Αρχική Blog Σελίδα 2426

Κατάπαυση πυρός στη Λιβύη

Από
anixneuseis
-
0

του Γιώργου Κουτσούμη.

Η Σύρτη νέα έδρα του Προσωρινού Προεδρικού Συμβουλίου.- Εκλογές το Μάρτιο

Σε δύο ταυτόχρονες δηλώσεις, ο Πρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλίου του Εθνικού Κινήματος Συμφωνίας, “Faiz Al-Sarraj και ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στο Τομπρούκ, Aqila Saleh”, ανακοίνωσαν σήμερα, Παρασκευή, άμεση κατάπαυση του πυρός και των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλη τη χώρα.

Η δήλωση του Προεδρικού Συμβουλίου αναφέρει ότι, «εκδίδει οδηγία σε όλες τις στρατιωτικές δυνάμεις να σταματήσουν αμέσως τα πυρά και όλες οι επιχειρήσεις μάχης σε ολόκληρο το έδαφος της Λιβύης».

Εξήγησε ότι “για την επίτευξη αποτελεσματικής κατάπαυσης του πυρός απαιτείται οι περιοχές Sirte (βόρεια) και Jufrah (κεντρικά) να αποστρατικοποιηθούν και οι αστυνομικές δυνάμεις και από τις δύο πλευρές να συμφωνήσουν σε ρυθμίσεις ασφαλείας εντός αυτών.”

Καλώντας για προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές τον επόμενο Μάρτιο, σύμφωνα με μια κατάλληλη συνταγματική βάση που θα συμφωνηθεί από τους Λιβύους.

Κάλεσε επίσης, για “επανέναρξη της παραγωγής και των εξαγωγών στις πετρελαιοπηγές και τα λιμάνια, υπό την προϋπόθεση ότι τα έσοδα θα κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου στη Λιβυκή Τράπεζα Εξωτερικών”.

Η δήλωση ορίζει ότι “τα έσοδα από το πετρέλαιο δεν θα διατεθούν παρά μόνο μετά την επίτευξη ολοκληρωμένων πολιτικών ρυθμίσεων, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Βερολίνου, με τρόπο που εγγυάται τη διαφάνεια και τη χρηστή διακυβέρνηση με τη βοήθεια της αποστολής του ΟΗΕ και της διεθνούς κοινότητας”.

Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στο Τομπρούκ, Aqila Saleh, κάλεσε σε δήλωση για άμεση κατάπαυση του πυρός και για την επιλογή της πόλης Sirte ως προσωρινής έδρας για το νέο Προεδρικό Συμβούλιο.

Η δήλωση απαίτησε:

Όλες οι πλευρές σταματούν αμέσως τα πυρά και όλες τις επιχειρήσεις μάχης σε όλη τη χώρα.

“Η κατάπαυση του πυρός καθιστά την πόλη Sirte προσωρινή έδρα για το νέο Προεδρικό Συμβούλιο και ενώνει όλους τους Λίβυους φέρνοντάς τους πιο κοντά, και μια επίσημη αστυνομική δύναμη ασφαλείας από διάφορες περιοχές εξασφαλίζει την προετοιμασία για την ενοποίηση των κρατικών θεσμών”, ανέφερε η δήλωση.

“Η έμφαση στη διατήρηση των δυνατοτήτων του Λιβυκού λαού θα συνεχίσει την παραγωγή και την εξαγωγή πετρελαίου και θα παγώσει τα έσοδά του στον ειδικό λογαριασμό της Λιβυκής Τράπεζας Εξωτερικού ενώ θα διατεθεί μόνο μετά την επίτευξη πολιτικής διευθέτησης”.

Η δήλωση κάλεσε όλα τα μέρη να «προχωρήσουν μπροστά, να γυρίσουν σελίδα, να αφήσουν πίσω τους τις συγκρούσεις και να κοιτάξουν το μέλλον και να οικοδομήσουν το κράτος μέσω μιας εκλογικής διαδικασίας σύμφωνα με το σύνταγμα και να ξεκινήσουν μια ολοκληρωμένη εθνική συμφιλίωση ως βάση για την οικοδόμηση του έθνους και τη διασφάλιση της σταθερότητάς του».

Ο Πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ Ελ Σίσι χαιρέτισε την απόφαση κατάπαυσης του πυρός σε όλο το έδαφος της Λιβύης, τονίζοντας ότι είναι ένα σημαντικό βήμα στο δρόμο για την επίτευξη πολιτικής διευθέτησης.

Ο Αιγύπτιος Πρόεδρος είπε σε ένα tweet στον επίσημο λογαριασμό του στο «Twitter»: «Χαιρετίζω τις δηλώσεις που εξέδωσε το Προεδρικό Συμβούλιο και η Βουλή των Αντιπροσώπων στη Λιβύη για να σταματήσουν τα πυρά και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε όλο το έδαφος της Λιβύης, καθώς αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα στο δρόμο για την επίτευξη πολιτικής διευθέτησης και των φιλοδοξιών του λαού της Λιβύης να αποκαταστήσει τη σταθερότητα και ευημερία στη Λιβύη και για τη διατήρηση των δυνατοτήτων του λαού της.

Ο Al-Sarraj ισχυρίστηκε ότι ο απώτερος στόχος της κατάπαυσης του πυρός είναι η αποκατάσταση της πλήρους κυριαρχίας στο έδαφος της Λιβύης και η έξοδος των ξένων μισθοφόρων δυνάμεων.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Al-Sarraj ισχυρίστηκε ότι είχε λάβει όλα τα μέτρα για την υποστήριξη της αποτελεσματικής και βέλτιστης διαχείρισης των εθνικών πόρων, επιβεβαιώνοντας ότι η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου είναι η μόνη που έχει το δικαίωμα να εποπτεύει την ασφάλεια των πετρελαϊκών πεδίων και των λιμένων σε ολόκληρη τη Λιβύη.

Ο Σάλεχ είπε ότι η κατάπαυση του πυρός μειώνει το δρόμο για ξένες επεμβάσεις, βγάζει μισθοφόρους, διαλύει πολιτοφυλακές και συμβάλλει στην επιστροφή της άντλησης πετρελαίου.

Ο Saleh εξέφρασε επίσης την επιθυμία του για κατάπαυση του πυρός και καθιστώντας τον Sirte προσωρινή έδρα για το νέο Προεδρικό Συμβούλιο, υπό την προϋπόθεση ότι η επίσημη αστυνομία από διάφορες περιοχές θα εξασφάλιζε την πόλη, καθώς το νέο Συμβούλιο Προεδρίας πρέπει να ξεκινήσει από την πόλη Sirte και να την ασφαλίσει από αστυνομική δύναμη από όλη τη χώρα.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Λιβύης επιβεβαίωσε, σε δηλώσεις του στο “Sky News Arabia”, ότι δεν θα δεχτεί καμία διαίρεση της Λιβύης και επιδιώκουμε να ενώσουμε τους κρατικούς θεσμούς και όλοι οι ξένοι μισθοφόροι πρέπει να απομακρυνθούν από τη Λιβύη.

Γ.Κουτσουμης

Joint Statement by the Greens of Turkey and Greens of Greece on the recent tension in the Eastern Mediterranean Sea

Από
pcuser
-
0

“We, Greek and Turkish Greens, are both deeply concerned about the current build-up of tension in the Eastern Mediterranean.”

In an age of climate crisis, aggressive fossil fuel exploration can’t be an acceptable tool of foreign policy for any country: already confirmed oil and natural gas reserves worldwide, are more than enough to have our planet completely devastated. The real challenge for both our countries is a radical and effective phase-out of all uses of fossil fuels, starting with immediate national bans to all exploration projects for potential new reserves.

Mutual safety and prosperity are also threatened. Common wisdom that oil and gas projects usually go hand in hand with military tensions and threats to peace, is sadly re-confirmed these days in the Eastern Mediterranean. Both Greece and Turkey have experienced painful economic crises in recent decades, and neither one of them can really afford a military conflict or a long-term arms race. Peace and cooperation are now even more important, as no country can effectively defend itself towards climate change or even the CoViD19 exclusively on a national basis.

For us Greens, maritime ecosystems, including seabed, are common goods to be protected. Approaches like Exclusive Economic Zones (EEZs) are highly anthropocentric, nationalistic and materialistic. We call on Greece and Turkey to mutually drop their EEZ ambitions, at least in the Eastern Mediterranean. Nevertheless, as a tool to prevent further military tensions, we are also open to having the EEZs peacefully delimited through well-intending negotiation or if that is unachievable according to the international law, provided the EEZs are only open to mild and sustainable uses.

We, Greens of Greece and Turkey, are therefore calling both our governments as well as those of Cyprus, Israel and Egypt to immediately halt all oil and gas exploration in the Eastern Mediterranean, both as a peace-building measure and a minimum commitment to sustainability and fighting climate change. The precedent of the 1976 Berne agreement, which has led to permanent freezing of all gas and oil exploration in the international waters of the Aegean, can be a good guide also for today. Zero fossil fuels exploration and extraction policies, should be the rule.

Turkish-Greek relationship should return to the track of the early 2000’s and Turkey’s EU accession process days, when both sides were more or less in agreement on a roadmap to peacefully resolve their differences. Nationalism is always short-sighted and dead-end for any society, even if it often proves a tempting power tool for national governments».

Greens, Greece – Yeşiller Meclisi

Joint Statement by the Greens of Turkey and Greens of Greece on the recent tension in the Eastern Mediterranean Sea

ΠΟΛΥ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΜΕΡΕΣ

Από
anixneuseis
-
5

1.-Αν και έχω επιφυλάξεις για το περιεχόμενό του η επικύρωση απο τη βουλή του ελληνοαιγυπτιακού συμφώνου είναι θέμα τιμής για τη χώρα μετά τις, επι τούτου, προκλήσεις της Τουρκίας. Ελπίζω να μην υπαναχωρήσει η κυβέρνηση.
2.-Η Τουρκία θα προσπαθήσει να απαντήσει στο ατύχημα που συνέβη στο Κεμάλ Ρέις. Χρειάζεται προσοχή και σχέδιο αντιμετώπισης του συμβάντος, αν συμβεί.
3.-Το Nordic Monitor είναι ένα site με έδρα τη Νορβηγία. Λέγεται πως χρηματοδοτείται απο τον Γκιουλέν. Πέραν αυτών, τα δημοσιεύματά του συνήθως επιβεβαιώνονται.
4.-Τις τελευταίες ημέρες δημοσίευσε ένα κείμενο με ερωτηματικό στον τίτλο “Η Τουρκία επαναφέρει σχέδιο κατάληψης ελληνικών νησιών”; Το έχουμε αναδημοσιεύσει μεταφρασμένο στις “Ανιχνεύσεις”. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή.
5.-Θα μου πείτε δεν υπάρχει κλίμα στην Ευρώπη που να ανεχθεί τέτοια κίνηση.
6.-Πρώτον ο Ερντογάν αδιαφορεί για το κλίμα, καταλαβαίνει, μόνο απο προβολή σκληρής ισχύος και σκληρά οικονομικά μέτρα που θα οδηγήσουν σε κατάρρευση την τουρκική οικονομία. Και τέτοια μέτρα δεν είναι διατεθειμένη να πάρει η Ευρώπη.
7.-Δεύτερον, υπάρχει κλίμα ανοχής του Ερντογάν στον Λευκό Οίκο. Δεν μιλώ για ολόκληρη την Αμερική αλλά γα το Λευκό Οίκο.
8.-Είναι κατάντια για τις ΗΠΑ ο πρόεδρός της να επαίρεται ότι μπορεί και ομιλεί με τον Ερντογάν. Πόσο πιο χαμηλά; Και τι άλλο θέλουν να δούν οι ημέτεροι υποστηρικτές του Τράμπ;

Ιράν: η νέα αποικία της Κίνας;

Από
anixneuseis
-
0

του Majid Rafizadeh

  • Η συμφωνία αποτελεί σαφή νίκη για την Κίνα. Τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια θα επενδυθούν για 25 χρόνια, χρηματικό ποσό που είναι μικρό για τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στον κόσμο. Η Κίνα θα έχει επίσης πλήρη εξουσία στα νησιά του Ιράν, θα αποκτήσει πρόσβαση στο πετρέλαιο του Ιράν με πολύ μειωμένη τιμή και θα αυξήσει την επιρροή και την παρουσία της σε σχεδόν όλους τους τομείς της ιρανικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένων των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, των λιμένων, των σιδηροδρόμων και των τραπεζών. Η Κίνα, παρεμπιπτόντως, είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο.
  • Ακόμη και ορισμένοι πολιτικοί του Ιράν καθώς και κρατικές εφημερίδες έχουν αρχίσει να ασκούν κριτική στη συμφωνία. Ένας τίτλος στην ιρανική εφημερίδα Arman-e Melli, για παράδειγμα, επέκρινε, όλως παραδόξως, την κυβέρνηση: «Το Ιράν δεν είναι Κένυα ή Σρι Λάνκα (για να γίνει αποικία της Κίνας)».
  • Οι μουλάδες που βρίσκονται στην εξουσία ξεπουλούν τη χώρα στην Κίνα, ακριβώς όπως έκαναν ορισμένες αφρικανικές κυβερνήσεις. Το Πεκίνο φαίνεται πολύ ικανοποιημένο που κάνει συμφωνίες με δικτάτορες, που αγνοεί τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και που λεηλατεί τα έθνη τους για να προωθήσει τις δικές του φιλοδοξίες να γίνει παγκόσμιος ηγεμόνας.

 

Μια νέα μυστική συμφωνία με την Κίνα φαίνεται να παραχωρεί στο Πεκίνο έλεγχο του Ιράν σε σημαντικό βαθμό. Οι μουλάδες που βρίσκονται στην εξουσία ξεπουλούν τη χώρα στην Κίνα, ακριβώς όπως έκαναν ορισμένες αφρικανικές κυβερνήσεις. Το Πεκίνο φαίνεται πολύ ικανοποιημένο που κάνει συμφωνίες με δικτάτορες, που αγνοεί τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και που λεηλατεί τα έθνη τους για να προωθήσει τις δικές του φιλοδοξίες να γίνει παγκόσμιος ηγεμόνας. Στη φωτογραφία: ο Ιρανός πρόεδρος Hassan Rouhani (δεξιά) και ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping σε συνάντηση στις 23 Ιανουαρίου 2016 στην Τεχεράνη του Ιράν. (Φωτό από STR/AFP μέσω Getty Images)

 

Ένα σύνθημα για το οποίο οι μουλάδες του Ιράν περηφανεύονταν από τότε που ανέβηκαν στην εξουσία το 1979 είναι: «Ούτε Ανατολή ούτε Δύση». Το ιρανικό καθεστώς καυχιόταν εδώ και καιρό για την ανεξαρτησία του τόσο από τις δυτικές όσο και από τις ανατολικές δυνάμεις. Μια νέα μυστική συμφωνία με την Κίνα, ωστόσο, φαίνεται να παραχωρεί στο Πεκίνο έλεγχο του Ιράν σε σημαντικό βαθμό.

