Αρχική Blog Σελίδα 2428

«Δεν είναι ερευνητικός ο στόχος της Αγκυρας»

0

Ως ένα «εργαλείο» για την ισχυροποίηση των γεωπολιτικών διεκδικήσεων και αξιώσεων επί του πεδίου αξιοποιεί, όπως όλα δείχνουν, η Αγκυρα το ερευνητικό σκάφος «Ορούτς Ρέις». Προσθέτοντας μία ακόμη ψηφίδα στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό παγίωσης της δικής της «ανάγνωσης» διεθνών συμβάσεων που διέπουν το δίκαιο της θάλασσας, με βασικό κριτήριο την προβολή μαξιμαλιστικών θέσεων, ενόψει μιας διαπραγμάτευσης με την Ελλάδα αλλά και συνολικότερα της οριστικοποίησης θαλασσίων ζωνών στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Το συμπέρασμα αυτό δείχνει να προκύπτει αβίαστα για όσους έχουν σαφή γνώση της μεθοδολογίας με βάση την οποία διενεργούνται οι θαλάσσιες σεισμικές έρευνες για κοιτάσματα υδρογονανθράκων και διαπιστώνουν ότι αυτό που τις τελευταίες ημέρες γίνεται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, ελάχιστη σχέση έχει με επιστημονική μεθοδολογία και ερευνητική πρακτική.

Η «Κ» απευθύνθηκε στον κ. Κώστα Νικολάου, γεωλόγο πετρελαίων και ενεργειακό οικονομολόγο, με πολύχρονη δραστηριοποίηση στον τομέα αυτό, γνώστη του αντικειμένου, ο οποίος παρακολουθεί σε βάθος χρόνου τις τουρκικές κινήσεις:

– Τι είδους έρευνες έχει τη δυνατότητα να κάνει το «Ορούτς Ρέις»;

– Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος έχει τη δυνατότητα διενέργειας σεισμογραφικών ερευνών δύο και τριών διαστάσεων. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι δεν θεωρείται από τους ειδικούς ερευνητικό αιχμής, όσον αφορά τον εξοπλισμό και την τεχνολογία που φέρει, τα οποία είναι κάπως παρωχημένα. Η διεθνώς παγιωμένη πρακτική των σεισμικών ερευνών για κοιτάσματα υδρογονανθράκων υπαγορεύει τη διεξαγωγή ερευνών δύο διαστάσεων σε ένα πρώτο στάδιο. Με αυτές γίνεται αναγνωριστικός έλεγχος σε τεράστιες περιοχές και με βάση τα δεδομένα απομονώνονται – προσδιορίζονται πιο μικρές ζώνες, της τάξεως των 200-1.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, στις οποίες ακολουθεί το δεύτερο στάδιο, αυτό των ερευνών τριών διαστάσεων. Ο τρόπος που κινείται το τουρκικό ερευνητικό δεν παραπέμπει σε μια τέτοια μεθοδολογία και πρακτική και ως εκ τούτου δεν είναι ερευνητικός ο στόχος που η Αγκυρα θέτει αυτή τη στιγμή για το συγκεκριμένο σκάφος.

– Οταν λέμε καλώδια, τι ακριβώς εννοούμε;

– Οι σύγχρονες έρευνες τριών διαστάσεων γίνονται με 10 – 14 καλώδια, που απλώνονται σε μήκος χιλιομέτρων στη θάλασσα. Πρόκειται για εξοπλισμό που φέρει υδρόφωνα, προκειμένου να καταγράφονται σεισμικά κύματα. Τα ερευνητικά σκάφη φέρουν, επίσης, κανόνια αέρα, τα οποία προκαλούν σεισμικές διεγέρσεις για τις έρευνες. Το «Ορούτς Ρέις» διαθέτει έξι τέτοια καλώδια αλλά θεωρείται εξαιρετικά αμφίβολο ότι έχει καταφέρει να τα απλώσει, δεδομένης της υπερσυγκέντρωσης πολεμικών πλοίων γύρω από την περιοχή στην οποία κινείται, πλοία που εμποδίζουν την ανάπτυξη των καλωδίων. Το μόνο που θα μπορούσε να γίνεται, είναι έρευνες δύο διαστάσεων με ένα καλώδιο ίσως.

– Μπορεί να διαπιστωθεί εάν έχουν απλωθεί καλώδια από κάποιο σύστημα καταγραφής, κάποιο δορυφόρο ή από υποβρύχιο;

– Θα μπορούσε πολύ εύκολα αυτό να διαπιστωθεί με λήψεις από drones. Ωστόσο, η ανάπτυξη των πολεμικών πλοίων γύρω από το ερευνητικό σκάφος δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Από όσα έχουμε δει, πάντως, σαν εικόνα δεν προκύπτει ότι μπορεί να έχει γίνει ορθή ανάπτυξη του δικτύου καλωδίων ώστε να προχωρήσει η έρευνα.

– Πόσο διαρκεί μια ολοκληρωμένη σεισμογραφική έρευνα, προκειμένου να προκύψουν αξιόπιστα στοιχεία;

– Προκειμένου να καλυφθεί με σωστή επιστημονικά έρευνα η περιοχή που δέσμευσε η Τουρκία με NAVTEX, θα πρέπει να διαρκέσει κατ’ ελάχιστον τρεις μήνες και με ορθές επιστημονικά πρακτικές, όχι με τον τρόπο που κινούνται το «Ορούτς Ρέις» και τα συνοδευτικά πολεμικά πλοία.

«Στρατιωτική ανάπτυξη δυνάμεων και όχι επιστημονική διάταξη»

– Τα πολεμικά πλοία πώς επηρεάζουν τις έρευνες;

– Ο συνοδευτικός στολίσκος από πολεμικά πλοία που περιτριγυρίζουν το «Ορούτς Ρέις» παρεμποδίζει την έρευνα. Η ορθή συνοδεία για τη διεξαγωγή ερευνών θα ήταν αυτή των δύο μικρών συνοδευτικών ερευνητικών σκαφών που διαθέτει το τουρκικό ερευνητικό και τα οποία, σύμφωνα με τις φωτογραφίες και τα βίντεο που έχουν δημοσιοποιηθεί, βρίσκονται έξω από ένα δυνητικό ερευνητικό πεδίο. Πέραν αυτού, ο θόρυβος από τα πολεμικά πλοία στην περιοχή των ερευνών εμποδίζει την ορθή καταγραφή των σεισμικών κυμάτων. Κατά κανόνα και κατά την καθιερωμένη πρακτική, η έκδοση NAVTEX γίνεται ακριβώς προκειμένου στην περιοχή που προγραμματίζεται να πραγματοποιηθούν έρευνες να περιορισθεί η διέλευση πλοίων και οι συνακόλουθες οχλήσεις που αυτή προκαλεί και δεν επιτρέπουν την ορθή καταγραφή δεδομένων. Υπό αυτό το πρίσμα, ένα ερευνητικό σκάφος συνοδευόμενο από τόσα πολεμικά πλοία και η παρουσία στην περιοχή ανάλογου αριθμού ελληνικών πολεμικών πλοίων κάθε άλλο παρά συνηγορεί στο ότι η Αγκυρα έχει σοβαρή πρόθεση να πραγματοποιήσει έρευνες. Η εικόνα στη θαλάσσια περιοχή που κινείται το «Ορούτς Ρέις» είναι αυτή της στρατιωτικής ανάπτυξης δυνάμεων και όχι επιστημονικής διάταξης για ορθή έρευνα.

– Οπότε, γιατί γίνεται όλο αυτό;

– Ολα αυτά συνηγορούν στη διαπίστωση ότι στη δεδομένη συγκυρία η τουρκική πλευρά επισπεύδει προκειμένου να ισχυροποιήσει την παρουσία της στις περιοχές ειδικού ενδιαφέροντος σε μια μελλοντική διαπραγμάτευση για τον καθορισμό θαλασσίων ζωνών και όχι διότι πράγματι επιδιώκει να αντλήσει πληροφορίες αναφορικά με την ύπαρξη ή όχι κοιτασμάτων.

– Καθώς παρακολουθείτε το θέμα των ερευνών για κοιτάσματα υδρογονανθράκων σε βάθος χρόνου, τι διαπιστώνετε σε σχέση με τον τρόπο που κινήθηκε όλα αυτά τα χρόνια η Αγκυρα;

– Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών έρχονται ως συνέχεια πολυετούς στρατηγικής επιλογής της Αγκυρας να προσπαθήσει με τον τρόπο αυτό να ισχυροποιήσει τις θέσεις της. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, προχώρησε στην αγορά ερευνητικού σκάφους και γεωτρύπανων. Σε ένα προηγούμενο στάδιο, η Αγκυρα επιχείρησε να προχωρήσει σε παραχώρηση δικαιώματος ερευνών σε ξένες εταιρείες ή να μισθώσει προς τούτο ερευνητικά σκάφη τρίτων χωρών. Η επιλογή εκείνη θα είχε και ένα χαρακτήρα έμμεσης αναγνώρισης από τρίτα μέρη της δικαιοδοσίας που ισχυρίζεται ότι έχει στις περιοχές διενέργειας των ερευνών. Ωστόσο, όταν κατέστη σαφές στις ξένες εταιρείες και στις κυβερνήσεις τρίτων χωρών ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι διεκδικήσεων και γεωπολιτικής αμφισβήτησης, το όποιο ενδιαφέρον «πάγωσε» και η τουρκική πλευρά δεν μπορούσε να βρει ερευνητικά σκάφη και εταιρείες πρόθυμες να εξυπηρετήσουν τους σχεδιασμούς της. Καμία μεγάλη και σοβαρή εταιρεία δεν θα έμπαινε σε τέτοιες περιπέτειες. Ετσι, η Τουρκία στράφηκε στην επιλογή της αγοράς ερευνητικού σκάφους και της ανάθεσης των ερευνών στην κρατική εταιρεία ΤΡΑΟ (Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı), η οποία λειτουργεί περισσότερο ως βραχίονας άσκησης εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας και εξυπηρέτησης αυτών ακριβώς των σχεδιασμών για παγίωση διεκδικήσεων.
– Υπάρχουν ενδείξεις περί κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στις περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία;

-Ενδείξεις σαφώς και υπάρχουν. Ολοκληρωμένη έρευνα δεν έχει γίνει ακόμη στην περιοχή, ωστόσο συναντιούνται εκεί οι γεωλογικές συνθήκες και τα χαρακτηριστικά εκείνα που δίνουν πιθανότητες να υπάρχουν υδρογονάνθρακες και ειδικότερα φυσικό αέριο. Μάλιστα η Τουρκία έχει στο παρελθόν προχωρήσει σε έρευνες δύο διαστάσεων σε κάποια σημεία της περιοχής, τα αποτελέσματα των οποίων έδειχναν υποσχόμενα και, προφανώς, με βάση εκείνες τις έρευνες προχωρεί και θέτει τις αξιώσεις της τώρα.

