Φως και σκότος στον αμερικανικό προεκλογικό αγώνα

Από

August 23, 2020

“Πρόβα” προεδρίας για τον Τζο Μπάιντεν στο ψηφιακό συνέδριο των Δημοκρατικών ενόψει εκλογών στις ΗΠΑ. Η κατά μέτωπον επίθεση στον Ντόναλντ Τραμπ είναι το κύριο χαρακτηριστικό του προεκλογικού αγώνα του.

Για τον Τζο Μπάιντεν οι διαχωριστικές γραμμές απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ αποτελούν βασικό στοιχείο του προεκλογικού αγώνα. Τριάντα ολόκληρα χρόνια περίμενε ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος γι αυτή τη στιγμή, με τις δημοσκοπήσεις να τον δείχνουν πλέον κοντά στον Λευκό Οίκο. Η πρώτη απόπειρα χρονολογείται από το 1988, χωρίς επιτυχία. Η δεύτερη προσπάθεια έγινε το 2008, όταν τελικά ο Τζο Μπάιντεν ορκίστηκε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, με πρόεδρο τον Μπαράκ Ομπάμα. Σήμερα, στα 77 του χρόνια, ο Μπάιντεν παίρνει για πρώτη φορά το χρίσμα των Δημοκρατικών ενόψει προεδρικών εκλογών και θεωρείται πλέον ο πιο κατάλληλος υποψήφιος για να εκθρονίσει τον Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο.

Ασφαλώς η πανδημία έχει επηρεάσει τον προεκλογικό αγώνα. Στην ομιλία του στο συνέδριο των Δημοκρατικών ο Τζο Μπάιντεν δεν βλέπει απέναντί του ενθουσιώδη πλήθη ψηφοφόρων, αλλά μόνο ικριώματα και προβολείς. Το συνέδριο γίνεται αποκλειστικά μέσω τηλεδιάσκεψης, αλλά αυτό δεν μειώνει τον αγωνιστικό παλμό. “Ο σημερινός πρόεδρος έχει τυλίξει την Αμερική στο σκοτάδι, μπορούμε να διαλέξουμε αυτόν τον δρόμο που μας κάνει πιο οργισμένους, πιο διχασμένους, με λιγότερη ελπίδα”, τονίζει ο υποψήφιος των Δημοκρατικών, για να προσθέσει όμως: “Μπορούμε να διαλέξουμε και τον άλλο δρόμο, να αξιοποιήσουμε όλοι μαζί την ευκαιρία για μία νέα αρχή, να πάρουμε τον δρόμο της ελπίδας και του φωτός”.

Το φως απέναντι στο έρεβος

Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο από την ομιλία Μπάιντεν στο ψηφιακό συνέδριο των Δημοκρατικών

Η αντίθεση ανάμεσα στον Μπάιντεν και τον Τραμπ είναι η κεντρική ιδέα του προεκλογικού αγώνα, η οποία αναπαράγεται με συνέπεια στο ψηφιακό προεκλογικό συνέδριο του κόμματος. Πρώην πρόεδροι όπως ο Μπιλ Κλίντον ή ο Μπαράκ Ομπάμα και επιφανείς προσωπικότητες όπως ο αγαπητός στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος Μπέρνι Σάντερς δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν ότι ο Τζο Μπάιντεν διαθέτει ηθική πυξίδα, ευπρέπεια, ειλικρίνεια, ενσυναίσθηση και ανιδιοτέλεια. Αντιθέτως, επισημαίνουν τα ηγετικά στελέχη των Δημοκρατικών, ο Τραμπ ψεύδεται, ενδιαφέρεται μόνο για το προσωπικό του συμφέρον και αποτελεί κίνδυνο για τη Δημοκρατία. Ο Μπάιντεν παρουσιάζεται ως ένας πολιτικός που γεφυρώνει αντιθέσεις, αλλά και ως αξιαγάπητος οικογενειάρχης και σύζυγος, με κατανόηση για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα. Παράδειγμα ο 13χρονος νεαρός που εμφανίζεται στο συνέδριο των Δημοκρατικών για να πάρει τον λόγο τραυλίζοντας, όπως έκανε και ο ίδιος ο Μπάιντεν στο μακρινό παρελθόν.

Πολλοί τον είχαν ξεγράψει στην κούρσα για τον Λευκό Οίκο. Δεν έλειψαν άλλωστε οι παλαιότερες δημόσιες εμφανίσεις, στις οποίες ο Μπάιντεν έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου γηραιού, αφηρημένου, με έλλειψη αυτοκυριαρχίας, με τραχύ ύφος απέναντι στους ψηφοφόρους. Ο Ντόναλντ Τραμπ εκμεταλλευόταν τις περιστάσεις και κατηγορούσε από την πλευρά του τον Μπάιντεν ως “κοιμήση” και ελαφρώς αργόστροφο. Τιποτα από όλα αυτά δεν φάνηκε στην κρίσιμη ομιλία της Πέμπτης στο ψηφιακό συνέδριο των Δημοκρατικών. Ο Μπάιντεν εμφανίστηκε απολύτως συγκεντρωμένος, μιλώντας με σύνεση και αποφασιστικότητα. Έκανε ηγετική εμφάνιση, ακόμη και όταν εξαπέλυε επίθεση προς τον αντίπαλό του στον Λευκο Οίκο, τον οποίο ωστόσο δεν κατονόμασε. “Ο σημερινός πρόεδρος δεν ανταποκρίθηκε στο καθήκον του απέναντι στο έθνος, δεν προστάτευσε την Αμερική. Και αυτό είναι ασυγχώρητο”, λέει ο Μπάιντεν, αναφερόμενος στην εξάπλωση της πανδημίας που έχει προκαλέσει πάνω από 170.000 θύματα στις ΗΠΑ. Κι όμως, τονίζει ο υποψήφιος των Δημοκρατικών, ενώ οι ΗΠΑ καταγράφουν ήδη τα περισσότερα θύματα σε όλον τον κόσμο, ο Τραμπ “απλώς ελπίζει να γίνει κάποιο θαύμα…”

Αναφορές στον ρατσισμό

Μπάιντεν και Χάρις: Διαφορετικές γενιές σε μία ενιαία υποψηφιότητα για τον Λευκό Οίκο

Αναγνωρίζοντας τα σημεία των καιρών μετά τον βίαιο θάνατο του Αφροαμερικανού Τζωρτζ Φλόιντ, ο Μπάιντεν αναφέρεται κάθε τόσο στο πρόβλημα του ρατσισμού. “Θα γίνουμε η γενιά εκείνη, που θα παραμερίσει επιτέλους το όνειδος του ρατσισμού; Νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι να το πράξουμε αυτό. Η αμερικανική ιστορία διδάσκει πως η μεγαλύτερη πρόοδος επιτυγχάνεται στις πιο ζοφερές στιγμές μας”, επισημαίνει. Μετά τον θάνατο του Φλόιντ ο Τζο Μπάιντεν είχε δεχθεί πιέσεις να ορίσει μία μαύρη ως υποψήφια αντιπρόεδρο και τελικά επέλεξε την Καμάλα Χάρις. “Δεν υπάρχει εμβόλιο κατά του ρατσισμού, πρέπει απλώς να κάνουμε τη δουλειά μας”, δήλωσε την Τετάρτη η υποψήφια αντιπρόεδρος. Αν τελικά τα καταφέρει, η Καμάλα Χάρις θα γίνει η πρώτη μαύρη, αλλά και η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό.

Οι δημοσκοπήσεις φαίνεται να ευνοούν τον Μπάιντεν, αν και καλό είναι να ερμηνεύονται με επιφυλάξεις λόγω του ιδιαίτερα περίπλοκου εκλογικού συστήματος στις ΗΠΑ. Για τους περισσότερους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους η ψήφος τους θα είναι και μία ηχηρή άρνηση του Τραμπ. Διαφορετικά είναι τα κριτήρια για τον Τραμπ, ο οποίος προσπαθεί να κινητοποιήσει όχι μόνο τους ψηφοφόρους που είναι ούτως ή άλλως πιστοί οπαδοί του, αλλά και τη μετριοπαθή “σιωπηλή πλειοψηφία” που δεν εκδηλώνεται εύκολα. Αλλά και οι Δημοκρατικοί ελπίζουν ότι στις τάξεις των Ρεπουμπλικανών θα υπάρχουν κάποιοι, που θα προτιμήσουν τελικά την υποψηφιότητα Μπάιντεν. “Μακάρι να αποφανθεί η ιστορία, ότι εδώ, απόψε, είναι η αρχή του τέλους σε ένα ζοφερό κεφάλαιο της αμερικανικής ιστορίας”, λέει ο Τζο Μπάιντεν, κλείνοντας την ομιλία του στο ψηφιακό συνέδριο των Δημοκρατικών.

Λένα Κλίμκαιτ, Καν Μέρεϊ, Γιούργκεν Μπετς (dpa)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

Κορωνοϊός και ψυχαναγκαστικές διαταραχές

Από

anixneuseis

August 23, 2020

Το συχνό πλύσιμο των χεριών ανήκει πλέον στην καθημερινότητά μας. Για όσους πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο. Αλλά με τον κορωνοϊό η πάθησή τους γίνεται πιο έντονη.

Το συχνό πλύσιμο των χεριών είναι ίσως το πιο εμφανές σύμπτωμα των ιδεοψυχαναγκαστικών διαταραχών, όπως ονομάζονται στην επιστήμη, δηλαδή το πλύσιμο των χεριών μέχρι και 60 φορές την ημέρα. Γενικά η σχολιαστική καθαριότητα του σπιτιού μέχρι τελικής πτώσης, η σχολαστική αποστείρωση των κάθε είδους πόμολων και επιφανειών και η μεγάλη απόσταση από άλλους ανθρώπους. Πριν ξεσπάσει η επιδημία, αυτές οι συμπεριφορές όχι μόνο προκαλούσαν κατάπληξη, αλλά περιλαμβάνονταν στην ομάδα των αγχωδών διαταραχών και γενικότερα των νευρώσεων. Επρόκειτο για ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις.

«Πιο εμφανής η πάθησή τους με τον κορωνοϊό»

Πλύσιμο σε όλα, ακόμη και στα πόμολα

Ήρθε όμως ο νέος κορωνοϊός, και ό, τι πριν θεωρούνταν ασυνήθιστο, νοσηρό ή νευρωτικό, σήμερα έχει γίνει καθημερινότητα. Η αλλαγή αυτή προκαλεί σύγχυση σε άτομα που πάσχουν από ψυχαναγκαστικές διαταραχές. Και όχι μόνο αυτό. Αισθάνονται ότι η διαταραχή τους έχει γίνει, ελέω κορονωϊού, ακόμη πιο έντονη, όπως καταθέτει η Αντόνια Πέτερς από την Γερμανική Εταιρεία Ψυχαναγκαστικών Ασθενειών. «Μας λένε ότι η πάθησή τους έχει γίνει πιο εμφανής, ότι πλένουν ακόμη πιο συχνά τα χέρια τους και δεν τολμούν να βγουν έξω. Επίσης συμβαίνει συχνά το φαινόμενο, άνθρωποι που πάσχουν από τον ψυχαναγκασμό της μανιακής τάξης και του συνεχούς ελέγχου, να αναπτύσσουν και διαταραχές σε σχέση με το συχνό πλύσιμο».

Γι αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων οι συνθήκες διαβίωσης με τον κορωνοιό δεν είναι καθόλου απλές, γιατί είναι δύσκολο να συντονιστούν με το νέο αλλαγμένο τρόπο ζωής. «Ενώ οι ασθενείς που έκαναν θεραπεία, κατάφεραν με επιτυχία να επεξεργαστούν τις φοβικές ιδεοληψίες, τώρα έχουν την εντύπωση ότι πρέπει να αρχίσουν και πάλι από την αρχή και όλα όσα διδάχθηκαν κατά τη διάρκεια της θεραπείας ήταν μάταια».

Ιδιοτροπία ή καταναγκασμός;

Εντείνονται οι ψυχαναγκασμοί στους πάσχοντες

Η Λένα Γέλινκε από την Πανεπιστημιακή Κλινική Έπεντορφ στο Αμβούργο έκανε μια έρευνα για την επίδραση του κορωνοϊού σε ασθενείς με ψυχαναγκαστικές ασθένειες, για να διαπιστώσει εάν η κατάστασή τους χειροτέρεψε ή βελτιώθηκε. Τα αποτελέσματα δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ . «Πάνω από τα 2/3 των ερωτηθέντων μας απάντησαν ότι παρατήρησαν χειροτέρευση των ψυχοσωματικών τους συμπτωμάτων. Σε εκείνους μάλιστα με διαταραχή το συχνό πλύσιμο, το ποσοστό χειροτέρευσης ήταν ακόμη μεγαλύτερο». Ένα από τα πρώτα συμπεράσματα της μελέτης είναι ότι τα συμπτώματα ψυχικού καταναγκασμού μειώθηκαν μόνο σε ένα ποσοστό γύρω στο 7%των ερωτηθέντων.

Ο φόβος τώρα είναιότι με τον κορωνοϊό θα αυξηθεί ο αριθμός ανθρώπων που θα αποκτήσουν ψυχαναγκασμούς, όπως το υπερβολικό πλύσιμο χεριών. Εάν πρόκειται για νοσηρή συμπεριφορά ή ιδιοτροπία, εξαρτάται περισσότερο από τον αριθμό της επαναλαμβανόμενης πράξης και όχι από την ποιότητα, λέει η Λένα Γέλινεκ. «Καθοριστικός παράγων, πόσες ώρες την ημέρα ξοδεύω με τους καταναγκασμούς μου, αλλά και εάν αισθάνομαι άβολα ή έχω φόβο, όταν δεν κάνω μια πράξη ή την κάνω με άλλο τρόπο ή με άλλη συχνότητα από ότι μέχρι σήμερα».

Γκούντρουν Χάιζε

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

Σχεδιασμοί Γερμανικού Ιμπεριαλισμού & ΝΑ Ευρώπη τον 19ο αιώνα

Από

anixneuseis

August 23, 2020

ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ & ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ ΧΑΡΤΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΩΝ

Ιωάννης Βιδάκης & Γεώργιος Μπάλτος

(PhD Πανεπιστημίου Αιγαίου, Τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Το άρθρο παρουσιάζει ένα υπόδειγμα του Adolf Guyer-Zeller, Ελβετού ειδήμονα στα σιδηροδρομικά δίκτυα. Το υπόδειγμα αυτό αφορούσε στη στρατηγική σχεδίαση της επέκτασης της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας, σε περιοχές του παρακμάζοντος Οθωμανικού σουλτανάτου, στα τέλη του 19^ου αιώνα. Η εν λόγω επέκταση συνδυαζόταν με την κατασκευή βασικών σιδηροδρομικών δικτύων, τα οποία διέσχιζαν όλη την οικουμένη. Το υπόδειγμα σχετιζόταν με την παράλληλη επιδίωξη για την διατήρηση της ισορροπίας των Παγκόσμιων Δυνάμεων, στην παγκόσμια κατανομή ισχύος. Το κείμενο έχει σημαντικό ενδιαφέρον και για την χώρας μας, καθώς αναφέρεται σε σημαντικές εδαφικές απελευθερώσεις και διευθετήσεις.