Η 25χρονη μυστική συμφωνία, που μοιάζει με αποικιακή συμφωνία, παρέχει στην Κίνα σημαντικά δικαιώματα επί των πόρων του έθνους. Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν, αποκαλύπτεται ότι ένας από τους όρους της συμφωνίας είναι ότι η Κίνα θα επενδύσει σχεδόν 400 δισεκατομμύρια δολάρια σε βιομηχανίες πετρελαίου, φυσικού αερίου και πετροχημικών του Ιράν. Σε αντάλλαγμα, θα έχει προτεραιότητα να υποβάλει προσφορά για οποιοδήποτε νέο έργο στο Ιράν που συνδέεται με αυτούς τους τομείς. Η Κίνα θα λάβει επίσης έκπτωση κατά 12% και μπορεί να καθυστερήσει τις πληρωμές έως και δύο χρόνια. Θα μπορεί επίσης να πληρώσει σε οποιοδήποτε νόμισμα επιλέξει. Εκτιμάται επίσης ότι, συνολικά, η Κίνα θα λάβει έκπτωση σχεδόν κατά 32%.

Ένα άλλο μυστικό στοιχείο της συμφωνίας έχει στρατιωτική διάσταση: η Κίνα θα αναπτύξει 5.000 μέλη των δυνάμεων ασφαλείας της στο έδαφος στο Ιράν. Αυτές οι παραχωρήσεις είναι άνευ προηγουμένου στην ιστορία της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η συμφωνία αποτελεί σαφή νίκη για την Κίνα. Τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια θα επενδυθούν για 25 χρόνια, χρηματικό ποσό που είναι μικρό για τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στον κόσμο. Η Κίνα θα έχει επίσης πλήρη εξουσία στα νησιά του Ιράν, θα αποκτήσει πρόσβαση στο πετρέλαιο του Ιράν με πολύ μειωμένη τιμή και θα αυξήσει την επιρροή και την παρουσία της σε σχεδόν όλους τους τομείς της ιρανικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένων των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, των λιμένων, των σιδηροδρόμων και των τραπεζών. Η Κίνα, παρεμπιπτόντως, είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο.

Ακόμη και ορισμένοι πολιτικοί του Ιράν καθώς και κρατικές εφημερίδες έχουν αρχίσει να ασκούν κριτική στη συμφωνία. Ένας τίτλος στην ιρανική εφημερίδα Arman-e Melli, για παράδειγμα, επέκρινε, όλως παραδόξως, την κυβέρνηση: «Το Ιράν δεν είναι Κένυα ή Σρι Λάνκα (για να γίνει αποικία της Κίνας)».

Tον Φεβρουάριο του 2020, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Αφρική που έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα της Αιθιοπίας Αντίς Αμπέμπα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Mike Pompeo σε μια ομιλία του προς διπλωμάτες και επιχειρηματίες των χωρών-μελών επέστησε την προσοχή τους «απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα που δίνουν κενές υποσχέσεις. Το μόνο που προκαλούν είναι διαφθορά και εξάρτηση». Ένα άρθρο στην ιρανική εφημερίδα Hamdeli, του Ιρανού δημοσιογράφου Shirzad Abdollahi, δημοσιεύθηκε με τίτλο «Το Ιράν θα γίνει κινεζική αποικία;». Προειδοποίησε τους αξιωματούχους:

«Τα χαμόγελα των Κινέζων και των Ρώσων είναι εξίσου επιβλαβή και καταστροφικά για το Ιράν όσο και το συνοφρύωμα του Trump. Οι Αμερικανοί εκφράζουν ανοιχτά τις απόψεις τους, αλλά οι Κινέζοι και οι Ρώσοι επιδιώκουν την προώθηση των δικών τους συμφερόντων με το πρόσχημα διπλωματικών φιλοφρονήσεων. Η Κίνα, η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη και όλες οι χώρες επιδιώκουν την προώθηση των εθνικών τους συμφερόντων σε σχέση με το Ιράν. Έτσι, κάθε ρομαντική ή εχθρική σχέση με το Ιράν δεν έχει νόημα».

Ο Mahmoud Ahmadi Bighash, σκληροπυρηνικό μέλος του κοινοβουλίου του Ιράν, δήλωσε σε ένα κρατικό τηλεοπτικό κανάλι ότι πιστεύει πως η προτεινόμενη συμφωνία περιελάμβανε «τη μεταφορά στην Κίνα πλήρους εξουσίας στα ιρανικά νησιά».

Ακόμη και ο πρώην Ιρανός πρόεδρος Mahmoud Ahmadinejad επισήμανε τον κίνδυνο της συμφωνίας:

«Δεν είναι έγκυρη η σύναψη μυστικής συμφωνίας με ξένα μέρη χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η βούληση του ιρανικού έθνους. Η συμφωνία αυτή έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας, γι αυτό και το ιρανικό έθνος δεν θα την αναγνωρίσει».

Ο Ahmadinejad είπε στους μουλάδες που βρίσκονται στην εξουσία:

«Είστε ιδιοκτήτες της χώρας και τη βγάζετε σε πλειστηριασμό χωρίς να το γνωρίζει ο λαός; Κάναμε επανάσταση για να μην μένει τίποτα κρυφό από το έθνος και κανείς να μην θεωρεί ότι είναι ιδιοκτήτης του έθνους».

Η εγχώρια οργισμένη αντίδραση στη συμφωνία αντηχεί σε ολόκληρο το Ιράν. Μερικοί Ιρανοί συγκρίνουν τη συμφωνία με την Κίνα με τις ταπεινωτικές και αποικιακές συμφωνίες που έγιναν πριν από την Ισλαμική Επανάσταση. Το 1872, για παράδειγμα, ο κυβερνήτης του Ιράν, Nasir Al-Din Shah, παραχώρησε στον βρετανό τραπεζίτη Βαρόνο Julius de Reuter σημαντικό έλεγχο σε περσικούς δρόμους, εργοστάσια, εξόρυξη πόρων, τηλέγραφους, μύλους και άλλα δημόσια έργα, με αντάλλαγμα μέρος των εσόδων για 20 χρόνια. Η παραχώρηση προνομίων στον Reuter ήταν τόσο εκτεταμένη που ακόμη και διάσημοι ιμπεριαλιστές όπως ο Λόρδος Curzon τη χαρακτήρισαν ως «την πληρέστερη παραχώρηση ελέγχου πόρων που έγινε ποτέ από μια χώρα σε άλλη».

Οι μουλάδες που βρίσκονται στην εξουσία ξεπουλούν τη χώρα στην Κίνα, ακριβώς όπως έκαναν ορισμένες αφρικανικές κυβερνήσεις. Το Πεκίνο φαίνεται πολύ ικανοποιημένο που κάνει συμφωνίες με δικτάτορες, που αγνοεί τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και που λεηλατεί τα έθνη τους για να προωθήσει τις δικές του φιλοδοξίες να γίνει παγκόσμιος ηγεμόνας.

Ο Δρ Majid Rafizadeh ασχολείται με τον στρατηγικό σχεδιασμό και τη συμβουλευτική επιχειρήσεων, είναι απόφοιτος του Χάρβαρντ, πολιτικός επιστήμονας, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Harvard International Review και πρόεδρος του Διεθνούς Αμερικανικού Συμβουλίου για τη Μέση Ανατολή. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για το Ισλάμ και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στη διεύθυνση [email protected]

gatestoneinstitute.org

Ποιος είναι ο Ρώσος Αλεξέϊ Ναβάλνι, πολιτικός αντίπαλος του Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Ο Alexeï Navalny είναι ένας δικηγόρος 44 ετών. Κύριος αντίπαλος του Κρεμλίνου, θεωρείται ένας εξαιρετικός ρήτορας και είναι πολύ δημοφιλής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Από το 2007,  καταγγέλλει  τη διαφθορά των ρωσικών ελίτ και το 2011 δημιούργησε το «Ταμείο αγώνα κατά της Διαφθοράς» (FBK). Στη συνέχεια αναδύεται ως ένας αρχηγός της αντιπολίτευσης από το 2012 και τερμάτισε δεύτερος στις δημοτικές εκλογές της Μόσχας το 2013. Συνελήφθη επτά φορές μεταξύ του 2012 και του 2014 και προφυλακίσθηκε δύο φορές, πέτυχε την υποστήριξη του Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο θεωρεί ότι αυτές οι συλλήψεις «στερούνταν νομιμότητας»  και καταδίκασε τη Ρωσία να πληρώσει περισσότερα από 60.000 ευρώ στον πολιτικό αντίπαλο του Πούτιν το 2018.

Ένα χρόνο νωρίτερα, η Ρωσική Κεντρική Εκλογική Επιτροπή τον απαγόρευσε να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2018, λόγω των δικαστικών του καταδικαστικών αποφάσεων για υπεξαίρεση και μη αδειοδοτημένες συγκεντρώσεις, οι οποίες τον κατέστησαν μη εκλόγιμο έως το 2028.  Ο Alexei  Navalny είναι τακτικά στόχος ερευνών και επιθέσεων : το 2017, ψεκάστηκε με αντισηπτικό προϊόν στα μάτια του, όταν έβγαινε από το γραφείο του. Δύο χρόνια αργότερα, ενώ εξέτιε  ποινή φυλάκισης, ο αντίπαλος του Κρεμλίνου μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο και ισχυρίστηκε ότι είχε δηλητηριαστεί, αλλά οι αρχές διέψευδαν πάντα τις πληροφορίες, μιλώντας απλώς για «αλλεργική αντίδραση».

Η δηλητηρίαση, μια διαδεδομένη πρακτική από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες.

Εάν η εκπρόσωπος του Alexey Navalny δεν αμφιβάλλει για τη δηλητηρίασή του, είναι επειδή το Κρεμλίνο έχει ήδη χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο στο παρελθόν. Το 2018, ο Piotr Verzilov, ακτιβιστής μιας ομάδας πανκ ροκ διαμαρτυρίας, νοσηλεύτηκε όταν ήταν σε σοβαρή κατάσταση, «πολύ πιθανό» λόγω δηλητηρίασης, σύμφωνα με τους γιατρούς του.

Την ίδια χρονιά, ο πρώην Ρώσος διπλός πράκτορας Sergei Skripal, πρόσφυγας στο Ηνωμένο Βασίλειο, βρέθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο Salisbury. Η βρετανική κυβέρνηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο άνδρας δηλητηριάστηκε και κατηγόρησε, παρά τις αρνήσεις της Ρωσίας, αξιωματικούς της υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών (GRU), μια οργάνωση πολύ κοντά στον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ακόμα πιο περίεργη υπόθεση : το 2004, η δημοσιογράφος Anna Politkovskaya είπε στον Guardian ότι είχε πιει δηλητηριασμένο τσάι μέσα σε ένα αεροπλάνο, πριν χάσει τα λογικά της. Μια ιστορία που μοιάζει περίεργα με αυτό που συνέβη την Τρίτη στον Alexeï Navalny.

Από τη δολοφονία του Boris Nemtsov το 2015, ο Αλεξέι Ναβάλνι έγινε ο κύριος ηγέτης της αντιπολίτευσης στη Ρωσία. Ανησυχεί το Κρεμλίνο, καθώς ο Βλαντιμίρ Πούτιν προσπαθεί να ενισχύσει τη δύναμή του. Την 1η Ιουλίου 2020, μια συνταγματική μεταρρύθμιση του έδωσε έτσι το δικαίωμα να παραμείνει επικεφαλής της χώρας μέχρι το 2036. Εάν ο Alexeï Navalny εξαφανιζόταν, θα ήταν ένα πλήγμα για τη δημοκρατία στη Ρωσία, μια χώρα που καταπνίγει συστηματικά τη φωνή των πολιτικών αντιπάλων του.

Γιατί οι ΗΠΑ θα ακολουθήσουν τη γαλλική λύση στη Μεσόγειο;

Από
anixneuseis
-
0

Αλέξανδρος Δρίβας

Αν συνυπολογίσουμε τις φήμες που θέλουν την Αίγυπτο να στέλνει και αυτή ένα πολεμικό πλοίο αλλά και τη γεωγραφική και πολιτική σύνδεση της ελληνοτουρκικής κρίσης με όσα συμβαίνουν στη Λιβύη όπου και εκεί η Τουρκία παρανομεί, τότε θα αντιληφθούμε πως τα ελληνοτουρκικά έχουν διεθνοποιηθεί και οι ελληνικές θέσεις αφορούν και άλλων χωρών συμφέροντα. Η περιφερειοποίηση των προβλημάτων και των ευκαιριών της Ελλάδας που έγινε μέσα από τη δημιουργία τριμερών συνεργασιών (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ -Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος – Ελλάδα, Κύπρος, Ιορδανία) αλλά και μέσα από πρωτοβουλίες εντός της ΕΕ σαν αυτήν που εγκαινιάστηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2016 (EU Med Summit) ήταν πολύ πιο αποτελεσματική από αυτήν που υιοθέτησε η Ελλάδα μετά την κρίση των Ιμίων και αφορούσε την περίφημη Διαδικασία της Μαδρίτης.

Η Γερμανία επιδεικνύει επίσης έντονο ενδιαφέρον για την περιοχή μας, το οποίο βέβαια ενδιαφέρον δεν μπορεί να χαρακτηριστεί θετικό για τις ελληνικές θέσεις. Η Ελλάδα είναι επίσης εντός μιας πενταμερούς συνεννόησης η οποία απαρτίζεται από την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Γαλλία, την Αίγυπτο και τα ΗΑΕ. Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα σε συνδυασμό με τον Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδας – ΗΠΑ του οποίου το πιο πρόσφατο στάδιο ολοκληρώθηκε στην Αθήνα στις 6 Οκτωβρίου 2019 όταν και Ελλάδα και ΗΠΑ υπέγραψαν την MDCA (Mutual Defense Cooperation Agreement). Από όλους τους δρώντες που ασχολούνται ενεργά στη Μεσόγειο, δύο είναι οι πιο σημαντικοί οι οποίοι και θα δημιουργήσουν τη νέα αρχιτεκτονική στη Μεσόγειο: Οι ΗΠΑ και η Γαλλία και η Ελλάδα με την Κύπρο οφείλουν να είναι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Οι ΗΠΑ με τη Γαλλία έχουν ιστορικούς δεσμούς που ξεπερνούν το Άγαλμα της Ελευθερίας και τα κοινά ιδανικά που οδήγησαν τις επαναστάσεις τους (Γαλλική Επανάσταση και Αμερικανική Επανάσταση). Σε δύο παγκόσμιους πολέμους οι δύο χώρες βρέθηκαν στο ίδιο στρατόπεδο ενώ και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Γαλλία με τις όποιες διαφοροποιήσεις της εντός του ΝΑΤΟ, αποτελούσε βασικό σύμμαχο των ΗΠΑ. Το έτος 2019 και σύμφωνα με το United States Census Bureau, ο συνολικός όγκος εμπορικών συναλλαγών των δύο χωρών ανήλθε στα 95,5 δις $ περίπου και αν προσθέσουμε και τις υπηρεσίες, τότε ο όγκος αυτός αγγίζει τα 138 δις $ (στοιχεία από το State Department- Bilateral Relations Fact Sheet-Bureau of European and Eurasian Affairs). Η Γαλλία είναι σταθερά μέσα στους οκτώ κορυφαίους εμπορικούς εταίρους των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στην κορυφή της κατάταξης των ξένων επενδυτών στο Παρίσι. Ωστόσο οι οικονομικές σχέσεις των χωρών είναι πάντα μόνο ένα σκέλος. Η γεωπολιτική έχει αποδειχθεί οτι δεν στηρίζεται μόνο στις εμπορικές συναλλαγές.