– Ποια είναι η βασική επιδίωξη της Αγκυρας με τη NAVTEX που έχει εκδώσει;

– Αρχής γενομένης από εκείνη που εξέδωσε η Αγκυρα τον περασμένο μήνα, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι πρόκειται για NAVTEX «πολιτικές» και όχι με κριτήριο τις απαιτήσεις μιας ουσιαστικής σεισμογραφικής έρευνας. O χαρακτηρισμός αυτός προκύπτει εάν λάβουμε υπόψη και αναλύσουμε τις παραμέτρους της διάρκειας και άλλων δεδομένων που μια ουσιαστική σεισμογραφική έρευνα απαιτεί και οι οποίες απουσιάζουν από τις τουρκικές κινήσεις και επιλογές. Είναι, πιστεύω, περισσότερο από σαφές ότι ουσιαστικά η Τουρκία ενδιαφέρεται πρωτίστως για κινήσεις που θα ενισχύσουν τις συντεταγμένες της «Γαλάζιας Πατρίδας», τις διεκδικήσεις της, δηλαδή, σε θαλάσσιο χώρο και θαλάσσιες ζώνες, όπως αυτές πολύ χαρακτηριστικά αποτυπώθηκαν στο τουρκολιβυκό σύμφωνο, βασικό χαρακτηριστικό του οποίου είναι η χάραξη μέσης γραμμής με βάση τις ηπειρωτικές ακτές κάθε χώρας, η οποία επί της ουσίας αρνείται ότι τα νησιά έχουν επήρεια στη χάραξη θαλασσίων ζωνών. Η Αγκυρα επιλέγει να αγνοεί τις σχετικές πρόνοιες των διεθνών συμβάσεων, προβάλλοντας μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις, και με τις κινήσεις της στο πεδίο επιχειρεί να παγιώσει τις διεκδικήσεις αυτές με προφανή στόχο να τις μεταφέρει ως δεδομένα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

kathimerini.gr

Να έχουμε επικοινωνία με την Αγκυρα, αλλά…

1
 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
Μάθαμε εξωτερική πολιτική από έμπειρους και σοβαρούς ανθρώπους, όπως ο Βύρων Θεοδωρόπουλος. Ανθρώπους που είχαν ζήσει την Τουρκία σε όλα τα κρίσιμα ορόσημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είχαν ακούσει π.χ. με τα αυτιά τους τον θόρυβο από τις τζαμαρίες των μαγαζιών των Ρωμιών να σπάνε τον Σεπτέμβριο του 1955. Ελεγαν πάντοτε ότι «με τον Τούρκο πρέπει να μιλάς, ακόμη και όταν βρίσκεσαι σε κρίση». Και θεωρούσαν ότι μπορεί να βρεθεί μια δίκαιη λύση στις ελληνοτουρκικές εκκρεμότητες.

Νομίζω, όμως, ότι είχαν στο μυαλό τους μιαν άλλη Τουρκία.

Θεωρούσα τον διάλογο πάντοτε αναγκαίο και έχω επωμιστεί το ανάλογο κόστος για αυτό. Απεχθανόμουν πάντα τους μιμητές του Δηλιγιάννη. Τους έμπειρους λαϊκιστές, δηλαδή, που πρώτα ξεσήκωναν τον Ελληνα, μετά ανακάλυπταν ότι δεν μπορούσαν να τον μαζέψουν όταν έβλεπαν το χείλος της καταστροφής και στο τέλος έβριζαν τους ξένους που δεν είχαν παρέμβει εγκαίρως.

Και θεωρούσα μεγάλη «μαγκιά» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που α) έβαλε την Κύπρο στην Ε.Ε. και β) άλλαξε δόγμα και στήριξε την ανάγκη ένταξης της Τουρκίας στην Ενωση, «αδειάζοντας» όσους ισχυρούς μάς χρησιμοποιούσαν ως δικαιολογία.

Ηταν όμως μιαν άλλη Τουρκία, ακόμη και τα πρώτα χρόνια του Ερντογάν. Ποτέ δεν θα διενοείτο να αγγίξει τη Συνθήκη της Λωζάννης ή να προβάλει τόσο παράλογες διεκδικήσεις.

Σήμερα η Τουρκία είναι μία δομικά αναθεωρητική δύναμη. Αμφισβητεί συνολικά το στάτους κβο. Εχει επίσης αλλάξει το πώς βλέπει τον εαυτό της. Ο Ερντογάν θεωρεί ότι ηγείται μιας περιφερειακής υπερδύναμης, η γεωπολιτική ισχύς της οποίας φθάνει έως τη Σομαλία και το Κατάρ.

Η ευρωπαϊκή προοπτική δεν υπάρχει σαν «χαρτί» πια. Αν προσθέσουμε και τη θρησκευτική – νεοοθωμανική διάσταση του ηγεμονισμού του, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε απέναντί μας μια εντελώς διαφορετική Τουρκία.

«Καλά τα λες, αλλά τι κάνουμε;» θα ρωτήσετε. Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Ο Ερντογάν βρίσκεται ακριβώς στο όριο της στρατηγικής ύβρεως, εκεί που μια χώρα ξεπερνάει κατά πολύ τις δυνατότητές της και ανοίγεται επικίνδυνα. Είναι αυτό που οι Αγγλοσάξονες θα αποκαλούσαν «overstretching». Είναι ωστόσο πολύ επικίνδυνο να αποκοιμηθείς με την ψευδαίσθηση ότι ο αντίπαλος θα καταρρεύσει ένα πρωί.

Γι’ αυτό πρέπει να μιλάμε, να μην κλείσουν ποτέ τα κανάλια επικοινωνίας και να μη δώσουμε την εντύπωση ότι είμαστε εμείς οι αδιάλλακτοι. Να λειτουργούμε αποφασιστικά και αποτρεπτικά, αλλά να αποφύγουμε να πέσουμε στην παγίδα που μας στήνει η Αγκυρα. Να κερδίσουμε χρόνο, που χρειαζόμαστε.

Δεν είναι ώρα για Δηλιγιάννηδες, αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι μπορεί ποτέ να είναι και η ώρα για ένα συμβιβασμό, με αυτή την Τουρκία σήμερα.

“Καθημερινή”

Αποψη: Η πυρκαγιά των ημερών μας

0
IAN LESSER

To «Ορούτς Ρέις» αποτελεί ακόμη ένα επεισόδιο στη μακρά σειρά εντάσεων που εξελίσσονται στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε περίπτωση που η πολιτική αποκοτιά οδηγήσει σε ένοπλη σύρραξη στην περιοχή, η Αγκυρα θα έχει να αντιμετωπίσει την ισχυρή αντίδραση των νατοϊκών εταίρων της. Φωτ. A.P.

Ο τίτλος του δημοφιλούς δοκιμίου του Τζέιμς Μπάλντουιν «Η πυρκαγιά της επόμενης φοράς» αποτελεί προειδοποίηση για κινδύνους, τους οποίους προτιμούμε να αγνοήσουμε. Είναι επίσης συναγερμός κατά του εφησυχασμού. Τα τελευταία χρόνια, πολλοί αναλυτές υπογράμμισαν τον ενισχυόμενο κίνδυνο στην Ανατολική Μεσόγειο, με τους περισσότερους να καταλήγουν ότι και οι δύο πλευρές αρκούνται σε πόζες και επίδειξη δύναμης με στόχο την άσκηση διπλωματικής πίεσης και τα εσωτερικά πολιτικά οφέλη.

Γιατί η παρούσα ένταση με αφορμή αντίπαλες θαλάσσιες αξιώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο να είναι διαφορετική από παλαιότερες; Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί και καλοί λόγοι να ανησυχούμε.

Πρώτον, οι παρούσες εντάσεις επηρεάζουν πολύ μεγαλύτερη περιοχή, με διαφορετικές εστίες τριβών και εμπλεκόμενους παίκτες. Η διένεξη για την Κύπρο, που αποτελούσε κάποτε από μόνη της πηγή κινδύνων, εξελίχθηκε πλέον σε πολιτικό και όχι αμυντικό ζήτημα. Συρία και Λιβύη αποτελούν πλέον εμβληματικά παραδείγματα των νέων περιφερειακών γεωπολιτικών συσχετισμών, με μόνιμο χάος σε συνθήκες ένοπλης σύρραξης. Οι «εξωτερικοί παίκτες», από τη μεριά τους, έχουν γίνει πιο τολμηροί στη χρήση ένοπλων μέσων, ευθέως ή μέσω τοπικών αντιπροσώπων τους. Ο κατάλογος δυνητικών θερμών αντιπαραθέσεων είναι μακρύς: Τουρκία με Ρωσία στη Συρία ή τη Λιβύη, Τουρκία εναντίον Αιγύπτου ή Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και –ακόμη πιο ανησυχητικό– Τουρκία με Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ ή Γαλλία.

Οι παλαιές αναστολές και η συντηρητική χρήση στρατιωτικής ισχύος από την Αγκυρα έχουν πλέον παρέλθει, έχοντας εκπνεύσει μετά τις επιχειρησιακές επιτυχίες της Τουρκίας σε Συρία και Λιβύη. Αυτό συνοδεύθηκε από το νέο τουρκικό ναυτικό δόγμα, με κεντρικό άξονα τη ναυτική παρουσία. Οι διεκδικήσεις της Αγκυρας σε ό,τι αφορά την υφαλοκρηπίδα και τον εναέριο χώρο δεν έχουν μεταβληθεί ουσιαστικά. Η ύπαρξη υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου, καθώς και η αυξημένη ικανότητα προβολής της τουρκικής ισχύος, έχουν μεταβάλει την εξίσωση. Στα γεμάτα άγχος χρόνια πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, το Αιγαίο ήταν στο επίκεντρο των ελληνοτουρκικών τριβών. Σήμερα, το Αιγαίο απασχολεί πάλι με τη σύνθεση του ανταγωνισμού και τις πιθανότητες σύρραξης να είναι πολύ μεγαλύτερες.

Δεύτερον, τα πράγματα μπορούν πάντα να πάνε άσχημα. Η κρίση Ιμίων/Καρντάκ του 1996 προσέφερε διδάγματα σε όλες τις πλευρές, ενώ αναδείχθηκε στην κρισιμότερη στιγμή της ελληνοτουρκικής έντασης, που ταλαιπωρεί την περιοχή και το ΝΑΤΟ εδώ και δεκαετίες. Οι δύο χώρες κινδύνευσαν να εμπλακούν σε ανεπιθύμητη και από τις δύο πλευρές σύρραξη, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης κάλυψαν την κρίση και λόγω της πίεσης της κοινής γνώμης, σε μία εποχή κατά την οποία οι χρόνοι μετάδοσης των πληροφοριών ήταν πιο αργοί από ό,τι σήμερα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανύπαρκτα. Οι στρατιωτικοί επιτελείς των δύο χωρών γνωρίζονταν προσωπικά και η συνεννόηση ήταν εφικτή. Αθήνα και Αγκυρα, με σημαντική βοήθεια από την Ουάσιγκτον, αποτραβήχτηκαν από το χείλος του γκρεμού, ενώ η κρίση εισήγαγε παρατεταμένη περίοδο αποκλιμάκωσης στο Αιγαίο.

Η περιοχή σήμερα είναι σκηνικό εντατικών αεροναυτικών επιχειρήσεων, χωρίς την ύπαρξη μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης και περιορισμού κινδύνων, που εφαρμόζονταν ακόμη και στον Ψυχρό Πόλεμο. Με τα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια να εμφανίζονται καχύποπτα, ο κίνδυνος εσφαλμένου υπολογισμού αυξάνεται. Το μόνο που απαιτείται άλλωστε είναι ένας λάθος υπολογισμός στην ερμηνεία της εικόνας ραντάρ επιφανείας για να ξεσπάσει ένα θερμό επεισόδιο. Το πρόσφατο περιστατικό μεταξύ γαλλικών και τουρκικών πολεμικών πλοίων θα μπορούσε να έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις.