Εισαγωγικά

Η διασφάλιση της στρατιωτικής υπεροχής και της οικονομικής δύναμης των χωρών προϋποθέτει σε ικανοποιητικό επίπεδο, μεταξύ άλλων και την πρόσβασή τους σε ζωτικές πρώτες ύλες, (raw materials – μέσω της παραγωγής, των εισαγωγών ακόμα και της ιδιοποίησης, αρπαγής/λείας, λεηλασίας, κατάκτησης). Η διαθεσιμότητα αυτών των πρωτογενών ειδών σε αξιοσημείωτη ποσότητα, (φυσική/ποσοτική επάρκεια), κατάλληλη ποιότητα και σταθερές τιμές, (ποιοτική/τιμολογιακή κάλυψη) ήταν άμεσα συνυφασμένη με τη στρατιωτική και την οικονομική εξουσία ενός κράτους, ήδη από τις πρώτες εκφάνσεις των συντεταγμένων πολιτειών της αρχαιότητας. Η κατοχή αυτών των πλουτοπαραγωγικών πόρων συνέβαλε:

Στην επεξεργασία και παραγωγή πολεμικού υλικού ως στρατηγική (στρατιωτική) εισροή: π.χ. χαλκός και σίδηρος ως πρώτες ύλες για την κατασκευή όπλων, ξυλείας για τη ναυπήγηση πλοίων.
Στην αύξηση του πλούτου, δυναστικού ή πολιτειακού, (π.χ. χαλκός, σίδηρος, ξυλεία, κ.ά., ως διαπραγματεύσιμα εμπορικά αγαθά) και συνεπώς και στην (χρηματοδοτική) δυνατότητα συγκρότησης, διατήρησης και ανάπτυξης ισχυρών ενόπλων δυνάμεων.

Φυσικά έχουν υπάρξει στρατηγικά προϊόντα, τα οποία δεν αξιοποιήθηκαν ως στρατιωτικά αγαθά – ωστόσο αποτέλεσαν τη λυδία λίθο της οικονομικής δύναμης των κρατών, με χαρακτηριστικότερα τον χρυσό και το ασήμι. Υπήρξαν όμως και άλλα κρίσιμα αγαθά: τον 7^ο π.Χ. αιώνα η κατάληψη πηγαδιών και οάσεων αποτέλεσαν τον κύριο στόχο της εκστρατείας του Ασσύριου βασιλέα Ασουρμπανιμπάλ κατά της Αραβικής χερσονήσου και της σημερινής δυτικής Μεσοποταμίας. Ανάλογα συνέβη και με το αλάτι: χρησιμοποιήθηκε μεταξύ άλλων για τη συντήρηση των τροφίμων, επιτρέποντας στους στρατούς να εισβάλουν σε ολόκληρες ηπείρους και για την παραγωγή πυρομαχικών. Αυτοί που είχαν το πολύτιμο ορυκτό απέκτησαν πλούτο και διεθνές κύρος. Εκείνοι που δεν το είχαν, έπρεπε είτε να πληρώσουν ή να αγωνιστούν γι΄ αυτό, όπως ακριβώς και με το πετρέλαιο σήμερα (Luft 2008). Ορισμένοι αναλυτές ισχυρίζονται ότι για το νερό (ποτάμιο/πόσιμο) θα διεξαχθούν στο μέλλον αρκετοί πόλεμοι.

Η πρώτη ωστόσο συστηματική ανάλυση της βαρύτητας, που είχε η διαθεσιμότητα στρατηγικών πρώτων υλών για την έκβαση μίας σύρραξης, αποδίδεται από τον Θουκυδίδη στην εξιστόρηση του Πελοποννησιακού Πολέμου, (431-404 π.Χ.): η ναυτική κυριαρχία των Αθηναίων στο βόρειο Αιγαίο και στον Ελλήσποντο σήμαινε ότι εκτός από την ροή των σημαντικών συμμαχικών φόρων στο Αθηναϊκό ταμείο θα διατηρείτο ασφαλής και η μεταφορά των δύο ζωτικότερων για την Αθήνα εισροών: των δημητριακών της σημερινής Ουκρανίας, (ανάγκες επισιτισμού των 3/4 του Αθηναϊκού πληθυσμού) και των αποθεμάτων ξυλείας της Χαλκιδικής και της Ανατολικής Μακεδονίας, (ανανέωση του πολεμικού της στόλου).

Αργότερα στην περίοδο από τον 16° έως τον 18° αιώνα, η επάρκεια διαθεσιμότητας πολύτιμων μετάλλων αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της οικονομικής κυριαρχίας των δυναστικών αριστοκρατιών, που μάχονταν για την πολιτική ηγεμονία της Γηραιάς Ηπείρου, (εν μέρει συνέπεσε με τις αρχές της βιομηχανικής επανάστασης και ταυτίστηκε με την άνοδο των συγκεντρωτικών μοναρχικών δομών εξουσίας στην Ευρώπη). Η συσσώρευση χρυσού και αργύρου στα κρατικά θησαυροφυλάκια θα προσέφερε την δυνατότητα της πρόσληψης μισθοφόρων, της χρηματοδότησης μόνιμων, αν και αρχικά περιορισμένων σε αριθμό στρατιωτικών και ναυτικών δυνάμεων, της εξαγοράς ή υποστήριξης διπλωματικών συμμάχων και της προμήθειας κρίσιμων στρατιωτικών πρώτων υλών, όπως το νιτρικό κάλιο, το οποίο αποτελούσε την βάση παραγωγής της πυρίτιδας (Smith 1991/1776, Πετράκης 2012, σελ. 10).

Η διαδικασία συγκέντρωσης πλούτου, ο ανταγωνισμός και οι τεχνολογικές εξελίξεις (σ΄ έναν επάλληλο/σειριακό κύκλο), κατέστησαν δυνατή και ταυτόχρονα επέβαλαν την αποικιοκρατική εξερεύνηση, κατάκτηση και κατοχή, που θα επέτρεπαν την διαμόρφωση αποκλειστικών ζωνών οικονομικής εκμετάλλευσης και εξαγωγής στρατηγικών πρώτων υλών προς το μητροπολιτικό κέντρο, ενισχύοντας στο εσωτερικό των μοναρχικών ανακτοβουλίων την πολιτική ισχυροποίηση της άρχουσας δυναστικής τάξης.

Στη συνέχεια το παρόν κείμενο εστιάζει σε μία προσέγγιση της σχεδίασης της επέκτασης του Γερμανικού Ιμπεριαλισμού τον 19^ο αιώνα και ειδικότερα στη ΝΑ Ευρώπη, που μας ενδιαφέρει. Η προσέγγιση αυτή αναφέρεται σε σχεδιασμούς χαρτών, χωρών – περιοχών κυριαρχίας και κύριων σιδηροδρομικών δικτύων. Κρίνεται σημαντική, καθώς η ανταγωνιστικότητα των σύγχρονων κρατών για την διαθεσιμότητα κρίσιμων πρώτων υλών, (με επικέντρωση αρχικά στο πετρέλαιο και κατόπιν στους υδρογονάνθρακες) σχετίζεται με τις διαχρονικές εντάσεις και τις διαμάχες. Η πρόταξη αυτών θεωρείται ότι κατευθύνει τελικά στην διαμόρφωση ενός νέου υποδείγματος, αυτού της «Γεωενέργειας» (Βιδάκης 2016).

Ενέργεια και Γεωπολιτική

Σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, η απαίτηση διασφάλισης φθηνής ενέργειας (πετρελαίου), έχει προξενήσει ιστορικά στρατιωτική βία, καταναγκαστική διπλωματία, πολέμους, εντάσεις και ανταγωνισμούς. Χαρακτηριστικό αλλά όχι μοναδικό παράδειγμα η Βρετανική πολιτική την περίοδο της ενεργειακής της πενίας 1912-1956, καθώς και το ότι οι ιδιαιτερότητες των υδρογονανθράκων επαναφέρουν και πάλι στο προσκήνιο του σύγχρονου κόσμου, σημαντικά αναβαθμισμένη, ως κύριο στόχο και αιτία επιλογών και αποφάσεων, την ενέργεια. Μετά την έναρξη της νέας χιλιετίας, η θέση του Ηνωμένου Βασιλείου της περιόδου 1912-1945/56, έχει πλέον καταληφθεί από τις ΗΠΑ. [Για έναν αιώνα, οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου και ο μεγαλύτερος καταναλωτής. Μέχρι το 1947 παρήγαγε περισσότερο απ΄ ότι κατανάλωνε – καθαρός εξαγωγέας αργού. Μετά το 1947, καθώς η αυξανόμενη κατανάλωση ξεπέρασε την επιβραδυνόμενη παραγωγή, οι ΗΠΑ εισήγαγαν πετρέλαιο]. Πράγματι η Βρετανία αρχικά και στη συνέχεια οι ΗΠΑ φέρεται να “ποδηγέτησαν” το Διεθνές Πετρελαϊκό Σύστημα σε σύμπραξη με τους πετρελαϊκούς «τους» ομίλους, αλλά ο στόχος της μεγιστοποίησης της εθνικής ασφαλείας ίσχυσε μόνο για την πρώτη.

Οι ΗΠΑ, με πλούσιες εγχώριες πετρελαϊκές πηγές, επέλεξαν το πετρέλαιο ως “όπλο”, για τη μεταπολεμική επέκταση και την εδραίωση της κυριαρχίας τους. Ο αριθμός των δογμάτων των Προέδρων των ΗΠΑ, τα οποία αναφέρονται στην ενέργεια, η ισχύς και το περιεχόμενό τους επιβεβαιώνουν σε μεγάλο βαθμό το ότι το πετρέλαιο και η προστασία του, ήταν η αιτία λήψης κύριων αποφάσεων και υιοθέτησης πολιτικών στο χώρο της Μέσης Ανατολής σε μία σειρά ετών ήδη από τα μέσα του Β΄ ΠΠ. Η ΕΣΣΔ υστέρησε σημαντικά στον ενεργειακό τομέα – ο αντιπληθωρισμός των τιμών πετρελαίου την δεκαετία του ’80 είχε ως τελικό αποτέλεσμα μεταξύ άλλων, την κατάρρευση των δημοσίων οικονομικών της, υπονομεύοντας την κρατική της υπόσταση. Προς επίρρωση αναφέρεται το γεγονός ότι η μοίρα χωρών όπως του Ιράκ και του Ιράν θα ήταν πολύ διαφορετική, χωρίς την ύπαρξη των υδρογονανθράκων.

[Εντυπωσιακά είναι τα όσα δήλωσε σε συνεντεύξεις του στο τηλεοπτικό κανάλι «Democracy Now» των ΗΠΑ, το 2007, ο απόστρατος στρατηγός Wesley Clark (Ουέσλι Κλαρκ), πρώην SACEUR: «Η αλήθεια για τη Μέση Ανατολή είναι πως αν δεν υπήρχε πετρέλαιο θα αντιμετωπιζόταν όπως η Αφρική: κανείς δεν απειλεί την Αφρική. Αναμφιβόλως, η παρουσία πετρελαίου στην περιοχή είναι η αιτία για την εμπλοκή των Μεγάλων Δυνάμεων» (Clark 2007, 2012) – βλ. https://www.youtube.com/watch?v=bSL3JqorkdU

https://www.democracynow.org/2007/3/2/gen_wesley_clark_weighs_presidential_bid]

Όσον αφορά στην θεώρηση της Γεωπολιτικής (Geopolitique – Geopolitics), αυτή βρίσκεται ανάμεσα στην πολιτειολογία, την γεωγραφία και την ιστορία, (χωρίς συγκεκριμένα όρια παραδεκτά από όλους). Εξετάζει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική των κρατών σε συνάρτηση κυρίως με την γεωγραφική τους θέση. Ισχυρίζεται ότι τα πολιτικά, ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα κάθε χώρας και περιοχής εξαρτώνται λίγο – πολύ, από την γεωγραφική της θέση στον πλανήτη και τα συναφή χαρακτηριστικά της. Συσχετίζει παραμέτρους της πολιτικής γεωγραφίας, (σταθερές, π.χ. εδαφική επικράτεια και μεταβλητές, π.χ. οικονομία, πληθυσμός, πολιτισμός ή ιδεολογίες ή θρησκείες κ.ά.) με την ισχύ, δίνοντας ωστόσο, προτεραιότητα στην ασφάλεια/άμυνα.

Διαμορφώθηκε σε ιδιαίτερη επιστήμη από τον Σουηδό Πολιτειολόγο Rudolf Kjellén, στα τέλη του 19^ου αιώνα, με βάση το έργο του Γερμανού γεωγράφου Fr. Ratzel (1844-1904): «Περί γεωγραφικού προσδιορισμού του πολιτικού βίου». Ο Ratzel καταγράφει ως πρωταρχικό σκοπό του κράτους την απόκτηση δύναμης (Macht), η οποία θα το αναδείξει σε «Μεγάλη Δύναμη» (Grossmacht) και περαιτέρω σε «Παγκόσμια Δύναμη» (Weltmacht). Η επιτυχία των εθνών βασίζεται στο έδαφος, η μεγιστοποίηση του οποίου εξασφαλίζει τον «Ζωτικό Χώρο» (Lebensraum) για την ανάδειξή τους σε Ηγεμονικές Δυνάμεις. Στη συνέχεια μετά το 1924, η Γεωπολιτική αναπτύχθηκε από το Γερμανό Karl Haushofer, (1869-1946) και το περιοδικό «Γεωπολιτική», κυρίως στην Γερμανία, (μία μεγάλη δύναμη, με περιορισμένους ωστόσο φυσικούς πόρους, χωρίς μεγάλης έκτασης μητροπολιτικό έδαφος και αποικίες). Εμπεριέχει την έννοια του «Ζωτικού Χώρου» και καταλήγει στη «μεσημβρινή – κάθετη» διαίρεση της υδρογείου, με βάση κυρίως πολιτισμικά χαρακτηριστικά (βλ. Χάρτη 1).

Το έργο του Haushofer βρήκε μεγάλη ανταπόκριση στη ναζιστική ηγεσία και οι ιδέες του χρησιμοποιήθηκαν για να αιτιολογήσουν την γερμανική επεκτασιμότητα κατά την εποχή κυριαρχίας του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος – ανακατανομή διεθνούς καταμερισμού πλουτοπαραγωγικών πηγών. Τα κυρίαρχα κράτη σε κάθε ιστορική περίοδο στο παγκόσμιο σύστημα, αποτελούν αυτά που είναι ισχυρότερα στην προβολή των ικανοτήτων τους σε μεγαλύτερες αποστάσεις.

Χάρτης 1: Παγκόσμιες Περιφέρειες του Haushofer

Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, παρουσιάζεται στη συνέχεια μία προγενέστερη προσέγγιση, σχετικά με τη στρατηγική της επέκτασης της Γερμανίας στα τέλη του 19^ου αιώνα, στα εδάφη της τότε παραπαίουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας: στη Μικρά Ασία, στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή. Μάλιστα αυτή η επέκταση συνδυάζεται με την κατασκευή βασικών σιδηροδρομικών δικτύων, τα οποία αφενός διασυνδέουν όλη την οικουμένη, αφετέρου εκτιμάται ότι θα είναι τα μέσα για την υποστήριξη της αποικιοκρατικής επέκτασης και της εκμετάλλευσης των πόρων των αντίστοιχων περιοχών.

Παγκόσμιες Περιφέρειες του Guyer-Zeller & Σιδηροδρομικά Δίκτυα

Ο Adolf Guyer-Zeller (1839 – 1899), ήταν ένας Ελβετός μεγιστάνας και ειδήμων στους σιδηροδρόμους, ο οποίος είχε έντονο ενδιαφέρον στις δυνατότητες του γερμανικού ιμπεριαλισμού να επεκταθεί στη μοναδική διατιθέμενη περιοχή, δηλαδή στην Οθωμανική αυτοκρατορία, διαμορφώνοντας και τις ανάλογες σιδηροδρομικές διαδρομές. Από το 1870 είχε αρχίσει να ασχολείται με τους σιδηρόδρομους και στη συνέχεια έγινε γνωστός ως «Eisenbahnkönig», («βασιλιάς των σιδηρόδρομων»).