Η συμπληρωματική σχέση ΗΠΑ – Γαλλίας στην Αφρική

Η Ουάσινγκτον φαίνεται πως θα προχωρήσει σε μια πολιτική που θα συνδέει το Pivot to Asia με την τάση που έχει αρχίσει να κερδίζει οπαδούς στις ΗΠΑ σε σχέση με την Κίνα και η οποία ακούει στο όνομα ”Decoupling”. Οι ΗΠΑ προσπαθούν με άλλα λόγια να μειώσουν την οικονομική αλληλεξάρτηση ΗΠΑ-Κίνας ούτως ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν ευκολότερα την κινεζική άνοδο καθώς το καθεστώς αλληλεξάρτησης μάλλον παγιδεύει τις ΗΠΑ και δίνει οφέλη στην Κίνα. Η Ουάσινγκτον δεν θα πετύχει να είναι η πρώτη δύναμη του 21ου αιώνα εάν δεν έχει σημαντικές συμμαχίες. Μια από τις συμμαχίες κλειδιά για τη νέα αμερικανική πολιτική έναντι της Κίνας, είναι η Γαλλία.

Η Κίνα έχει εισέλθει δυναμικά στην Αφρική εκμεταλλευόμενη το χάος πολλών αποτυχημένων κρατών αλλά και την φτώχεια η οποία σε συνδυασμό με την τεράστια πληθυσμιακή έκρηξη, καθιστούν τη Μαύρη Ήπειρο βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Η Κίνα και η Αφρική για το έτος 2018 είχαν συνολικό όγκο εμπορικών συναλλαγών περίπου 185 δις $, σύμφωνα με την έρευνα του John Hopkins ”China-Africa Initiative”.

Η Ανγκόλα, μια πολύ σημαντική χώρα για την Αφρική, είναι η πρώτη χώρα στην κατάταξη των αφρικανικών χωρών σε εξαγωγές στην Κίνα.

Η Αίγυπτος είναι η τρίτη χώρα στην κατάταξη των αφρικανικών χωρών, στις εισαγωγές από την Κίνα. Για να αντιληφθούμε το μεγάλο παιχνίδι ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων στην Αφρική, αρκεί να σημειώσουμε πως η Γαλλία έκανε Ξένες Άμεσες Επενδύσεις στην Ανγκόλα ύψους 8,7 δις ευρώ, καθιστώντας την πρώτη στο σχετικό πίνακα ΞΑΕ της Γαλλίας προς την Αφρική.

Η Νιγηρία ήταν η δεύτερη χώρα στον σχετικό πίνακα επωφελούμενη 8,6 δις ευρώ από τις γαλλικές ΞΑΕ. Η Κίνα έχει ουσιαστικά καταστήσει ”ενεργειακή” βάση τη Νιγηρία η οποία σε λίγες δεκαετίες, θα ξεπεράσει σε πληθυσμό τις ΗΠΑ. Η Γαλλία είναι από την άλλη πλευρά, η χώρα που εγγυάται την αιγυπτιακή ασφάλεια, τόσο με την στρατιωτική της παρουσία στο Σαχέλ, όσο και με την πώληση γαλλικών οπλικών συστημάτων. Η Αίγυπτος είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής γαλλικών οπλικών συστημάτων στον κόσμο.

Συνολικά, η Γαλλία έχει δεκαπλασιάσει τις επενδύσεις της στην Αφρική από το 2000 έως το 2017 δείχνοντας οτι επιθυμεί να πρωταγωνιστήσει στις διεθνείς υποθέσεις μέσω της Μαύρης Ηπείρου. Όλα τα παραπάνω στοιχεία που παρέχει το γαλλικό υπουργείο εξωτερικών, συμοληρώνονται και από άλλους ιλιγγιώδεις αριθμούς που αφορούν τη γαλλική διείσδυση στην Αφρική. Πάνω από 38.000 γαλλικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στην Αφρική ενώ το 30% των ΞΑΕ στην Αφρική αφορά τη Βόρεια Αφρική με πρώτη χώρα το Μαρόκο.

Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ έχουν βρει στη Γαλλία τη δύναμη εκείνη που θα ανασχέσει την εντυπωσιακή κινεζική διείσδυση στη Μαύρη Ήπειρο. Oι ΗΠΑ έχουν εμπορικές συναλλαγές με την Αφρική της τάξης των 57 δις $ (στοιχεία του 2019 από το US Census Bureau). Επομένως, χρειάζονται έναν σύμμαχο ο οποίος τόσο με την οικονομική του διείσδυση, όσο και με την στρατιωτική του παρουσία (γαλλικές στρατιωτικές βάσεις σε αρκετές αφρικανικές χώρες) να μπορεί να ανακόψει την Κίνα.

Η Γαλλία και οι ΗΠΑ σε Ειρηνικό και Ινδικό Ωκεανό

Οι ΗΠΑ πάντα αρέσκονταν στο να ενεργοποιούν τοπικές-περιφερειακής δυνάμεις στις περιοχές του κόσμου. Με τη Γερμανία να μην επιθυμεί να ακολουθήσει εδώ και αρκετά χρόνια τον αμερικανικό δρόμο (επιλέγοντας μια ανεξάρτητη διεθνή πολιτική χάρη στην οποία ενίσχυσε τις σχέσεις της με τη Ρωσία αλλά και με την Κίνα) και να μην δύναται να προβάλλει στρατιωτική ισχύ και τη Μεγάλη Βρετανία να ψάχνει ακόμη το νέο στρατηγικό της πλάνο μετά το Brexit, οι ΗΠΑ βλέπουν στη Γαλλία τη μοναδική δύναμη που θα μπορεί να συμπληρώνει τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μεσόγειο, καθώς οι ΗΠΑ επιθυμούν πλέον να εστιάσουν στην ανατολική Ασία, χωρίς όμως να απωλέσουν τη Μεσόγειο. Αναφορικά με τη Βόρεια Ευρώπη, ήδη λίγες μέρες πριν ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Mike Pompeo υπέγραψε με τον Πολωνό ομόλογό του Ενισχυμένη Αμυντική Συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Πολωνίας προκειμένου να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Βορειοανατολική Ευρώπη. Αυτή η συμφωνία έρχεται λίγες βδομάδες μετά την ανακοίνωση των ΗΠΑ για αποχώρηση του 1/3 των αμερικανικών δυνάμεων που βρίσκονται στη Γερμανία στα πλαίσια του ΝΑΤΟ.

Η όποια αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη, αφήνει ένα κενό το οποίο μπορεί να να το γεμίσει η Γαλλία στο Νότο και η Πολωνία εν μέρει στο Βορρά. Όμως όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η Ουάσινγκτον έχει επικεντρωθεί στην Ασία. Αν και είναι λιγότερο γνωστό, και εκεί οι ΗΠΑ με τη Γαλλία έχουν εταιρικές σχέσεις. Παρόλο που ο Λευκός Οίκος δε βοηθάει την γαλλοαμερικανική δυναμική, είναι θέμα χρόνου η Γαλλία με τις ΗΠΑ να αποκτήσουν σχέσεις και στην περιοχή άμεσου ενδιαφέροντος των ΗΠΑ, την Ασία. Η Γαλλία διατηρεί βάσεις στο Τζιμπουτί και οι πρόσφατες εντάσεις μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ στο Τζιμπουτί, αφορούν άμεσα και τη γαλλική βάση.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Η Γαλλία έχει την προεδρία στο IONS (Indian Ocean Naval Symposium) στο οποίο θα προεδρεύει μέχρι το 2022. Γαλλία και ΗΠΑ δεν έχουν ακόμη επισημοποιήσει με κάποιο κείμενο τη σύγκλισή τους σε Ινδικό Ωκεανό και Νότια Σινική Θάλασσα, ωστόσο η Florence Parly από το 2019 στην επίσκεψή της στην Σιγκαπούρη, είχε δηλώσει πως η Γαλλία θα συνεχίσει να ασκεί τα δικαιώματα που παρέχονται από το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στην περιοχή. Γαλλικά πλοία περνούν από τα Στενά της Ταϊβάν και από άλλες περιοχές που η Κίνα διεκδικεί παράνομα μέσα από τον περιβόητο Χάρτη των Εννέα Γραμμών. Ό,τι κάνουν οι ΗΠΑ στην περιοχή κάνει δηλαδή και η Γαλλία. Το Παρίσι έχει αρχίσει ήδη να βελτιώνει τις σχέσεις του με το Τόκιο και το Νέο Δελχί. Χώρες που αποτελούν πολύ κρίσιμες για την αμερικανική πολιτική στην Ασία. Μάλιστα, η Γαλλία πρωτοστατεί στη συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Ιαπωνίας για συνεργασία στο κομμάτι κατασκευής υποδομών σε αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας προκειμένου να ανασχέσουν το κινεζικό OBOR.

Όπως αναπτύχθηκε παραπάνω, οι ΗΠΑ και η Γαλλία έχουν κυριολεκτικά σχέσεις παγκόσμιου ενδιαφέροντος, όχι μόνο αυστηρά διμερούς ενδιαφέροντος ή μόνο στα πλαίσια των σχέσεων ΗΠΑ και ΕΕ. Οι ΗΠΑ στον σύγχρονο πολυπολικό κόσμο μπορούν να πετύχουν ρεαλιστικά μόνο έναν στόχο: Να γίνει η Ουάσινγκτον πρώτη μεταξύ ίσων (primus inter pares). Χωρίς τη συνδρομή ισχυρών συμμάχων που έχουν κοινούς ή συμπληρωματικούς στόχους σε παγκόσμιο επίπεδο, οι ΗΠΑ δε θα καταφέρουν να αντιεμτωπίσουν την Κίνα. Είναι επομένως εύλογο, σε κάποιες περιοχές που οι ΗΠΑ επιλέγουν να κάνουν οικονομία δυνάμεων αναφορικά με την άμεση παρουσία τους, να αφήνουν χώρο σε δυνάμεις που δρουν υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων.

Η Μεσόγειος δε θα αφεθεί από τις ΗΠΑ και η Γαλλία είναι η μόνη χώρα στην περιοχή που μπορεί να αναλάβει το ρόλο του κράτους-μοχλού (pivotal state) για χάρη των αμερικανικών συμφερόντων καθώς το Παρίσι λόγω της στρατιωτικής του ισχύος, μπορεί να μειώσει την ανησυχία των ΗΠΑ για το αμυντικό αδιέξοδο της ΕΕ. Η Ελλάδα είναι στη σωστή κατεύθυνση και σε αυτήν πρέπει να παραμείνει δεδομένων και των προβλέψεων που αφορούν τη Γερμανία μετά το 2021 και τις γερμανικές εκλογές, οι οποίες μόνο καλές δεν είναι για το Βερολίνο.

*Αλέξανδρος Δρίβας: Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)

liberal.gr

Βόρεια Μακεδονία: Νέα κυβέρνηση, παλαιά προβλήματα

Από
anixneuseis
-
0

Για μία ακόμη φορά ο Ζόραν Ζάεφ κατάφερε να τα βρει με το αλβανικό κόμμα DUI, σχηματίζοντας νέα κυβέρνηση μετά τις εκλογές του Ιουλίου. Ωστόσο η πλειοψηφία του στη Βουλή είναι ισχνή και εγκυμονεί παγίδες.

Ενθουσιασμό και πολλές ελπίδες είχε τροφοδοτήσει η πρώτη κυβέρνηση συνεργασίας του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SDSM) και του αλβανικού κόμματος “Δημοκρατική Ένωση για την Ενσωμάτωση” (DUI) τον Μάιο του 2017, μετά από τις βουλευτικές εκλογές που έβαζαν τέλος στη δεκαετή κυριαρχία του εθνικιστικού VMRO-DPMNE και του Νίκολα Γκρουέφσκι. Μετά από τρεισήμισι χρόνια, η είδηση ότι τα δύο κόμματα θα συνεργαστούν εκ νέου για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού προκαλεί πλέον ανάμεικτα συναισθήματα, με την απογοήτευση να υπερισχύει έναντι της όποιας αισιοδοξίας.

Η συμφωνία επισφραγίστηκε έναν μήνα μετά τη νίκη των σοσιαλδημοκρατών στις βουλευτικές εκλογές, η οποία όμως δεν συνοδεύθηκε από αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το κόμμα του Ζόραν Ζάεφ κέρδισε 46 έδρες επί συνόλου 120 και, μαζί με τις 15 έδρες του DUI διασφαλίζει πλειοψηφία μόλις μίας έδρας στη Βουλή. Και αυτή δεν είναι η μοναδική ένδειξη ότι η χώρα βαίνει προς μία περίοδο πολιτικής αστάθειας και αβεβαιότητας.

Πολιτική στροφή 180 μοιρών

Ιδιαίτερα δύσκολη αποδείχθηκε η διαπραγμάτευση Ζάεφ-ΑχμέτιΙδιαίτερα δύσκολη αποδείχθηκε η διαπραγμάτευση Ζάεφ-Αχμέτι

Η γενική απογοήτευση με την κυβερνητική πολιτική, αλλά και η έξαρση της πανδημίας του κορωνοϊού, είχαν ως αποτέλεσμα να καταγραφεί η χαμηλότερη συμμετοχή σε εκλογική αναμέτρηση στην ιστορία της χώρας. Έτσι, καθίσταται απολύτως απαραίτητη μία κυβέρνηση συνεργασίας. “Θα συνεχίσουμε να ακολουθούμε μία επιτυχή, ασφαλή και προοδευτική πορεία”, διαβεβαίωσε ο Ζόραν Ζάεφ την Τρίτη, σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον ηγέτη του DUI Αλί Αχμέτι. Από την πλευρά του ο Αχμέτι, πρώην αντάρτης που εκπροσωπεί σήμερα το μεγαλύτερο κομμάτι του αλβανικού πληθυσμού στη Βόρεια Μακεδονία, ανταπέδωσε τις φιλοφρονήσεις, κάνοντας στροφή 180 μοιρών από την προεκλογική ρητορική του, αλλά και από όσα είχαν ακουστεί στον τελευταίο χρόνο της πρώτης κυβέρνησης Ζάεφ.

