Αρχική Blog Σελίδα 2359

Ας αποκαλύπτουμε συστηματικά τις εκκαθαρίσεις του καθεστώτος Ερντογάν : η νέα περίπτωση της βουλευτού Leyla Güven

Από
anixneuseis
-
0

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Ο καθείς και με τα όπλα του. Ο ταραξίας και δικτάτορας Ερντογάν πουλάει διαχρονικό νταηλίκι στο όνομα της πολυπληθούς χώρας του, με την ανοχή επί του παρόντος των ΗΠΑ και την στενή συνεργασία των επίσης δικτατόρων Πούτιν και Ιρανών Μουλάδων. Είναι δύσκολο να πουλήσει νταηλίκι στους αποφασισμένους για πόλεμο Κούρδους και ακόμη δυσκολότερο να πουλήσει διεθνώς τη «Δημοκρατία» του, έγγραφα στις Ανιχνεύσεις στις 14-02-2018 : ΕΔΩ ανοίγοντας μια σειρά τεκμηριωμένων αποκαλύψεων της τουρκικής καταπίεσης.

Ο Ερντογάν ξέρει ότι δεν έχει δημοκρατία, φυλακίζει, καθαιρεί και καταπιέζει τους αντιφρονούντες του και αυτό του χαλάει το σουλτανικό λούστρο που έχει περιβληθεί. Κι εκεί πρέπει να τον χτυπάμε νομίζω, όταν διαθέτουμε τα σχετικά στοιχεία και συγκεκριμένα παραδείγματα, όπως το ακόλουθο της πρώην βουλευτού κουρδικής καταγωγής Leyla Güven η οποία κρίθηκε ένοχη ότι ανήκε στο Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) και καταδικάστηκε από ένα τουρκικό δικαστήριο για πεπραγμένα «τρομοκρατίας». Την σχετική είδηση έδωσαν από κοινού ο ηλεκτρονικός Le Monde και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) στις 21-12-2020, με τίτλο : «Τουρκία: Η πρώην Κούρδη βουλευτής Leyla Güven καταδικάστηκε σε 22 χρόνια φυλάκισης για τρομοκρατία» (Turquie : l’ancienne députée kurde Leyla Güven condamnée à 22 ans de prison pour terrorisme).

Μόλις δύο χρόνια μετά την απελευθέρωσή της υπό όρους, η πρώην Κούρδη βουλευτής Leyla Güven καταδικάστηκε και πάλι από ένα τουρκικό δικαστήριο. Της επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 22 ετών και 3 μηνών για «τρομοκρατία». Ήδη καθαιρεθείσα από την βουλευτική της θέση τον περασμένο Ιούνιο 2020, η 56χρονη Leyla Güven, είναι η συμπρόεδρος του «Κογκρέσου για μια Δημοκρατική Κοινωνία» (DTK), μια οργάνωση την οποία η τουρκική κυβέρνηση κατηγορεί ότι συνδέεται με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), καταχωρημένο ως τρομοκρατική οργάνωση. Έτσι, η πρώην βουλευτής κρίθηκε ένοχη από το δικαστήριο ότι «ανήκε σε μια τρομοκρατική ομάδα» και «προπαγάνδα» υπέρ αυτής της οργάνωσης.

«Ένα δικαίωμα του εχθρού απέναντι στους Κούρδους »

Ενώ εκδόθηκε ένα ένταλμα σύλληψης εναντίον της πρώην βουλευτίνας, η οποία εμφανιζόταν ελεύθερη, ο δικηγόρος της έχει ήδη δηλώσει ότι σκέφτεται να προσφύγει εναντίον αυτής της ετυμηγορίας. «Η μητέρα μου καταδικάστηκε για τις δραστηριότητές της σε σχέση με το DTK, το οποίο κάποτε θεωρούνταν ένας συνομιλητής από τις αρχές», αντέδρασε  στο Twitter η Sabiha Temizkan, κόρη της πρώην βουλευτού.

«Αυτή η καταδίκη είναι το συγκεκριμένο παράδειγμα της εφαρμογής ενός δικαιώματος του εχθρού έναντι των Κούρδων», δήλωσε η Ebru Günay, βουλευτής και εκπρόσωπος του «Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος» (HDP) στο οποίο ανήκε η Leyla Güven και του οποίου ήταν βουλευτής.

Η καθαίρεση από την βουλευτική της έδρα τον περασμένο Ιούνιο ανταποκρινόταν σε μια προηγούμενη καταδίκη, ήδη λόγω της «ένταξής της σε μια ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση». Συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2018, μετά από την κριτική της για τη συνεχιζόμενη τουρκική στρατιωτική επίθεση στον κουρδικό θύλακα του Afrin στη βόρεια Συρία.