Τέλος, οι συμμαχικές σχέσεις έχουν αλλάξει ριζικά. Πολλοί σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θέτουν το ερώτημα εάν η Τουρκία είναι εταίρος ή κράτος-ταραξίας. Η συζήτηση αυτή είναι υπερβολική. Ουδείς αμφιβάλλει, όμως, ότι η στρατηγική σχέση μεταξύ της Αγκυρας και των υπερατλαντικών εταίρων της έχει φθάσει στο σημείο θραύσης. Την ίδια ώρα, οι δεσμοί ασφαλείας της Ελλάδας και με τις δύο ακτές του Ατλαντικού ουδέποτε υπήρξαν στενότεροι. Σε περίπτωση που η πολιτική αποκοτιά οδηγήσει σε ένοπλη σύρραξη στην Ανατολική Μεσόγειο, η Αγκυρα θα έχει να αντιμετωπίσει την ισχυρή αντίδραση των ΝΑΤΟϊκών της εταίρων. Δεν θα υπάρξουν νικητές σε αυτή την αντιπαράθεση. Ισως σημάνει το τέλος της προοπτικής ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. και το de facto «πάγωμα» της συνεργασίας της Αγκυρας με το ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα θα βρεθεί τότε αντιμέτωπη στα ανατολικά σύνορά της με μία απομονωμένη και ασταθή Τουρκία.

Ποιος θα αναλάβει πρωτοβουλίες για να αποσοβηθεί αυτό το σενάριο; Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες δεν διαθέτουν την αναγκαία επιρροή πάνω στην Τουρκία. Το Παρίσι επέλεξε να ενισχύσει τη ναυτική του ισχύ στην περιοχή, δηλώνοντας αλληλέγγυο με την Αθήνα και έτοιμο να αντιμετωπίσει τις τουρκικές προκλήσεις. Αν Αθήνα και Αγκυρα δεν επιτύχουν την αποκλιμάκωση της κρίσης με ίδια μέσα, το Βερολίνο ή άλλες δυνάμεις θα κληθούν να σβήσουν αυτή τη φορά την πυρκαγιά.

* O κ. Ian Lesser είναι αντιπρόεδρος του German Marshall Fund of the United States και εκτελεστικός διευθυντής του GMF στις Βρυξέλλες.

kathimerini.gr

Αποψη: Η πολιτική των ΗΠΑ και ο Ερντογάν

0
MICHAEL RUBIN

Ο Τραμπ δεν είναι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που υποτίμησε τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, όμως οι επιπτώσεις της αδράνειάς του μπορεί να καθορίσουν την υστεροφημία όχι μόνο του ιδίου, αλλά και του διαδόχου του.

Στις 11 Αυγούστου, ο τέως αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε ότι η γερουσιαστής Κάμαλα Χάρις είναι η υποψήφια αντιπρόεδρος. Στην τελική ευθεία της προεκλογικής εκστρατείας, τόσο οι δύο Δημοκρατικοί όσο και ο πρόεδρος Τραμπ θα επιχειρήσουν να ορίσουν το αφήγημα της ηγετικής τους πρότασης. Η ειρωνεία φυσικά είναι ότι, από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και ύστερα, η κρίση που καθορίζει την υστεροφημία κάθε υποψηφίου προέδρου στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής είναι η κρίση που κανείς δεν περίμενε.

Ο Τζορτζ Μπους πατέρας, για παράδειγμα, δεν είχε προβλέψει ότι θα χρειαζόταν να στείλει 70.000 Αμερικανούς στρατιώτες να απελευθερώσουν το Κουβέιτ. Ο Μπιλ Κλίντον ειρωνευόταν την επιτυχία του προκατόχου του στο εξωτερικό με το σύνθημα «It’s the economy, stupid», αλλά εν συνεχεία ενεπλάκη και ο ίδιος στους πολέμους που πυροδότησε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Ο Τζορτζ Μπους υιός υποσχέθηκε ότι θα εστιάσει σε εσωτερικά ζητήματα, αλλά, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, έστειλε αμερικανικές δυνάμεις όχι μόνο στο Αφγανιστάν αλλά και στο Ιράκ. Ο Μπαράκ Ομπάμα υποσχέθηκε να σταματήσει τους «ηλίθιους πολέμους», όμως οκτώ χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ είχαν στρατιωτική εμπλοκή όχι μόνο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, αλλά και στη Συρία και στη Λιβύη. Μπορεί ο Τραμπ να είχε δίκιο ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να είναι ο χωροφύλακας του πλανήτη, αλλά αντί να μείνει στην Ιστορία ως ειρηνοποιός, θα μείνει ως αυτός που ενθάρρυνε αυταρχικούς ηγέτες με τον θαυμασμό του για τις δικτατορίες και την απέχθειά του για τις συμμαχίες.

Η Ρωσία, η Κίνα και η Βόρεια Κορέα, χώρες που έγιναν στόχοι της αφελούς απόπειρας του Τραμπ να τείνει χείρα φιλίας, συνιστούν απειλές για τον φιλελευθερισμό και την περιφερειακή σταθερότητα. Οι απειλές δεν είναι καινούργιες και οι ΗΠΑ συνεργάζονται με τους συμμάχους τους για την ανάσχεσή τους. Από όλα τα σφάλματα του Τραμπ, ίσως αυτό που οι ιστορικοί θα θεωρήσουν το πλέον αποσταθεροποιητικό είναι η αφέλεια με την οποία προσέγγισε την Τουρκία. Ο Τραμπ δεν ήταν ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που υποτίμησε τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, αλλά οι επιπτώσεις της αδράνειας του Τραμπ μπορεί να καθορίσουν την υστεροφημία όχι μόνο του ιδίου, αλλά και του διαδόχου του.

Η αλληλεπίδραση Τουρκίας και Τραμπ ξεκίνησε την ημέρα των εκλογών. Ο υψηλόβαθμος σύμβουλός του και μετέπειτα σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Μάικ Φλιν δημοσίευσε άρθρο στην εφημερίδα The Hill, η οποία διαβάζεται στο Κογκρέσο. Το άρθρο θα μπορούσε να είναι γραμμένο από Τούρκους πράκτορες, και πράγματι ήταν. Ο Φλιν το υπέγραψε ως τμήμα συμβολαίου μισού εκατομμυρίου δολαρίων, που ήρθε στην επιφάνεια αργότερα. Το γεγονός ότι ο Ερντογάν μπόρεσε τόσο εύκολα να διαφθείρει έναν κορυφαίο σύμβουλο του Τραμπ τον έκανε να πιστέψει ότι μπορεί να δρα με ατιμωρησία.

Η απάντηση του Τραμπ ήταν αδύναμη. Ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε μεν την επιβολή κυρώσεων, όταν η Τουρκία έπιασε όμηρο τον Αμερικανό πάστορα Αντριου Μπράνσον, αλλά αυτή ήταν η εξαίρεση στον κανόνα της σιωπής με την οποία χειρίστηκε τη σύλληψη επιστήμονα της NASA και ντόπιων υπαλλήλων της αμερικανικής πρεσβείας. Το Κογκρέσο ήταν εκείνο που κινήθηκε για να μπλοκάρει τα F-35 όταν η κυβέρνηση Τραμπ αδράνησε. Ομοίως, ο Τραμπ εξακολουθεί να αψηφά το Κογκρέσο και να μην επιβάλλει κυρώσεις τύπου CAATSA (για την αντιμετώπιση των εχθρών της Αμερικής) στην Τουρκία μετά την αγορά από την πλευρά της ρωσικών πυραύλων S-400.

Αντί να ενθαρρύνει τη μετριοπάθεια, η άρνηση του Τραμπ να κάνει την Τουρκία να λογοδοτήσει ενθάρρυνε την επιθετικότητα. Η Τουρκία όχι μόνο καταλαμβάνει το ένα τρίτο της Κύπρου, αλλά έχει κατακτήσει και μεγάλο κομμάτι της βόρειας Συρίας. Οι δικαιολογίες περί αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων δεν ευσταθούν: οι τουρκικές δυνάμεις έχουν προχωρήσει σε εθνικές εκκαθαρίσεις και στις δύο περιοχές – την πρώτη την άδειασαν από χριστιανούς και τη δεύτερη από Κούρδους. Η Τουρκία έχει λεηλατήσει φυσικούς πόρους και τώρα προσλαμβάνει βετεράνους του Ισλαμικού Κράτους για να κάνει τη δουλειά της. Με οποιοδήποτε αντικειμενικό κριτήριο, η Τουρκία έχει μετατραπεί σε κράτος που ενισχύει την τρομοκρατία.
Η Κύπρος και η Συρία δεν είναι εξαιρέσεις. Η Τουρκία διατηρεί εδώ και δεκαετίες μικρές βάσεις στο ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά πλέον, με τη βοήθεια της έλλειψης ελέγχου από τα μέσα ενημέρωσης λόγω COVID-19, βομβαρδίζει το Ιράκ σε τακτά χρονικά διαστήματα. Τα τουρκικά πλήγματα πυρπολούν χωράφια σε πολύ μεγαλύτερη έκταση από ό,τι το έκανε ποτέ το Ισλαμικό Κράτος. Αξιωματούχοι του ΟΗΕ λένε ότι τα τουρκικά αεροπορικά πλήγματα εμποδίζουν τους Γιεζίντι, που απελευθερώθηκαν από το Ισλαμικό Κράτος, να γυρίσουν στα σπίτια τους. Και ούτε πλήττει η Τουρκία απλά τους αντάρτες του ΡΚΚ. Ολο και περισσότερο φαίνεται ότι προσπαθεί με επιθετικό τρόπο να εμποδίσει το Ιράκ να επωφεληθεί από τις πρόσφατες συμφωνίες για τους πετρελαιαγωγούς και το νερό. Αυτό φαίνεται ότι συνέβη με το πλήγμα της 11ης Αυγούστου, στο οποίο τουρκικά μη επανδρωμένα σκάφη σκότωσαν τους επικεφαλής δύο ιρακινών μονάδων συνοριοφυλακής.

Αυτό μας φέρνει στην Ελλάδα. Ο Ερντογάν κυριολεκτικά σκοτώνει και δεν πληρώνει. Περιτριγυρισμένος από βοηθούς που τον επαινούν σαν σουλτάνο, είναι αποκομμένος από την πραγματικότητα. Οπως ο Σαντάμ Χουσεΐν επιτέθηκε στο Κουβέιτ για να το λεηλατήσει και να καλύψει τη δική του οικονομική κακοδιαχείριση, έτσι και ο Ερντογάν απειλεί ανοικτά την ελληνική επικράτεια ενώ η χώρα του καταρρέει οικονομικά.

Ο κίνδυνος ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερος. Με την προσοχή της Ουάσιγκτον στραμμένη αλλού, τον Τραμπ απρόβλεπτο και την Ευρώπη ευάλωτη στον κυνικό εκβιασμό του Ερντογάν στο προσφυγικό, ο Ερντογάν μπορεί να πιστέψει ότι τώρα είναι η στιγμή να αρπάξει το Καστελλόριζο και άλλα ελληνικά νησιά. Με την πιθανότητα να χάσει ο Τραμπ, ίσως ο Ερντογάν θεωρήσει ότι η καλύτερη ευκαιρία του θα είναι στις τελευταίες εβδομάδες της σημερινής προεδρίας. Ούτε ο Τραμπ είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο ούτε ο Μπάιντεν. Ας ελπίσουμε να είναι η Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, η ανάγκη να αντιδράσει σε κάποιον πόλεμο στην Ανατολική Μεσόγειο ίσως φθάσει να επισκιάσει την υστεροφημία όχι μόνο του Τραμπ αλλά ακόμη και του Μπάιντεν.