Η προηγούμενη κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Ζόραν Ζάεφ είχε καταφέρει να προχωρήσει σε ιστορικές συμφωνίες με την Ελλάδα, αλλά και τη Βουλγαρία, αλλάζοντας το όνομα της χώρας και ανοίγοντας τον δρόμο για την πλήρη ένταξη στο ΝΑΤΟ, καθώς και για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Στο εσωτερικό υλοποιήθηκαν κάποιες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες όμως απείχαν πολύ από αυτό που πραγματικά χρειάζεται η χώρα για να εμπεδώσει το κράτος δικαίου και να καταπολεμήσει τη διαφθορά. Μπορεί ο Ζάεφ να κέρδισε διεθνή αναγνώριση ως αναδυόμενος αστέρας της βαλκανικής πολιτικής, αλλά εντός συνόρων βρέθηκε σε συμπληγάδες ανάμεσα στην κριτική των δεξιών που λένε ότι έχουν απωλέσει την εθνική τους ταυτότητα μετά την αλλαγή του ονόματος, αλλά και των φιλελευθέρων που τον επικρίνουν για καθυστερήσεις στην υλοποίηση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων. Σε καθεστώς ακραίας πόλωσης και μη μπορώντας να ισορροπήσει προεκλογικά ανάμεσα στις δύο αντίρροπες δυνάμεις, ο Ζάεφ αποφάσισε να επιτεθεί στο εθνικιστικό αφήγημα της αντιπολίτευσης υπερασπιζόμενος τη συμφωνία για το όνομα, ενώ την ίδια στιγμή επέρριπτε στον κυβερνητικό του εταίρο, το DUI, την ευθύνη για τις ανεπιτυχείς μεταρρυθμίσεις. Το DUI απάντησε με μία δική του εθνικιστική ατζέντα, προβάλλοντας την απαίτηση για “Αλβανό πρωθυπουργό” σε μία μελλοντική κυβέρνηση συνεργασίας.

Περίπλοκος συμβιβασμός

Σημαία του Ζόραν Ζάεφ παραμένει η ενταξιακή προοπτική της χώρας του“Σημαία” του Ζόραν Ζάεφ παραμένει η ενταξιακή προοπτική της χώρας του

Μετά από εβδομάδες επίπονων διαπραγματεύσεων προέκυψε συμβιβασμός, ο οποίος προβλέπει ότι ο Ζάεφ θα ορκιστεί μεν πρωθυπουργός για μία πλήρη θητεία, αλλά θα παραδώσει την πρωθυπουργία στον Αχμέτι 100 ημέρες πριν από τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί για το 2024. Η συμφωνία φαίνεται καλή στη θεωρία, φαίνεται να συμβιβάζει το αναγκαίο με το ωφέλιμο, αφήνει όμως ανοιχτά πολλά ερωτήματα επί του πρακτέου. Η προϊστορία των σχέσεων ανάμεσα στα δύο κόμματα και η μετεκλογική συμφωνία στην οποία κατέληξαν δείχνουν ότι, αργά ή γρήγορα, και οι δύο εταίροι θα αναζητήσουν άλλες, πιο κατάλληλες συμμαχίες εντός του Κοινοβουλίου.

Οι σοσιαλδημοκράτες εκτιμούν ότι το DUI δεν θέλει να στηρίξει πραγματικά μία μεταρρυθμιστική ατζέντα που θα άνοιγε τον δρόμο για πλήρη ένταξη στην ΕΕ. Από την άλλη πλευρά, το DUI βλέπει τον Ζάεφ και το σύνθημά του “Μία κοινωνία για όλους” ως κίνδυνο για την περαιτέρω προώθηση των δικαιωμάτων των Αλβανών, αλλά και για τον δικό του ρόλο ως αυτόκλητου εκφραστή των δικαιωμάτων αυτών. Αν και κανένα σενάριο δεν προβλέπει ακύρωση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, θεωρείται πιθανό ότι η ασυμβατότητα των κυβερνητικών εταίρων και οι μεταξύ τους έριδες θα επιφέρουν το τέλος του κυβερνητικού συνασπισμού. Ίσως μάλιστα αυτό να συμβεί πολύ γρήγορα, πριν από τις προσεχείς δημοτικές εκλογές.

Μπόρις Γκεοργκιγιέφσκι

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Η Τουρκία επαναφέρει το σχέδιο επιχειρήσεων “Suga”, για κατάληψη ελληνικού νησιού-ών;

Από
anixneuseis
-
0

Η Τουρκία επαναφέρει το σχέδιο επιχειρήσεων “Suga”, για κατάληψη ελληνικού νησιού-ών;

Η ειδική στρατιωτική ομάδα βατραχανθρώπων SAT έκανε άσκηση στη Μάλτα τον Ιούλιο του 2020 – Οι ύποπτες δικαστικές «συναλλαγές» του Erdogan με τους εμπνευστές του σχεδίου Suga ξανά στο προσκήνιο
Μία νέα πτυχή στις τουρκικές μεθοδεύσεις έναντι της Ελλάδας αποκαλύπτει το nordicmonitor.com, καθώς αποκαλύπτει ότι η ειδική στρατιωτική ομάδα SAT της Τουρκίας έκανε άσκηση στη Μάλτα τον Ιούλιο του 2020.
Οι δραστηριότητες του τουρκικού ναυτικού και της ακτοφυλακής παραπέμπουν σύμφωνα με την ιστοσελίδα στο σχέδιο Suga, το οποίο είχε προγραμματιστεί το 2003 ως “επιχείρηση ψευδούς σημαίας” για να δημιουργήσει σκόπιμα ένταση με την Ελλάδα για εγχώριους πολιτικούς στόχους της τουρκικής ηγεσίας.
Image
Σύμφωνα με την ανάλυση, οι δραστηριότητες του τουρκικού ναυτικού και της ακτοφυλακής, η εθνικιστική ευφορία στην κάλυψη των τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, τα χαοτικά σχόλια που έγιναν από επικεφαλής τηλεοπτικών δικτύων που ελέγχονται από την κυβέρνηση και οι ανεύθυνες παρατηρήσεις Τούρκων ηγετών μιμούνται το playbook που επινοήθηκε στο σχέδιο Suga.
Αρκετά ενδιαφέρον, επίσης, είναι ότι ο συνταξιούχος αξιωματικός του ναυτικού Ramazan Cem Gürdeniz, ο οποίος καταδικάστηκε για τη σύνταξη του σχεδίου να προκαλέσει την Ελλάδα, και οι συνεργάτες του χτυπούν ανοιχτά τα τύμπανα πολέμου στα τουρκικά τηλεοπτικά δίκτυα αυτές τις μέρες με ανοιχτή υποστήριξη από την κυβέρνηση του Προέδρου Recep Tayyip Erdoğan, αυξάνοντας το φάσμα των συγκρούσεων μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ σε περίπτωση που κάτι πάει λάθος.
Υπενθυμίζεται εδώ ότι τα έγγραφα που σχετίζονται με το σχέδιο Suga ανακαλύφθηκαν σε ναυτική βάση και κατασχέθηκαν σε αστυνομική επιχείρηση στις 6 Δεκεμβρίου 2010, μετά από πληροφορίες ότι αξιωματικοί του ναυτικού διέθεταν εμπιστευτικά έγγραφα στη μονάδα πληροφοριών της ναυτικής διοίκησης του Gölcük.
Η αστυνομία βρήκε ένα μυστικό αρχείο που περιελάμβανε μεγάλο αριθμό εγγράφων με την ένδειξη «εμπιστευτικό» και σκληρούς δίσκους κρυμμένους σε ένα θησαυροφυλάκιο κάτω από το πάτωμα του τμήματος πληροφοριών.
Το σχέδιο Suga ανακαλύφθηκε σε μια μονάδα δίσκου.
Το λεπτομερές σχέδιο Suga με έναν χάρτη πορείας για προετοιμασίες, κατανομές δύναμης, αναθέσεις, συντονισμό και κάλυψη μέσων:
Image 

ΔΕΙΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΔΩ
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το Suga προετοιμάστηκε από τον αρχηγό του Τμήματος Σχεδιασμού Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων, Ramazan Cem Gürdeniz, στις 3 Φεβρουαρίου 2003.
Σύμφωνα με μια έκθεση στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων, εκατοντάδες έγγραφα που βρέθηκαν στον σκληρό δίσκο έδειξαν ότι το σχέδιο είχε πράγματι τεθεί σε εφαρμογή και ότι είχε σημειωθεί σημαντική πρόοδος σε προπαρασκευαστικό στάδιο.

Το σχέδιο περιελάμβανε σε γενικές γραμμές τη δημιουργία σκόπιμου προβλήματος μέσω στρατιωτικών ασκήσεων που θα πραγματοποιούνταν στο Αιγαίο και κλιμάκωση της έντασης που θα έφερνε την Τουρκία στο χείλος του πολέμου με την γείτονά της.
Δεν προέβλεπε μια ανοιχτή σύγκρουση με την Ελλάδα.
Γι ‘αυτό, η τουρκική σημαία θα εμφανιζόταν στα χωρικά ύδατα των ελληνικών νησιών.
«Δραστηριότητες που στοχεύουν στην κλιμάκωση της κρίσης θα πραγματοποιηθούν λαμβάνοντας αποτρεπτικά και προκλητικά μέτρα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο κατά ελληνικών στοιχείων», ανέφερε το σχέδιο.

Το γενικό σχέδιο αργότερα ολοκληρώθηκε με ένα λεπτομερές σχέδιο δράσης, και οι σχεδιαστές υπέβαλαν συγκεκριμένες προτάσεις για τον τρόπο επίτευξης των δηλωμένων στόχων της αποστολής.

Το προτεινόμενο επιχειρησιακό σχέδιο απαριθμούσε τρεις υποενότητες – το προπαρασκευαστικό στάδιο, το στάδιο διαμόρφωσης του λειτουργικού περιβάλλοντος και ένα τελικό στάδιο δράσης – ως λίστα υποχρεώσεων με στόχο τη δημιουργία μικρών συγκρούσεων προκειμένου να κλιμακωθεί σταδιακά η ένταση για να αναγκάσει την τουρκική κυβέρνηση να κηρύξει περιορισμένη στρατιωτική κινητοποίηση σε τμήματα της Τουρκίας κατά μήκος των ακτών του Αιγαίου και της περιοχής του Μαρμαρά, συμπεριλαμβανομένης της Κωνσταντινούπολης.

Στο προπαρασκευαστικό στάδιο, οι σχεδιαστές συμβούλευαν τη στελέχωση βασικών θέσεων του τουρκικού στρατού με πιστούς άνδρες κατά τη διάρκεια της περιόδου των προαγωγών στο στρατό.
Ήθελαν να διασφαλίσουν ότι οι Τούρκοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι που ενδέχεται να αντιταχθούν στο σχέδιο θα απομακρυνθούν και θα αντικατασταθούν από νεοεθνικιστές.

Συμβούλευαν επίσης την τοποθέτηση συνταξιούχων στρατιωτικών στη γραφειοκρατία και σε πολιτικές θέσεις.
Επιπλέον, μέρη κοντά στα ελληνικά νησιά θα αναγνωριστούν ως νέες περιοχές για τη διεξαγωγή στρατιωτικών ασκήσεων προκειμένου να συμβάλουν στην αύξηση των εντάσεων.
Όσον αφορά τη διαδικασία διαμόρφωσης του επιχειρησιακού περιβάλλοντος ώστε ο στρατός να κινηθεί μετά τις απαραίτητες προετοιμασίες, το σχέδιο Suga περιελάμβανε τις ακόλουθες συστάσεις: Συνέδρια, σεμινάρια, συμπόσια κ.λπ., θα οργανώνονταν στον τομέα του ναυτικού δικαίου προκειμένου να ενημερωθεί το κοινό και να επιστήσει την προσοχή στα προβλήματα του Αιγαίου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, περιστατικά παρεμβάσεων της Ελλάδας στις τουρκικές θαλάσσιες και αεροπορικές μεταφορές, όλα τα είδη ειδήσεων για την Ελλάδα και το Αιγαίο θα καλυφθούν στα μέσα ενημέρωσης για να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες για την Ελλάδα και τακτική εκπαίδευση που θα πραγματοποιηθεί στο Αιγαίο.

