Nor, of course, is it entitled to act in a revisionist manner and aggressively, trying to avoid the application of orthodox international law with contra legem (unlawful) unilateral moves, such as the Turkish-Libyan memorandum and illegal research and drilling, but also the claim of Greece. Turkey is entitled to all the maritime rights allowed by the Law of the Sea and not what its own wishes impose!

Greece, taking advantage of the positive momentum created by the two recent demarcations, must proceed immediately to the other necessary initiatives in the field of its maritime rights mentioned above, to make up for lost time and overturn its negative record of being the 149th (ie the last) coastal country in terms of establishing its maritime rights!

The spasmodic reactions and the intense irritation of Turkey and its leadership are a clear proof of Greece’s success: the two delimitations with Italy and Egypt, despite the compromises they contain, because they were made under conditions of pressure and necessity for Greece, and after long and unjustified inaction, are the starting point and proof of the enormous importance of regaining the advantage of the initiative of moves that for so many years had been the prerogative of its its cunning and covetous neighbor, Turkey.

Endless exploratory talks

The reluctant tactics of endless “exploratory” talks will lead nowhere but to the loss of valuable time, especially when such talks or direct negotiations were held for about 20 years in total with Turkey, resulting only in the “freezing” of Greek rights and unbelievable emboldening and maritime expansion of Turkey.

But even if it is chosen as a policy for reasons of impressions in favor of Greece or for the satisfaction of Greece’s allies-partners (mainly Germany), it should be done, first, for a minimum period of time, as everything has been considered and supported in the negotiations so far, and secondly, of course, under the inviolable condition of practical Turkish actions to return to international legitimacy such as:

  • Cancellation of the farcical Turkish-Libyan memorandum
  • Cessation of exploration and drilling in foreign or disputed sea areas (Greece-Cyprus).
  • Acceptance of contractual and customary law of the sea.
  • Acceptance of the obligatory jurisdiction of the International Court of Justice to resolve Turkey’s international disputes (Greece has done so since 1994), without even presenting illegal and extortionate conditions for appealing to it.
  • Cessation of the questioning of the Treaty of Lausanne and other International Treaties.
    Acceptance of an immediate settlement of the Cyprus issue on the basis of the UN Resolutions.

The leverage to pursue all of the above is the strong military deterrent capability of Greece, which has recently functioned very positively with the deployment and dispersal of its fleet and the rapid readiness of its Armed Forces. And of course the exploitation of its alliances, where this is possible and substantial and not pretentious.

slpress.gr

Γιατί ο Στόλτενμπεργκ σφυρίζει αδιάφορα

0
ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΖΟΛΕΤΟΣ

Εμπειροι διεθνολόγοι, μιλώντας στην «Κ», εκτιμούν πως ο κ. Στόλτενμπεργκ είναι της άποψης ότι η Τουρκία δεν πρέπει να αποξενωθεί περαιτέρω, αφού ο ρόλος της είναι σημαντικός τόσο σε σχέση με τη Ρωσία όσο και με το Ιράν. Είναι επίσης χώρα-κλειδί για τις επιχειρήσεις της Συμμαχίας σε Μαύρη Θάλασσα και Καύκασο. Φωτ. A.P. / Rahmat Gul

Ο Εμανουέλ Μακρόν επιχείρησε τον περασμένο Νοέμβριο με τη συνέντευξή του στον Economist να προκαλέσει ένα ηλεκτροσόκ στη διεθνή κοινότητα χαρακτηρίζοντας το ΝΑΤΟ «εγκεφαλικά νεκρό», ωστόσο τίποτα δεν άλλαξε. Αμέτοχη η Βορειοατλαντική Συμμαχία παρακολουθεί την Αγκυρα να προχωρεί στην αμφισβήτηση των διεθνών συνθηκών με ένα ερώτημα να πλανάται στα κράτη-μέλη: «Ποιο είναι το μέλλον του άρθρου 5 που προβλέπει στρατιωτική συνδρομή μεταξύ των χωρών που την απαρτίζουν, εάν ένας από τους συμμάχους δεχθεί επίθεση». Η ενεργοποίησή του είναι σίγουρα προβληματική, όταν οι δύο εμπλεκόμενοι είναι μέλη, όπως συμβαίνει στην περίπτωση Ελλάδας – Τουρκίας.