* Ο κ. Michael Rubin είναι ερευνητής στο American Enterprise Institute της Ουάσιγκτον. 

kathimerini.gr

Η ιστορική επιλογή της Καμάλα

0

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ Δ. ΜΠΛΙΑΤΚΑΣ

Η επιλογή της Καμάλα Χάρις ως δημοκρατικής υποψηφίου για τη θέση του αντιπρόεδρου – μιας γερουσιαστή ίσως από την πιο σταθερά Δημοκρατική πολιτεία των ΗΠΑ, την Καλιφόρνια- σηματοδοτεί και επικυρώνει τις τελευταίες ενδείξεις ότι το φύλο και η φυλή έχουν πλέον ξεπεράσει σε βαρύτητα τη γεωγραφική ισορροπία όταν πρόκειται για το κυνήγι του εισιτηρίου για τον Λευκό Οίκο .
Ο Τζο Μπάιντεν, εκτιμά ότι έγινε μια ιστορική επιλογή που θα συμβάλει καθοριστικά στη νίκη του επί του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην αναμέτρηση της 3ης Νοεμβρίου. Τα προγνωστικά μέχρι τώρα δίνουν όντως προβάδισμα στον υποψήφιο των Δημοκρατικών.
Τι φέρνει όμως στην προεκλογική αρένα η Χάρις;
Μπορεί η Αφροαμερικανίδα γερουσιαστής να γίνει η πρώτη γυναίκα που θα αναδειχθεί στο αξίωμα της αντιπροέδρου των ΗΠΑ,

′′ Η Χάρις εκπροσωπεί τις ίδιες τις ομάδες που χλευάζονται και διασύρονται από τον Ντόναλντ Τραμπ: Γυναίκες, μαύροι και μετανάστες, αλλά και ως γυναίκα αφρο-ινδικής καταγωγής μπορεί κάλλιστα να είναι το μελλοντικό πρόσωπο της αμερικανικής πολιτικής» γράφει η ιστορικός Manisha Sinha στις σελίδες άρθρων γνώμης (Opinion Section) των Times της Νέας Υόρκης.

Πολλοί , κυρίως από τις προαναφερθείσες ομάδες, θα την ήθελαν «πιο αριστερή» ενώ μερικοί έφτασαν στο σημείο να πουν ότι «η Καμάλα είναι σαν Χίλαρι» και ότι ήλπιζαν ότι ο Μπάϊντεν θα επέλεγε την Μισέλ Ομπάμα.
Δεν λείπουν όμως και αυτοί που θέτουν ως προτεραιότητα την ήττα του Τραμπ και όχι το αν θα υπήρχε πιο «αριστερή» επιλογή στην υποψηφιότητα.
Η Χάρις άλλωστε , λένε πως εμφανίζεται συμπαθής στις λευκές προοδευτικών τάσεων γυναίκες που βασανίζονται από το “white guilt mentality” (το σύνδρομο ενοχής των λευκών).

Είναι τελικά η Καμάλα Χάρις ένα αβαντάζ η ένα παθητικό για τον Μπάϊντεν;
Διαβάζοντας κι άλλες γνώμες τείνεις να πιστέψεις πως είναι κάτι ανάμεσα στα δυο.

Επιλέγοντάς την ο προεδρικός υποψήφιος των Δημοκρατών έχει μια συνοδοιπόρο που είναι σε θέση να φτάσει σε μέρη της χώρας και ακροατήρια – όπως και μέσα στο κόμμα του – που ο ίδιος δεν μπορούσε να προσεγγίσει
Είναι πιθανόν μια ασφαλής και ιστορική επιλογή. Στην εποχή του Black Lives Matter, του #MeToo και των μεταβαλλόμενων δημογραφικών στοιχείων των Ηνωμένων Πολιτειών, το ραντεβού της κυρίας Χάρις είναι κρίσιμο.

Ο δρόμος παντως δεν είναι ανθόσπαρτος γι αυτήν. Σίγουρα μπορεί να συνεπάρει τους νεαρούς ψηφοφορους και δεν φέρνει σαφή υποστήριξη από την «προοδευτική πτέρυγα» του κόμματος
Βέβαια δεν έλειψαν αυτοί που έσπευσαν να παρατηρήσουν ότι το χρηματιστήριο παρουσίασε πτώση οταν ανακοινωθηκε η επιλογή της Χάρις και αυτό σύμφωνα με την ίδια εκφράζει την ανησυχία της αγοράς οτι ο Μπαιντεν θα νικήσει”

Η περίπτωση της Χάρις ουσιαστικά συνοψίζει τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις στο σημερινό εκλογικό σώμα των ΗΠΑ αλλά βαθύτερα αποτυπώνει τον διχασμό και την πόλωση εντός της αμερικανική κοινωνίας

Από τις πρώτες ώρες υπάρχει ένας συνδυασμός αισιοδοξίας (θα προσελκύσει ισορροπημένα λευκούς και μαύρους ψηφοφόρους) και καχυποψίας εις βάρος της («είναι καιροσκόπος και υπολογίστηκα», «αναρριχήθηκε με κυνικό τρόπο» σε αξιώματα κ.α.

Ένα άλλο θέμα που διχάζει την αμερικανική κοινωνία είναι η στάση των υποψηφίων στο περίφημο “law and order”(νόμος και τάξη).
Ήδη σε ρεπορτάζ στα κανάλια νεαροί ψηφοφόροι του Δημοκρατικού κόμματος εμφανίζονται δυσαρεστημένοι με την επιλογή της Χάρις κάνοντας δηλώσεις όπως «She is an ex-cop” (ειναι πρώην μπάτσος) και ότι «θα μας τη φέρει κάποια στιγμή»
Κάποιος όμως σχολίασε : “αυτό μπορεί στην πραγματικότητα να είναι καλό για τους Δημοκρατικούς–γιατί θα τραβήξει την υποστήριξη των μαμάδων των προαστίων αν δουν οτι η Καμάλα δεν ειναι ακροαριστερή
και έτσι δεν φοβίζει την αστική τάξη» . Μύλος!

Η ανακοίνωση για την υποψηφιότητα της Χάρις έστρεψε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ στο πως θα σχολιάσει το γεγονός ο ο Ντόναλντ Τραμπ και αυτός …δεν απογοήτευσε όσους περίμεναν τις δηλώσεις του.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ με κάποιες από τις ατάκες του την τελευταία πενταετία να χαρακτηρίζονται ως «ρατσιστικές και σεξιστικές» , είπε πως εξεπλάγη διότι οι επιδόσεις της Χάρις ήταν «μέτριες» στην πολιτική της καριέρα.
«Έφερε πολύ άσχημα αποτελέσματα στις εσωκομματικές ψηφοφορίες. Αυτές είναι σαν δημοσκόπηση», πρόσθεσε.
Βέβαια δεν θα ήταν ο εαυτός του αν δεν έβγαζε τίτλο για ειδήσεις. Παροιμοίωσε λοιπόν την Χάρις ως μια «μοχθηρή Ποκαχόντας» απέναντι στον Μπάιντεν στη διάρκεια της εσωκομματικής διαμάχης τους το 2019.

Ο ίδιος , με την …πονηριά του σκληρού επιχειρηματία που λανσάρει ένα νέο «προϊόν» έπλεξε αμέσως μετά το εγκώμιο του δικού του αντιπροέδρου, του γνωστού συντηρητικού Μάικ Πενς, που είναι «σταθερός σαν βράχος» και «σέβεται όλες τις θρησκευτικές ομάδες».
Πάντως δεδομένης της ηλικίας του Μπάιντεν – θα είναι 78 ετών την ημέρα της ορκομωσίας του νέου προέδρου – και της έλλειψης σαφούς δέσμευσής του να διεκδικήσει μια δεύτερη θητεία, η Χάρις είναι ίσως τώρα σε καλύτερη θέση από οποιονδήποτε να είναι στο μέλλον η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Αμερικής, τύχη που δεν είχε η Χίλαρι Κλίντον το 2016

(Δημοσιεύθηκε στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής 15 Αυγούστου).

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κοντινό πλάνο

ΤΟ ΤΡΙΤΟ, ΑΦΑΝΕΣ, ΗΜΙΧΡΟΝΟ.

2

Μάλλον υπάρχει και τρίτο ημίχρονο στα ελληνοτουρκικά και δεν το γνωρίζουμε. Αν κρίνω, μάλιστα, απο τη σιγή της κυβέρνησης στο επεισόδιο με τη φρεγάτα, δεν αποκλείεται να έχουμε γεγονότα τα οποία δεν έχουν ανακοινωθεί.
Την περίπτωση να κοπούν τα καλώδια του Ουρούτς Ρέις απο υποβρύχιο, όπως αναφέρει ρωσικό δημοσίευμα ότι συνέβη, την είχα γράψει (μετά απο ενημέρωση απο ναυταίους, φυσικά) απο την αρχή της κρίσης.
Αν συνέβη, οι Τουρκοι πήραν το μάθημά τους, η Ελλάδα προφανώς θα το αρνείται αλλά όσοι είναι να το ξέρουν το γνωρίζουν καλά.
Χρειάζονται επιτυχίες για να ανέβει το ηθικό των Ενόπλων Δυνάμεων αν και η αγανάκτηση έχει συσσωρευθεί και είναι έτοιμοι για όλα.
Αν και στάθηκα γενικώς κριτικά απέναντι στην κυβέρνηση στα τελευταία γεγονότα, υπάρχουν αρκετά θετικά απο την έξοδο του στόλου.
Οι Τούρκοι πήραν μια εικόνα της δυνατότητας αποτροπής που έχει η Ελλάδα παρά τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στις Ένοπλες Δυνάμεις απο την πολύχρονη εξοπλιστική εγκατάλειψή τους.
Η σύγκρουση των φρεγατών είναι ένα ενδιαφέρον περιστατικό. Μπορεί να υπήρξαμε τυχεροί αλλά και οι χειρισμοί του κυβερνήτη είχαν σημασία.
Ο εντοπισμός των υποβρυχίων τους, επίσης τους έστειλε μήνυμα πως δεν μπορούν να κρυφτούν στο Αιγαίο.
Και, όπως μου λέει φίλος κωνσταντινουπολίτης που παρακολουθεί τουρκικά κανάλια, στις εκπομπές τους βγαίνουν στρατηγοί και λένε να μην υποτιμούμε την Ελλάδα σε έναν πόλεμο μπορεί να χάσουμε (οι τούρκοι να χάσουν).

Γεωπολιτική: Ναυτικός αποκλεισμός της Λιβύης και η χερσαία επιχείρηση

0

Ιωάννης Αναστασάκης

Ναυτικός αποκλεισμός της Λιβύης και η χερσαία επιχείρηση
Με την ανάληψη καθηκόντων του νέου Προέδρου, το Αμερικανικό Κογκρέσο τον εξουσιοδότησε να προχωρήσει σε ναυτικό αποκλεισμό της Τρίπολης στη Βόρεια Αφρική. Ακολούθησε και χερσαία επιχείρηση των πεζοναυτών (US Marines) που ξεκινώντας από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, κατέλαβαν την Σύρτη μέχρι την πόλη Derna στην ανατολική Λιβύη. Εκεί ύψωσαν την Αμερικανική σημαία και ήταν η πρώτη νίκη των πεζοναυτών εκτός Αμερικανικής Ηπείρου. Στη χερσαία αυτή επιχείρηση συμμετείχαν σε υποστήριξη των πεζοναυτών και 500 Έλληνες μαχητές με καταγωγή από την Κρήτη.