Στη φάση δράσης του Suga, οι σχεδιαστές συνέταξαν επιχειρησιακά σχέδια που στοχεύουν όλες τις ελληνικές δραστηριότητες σε περιοχές που ονομάζονται EGAYDAAK –Egemenliği Anlaşmalarla Yunanistan’a Devredilmemiş Ada, Adacık ve Kayalıklar ή νησιά, νησίδες και βραχώδεις νησίδες, η κυριαρχία των οποίων δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα βάσει συνθηκών – όπου η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το σχέδιο Suga είχε εκτελεστεί εν μέρει:
Image
Image
Το σχέδιο δράσης ανέφερε τη χρήση Τούρκων ψαράδων ως πιόνια και παρότρυνε τη χρήση καταναγκαστικών μέτρων εναντίον Ελλήνων ψαράδων.
Η αμφισβητούμενη περιοχή, μια έκταση 12 μιλίων γύρω από τα ελληνικά νησιά, σκόπιμα θα χρησιμοποιηθεί ως διαδρομές διέλευσης όχι μόνο από το τουρκικό ναυτικό αλλά και από ελικόπτερα.
Η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει χωρικά ύδατα 12 μιλίων για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και υποστήριξε την άποψη ότι τα νησιά μπορούν να έχουν μόνο έξι μίλια χωρικών υδάτων.
Τα ελληνικά σκάφη θα παρακολουθούνταν από την τουρκική ακτοφυλακή.
Στο τελευταίο σημείο, οι σχεδιαστές κατέστησαν σαφές ότι όταν δόθηκε η παραγγελία, θα γίνονταν σκόπιμες δραστηριότητες για την κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.
Όσον αφορά την κατανομή των καθηκόντων, τέσσερις στρατιωτικές μονάδες εξουσιοδοτήθηκαν να αναλάβουν δράση για την εκτέλεση του σχεδίου Suga.
Η ναυτική μονάδα του Gölcük είχε αναλάβει τον εντοπισμό αξιωματικών που ήταν οι «σωστοί» υποψήφιοι για την εφαρμογή του σχεδίου και απομάκρυνση αξιωματικών κατά τη διάρκεια προαγωγών που ενδέχεται να παρουσιάσουν εμπόδια, καθώς και την παρακολούθηση ελληνικών δραστηριοτήτων στη θάλασσα κατά την προπαρασκευαστική φάση.
Για να συμβάλει στη διαδικασία διαμόρφωσης του επιχειρησιακού περιβάλλοντος για το σχέδιο Suga, η μονάδα Gölcük θα έστελνε όλες τις αναφορές, νέα και πληροφορίες στην Διοίκηση Δυνάμεων Suga, με την εντολή να τα διαρρέει στα μέσα ενημέρωσης για να βοηθήσει στη διαμόρφωση της αντίληψης του κοινού.
Επίσης, το στάδιο της δράσης, θα ζητούνταν από το Gölcük να αναλάβει δράση όταν η Ελλάδα διεξήγαγε τις στρατιωτικές ασκήσεις Παρμενίων.
Αυτή η δράση περιελάμβανε παρενόχληση σε ελληνικά πλοία και σκάφη, προκειμένου να κλιμακωθεί σκόπιμα η ένταση και να εφαρμοστούν τα μέτρα.
Η μονάδα της Άγκυρας στο σχέδιο Suga είχε την εντολή να εργάζεται ως ο κύριος συντονιστής μεταξύ των μονάδων Gölcük, Izmir και Istanbul που λειτουργούν υπό τη διοίκηση δυνάμεων Suga και να διασφαλίζει τη ροή πληροφοριών και αναφορών.
Ήταν επίσης επιφορτισμένη με τη λειτουργία της υψηλής τεχνολογίας, το συντονισμό προαγωγών και αναθέσεων, την ενημέρωση σχεδίων όταν είναι απαραίτητο και την ανάπτυξη έκτακτων αναγκών.
Η μονάδα της Άγκυρας θα ενισχύσει την ένταση μεταξύ των δύο χωρών, θα διαρρεύσει πληροφορίες στα μέσα ενημέρωσης για να ευαισθητοποιήσει το κοινό και να ξεκινήσει ενέργειες για να αναγκάσει την κυβέρνηση να ανταποκριθεί, όπως η έκδοση ειδοποιήσεων προς την Ελλάδα.
Οι εντολές των μονάδων της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης ήταν παρόμοιες με εκείνες που δόθηκαν στη μονάδα Gölcük με την εξαίρεση ότι και οι δύο διατάχθηκαν να έχουν εφοδιαστικό ρόλο στο Gölcük κατά προτεραιότητα.
Σύμφωνα με το nordicmonitor.gr, αν και το σχέδιο εγκρίθηκε από τον Ναύαρχο Örnek, δεν αποτελούσε μέρος της αλυσίδας διοίκησης και σίγουρα δεν είχε εγκριθεί από τον τότε Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατηγό Hilmi Özkök.
Κατά την κατάθεση του στο 4ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης στις 3 Νοεμβρίου 2014 ως μάρτυρας κατά τη δίκη υπόπτων που συνέταξαν το σχέδιο Suga, ο Özkök είπε ότι δεν είχε ακούσει ποτέ για το σχέδιο όταν υπηρετούσε ως ανώτερος διοικητής των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.
Με βάση νέα ευρήματα, οι Τούρκοι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η στρατιωτική ομάδα είχε θέσει πραγματικά το σχέδιο Suga σε εφαρμογή, δημιούργησε ομάδες εργασίας για να τελειοποιήσει το σχέδιο και είχε συναντήσεις για την παρακολούθηση της προόδου του.
Όπως προτάθηκε στο σχέδιο, πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις με Τούρκους ψαράδες για να συμμετέχουν στο σχέδιο να προκαλέσουν την Ελλάδα, η διάρκεια των στρατιωτικών ασκήσεων στο Αιγαίο επεκτάθηκε και έγιναν προετοιμασίες για να φανεί ότι η Τουρκία θα ξεκινήσει μια αμφίβια επίθεση κατά των ελληνικών νησιών.
Η ομάδα συζήτησε επίσης τα πιθανά νομικά προβλήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν κατά την εκτέλεση του σχεδίου και υιοθέτησαν αντίμετρα, εάν τα πράγματα ξέφευγαν από τον έλεγχο.
Image
Βέβαια, οι ύποπτοι που συνέταξαν το σχέδιο Suga καταδικάστηκαν αργότερα ως μέρος της δίκης του Sledgehammer, από το 13ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης.
Οι καταδίκες επιβεβαιώθηκαν από το 9ο τμήμα του Ανώτατου Εφετείου στις 9 Οκτωβρίου 2013, το οποίο επαλήθευσε την αυθεντικότητα του σχεδίου Suga.
Ωστόσο, ο Πρόεδρος Erdogan φέρεται να έκανε μια μυστική συμφωνία με τους νεοεθνικιστές μετά τις έρευνες διαφθοράς του Δεκεμβρίου 2013 που ενοχοποίησαν αυτόν και τα μέλη της οικογένειάς του.
Σε αντάλλαγμα για την δική του απαλλαγή, ο Erdogan ενορχήστρωσε την απελευθέρωση των καταδικασμένων αξιωματικών και τους εξασφάλισε δίκη με το προκαθορισμένο αποτέλεσμα της απαλλαγής.
Το συντριπτικό σύνολο αποδεικτικών στοιχείων όσον αφορά τα κατασχεθέντα μυστικά έγγραφα, τις δηλώσεις, τα τηλεοπτικά δελτία, τις ηχογραφήσεις, τα δακτυλικά αποτυπώματα, τους μάρτυρες και τις ύποπτες μαρτυρίες και εκθέσεις έρευνας εξαφανίστηκαν.
Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, η υπόθεση κηρύχθηκε ψευδής όταν στην πραγματικότητα εξέθεσε τις ύποπτες συναλλαγές στον στρατό.
Ο Gürdeniz, ο συγγραφέας του σχεδίου Suga, αναγκάστηκε να συνταξιοδοτηθεί τον Αύγουστο του 2012 μετά τη σύλληψή του τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους.
Είναι ένας από τους καταδικασμένους κακοποιούς που απελευθερώθηκαν από την κυβέρνηση Erdogan.
Εμφανίζεται μάλιστα στα φιλοκυβερνητικά δίκτυα αυτές τις μέρες, κηρύττοντας μια χαοτική γραμμή και προωθώντας την ιδέα ότι η Τουρκία πρέπει να συγκρουστεί στρατιωτικά με την Ελλάδα.
Εν τω μεταξύ, κινήσεις παρόμοιες με αυτές που αναφέρονται στο σχέδιο Suga γίνονταν από την Τουρκία, υποδηλώνοντας ότι η Τουρκία είχε πράγματι επανεξετάσει και ενημερώσει το σχέδιο για την επίτευξη των πολιτικών στόχων που επιδιώκουν τόσο οι Ισλαμιστές του Erdogan όσο και οι νεοεθνικιστές, οι οποίοι διευθύνουν από κοινού Τουρκικό στρατό, αστυνομία και υπηρεσίες πληροφοριών στη σημερινή Τουρκία.

www.bankingnews.gr

O Joe Biden ως ο μεγαλύτερος υπερασπιστής των Κούρδων που πέρασε από τον Λευκό Οίκο-Οι κρίσιμοι ρόλοι που κατείχε για την επίλυση του Κουρδικού

Από
anixneuseis
-
0
Aykan Erdemir* και   Philip Kowalski**
The National Interest.
«Δεν μου αρέσουν οι Κούρδοι», δήλωσε ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με τον πρώην σύμβουλο εθνικής ασφάλειας Τζον Μπόλτον. Δύο φορές μέχρι στιγμής, ο Τραμπ διέταξε την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη βορειοανατολική Συρία, αφήνοντας τους Σύρους Κούρδους συμμάχους της Ουάσινγκτον να φροντίσουν τους εαυτούς τους, παρά τις βαριές θυσίες που έκαναν κατά την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αν διεξαχθούν εκλογές σήμερα, οι ψηφοφόροι πιθανότατα θα αντικαταστήσουν τον Τραμπ με τον πιο φιλοκουρδικό πολιτικό που έχει υπάρξει ποτέ στον Λευκό Οίκο. Κατά τη διάρκεια δεκαπέντε ετών ως κορυφαίος Δημοκράτης στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας -συμπεριλαμβανομένων δύο θητειών ως πρόεδρος- ο Joe Biden έδειξε μια ιδιαίτερη ανησυχία για τους Κούρδους, ειδικά εκείνων στο Ιράκ, μια χώρα που επισκέφθηκε είκοσι τέσσερις φορές ως αντιπρόεδρος. Ένας Κούρδος-Αμερικανός ακτιβιστής έχει γράψει: «Εάν οι Κούρδοι είναι η ανησυχία σας, ο Biden θα γίνει καλός πρόεδρος».

Οι Κούρδοι είναι σίγουρα μια ανησυχία για την τουρκική κυβέρνηση, η οποία έχει περάσει δεκαετίες πολεμώντας μια εξέγερση υπό την ηγεσία του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ), το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες χαρακτηρίζουν ως ξένη τρομοκρατική οργάνωση. Παρόλο που ο Biden αποκάλεσε το ΡΚΚ “τρομοκρατική ομάδα” και το συνέκρινε με το Ισλαμικό Κράτος, η κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τα πιστά μέσα ενημέρωσης του απάντησαν με ένα μείγμα εχθρότητας και παράνοιας, συμπεριλαμβανομένων αβάσιμων κατηγοριών το 2016 ότι ο Biden είναι υπέρμαχος των “ακαδημαϊκών που αγαπούν το ΡΚΚ”.

Αυτός ο συνδυασμός θεωριών συνωμοσίας και εκστρατειών δυσφήμησης είναι συνήθης για τον Ερντογάν, ωστόσο καταδεικνύει ότι η ανησυχία του Μπάιντεν για τους Κούρδους θα έχει συνέπειες για την εξωτερική πολιτική του. Αν και ο Τζόναθαν Γκάιερ της Αμερικανικής Προοπτικής έχει επικρίνει την εξωτερική πολιτική του Biden για το γεγονός ότι είναι μια «κενή πλάκα, πάνω στην οποία συχνά συγκρουόμενοι σύμβουλοι από το ίδρυμα εθνικής ασφάλειας θα προβάλλουν πραγματικές πολιτικές», οι κουρδικές πολιτικές του Biden έχουν τη δυνατότητα να σταθούν ως σαφείς και αξιόπιστες. Εάν και όταν αναλάβει τα καθήκοντά του ο Biden, η ανησυχία του για τους Κούρδους θα δοκιμαστεί καθώς θα συγκρουστεί με την Τουρκία, τη Συρία, το Ιράν και το Ιράκ, τα οποία όχι μόνο έχουν σημαντικούς κουρδικούς πληθυσμούς και ιστορικό εσωτερικής σύγκρουσης, αλλά και παγιωμένους φόβους για κουρδική αυτονομία ή κρατική υπόσταση.

Αν και ο Biden ήταν ενθουσιώδης υποστηρικτής της εισβολής του 2003 στο Ιράκ, καταψήφισε τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, μια σύγκρουση που είπε ότι θα ήταν ένα “τρομερό λάθος που αυτή η χώρα θα μετάνιωνε για τις επόμενες δεκαετίες”. Ακόμα, ήρθε να μετανιώσει αυτό που αντιλήφθηκε ως απροθυμία του Προέδρου George H.W. Bush εκδιώκοντας τον Σαντάμ Χουσεΐν από την εξουσία, δυσφημώντας την «παράξενη ανησυχία του για διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ» και επιτρέποντας στον ιρακινό ισχυρό άνδρα να ξανακατακτήσει τις μη σουνιτικές αραβικές περιοχές της χώρας, που οδηγούν στη «σφαγή των δεκάδων χιλιάδων Κούρδων και σιιτών.»

Η ανησυχία του Biden για τους Κούρδους ήταν ένα από τα βασικά επιχειρήματα που παρείχε για την ψήφο του, που επέτρεψε  την εισβολή στο Ιράκ, η οποία παρείχε σημαντική ευθύνη και στις δύο εκστρατείες του για το χρίσμα των Δημοκρατικών. Στο πάτωμα της Γερουσίας, υπενθύμισε στους ακροατές ότι ο Σαντάμ “έχει καταπιέσει βάναυσα ιρακινούς πολίτες- τους Κούρδους στο Βορρά, στη συνέχεια τους Σιίτες στο νότο, και στη συνέχεια τους Κούρδους και πάλι.” Ο Biden ανησυχούσε επίσης ότι αν ο Σαντάμ «έπαιρνε στα χέρια του πυρηνικά όπλα» «θα μπορούσε να τροφοδοτήσει έναν νέο σπασμό επιθετικότητας εναντίον των γειτόνων του ή των Κούρδων με την εσφαλμένη πεποίθηση ότι θα αποθαρρύνονται». Αν και ο Biden ήθελε να προστατεύσει τους Κούρδους από την οργή του Σαντάμ, ανησυχούσε επίσης για το ενδεχόμενο χάος που θα μπορούσε να φέρει η πτώση του Ιρακινού ισχυρού άνδρα, το οποίο με τη σειρά του θα «καλούσε τους Κούρδους να καταλάβουν πολύτιμα κοιτάσματα πετρελαίου, με τους Τούρκους να διασχίσουν τα σύνορα σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν την εμφάνιση κουρδικού κράτους”.

Η ισχυρότερη επίδειξη υποστήριξης του Biden για τις ιρακινές κουρδικές φιλοδοξίες ήρθε το Δεκέμβριο του 2002, όταν ο γερουσιαστής επισκέφθηκε την περιοχή με τον συνάδελφό του γερουσιαστή Τσακ Χάγκελ. Διασχίζοντας το Ιρακινό Κουρδιστάν από τα τουρκικά σύνορα, η περιοδεία του Biden κορυφώθηκε με μια ομιλία που απευθυνόταν στο Κοινοβούλιο του Κουρδιστάν στο Ερμπίλ, όπου μετά από θερμή υποδοχή, οι ντόπιοι του είπαν, “αυτό που μαθαίνει κάθε Κουρδικό παιδί είναι: Τα βουνά είναι ο μοναδικός μας φίλος”. Ο Biden, ο οποίος είδε το Ιρακινό Κουρδιστάν ως “την Πολωνία της Μέσης Ανατολής”, δεσμεύθηκε για τη στήριξη της Ουάσινγκτον προς την Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG), αναφέροντας ότι “τα βουνά δεν είναι οι μόνοι φίλοι σας”.

Ενώ το Βόρειο Ιράκ επωφελήθηκε από την αλλαγή καθεστώτος, η υπόλοιπη χώρα έπεσε στο χάος, επιβεβαιώνοντας τους φόβους του Biden. Ο πόλεμος έγινε όλο και πιο αντιδημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο η απόσυρση θα κινδύνευε να παραδώσει το Ιράκ σε σουνίτες εξτρεμιστές ευθυγραμμισμένους με την Αλ Κάιντα. Μαζί με τη Λέσλι Γκελμπ, ομότιμη πρόεδρο του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, ο Biden πρότεινε την μεταβίβαση της εξουσίας σε τρεις περιφερειακές κυβερνήσεις — σουνίτες Άραβες, Σιίτες Άραβες και Κούρδοι. Ο Biden πλαισίωσε το σχέδιό του ως αποδοχή της realpolitik, υποστηρίζοντας ότι το “Ιρακινό Σύνταγμα, στην πραγματικότητα, προβλέπει ήδη μια ομοσπονδιακή δομή και μια διαδικασία για τις επαρχίες να συνδυαστούν σε περιφερειακές κυβερνήσεις” και την περαιτέρω άποψη ότι τα πράγματα “ήδη κατευθύνονται προς τη διχοτόμηση: όλο και περισσότερο, κάθε κοινότητα υποστηρίζει τον φεντεραλισμό, έστω και ως έσχατη λύση.” Μία από τις δικαιολογίες του Μπάιντεν και του Γκελμπ για αυτόν τον τύπο φεντεραλισμού ήταν ότι «οι Κούρδοι δεν θα εγκαταλείψουν την 15χρονη αυτονομία τους», γεγονός που απέκλεισε οποιαδήποτε επιστροφή σε μια συγκεντρωτική κυβέρνηση.