Ο Γενς Στόλτενμπεργκ ως επικεφαλής ενός πολιτικοστρατιωτικού οργανισμού ασφάλειας είτε ψάχνει να βρει τον ρόλο του στα νέα γεωπολιτικά δεδομένα είτε, όπως μαρτυρά η στάση του τους τελευταίους μήνες, έχει αποφασίσει να προχωρήσει πιο πέρα και από το δόγμα του Γιόζεφ Λουνς. Ο πρώην γραμματέας (1971-1984) διατύπωσε τη θέση ότι δεν είναι προς το συμφέρον του ΝΑΤΟ να εμπλέκεται στις διμερείς διαφορές μεταξύ των συμμάχων. Στην πράξη, το «δόγμα Λουνς» εξηγεί ότι το ΝΑΤΟ δεν θα περιλαμβάνει στις ασκήσεις του περιοχές για τις οποίες υπήρχε διαφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για το εάν είναι αποστρατιωτικοποιημένες. Εκτοτε, η Λήμνος έχει εξαιρεθεί παρά την ύπαρξη γνωμοδότησης της νομικής υπηρεσίας του ΝΑΤΟ που ανέφερε ότι δεν είναι στρατιωτικοποιημένη. Την τακτική των ίσων αποστάσεων ακολούθησε και ο πρώην γ.γ. της Συμμαχίας Αντερς Ράσμουσεν, όμως τώρα οι απειλές του Ερντογάν για τη

«Γαλάζια Πατρίδα» κάνουν το μείγμα ακόμα πιο εκρηκτικό.

Δύο είναι τα ενδεχόμενα: Ο Γενς Στόλτενμπεργκ να τηρεί την παράδοση των τελευταίων περίπου 44 ετών ή, όπως δείχνουν τα πρόσφατα γεγονότα, να κάνει τα στραβά μάτια σε σχέση με την επιθετικότητα της Τουρκίας βάσει στρατηγικής. Στην κρίση στον Εβρο τον περασμένο Μάρτιο είχε προειδοποιήσει την Ευρώπη πως πρέπει να βρει έναν τρόπο να συνεργαστεί με τη «σημαντική σύμμαχο» που είναι η Τουρκία. Την ώρα που ο Ταγίπ Ερντογάν ωθούσε απελπισμένους ανθρώπους στα ελληνικά σύνορα, ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ το μόνο που είχε να ζητήσει με δήλωσή του στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP ήταν μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση στο θέμα, τονίζοντας πως η Ε.Ε. θα πρέπει να βρει έναν τρόπο συνεργασίας με την Aγκυρα.

Εντονη δυσαρέσκεια καταγράφηκε στην Αθήνα στα μέσα Μαΐου με τη δήλωσή του στη La Repubblica ότι η Συμμαχία είναι έτοιμη να στηρίξει την κυβέρνηση Σαράζ. H αντιπροσωπεία της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ είχε προχωρήσει στις απαραίτητες κινήσεις και –σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών– έλαβε διαβεβαιώσεις ότι οι συγκεκριμένες δηλώσεις του κ. Στόλτενμπεργκ δεν αποδόθηκαν σωστά. Σε μια κρίσιμη στιγμή του εμφυλίου στην Τρίπολη με την Αγκυρα να παίζει έναν σκοτεινό ρόλο και την ελληνική κυβέρνηση να επιχειρεί να κάνει σαφές πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν έχει καμία ισχύ, η αναφορά του είχε θεωρηθεί πως αποτελεί «λευκή επιταγή» στον Ταγίπ Ερντογάν.

Στη δήλωσή του φέρεται να είχε αναφέρει πως «στη Λιβύη υπάρχει εμπάργκο όπλων που πρέπει να τηρείται από όλες τις πλευρές, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να βάζουμε στο ίδιο επίπεδο τις δυνάμεις με επικεφαλής τον Χαλίφα Χαφτάρ και την κυβέρνηση του Σαράζ που είναι η μόνη που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ». Στις 19 Μαΐου σε δημοσίευμα του TRT World ο γενικός γραμματέας φέρεται να επιβεβαίωσε την ετοιμότητα της στρατιωτικής συμμαχίας στην υποστήριξη της Λιβύης σε επίπεδο ασφάλειας και άμυνας ύστερα από τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Σαράζ. Σε επικοινωνία του και με τον Ταγίπ Ερντογάν είχε συζητήσει την πιθανότητα αποστολής ανάπτυξης επιχειρησιακών δυνατοτήτων στην Τρίπολη.