Οι Χάρτες 2 και 3 που ακολουθούν, εμφανίστηκαν ως συμπλήρωμα στο έργο του, του 1897: «Der Türkenherrschaft Ende», [“The End of Turkish Occupation”, “Το Τέλος της Τουρκοκρατίας”]. Ο Guyer-Zeller ως ειδικός στις οδικές-σιδηροδρομικές συγκοινωνίες, όπως αποκαλύπτουν και αυτοί οι χάρτες, έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον για την υποστήριξη του γερμανικού ιμπεριαλισμού με σιδηροδρομικές διαδρομές. Οι χάρτες αποτυπώνουν το γερμανικό ιμπεριαλιστικό σενάριο στα τέλη του 19^ου αιώνα, με τα σχεδιαζόμενα βασικά σιδηροδρομικά δίκτυα: εκεί που υποτίθεται ότι ήταν το Οθωμανικό σουλτανάτο αναγράφεται: “Deutsch Klein-Asien”, (“German Asia Minor, Γερμανική Μικρά Ασία”). Ανάλογα ισχύει και με την “Γερμανική Αραβία”: στην Γερμανική επιρροή περιέρχονται όλα τα αραβικά κράτη από την χερσόνησο του Σινά έως τα όρια της Περσίας – εξαιρείται μόνο μία μικρή περιοχή, το Άντεν, στο νότο της αραβικής χερσονήσου, το οποίο αναγνωρίζεται ως αγγλικό με την απέναντι ακτή του, στην Αφρική. Στη συγκεκριμένη προσέγγιση ο κόσμος μοιράζεται μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων: δεν θίγονται τα συμφέροντα της Αγγλίας, αναγνωρίζονται σημαντικά αποικιακά εδάφη στην Αφρική και στην Ιταλία, ενώ η Ρωσσία αποκόπτεται από τα Στενά του Βοσπόρου και του Ελλησπόντου.

[Ο Guyer–Zeller δεν υπολόγισε τη σφοδρή αντίδραση της Αγγλίας στο εν λόγω σχέδιο: η Ρωσσία με την κατοχή του Αφγανιστάν και της Περσίας, θα έφθανε στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού. Η Γερμανία με την κατοχή των ασιατικών εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας θα μπορούσε να ενδυναμωθεί σημαντικά οικονομικά και βιομηχανικά – εκμεταλλευόμενη μεταξύ άλλων το πετρέλαιο του Ιράκ, τους πόρους όλων των εδαφών και τις αγορές αυτών για τα προϊόντα της. Μία δε ενδεχόμενη συμμαχία μεταξύ της Ρωσσίας και της Γερμανίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρή απειλή των βρετανικών συμφερόντων στις Ινδίες, καθώς και στον αποκλεισμό της Αγγλίας από τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη].

Σιδηροδρομικά δίκτυα συνδέουν την Αγγλία: με τη Μόσχα, μέσω Βελγίου και Γερμανίας. Με τον Περσικό κόλπο μέσω Γαλλίας, Ελβετίας, Αυστρο-Ουγγαρίας, ΝΑ Ευρώπης, Γερμανικής Μικράς Ασίας και Γερμανικής Αραβίας. [Τελικά αργότερα επικράτησε η σχεδίαση του γερμανικού σιδηροδρόμου «ΒΒΒ – Βερολίνο, Βυζάντιο (Κωνσταντινούπολη) Βαγδάτη», σε μία επιχείρηση διασύνδεσης Γερμανίας, Αυστρο-Ουγγαρίας, Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έως τον Περσικό κόλπο – η κατασκευή της οποίας αποτέλεσε σημαντικό αίτιο ξεσπάσματος του Α΄ ΠΠ]. Άλλες κύριες σιδηροδρομικές γραμμές έχουν σχεδιαστεί στην Αφρική και στην Ευρασία και ορισμένες δευτερεύουσες στην Ευρώπη. Αξίιζει να σημειωθεί ότι το Χαλέπι της Συρίας φέρεται να αναδεικνύεται σε σημαντικό κόμβο, καθώς διασυνδέεται σιδηροδρομικά με τη Μόσχα, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, με την γραμμή Αγγλία – Περσικός κόλπος, και με μία ακόμη ανατολική σιδηροδρομική γραμμή προς την Ινδία.

Ειδικότερα στην περιοχή της ΝΑ Ευρώπης η Ελλάδα φέρεται να λαμβάνει όλη την Θράκη, (Δυτική και Ανατολική με την Κωνσταντινούπολη), όλα τα νησιά του Αιγαίου και του Μαρμαρά και την βόρεια Ήπειρο. Ωστόσο η Αυστρο-Ουγγαρία κατέχει την περιοχή της Θεσσαλονίκης, χωρίζοντας την χερσαία βόρεια Ελλάδα σε Ανατολική και Δυτική. Η διαμόρφωση των εν λόγω χαρτών δίνει στην Αυστρο-Ουγγρική αυτοκρατορία θαλάσσια πρόσβαση στην Αδριατική και στο Αιγαίο. Το Μαυροβούνιο προσαρτά την Αλβανία ενώ στην Ρωσσία παραχωρείται ναυτική βάση στην Κρήτη, (κατά τραγική ειρωνεία στη Σούδα Χανίων). Η Κύπρος παραμένει στην κατοχή της Αγγλίας. Άξιο παρατήρησης είναι τα μάλλον περιορισμένα εδάφη της Σερβίας και της Ρουμανίας, ενώ η Βουλγαρία δεν έχει έξοδο στο Αιγαίο. Οι υπόλοιπες αλλαγές φαίνονται πολύ μικρές.

Χάρτης 2α: Παγκόσμιες Περιφέρειες του Guyer-Zeller, 1897

Η «Γερμανική Μικρά Ασία» και η «Γερμανική Αραβία»

Χάρτης 2β: Παγκόσμιες Περιφέρειες του Guyer-Zeller, 1897

Η «Γερμανική Μικρά Ασία» και η «Γερμανική Αραβία»

Από την οθωμανική οπτική γωνία βέβαια, χάρτες όπως αυτοί προσφέρουν μία άλλη εικόνα για το πώς η παρακμάζουσα αυτοκρατορία ενεπλάκη στον Α΄ ΠΠ και υποδηλώνουν μία διαφορετική κατανόηση του πώς αυτή διαλύθηκε με τη συμμετοχή της σ΄ αυτόν. Από την πλευρά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας οι χάρτες αυτοί επισημαίνουν τον φόβο για πολύ πιο σοβαρές απώλειες, ανεξάρτητα ποιος συνασπισμός θα νικούσε. Μελέτες έχουν δείξει ότι συνειδητοποιημένοι Οθωμανοί πολιτικοί γνώριζαν ότι ακόμη και οι σύμμαχοί τους (Γερμανοί) ήταν πρόθυμοι να διαμοιράσουν ότι είχε απομείνει από την επικράτειά τους.Μετά από δεκαετίες βλέποντας ανάλογους χάρτες, φαίνεται να υπήρχαν αρκετοί λόγοι για τους Οθωμανούς να υποπτεύονται ότι εάν δεν συμμετείχαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα έχαναν ανεξάρτητα από το ποιος θα κέρδιζε.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, η ηγεσία των Νεό-Τουρκων [CUP] προσπάθησε αρχικά να καθυστερήσει την είσοδό τους έως ότου φανεί ποιός θα ήταν ο νικητής, αλλά τελικά αποφάσισε, με τόλμη από το μέλος της, τον Enver Pasha, ότι η ουδετερότητα ήταν πιο επικίνδυνη, από την αβεβαιότητα να καταλήξει με την ηττημένη πλευρά. Από καθαρά στρατηγικής άποψης, το στοίχημα για μία γερμανική νίκη δεν ήταν ανόητο, καθώς μερικές φορές η τύχη μπορεί να κάνει ακόμη και μία έξυπνη κίνηση να καταλήξει σε καταστροφή.

Χάρτης 3: ΝΑ Ευρώπη του Guyer-Zeller

Αντί Επιλόγου

Ο ειδικός σε διεθνή θέματα ασφάλειας Klare, υποστηρίζει ότι κατά τις πρώτες δεκαετίες της νέας χιλιετίας, οι πόλεμοι θα διεξαχθούν όχι πλέον για τις ιδέες και τις ιδεολογίες, αλλά για την πρόσβαση στις μειωμένες πλέον υπάρχουσες ποσότητες των πολύτιμων φυσικών προϊόντων (Klare 2002). Ο αναλυτής ισχυρίζεται ότι οι πολιτικές διαιρέσεις του Ψυχρού Πολέμου έχουν δώσει την θέση τους σ΄ ένα παγκόσμιο αγώνα για πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μέταλλα και νερό. Συνεπώς επειδή οι ένοπλες δυνάμεις, οι στρατοί σ΄ όλο τον κόσμο ορίζουν την ασφάλεια των πόρων, ως πρωταρχικό τους στόχο, αναμένεται να ακολουθήσει στον πλανήτη εκτεταμένη αστάθεια, ιδιαίτερα σ΄ εκείνους τους τομείς όπου ο ανταγωνισμός για τις βασικές ύλες συμπίπτει με μακροχρόνιες εδαφικές, πολιτικές και θρησκευτικές διαφορές (Rifkin 2003, σελ. 110).

Ο Klare σε νεώτερο έργο του τονίζει ότι: «Ο κόσμος αντιμετωπίζει μία πρωτοφανή κρίση εξάντλησης των πόρων, μία κρίση που υπερβαίνει τη μείωση των πηγών του πετρελαίου και περιλαμβάνει ελλείψεις στον άνθρακα και στο ουράνιο, σε μέταλλα, χαλκό και λίθιο, σε νερό και σε καλλιεργήσιμη γη» (Klare 2012). Διευκρινίζει ότι η παγκόσμια επιδίωξη για ζωτικούς φυσικούς πόρους έχει διαμορφώσει την ανθρώπινη ιστορία, παρέχοντας έναυσμα για εκστρατείες, εξερευνήσεις και κατακτήσεις.

Ωστόσο αν και για αρκετές δεκαετίες στον 20^όαιώνα, οι προβληματισμοί για τους πόρους επισκιάστηκαν από ιδεολογικές διαμάχες (ως τις κύριες αιτίες διεθνών συγκρούσεων), η σημασία τους και όσο περνάει ο καιρός η αξία τους στην “κούρσα για ότι έχει απομείνει“, θα διαδραματίζει ολοένα αυξανόμενο κυρίαρχο ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις. Το τέλος των «εύχρηστων φυσικών πηγών» απειλεί την επιβίωση τοπικών κοινοτήτων, της πανίδας, των μεγάλων επιχειρήσεων, ακόμα και εθνών. Η αποφυγή της καταστροφής σε διεθνή κλίμακα απαιτεί την εστίαση στην ανάπτυξη ΑΠΕ και τη μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας. Ο συγγραφέας αναφέρεται στην Αρκτική, στα νέα κοιτάσματα αργού και άλλων μορφών του με αξιοποίηση καινοτομιών, σε ορυχεία μετάλλων και κρίσιμων ορυκτών, στην αρόσιμη γη, η οποία μετατρέπεται σ΄ εμπόρευμα. Προτείνει δε αντί της αδυσώπητης παγκόσμιας αντιπαλότητας, η οποία αναμένεται μεταξύ κρατών και επιχειρήσεων για να εξαχθεί ότι έχει απομείνει από ζωτικούς πόρους του πλανήτη, έναν “αγώνα δρόμου“ για την διεθνή προσαρμογή σε περιορισμένους πόρους, με χρήση υποκαταστάσεων και με την υιοθέτηση νέων τεχνολογιών. Για παράδειγμα ο Rifkin οραματίζεται την αυγή μίας νέας οικονομίας με κινητήρια δύναμη το υδρογόνο (Rifkin 2003).

Ωστόσο οι ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή δημιουργούν ένα νέο σκηνικό στην περιοχή. Τα ενεργειακά συμφέροντα και οι ανταγωνισμοί ισχύος συνιστούν εκρηκτικές καταστάσεις, με απρόβλεπτες εξελίξεις. Η Ανατολική Μεσόγειος εξακολουθεί να παραμένει η πλέον σημαντική περιφέρεια, όπου αντιπαρατίθενται συμφέροντα και επιδιώξεις των ηγεμονικών χωρών, των περιφερειακών δυνάμεων και των κρατών της ευρύτερης μεσογειακής περιοχής.

Οι εκτιμώμενες στενότητες στην προσφορά υδρογονανθράκων, οι επεμβάσεις των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν και οι πρόσφατες εξελίξεις στον Αραβικό κόσμο, επαναφέρουν στο προσκήνιο ορμητικά το υπόδειγμα της «Γεωενέργειας» (Βιδάκης 2016). Αυτή την φορά οι ανερχόμενες οικονομικά δυνάμεις της Κίνας και της Ινδίας εισέρχονται δυναμικά στο “μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι”. Η Ρωσσία φέρεται να στοχεύει πλέον κατάλληλα, στην αξιοποίηση των πλούσιων ενεργειακών της αποθεμάτων. Η Ευρώπη καθυστερεί να διαμορφώσει ενιαία ενεργειακή πολιτική για την υπεράσπιση των συμφερόντων της. Γενικότερα εκτιμάται η «επάνοδος» στην περίοδο 1912-1940, όταν η ελλειμματική σε ενεργειακούς πόρους Βρετανία διαμόρφωνε συστηματικά τους επί μέρους στόχους της πολιτικής της, με βάση την διασφάλιση φθηνών ενεργειακών πηγών.

Μεγάλη ή Περιφερειακή Δύναμη χωρίς την παροχή φθηνών ενεργειακών πόρων, δεν μπορεί να υπάρξει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οικονομία δίχως φθηνή ενέργεια στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, αδυνατεί να στηρίξει την διεθνή θέση ενός κράτους. Η κατάλληλη διαχείριση και χρήση των ενεργειακών πηγών, έστω και ξένων, αποτελεί μέσο ηγεμονίας.

Adolf Guyer-Zeller: Επιχειρηματίας, δημοσιογράφος και φιλελεύθερος πολιτικός. Γεννήθηκε στην πόλη Bäretswil της Ελβετίας την 1^η Μαΐου 1839 και ήταν γιος του Johann Rudolf Guyer (1803-1876), ενός από τους μεγαλύτερους κλωστοϋφαντουργικούς επιχειρηματίες του Zürcher Oberland, ο οποίος ίδρυσε το εργοστάσιο βαμβακιού Neuthal στον δήμο Bäretswil στην δεκαετία του 1820. Ο Adolf Guyer-Zeller μετά τις σπουδές του, ξεκίνησε σειρά περιηγήσεων στο εξωτερικό, μελετώντας την κατασκευή κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Στη μεγάλη του περιοδεία είχε συνάντηση με τον Ιταλό πατριώτη Guiseppe Garibaldi (1807-82) στην Αγγλία το 1859. Επέστρεψε στην Ελβετία το 1863 όπου εργάστηκε στην οικογενειακή επιχείρηση βαμβακιού, στην οποία έγινε συνεταίρος το 1866 και μοναδικός ιδιοκτήτης από το 1874 έως τον θάνατό του το 1899.