Κι άλλα μέλη του HDP φυλακισμένα για «τρομοκρατία»

Ενώ ήταν φυλακισμένη, ξεκίνησε μια απεργία πείνας στις φυλακές τον Νοέμβριο του 2018 για να διαμαρτυρηθεί για τις συνθήκες κράτησης του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ενός από τους ιδρυτές του ΡΚΚ. Μαζικά ακολουθηθέν, το κίνημα έληξε τον Μάιο του 2019 και η πρώην βουλευτής αφέθηκε ελεύθερη υπό όρους τον Ιανουάριο του 2019.

Οι τουρκικές αρχές κατηγορούν το HDP ότι είναι μια «πολιτική βιτρίνα» του PKK, μια κατηγορία που απορρίπτει το φιλοκουρδικό κόμμα το οποίο ισχυρίζεται ότι είναι θύμα καταστολής λόγω της έντονης αντίθεσής του με τον Τούρκο πρόεδρο. Ο Selahattin Demirtas, ένας εμβληματικός πρώην ηγέτης του HDP, κρατείται από τον Νοέμβριο του 2016 για κατηγορίες που σχετίζονται με την «τρομοκρατία».

Ας διαδώσουμε λοιπόν όσο πλατιά γίνεται αυτά τα κατορθώματα της «δημοκρατίας του Ερντογάν». Τον πονάνε, να είστε βέβαιοι, και δεν μας κοστίζουν τίποτα εμάς τους πολίτες. Μην τα περιμένουμε όλα από τους εξοπλισμούς των Ραφάλ και των φρεγατών.

 

Οι Ανιχνεύσεις Σας εύχονται Καλά Χριστούγεννα

Από
pcuser
-
16

Γιβραλτάρ: Exit from Brexit

Από
anixneuseis
-
0

Μία ακόμη εκκρεμότητα του Brexit, ένας ακόμη πονοκέφαλος για το Λονδίνο: το Γιβραλτάρ, πρώην ισπανική και νυν βρετανική κτήση, την οποία όμως διεκδικεί η Ισπανία, επιδιώκει ανοιχτά σύνορα με τους «27».

    
Gibraltar Union Jack

Στο δημοψήφισμα του 2016 το 95,9% των κατοίκων του Γιβραλτάρ ήταν remainers, ψήφισαν δηλαδή υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Φυσικά το μικρό Γιβραλτάρ των επτά τετραγωνικών χιλιομέτρων δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να ακολουθήσει το Ηνωμένο Βασίλειο προς την έξοδο από την «Ευρώπη των 28» και να αποχωρήσει στα τέλη Ιανουαρίου του 2020. Για το μέλλον του Γιβραλτάρ γίνεται σήμερα ξεχωριστή διαπραγμάτευση, σε χαμηλούς τόνους, αλλά και χωρίς να διαφαίνεται ακόμη συγκεκριμένη λύση.

Ο επικεφαλής της τοπικής κυβέρνησης Φάμπιάν Πικάρντο δηλώνει στον ισπανικό ραδιοσταθμό Cadena SER ότι η ψήφος των συμπατριωτών του το 2016 δεν αποτελεί ένδειξη λατρείας προς την ΕΕ, αλλά εκφράζει το αίτημα για «ανοιχτά σύνορα». Μόλις 1,8 χιλιόμετρα είναι σήμερα τα κοινά σύνορα του Γιβραλτάρ με την Ισπανία, μόνο ένα φυλάκιο ελέγχου αναλαμβάνει τις απαραίτητες διατυπώσεις. Όμως για τους 33.000 κατοίκους του Γιβραλτάρ, που θεωρούνται από τους πλουσιότερους στην Ευρώπη, όπως και για χιλιάδες Ισπανούς στην άλλη πλευρά των συνόρων, η ελεύθερη κυκλοφορία και επικοινωνία αποτελεί εγγύηση ευημερίας. Κάθε μέρα περισσότεροι από 15.000 Ισπανοί διασχίζουν τα σύνορα για να εργαστούν στο Γιβραλτάρ, επιδεικνύοντας μόνο την ταυτότητά τους. Κάθε χρόνο επτά εκατομμύρια τουρίστες επισκέπτονται με συνοπτικές διαδικασίες το Γιβραλτάρ ή αξιοποιούν το αεροδρόμιό του για να κάνουν διακοπές την Ισπανία.