Η πραγματική αυτή ιστορία που συνέβη στις αρχές του 19ου αιώνα, είναι μία ισχυρή απόδειξη της ρήσης ότι: «όποιος δεν μελετάει την ιστορία, υποχρεώνεται να την ξαναζήσει». Αυτή την επανάληψη φαίνεται ότι βιώνουμε σήμερα.

Η παρεμπόδιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.

Τα πειρατικά πλοία του πασά της Τρίπολη Yousuf Karamanli στη Λιβύη, που τότε ήταν γνωστή ως Τριπολιτάνια, παρεμπόδιζαν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό Ωκεανό. Λεηλατούσαν τα πλοία από την Ευρώπη και την Αμερική, ζητώντας λίτρα για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων.

Τα λίτρα αυτά ο πασά Karamanli τα μοιραζόταν με τον Σουλτάνο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στον οποίο υπαγόταν διοικητικά. Άλλωστε τα πειρατικά πλοία της Τριπολιτάνια είχαν υψωμένη την οθωμανική ερυθρά σημαία με την ημισέληνο. Αξιοσημείωτο είναι ότι ακόμα και οι Οθωμανοί ναύαρχοι ήταν πειρατές, όπως για παράδειγμα ο Barbaros ή Barba-rossa επί το ιταλικότερο ή κοκκινογένης επί το ελληνικότερο.

Ο Tomas Jefferson ως υπουργός Εξωτερικών (Secretary of State) των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε επισκεφθεί την Ευρώπη σε μία προσπάθεια εξεύρεσης ειρηνικής λύσης στο θέμα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας των εμπορικών πλοίων και της ασφάλειας των ναυτικών εμπορικών οδών. Η προσπάθεια αυτή δεν είχε επιτυχία. Ο αλαζόνας πασά Karamanli της Τριπολιτάνιας, σε μία κίνηση άκρατου υπεραερισμού απαιτώντας επαυξημένα λύτρα για Αμερικανούς αιχμαλώτους από πειρατείες, αν και τυπικά υποτελής του Οθωμανού σουλτάνου, κήρυξε τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή δεν του κατέβαλαν τα λύτρα που απαιτούσε.

Το έτος 1801 ο Tomas Jefferson ανακηρύχθηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Κογκρέσο ενέκρινε την κατασκευή των πρώτων έξι πολεμικών πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών (US NAVY) και εξουσιοδότησε τον Πρόεδρο να ξεκινήσει τον ναυτικό αποκλεισμό της Τριπολιτάνια. Ο πόλεμος αυτός κατά της πειρατείας στη Μεσόγειο, είναι γνωστός ιστορικά με τον τίτλο «Barbary Wars». Στον ναυτικό αποκλεισμό της Τρίπολη συμμετείχαν τουλάχιστον δεκαέξι αμερικανικά πολεμικά πλοία που ναυλοχούσαν σε λιμάνια της νότιας Ιταλίας, καθώς και τρία πολεμικά πλοία της Σουηδίας. Η Κρήτη την περίοδο αυτή ήταν υπό οθωμανική κατοχή.

Δεδομένου ότι ο ναυτικός αποκλεισμός καθυστερούσε να φέρει απτά αποτελέσματα, αποφασίστηκε η ταυτόχρονη διεξαγωγή χερσαίων επιχειρήσεων από τους Αμερικανούς πεζοναύτες. Η επιχείρηση αυτή ξεκίνησε από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου την περίοδο εκείνη ήταν έντονη η Ελληνική παρουσία. Τους πεζοναύτες υποστήριζε σώμα 500 Ελλήνων μαχητών εκ Κρήτης, καθώς και Άραβες που δεν συμπαθούσαν την οθωμανική εξουσία στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Οι δυνάμεις αυτές κινήθηκαν προς τα δυτικά και κατέλαβαν την Σύρτη στην Ανατολική Λιβύη. Ο πασά της Τρίπολη αποδέχθηκε την ήττα του και υπέγραψε ειρήνη. Έτσι έληξε ο πρώτος πόλεμος (1st Barbary War) που διήρκεσε από το 1801 έως το 1805. Οι Τριπολιτάνοι πειρατές όμως που είχαν συνηθίσει στο εύκολο χρήμα της πειρατείας, δεν σεβάστηκαν την Συνθήκη Ειρήνης. Για τον λόγο αυτό ακολούθησε ένας ακόμα πόλεμος των Αμερικανών κατά της πειρατείας (2nd Barbary War) από το 1815 έως το 1816.

Τελικά την εξάλειψη της πειρατείας στη Μεσόγειο την πέτυχε το Γαλλικό πολεμικό ναυτικό που καταναυμάχησε τους βορειο-αφρικανούς πειρατές, καταλαμβάνοντας και την Αλγερία το 1830. Υπόψη ότι οι Γάλλοι είχαν πολύ καλές σχέσεις με την Αίγυπτο από την εποχή του Μέγα Ναπολέοντα.

Σημεία επισήμανσης

1. Είναι σημαντικό και θα πρέπει να τονίζεται σε κάθε σχετική ευκαιρία ότι το κραταιό Αμερικανικό Πολεμικό ναυτικό (US NAVY), αρχικά δημιουργήθηκε για να αποκαταστήσει την διεθνή τάξη της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, που η οθωμανική αυτοκρατορία και οι τοπικοί της άρχοντες όπως ο πασά στην Τρίπολη της Λιβύης παραβίαζαν με τις πειρατικές τους ενέργειες.

2. Επίσης είναι σημαντικό ότι οι Αμερικανοί πεζοναύτες (US Marines) έδωσαν την πρώτη μάχη στην ιστορία τους και πέτυχαν την πρώτη νίκη τους στη Λιβύη, υποστηριζόμενοι από τους Έλληνες Κρήτες μαχητές. Ο ύμνος των Αμερικανών πεζοναυτών αναφέρεται στις ένδοξες μάχες που έδωσαν στις ακτές της Τρίπολη στη Λιβύη.

3. Οι Αμερικανοί διεξήγαγαν τους δύο πολέμους «Barbary Wars» στη Μεσόγειο, χωρίς καθόλου υποστήριξη από τις μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις της εποχής. Κυρίως οι Άγγλοι και οι Γάλλοι είχαν θέσει ως προτεραιότητα να επωφεληθούν από την παραπαίουσα οθωμανική αυτοκρατορία.

4. Οι ίδιοι οι Αμερικανοί, ενώ πολεμούσαν με τον πασά της Τριπολιτάνιας που ήταν τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν στράφηκαν επιθετικά κατά του Οθωμανού Σουλτάνου. Τούτο προφανώς επειδή και οι ίδιοι ζητούσαν από την Πύλη να τους δοθεί μία βάση στο νησί της Κρήτης για να παρέχουν υποστήριξη και προστασία στα πλοία τους που διέπλεαν την Μεσόγειο.

5. Είναι σημαντικό και με διαχρονική αξία ότι τελικά την καταστολή της πειρατείας στη Μεσόγειο την πέτυχε το Γαλλικό πολεμικό ναυτικό.

Το τρις εξαμαρτείν ου τυχαίον εστί.

Ο διορατικός βραζιλιάνος συγγραφέας Πάμπλο Κοέλιο έγραψε: «Ότι συμβεί μία φορά μπορεί να μην ξανασυμβεί. Αλλά ότι συμβεί δύο φορές σίγουρα θα τριτώσει».

Αυτή ακριβώς η ρήση περιγράφει την αρπακτική φύση των Οθωμανών του 19ου αιώνα αλλά και των νεο-Οθωμανών του σήμερα. Η Γαλάζια Πατρίδα (Mavi Vatan), δηλαδή «η θάλασσα που κυριαρχούσαν οι Οθωμανοί» όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, είναι η Μεσόγειος που υπέφερε από την Οθωμανική πειρατεία σε άλλες εποχές. Σήμερα αναβιώνει η νεο-Οθωμανική αρπακτική διάθεση, σε κόντρα με τη διεθνή νομιμότητα.

Το σκηνικό στη Μεσόγειο είναι ακριβώς το ίδιο. Ένας δοτός πρωθυπουργός της Λιβύης, υποτακτικός στον νεο-Οθωμανό προστάτη του, δημιουργεί προβλήματα στην εφαρμογή της διεθνούς νομιμότητας. Το Τουρκο-Λιβυκό Μνημόνιο είναι μία σύγχρονη πειρατεία στη Μεσόγειο και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Το ΥΠΑΜ της Γαλλίας, σε επίσημη ανακοίνωσή του, μεταξύ άλλων ανέφερε: «Αυτή η στρατιωτική παρουσία έχει στόχο να … και να υπογραμμίσει τη δέσμευση της Γαλλίας στην ελεύθερη κυκλοφορία, στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στη Μεσόγειο και τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου». Η ανακοίνωση αυτή δεν έγινε το 1830 αλλά στα μέσα Αυγούστου του 2020.

Η Γαλλική αντίληψη των πραγμάτων συνοψίζεται στη ρήση του πρώην Προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν που είπε: «Η ιστορία πάει από τα ίδια μονοπάτια με τη γεωγραφία». Σύμφωνα με τη Γεωγραφία, η Μεσόγειος (μεσο-γαία) είναι το μέσο της γης και στη μέση αυτής είναι το νησί της Κρήτης. Η ιστορία που γράφεται σήμερα, ακολουθεί πράγματι τα ίδια μονοπάτια.

* Απόσπασμα από το βιβλίο του αντιπτεράρχου εα Ιωάννη Αναστασάκη, με τίτλο: «Η μάχη του Λασιθίου: Μία γιγαντομαχία με διεθνή γεωστρατηγική εκμετάλλευση».

**  O Ιωάννης Αναστασάκης είναι Αντιπτέραρχος εα, στρατηγικός αναλυτής με εξειδίκευση στον Ηλεκτρονικό Πόλεμο, τους εξοπλισμούς και τις Αμυντικές Επενδύσεις, καθώς και τις Διεθνείς Αμυντικές Σχέσεις. Είναι πρόεδρος του Athens Alumni Hub του Κέντρου Πολιτικής Ασφάλειας της Γενεύης – GCSP (=Geneva Centre for Security Policy), καθώς και ιδρυτής της δεξαμενής εμπειρογνωμόνων ROSED (=Regional Observatory, Security for Economic Development).

liberal.gr

Μέση Ανατολή: Τα επόμενα βήματα μετά τη συμφωνία Ισραήλ – ΗΑΕ

0

euro2day.gr/stratfor

Γιατί η ιστορική συμφωνία των δυο πλευρών ανοίγει το δρόμο για ανάλογες διαπραγματεύσεις των ισραηλινών με άλλες αραβικές χώρες. Το πάγωμα της διαδικασίας προσάρτησης της Δυτικής Οχθης και ο ρόλος της πανδημίας.

Ισραήλ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να ομαλοποιήσουν τη σχέση τους, ανοίγοντας το δρόμο για αυξημένους οικονομικούς και διπλωματικούς δεσμούς και θέτοντας ένα προηγούμενο ώστε να ακολουθήσουν και άλλα αραβικά κράτη.