Διετέλεσε ιδρυτής και μέτοχος της εμπορικής εταιρείας κλωστοϋφαντουργίας J.R. Guyer στην Ζυρίχη (από το 1869), επικεφαλής του υφαντουργείου Oberkempten (από το 1871), μέλος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Ελβετικού Βορειοανατολικού Σιδηροδρόμου (1879-1890, Πρόεδρος 1883-1890), Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της χαρτοποιίας στο Sihl (1880-1890), Μέλος Διοικητικού Συμβουλίου του Ελβετικού Βορειοανατολικού Σιδηροδρόμου (1892-1899, Πρόεδρος 1894-1899), συνιδρυτής της τράπεζας Guyer-Zeller στην Ζυρίχη (1894), συνιδρυτής και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του σιδηροδρόμου Jungfrau (1898/99), συνιδρυτής και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του σιδηροδρόμου Uerikon-Bauma (1898/99). Υπήρξε συν-εκδότης του “Free Minded” (1870-1880), εκδότης του “Allmanns” (από το 1881), μέλος στο Καντονικό Συμβούλιο (1869-1872, 1875-1889), Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Ζυρίχη (1888-1899). Ανέπτυξε επίσης συμφέροντα στον τομέα της τραπεζικής και της χαρτογράφησης.

Από το 1870 άρχισε να ασχολείται με τους σιδηρόδρομους ιδιαίτερα με το Nord-Ost Bahn (NOB – Βορειοανατολικός Σιδηρόδρομος) και το 1894 απέπεμψε το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας και έγινε Πρόεδρος. Οι εργαζόμενοι της εταιρείας ξεκίνησαν απεργία το 1897, όταν η σκληρή στάση του Adolf Guyer-Zeller στους απεργούς ήταν ένας από τους παράγοντες που το 1902 οδήγησαν στην ενσωμάτωση του δικτύου των 853 χλμ. (km) του NOB στους Ελβετικούς Ομοσπονδιακούς Σιδηροδρόμους. Στις 3 Απριλίου 1899, ο Guyer-Zeller, αποβίωσε από καρδιακή προσβολή στην Ζυρίχη, σε ηλικία 59 ετών.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Guyer-Zeller, Adolf: «Το τέλος της Τουρκικής Κατοχής – Μία ματιά στο μέλλον», με δύο πολύχρωμους λιθογραφημένους χρωματιστούς χάρτες. Αγγλική έκδοση του 1924, 20 σελίδες. Εκτυπώθηκε από την Hofer & Co. Βλ.

https://rosetta.nli.org.il/delivery/DeliveryManagerServlet?dps_pid=IE122470287

Βιδάκης Ιωάννης, «Ασφάλεια Ενεργειακών Δικτύων στην Ανατολική Μεσόγειο», Διδακτορική Διατριβή, Τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών, Σχολή Επιστημών της Διοίκησης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Χίος, 2016

Luft Gal, (2008). « Oil and the New Economic Order», Φεβρουάριος 2008, Institute for the Analysis of Global Security (IAGS),

http://www.iags.org/new_economic_order0208.pdf

Smith Adam, (1991). «Έρευνα για τη Φύση & τα Αίτια Πλούτου των Εθνών», εκδ. Ελληνική Ευρωεκδοτική, W. Strahan and T. Cadell, London, 1776

Πετράκης Π., (2012). «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ», Σημειώσεις, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Klare Michael, (2002). «Resource Wars: The New Landscape of Global Conflict», New York, Metropolitan Books

Rifkin J., (2003). «Η Οικονομία του Υδρογόνου», (μετάφρ. Καψάλης Χ.), εκδ. Λιβάνη

Klare Michael, (2012). «The Race for What’s Left: The Global Scramble for the World’s Last Resources», Henry Holt and Company, NY, Metropolitan Books.

infognomonpolitics.gr

Son dakika haberi… Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan Giresun’daki sel felaketiyle ilgili açıklama

Από

anixneuseis

August 23, 2020

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Giresun’daki sel felaketinde 5 kişinin hayatını kaybettiğini söyledi. Bakanların ve vekillerin bölgede inceleme yaptığını belirten Erdoğan, ”Bakanlarımın bana söylediği ‘Biz bunu yaşamadık’ diyorlar. O kadar ağır bir felaket…” ifadelerini kullandı.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Yeni Deniz Sistemleri Teslim Törenine katıldı. Tuzla‘daki Desan Tersanesi‘ndeki törene Cumhurbaşkanı Erdoğan‘ın yanı sıra, Milli Savunma Bakanı Hulusi Akar, Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Adil Karaismailoğlu, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Güler, Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Adnan Özbal, Cumhurbaşkanlığı Savunma Sanayi Başkanı Prof. Dr. İsmail Demir, Desan Tersanesi Yönetim kurulu Başkanı Cenk Kaptanoğlu da katıldı.

Erdoğan törende yaptığı konuşmasında, “Türkiye, savunma sanayiside kararlı bir şekilde yoluna devam ediyor. Son dönemde sınırlarımız içinde ve dışında elde ettiğimiz pek çok stratejik başarıda savunma sanayisinde kat ettiğimiz mesafenin katkısı bulunuyor. Savunma alanında güçlü ve bağımsız olamayan milletlerin istikballerine güvenle bakabilmeleri mümkün değildir. Milli savunma ve güvenlik ihtiyaçlarımızın karşılanmasıyla uluslararası alanda caydırıcılık oluşturmada teknolojik bağımsızlık her zamankinden daha kritik bir hale gelmiştir” dedi.

“HER TÜRLÜ ASKERİ, SİYASİ, EKONOMİK, SOSYAL KARGAŞA, DARBE, TUZAK YÖNTEMLERİNİ KULLANIYORLAR”

Erdoğan, “Bu anlayışla insan kaynağından teknoloji üretimine kadar geniş bir yelpazede projelerin hayata geçirilmesi için kamu ve özel sektör hep birlikte çalışıyor. Savunma sanayi duraklamayı kaldırabilecek bir alan değil. Sürekli daha ileriye gitmek, sürekli daha gelişmişini üretmek mecburiyetindeyiz. Elde ettiğimiz her başarıyı bir sonraki adımın öncüsü olarak görüyoruz. Kamu ve özel sektör savunma sanayisi kuruluşlarımızın bu doğrultuda yürüttükleri her proje geleceğimize daha güvenle bakmamızı sağlıyor. Türkiye, dünyadaki çatışmaların, siyasi krizlerin, çekişmeleri ve gerilimlerin en yoğun yaşandığı coğrafyanın tam da merkezinde yer alıyor. Böylesine kritik bir jeopolitikte ancak her alanda güçlü olabilirsek ayakta kalırız. Yıllarca ülkemizin hak ve hukukunun kolayca göz ardı edilebilmesini gerisinde yeterli siyasi, ekonomik ve teknolojik güce sahip olamayışımız vardı. Bugün Doğu Akdeniz’den Ege’ye, Karadeniz’den Balkanlar, Kafkaslar ve Afrika’ya geniş bir coğrafyada kendi politikalarımızı hayata geçirebiliyorsak sebebi yine siyasi, ekonomik ve teknolojik alanda geldiğimiz seviyedir. Ülkemizin bu nüfuzundan ve gücünden rahatsız olanlar Türkiye’yi eskisi gibi istikrarsızlık batağında özelikle orada mahkum edebilmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Artık gizlemeye, saklamaya bile gerek duymadıkları bir cüretkarlıkla her türlü askeri, siyasi, ekonomik, sosyal kargaşa, darbe, tuzak yöntemlerini kullanıyorlar” diye konuştu.

“2023’TE DE HEM DIŞARIDAKİ HEM DE İÇERİDEKİ FAŞİST KAFALARA HAK ETTİKLERİ CEVABI VERECEKTİR”

Cumhurbaşkanı Erdoğan, “Millet her seferinde milli iradenin, demokrasinin, hukukun, istiklalinin, ve istikbalinin yanında yer alarak, oyunlarını bozdu. Geçmişte aldıkları dersten yetinmeyenlerin şimdi gözü 2023’e diktikleri anlaşılıyor. Milletimiz o engin ferasetiyle inşallah 2023’te de hem dışarıdaki hem de içerideki faşist kafalara hak ettikleri cevabı verecektir. Biz bugüne kadar Allah’ın inayetinin ve milli iradenin üzerinde bir güç tanımadık. Sadece Rabbimize ram olduk, sadece milletimize tabi olduk. Bundan sonra da aynı teslimiyetle Türkiye’nin demokratik hukuk devleti niteliğine yönelik her saldırıyı engelleyerek, her oyunu bozarak yolumuza devam edeceğiz” dedi.

“MARUZ KALDIĞIMIZ AÇIK VE GİZLİ AMBARGOLARI DÜŞÜNDÜĞÜMÜZDE HENÜZ YETERSİZ DURUMDAYIZ”

Erdoğan, “Ülkemizin savunma sanayi proje stokunu, 62’den 700’ün, proje bütçesini 5,5 milyar milyar dolardan 60 milyar doların üzerine çıkartmamızın gerisinde kendimize olan güvenimiz yatıyor. Yüzde 70’leri aşan yerlilik ve millilik oranı önemli olmakla beraber, maruz kaldığımız açık ve gizli ambargoları düşündüğümüzde henüz yetersiz durumdayız. Hedefimiz, kritik hiçbir alanda dışarıdan alıma ihtiyaç duymayacak bir savunma sanayi geliştirme ve üretim altyapısı inşa etmektir. Bu aynı zamanda, ülkemizin dünyanın en önde gelen savunma sanayi ihracatçılarından biri haline dönüşmesi demektir. Günümüzde cirosu 1 milyar dolardan 11 milyar dolar sınırına dayanan, ihracatı 248 milyon dolardan 3 milyar doların üzerine çıkan Ar-Ge harcaması 1.5 milyar doları geçen bir sektör büyüklüğüne ulaştık. Sektördeki firma sayısının ise 56’dan bin 500’e çıkmış olması bu alandaki dinamizmin en somut ifadesi” şeklinde konuştu.

“KRİTİK SİLAH VE SENSÖRLERİN YERLİLEŞTİRİLMESİNDE DE ÖNEMLİ AŞAMA KAYDETTİK”

Cumhurbaşkanı Erdoğan, “Dünyanın ilk 100 savunma sanayisi şirketi listesinde Türkiye artık 7 firma ile temsil ediliyor. Şu ana kadar gerçekleştirdiğimiz atılımlar sayesinde bölgesinde oyun kuran, oyunbozan, gelişmeleri yönlendiren bir ülke haline ulaşmamız henüz bir başlangıçtır. Denizcilik, savunma sanayinde en çok projeye sahip olduğumuz ve mesafe katettiğimiz alanlardan biridir. Gemi inşaat sektörümüz, 3 kıtada, 9 ülkeye 130 adet deniz platformunun ihracatını gerçekleştirerek 3 milyar dolarlık ihracata imza attı. İlk milli savaş gemisi olan Milgem kapsamında 100’de yüz yerli tasarım olarak geliştirilip üretilen Heybeliada, Büyükada, Burgazada ve Kınalıada korvetlerimiz denizlerde şanlı bayrağımızı dalgalandırıyor. Amfibi harekat, araç ve personel nakli, ateş desteği ve doğal afetlerde yardım ile acil destek hizmetleri sağlayan Bayraktar ve Sancaktar gemileri geniş bir alanda hizmet veriyor. Yeni tip denizaltı projesinin ilk denizaltısı Pirireis’i havuza çekerken, 5’inci denizaltı olan Seydialireis’in kaynak faaliyetlerini de başlattık. Denizaltı kurtarma gemisi kendi alanında önemli bir proje. Türkiye, dünyada kendi savaş gemisini tasarlayıp üretebilen 10 ülkeden biridir. Ayrıca, envanterde bulunan birçok deniz aracımız günün şartlarına uygun olarak son teknolojiler eklenerek modernize edildi. İnşa edilen ve modernize edilen deniz araçlarımızın silah, radar, muhabere ve elektronik sistemleri yerli ve milli ürünlerle donatıldı. Milli füzemiz Atmaca’yı da gemilerimize entegre ederek, platform üretimi yanında kritik silah ve sensörlerin yerlileştirilmesinde de önemli aşama kaydettik. Tüm bu aşamaların tamamlanmasıyla, donanmamız dosta güven ve düşmana korku salan duruşunu daha da

“ARTIK ŞÖYLE BİR İKİ VEYA DAHA FAZLA UÇAK GEMİSİ DE İNŞA EDELİM”

Erdoğan, “Botlarımızın çoğunun inşası ve donanımı biter bitmez hemen sahaya gönderdik. Gerçekten tasarımlarıyla ve tüm denizdeki kabiliyetleriyle bizim iftihar vesilesi olacak olan bu ürünlerimiz bundan sonrası için sadece ülkemiz için değil yurt dışından da ciddi talepleri alacaktır. Şu anda bazıları Gölcük’te, bazıları Ege ve Akdeniz’de görev halindeler. Görüldüğü gibi kaybedecek tek bir anımızın olmadığı bilinciyle çalışıyor, üretiyor, mücadele ediyoruz. Şimdi çok daha büyük projeler üzerinde çalışmalarımızı sürdürüyoruz. Donanmamıza ilk defa katılacak 5 büyük projeyi 5 yıl içerisinde hayata geçirmeyi planlıyoruz. Bu yıl sonunda test ve eğitim gemimiz Ufuk’u hizmete alacağız. Önümüzdeki yıl çok maksatlı amfibi hücum gemimiz, Anadolu denizlerimizde göreve çıkacak. Gemi inşaat sektörü burada. Buradan sesleniyorum, diyorum ki, Anadolu’yu inşa ettik, gelin bir de artık şöyle bir iki veya daha fazla uçak gemisi de inşa edelim. Herhalde yaparız değil mi? Çünkü denizlerde bu caydırıcılığa ihtiyacımız var. Sadece Anadolu yetmez, bu adımı da atmamız lazım. 2022’de yeni tip denizaltılarımızın ilki olan Pirireis filomuza katılacak. 2023’te il sınırı firkateynlerinin ilki olan Mirgem projesinin 5. gemisini denizlerimize yolcu edeceğiz. 2024’te denizde ikmal ve muharebe destek gemisi inşallah Deniz Kuvvetlerimize kazandıracağız. Denizaltı teknolojisinde edindiğimiz kabiliyetler ışığında, 2022 yılından sonra her yıl bir tane olmak üzere toplam 6 denizaltımızı devreye alacağımız. İHA, SİHA, TİHA yanında insansız ve otonom deniz araçlarının da dahil olduğu kara, hava ve deniz unsurlarımızın müşterek görev icra edeceği bir seviyeye ulaşmaktır. Bunun için denizaltıdan uçak gemilerine kadar tüm muharip deniz platformlarını ileri teknolojiye sahip yerli ve milli silah ve sensor sistemleriyle birlikte geliştiriyoruz. Savunma sanayinde takip eden değil, takip edilen, tüketen değil üreten, yeniye öncülük eden bir üst aşamaya artık geçmemiz gerekiyor” diye konuştu.