Τέσσερις ώρες αναμονή στα σύνορα…

Οι Βρετανοί επαγρυπνούν στα Στενά του ΓιβραλτάρΟι Βρετανοί επαγρυπνούν στα Στενά του Γιβραλτάρ

Αν τηρηθούν σχολαστικά τα ισχύοντα για ελέγχους στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, αν κάθε επισκέπτης θα πρέπει να ελέγχεται και το διαβατήριό του να σφραγίζεται, τότε η αναμονή για την είσοδο στο Γιβραλτάρ αναμένεται να φτάσει τις …τέσσερις ώρες, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές. Η κυβέρνηση της Μαδρίτης γνωρίζει την ιδιαίτερη σημασία των ανοιχτών συνόρων στην περιοχή. Ήδη σήμερα στην παραμεθόρια πόλη Λα Λίνεα η ανεργία φτάνει το 35%. Η υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας Αράντσα Γκονθάλεθ Λάγια, που δεν ανήκει σε κανένα πολιτικό κόμμα, αλλά συμμετέχει στην κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ ως τεχνοκράτης, επισημαίνει ότι «αποτελεί κοινό καθήκον για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισπανία να δημιουργήσουν έναν θύλακα ευημερίας στην περιοχή» και παρακάμπτει την υποβόσκουσα διαμάχη για το μέλλον της βρετανικής κτήσης.

Το 1713 η Ισπανία αναγκάστηκε να παραχωρήσει τον βράχο του Γιβραλτάρ στη Μ.Βρετανία με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης, που τερμάτιζε τον πανευρωπαϊκό πόλεμο για την Ισπανική Διαδοχή. Έκτοτε εγείρει αξιώσεις να επιστρέψει το Γιβραλτάρ στην ισπανική κυριαρχία, τις οποίες απορρίπτει το Λονδίνο. Αλλά η Αράντσα Γκονθάλεθ Λάγια προτιμά να εστιάσει σε πρακτικές και συγκεκριμένες λύσεις για τους ανθρώπους που διαμένουν μόνιμα στο Γιβραλτάρ, γι αυτό επιμένει στα ανοιχτά σύνορα. Εγκώμια από τον τοπικό πρωθυπουργό Πικάρντο που αναγνωρίζει ότι η επικεφαλής της ισπανικής διπλωματίας «δείχνει μία πρωτόγνωρη ευαισθησία για τους ανθρώπους στην περιοχή». Ωστόσο δεν είναι ακόμη απολύτως βέβαιο, εάν συμφωνεί και ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον με την παραμονή του Γιβραλτάρ στη ζώνη Σένγκεν. Κυβερνητικοί κύκλοι δηλώνουν πάντως στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (DPA) ότι «Λονδίνο και Γιβραλτάρ βαδίζουν προς την ίδια κατεύθυνση».

Συμφωνία και για την Τελωνειακή Ένωση;

Πανοραμική άποψη από τον βράχο του ΓιβραλτάρΠανοραμική άποψη από τον βράχο του Γιβραλτάρ

Πολλοί εκτιμούν ότι εάν πράγματι επιτραπεί η ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων την οποία κατοχυρώνει η ζώνη Σένγκεν, δύσκολα θα μπορούσε να αποτραπεί η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων. Ήδη υπάρχουν σκέψεις για προσχώρηση του Γιβραλτάρ στην Τελωνειακή Ένωση των «27», αν και, όπως τονίζουν οι αρμόδιοι, πρόκειται μάλλον για μακροπρόθεσμα σχέδια. Σήμερα οι τοπικές αρχές ήδη διενεργούν ελέγχους σε εμπορεύματα που μεταφέρονται στο αεροδρόμιο ή στο λιμάνι του Γιβραλτάρ. Αλλά το Brexit ίσως να έχει τελικά το αντίθετο αποτέλεσμα από την αρχική στόχευση του Λονδίνου, φέρνοντας τελικά το Γιβραλτάρ πιο κοντά στην ΕΕ.

Γιαν Ούβε Ρόνεμπουργκερ (DPA)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

The Intelligence Dilemma

Από
anixneuseis
-
0
By George Friedman

The United States claims to have identified a massive Russian intelligence operation meant to gather secrets from corporations and the government. The line from Washington is that the operation was successful, but precisely what the Russians gathered has not been disclosed. That the operation was known makes it ineffective from Moscow’s point of view. So the Americans are scrambling to find out how much the Russians saw, and the Russians are scrambling to find out how long U.S. counterintelligence was aware of the operation.

The fact that it was announced recently doesn’t necessarily mean it was only recently detected, and that it was detected doesn’t necessarily mean the United States hasn’t been feeding Russia a trove of misinformation. It is therefore difficult to know who won and who lost. Espionage has always been a complex game, whether carried out by spies on the ground, or by hackers in a comfortable and secure office.