Τον Σεπτέμβριο του 2007, ενώ ο Biden ήταν υποψήφιος για πρόεδρος, η Γερουσία ψήφισε 75-23 για να εκφράσει την έγκρισή του για το σχέδιό του να ομοσπονδοποιηθεί το Ιράκ. Ο Biden και ο Gelb απώθησαν τις κατηγορίες ότι επιδίωξαν να διχοτομήσει το Ιράκ, επισημαίνοντας παράλληλα τη Βοσνία ως παράδειγμα για το πώς ο φεντεραλισμός θα μπορούσε να επιτρέψει μια ειρηνευτική συμφωνία. Οι δύο προέβλεψαν, «Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να θέσουν αυτήν την ιδέα φεντεραλισμού στο δρόμο, δεν θα έχουμε καμία πιθανότητα για μια πολιτική τακτοποίηση στο Ιράκ και, χωρίς αυτήν, καμία πιθανότητα για την αναχώρηση του Ιράκ χωρίς να αφήσουμε το χάος πίσω.» Η έγκριση της Γερουσίας, αν και ήταν καθαρά συμβολική, θα αποδεικνυόταν το σήμα υψηλού επιπέδου του σχεδίου Biden-Gelb. Ο Biden εγκατέλειψε την κούρσα για το χρίσμα των Δημοκρατικών μετά τις ομάδες της Αϊόβα και, αφού ο Μπαράκ Ομπάμα τον επέλεξε ως υποψήφιο σύντροφο, υιοθέτησε την έκκληση του Ομπάμα για ταχεία αποχώρηση από το Ιράκ.

Ως πρόεδρος, ο Ομπάμα χρησιμοποίησε τον Biden για να επιβλέψει την πολιτική της κυβέρνησης στο Ιράκ. Σύμφωνα με τον Τζέιμς Τζέφρι, πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Βαγδάτη μεταξύ 2010 και 2012, ο Biden επισκέφθηκε το Ιράκ είκοσι τέσσερις φορές, ενώ άνοιξε το δρόμο για την αποχώρηση των ΗΠΑ. Ο αντιπρόεδρος είχε επίσης εβδομαδιαίες τηλεφωνικές κλήσεις με βασικά ιρακινά πολιτικά πρόσωπα. Ο Jeffrey υποστηρίζει, “συχνά αισθάνθηκε πως ο αντιπρόεδρος ήταν ο σαν ένας ιρακινός αξιωματικός.” Ο Biden είχε πραγματικό ενθουσιασμό για το Ιράκ, ενώ ο Ομπάμα άφησε την εντύπωση ότι δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με τη χώρα.

Ο Τζέφρι, ο οποίος τώρα υπηρετεί ως ειδικός απεσταλμένος της κυβέρνησης Τραμπ για τη Συρία, πιστώνει τον Biden για την επένδυση στην προσωπική διάσταση της διπλωματίας. “Ενώ η σχέση του με τον [Ιρακινό Πρωθυπουργό Nouri al-Maliki] ήταν συχνά βραχώδης”, έγραψε ο Jeffrey, “ανέπτυξε πολύ θερμές σχέσεις με τους Κούρδους, συμπεριλαμβανομένου του πρώην Ιρακινού Προέδρου Τζαλάλ Ταλαμπάνι και του Προέδρου της KRG Μασούντ Μπαρζάνι”. Η φιλία μεταξύ Biden και Barzani πηγαίνει πίσω σχεδόν είκοσι χρόνια.

Ενώ η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους αποκάλυψε τους κινδύνους μιας αποχώρησης, ο Τζέφρι περιγράφει τον Biden ως μια φωνή αυτοσυγκράτησης που εκτίμησε την αξία της διατήρησης τουλάχιστον αρκετών χιλιάδων αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ. Ωστόσο, ο Ομπάμα διασφάλισε ότι κανένα στρατεύματα δεν θα έμενε πίσω.

Μόλις το Ισλαμικό Κράτος έγινε απειλή που ο Ομπάμα δεν μπορούσε να αγνοήσει, η κυβέρνηση καθιέρωσε ισχυρούς στρατιωτικούς δεσμούς τόσο με την KRG στο Ιράκ όσο και με τις Υπό κουρδική ηγεσία Μονάδες Προστασίας του Λαού (GPJ) στη Συρία. Αυτή η αλληλεπίδραση με τους Κούρδους της Συρίας σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή για τον Biden, ο οποίος είχε ασχοληθεί με τους Κούρδους σχεδόν αποκλειστικά σε ιρακινό πλαίσιο. Σύντομα, η σχέση των ΗΠΑ με τις Μονάδες Προστασίας του Λαού θα εξασφάλιζε ότι ο Biden θα έπρεπε επίσης να υπολογίζει τις τουρκοκουρδικές εντάσεις.

Παρά την προσωπική του σχέση με τον Πρόεδρο της KRG Μπαρζάνι, ο Biden δεν παρείχε ποτέ στήριξη στην εκστρατεία του Μπαρζάνι για ανεξαρτησία της KRG από το Ιράκ.

Στη Συρία, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), μια πολυεθνική δύναμη που συγκεντρώνει τις υπό κουρδική ηγεσία Μονάδες Προστασίας του Λαού, τους Άραβες, τους Σύριους, τους Χαλδάντες Χριστιανούς, και τους Γιαζίντι, παρείχαν τις κύριες επίγειες δυνάμεις στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν αεροπορική δύναμη και άλλες δυνατότητες υψηλών προδιαγραφών. Παρά τη σημασία των SDF υπό την ηγεσία του GPJ για τον συνασπισμό κατά του Ισλαμικού Κράτους, ο Biden φιλοξένησε τους τουρκικούς φόβους για την αυτονομία των Κούρδων της Συρίας, προειδοποιώντας τις Μονάδες Προστασίας του Λαού να αποφύγουν τη δημιουργία ενός «ξεχωριστού θύλακα στα Συρο-τουρκικά σύνορα» και προτρέποντάς τις να αποσυρθούν στα ανατολικά του Ευφράτη. Αν δεν το έπρατταν αυτό θα κινδύνευαν με διακοπή της αμερικανικής βοήθειας. Από την άλλη πλευρά, ο Biden αρνήθηκε να αποκαλέσει τις Μονάδες Προστασίας του Λαού τρομοκρατική οργάνωση λόγω των δεσμών της με το ΡΚΚ, προς μεγάλη απογοήτευση της Τουρκίας. Η Άγκυρα δυσανασχετεί επίσης με την παρατήρηση του Biden το 2014 ότι η Τουρκία και άλλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ «έριξαν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και δεκάδες, χιλιάδες τόνους όπλων σε όποιον πολεμούσε εναντίον του Άσαντ», συμπεριλαμβανομένων των σουνιτών του τζιχάντ.

Αυτό ήταν περισσότερο από αρκετό για να πείσει την κυβέρνηση του Ερντογάν ότι ο Μπάιντεν ήταν απαράδεκτα φιλοκουρδικός και συνεπώς αντιτουρκικός. Η Άγκυρα είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα όταν ο Ομπάμα επέλεξε τον Biden ως υποψήφιο σύντροφό του το 2008. Τουρκικά ΜΜΕ χαρακτήρισαν τον Biden “εχθρό της Τουρκίας”, όχι μόνο επειδή είναι φιλοκουρδικός αλλά και φιλέλληνας με ισχυρές δηλώσεις υπέρ των Αρμενίων, αναφερόμενος σε αυτόν ως “τον απρεπή γερουσιαστή”. Το 2016, τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ της Τουρκίας πρόσθεσαν την κατηγορία ότι ο Biden ήταν υπέρμαχος των “ακαδημαϊκών που αγαπούν το ΡΚΚ”, ένας αβάσιμος ισχυρισμός που δείχνει κυρίως το είδος της τακτικής επίχρισμα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση Ερντογάν ακόμη και εναντίον ηγετών των συναδέλφων κρατών μελών του ΝΑΤΟ.

Αντίθετα, ο Biden παρέμεινε σε πολύ καλές σχέσεις με τον Μασούντ Μπαρζάνι και την KRG, την οποία ο ίδιος και ο Ομπάμα φιλοξένησαν στον Λευκό Οίκο το 2015. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου ταξιδιού του Biden στο εξωτερικό ως αντιπρόεδρος, ο Μπαρζάνι αναφέρθηκε σε αυτόν ως “φίλο του κουρδικού έθνους” όταν συναντήθηκαν στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός.

Τhe Trump Interregnum

Τα όρια της υποστήριξης της Ουάσινγκτον στο KRG έγιναν εμφανή όταν η Βαγδάτη ξεκίνησε μια σύντομη στρατιωτική επίθεση για να εκδικηθεί την απόφαση του Μπαρζάνι, ο οποίος ήθελε να διεξαγάγει δημοψήφισμα για την κουρδική ανεξαρτησία από το Ιράκ. Ο Μπάιντεν δεν επέκρινε την παθητικότητα της κυβέρνησης Τραμπ, αν και αυτό μπορεί να αντικατοπτρίζει μόνο την παράδοση των πρώην προέδρων και των αντιπροέδρων που παραμένουν ως επί το πλείστον σιωπηλοί σε πολιτικά θέματα.
Ωστόσο, στα τέλη του 2017, ο Μπάιντεν σχολίασε ότι εύχεται οι Ηνωμένες Πολιτείες «να μπορούσαν να έχουν κάνει περισσότερα για τους Κούρδους». Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν έκανε περισσότερα ως αντιπρόεδρος, απάντησε «Τουρκία». Αυτό αντικατοπτρίζει την προειδοποίησή του το 2007 στους Ιρακινούς Κούρδους ηγέτες να μην επιδιώξουν την ανεξαρτησία, καθώς «Θα σας φάνε ζωντανούς οι Τούρκοι και οι Ιρανοί που θα σας επιτεθούν, θα υπάρξει ένας ολοκληρωτικός πόλεμος».

Ο Μπάιντεν προσέφερε περισσότερη υποστήριξη στους κουρδούς εταίρους της Αμερικής τον Οκτώβριο του 2019, όταν η απόσυρση του αμερικανικού στρατού από τον Τραμπ από τμήματα των βόρειων συνόρων της Συρίας έδωσε στην Τουρκία και στους συριακούς ισλαμιστές αντιπροσώπους της ένα πράσινο φως για να ξεκινήσει μια επίθεση εναντίον του SDF. Ο Μπάιντεν έγραψε ότι ο Τραμπ “πούλησε τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις – τους θαρραλέους Κούρδους και τους Άραβες που πολεμούσαν μαζί μας για να συντρίψουν το χαλιφάτο του ISIS – και πρόδωσε έναν βασικό τοπικό σύμμαχο στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας”. Ο Antony Blinken, ανώτερος σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής για την προεδρική εκστρατεία του Μπάιντεν, εξέφρασε επίσης τη θλίψη του για την έλλειψη αμερικανικής παρουσίας στη Συρία και την εγκατάλειψη των Κούρδων.

The other Kurds

Ενώ ο Μπάιντεν υποστηρίζει σαφώς εκείνους τους Κούρδους που υπήρξαν εταίροι της Ουάσιγκτον με την πάροδο των ετών, οι δημόσιες παρατηρήσεις του δεν δείχνουν ότι έχει αντιμετωπίσει το δίλημμα των Κούρδων ως λαού, χωρισμένο γεωγραφικά μεταξύ τεσσάρων κυρίαρχων κρατών και πολιτικά ανάμεσα σε ένα ευρύ φάσμα αλληλοσυνδεόμενων φατριών. Υπό αυτήν την έννοια, το μεγαλύτερο τυφλό σημείο του Μπάιντεν αφορά τους Κούρδους του Ιράν.

Ο Μπάιντεν δεν μίλησε ποτέ για την υπεράσπισή τους παρά την καταπίεση της Τεχεράνης. H μόνη φορά που η κυβέρνηση Ομπάμα αντιμετώπισε ένα ιρανικό-κουρδικό ζήτημα ήταν το 2009 όταν ονόμασε το αντι-καθεστώς Free Life Party of Kurdistan (PJAK), θυγατρική του PKK, ως τρομοκρατική οργάνωση. Δεδομένης της προηγούμενης υποστήριξής του για τον φεντεραλισμό στο Ιράκ, ο Μπάιντεν μπορεί να συμπαθεί τον κουρδικό πληθυσμό του Ιράν, του οποίου τα πολιτικά κόμματα υποστηρίζουν συντριπτικά τον φεντεραλισμό στο Ιράν. Ωστόσο, οποιαδήποτε υποστήριξη προς τους Ιρανούς Κούρδους ή τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Ιράν ευρύτερα, μπορεί να εξαρτάται από την σταθερότητα της δέσμευσης του Μπάιντεν να αντιστρέψει τη στρατηγική μέγιστης πίεσης του Τραμπ και να επανέλθει στην ”πυρηνική” συμφωνία του 2015.

Ομοίως, εάν ο Μπάιντεν είναι αποφασισμένος να υποστηρίξει τις τουρκικές, συριακές και ιρακινές κουρδικές κοινότητες, θα πρέπει να πλοηγηθεί στις περίπλοκες σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα και τη Βαγδάτη, μαζί με ένα εχθρικό καθεστώς στη Δαμασκό. Για να πετύχει, ο Μπάιντεν θα έπρεπε να πείσει την Άγκυρα και τη Βαγδάτη να τον αντιληφθούν ως εταίρο ικανό να βοηθήσει με τα αντίστοιχα κουρδικά προβλήματά τους σε αντίθεση με έναν ύποπτο Κουρδόφιλο που πρέπει να συγκρατηθεί μέχρι το τέλος της θητείας του. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο, ιδίως δεδομένης της αντιδράσεως της τουρκικής κυβέρνησης σε οτιδήποτε θεωρεί ότι ενισχύει την ιδέα της κουρδικής αυτοδιοίκησης στην περιοχή. Τελικά, η πραγματική δοκιμασία των φιλοκουρδικών συναισθημάτων του Μπάιντεν θα είναι εάν η ανάγκη διατήρησης της ρεαλιστικής συνεργασίας με την Άγκυρα και τη Βαγδάτη θα τον αναγκάσει τελικά να μετριάσει τη δέσμευσή του στους Κούρδους ότι τα βουνά δεν είναι οι μόνοι φίλοι τους.

*Aykan Erdemir is a former member of the Turkish parliament and senior director of the Turkey program at the Foundation for Defense of Democracies. @aykan_erdemir

**Philip Kowalski is a research associate of the Turkey program at the Foundation for Defense of Democracies. @philip_kowalski

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

infognomonpolitics.gr

Ο Επιτάφιος της Κυπριακής ΑΟΖ: Άραγε, για ποιό λόγο πήγε εκτάκτως στη Λευκωσία ο κ.Δένδιας;

Από
anixneuseis
-
1
Hellas Journal

Ελληνικά πολεμικά πλοία στο Αιγαίο Πέλαγος. Φωτογραφία υπουργείο Άμυνας Ελλάδος

Η αθηναϊκή εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ έγραψε πρόσφατα:

«Σε αλλαγή στρατηγικής έχει περάσει η ελληνική διπλωματία, μετά την υπογραφή δύο συμφωνιών οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, με την Ιταλία και με την Αίγυπτο. Αυτή η αλλαγή σελίδας από την Αθήνα αναμένεται να συνεχιστεί με επιδίωξη συμφωνίας με την Αλβανία, που είναι από τους πρώτους στόχους στη λίστα.»