GİRESUN’DAKİ SEL FELAKETİ

Erdoğan, “Bugün Giresun’umuzda, Dereli’de, Yağlıdere’de bütün bu bölgelerde şiddetli sel felaketi neticesinde, ilk aldığımız haberde 5 ölümüz vardı, yaralılarımızın sayısı 12 civarındaydı, aramalar devam ediyor. Yaralıların sayısı 12, kurtarılanların sayısı 150’ye yakındı. Aynı şekilde Rize’de yine sel felaketi var. Benim ilçem de dahil olmak üzere, bu sel felaketinde maalesef orada da yaralılar var. Allah ölenlerimize rağmen eylesin, yaralılarımıza şifalar nasip etsin. Devlet olarak buradaki bütün tahribatı, yıkımı vesaire Allah’ın izniyle süratle aşarız. Ben İçişleri Bakanımı, Bekin Pakdemirli bakanımı, Murat Kurum bakanımı süratli şekilde üçünü de bölgeye gönderdik, milletvekillerimiz de oradalar, yerinde tespitleri yapmak suretiyle Kızılay, AFAD ve bütün kurumlarımız orada çalışmalarını sürdürüyorlar. DSİ aynı şekilde çalışmalarını orada sürdürüyorlar. Çünkü bir taraftan yıkılan köprüler var, yıkılması gerektiği için yıkılan köprüler var. Bu bir an önce inşallah buradaki bu felaketi hemen ortadan kaldırıp halkımızı yine o mutlu günlerine döndürelim. Ama bakanlarımızın bana söylediği ‘Biz bunu yaşamadık’ diyorlar, o kadar ağır bir felaket” dedi.

Son dakika haberi... Cumhurbaşkanı Erdoğandan Giresundaki sel felaketiyle ilgili açıklama

“ULUSLARARASI HUKUKA VE İYİ KOMŞULUK ANLAYIŞIYLA BAĞDAŞMAMAKTIR”

Milli Savunma Bakanı Akar da törende bir konuşma yaparak, “Yunanistan’ın Ege ve Akdeniz’de sadece kendi çıkarlarını gözeten tek ve yanlı yaklaşımları yani adaların silahlandırılması, 10 millik hava sahası kullanması Meis gibi küçük bir adaya bin kilometre karelik deniz yatağı talebi akla, uluslararası hukuka ve iyi komşuluk anlayışına kesinlikle uygun değil ve gerçeklerle bağdaşmamaktır. Kimse en uzun kıyı şeridine sahip olan ülkemizi Akdeniz’de kendi sahil şeridinden hapsedemeyecektir. Mısır ile Yunanistan arasında yapılan her iki ülke halkına kaybettiren anlaşma yok hükmündedir” dedi.

TERSANEDE İNCELEMELERDE BULUNDU

Konuşmaların ardına, Cumhurbaşkanlığı Savunma Sanayii Başkanı Prof. Dr. İsmail Demir, DESAN Tersanesi Yönetim Kurulu Başkanı Cenk Kaptanoğlu ve Yonca Onuk Tersanesi Yönetim Kurulu Başkanı Şakir Yılmaztürk, Cumhurbaşkanı Erdoğan’a günün anısına hediye verdi. Erdoğan, bot komutanlarına Hizmete Giriş Belgelerini verdi. Daha sonra alandaki perde kaldırılarak milli botların katılımcılara gösterildi. Erdoğan ve katılımcılar daha sonra Dalgıç-1 Y-15 botu önünde de fotoğraf çektirdi. Törenin ardında Erdoğan, bakanlarla birlikte tersanede incelemelerde bulundu.

TESLİMİ YAPILAN BOTLAR

Tamamen yerli tasarıma sahip olarak inşa edilen; 2 adet yeni SAT botu ve 8 adet süratli devriye botunun tümü Deniz Kuvvetleri Komutanlığına teslim edildi. Yerli ve özgün tasarımlarıyla dünyada sayılı botlar arasına giren ürünler ihracat alanında da başarılara imza atıyor. Botlar, Ege Denizinde ve Gölcük’te yoğun ve başarılı bir şekilde görevlerini yerine getiriyor.

Botlar, 90 metre derinliğe kadar her biri asgari 3 dalgıcın aynı anda dalış yapmasına imkân sağlayacak, dalgıç personelin sığ su ve derin su uygulamalı dalış eğitimlerinde kullanılacak. Kazalarda kurtarma dalgıçlığı ve acil müdahale yapabilecek, karaya oturan ve batan denizaltı gemilerinin yerlerinin belirlenmesinde görev alabilecek 2 adet bot Deniz Kuvvetleri Komutanlığına teslim edildi. Üniversite-kobi-sanayi işbirliği ile ilk kez yerli bir pervane dizayn ve imal edilerek Türk Loydu tarafından klaslanmıştır. Proje Kapsamında deniz altından yardım sinyali gönderen bir denizaltıyı bulmak için yerli olarak üretimi sağlanan Akustik İzleme ve Yakalama Sistemi geliştirildi.

hurriyet.com.tr

Experts break down what Black Sea gas discovery means for Turkey

Από

anixneuseis

August 23, 2020

Aug 23 2020 09:02 Gmt+3
Last Updated On: Aug 23 2020 09:09 Gmt+3

Turkish President Recep Erdoğan announced on Friday that Turkey has found some 320 billion cubic metres of natural gas reserves after the drillship Fatih started operations off Turkey’s Black Sea coast on July 20.

Erdoğan said the discovery was the largest in the country’s history and Turkey aims to have the natural gas ready for use by 2023.

Friday’s announcement marked a rare occasion in Turkish politics where even the opposition rushed to congratulate Erdoğan’s government.

But some analysts remain sceptical of the discovery, saying while the sum of the natural gas is notable, the find is not significant enough to fix Turkey’s finances or turn it into a regional energy hub as touted.

The discovery is positive news for Turkey, “but it’s not the game changer that some were expecting” after earlier reports suggested the find would meet Turkey’s energy needs for the next two decades, Ulrich Leuchtmann, head of foreign exchange research at Commerzbank, told the Associated Press.

\Nate Schenkkan, director of special research at the Washington-based Freedom House, called the gas find “relatively small” – only 40 percent of the expected reserves of 800 billion cubic metres a Turkish source told Reuters on Thursday.

While the 320 billion cubic metres from the Black Sea find is significant, it is smaller than other discoveries in the nearby eastern Mediterranean – about a third of Egypt’s Zohr field, one of the largest discovered in the Mediterranean, which is estimated to hold 850 billion cubic metres of natural gas, according to AP.

“For sure having some gas is better than not having any gas,” Schenkkan said. “But hard to shake the feeling this was all about owning the news agenda for a week, again.”

Many analysts and officials have said Erdoğan’s recent foreign and domestic ventures – including converting the Hagia Sopha landmark into a mosque and risking a direct confrontation with neighbouring Greece over territorial disputes – are designed to divert the Turkish public’s attention away from Turkey’s cratering economy.

Turkey’s central bank has spent tens of billions of dollars of its foreign currency reserves to support the lira this year. Despite these efforts, the lira hit a record low of 7.4 per dollar this week.

A recent lending boom by Turkey’s state-run banks has fuelled demand for imports and widened Turkey’s current account deficit. A slump in foreign investment and tourism revenues means Turkey has fewer funds to finance that gap, and increasing concerns for financial and economic instability.

Leuchtmann noted that investors seem sceptical about the assertion that the find would eliminate Turkey’s current account deficit.

For Turkish economist Uğur Gürses, it was “very clear” that Turkey’s current account deficit will not end with Black Sea discovery.

“If we do a rough estimate, the total reserve of 320 billion cubic metres is worth about $64 billion at a price of $200 per thousand cubic metres,” Gürses told Gazete Duvar in an interview published on Saturday. “The consumption of roughly 45 billion square cubes a year roughly translates to seven years of production.”

The economist said a rough calculation may not be feasible since the gas flow rate cannot match production capacity, which would span the process over a longer period.

“So, it looks like the contribution will have minimal impact over a long period,” he said.

Other experts, including Leuchtmann and Gürses, have cautioned that it could take up to a decade for Turkey to extract the gas from the Black Sea find, and the project would require billions of dollars of investment to build up the infrastructure for production and supply.

“Turkey will need to raise a lot of capital to invest in building this field,” John Bowlus of the Centre for Energy and Sustainable Development at Istanbul’s Kadir Has University told AP.

“Alongside that, they’re going to have to partner with some kind of international company in the sense that they don’t have experience developing an offshore gas field of their own.”

Sohbet Karbuz, director of hydrocarbons at the Paris-based Mediterranean Observatory for Energy, disagreed with the time table estimated by other analysts, saying Turkey may move ahead swiftly with investment decisions.

“The process will move very quickly, in terms of financing, time and procedures. Help will probably be needed from foreign companies from a technical and technological perspective but I see 2023 as a reasonable target,” Karbuz told Reuters.

Black Sea map

Jonathan Lamb, a senior oil and gas analyst at Wood & Co., a Czech investment bank, drew attention to the lack of clarification in how much of the gas was recoverable.

“What the market really wants to know also is how much they can produce per year, but I don’t think they are in the position to say that yet,” Lamb told Bloomberg.

Erdoğan said on Friday that the Fatih vessel located the gas in the so-called Sakarya field and exploration is continuing in surrounding areas of the Black Sea.

The fact that gas has been found in the Black Sea, where Turkey has already delimited its border with coastal neighbours, was seen as a positive development.

“It’s incredibly significant for Turkey because the find was in the Black Sea, unlike the eastern Mediterranean, which is riddled with all kinds of geopolitical problems,” Bowlus said.

Turkey has also been exploring for energy resources in the eastern Mediterranean, where its survey operations in disputed waters have drawn protests from Greece, Cyprus and the European Union.

Diplomatic and military tensions between NATO members Turkey and Greece boiled over on Aug. 10 when Ankara sent the Oruç Reis survey vessel, escorted by warships, to map out possible oil and gas drilling in territory over which both countries claim jurisdiction in the eastern Mediterranean.

ahvalnews.com

The Treaty of Sèvres centenary

Από

anixneuseis

August 23, 2020

New geopolitical reshuffle of the Eastern Mediterranean

7 JULY 2020,

ALEKSANDRA PEĆINAR

The Treaty of Sèvres

Unambigously, the Great conference in Paris at the end of the First World War has been drawing our attention recently. Our increased interest lays in the fact that a hundred years later we still live in a world strongly influenced by the Versailles Treaty. Basically, we are concerned about our own world.

At the beginning of the third decade of the 21^st century, the data in the Balkans and the Middle East are clearly differentiated not only with the data of the First World War, but also with the data that characterized these regions until the end of Cold War. Their gradual disintegration has contributed to the rapid transformation of their contemporary mosaic, which is characterized by political instability, foreign influence and centrifugal minority trends. Additionally, the strategic encirclement by Turkey, extreme Islam, the immigration issue, as well as the ever-decreasing and increasing military power, could be considered as very important factors.

Turkey nowadays represents new geostrategic power with increasing energy tendencies in the Central and Eastern Mediterranean. According to some estimates its’ expansive revisionist policy has endangered all Mediterranean states: “If Turkey enters the Mediterranean hydrocarbons game, it could acquire an excessive power by means of which it would manage to swallow all the Mediterranean states, including Israel and Egypt, but also rich in minerals Africa”.

However, Turkish president Erdogan activated nationalist alarm by claiming “that current world order might force Turkey to face Treaty of Sevres conditions”, referring to 1920 document which after WWI portioned the Ottoman Empire depriving it of significant territories. Presenting his calls for extending Turkey’s current borders “as the struggle to preserve a single nation, a single homeland, a single state”, he said that “At this critical time when there are attempts to restructure the wοrld and our region, if we stop we will find ourselves facing the Sevres conditions”.

In order to understand the significant contemporary problems in the Balkans and the Eastern Mediterranean as well to deal with pressing boundary disputes and problems of minorities that have emerged in recent years, one should understand the meaning of the aforementioned settlement, as the milestone in the history of these regions.

The Paris 1919 peace settlement and geopolitical reshuffle of Europe and the Middle East

The Paris Peace Conference lasted a whole year, during which Greek Prime minister Venizelos and his colleagues energetically negotiated the Greek claims. Nevertheless, at the end of the Conference they had achieved almost nothing and of this they were painfully aware. The causes of this failure should, however, not be sought in Greek diplomatic mistakes, nor were the clashes with the Turks in Asia Minor and the atrocities perpetrated by both sides responsible for the uncertainty of the Greek claim to Smyrna. The responsibility for the interminable delays and frustration of Greek hopes for a speedy and favorable peace, lies primarily with Italy and the United States. Italy obstructed all Greek claims in an effort to prevent her from gaining a preponderant position in the Balkans and in the Eastern Mediterranean. Apart from base intrigue and outright co-operation with Turkey and Bulgaria, she used the 1915 London treaty as a diplomatic weapon in Paris. Indeed the importance of this treaty in delaying the proceedings of the Conference and establishing utterly unjustifiable Italian claims in Albania, the Dodecanese and Asia Minor can hardly be exaggerated. The United States, the only Great power uncommitted to the 1915 Treaty, apart from her failure to support Greek claims to Thrace and Northern Epirus, was responsible for not forcing Italy to abandon her most outrageous claims. Even more so, however, America was responsible for obstructing the Peace Conference from dealing promptly with the Turkish question, by holding out expectations-that the Senate would sanction American mandates in the Near East. Under the circumstances, Britain and France could hardly other than wait for an American decision on mandates: France faced far more immediate problems and the British were unwilling to assume additional military commitments in Asia.

With the signing of the Treaty of Moudros (31/10/1918), the process of dissolution of the Ottoman Empire began. With the conquest of Constantinople and the collapse of the Allied forces in Asia Minor, Turkish nationalists, mainly from the Young Turks, formed the Turkish National Movement (May 1919), establishing its own parliament, based in Ankara and a provisional government headed by Mustafa Kemal Pasha and created a national army to liberate Turkey from allied occupation. This war was divided into the following phases: Armenian-Turkish 1920-21, French-Turkish 1920-21, Greek-Turkish 1920-22 and ended with the victory of the Turkish nationalists.

The peacemakers neglected the abject Ottomans throughout 1919, only drafting the terms of Sèvres in London and San Remo in the spring of 1920, by which time conditions were much altered. Sèvres recognised an independent state of Armenia, imposed strict military restrictions on Turkey, established international control over the Straits and awarded spheres of influence in Anatolia to Italy and France, whilst Greece was given most of Thrace and the opportunity to govern Izmir for five years before a plebiscite decided its fate. Italy was confirmed in the possession of the Dodecanese Islands (already under Italian occupation since the Italo-Turkish War of 1911–1912. Large portions of Southern and West-Central Anatolia (the Mediterranean coast of Turkey and the inlands), including the port city of Antalya and the historic Seljuk capital of Konya, were declared an Italian zone of influence. Antalya Province was promised by the Triple Entente to Italy in the Treaty of London, and the Italian colonial authorities wished the zone to become an Italian colony under the name of Lycia.

The Treaty of Sevres was of particular importance to Greece. Under this treaty, Turkey occupied Constantinople, but lost 80% of the Ottoman Empire’s territory. The rights recognized in Greece for the Smyrna region amounted to full adherence to it. In addition, Turkey conferred on Greece almost all of Eastern Thrace and the islands of the Eastern Aegean, Lemnos, Lesvos, Thassos, Chios, Ikaria, Samos, Samothrace, and waived Greece’s right to Imbros and Tenedos. This treaty would also regulate the issue of Bulgaria’s exit to the Aegean and many other pending issues covering the territories from Morocco to the Arabian Peninsula and Cyprus. Saudi Arabia became independent, Turkey lost the rights to Sudan and Libya, while Mesopotamia, Palestine and Syria became League of Nation mandates and were to be run by France and Britain. Nevertheless, the Treaty of Sevres was never implemented and was finally replaced by the Treaty of Lausanne. The most important factors that contributed to the non-implementation of the Treaty of Sevres were the resistance of Mustafa Kemal’s nationalist movement and the change of policy of some allies, the destruction of Smyrna and the withdrawal of the Greek army from Asia Minor and the resignation of King Constantine in the aftermath of the 1922 revolution led by Plastira.