This is a timely reminder that not only do all nations engage in espionage but they are morally obligated to do so. Every government is responsible for national security. It is perhaps its highest obligation. In order to carry out the duty, it must know the capability and intentions of all governments, hostile or friendly. The saying that nations have no permanent friends or permanent enemies but only permanent interests means that leaders must be aware of what other leaders intend. It is essential that they dismiss the statements of the leaders of other nations, since those statements might be utterly sincere or profoundly deceptive. Any government must do all it can to determine the hidden intents and capabilities of others. And since friends can become enemies well before they issue a press release, intelligence is a practice of expecting the worst while hoping for the best.

Moscow’s intelligence operations – now known as hacking – are thus a moral obligation of the Russian state. Moscow must know our intent and capabilities. Policies, the intent of foreign policy, rest in the White House. The capability to act frequently resides in American corporations. This operation by the Russians apparently went after both. The fact that the U.S. has not been caught undertaking an operation of such magnitude doesn’t mean it has not done so. The relative silence about any U.S. operations might be due to the fact that none have been detected. It might be due to the fact that the Russian government is hiding the intrusion in order to maintain domestic credibility. It may be that the Russians detected one and took control of the operations while pretending not to have noticed it.

This much is unknown. What is certain is that the United States is as morally obligated to conduct espionage as the Russians and has prudently operated a vast and capable intelligence organization. The problem is that, as a citizen, I have no idea whether the U.S. intelligence establishment is capable of serving the national interest. I express confidence in that establishment based not on direct knowledge but rather on the assumption that at least some of the money allocated to the intelligence community has been put to good use. Even a fraction of the money spent should be enormously successful. And this is true for all nations, albeit with far more modest budgets.

It is also true that all nations must be allowed to shroud their intelligence operations in secrecy and deception, a “bodyguard of lies” as it was once put. That we do not know how successful Russian hackers were, nor whether the exploit was penetrated months ago, is not the essential problem. All these operations fall in the realm of moral necessity, and I have no need to know. The problem arises from the assumption that the elected leaders of the country may not know how badly compromised the U.S. was by this action, or how badly the Russians were compromised.

Thus is the moral dilemma of intelligence. We need an intelligence service to inform our leaders of the intent of other nations. And in any particular case, we can accept a bodyguard of lies. But U.S. intelligence is vast in terms of personnel and cost. It is also, by profession and law, required to act in secrecy. The entity that is charged with the most important thing this country has cannot readily be judged for competence by elected leaders, let alone by its citizens.

A citizen needs to know that the U.S. is giving as good as it gets, and that China or Russia, each carrying out their duty to their nations, is feeling the righteous anger of the United States. I personally believe we are extremely good, but I don’t know for sure. I can’t know, nor can others, the degree to which our intelligence service is competent, acting within the laws that established it. Its missions are secret, yet that very secrecy forces us to be uncertain about all of these things.

This is not unique to the United States nor to democracies. China has a vast intelligence service, and the Chinese Central Committee has only 200 members or so. They can’t know whether Chinese operatives are stealing technology for the use of the Chinese government, for the use of private Chinese corporations, or to sell to India. In theory, they are undoubtedly monitored, but there is a great deal of money that might be made in ignoring or manipulating them. The process of monitoring any intelligence agency in any country is the ancient Roman question: “Who will guard the guardians?” How can you prevent those monitoring secret operations from succumbing to greed, the most human of vices?

In the United States, we confront this problem in two ways. One is to hold Congressional hearings in which the questioners have no idea what question to ask, nor any real idea whether the answers they get are in any way connected to the truth. The second is to create a new organization to monitor the operating service. Here, there are two choices. One is to appoint someone from outside the intelligence community, which replicates the Congressional dilemma. The other is to appoint an elder statesman from the community, who has invested his life in the service and who may be incapable of impartial and ruthless action.

The most important question is effectiveness. All nations can ignore a measure of corruption if the national interest is served effectively. But how do we know whether the information provided to the president is accurate? In a world that is dangerous to Russia and the United States equally, the necessity of intelligence is obvious, as is the inability of the political leadership to oversee the vast expanse of intelligence operations.

Stalin solved this problem by periodically killing members of his intelligence apparatus. It did not help him, and ultimately hurt him, but it made him feel better. Stalin, far more powerful than Putin, Xi or Trump, couldn’t be certain of his intelligence service. So dubious was he that he ignored their warning of a German invasion. Not trusting the intelligence service can be as calamitous as trusting it.

Intelligence prior to the 20th century was important, but nothing like it is today. It now sprawls in all directions in all nations. The global nature of great power interests generates vast establishments that seem to multiply. We all face the same moral dilemma. We all want to protect our countries. We all reasonably distrust each other. We all build intelligence services generously. They must have a veil of trust, or they can’t work. But in each country, the question is asked: Are they actually competent, and do they tell us the truth? At some point, the solution will not sustain itself.