Δηλαδή η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ετοιμάζεται να θάψει το όνειρο του Τάσσου Παπαδόπουλου για μια Ένωση των θαλασσών μας, μια και η άλλη Ένωση δεν υπάρχει πλέον ούτε στα όνειρα της παράνομης ΕΟΚΑ Β’. Αντί η ελληνική κυβέρνηση να ανακοινώσει ότι ήρθε η ώρα της οριοθέτησης με την Κύπρο, δηλώνει ότι η επόμενη οριοθέτηση ΑΟΖ θα αφορά την Αλβανία!

Η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη από τα πρώτα του βήματα μου έδωσε την εντύπωση ότι θα εκπροσωπούσε κάτι διαφορετικό και φρέσκο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αλλά η στάση του στο Κυπριακό με έχει οδηγήσει σε δεύτερες σκέψεις. Βέβαια δεν θα είναι ο πρώτος Έλληνας πολιτικός.

  • Πριν από αυτόν υπήρξαν η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Κώστας Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου, που πολέμησαν μετά μανίας τις προσπάθειες του Κύπριου ηγέτη για την ανακήρυξη ΑΟΖ. Το τραγικό είναι ότι ο κύριος αντίπαλος τους ήταν η ΑΟΖ και όχι ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όπως έγραψε ο Κύπριος Ευρωβουλευτής Κώστας Μαυρίδης:

«Για δεκαετίες η Αθήνα «επένδυε» στην πολιτική του κατευνασμού με παραχωρήσεις στην τουρκική επεκτατικότητα ενώ η προάσπιση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων θεωρείτο «μάταιη αντιπαράθεση για μερικές βραχονησίδες». Χαρακτηριστικά, όταν ο Πρόεδρος της Κύπρου Τ. Παπαδόπουλος πρότεινε διορατικά την οριοθέτηση ΑΟΖ Κύπρου-Ελλάδας καθώς το τουρκικό θηρίο ακόμη «κοιμόταν», οι ελίτ στην Αθήνα σε ευθυγράμμιση με θαυμαστές του Ερντογάν στην Λευκωσία, προσδοκούσαν σε διάλογο και ρύθμιση ΑΟΖ με την Τουρκία.»

Δεν κατάλαβα γιατί ο Νίκος Δένδιας επισκέφθηκε στη Λευκωσία τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Πήγε για να τον ενημερώσει για την επόμενη οριοθέτηση ΑΟΖ της Ελλάδας με την Αλβανία;

Ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας μετά τις συνομιλίες του με τον πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη και τον Νίκο Χριστοδουλίδη δήλωσε:

«Συζητήσαμε», για τις διμερείς σχέσεις και για τη συνεργασία μας στο πλαίσιο της κοινής αντίληψης που διατηρούμε και καλλιεργούμε με τις χώρες της περιοχής που μοιράζονται τις ίδιες αξίες και αντιλήψεις με εμάς. Συνεργασίες, οι οποίες κατά κοινή αναγνώριση, συμβάλλουν στη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή μας.»

Ούτε μια λέξη για την οριοθέτηση των ΑΟΖ μας!

Ήταν σοφά τα λόγια του Άγγελου Συρίγου όταν έγραψε:

«Πρέπει να αναρωτηθούμε ως Ελλάδα για τον ρόλο που επιθυμούμε να παίξουμε στην ευρύτερη περιοχή. Ένα κράτος αναβαθμίζεται γεωπολιτικά, όταν μπορεί να ασκεί επιρροή πέραν των συνόρων του. Εάν η επιρροή του φθάνει στο σημείο να επηρεάζει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς της περιοχής καθίσταται υπολογίσιμος ως παίκτης και επιθυμητός ως σύμμαχος. Η Ελλάδα επιδιώκει αυτόν τον ρόλο;

Ο κυπριακός Ελληνισμός επιτρέπει στην Ελλάδα να προεκταθεί στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου, σε μία θαλάσσια περιοχή κρίσιμης σημασίας και από γεωπολιτικής και από γεωοικονομικής θεώρησης. Εκτός αυτού, η γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας θα ήταν χρήσιμη και στην προσπάθειά της να εξισορροπήσουμε την διεθνή απαξίωση που υπέστη η χώρα τα τελευταία χρόνια. Μοναδική περίπτωση που μας είδε διαφορετικά το διεθνές σύστημα ήταν όταν προσπαθήσαμε να αποκτήσουμε κάποιον περιφερειακό ρόλο σε συνδυασμό με την Κύπρο: Αναφέρομαι στα τρίγωνα: Ελλάδα-Κύπρος με Ισραήλ, Ελλάδα-Κύπρος με Αίγυπτο και τελευταία Ελλάδα-Κύπρος με Ιορδανία.»

Εάν η σημερινή κυβέρνηση πάσχει από «φοβικό σύνδρομο» όπως και οι προηγούμενες, τότε θα βλέπουμε τον επόμενο χάρτη και θα αναφωνούμε «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι».

Οριοθέτηση ΑΟΖ κρατών Ανατολικής Μεσογείου βάσει UNCLOS

Όσον αφορά στα ελληνοτουρκικά βρισκόμαστε σε κινούμενη άμμο.

Τα μήνυμα ελήφθη, όταν οι Πρόεδροι Τραμπ και Μακρόν σε ένα απόσπασμα του πρόσφατου κοινού του ανακοινωθέντος αναφέρουν:

«Οι δύο ηγέτες εξέφρασαν επίσης ανησυχία για την αυξημένη ένταση μεταξύ των συμμάχων του ΝΑΤΟ, την Ελλάδα και την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Πρόεδρος Μακρόν συμφώνησαν ότι η Ελλάδα και η Τουρκία πρέπει να δεσμευτούν για διάλογο, ο οποίος είναι ο μόνος δρόμος για την επίλυση των διαφορών τους.»

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, για καιρό τώρα επιθυμεί να ικανοποιήσει τον στενό του φίλο Ταγίπ Ερντογάν επιδιώκοντας να λυθεί η ελληνοτουρκική διαφορά πριν τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ.

Από ό,τι γνωρίζουμε, στην συνάντηση που θα προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα, η ελληνική κυβέρνηση θα φέρει στο τραπέζι για συζήτηση αυτό που αποκαλεί την μοναδική διαφορά της με την Τουρκία, δηλαδή την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.

Από την άλλη μεριά η Τουρκία, όπως μας εξηγεί ο Άγγελος Συρίγος, θα θέσει στο τραπέζι:

1.Οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Ήταν (και μάλλον παραμένει) το μοναδικό θέμα που και η Ελλάδα αναγνωρίζει ως διαφορά μεταξύ των δύο χωρών (ετέθη το 1973-74).
Επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων. Συνοδεύεται από την απειλή χρήσεως βίας εκ μέρους της Τουρκίας σε περίπτωση ασκήσεως των νομίμων δικαιωμάτων της Ελλάδος στο Αιγαίο (ετέθη το 1974).

2.Καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου (ετέθη μεταξύ 1964-74).

3.Διαφορετικό εύρος του εναερίου χώρου, 10 ν.μ. εν σχέσει προς το εύρος των χωρικών υδάτων, 6 ν. μ. (ετέθη το 1975).

4.Όρια της Περιοχής Πληροφοριών Πτήσεων (FIR) Αθηνών (ετέθη το 1974).

5.Όρια της Ζώνης Έρευνας και Διασώσεως στο Αιγαίο (ετέθη το 1979).

6.Επιχειρησιακά όρια στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ (ετέθη το 1974).

7. Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί απροσδιόριστου αριθμού μικρών νησιών στο Αιγαίο. Επρόκειτο για τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» (ετέθη το 1996).

8.Αμφισβήτηση της υπάρξεως ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο που σχηματίζουν το Καστελόριζο, η Ρόδος, η Κάρπαθος, η Κάσος και η Κρήτη καθώς και αμφισβήτηση του συνόλου της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) (ετέθη το 2011).

Ο Εφιάλτης του Τραμπ

Η μοιραία φιγούρα του Τραμπ θα παίξει σημαντικό ρόλο στην ελληνοτουρκική διαφορά. Τρέφει τέτοια εκτίμηση προς τον παρανοϊκό Ερντογάν και δεν θα τον αφήσει αβοήθητο.

Υποθέτω διαβάσατε τις υπερφίαλες δηλώσεις του, όταν καυχόμενος, ως συνήθως, για τις διπλωματικές του ικανότητες, ξεστόμισε τα παρακάτω :

  • «Την περασμένη εβδομάδα, επικεφαλής κρατών επικοινώνησαν μαζί μου και μου είπαν ‘Μήπως μπορείς να τηλεφωνήσεις στον Ερντογάν’;»
  • «Είσαι ο μόνος που θα ακούσει. Εμάς δεν μας ακούει. Μόνο εσένα».
  • «Δεν μου αρέσει να το λέω δημόσια, αλλά συμβαίνει να ισχύει. Τα πάω καλά μαζί του και με ακούει».
  • «Αντιμετωπίζουμε ανθρώπους που είναι πολύ έξυπνοι. Με τους ηγέτες αυτών των χωρών, αντιμετωπίζουμε σκακιστές παγκόσμιας κλάσης. Τους ξέρω όλους. Τα πάμε πολύ καλά με όλους, και τον Ερντογάν της Τουρκίας.»

Εάν τελικά συρθούμε σε διάλογο με την Τουρκία, θα βρεθούμε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια. Θα υπάρξει μια αφάνταστη πίεση από τον Τραμπ να δεχθούμε να προσφύγουμε στη Χάγη δεχόμενοι δύο από τα παραπάνω που ζητά η Τουρκία.

Παρακολουθώντας για τέσσερα χρόνια τον αλλοπρόσαλλο πρόεδρο των ΗΠΑ, φαντάζομαι τις πονηρές σκέψεις του. Θα πεί ο dealmaker στον Μητσοτάκη: «Εσείς δεν μπορείτε να παίζετε ένα unfair παιχνίδι. Φέρνετε στο τραπέζι δυο θέματα, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα. Είναι εντελώς άδικο να μη φέρει και η Τουρκία δύο από τα θέματα που επιθυμεί να μπουν στη συζήτηση».

  • Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι η Χάγη δεν μπορεί να λύσει την ελληνοτουρκική διαφορά, με βάση το προηγούμενο που δημιουργεί η συμπεριφορά της Κίνας. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι όποια να είναι η απόφαση της Χάγης, οι Τούρκοι, παριστάνοντας τους Κινέζους, δεν θα αποδεχθούν την απόφαση ακόμα και ευνοϊκή να είναι για αυτούς.

Έτσι, από την δεκαετία του 1960, προωθούν την ιδέα συνεκμετάλλευσης, ή καλύτερα της συνδιαχείρισης των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου. Σήμερα ο πρόεδρος Τραμπ είναι θερμός θιασώτης αυτής της λύσης και κρυφός οπαδός της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Έτσι επιθυμεί ένα ελληνοτουρκικό διάλογο που θα φέρει μια λύση, που στη δίκη μας περίπτωση όμως θα συνίσταται στη συνδιαχείριση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου που ανήκουν στην Ελλάδα!

Φαίνεται πάντως ότι ο χρόνος τώρα κυλάει εις βάρος μας.

Έχω την εντύπωση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και η παγκόσμια κοινότητα έχει κουραστεί με αυτή την διαμάχη, που μπορεί να καταλήξει σε πολεμική σύγκρουση.

Φαίνεται ότι ο Τραμπ θέλει επίσης να εξυπηρετήσει τον φίλο του Νετανιάχου, που επιθυμεί το Ισραήλ να ζήσει σε μια πιο ήσυχη γειτονιά και πιστεύει ότι αυτό θα επιτευχθεί με μια ελληνοτουρκική συμφωνία.

Από την άλλη πλευρά, δεν είμαι βέβαιος τι είδους διάλογο επιθυμεί η ελληνική κυβέρνηση, όταν η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος Αριστοτελία Πελώνη δήλωσε στο ΣΚΑΪ:

  • «Επιθυμούμε τον διάλογο, αλλά θέλουμε να υπάρχουν και οι προϋποθέσεις (…) Διάλογος, όταν κι εφόσον υπάρξει, θα υπάρξει μόνο για οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας – ΑΟΖ».

Εάν έτσι σκέφτεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν νομίζω ότι ο Παύλος Αποστολίδης, που θα ηγηθεί των διμερών διερευνητικών επαφών, θα φτάσει ποτέ στην Άγκυρα.