The partition of Anatolia and the presence of foreign troops over wide areas of the country was not envisaged by the Turks when they signed the Mudros armistice in 1918. The allied occupation of Constantinople in March 1920 and the subsequent occupation of eastern Thrace and most western Anatolia swelled the ranks of Turkish nationalists. The harsh terms of the Sevres treaty encouraged the growth of nationalist movement. However without outside assistance, the Turkish nationalist could not hope to defy successfully the Greek Army and the Supreme Council whose tasks were to enforce the Treaty of Sevres and to promote the aspiration of Hellenism in Anatolia. The goal of Turkish diplomacy was to seek direct foreign aid to splinter allied solidarity. Therefore, in the field of foreign policy the first step was to contact with Soviets. Allied intervention in Russia through the straits and supports of Greek claims in Asia Minor brought Moscow and Ankara closer together. Regarded as crucial to Soviets “in order to group around awakening people of the East and fight with them against international imperialism”, Turkish national forces by means of the military and economic aid of the Soviet ally raised both the moral and effectiveness. No less important to the nationalist cause was the conclusion of separate agreements by the provisional Ankara government with Italy and France. The negotiations leading up to these agreements were conducted secretly and without consulting the British and clearly indicated a rift between allies which became more pronounced as the days passed.

The Turkish national government refused to recognize the Treaty of Sèvres for the partition of Asia Minor among the Allies, rejected the Sultanate government that signed it, and the Turkish National Army, backed by Soviet Russia, engaged in armed action against the Allies. The Sultan signed under duress but Kemal’s revolt was growing and in 1921 his forces halted the Greeks at the Battle of Sakarya. He then drove them back with increasing speed in 1922, culminating in a massacre at Izmir on 9^th September 1922 and a stand-off with a small British force at Chanak, where war was averted by a combination of luck and good sense. With the victorious outcome of the war in favor of the Turkish nationalists, Turkey’s Grand National Assembly decided to abolish the Ottoman Sultanate (1/11/1922). Sultan was deported and expelled from Constantinople, taking the route of exile, first to Malta and then to the Italian Riviera. Although the Sultanate was abolished, the Islamic Caliphate remained untouched by the political-crusading aspirations of Turkish nationalists.

The Treaty of Sèvres and Libya memorandum

The Treaty of Sevres which Turkish President referred to determined in fact the dissolution of Ottoman Empire in the aftermath of WWI. That is why he basically claimed that by the recent signing the Memorandum of cooperation with the Tripoli government he managed to avoid the new Treaty of Sevres and the negative situation for Turkey in Eastern Mediterranean.

Maybe this is the sign that even in this rapidly changing world we should not neglect the lessons of history offering us constructive analogies.

Sources
MacMillan M.,* Lessons from history. The Paris Peace Conference 1919.
Παπαδάκης Νικόλαος Εμμ., *Ελευθέριος Βενιζέλος, Ο Άνθρωπος, Ο Ηγέτης, Βιογραφία, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών, Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος, 2017.
Pecinar A., The Paris 1919 Peace Settlement and the Balkan geopolitical realities. A small survey on post WWI geopolitical reshuffle of the Balkans and its contemporary consequences and determinants, LAP Lambert Academic Publishing 2020.

Aleksandra Pećinar

Historian. United Nations mandated-University for Peace –European Center for Peace and Development, Serbia -Adviser for Geostrategic Issues in South-East Europe. National Research Foundation “Eleftherios K. Venizelos”, Greece – Official Representative for Serbia Author of “Diplomatic and allied relations of Serbia and Greece (1912-1918)”, Ministry of Defense of Republic of Serbia..

Author profile

wsimag.com

Economist: Η Τουρκία πιο επικίνδυνη απο το Ιράν.

Από

anixneuseis

August 22, 2020

Εκτενέστατο άρθρο δημοσιεύει το περιοδικό The Economist σχετικά με το ενεργειακό σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο και την αυξανόμενη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις για τον υποθαλάσσιο ορυκτό πλούτο της περιοχής.

Το άρθρο αναφέρεται στα τελευταία περιστατικά (σύγκρουση Kemal Reis με τη «γηρασμένη» ελληνική φρεγάτα Λήμνος) και τις σχετικές αντιδράσεις, επισημαίνοντας ότι οι διαφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν είναι κάτι νέο (Ίμια, παραβιάσεις εναέριου χώρου, Κυπριακό).

Η τωρινή, ωστόσο, διαμάχη μεταξύ τους αποτελεί μέρος ενός μωσαϊκού αυξανόμενων εντάσεων που αφορούν την ενέργεια, την ασφάλεια και την ιδεολογία στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, σχολιάζεται. Η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ευρύτατο συνασπισμό ευρωπαϊκών χωρών και χωρών της Μέσης Ανατολής σε ένα «πεδίο μάχης» που εκτείνεται από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία.

Η ανακάλυψη του κοιτάσματος Λεβιάθαν (Ισραήλ) προ δεκαετίας, του κοιτάσματος Ζορ (Αίγυπτος/ ιταλική Eni) και άλλων κοιτασμάτων στην Κύπρο (Γλαύκος/ExxonMobil και Qatar Petroleum-Αφροδίτη/Noble Energy, Royal Dutch Shell και Delek Drilling και Καλυψώ/Eni και Total) κάνει κάποιους να αισιοδοξούν ότι αυτός ο μεγάλος ορυκτός πλούτος θα ενισχύσει τη συνεργασία των χωρών αυτής της «ταραχώδους» περιοχής, θα καλύψει τις ενεργειακές της ανάγκες και θα ενισχύσει-μέσω ενός φιλόδοξου αγωγού φυσικού αερίου- την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης.

Πράγματι, το Ισραήλ και η Αίγυπτος ήδη εκμεταλλεύονται επιτυχώς τα κοιτάσματα Λεβιάθαν και Ζορ, χωρίς να έχουν προκαλέσει τους γείτονές τους, ενώ η Αίγυπτος έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο επενδυτικό κόμβο. Δέκα χρόνια, όμως, μετά την ανακάλυψη του Λεβιάθαν, τα ενεργειακά οικονομικά της Ανατολικής Μεσογείου είναι προβληματικά.

Οι πετρελαϊκές εταιρείες και οι εταιρείες φυσικού αερίου είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν περικοπές στις δαπάνες τους, ακόμα και πριν τη μείωση ενεργειακής ζήτησης λόγω κορωνοϊού. Η τιμή του φυσικού αερίου έχει μειωθεί σχεδόν κατά 50% από το 2010. Η Chevron είχε ανακοινώσει τον Ιούλιο ότι θα εξαγοράσει τη Noble για μόλις 5 δις δολάρια ενώ η ExxonMobil, η Total και η Eni καθυστερούν τις εξορύξεις στην περιοχή της Κύπρου στο πλαίσιο περικοπής δαπανών και αδυναμίας εύρεσης προσωπικού εν μέσω πανδημίας.

Συνεχίζοντας, το δημοσίευμα σχολιάζει πως η «περίεργη ιστορία και γεωγραφία της Ανατολικής Μεσογείου» εξηγούν το γιατί η προσπάθεια εξεύρεσης τρόπου εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου οδηγεί σε διεθνή ένταση.

Παρουσιάζει αναλυτικά τις ελληνικές θέσεις περί υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ -σύμφωνες με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας- καθώς και τις αντίστοιχες τουρκικές θέσεις. Σημειώνεται ότι η Τουρκία -αλλά και το Ισραήλ και η Συρία- δεν έχουν κυρώσει την εν λόγω Σύμβαση. Επιπλέον, σημειώνεται, οι σχέσεις της Τουρκίας με τους δυτικούς συμμάχους της έχουν επιδεινωθεί με αφορμή μια σειρά από άλλα ζητήματα, όπως το αυταρχικό της καθεστώς και το μεταναστευτικό ζήτημα.

Είναι, επίσης, η μόνη χώρα που αναγνωρίζει τη Βόρεια Κύπρο και τη δικαιοδοσία της στη γύρω θαλάσσια περιοχή. Επιμένει ότι οποιαδήποτε εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων πρέπει να λάβει υπόψη τη Βόρεια Κύπρο. Στο πλαίσιο αυτό, έχει στείλει ερευνητικά σκάφη με συνοδεία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού σε κυπριακά και ελληνικά νερά, κοντά στην Τουρκία.

Τα τελευταία δύο χρόνια, η κυβέρνηση Ερντογάν έχει υιοθετήσει ένα «ρεβανσιστικό δόγμα» γνωστό ως το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» με το οποίο διεκδικεί έλεγχο στα νερά του Ανατολικού Αιγαίου και της “βόρειας Μεσογείου”, αγνοώντας πλήρως οποιοδήποτε ελληνικό νησί από τη Σαμοθράκη ως τη Ρόδο, σχολιάζει ο αρθρογράφος.

Στη συνέχεια, το δημοσίευμα αναφέρεται στη συμφωνία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ για τη δημιουργία υποθαλάσσιου αγωγού EastMed ο οποίος θα καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης, αγνοώντας την Τουρκία. Ωστόσο, η βιωσιμότητα του αγωγού αυτού αμφισβητείται, κυρίως για τεχνικούς λόγους.

Στο πλαίσιο αυτό, δημιουργήθηκε το East Med Gas Forum (Ελλάδα, Ισραήλ, Κύπρος, Αίγυπτος, Ιταλία, Ιορδανία, Παλαιστίνη) –χωρίς την Τουρκία. Η Γαλλία έχει αιτηθεί τη συμμετοχή της ενώ οι ΗΠΑ έχουν αιτηθεί ρόλο παρατηρητή. Το φόρουμ δεν θεωρείται ιδιαίτερα φιλοτουρκικό, δεδομένου ότι πολλά από τα μέλη της έχουν ζητήματα με την Τουρκία, πέραν της ενέργειας.

Είναι σαφές ότι, εν τέλει, η ανακάλυψη φυσικού αερίου στην περιοχή έχει εντείνει τις πολιτικές συγκρούσεις ενώ έχει δημιουργήσει και νέες, σχολιάζεται, όπως η εμπλοκή της Τουρκίας στη Λιβύη.

Η πολιτική της Τουρκίας στο λιβυκό ζήτημα αποδεικνύει περίτρανα το πώς αλληλοεπηρεάζονται τα ζητήματα της ενέργειας και της ασφάλειας στην περιοχή (αναφορά στο τουρκολιβυκό σύμφωνο το οποίο «αγνοεί την ύπαρξη της Κρήτης και της Ρόδου» και «κόβει την πορεία του αγωγού EastMed»). Η συμφωνία, σημειώνεται, προκάλεσε την ελληνική αντίδραση. Με τη σειρά της η Ελλάδα υπέγραψε ανάλογη συμφωνία καθορισμού ΑΟΖ με την Αίγυπτο, γεγονός που εξόργισε τον Τούρκο πρόεδρο.

Το εκτενές άρθρο συνεχίζει αναλύοντας τις προβληματικές σχέσεις της Τουρκίας με άλλες χώρες όπως η Γαλλία και το Ισραήλ, η Αίγυπτος και τα ΗΑΕ σε σημείο ώστε να χαρακτηριστεί ως «πιο επικίνδυνη από το Ιράν» και να ενθαρρύνει τρία ευρωπαϊκά κράτη (Ελλάδα, Γαλλία, Κύπρος), δύο αραβικές χώρες (Αίγυπτος και ΗΑΕ) και το Ισραήλ να δημιουργήσουν ένα «χαλαρό» αλλά “αξιοθαύμαστο γεωπολιτικό μέτωπο”.

Η ασταθής αμερικανική πολιτική στην περιοχή, συμπληρώνει ο αρθρογράφος, καθιστά το ρόλο της ΕΕ ζωτικό. Το πρόβλημα, ωστόσο, της ΕΕ είναι ότι οι αποφάσεις της περί εξωτερικής πολιτικής προϋποθέτουν συναίνεση, κάτι που δεν είναι πάντα εφικτό. Η Ιταλία και η Ισπανία θέλουν να αποκλιμακωθεί η ένταση στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας.

Η Γερμανία ενοχλήθηκε με την απόφαση της Ελλάδας να «τσιγκλίσει» την Τουρκία με τη συμφωνία της με την Αίγυπτο μια μέρα πριν την έναρξη συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας μετά από γερμανική διαμεσολάβηση. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν εκνευριστεί με τη Γαλλία και, ιδίως, τη στήριξη του Χαφτάρ στη Λιβύη. «Αν και δεν υπάρχει ιδιαίτερη συμπάθεια για την Τουρκία στις δυτικές πρωτεύουσες αυτή την εποχή, ο γαλλικός τρόπος αντιμετώπισης του Ερντογάν δεν είναι ούτε αυτός δημοφιλής», σημειώνεται.

Αν και οι Ευρωπαίοι έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους στην Ελλάδα και πρόκειται να συζητήσουν το ζήτημα της τουρκικής συμπεριφοράς περί τα τέλη Σεπτεμβρίου, δεν αναμένεται να κάνουν «εν τέλει κάτι σημαντικό», σχολιάζεται. Αυτή η προοπτική εξοργίζει τη Γαλλία, η οποία πιστεύει ότι κάποιος πρέπει να αντισταθεί στις προκλήσεις της Τουρκίας στα ευρωπαϊκά θαλάσσια σύνορα.

Ούτε η Ελλάδα ούτε η Τουρκία έχουν την πολυτέλεια των τεταμένων σχέσεων στη Μεσόγειο. Και οι δύο χώρες εξαρτώνται από τους τουρίστες, οι οποίοι μπορεί να ρισκάρουν να ταξιδέψουν εκεί παρά την πανδημία, αλλά δεν θα το κάνουν σε περίπτωση πολέμου. Καμία, όμως, από τις δύο χώρες δεν μπορεί να υποχωρήσει εύκολα.

Ο δεξιός Έλληνας πρωθυπουργός είναι «όμηρος» μιας «εθνικιστικής πτέρυγας» εντός του κόμματός του η οποία είναι αριθμητικά ικανή να ρίξει την κυβέρνησή του. Από την άλλη, η μεσογειακή πολιτική του Τούρκου προέδρου -αν και πρόκειται για μια διχαστική φιγούρα- απολαμβάνει την υποστήριξη του τουρκικού πολιτικού σκηνικού, αφού θεωρείται πως πρόκειται για επίθεση κατά της τουρκικής εθνικής κυριαρχίας».

Μετάφραση: Hellas Journal

Der Spiegel: «Ερντογάν εναντίον όλων»

Από

anixneuseis

August 22, 2020

Το περιοδικό Der Spiegel αφιερώνει στην έντυπη έκδοσή του μακροσκελέστατο άρθρο για την κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο και σημειώνει πως «ο Τούρκος Πρόεδρος θέλει να χαράξει νέα σύνορα στη Μεσόγειο και διακινδυνεύει έναν πόλεμο με την Ελλάδα».

Το δημοσίευμα ξεκινά αναφέροντας ότι το 2006 ήταν ο Τσεμ Γκυρντενίζ, ο επικεφαλής σχεδιασμού του τουρκικού ναυτικού που πρώτος έκανε λόγο για το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Ένα δόγμα που προέβλεπε την αλλαγή των συνόρων υπέρ της Τουρκίας ακόμα και με τα όπλα. Τότε όμως η Τουρκία επιθυμούσε ακόμα να γίνει μέλος της Ε.Ε. κι έτσι «ο Ερντογάν δεν χρειαζόταν τύπους σαν και αυτόν».