Geopolitical Future

The EU must address the ‘Turkish problem’

Από
anixneuseis
-
0

By MEHMET EFE CAMAN, NIKOS MICHAILIDIS

DECEMBER 21, 2020 18:42

Turkey has become a security threat for multiple countries and regions. Additionally, Ankara is increasing its ties with Russia, China and Iran.

Turkish President Tayyip Erdogan arrives for a meeting with EU Council President Charles Michel in Brussels, Belgium March 9, 2020.
(photo credit: REUTERS/FRANCOIS LENOIR/FILE PHOTO)
It is no secret that the Erdogan regime has been engaging in an expansionist, highly destabilizing policy abroad and autocratic, violent measures internally.

The list is long: Ankara carries out military operations and occupies lands in neighboring countries, supports extremism and terrorism (Hamas, ISIS), suppresses religious freedom at home (Alevi community and some Sunni groups), imprisons political opponents while also dismissing thousands of workers from their jobs in the public bureaucracy, conducts demographic engineering in Kurdish areas while the militarily tries to crash the Kurdish democratic struggle, drills illegally in the territorial waters of the Republic of Cyprus, challenges the sovereignty of Greece in the sea, engages in human trafficking and weaponizes human migratory flows from Asia, Africa and the Middle East to blackmail Europe.

Turkey has become a security threat for multiple countries and regions. Additionally, Ankara’s increasing ties with Russia, China and Iran at multiple levels constitute a clear indication of the path that the regime has chosen.

Turkey is currently governed by an alliance of highly anti-Western, antidemocratic forces, a combination of political Islam and Turkish ultranationalism.

It undoubtedly is an autocracy that is entirely detached from Western or European standards: no independent judiciary, no free press, and no free civil society.

The Turkish so-called presidential system, which has no checks and balances, is entirely incompatible with the European Union’s core values.

The ideological amalgam of Islamism and Turkish nationalism is extremely anti-West and anti-EU. Erdogan uses this ideology at every opportunity and declares the EU (and the West) as responsible for any failures. The regime’s propaganda aimed at its internal audiences portrays Europe as a fortress of Nazism that is anti-Turkish and anti-Muslim and wants to weaken Turkey.

Relations with the United States are at a low point because of Turkey’s decisions to launder Iranian money and support Iran’s dubious nuclear program, to buy the S-400 missile system from Russia (a huge area of conflict with the United States and NATO), and to use foreign prisoners as bargaining chips under the cover of a remote-controlled judiciary in the orbit of the regime.

Some EU officials believe that taking substantial measures against Turkey would feed the Islamist-nationalist narrative, which is wrong; on the contrary, the ongoing “wait-and-see policy” of the EU only strengthens the regime.

It should be noted that Turkey’s current economic crisis has been caused primarily by the regime’s mismanagement – unmaintainable borrowing, nepotism and huge public construction projects with little economic return. The devaluation of the Turkish currency cannot be stopped, continually driving prices higher in the country.

THE EU is still a vital partner of Ankara in trade, borrowing and investment, and Turkey desperately needs to improve the existing Customs Union and deepen its economic dialogue with Brussels more than ever before. The EU still has important leverage over Turkey.

For this reason, instead of following an unproductive appeasement policy, the EU should focus more on putting an end to the illegal and dangerous Turkish regime behavior. Brussels should not think of Anatolia as a kind of “buffer zone” and its people as a cheap labor force and consumers for European products. This is a shortsighted and poor strategy that undermines Europe’s security and the EU’s credibility as a value and norm-based community, with democracy and the rule of law at its core.

Instead, Brussels should develop a long-term policy for the real democratization of Turkey by using multiple tools.

Thus, the EU must take measures that will target the autocratic regime. These could range from economic to political measures, such as freezing customs union with Turkey, blocking Ankara’s financial system and other institutions from European funding, freezing all accounts of Turkish officials in Europe, canceling Schengen visas of all Turkish bureaucrats and officials, demanding the release of all political prisoners in Turkey, calling for democratic constitutional amendments and for a peaceful solution to the Kurdish issue through dialogue and taking concrete steps in that direction.

Moreover, Germany should suspend its delivery of submarines to the Turkish navy in order to avoid igniting a war in the Eastern Mediterranean. And the EU as a whole should institutionalize an arms embargo against countries that disrespect the rule of law and threaten its member states.

As two scholars from Greece and Turkey who closely follow and study the developments in the Eastern Mediterranean, we are very worried about the future of peace in this region.

We believe that the EU can do more to help the real democratic forces of Turkey, who live either in the country or abroad, by creating specific funding, educational, diplomatic, and journalistic tools. This will be good for both the EU and for the citizens of Turkey, whose children deserve to live in a geography of peace and democracy.

Dr. Mehmet Efe Caman teaches political science at the Memorial University of Newfoundland, Canada.

Dr. Nikos Michailidis teaches anthropology and Mediterranean studies at the University of Missouri, St. Louis.