Οι ΗΠΑ λειτούργησαν ως διαμεσολαβητής για τη συμφωνία η οποία θέτει έναν οδικό χάρτη ώστε οι δυο πλευρές να υπογράψουν εμπορικές, ταξιδιωτικές, επενδυτικές και τεχνολογικές συμφωνίες, καθώς εξομαλύνονται οι σχέσεις τους κάτι που θα γίνει για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Περιλαμβάνει επίσης την υποχρέωση του Ισραήλ να παγώσει τα σχέδιά της για προσάρτηση της Δυτικής Οχθης, καθώς και την συνεργασία των δυο χωρών στην προσπάθεια ανάπτυξης εμβολίου κατά του κορωνοϊού.

Η συμφωνία, ωστόσο, δεν δημιουργεί ένα ρεαλιστικό οδικό χάρτη για να επανεκκινήσουν οι διαδικασίες για ειρήνευση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων, ούτε αλλάζει την υφιστάμενη πορεία στη Δυτική Οχθη που οδηγεί στο να κάνει ένα μελλοντικό Παλαιστινιακό κράτος «μη βιώσιμο».

Η συμφωνία θέτει ένα προηγούμενο ώστε και άλλα κράτη της περιοχής να ομαλοποιήσουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ, ειδικά στον αραβικό κόλπο, με αξιωματούχους των ΗΠΑ ήδη να στέλνουν μηνύματα ότι το Μπαχρέιν και το Ομαν ίσως ακολουθήσουν σύντομα.

Πολλά Αραβικά κράτη αναζητούν στενότερες σχέσεις με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια. Το Ομάν φιλοξένησε τον πρωθυπουργό Μπ. Νετανιάχου το Νοέμβριο του 2018, το Μπαχρέιν μυστικά φιλοξενούσε ισραηλινές αποστολές επιχειρηματιών και ειδικών στην ασφάλεια για πολλά χρόνια. Το Κατάρ επί μακρόν συνεργάζεται με το Ισραήλ ώστε να προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ η Σαουδική Αραβία κατά πληροφορίες απέκτησε ισραηλινό εξοπλισμό ασφαλείας.

Ενώ κάποιες από αυτές τις κινήσεις σχετίζονται με την αμοιβαία εχθρότητα απέναντι στο Ιράν, κάποια αραβικά κράτη επιδίωξαν επίσης αυξημένη πρόσβαση στην οικονομία του Ισραήλ και τον τεχνολογικό του τομέα, ενώ και ισραηλινές εταιρείες επιδιώκουν να επεκταθούν σε αυτές τις αγορές. Με την δημόσια ανακοίνωση της ομαλοποίησης των σχέσεων από τα ΗΑΕ, αυτά τα κράτη θα έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες να εξερευνήσουν τα δικά τους περιθώρια κινήσεων για ανάλογες σχέσεις με το Ισραήλ. Ελπίζουν να εκμεταλλευτούν την δυναμική οικονομία του τελευταίου και τον τεχνολογικό του κλάδο, όπως και να επωφεληθούν από την στρατιωτική του ανωτερότητα, κάτι που έκανε και η Ιορδανία εκμεταλλευόμενη την συνθήκη του 1979 με την Αίγυπτο ως προηγούμενο για την υπογραφή της δικής της συμφωνίας με το Ισραήλ το 1994. Κράτη εκτός Αραβικού Κόλπου ίσως είναι πιο πρόθυμα να επεκτείνουν τις διπλωματικές τους σχέσεις. Το Σουδάν, για παράδειγμα, αναζητά νέες σχέσεις με το Ισραήλ ανοίγοντας τον εναέριο χώρο του σε κάποιες πτήσεις.

Ενώ όμως η συμφωνία προβλέπει το πάγωμα της διαδικασίας προσάρτησης, το Ισραήλ ξεκαθάρισε ότι θα συνεχίσει κάποια στιγμή αργότερα. Αξιωματούχοι της χώρας δήλωσαν ότι θα αναβάλλουν την προσάρτηση μετά από αίτημα των Ηνωμένων Πολιτειών, προκειμένου να προχωρήσει η συμφωνία. Αυτό ωστόσο δεν ήταν δύσκολο να συμφωνηθεί δεδομένου ότι η διαδικασία είχε ήδη ουσιαστικά παγώσει.

Εξαιτίας της πανδημίας Covid-19 η κυβέρνηση του Ισραήλ έχει εστιάσει την αντιμετώπιση του νέου κύματος κρουσμάτων. Η συγκυρία για την προσάρτηση μπορεί να γίνει περισσότερο ευνοϊκή αν αντιμετωπιστεί πρώτα η πανδημία.

euro2day.gr/stratfor

Οι μεγαλοϊδεατισμοί Μόντι και Ερντογάν με όπλο τη θρησκεία

0

euro2day.gr/financial times

  • του Gideon Rachman

Οι ηγέτες Ινδίας και Τουρκίας θέλουν να ξαναστήσουν τα έθνη τους, ως κράτη με βάση τη θρησκεία. Η περίπτωση της Αγιάς Σοφιάς και του Ινδουιστικού ναού στην Αγιόντια. Πώς ο κορωνοϊός και η οικονομία ενισχύουν την επικίνδυνη στροφή.

«Η αναμονή αιώνων τελείωσε», ήταν τα λόγια του Ναρέντρα Μόντι, καθώς ο πρωθυπουργός της Ινδίας τοποθετούσε τον θεμέλιο λίθο ενός νέου Ινδουιστικού ναού στην Αγιόντια την περασμένη εβδομάδα.

«Αυτό ήταν το μεγαλύτερο όνειρο των νιάτων μας, και τώρα υλοποιήθηκε», ήταν ο τρόπος με τον οποίον το έθεσε ο Ρετζέπ Ερντογάν, λίγο προτού ο Τούρκος πρόεδρος ηγηθεί της προσευχής στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη στις 24 Ιουλίου, μετά την μετατροπή της σε τζαμί.

Ο κ. Μόντι είναι ένας Ινδουιστής εθνικιστής. Ο κ. Ερντογάν είναι Ισλαμιστής. Οι ηγέτες της Ινδίας και της Τουρκίας μοιάζουν με δυνητικοί αντίπαλοι σε μια σύγκρουση πολιτισμών. Όμως επιδιώκουν πολιτικά εγχειρήματα που είναι πανομοιότυπα.

Και οι δυο είναι υπέρμαχοι ενός είδους πολιτικής που επιδιώκει να συγχωνεύσει τη θρησκεία, το έθνος και τον ηγέτη. Και οι δυο ηγούνται χωρών με κοσμικά συντάγματα όμως θέλουν θα επαναφέρουν τη θρησκεία στην καρδιά του έθνους και του κράτους.

Ο κ. Μόντι ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία τη δεκαετία του 1990, με μια καμπάνια υπέρ της καταστροφής ενός τεμένους στην Αγιόντια και την αντικατάστασή του με ένα Ινδουιστικό ναό –μια φιλοδοξία που επιτέλους υλοποίησε την περασμένη εβδομάδα. Ο κ. Ερντογάν από καιρό απαιτούσε η Αγία Σοφία –που εγκαινιάστηκε ως βασιλική το 537, μετατράπηκε σε τζαμί από το 1453 και στη συνέχεια σε μουσείο από το 1935- να γίνει για μια ακόμα φορά Μουσουλμανικός τόπος λατρείας. Μετά από 17 χρόνια στην εξουσία, ο Τούρκος ηγέτης πέτυχε την φιλοδοξία του.

Και οι δυο ηγέτες έχουν μεγαλεπήβολες απόψεις για τον εαυτόν τους ως επανιδρυτές των εθνών τους. Ο κ. Μόντι αυτοαποκαλείται υπέρμαχος μιας «νέας Ινδίας». Ο κ. Ερντογάν μιλάει για μια «νέα Τουρκία». Αυτή η κοινή γλώσσα αντανακλά περισσότερα από μια αδυναμία στο ίδιο είδος «μάρκετινγκ».

Απορρίπτοντας τον κοσμικισμό, οι ηγέτες της Ινδίας και της Τουρκίας έχουν θέσει εαυτόν σιωπηρά σε σύγκρουση με τους ιδρυτές των σύγχρονων κρατών τους. Ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο δημιουργός της Τουρκικής δημοκρατίας, ήταν ένας κοσμικός που έπινε αλκοόλ. Ο Μοχάντας Γκάντι, που ηγήθηκε της εκστρατείας για την Ινδική ανεξαρτησία, ήταν υπέρμαχος του θρησκευτικού πλουραλισμού και δολοφονήθηκε από έναν Ινδουιστή εθνικιστή.

Απορρίπτοντας τον κοσμικισμό, οι εθνικιστές Ισλαμιστές που υποστηρίζουν τον Ερντογάν και οι εθνικιστές Ινδουιστές που υποστηρίζουν τον Μόντι, διατείνονται πως οι επιλεγμένοι ηγέτες τους επιστρέφουν την Τουρκία και την Ινδία στις αυθεντικές θρησκευτικές και πολιτισμικές τους ρίζες –και τις απομακρύνουν από τις ξένες παραδόσεις της Δύσης, υπέρμαχοι των οποίων ήταν οι κοσμικές αστικές ελίτ. Οι πιο ένθερμοι οπαδοί των κ. Μόντι και Ερντογάν υποστηρίζουν πως, συν τω χρόνω, οι νυν ηγέτες της Ινδίας και της Τουρκίας θα θεωρηθούν μεγαλύτερες και σπουδαιότερες προσωπικότητες από τον Γκάντι ή τον Ατατούρκ.

Τόσο ο κ. Μόντι όσο και ο κ. Ερντογάν φιλοδοξούν επίσης να είναι ηγέτες μιας παγκόσμιας θρησκευτικής κοινότητας. Ψηφιακές απεικονίσεις του νέου ναού της Αγιόντια  προβλήθηκαν πάνω σε μια τεράστια διαφημιστική πινακίδα στην Times Square στη Νέα Υόρκη, υποθέτουμε για να εμπνεύσει τους Ινδούς του εξωτερικού. Ο κ. Ερντογάν ισχυρίζεται πως η «ανάσταση της Αγίας Σοφίας» αντιπροσωπεύει τη «βούληση των Μουσουλμάνων σε όλον τον κόσμο».

Το να γυρίσουν δυο τόσο σημαντικά έθνη την πλάτη τους στον κοσμικισμό και τις φιλελεύθερες αξίες, είναι σημαντικό από μόνο του. Όμως οι αλλαγές στην Ινδία και στην Τουρκία είναι επίσης κομμάτι μιας ευρύτερης παγκόσμιας ιστορίας της ανόδου των πολιτικών ταυτότητας σε βάρος του φιλελεύθερου οικουμενισμού. Πρόκειται για μια ιστορία που, με διαφορετικό τρόπο, εξελίσσεται σε Κίνα, Ρωσία, ΗΠΑ και Ευρώπη. Συνδέεται στενά με την άνοδο αυταρχικών ηγετών, που ισχυρίζονται πως είναι οι προστάτες μιας πίστης, ενός έθνους ή μιας επιλεγμένης εθνοτικής ομάδας, ή κάποιας μίξης και των τριών.

Στην Κίνα, η «μεγάλη ανανέωση» του Κινεζικού έθνους που προωθεί ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ, περιλαμβάνει μια όλο και πιο αδίστακτη καταπίεση εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων στην Σιντχιάνγκ και το Θιβέτ. Στη Ρωσία, ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει δημιουργήσει στενούς δεσμούς με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία στο πλαίσιο του εθνικιστικού του εγχειρήματος. Στις ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει υποσχεθεί στους ευαγγελιστές ψηφοφόρους πως με αυτόν στον Λευκό Οίκο, «ο Χριστιανισμός θα έχει εξουσία».