Hellas Journal

ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΑ

Από
anixneuseis
-
3

1.-Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας παραιτήθηκε. Διότι έκανε δηλώσεις που έρχονται σε αντίθεση με δηλώσεις του πρωθυπουργού.
2.-Ποιός έχει δίκαιο; Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας ή ο πρωθυπουργός; Διότι υποστηρίζουν αντιτιθέμενα πράγματα. Ο μεν ΣΕΑ ότι οι Τούρκοι έκαναν έρευνες στην περιοχή που κινείται το Ουρούτς ο δε πρωθυπουργός ότι δεν έκανε.
3.-Εκείνοι που γνωρίζουν τι γίνεται στην περιοχή είναι οι άνδρες του πολεμικού ναυτικού που βρίσκονται επι τόπου. Οι οποίοι αναφέρουν στην υπηρεσία τους.
4.-Απο το ΓΕΝ έχουν τη δυνατότητα να πληροφορηθούν τι συμβαίνει και ο πρωθυπουργός, φυσικά, αλλά και ο ΣΕΑ λόγω του θεσμικού του ρόλου. Να υποθέσουμε ότι μιλούν για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα χωρίς ενημέρωση; Μάλλον δύσκολα.
5.-Τότε γιατί αυτή η διάσταση; Αν έχει δίκαιο ο πρωθυπουργός ποιά σκοπιμότητα επέβαλε στον ΣΕΑ να κάνει τις δηλώσεις που τον οδήγησαν σε παραίτηση;
6.-Το αντίθετο είναι ποιό ευκολονόητο. Στην περίπτωση που έχει δίκαιο ο ΣΕΑ η σκοπιμότητα των δηλώσεων του πρωθυπουργού είναι προφανής. Να διακηρυχθεί διεθνώς ότι έρευνες δεν γίνονται λόγω ελληνικής αντιδράσεως. Έχει σημασία αυτό; Πολιτικά ναι. Ουσιαστικά (με την έννοια της αναζήτησης κοιτασμάτων) όχι. Αλλά ενδιαφέρεται κανείς γι αυτό (την αναζήτηση κοιτασμάτων) στην παρούσα φάση; Ή το πρόβλημα είναι η επίδειξη τουρκικής σημαίας στην περιοχή;
7.-Αυτόν τον απλό πολιτικό συλλογισμό δεν τον έκανε ο Σύμβουλος Ασφαλείας του Πρωθυπουργού; Αν όχι, που είναι και το πιθανότερο, τότε τίθεται θέμα πολιτικής σκέψης και πολιτικής ικανότητας. Όχι στρατιωτικής. Άλλο στρατιωτικός, άλλο πολιτικός.
8.-Το ζήτημα, όμως, είναι ότι στη θέση Συμβούλου Ασφαλείας τοποθετείς ανθρώπους που έχουν βαθιά γνώση σε ζητήματα ασφάλειας, στρατηγική σκέψη αλλά και ικανότητα πολιτικής ανάλυσης. Το βιογραφικό του κ. Διακόπουλου και όσα μας έλεγαν συνάδελφοί του διαμόρφωναν την εικόνα ενός ανθρώπου με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για τη θέση.
9.-Ποιά είναι, τώρα, τα ζητούμενα; Χρειάζεται η θέση του ΣΕΑ όπως θεσμοθετήθηκε; Υπάρχουν πρόσωπα κατάλληλα να την καταλάβουν; Αρκούν δύο πρόσωπα ή πρέπει να δημιουργηθεί ολόκληρη δομή επικεφαλής της οποίας θα είναι ο ΣΕΑ; Τι γίνεται με το Ουρούτς Ρέις;
10.-Η θέση χρειάζεται αλλά όχι όπως θεσμοθετήθηκε. Πρέπει να υπάρξει ολόκληρη δομή. Πρόσωπα μπορεί να αναζητηθούν και να βρεθούν. Πρέπει, όμως, να υπάρξουν διαδικασίες που θα αναδεικνύουν ικανές για τη θέση προσωπικότητες.
11.-Σε σχέση με το Ουρούτς, εκείνο που πρέπει να ανησυχεί δεν είναι αν έριξε καλώδια και έκανε έρευνες (όπως λένε ειδικοί με τις συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή και το χρονικό διάστημα της έρευνας δεν μπορεί να υπάρξουν αποτελέσματα. Σ αυτό συνέβαλε το ναυτικό). Το ανησυχητικό είναι η επίδειξη σημαίας. Και εδώ η ελληνική στρατιωτική αντίδραση έχει τη σημασία της. Αλλά θα είναι ένας χώρος υπο διαρκή αμφισβήτηση.
12.-Εν τέλει, εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι η σημερινή ελληνική αποτρεπτική δύναμη δεν αρκεί. Κάτι πρέπει να γίνει. Και αυτό που πρέπει να γίνει είναι σαφές. Να ενισχυθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Άνθρωποι υπάρχουν, ηθικό και φρόνημα είναι ανεβασμένα, χρειάζονται τα υλικά μέσα.
13.-Κυρίως, χρειάζονται πολιτικά στελέχη εξοικειωμένα στη πολιτική διαχείριση πολιτικών κρίσεων και απαλλαγμένα απο φοβικά σύνδρομα.

Joe Biden Will Be America’s Most Pro-Kurdish President

Από
anixneuseis
-
0
August 16, 2020

The real test of Biden’s pro-Kurdish sentiments will be whether the need to maintain pragmatic cooperation with Ankara and Baghdad will ultimately force him to temper his commitment to the Kurds that the mountains are not their only friends.

“Idon’t like Kurds,” President Donald Trump said, according to former national security adviser John Bolton. Twice now, Trump has ordered the withdrawal of U.S. troops from northeast Syria, leaving Washington’s Syrian Kurdish allies to fend for themselves, despite the heavy sacrifices they made while fighting the Islamic State.

Polls indicate that if elections were to take place today, voters would likely replace Trump with the most pro-Kurdish politician ever to occupy the White House. During fifteen years as the top Democrat on the Senate Foreign Relations Committee—including two terms as chairman—Joe Biden demonstrated a special concern for the Kurds, especially those in Iraq, a country he visited twenty-four times as vice president. One Kurdish-American activist has written, “If Kurds are your concerns, he will make a good president.”

Kurds are most definitely a concern for the Turkish government, which has spent decades fighting an insurgency led by the Kurdistan Workers Party (PKK), which the United States designates as a foreign terrorist organization. Even though Biden called the PKK “a terrorist group plain and simple” and compared it to the Islamic State, the government of President Recep Tayyip Erdogan and its loyal media have responded with a blend of hostility and paranoia, including groundless accusations in 2016 that Biden is an advocate for “PKK-loving academics.”

This combination of conspiracy theories and smear campaigns is standard fare for Erdogan, yet it demonstrates that Biden’s concern for the Kurds will have consequences for his foreign policy. Although Jonathan Guyer of The American Prospect has criticized Biden’s foreign policy for being a “blank slate, onto which often-conflicted advisers from the national-security establishment will project actual policies,” Biden’s Kurdish policies have the potential to stand as a clear exception—providing an example of an enduring commitment behind his decisionmaking. If and when Biden takes office, his concern for Kurds will be put to test as it will clash with Turkey, Syria, Iran, and Iraq, which not only have sizable Kurdish populations and a history of internal conflict but also entrenched fears of Kurdish autonomy or statehood.

Although Biden was an enthusiastic supporter of the 2003 invasion of Iraq, he voted against the 1991 Gulf War, a conflict he said would be a “terrible mistake that this country would regret for decades to come.” Still, he came to regret what he perceived as President George H.W. Bush’s reluctance to drive Saddam Hussein out of power, disparaging his “bizarre concern to maintain Iraq’s territorial integrity” and allowing the Iraqi strongman to retake non-Sunni Arab majority areas of the country, leading to the “massacre [of] tens of thousands of Kurds and Shiites.”

Biden’s concern for the Kurds was one of the main arguments he provided for his vote authorizing the invasion of Iraq, which became a substantial liability in both of his campaigns for the Democratic nomination. On the Senate floor, he reminded listeners that Saddam “has brutally repressed Iraqi civilians—the Kurds in the North, then the Shias in the south, and then the Kurds again.” Biden was also concerned that if Saddam were to “get his hands on nuclear weapons” he “could fuel a new spasm of aggression against his neighbors or the Kurds in the mistaken belief that we would be deterred.” Although Biden wanted to protect Kurds from Saddam’s wrath, he was also worried about the potential chaos the Iraqi strongman’s downfall could bring, which in turn would “invite the Kurds to seize valuable oil fields; the Turks to cross the border in an effort to prevent a Kurdish state from arising.”

Biden’s strongest show of support for Iraqi Kurdish aspirations came in December 2002, when the senator visited the region with fellow Senator Chuck Hagel. Crossing over into Iraqi Kurdistan from the Turkish border, Biden’s tour culminated with a speech addressed to the Kurdistan Parliament in Erbil, where after a warm reception, the locals told him, “what every Kurdish child learns is: The mountains are our only friend.” Biden, who saw Iraqi Kurdistan as “the Poland of the Middle East,” all but pledged Washington’s support for the Kurdistan Regional Government (KRG), saying “the mountains are not your only friends.”

While Northern Iraq benefitted from regime change, the rest of the country fell into chaos, confirming Biden’s fears. The war became increasingly unpopular in the United States, yet withdrawal would risk turning Iraq over to Sunni extremists aligned with Al Qaeda. Along with Leslie Gelb, the president emeritus of the Council on Foreign Relations, Biden proposed the devolution of power to three regional governments—Sunni Arab, Shiite Arab, and Kurdish. Biden framed his plan as an acceptance of realpolitik, claiming that the “Iraqi Constitution, in fact, already provides for a federal structure and a procedure for provinces to combine into regional governments” and further opining that things were “already heading toward partition: increasingly, each community supports federalism, if only as a last resort.” One of Biden and Gelb’s justifications for this type of federalism was that “the Kurds will not give up their 15-year-old autonomy,” which ruled out any return to a centralized government.

In September 2007, while Biden was running for president, the Senate voted 75-23 to express approval for his plan to federalize Iraq. Biden and Gelb pushed back against accusations that they sought to partition Iraq, while pointing to Bosnia as an example of how federalism could enable a peace agreement. The two predicted, “If the United States can’t put this federalism idea on track, we will have no chance for a political settlement in Iraq and, without that, no chance for leaving Iraq without leaving chaos behind.” The Senate’s approval, even though it was purely symbolic, would prove to be the highwater mark of the Biden-Gelb plan. Biden dropped out of the race for the Democratic nomination after the Iowa caucuses and, after Barack Obama chose him as a running mate, adopted Obama’s call for a rapid withdrawal from Iraq.

As president, Obama tapped Biden to oversee the administration’s policy in Iraq. According to James Jeffery, U.S. ambassador to Baghdad between 2010 and 2012, Biden visited Iraq twenty-four times while paving the way for the U.S. withdrawal. The vice president also had weekly phone calls with key Iraqi political figures. Jeffrey reflected, “it often felt as if the vice president was the Iraqi desk officer.” Biden had a genuine enthusiasm for Iraq, whereas Obama left the impression that he wanted nothing to do with the country.

Jeffrey, who now serves as the Trump administration’s special envoy for Syria, credits Biden for investing in the personal dimension of diplomacy. “While his relationship with [Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki] was often rocky,” Jeffrey wrote, “he developed very warm relations with the Kurds, including former Iraqi President Jalal Talabani and KRG President Masoud Barzani.” The friendship between Biden and Barzani goes back nearly twenty years. According to Ben Rhodes, a deputy national security advisor under Obama, Biden even learned the names of all of Barzani’s grandsons.

While the rise of Islamic State exposed the risks of a withdrawal, Jeffrey describes Biden as a voice of restraint who appreciated the value of keeping at least several thousand U.S. troops in Iraq. Yet Obama ensured that no troops would remain behind, and Biden deferred.

Once the Islamic State became a threat Obama could not ignore, the administration established strong military ties with both the KRG in Iraq and the Kurdish-led People’s Protection Units (YPG) in Syria. This interaction with Syrian Kurds marked a significant change for Biden, who had dealt with Kurds almost exclusively in an Iraqi context. Soon, the U.S. relationship with the YPG would ensure that Biden also had to reckon with Turkish-Kurdish tensions.

Despite his personal relationship with KRG President Barzani, Biden never lent support to Barzani’s campaign for KRG independence from Iraq. Instead, Biden called for “close cooperation between the Government of Iraq and the Kurdistan Regional Government (KRG) as they take steps to strengthen political unity and economic stability.”

In Syria, the Syrian Democratic Forces (SDF), a multiethnic force bringing together the Kurdish-led YPG, Arabs, Syriac and Chaldean Christians, and Yazidis, provided the main ground forces in the fight against Islamic State, while the United States provided air power and other high-end capabilities. Despite the importance of the YPG-led SDF to the anti-Islamic State coalition, Biden accommodated Turkish fears of Syrian Kurdish autonomy, warning the YPG to avoid creating a “separate enclave on the Syrian-Turkish border” and urging it to withdraw to the east of the Euphrates or risk having U.S. aid cut off. On other hand, Biden refused to call the YPG a terrorist group because of its links to the PKK, much to Turkey’s dismay. Ankara also resented Biden’s observation in 2014 that Turkey and other U.S. allies “poured hundreds of millions of dollars and tens, thousands [sic] of tons of weapons into anyone who would fight against Assad,” including Sunni jihadists.

This was more than enough to persuade Erdogan’s government that Biden was unacceptably pro-Kurdish and therefore anti-Turkish. Ankara had reached the same conclusion when Obama picked Biden as his running mate in 2008; Turkish media slammed Biden as an “enemy of Turkey,” not only for being pro-Kurdish but also pro-Greek and pro Armenian, referring to him as “the impertinent senator.” In 2016, Turkey’s pro-government media added the charge that Biden was an advocate for “PKK-loving academics,” a baseless claim that mainly illustrates the kind of smear tactics that the Erdogan government employs even against leaders of fellow NATO member states.

In contrast, Biden remained on very good terms with Masoud Barzani and the KRG, whom he and Obama hosted at the White House in 2015. During Biden’s final trip abroad as vice president, Barzani referred to him as “a friend of the Kurdistan nation” when they met at the Davos World Economic Forum.

The Trump Interregnum

The limits of Washington’s support for the KRG became apparent when Baghdad launched a brief military offensive to retaliate for Barzani’s decision to hold a referendum on Kurdish independence from Iraq. Biden did not criticize the Trump administration’s passivity, although this may only have reflected the tradition of former presidents and vice presidents remaining mostly silent on political affairs. However, in late 2017, Biden did comment he wished the United States “could have done more for the Kurds.” When asked why he did not do more as vice president, he responded “Turkey.” This echoes his 2007 warning to Iraqi Kurdish leaders against pursuing independence, since “You will be eaten alive by the Turks and the Iranians, they will attack you, there will be an all-out war.”

Biden offered more full-throated support of America’s Kurdish partners in October 2019, when Trump’s withdrawal of U.S. troops from parts of Syria’s northern border gave Turkey and its Syrian Islamist proxies a green light to launch an offensive against the SDF. Biden wrote that Trump “sold out the Syrian Democratic Forces—the courageous Kurds and Arabs who fought with us to smash ISIS’s caliphate—and he betrayed a key local ally in the fight against terrorism.” Antony Blinken, a senior foreign policy advisor for Biden’s presidential campaign, also bemoaned the lack of American presence in Syria and the abandonment of the Kurds.

The Other Kurds 

While Biden clearly supports those Kurds who have been Washington’s partners over the years, his public remarks do not indicate that he has grappled with the dilemma of the Kurds as a people, divided geographically between four sovereign states and politically between a wide array of interlocking factions. In this sense, Biden’s greatest blind spot concerns the Kurds of Iran. Biden has never spoken up in their defense despite Tehran’s oppression; the only time the Obama administration dealt with an Iranian-Kurdish issue was in 2009 when it named the anti-regime Free Life Party of Kurdistan (PJAK), an affiliate of the PKK, as a terrorist organization. Given his previous support for federalism in Iraq, Biden may sympathize with Iran’s Kurdish population, whose political parties overwhelmingly support federalism in Iran. Yet any support for the Iranian Kurds, or human rights in Iran more broadly, may depend on the firmness of Biden’s commitment to reverse Trump’s maximum pressure strategy and rejoin the 2015 nuclear deal.

Similarly, if Biden is determined to advocate for the Turkish, Syrian, and Iraqi Kurdish communities, he will have to navigate Washington’s complex relations with Ankara and Baghdad, along with a hostile regime in Damascus. To succeed, Biden would have to persuade Ankara and Baghdad to perceive him as a partner capable of helping with their respective Kurdish problems as opposed to a suspect Kurdophile who needs to be restrained until the end of his mandate. This may prove difficult especially given the Turkish government’s knee-jerk reaction to anything it perceives as strengthening the idea of Kurdish self-rule in the region. Ultimately, the real test of Biden’s pro-Kurdish sentiments will be whether the need to maintain pragmatic cooperation with Ankara and Baghdad will ultimately force him to temper his commitment to the Kurds that the mountains are not their only friends.

Aykan Erdemir is a former member of the Turkish parliament and senior director of the Turkey program at the Foundation for Defense of Democracies. @aykan_erdemir

Philip Kowalski is a research associate of the Turkey program at the Foundation for Defense of Democracies. @philip_kowalski

Image: Reuters.

The National Interest

 

1...2,4252,4262,427...3,035Σελίδα 2,426 από 3,035