Τα Δυτικά Βαλκάνια και η «επιβίωσή» τους ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ρωσία

Από
anixneuseis
-
0

της Δρ Άννας Κωνσταντινίδου[1]

Αφορμή για τη σύνταξη του παρόντος άρθρου στάθηκε η μελέτη ανασκόπησης μίας μεγάλης «δεξαμενής σκέψης» (think tank) για το ρόλο των Δυτικών Βαλκανίων ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ρωσία. Και ξεκινώ με δύο ερωτήματα. Άραγε, είναι εφικτή αυτή η «επιβίωση» ή με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγηθούμε σε μία νέα ανάφλεξη στη βαλκανική περιοχή, παρόμοια με αυτήν που έλαβε χώρα τη δεκαετία του 1990; Έχει τη δυνατότητα η Ελλάδα να διαδραματίσει ενεργό ρόλο για την αποφυγή συγκρουσιακών καταστάσεων;

Μετά την επίσημη ονοματοδοσία του κράτους που βρίσκεται βόρεια των συνόρων μας με τη Συμφωνία των Πρεσπών και την προσχώρησή του στη Συμμαχία (ΝΑΤΟ), αυτό που παρατηρείται είναι, ότι ο δυτικός στρατιωτικός σχηματισμός, έχοντας ως μέλη του χώρες που κείτονται στα Δυτικά Βαλκάνια (Αλβανία, Μαυροβούνιο), στα Νότια Βαλκάνια (Ελλάδα, Σκόπια) και  στα Ανατολικά Βαλκάνια (Βουλγαρία) ουσιαστικά δημιουργεί ένα πολιτικής, στρατιωτικής και διπλωματικής διάστασης τόξο, προστασίας των ζωτικών συμφερόντων του στην περιοχή. Είναι, όμως, όλο αυτό ένα σοβαρό εχέγγυο της νατοϊκής παρουσίας (και εν γένει της αμερικανικής δυναμικής) στο ευρύτερο γεωγραφικό περιβάλλον που μπορεί να επιφέρει τη νηνεμία ή μήπως αντίθετα, πυροδοτεί τις εξελίξεις με ταχύτατους ρυθμούς;

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε όλοι και γνωρίζουμε, είναι ότι η Ρωσία δεν αφήνει εύκολα τα Βαλκάνια από την «αγκαλιά» της, παραδίδοντάς τα στο ΝΑΤΟ. Και αυτό φαίνεται και γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο για τη Συμμαχία, φτάνοντας στο σημείο της «σπαζοκεφαλιάς», καθώς χώρες της βαλκανικής συνεχίζουν και διατηρούν σχεδόν «οικογενειακές σχέσεις» με το ρωσικό κράτος. Και δεν είναι μόνο η Βουλγαρία, η οποία –ανέκαθεν ιστορικά- πελαγοδρομεί μεταξύ Ανατολής (Ρωσίας) και Δύσης. Όμως,  πλέον είναι  διαχειρίσιμη για το νατοϊκό σχηματισμό, καθώς το συγκεκριμένο κράτος αποτελεί και μέλος της ΕΕ με συνέπεια να «εγκλωβίζεται» σε ένα θεσμικό και διπλωματικό πλαίσιο έκφρασης και αντίδρασης. Παρόλα αυτά υπάρχουν χώρες, όπως το Μαυροβούνιο και τα Σκόπια, τα οποία φέρουν σημειακές σχέσεις με τη Ρωσία (αν και μέλη του ΝΑΤΟ), με προγεφύρωμα της δεύτερης, τη Σερβία.

Γιατί ναι μεν το Μαυροβούνιο, εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, έχει διαμορφώσει ένα ιδιαίτερα πολωτικό κλίμα ανάμεσα σε αυτό και τη σερβική πλευρά, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός, ότι ένα πολύ ισχυρό –πληθυσμιακά- τμήμα του Μαυροβουνίου δηλώνει σερβικό. Και παρά τη διάσπαση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και τη φαινομενικά και μόνο οργάνωση των νέων πολιτειακών μορφωμάτων που προέκυψαν σε εθνοτικά κριτήρια, ο πολυεθνοτισμός στα συγκεκριμένα περιβάλλοντα είναι ιδιαίτερα έντονος που αφήνει –ως εκ τούτου- ελεύθερο το χώρο για την παρείσφρηση σε αυτά της πολιτικής, φυλετικής και θρησκευτικής προπαγάνδας.