Στη συνέχεια όμως το άρθρο εξηγεί γιατί σήμερα ο Ερντογάν επανέρχεται σε αυτό το δόγμα: «Ο Ερντογάν ακολουθεί το δόγμα του «Mavi Vatan» τόσο εξαιτίας ενός υπερβολικού εγωισμού όσο και λόγω εσωτερικών πολιτικών υπολογισμών. Ο Τούρκος Πρόεδρος αισθάνεται ότι τον αγνοούν στην εκμετάλλευση των πρώτων υλών στη Μεσόγειο… Η αντιπαράθεση στη Μεσόγειο προσφέρει στον Ερντογάν μια καλοδεχούμενη ευκαιρία να παρακάμψει τις εσωπολιτικές δυσκολίες. Η οικονομία βρίσκεται εδώ και χρόνια σε κρίση, η οποία επιδεινώθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Η λίρα βρίσκεται με ισοτιμία σχεδόν 9:1 σε σύγκριση με το ευρώ σε ιστορικό χαμηλό όλων των εποχών. Τα νούμερα στις δημοσκοπήσεις για τον Ερντογάν είναι επίσης πολύ άσχημα, όπως σπάνια πριν στη θητεία του. Φοβάται πως δεν θα επανεκλεγεί στις προεδρικές εκλογές του 2023».

To περιοδικό συνεχίζει με τη στάση της Ευρώπης: «Υπάρχει διαφωνία στην Ευρώπη για το πώς πρέπει να χειριστεί τον όλο και πιο επιθετικό και απρόβλεπτο Τούρκο Πρόεδρο. Ειδικά ο Πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν υποστηρίζει μια σκληρή στάση… Στο Βερολίνο υπάρχει μεγάλη ανησυχία ότι η κατάσταση θα ξεφύγει εκτός ελέγχου στη Μεσόγειο ακόμα κι αν οφείλεται σε ατύχημα. Ο Ερντογάν έχει ήδη καταστήσει σαφές ότι δεν θα αφήσει αναπάντητη μια επίθεση εναντίον του τουρκικού ερευνητικού σκάφους. Και στην Ελλάδα οι εθνικιστές πιέζουν τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη σε καμία περίπτωση να μην ενδώσει στη διαμάχη με την Τουρκία. Κανείς δεν θέλει ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των εταίρων του ΝΑΤΟ Ελλάδας και Τουρκίας, αναφέρει το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών. Ωστόσο μέσω των αμοιβαίων εξοπλισμών μεγαλώνει κάθε μέρα ο κίνδυνος πολέμου στην ανατολική Μεσόγειο».

Τα τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου στη Μαύρη Θάλασσα

Στις χθεσινές ανακοινώσεις του Τούρκου Προέδρου για τα τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου που ανακάλυψε το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Φατίχ στη Μαύρη Θάλασσα αναφέρεται η TAZ του Βερολίνου. Η εφημερίδα σχολιάζει: «Εάν τα ευρήματα επιβεβαιωθούν πραγματικά σε αυτό το εύρος, τότε ήρθαν την κατάλληλη στιγμή για τον κλονισμένο Πρόεδρο. Όσον αφορά την εξόρυξη πρώτων υλών στη Μεσόγειο, ο Ερντογάν έχει έναν μεγάλο συνασπισμό άλλων γειτονικών χωρών εναντίον του. Θα περάσει πολύς καιρός προτού επιτευχθούν συγκεκριμένα αποτελέσματα σε εκείνη την περιοχή. Ο Ερντογάν χρειάζεται τώρα μια επιτυχία, επειδή η τουρκική οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και η αξία της τουρκικής λίρας έναντι του δολαρίου και του ευρώ υποχωρεί απειλητικά. Οι εικασίες και μόνο σχετικά με τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στη Μαύρη Θάλασσα προκάλεσαν την αύξηση της τιμής της λίρας για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες».

O ρόλος της Γαλλίας στη Μεσόγειο

Από την πλευρά της, Η εφημερίδα Die Welt σε άρθρο της με τον τίτλο «Μάχη στη Μεσόγειο» επικεντρώνεται περισσότερο στο ρόλο της Γαλλίας και γράφει:

«Η Γαλλία έχει μόνο έναν στόχο, τονίζουν οι σύμβουλοι του Προέδρου Μακρόν: να ξεκαθαρίσει τις εξαιρετικά περίπλοκες σχέσεις στην περιοχή. Πρόκειται λιγότερο για το φυσικό αέριο. Τα κοιτάσματα βρίσκονται κάτω από τον βυθό, δεν υπάρχουν αγωγοί για την μεταφορά και η εμπορική εκμετάλλευση μπορεί να μην είναι καθόλου κερδοφόρα. Πρόκειται περισσότερο για το ποιος έχει το πρόσταγμα στην ανατολική Μεσόγειο – και πώς αντιδρά κανείς στις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες του Ερντογάν. Ακόμα κι αν οι γαλλικές ακτές βρίσκονται στη Δύση, οι Γάλλοι αισθάνονται ότι επηρεάζονται από τους Τούρκους. Η Μεσόγειος είναι πιο κοντά στις ακτές τους από αυτές της Βαλτικής. Τα αποθέματα φυσικού αερίου είναι το καύσιμο αυτής της σύγκρουσης. Και ο εθνικισμός το σπίρτο».

^{Πηγή: DW}

Questions Swirl around the Cargo that Destroyed Beirut

Από

anixneuseis

August 22, 2020

By Maximilian Popp, Christoph Reuter und Fritz Schaap
21.08.2020, 13.07 Uhr

Shipowner Linked to Hezbollah’s Bank?

The explosion in Lebanon leads back to an abandoned ship in Beirut that had arrived in the city carrying 2,750 tons of ammonium nitrate. Reporting by DER SPIEGEL and OCCRP has determined that the ship’s owner has connections to Hezbollah’s bank.
Der Spiegel

The destroyed Port of Beirut: There were plenty of warnings about the deadly ammonium nitrate, but nothing was done. Foto: Lorenzo Tugnoli / DER SPIEGEL
In September 2013, eight Ukrainians and a Russian departed Georgia on a beat-up freighter, apparently heading for Mozambique. Their ship was already in bad shape before it even left the Black Sea port of Batumi. Called the Rhosus, the vessel was leaking, its alarm system was faulty and so was its rescue equipment.

But the cargo on board was extremely volatile: 2,750 tons of ammonium nitrate in a highly concentrated variant, the kind used to make explosives, with a nitrogen enrichment level of almost 35 percent. Seven years later, on August 4, 2020, it would devastate parts of Lebanon’s capital city Beirut, killing around 200 people and injuring thousands.

Since then, the world has taken an interest in the Rhosus and its history, with investigators trying to piece together the details of its final voyage. How did the Rhosus end up in Beirut? And who had really ordered the explosive chemicals?

Thus far, the story has been that the ship belonged to a Russian man named Igor Grechushkin. The cargo was reportedly destined for a company called Fábrica de Explosivos de Moçambique, or FEM for short, a Mozambican explosives manufacturer.

But joint reporting conducted by DER SPIEGEL and the journalism network called the Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP) has now raised doubts about that narrative. The reporting has found that it was not Russian national Grechushkin who owned the Rhosus, but rather the Cypriot businessman Charalambos Manoli, who maintained a relationship with the bank used by Hezbollah in Lebanon. And a considerable amount of the ammonium nitrate stored in the port of Beirut appears to have gone missing before the explosion in August.

Did the crew of the Rhosus ever even intend to sail the ship to Mozambique? Is it possible that its explosive cargo was actually destined for Hezbollah, the Islamist party and militia that operates in Lebanon as a state within a state and is involved in wars from Syria to Iraq?

Efforts to Conceal Ownership
In any case, Manoli made every effort to conceal the ownership of the Rhosus. One of his companies arranged to have the Rhosus registered in Moldova. Another company, Maritime Lloyd in Georgia, certified the seaworthiness of the ailing freighter. Ultimately, Russian national Grechushkin only chartered the ship through his company Teto Shipping, which is registered in the Marshall Islands.

When questioned by OCCRP, Manoli initially claimed that the vessel had been sold to Grechushkin, only to then concede that the Russian had only made an attempt to buy the ship. He then refused to provide any further information.

Grechushkin did, in fact, give the orders to the crew on the Rhosus. He also gave the order that the Rhosus was to make an unscheduled stop in Beirut on its way from Georgia to Mozambique. The official reason sounds dubious: Grechushkin claimed that he didn’t have enough money to pay for the Rhosus’ passage through the Suez Canal. Which is why it needed to pick up additional cargo in Beirut to be delivered to Jordan. The freight consisted of “12 large trucks, 15 small ones, one 40-foot container and two 20-foot containers,” states a report by the Lebanese Transportation Ministry.

The fleet of vehicles was to be stowed on the deck of the Rhosus. But the problems began during the loading of the very first vehicle, which rammed a door as they tried to maneuver it onto the deck. The loading procedure was aborted as a consequence.

Ultimately, the Rhosus never left Beirut. At least two companies that Manoli owed money to had the freighter seized, including one that rented generators, from which Manoli had previously rented a generator for the ship. The Beirut Port Authority also found that the Rhosus was not seaworthy.

The freighter Rhosus in 2013: The extremely dangerous cargo it brought to Beirut ultimately caused the deadly explosion in the city.
The freighter Rhosus in 2013: The extremely dangerous cargo it brought to Beirut ultimately caused the deadly explosion in the city. Foto: Anthony Vrailas / REUTERS
The Lebanese authorities apparently didn’t know that Manoli was the true owner of the Rhosus. In any case, his name doesn’t appear in any of the correspondence, which was voluminous.

In contrast to Grechushkin, the Russian who chartered the vessel, Manoli did have business relations in Lebanon. Court records show that Manoli took out a loan back in 2011 for $4 million from the Tanzanian FBME Bank to finance the purchase of another ship, the Sakhalin.

FBME isn’t just any bank. American investigators have accused the institution of acting as a money launderer for Hezbollah. Another of the bank’s customers was a suspected Syrian front company that had been involved in the country’s chemical weapons program. It was to this bank that Manoli owed money.

Seized Holdings
Only one month after he received the loan, Manoli’s company Seaforce Marine Limited, based in Belize in Central America, defaulted on the first installment. Manoli had offered the Rhosus as collateral, but FBME suspected that the shipowner wanted to sell the vessel and seized Manoli’s real estate holdings in Cyprus.

Internal FBME documents show that Manoli still owed the bank 962,000 euros in outstanding debt in October 2014. Manoli denies any connection between his debts and the fact that the freighter was stopped in Beirut. However, one investigator notes that FBME is notorious for pressuring defaulting borrowers into doing favors for dubious customers like Hezbollah.

The official buyer of the ammonium nitrate, FEM in Mozambique, was also a subject of investigations. Spanish authorities conducted an investigation into the company Moura Silva e Filhos, which holds 95-percent ownership of FEM, in connection with the Islamist terrorist attacks in Madrid in 2004. Even though they didn’t ultimately obtain a conviction for aiding terrorists, investigators determined that 785 kilograms of explosives were not listed in the company’s books.

Moura Silva e Filhos clearly isn’t squeamish when it comes to choosing his business partners. American arms smuggling expert Kathi Lynn Austin says the company maintains close contacts with the ruling clique in Mozambique, among others.

However, FEM never claimed the 2,750 tons of ammonium nitrate that was stranded in Beirut on the Rhosus, even though the chemicals were at no point officially confiscated by the Lebanese authorities.

In 2015, the broker for the ammonium nitrate had a lawyer request that the Lebanese authorities inspect the quality and quantity of the cargo. Oddly, though, the court records do not show any attempt by the broker to recover the cargo, which had an original value of $700,000.

Manoli likewise didn’t make any efforts to reclaim his ship, which eventually sank outside the port in February 2018. Purported Rhosus owner Grechushkin could not be reached for comment.

Abandoned
Ultimately, the ammonium nitrate was an abandoned freight: No one admitted to having paid for it and no one tried to recover it.

In the end, the highly explosive chemicals were stored for six years in Hall 12 at the Port of Beirut. The authorities, particularly customs officials, warned repeatedly that the ammonium nitrate needed to be removed from the port. But the petitions were sent to the wrong court so persistently that it is difficult for lawyers involved to believe in mere incompetence. Is it possible that the intent was for the ammonium nitrate to remain in Hall 12?

Another inspection of the cargo in spring 2020, this time by the Lebanese state security, raised doubts as to whether all 2,750 tons of the ammonium nitrate were still there. One of the warehouse’s gates was missing and there was a large hole in the south wall, they warned. “If a theft were to occur, the perpetrators could use these goods as explosives.” But the state security officials apparently didn’t count or measure the exact amount of ammonium nitrate that was still left in the warehouse at the time.

Their warning that the warehouse needed to be secured didn’t reach Lebanon’s prosecutor general until June. In mid-July, state security also sent the report to the president and the prime minister. But no action was taken.

It’s still unclear today how much ammonium nitrate was detonated in the August 4 explosion. European intelligence officials involved in the investigation assume it was between 700 and 1,000 tons.

But where did the rest, the much larger quantity of the explosive chemicals, go? That’s one of the many questions investigators will now need to answer.

Der Spiegel

ΓΙΟΣΚΑ ΦΙΣΕΡ: Ο κορωνοϊός είναι «Ιππος της Αποκάλυψης»;

Από

anixneuseis

August 21, 2020

Γιόσκα Φίσερ: «Ο κορωνοϊός έθεσε τέλος στην αφελή ιδέα της συνεχούς προόδου της ανθρωπότητας»

Ο Joschka Fischer, πρώην οδηγός ταξί, πρώην αναρχικός ηγέτης με τον Daniel Cohn-Bendit, που ζούσε άλλοτε σε κατεχόμενα σπίτια με αρκετά ζευγάρια, ένας από τους ιδρυτές των Grünen (Πράσινων), αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από το 1998 έως το 2005, αποκαλύπτει μεταξύ των γραμμών τα παγκοσμιοποιητικά σχέδια με αφορμή τον Covid-19 σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο Handelsblatt: «Εκ των υστέρων, η πανδημία μπορεί να θεωρηθεί ως σημείο καμπής προς μια σταθερή κοινωνία, εάν ενεργήσουμε σωστά».

“Ο μεγάλος μετασχηματισμός”.

Μορφή παλιότερα των Πράσινων είναι σήμερα, μετά την αναστάτωση της μεταπολεμικής γερμανικής κοινωνικής τάξης, η μούσα των αλλαγών που φέρνει η κρίση που συνδέεται με το Covid-19, “ένας μικροσκοπικός και πολύ μεταδοτικός ιός που γονατίζει την παγκόσμια οικονομία της υψηλής τεχνολογίας και παγκοσμιοποίησης και όλες τις διεθνείς αλυσίδες εφοδιασμού της». Γι’ αυτόν, “αυτή η κρίση του 2020 ίσως περιγραφεί ως η αρχή της “μεγάλης μεταμόρφωσης της παγκόσμιας βιομηχανικής κοινωνίας προς μια κοινωνία σταθερή και καθηκόντων των ανθρώπων, στο βαθμό που οργανώνονται σε βιομηχανικές κοινωνίες».

Ο άντρας, ο οποίος ήταν επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας, δηλώνει το τέλος της ανθρώπινης προόδου, επιθυμώντας, στο κείμενο, μια στασιμότητα των πολιτισμών μας σε όλα τα επίπεδα, εξυμνώντας το “τέλος της υπερβολικά αφελούς ιδέας της προόδου” επειδή “Σε κάθε περίπτωση, η κρίση του κορωνοϊού θέτει οριστικά τέλος σε αυτή την εποχή μιας αφελούς ανθρώπινης ιδέας για την πρόοδο που πίστευε ότι θα μπορούσε να συνεχίσει να καταστέλλει τις ακούσιες συνέπειες της ανάπτυξης της ανθρωπότητας και των βιομηχανικών της κοινωνιών εναντίον όλων των επιστημονικών γεγονότων και προειδοποιήσεων».