Ηχηρό καμπανάκι

Σφυρίζει αδιάφορα ο Γενς Στόλτενμπεργκ ή έχει διαλέξει στρατόπεδο; Αν παλαιότερα η πολιτική ίσων αποστάσεων που εφάρμοζε περνούσε σχεδόν απαρατήρητη, το σοβαρό ναυτικό επεισόδιο μεταξύ Τουρκίας και Γαλλίας στα ανοιχτά των λιβυκών ακτών χτύπησε ένα ηχηρό καμπανάκι για τον ρόλο του ισχυρού άνδρα της Συμμαχίας. Σίγουρα ο πρώην πρωθυπουργός της Νορβηγίας, όπως και όλοι οι Σκανδιναβοί, αντιμετωπίζει, λόγω της μεγάλης γεωγραφικής απόστασης μεταξύ Βορρά-Νότου, πολύ ψυχρά τα ελληνοτουρκικά ζητήματα. Δεν είναι, όμως μόνο αυτός ο λόγος που γέρνει τη ζυγαριά υπέρ του Ταγίπ Ερντογάν. Δείχνει να προτάσσει το ζήτημα της Συρίας και των αμερικανικών συμφερόντων όπου οι Τούρκοι είναι πολλαπλώς χρήσιμοι.

Εμπειροι διεθνολόγοι εκτιμούν, μιλώντας στην «Κ», πως ο κ. Στόλτενμπεργκ είναι της άποψης ότι η Αγκυρα δεν πρέπει να αποξενωθεί περαιτέρω, αφού ο ρόλος της είναι εξαιρετικά σημαντικός τόσο σε σχέση με τη Ρωσία όσο και με το Ιράν. Η Τουρκία είναι επίσης χώρα-κλειδί για τις επιχειρήσεις της Συμμαχίας στη Μαύρη Θάλασσα και στον Καύκασο (απέναντι στη Ρωσία). Οσον αφορά τη μεγάλη δύναμη της Ε.Ε., τη Γερμανία, οι εμπορικές και επενδυτικές σχέσεις που έχει με την Τουρκία είναι αποτρεπτικές στο να επιτρέψει έτσι απλά ο Ερντογάν να πέσει σε δυσμένεια.

«Δεν έχει πείσει»

Διπλωματικοί κύκλοι δείχνουν να κρατούν αποστάσεις από το έργο που έχει επιδείξει έως τώρα ο Γενς Στόλτενμπεργκ, επισημαίνοντας πως «δεν έχει πείσει» και την ίδια ώρα δεν εμφανίζονται αισιόδοξοι πως έχει τη δύναμη να αλλάξει πολιτική. Αυτό σημαίνει πως η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να προσδοκά στη στήριξη του επικεφαλής του ΝΑΤΟ στη νέα περιπέτεια με το «Oruc Reis». Ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ Λουκάς Τσούκαλης δήλωσε στην «Κ»: «Ο πρώτος γ.γ. του ΝΑΤΟ είχε πει ότι ο ρόλος της Ατλαντικής Συμμαχίας ήταν να κρατήσει τους Σοβιετικούς εκτός, τους Αμερικανούς εντός και τους Γερμανούς κάτω. Αλλαξαν από τότε ριζικά τα δεδομένα. Τα μέλη δεν συμφωνούν πάντα ως προς τη μορφή και το μέγεθος της εξωτερικής απειλής, η Αμερική του προέδρου Τραμπ κατηγορεί τους Ευρωπαίους συμμάχους ότι δεν συμμετέχουν ισότιμα στις αμυντικές δαπάνες και θεωρεί αυτονόητο ότι οι υπόλοιποι θα την ακολουθούν σε ό,τι αποφασίσει, ενώ ο Γάλλος πρόεδρος (σαν τον τρελό του χωριού που έλεγε την αλήθεια;) φωνάζει ότι η Συμμαχία είναι κλινικά νεκρή. Οσο για εμάς, τη χρειαζόμαστε ακόμη, αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε ότι θα λύσει όλα μας τα προβλήματα».

kathimerini.gr