Σε όλα τα παραπάνω, δεν πρέπει να παραβλέψουμε κάτι πολύ σημαντικό που δυστυχώς τόσο ισχυρές χώρες της Δύσης όσο και η Ελλάδα (για τα ακραιφνώς εθνικά ζητήματά της) έχουν ξεχάσει ή δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία.  Αυτή είναι η ίδια η Εκκλησιαστική Διπλωματία, μία συνθήκη που το ρωσικό κράτος χρησιμοποιεί ως μοχλό επίτευξης των στόχων του μετά το 1990 στην ευρύτερη περιοχή, περισσότερο δε, και από τον σλαβικό φυλετισμό. Γιατί, άλλωστε, η ταυτότητα εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού είναι φυσικό να ατονεί σε πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα, όπως είναι η πλειονότητα των πολιτειακών μορφωμάτων της βαλκανικής, με μόνη εξαίρεση την Ελλάδα.

Και το πιο τρανταχτό παράδειγμα πολυπολιτισμού τη δεδομένη στιγμή, είναι το κράτος των Σκοπίων. Η συγκεκριμένη χώρα αποτελείται από μία πανσπερμία εθνοτικών (λχ. οι Αλβανοί), φυλετικών (λχ. Βούλγαροι, Ρομά) και θρησκευτικών (Χριστιανοί Ορθόδοξοι, Μουσουλμάνοι Μπεκτασήδες) ομάδων. Η προσχώρησή τους στο νατοϊκό σχηματισμό αφενός και η συναίνεση από την Ελλάδα για την ονοματοδοσία ως Βόρεια Μακεδονία αφετέρου, όχι μόνο δεν μείωσε τη ρωσική παρουσία στο εσωτερικό τους περιβάλλον (όπως προσδοκούσε το ΝΑΤΟ), αντίθετα δε, αυτήν την στιγμή είναι ένα πολιτειακό μόρφωμα που είναι σε θέση να πυροδοτήσει την ένταση στην περιοχή.

Και αυτό διότι, εξαιτίας της πολιτισμικής πολυμορφικότητάς του, όχι μόνο δεν αποτελεί το εχέγγυο διασφάλισης των συμφερόντων ενός συγκεκριμένου σχηματισμού ή μίας συγκεκριμένης χώρας, αλλά ενδεχομένως να δημιουργήσει σταδιακά τα συμπεριφορικά χαρακτηριστικά που επιδεικνύει τη δεδομένη περίοδο το τουρκικό κράτος απέναντι στη Διεθνή Διπλωματία, ενεργώντας κατ’ ουσίαν με εκβιαστικό τρόπο, προκειμένου να επιβιώνει. Το γεγονός και μόνο αυτό πρέπει να προβληματίσει τόσο το ΝΑΤΟ όσο και κυρίως την Ελλάδα, καθώς, εκτός των άλλων, ήδη επιδεικνύει σημάδια πολιτικού καιροσκοπισμού. Πριν λίγες ημέρες, βγήκε ένα δημοσίευμα στον ελληνικό τύπο, ότι η κυβέρνηση της βόρειας, γειτονικής χώρας χρηματοδοτεί ένα βιβλίο της αλβανικής μειονότητας, το οποίο υποστηρίζει την τρωτότητα της ελληνικής, εθνικής ταυτότητας. Συγχρόνως δε, η Ρωσία μέσω επιχειρηματικών ομίλων έχει εισχωρήσει στο σκοπιανό κατεστημένο, ενώ η προπαγάνδα για ίδρυση Εκκλησιαστικού Αυτοκέφαλου αποτελεί μία συνθήκη που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Και μέσα σε όλα αυτά, μία Τουρκία που καραδοκεί, καθώς το μουσουλμανικό στοιχείο είναι ιδιαίτερα ισχυρό στην ευρύτερη περιοχή.

Οι δύο χώρες πυριτιδαποθήκες στα Βαλκάνια είναι η Σερβία (από εκεί που ήταν μόνο αυτή) και τα Σκόπια, αφού η Ρωσία έχει καταφέρει να εισχωρήσει σε αυτές μέσω της προπαγάνδας της. Γιατί, όπως έχει ήδη παραπάνω αναφερθεί, από τη μια πλευρά το σερβικό κράτος, αν και φέρει εθνοτικές αντιπαραθέσεις με πολιτειακά μορφώματα που ανήκαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ωστόσο η θρησκεία και κυρίως το δόγμα αποτελεί ένα πολύ ισχυρό μέσο διπλωματίας και από την άλλη, το βόρειο, γειτονικό κράτος της χώρας μας διαμορφώνει τα επαμφοτερίζοντα συμπεριφορικά χαρακτηριστικά της Τουρκίας, προκειμένου να επιβιώσει.