Οι τελετές στην Αγιόντια και στην Αγία Σοφία ήταν τέλειοι τρόποι για να κινηθούν τα συναισθήματα στον πυρήνα των υποστηρικτών τους. Οι κοσμικοί φιλελεύθεροι στην Ινδία και στην Τουρκία ήταν κυρίως απρόθυμοι να εκφράσουν ανοικτά την αντίθεσή τους σε αυτά τα μέτρα ικανοποίησης του κοινού. Και στις δυο χώρες, οι φιλελεύθεροι είναι ήδη άναυδοι με αυτά που θεωρούν ως επίθεση σε θεμελιώδεις ελευθερίες, όπως η ελευθερία του Τύπου και η ανεξαρτησία των δικαστηρίων. Η διαδικασία είναι σημαντικά πιο προχωρημένη στην Τουρκία, όμως ο κ. Ερντογάν βρίσκεται στην εξουσία μια δεκαετία περισσότερο απ’ ότι ο κ. Μόντι.

Η πολιτική των ταυτοτήτων «ανθεί» με τον διχασμό και τη διαφοροποίηση μεταξύ φίλων και εχθρών. Συχνά η προσοχή είναι στον «εσωτερικό εχθρό», όπως οι θρησκευτικές ή εθνοτικές μειονότητες ή οι φιλελεύθερες ελίτ. Όμως οι αυταρχικοί ηγέτες πρέπει επίσης να φανούν σκληροί και με τους εχθρούς του έθνους στο εξωτερικό. Ο κ. Ερντογάν έχει στείλει Τούρκους στρατιώτες σε πολέμους στη Λιβύη και στη Συρία. Ο κ. Μόντι εξουσιοδότησε μια αεροπορική επιδρομή κατά στρατοπέδων ενόπλων στο Πακιστάν, εν όψει των εκλογών του 2019.

Μια απόρριψη του κοσμικισμού και ένας ενστερνισμός της πολιτικής των ταυτοτήτων είναι ένας ικανός τρόπος για να συσπειρωθεί η πολιτική στήριξη. Όμως, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, είναι επίσης μια συνταγή πολέμου.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Αρθρο Δ. Καιρίδη στην «Κ»: Η στρατηγική ανάσχεσης της τουρκικής υπερέκτασης

1
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙΡΙΔΗΣ*

Η Τουρκία του Ερντογάν τελεί σε κρίση υπερέκτασης, τόσο στο εσωτερικό, όπως για παράδειγμα στην οικονομία, με τον υπερβολικό δανεισμό και την κατρακύλα της τουρκικής λίρας, όσο και στο εξωτερικό.

Στο εξωτερικό, η υπερέκταση αφορά τη «Γαλάζια Πατρίδα» και τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου εις βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Ομως, περιλαμβάνει και μια ευρύτερη επιδίωξη: τον έλεγχο μιας κεντρικής αρτηρίας του παγκόσμιου εμπορίου, που συνδέει τον Ινδικό Ωκεανό με τη Μεσόγειο, δηλαδή την Ασία με την Ευρώπη, μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, του Σουέζ και της Βόρειας Αφρικής. Η παρουσία της Τουρκίας στη Λιβύη και η μεγάλη στρατιωτική βάση της στη Σομαλία και αλλού αυτή τη φιλοδοξία εξυπηρετεί. Η Τουρκία επιδιώκει να ελέγξει όχι μόνο τις νότιες διόδους της Ευρώπης, αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της, μέσω τόσο των Τούρκων μεταναστών, σε χώρες όπως η Γερμανία, όσο και της εργαλειοποίησης των προσφύγων και της απειλής πρόκλησης μιας νέας προσφυγικής κρίσης.
Ταυτόχρονα, με τις συνεχείς επεμβάσεις της σε αραβικές χώρες η Τουρκία επιχειρεί να ηγεμονεύσει στη Μέση Ανατολή. Μετά το Ιράκ ακολούθησε η Συρία, σήμερα η Λιβύη και αύριο, ενδεχομένως, ο Λίβανος. Παράλληλα, στο ιδεολογικό μέτωπο, προβάλλει, χάρη στην πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση του Κατάρ, την εναλλακτική ενός ανελεύθερου «ισλαμιστικού λαϊκισμού», με την επίφαση εκλογών, που επιχειρεί να φέρει σε δύσκολη θέση τόσο τις μοναρχίες όσο και τις στρατιωτικές δικτατορίες της Μέσης Ανατολής.

Ολα αυτά αποδεικνύουν ένα μεγαλοϊδεατισμό πρωτόγνωρο για την Τουρκική Δημοκρατία. Το βέβαιον είναι ότι η τουρκική ισχύς δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σε αυτές τις φιλοδοξίες. Η τουρκική οικονομία έχει μέγεθος μικρότερο της ολλανδικής. Η τουρκική λίρα έχει χάσει το 20% της αξίας της από την αρχή του έτους. Η αντιμεταρρύθμιση του Ερντογάν, μετά το 2013, εγγυάται την καθήλωση της Τουρκίας σε ένα διεφθαρμένο παρακράτος των «κολλητών». Πολλά από τα καλύτερα μυαλά της χώρας έχουν μεταναστεύσει στη Δύση για να γλιτώσουν από την καταπίεση των ισλαμιστών.

Το σπουδαιότερο είναι ότι η πολιτική του Ερντογάν έχει προκαλέσει έναν ευρύ αντιτουρκικό συνασπισμό (στον αραβικό κόσμο, στο Ισραήλ, στη Γαλλία και σε μεγάλο μέρος της αμερικανικής πολιτικής), στον οποίο εμείς έχουμε κάθε συμφέρον να εμβαθύνουμε και να τον διευρύνουμε. Η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής χρειάζεται αποφασιστικότητα με ψυχραιμία, μυαλό και όχι συναίσθημα, στρατηγική και όχι παρόρμηση. Απαιτεί συμμαχίες και ένα νέο αφήγημα για το πρόβλημα «Τουρκία» διεθνώς. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι δύναμη αντιευρωπαϊκή και αντιδυτική. Με όρους κατανοητούς στην Ουάσιγκτον, στην καλύτερη περίπτωση συμπεριφέρεται όπως το Πακιστάν και στη χειρότερη όπως το Ιράν. Η αλήθεια είναι ότι οι ακρότητες του Ερντογάν βοηθούν την ελληνική προσπάθεια.

Πριν από περίπου 70 χρόνια, ο Τζορτζ Κέναν θεμελίωνε την αμερικανική στρατηγική της ανάσχεσης της σοβιετικής απειλής βασίζοντάς τη στην αποφασιστική, ψύχραιμη, έξυπνη και στοχευμένη αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ενωσης, χωρίς τις υπερβολές των αντικομμουνιστών σταυροφόρων της αμερικανικής πολιτικής. Η στρατηγική του, αν και οι ΗΠΑ δεν την ακολούθησαν πάντοτε, εντέλει δικαιώθηκε.

Η Τουρκία είναι ένα πρόβλημα για τον μακρύ χρόνο. Η διαχείρισή του και, ακόμα περισσότερο, η επίλυσή του θα χρειαστεί υπομονή, επιμονή και μια διαρκή εφευρετικότητα από μέρους μας. Οπως συνήθιζε να λέει ο δάσκαλος και αργότερα φίλος και συνάδελφος Θόδωρος Κουλουμπής, στον οποίο οι μελετητές των διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα οφείλουν πολλά, χρειάζεται ο Αχιλλέας αλλά και ο Οδυσσέας. Αλλωστε, την Τροία την κατέκτησε ο Οδυσσέας με την πονηριά του.

* Ο κ. Δημήτρης Καιρίδης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και βουλευτής Ν.Δ.

“Καθημερινή”

Μετανάστες στο κανάλι της Μάγχης : o βρετανικός στρατός ενισχύει την υλικοτεχνική του υποστήριξη στην ακτοφυλακή

0

Πηγή : Le Monde και Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), 16-8-2020

Μετάφραση από τη γαλλική, επεξεργασία και απεικόνιση

Αλκης Καλλιαντζίδης

Περισσότεροι από 4.500 μετανάστες έχουν φτάσει στο Ηνωμένο Βασίλειο με αυτοσχέδια σκάφη από την αρχή του έτους. Δηλαδή υπερδιπλάσιοι του συνόλου για το 2019.

.Βρετανοί συνοριακοί αστυνομικοί συνοδεύουν μετανάστες που σώθηκαν στη θάλασσα καθώς προσπαθούσαν να διασχίσουν την Μάγχη στα ανοιχτά του Ντόβερ της Αγγλίας, στις 15 Αυγούστου 2020.BEN STANSALL / AFP

Η Βρετανία προσπαθεί να σταματήσει τις αφίξεις ρεκόρ μεταναστών που επιχειρούν να διασχίσουν παράνομα την Μάγχη από τη Γαλλία. Την Κυριακή 16 Αυγούστου, ο βρετανικός στρατός ανακοίνωσε ότι χρησιμοποιούσε ένα επιπλέον αεροσκάφος επιτήρησης και προσωπικό του Βασιλικού Ναυτικού για να βοηθήσει τη Βρετανική Ακτοφυλακή, προκειμένου να κάνει αυτή τη διαδρομή «ανέφικτη».

«Αυτές οι επικίνδυνες διασχίσεις  θέτουν ζωές σε κίνδυνο και είναι φυσιολογικό να βοηθάμε τη Συνοριακή Δύναμη, παρέχοντας εξειδικευμένες δεξιότητες για να τερματίσουμε αυτήν την εγκληματική στάση», εξήγησε ο υπουργός Άμυνας Μπεν Γουάλας σε ένα Δελτίο τύπου.

Διπλάσιες αφίξεις το 2020

Σύμφωνα με τα στοιχεία του βρετανικού οργανισμού PA Media, περισσότεροι από 1.000 μετανάστες έχουν φτάσει στο Ηνωμένο Βασίλειο με αυτοσχέδια σκάφη εδώ και 10 ημέρες και πάνω από 4.500 από την αρχή του έτους – δηλαδή υπερδιπλάσιοι του συνόλου του έτους 2019.

Αντιμέτωπο με αυτήν την εισροή, το Λονδίνο ζήτησε από τη Γαλλία να κάνει περισσότερα από ό,τι κάνει, προκαλώντας μια ενοχλημένη αντίδραση από το Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση ζητά από το Ηνωμένο Βασίλειο να πληρώσει 30 εκατομμύρια λίρες (ή 33,2 εκατομμύρια ευρώ) για τη χρηματοδότηση των συνοριοφυλάκων κατά μήκος της Μάγχης, ανέφερε η Sunday Telegraph την περασμένη Κυριακή. Για να ασκήσει πίεση στη Γαλλία, ο υφυπουργός μετανάστευσης, Chris Philp, ταξίδεψε στο Παρίσι την Τρίτη για να ζητήσει περαιτέρω προσπάθειες. Το Σάββατο, οι γαλλικές ναυτιλιακές αρχές διέσωσαν 31 μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων τριών παιδιών και ενός βρέφους που προσπαθούσαν να διασχίσουν την Μάγχη.