Στο άρθρο του, ο εκ των πρωταγωνιστών της επανάστασης του 1968, ο οποίος βλέπει τον Covid-19 ως ευκαιρία να αλλάξει ριζικά τις κοινωνίες, εκθέτει σιωπηρά παγκοσμιοποιητικά σχέδια, τα οποία χαρακτηρίζονται ότι ανήκουν στη συνωμοσιολογική ρητορική από οργανισμούς όπως το CheckNews ή το Décodex εάν εσείς τα επικαλείστε.

Ιππος της Αποκάλυψης

Ένας αναβάτης της Αποκάλυψης. Σε κάθε περίπτωση, ο Joschka Fischer λέει ότι ο κόσμος κατευθύνεται σε μια δυστοπία: «Εάν είναι καλός, ο ιός θα αποδειχθεί ότι είναι μια έγκαιρη προειδοποίηση αφύπνισης. Διαφορετικά, θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας άνευ προηγουμένου καταστροφής της ανθρωπότητας.” Το Covid-19 είναι πράγματι μια τεχνική χειραγώγησης των μαζών ως προς όλες τις δραστηριότητες της ανθρώπινης ζωής, επειδή “η εναλλακτική λύση που έχει η ανθρωπότητα στις αρχές του 21ου αιώνα είναι επομένως να αναλάβει τις ευθύνες της, δηλαδή να βρει το θάρρος και την προνοητικότητα για τον μεγάλο μετασχηματισμό από απλό ενδιαφέρον αυτοσυντήρησης, ή ενόψει της επιστροφής των ίππων της Αποκάλυψης για τους οποίους πιστεύαμε ότι νικήθηκαν για πάντα από τη βιομηχανική και επιστημονική νεωτερικότητα. Με το Covid-19, ο πρώτος από αυτούς επανεμφανίστηκε“. Ο Joschka Fischer μιλά για έναν ίππο της Αποκάλυψης: «Ο ιός Covid-19 ως «ίππος της Αποκάλυψης»».

Ανθρωπόκαινος

Σε θέση δικαστή, ο πρώην επαναστάτης αποφαίνεται ότι «η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μια νέα εποχή: την Ανθρωπόκαινο. Δηλαδή την “Εποχή του Ανθρώπου” όπου ο Άνθρωπος έχει αποκτήσει τέτοια επιρροή στη βιόσφαιρα ώστε να έχει γίνει ο κύριος δρων παράγοντάς της και αυτό είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, κακό: “Σήμερα η ανθρωπότητα μετρά επτά και πλέον δισεκατομμύρια ανθρώπους και αυτό συμβαδίζει με την εξίσου αυξανόμενη ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών (…) που βασίζονται στην πρόοδο της επιστήμης και την υπερεκμετάλλευση της φύσης που, δυστυχώς για εμάς, ακολουθεί περιόδους ανανέωσης εντελώς διαφορετικούς από αυτές των ανθρώπων». Ο ειρηνιστής οικολόγος, υπεύθυνος για εγκλήματα πολέμου στη Σερβία, επαινώντας τα μεταναστευτικά κινήματα στην Ευρώπη, δεν κατονομάζει αυτούς τους πληθυσμούς που γεννούν παιδιά και που, ως εκ τούτου, απειλούν τη σταθερότητα του πλανήτη. Οι λαοί της Ευρώπης δεν απόκτησαν πολλά παιδιά ακολουθώντας ακριβώς και δυστυχώς μια υπεύθηνη συμπεριφορά απέναντι σα την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα.

Οι γεωπολιτικές συνέπειες είναι βαθιές. Οι επιπτώσεις του Covid-19 εγγίζουν τις αντιμαχόμενες δυνάμεις: “Υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που πρέπει να δούμε”. “Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα προχωρούν σήμερα σε μια σκληρή αναμέτρηση για ηγεσία του αυριανού κόσμου.” Ο Joschka Fischer, παντρεμένος με τον Minu Barati, την κόρη του ηγέτη της αντιπολίτευσης, της Ιρανικής Δημοκρατικής Ένωσης, Mehran Barati, είχε μελετήσει τις διδασκαλίες του Καρλ Μαρξ, του Μάο Τσενγκ και του Τζορτζ Χέγκελ και παρακολούθησε τα μαθήματα της λεγόμενης «Σχολής της Φρανκφούρτης» γύρω από τους Adorno, Jürgen Habermas και Negt, αναρωτιέται «με τι θα μοιάζει αυτός ο κόσμος;» και αν «η εξουσία στο μέλλον θα συνεχίσει να ορίζεται κυρίως από τη στρατιωτική υπεροχή;» Πριν απαντήσουμε στα παγκοσμιοποιητικά σχέδια που προβλέπουν ότι «η εξουσία θα επαναπροσδιοριστεί πλήρως» και «ριζικώς διαφορετικά τον 21ο αιώνα».

Olivier Renault

source : http://www.observateurcontinental.fr

Παράλληλος πόλεμος

Από

anixneuseis

August 21, 2020

Παναγιώτης Μπαλακτάρης

«Δεν κατηγορώ εκείνους που επιζητούν να επεκτείνουν την εξουσία τους.

Κατηγορώ εκείνους που είναι πρόθυμοι να υποταχθούν.»

Ερμοκράτης, Θουκυδίδου Ιστορία, Δ61

Εάν το να υπηρετείς την πατρίδα σου αποτελεί τιμή, το να την υπερασπίζεσαι εφ’ όρου ζωής είναι πατριωτισμός.

Το αξίωμα αυτό τυγχάνει γενικής εφαρμογής.

Οι Έλληνες έχουμε το πλεονέκτημα να τασσόμαστε υπέρ μιας πατρίδος η οποία δεν εκμεταλλεύτηκε κανέναν, δεν καταγγέλλεται για το αποικιακό παρελθόν της, δεν προκαλεί τους γείτονές της.

Εν τούτοις, η γεωγραφία τής έχει προξενέψει για γείτονα την Τουρκία, η οποία είναι προκλητική, επιθετική και αναθεωρητική.

Η Ελλάδα σχοινοβατεί από το 1974 και μετά, ανάμεσα σε τρεις επιλογές: πόλεμος, διαπραγμάτευση, υποχώρηση (η σειρά είναι τυχαία).

Γράφαμε στις 27 Απριλίου 2020: «…είναι γνωστό, ότι δεν είναι όλοι οι πόλεμοι κεκηρυγμένοι. Υπάρχουν και οι ακήρυχτοι. Στους τελευταίους ο αριθμός των θυμάτων δεν δημοσιοποιείται και οι πολεμικές επιχειρήσεις δεν γίνονται πάντα αντιληπτές από το ευρύ κοινό. Η νίκη και η ήττα δεν προδιαγράφονται σαφώς και το τέλος των ακήρυχτων πολέμων δεν επισφραγίζεται από πανηγυρικές συνθήκες ειρήνης. Οι πράξεις ηρωισμού και οι αυτουργοί τους, όπως επίσης και τα μοιραία πρόσωπα, αποκαλύπτονται μετά από πολλά χρόνια – αν ποτέ αποκαλυφθούν».

Και παρακάτω: «…δεν είναι όλοι οι πόλεμοι θερμοί. Αρκετοί είναι ψυχροί, ίσως οι περισσότεροι. Στους τελευταίους οι επιχειρήσεις δεν περιλαμβάνουν ενεργό εμπλοκή πολεμικών πλοίων, μαχητικών αεροσκαφών, αρμάτων μάχης, πυροβολικού και δυνάμεων του πεζικού. Οι ένοπλες δυνάμεις, σε αυτό το ενδεχόμενο, παίζουν ρόλο εκατέρωθεν φοβήτρου. Οι πιέσεις που ασκούνται από τους αντιμαχόμενους δεν φτάνουν στην εκτόνωση, αλλά παραμένουν σε κλιμάκωση για πολύ καιρό. Ενίοτε για πάρα πολύ καιρό.».

Από τις 10 Αυγούστου ζούμε σε περιβάλλον από εκείνα που περιγράφηκαν στο προηγούμενο κείμενό μας. Ελλάδα και Τουρκία βρίσκονται στα πρόθυρα στρατιωτικής σύγκρουσης η οποία αναμφίβολα θα προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να προστατεύσει την εθνική της κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η παραμικρή υποχώρηση σε αυτά θα επιφέρει ακρωτηριασμό.

Η Τουρκία, από την άλλη, διατείνεται ότι δεν θα δεχτεί να εγκλωβιστεί στις ακτές της, στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Αδιαφορεί πλήρως δηλαδή για τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου και προτάσσει την διακηρυγμένη ετσιθελική πρόθεσή της. Απόδειξη αυτού είναι ότι όλα τα κράτη της περιοχής στέκονται απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα.

Αφορμή για την απροκάλυπτη εκδήλωση του τουρκικού ιμπεριαλισμού αποτέλεσε η Συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδος – Αιγύπτου. Όπως ορθώς έχει επισημανθεί, από εκεί που η Ελλάδα έτρεχε πίσω από την Τουρκία, τώρα η Τουρκία τρέχει κάθιδρη πίσω από την Ελλάδα.

Ο τουρκικός επεκτατισμός προηγείται της διεθνούς νομιμότητας. Η αναζήτηση ζωτικού χώρου από το τουρκικό καθεστώς γίνεται και εις βάρος της Ελλάδος κατά τρόπο εξόχως παράνομο.

Η τουρκική μεγαλομανία είναι θρυαλλίδα αρνητικών εξελίξεων και αποσταθεροποιεί την ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή και την βόρεια Αφρική. Στρέφεται πλέον ευθέως εναντίον των συμφερόντων του δυτικού παράγοντα, εξυπηρετώντας – εξ αντικειμένου στην Μεσόγειο – αντίπαλα συμφέροντα.

Η Τουρκία επιδιώκει να κυριαρχήσει μέσω της κλιμάκωσης (αρχή που έθεσε ο Martin Van Creveld). Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να ελέγξει την κλιμάκωση για να κυριαρχήσει.

Ενώ μαίνεται αυτός ο ιδιότυπος ψυχρός πόλεμος και η Ελλάδα έχει ανάγκη την συστράτευση όλων μας, παρατηρούνται ορισμένες παραφωνίες. Έλληνες ακαδημαϊκοί, πολιτικοί και αναλυτές, ψέγουν την Ελλάδα για διάφορες αιτίες. Κάποιοι άλλοι την κατηγορούν, επειδή έχει περιορίσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές στην εξής μία: υφαλοκρηπίδα – ΑΟΖ.

Η ελληνική πολιτική είναι σαφής. «Η Ελλάδα επιδιώκει, στο πλαίσιο αυτό, να επιλύσει τη μόνη διαφορά που υφίσταται μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, δηλαδή την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, σύμφωνα με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και, ειδικότερα, το δίκαιο της θάλασσας», αναφέρεται στην ιστοσελίδα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Όμως, διατυπώνεται η άποψη ότι είναι «εθνικισμός» ο περιορισμός της ελληνοτουρκικής διαφοράς μόνο στην υφαλοκρηπίδα. Επίσης η θέση ότι «οι Ευρωπαίοι δεν έχουν τόσο καλή εικόνα για την Ελλάδα» για τον ίδιο λόγο. Τα ανωτέρω διατυπώνουν ένας συνεργάτης της Κ.Ο. του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς και ένας Έλληνας διπλωμάτης και ακαδημαϊκός.

Οι θέσεις αυτές είναι προφανώς εσφαλμένες, διότι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης είναι μονομερές δικαίωμα εκάστου παράκτιου κράτους. Ασκείται χωρίς να ερωτηθεί οποιοδήποτε άλλο κράτος.

Ωστόσο, πέραν της αδιαμφισβήτητης αβασιμότητας τέτοιων απόψεων, εντύπωση προκαλεί ο χρόνος που αυτές προβάλλονται. Εν τω μέσω ελληνοτουρκικής κρίσης, προκληθείσας από την λαίμαργη τουρκική επιθετικότητα.

Σε τι εξυπηρετούν την ελληνική τακτική; Πως ενισχύουν το ηθικό των ενόπλων δυνάμεων; Εν τέλει, ωφελούν ή ζημιώνουν την Ελλάδα;

Κατά την διάρκεια μιας άμεσης και υπαρκτής τουρκικής απειλής σε Ελλάδα και Κύπρο, η διάσπαση του διαμορφωμένου ελληνικού μετώπου (κυβέρνηση, κόμματα αντιπολίτευσης και πολίτες) εκ του αποτελέσματος επικουρεί τον αντίπαλο.

Το να δεχτείς επίθεση και συγχρόνως να πλανάται η αβεβαιότητα ότι η επίθεση ίσως και να έχει βάσεις εξασθενεί όσους υπερασπίζονται νυχθημερόν την Ελλάδα και είναι ικανή να οδηγήσει σε κάμψη του ηθικού των πολιτών. Ουδόλως βοηθάει στην αντιμετώπιση της απειλής.

Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες απόψεις προβληματίζουν την ελληνική πλευρά και δίνουν δυνατότητα αξιοποίησής τους στην τουρκική.

Η Τουρκία διεξάγει έναν ιδιότυπο ψυχρό πόλεμο εναντίον της Ελλάδος. Το μέτωπό της είναι ενιαίο. Όλα τα κόμματα συμπαρατάσσονται με τον επεκτατισμό του καθεστώτος και κάποια το πιέζουν για περισσότερες διεκδικήσεις.

Στην Ελλάδα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Υποδορίως διεξάγεται την ίδια ώρα και ένας παράλληλος πόλεμος. Στο δεσπόζον πεδίο της νομιμοποίησης και της επικοινωνίας. Οι νίκες σε αυτόν τον πόλεμο προηγούνται της νίκης στο πεδίο της μάχης.

Η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να επικρατήσει στον παράλληλο πόλεμο. Πρώτα και πάνω από όλα.

*Ο κ. Παναγιώτης Μπαλακτάρης είναι Δικηγόρος Αθηνών

liberal.gr

1...2,4242,4252,426...3,035 Σελίδα 2,425 από 3,035

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Φως και σκότος στον αμερικανικό προεκλογικό αγώνα

Κορωνοϊός και ψυχαναγκαστικές διαταραχές

Σχεδιασμοί Γερμανικού Ιμπεριαλισμού & ΝΑ Ευρώπη τον 19ο αιώνα

Son dakika haberi… Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan Giresun’daki sel felaketiyle ilgili açıklama

Experts break down what Black Sea gas discovery means for Turkey

The Treaty of Sèvres centenary

New geopolitical reshuffle of the Eastern Mediterranean

The Paris 1919 peace settlement and geopolitical reshuffle of Europe and the Middle East

The Treaty of Sèvres and Libya memorandum

Economist: Η Τουρκία πιο επικίνδυνη απο το Ιράν.

Der Spiegel: «Ερντογάν εναντίον όλων»

More secret documents confirming vast Turkish espionage activities in Greece uncovered

Nordic Monitor

About the author

Abdullah Bozkurt

Questions Swirl around the Cargo that Destroyed Beirut

ΓΙΟΣΚΑ ΦΙΣΕΡ: Ο κορωνοϊός είναι «Ιππος της Αποκάλυψης»;

Παράλληλος πόλεμος

Παναγιώτης Μπαλακτάρης