Η υπουργός Εσωτερικών Priti Patel  είπε στους βουλευτές ότι οι μετανάστες ήρθαν στη Βρετανία επειδή πιστεύουν ότι η Γαλλία είναι «μια ρατσιστική χώρα», όπου κινδυνεύουν να υποστούν «βασανιστήρια», σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα The Guardian. Οι κυβερνητικές πηγές που ρωτήθηκαν από τον Τύπο τόνισαν ότι η υπουργός δεν συμμερίζεται αυτήν την άποψη, αλλά ήθελε να εξηγήσει τους παράγοντες που προέβαλαν οι μετανάστες.

 

 

Πρώην ΥΠΕΞ της Τουρκίας: Η Τουρκία κάνει τα ίδια λάθη που έκανε το 1912, παραμονές του Πρώτο Βαλκανικού Πολέμου

0

Ο Γιασάρ Γιακίς προέρχεται από το διπλωματικό σώμα και χρημάτισε πρώτος υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης ΑΚΡ

Πού πάει η Τουρκία;

του Σάββα Καλεντερίδη

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (Πέμπτη απόγευμα) είναι σε εξέλιξη η δεύτερη κρίση του «Oruç Reis», αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι η κατάσταση βαίνει προς… αποκλιμάκωση, με άδηλο ακόμα το κόστος της για την Ελλάδα.

Η κρίση αυτή προκλήθηκε λόγω της συμφωνίας που υπέγραψε άρον-άρον η Ελλάδα με την Αίγυπτο, υπό την ασφυκτική χρονική πίεση της επικείμενης ανάρτησης του τουρκολυβικού μνημονίου στον ΟΗΕ, στις αρχές Σεπτεμβρίου, βοηθούντος του νέου προέδρου της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού, του Τούρκου διπλωμάτη Βολκάν Μποζκίρ.

Δηλαδή, ένα κράτος με ιστορία 200 χρόνων τρέχει ασθμαίνων πίσω από τα γεγονότα όπως τα καθορίζουν άλλοι, ενώ κανονικά, κατά το «διοικείν εστί προβλέπειν», και κατά το «κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν», θα έπρεπε και να προβλέψει και να προλάβει τα γεγονότα, και συγκεκριμένα την υπογραφή του καταστροφικού για την Ελλάδα τουρκολυβικού μνημονίου.

Αρκεί να θυμίσω στους αναγνώστες μας ότι επί τουλάχιστον έναν χρόνο η Τουρκία χρησιμοποιούσε ακωλύτως τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδας αλλά και το Αιγαίο, για να μεταφέρει οπλικά συστήματα και τρομοκράτες ισλαμιστές στη Λιβύη, για να σχηματίσει έναν κλοιό προστασίας γύρω από τον Σαράτζ.

Είναι γνωστό ότι η Τουρκία από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας παρακαλούσε τον Καντάφι αλλά και τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν να υπογράψουν τη συγκεκριμένη συμφωνία, και όλες αρνήθηκαν. Επίσης είναι γνωστό ότι και στο εσωτερικό της κυβέρνησης Σαράτζ υπήρχαν έντονες διαφωνίες για την υπογραφή της.

Απλώς, ο Σαράτζ αναγκάστηκε να υπογράψει όταν η Τουρκία ήταν η μοναδική σανίδα σωτηρίας για την πολιτική και τη φυσική του επιβίωση, με τα οπλικά συστήματα και το προσωπικό που είχε μεταφέρει στην Τρίπολη η Τουρκία μέσω Ελλάδος.

Προειδοποιούσαμε και κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου και στην προηγούμενη και στην παρούσα κυβέρνηση, και δεν άκουγε κανείς.

Όταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή ρώτησα κάποιον επαΐοντα γιατί δεν κατεβάζουμε ένα τουρκικό αεροπλάνο που μεταφέρει όπλα στη Λιβύη και να προβούμε σε κατάσχεση του φορτίου, η απάντηση ήταν: «Αν δεν μεταφέρει όπλα, θα πληρώσουμε πρόστιμο».

Φοβήθηκε να πει ότι δεν τολμούσαν και οι δύο ελληνικές κυβερνήσεις να το πράξουν.

Και άφησαν ελεύθερους τους Τούρκους να στήσουν τη θανατηφόρα παγίδα στην Ελλάδα.

Όταν δε προειδοποιούσαμε επανειλημμένα και την προηγούμενη και αυτήν την κυβέρνηση «κάντε κάτι για να μην υπογραφεί αυτή η συμφωνία», οι κυβερνώντες ήταν απασχολημένοι με το λάφυρο που λέγεται εξουσία.

Κανείς Έλληνας πρωθυπουργός δεν πήγε στην Τρίπολη να πιέσει τον Σαράτζ να μην υπογράψει τη συμφωνία, χρησιμοποιώντας κάθε μέσον που διαθέτει μια κυβέρνηση και ένα κράτος, για να πείσει τον ηγέτη ενός άλλου κράτους να μην προβεί σε μια τόσο εχθρική ενέργεια που λεηλατεί τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες.

Και τώρα, ολόκληρη Ελλάδα εξευτελίζεται από τον Ερντογάν, τον Μπαχτσελί και τον Σαράτζ, γιατί δεν προνόησε, γιατί δεν προέβλεψε, γιατί οι κυβερνώντες δεν την προστάτεψαν, ως όφειλαν.

Όμως ας δούμε από ποια Τουρκία εξευτελίζεται η Ελλάδα, όπως την περιγράφει ένας Τούρκος διπλωμάτης ο οποίος μάλιστα διατέλεσε και ο πρώτος υπουργός Εξωτερικών του κόμματος του Ερντογάν. Πρόκειται για τον Γιασάρ Γιακίς, ο οποίος μίλησε στο ahvalnews.

Yaşar Yakiş: Η Τουρκία διάγει μια παρόμοια κατάσταση με εκείνη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 2012.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Γιασάρ Γιακίς, μιλώντας στην εκπομπή «Ματιά στην Τουρκία», αξιολόγησε την κρίση που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και τις άλλες χώρες της Μεσογείου, για την κατανομή των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο Γιακίς παρομοίασε την κατάσταση που βρίσκεται η Τουρκία, με εκείνη του 1912, όταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος.

Όταν η Ελλάδα υπέγραψε μια συμφωνία με την Αίγυπτο, με την οποία περιορίζει την περιοχή αρμοδιότητας που θεωρεί ότι έχει η Τουρκία, η Άγκυρα έστειλε το «Oruç Reis» για σεισμικές έρευνες στην περιοχή.

Ο Γιακίς δήλωσε ότι υπάρχει πιθανότητα σύγκρουσης στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά μπορεί να αποφευχθεί αν οι δυο πλευρές ενεργήσουν με αυτοσυγκράτηση.

Ο Γιακίς είπε τα εξής σε τίτλους:

«Η Τουρκία έχει πολλά συσσωρευμένα προβλήματα. Και είναι ατυχές για την Τουρκία να ξεσπάσει αυτή η κρίση, στην κατάσταση που είναι η χώρα. Στην πραγματικότητα, η πηγή της έντασης είναι η συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ της Λιβύης και της Τουρκίας. Και αυτό ήλθε να προστεθεί σε μια σειρά από προβλήματα που υπάρχουν ήδη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στο Αιγαίο.

Η Τουρκία έχει χάσει τους ταλαντούχους επαγγελματίες της για διάφορους λόγους. Η Ελλάδα [σ.τ.μ.: και η Κύπρος], ενεργώντας πιο γρήγορα από την Τουρκία, υπέγραψε με τις χώρες που συνορεύει στην Αν. Μεσόγειο μια σειρά από συμφωνίες, εξασφαλίζοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων. Εμείς τώρα προσπαθούμε να χαλάσουμε αυτό που έκανε η Ελλάδα.

Στην Τουρκία οι ειδικοί επέμεναν να υπογράψει η Άγκυρα συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο. Στην πραγματικότητα, απεστάλη αντιπροσωπεία εμπειρογνωμόνων στην Αίγυπτο. Οι εμπειρογνώμονες παρουσίασαν στο αιγυπτιακό Κοινοβούλιο την πρόταση της Τουρκίας. Τους είπαν: «Βλέπετε, αν υπογράψετε συμφωνία μαζί μας, αυτά θα είναι τα κέρδη σας στις θαλάσσιες ζώνες». Όμως τελικά η Τουρκία δεν έδωσε προτεραιότητα σ’ αυτό το θέμα. Μετά, όταν το καθεστώς του Μόρσι ανατράπηκε και ήρθε ο Σίσι, δεν υπογράψαμε τίποτα μαζί τους, επειδή θεωρούσαμε παράνομο το καθεστώς Σίσι. Στη συνέχεια, η Ελλάδα ανέλαβε την πρωτοβουλία και υπέγραψε συμφωνία με την Αίγυπτο. Τώρα προσπαθούμε να χαλάσουμε έναν γάμο που έκαναν.

»Η Τουρκία έχει μείνει μόνη της. Η Γαλλία παίρνει τη θέση της ελληνικής πλευράς. Η Γερμανία, από την άλλη πλευρά, θέλει να κοιτάξει το θέμα λίγο βαθύτερα.

»Η συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου έχει ως στόχο να χαλάσει το διάδρομο της Αν. Μεσογείου που δημιούργησε η Τουρκία.

»Όπως και να το δει κανείς, εγώ μελετώντας την κατάσταση, φέρνω μπροστά μου εικόνες από τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, που έγινε πριν από 110 χρόνια. Τότε η Τουρκία είχε απέναντί της τους πάντες. Και όταν χάσαμε τον Βαλκανικό Πόλεμο, χάσαμε τα εδάφη της βόρειας Ελλάδας, των Σκοπίων, και το μεγαλύτερο μέρος της Βουλγαρίας. Αιτία ήταν η ανάμιξη του στρατού στην πολιτική, η δημιουργία δύο πόλων στο στρατό, η διαίρεση του λαού σε δύο μέτωπα. Σε μια τέτοια κατάσταση ήμασταν, όταν ήλθε η ήττα των Βαλκανίων. Ο βουλγαρικός στρατός προέλασε μέχρι τα προάστια της Κωνσταντινούπολης, στο σημερινό Yeşilköy (Άγιος Στέφανος).

»Είμαστε σε μια κατάσταση που βρίσκεται πολύ κοντά σ’ εκείνην του 1912, πριν από 110 χρόνια. Είμαστε με όλες τις χώρες σε διαμάχη, η κοινωνία στην Τουρκία χωρισμένη στα δύο, και δεν κυβερνούν τη χώρα [σ.τ.μ.: ούτε διοικούν το στρατό] έμπειροι και ικανοί ηγέτες».

Αυτά λέει ένας πρώην υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας για τη χώρα του, που μας κάνει αυτά που μας κάνει τις τελευταίες δραματικές ημέρες στην Αν. Μεσόγειο.

Σκεφτείτε σε ποια κατάσταση θα ήταν η Ελλάδα, αν φροντίζαμε να μην είχε υπογραφεί το τουρκολυβικό σύμφωνο.

Δεν θα είχαμε υποχρεωθεί να υπογράψουμε μια βλαπτική συμφωνία με την Αίγυπτο και οι δυνατότητες ελιγμών της Τουρκίας θα ήταν ελάχιστες.

Δεν έχω να πω τίποτε άλλο, παρά να ελπίσουμε τα παθήματα της Αν. Μεσογείου να μας γίνουν μαθήματα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη δημοκρατία και το pontos-news.gr