Στη βάση όλων των ανωτέρω, έτσι όπως έχουν περιγραφεί, άραγε υπάρχει λύση επιβίωσης των Βαλκανίων ή θα οδηγηθούμε σε μία νέα βαλκανική ανάφλεξη, παρόμοια με αυτήν που βίωσε η περιοχή κατά τη δεκαετία του 1990; Καθίσταται δυνατό, η Ελλάδα να παίξει ρόλο ρυθμιστή στο ευρύτερο περιβάλλον προς όφελος όχι μόνο των δικών της συμφερόντων, αλλά και της ίδιας της Συμμαχίας; Και η απάντηση των ερωτημάτων αυτών είναι, ότι κλειδί είναι η Κίνα.

Η Κίνα είναι μία μεγάλη Δύναμη, η οποία ήδη διεκδικεί ενεργό ρόλο στη Διεθνή Διπλωματία. Θέλει να βάλει οικονομικό «πόδι» στα Βαλκάνια (εκτός των άλλων και εξαιτίας των ενεργειακών), ενώ παράλληλα γνωρίζουμε τις πολωτικές σχέσεις που φέρει με τις ΗΠΑ και τις σχέσεις φιλίας που διατηρεί με τη Ρωσία. Ωστόσο όμως, ειδικά ως προς τις σχέσεις του με τη Ρωσία δεν πρέπει να παραβλέπουμε, ότι το κινεζικό κράτος δημιουργούσε και δημιουργεί σχέσεις και όχι συμμαχίες, ώστε να μπορεί εύκολα να τις διακόπτει. Η Ελλάδα μπορεί να είναι ο δίαυλος για την επικοινωνία και την πολιτική ηρεμία «τριών κόσμων» στο βαλκανικό περιβάλλον. Ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Κίνα, ανάμεσα σε Ρωσία και Κίνα και ανάμεσα σε Κίνα και Ευρωπαϊκή Ένωση (γιατί ας μην ξεχνάμε λχ. τα συμφέροντα της Γερμανίας στα Βαλκάνια). Καθώς το κινεζικό κράτος έχει εισχωρήσει στο σερβικό κράτος (ανεξάρτητα από τη Ρωσία) μέσω της προπαγάνδας του εναντίον των ΗΠΑ (ΝΑΤΟ), η Ελλάδα διατηρώντας ισχυρές σημειακές σχέσεις με όλα τα κράτη που εμπλέκονται στο βαλκανικό παιχνίδι (ισχυρά και λιγότερο ισχυρά) μπορεί και είναι επιβεβλημένο να προωθήσει μία Βαλκανική Ένωση οικονομικού χαρακτήρα, η οποία αφενός θα σηματοδοτήσει τη νέα πορεία των Βαλκανίων στη Διεθνή Διπλωματία, αφετέρου θα διατηρεί το «ισοζύγι» ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή.

Διαβάζοντας την άποψη αυτή, δεν είναι λίγοι, αυτοί που θα πουν, ότι κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο, καθώς εκτός των άλλων και στο ιστορικό παρελθόν είχε προωθηθεί κάτι ανάλογο ή ότι οι βασικοί παίχτες στα Βαλκάνια είναι ΗΠΑ (μέσω ΝΑΤΟ) και Ρωσία, οπότε δε θα αφήσουν τη δημιουργία μίας –ουσιαστικά- ουδετεροποιημένης ένωσης ανάμεσα στα βαλκανικά κράτη.

Όμως, υπάρχει και ο εξής ισχυρός αντίλογος:

  1. ότι η Κίνα είναι πλέον μία χώρα που πρωτοστατεί ήδη στην ευρύτερη ανατολική περιφέρεια πάνω από μία δεκαετία, φλερτάροντας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία αποδέχεται το φλερτ του κινεζικού κράτους. Οπότε για τα Βαλκάνια αρχίζουν να μαζεύονται αρκετοί κύριοι «παίχτες», δηλαδή με λίγα λόγια έχουν διαφοροποιηθεί τα πολιτικά και οικονομικά δεδομένα σε σχέση με το παρελθόν,
  2. μία βαλκανική, οικονομική ένωση έχει πολλά περισσότερα πλεονεκτήματα από μία πολιτική ένωση (που είχε προωθηθεί στο ιστορικό παρελθόν), καθώς, εκτός των άλλων, έχει τη δυνατότητα να διατηρήσει ίσες αποστάσεις μεταξύ των βασικών «παιχτών». Ειδικά αυτό, πλέον δεν καθίσταται ως παραδοξότητα μετά την πρόσφατη ίδρυση της οικονομικής ένωσης RCEP, στην οποία συμμετέχουν –ουσιαστικά κάτω από την πρωτοκαθεδρία της Κίνας- κράτη με πολύ σημαντικές εμπορικές, στρατιωτικές και οικονομικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, όπως είναι η Ιαπωνία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία,
  3. Η Ελλάδα είναι μία χριστιανική χώρα, φέροντας ίδια θρησκευτική ταυτότητα τόσο με την πλειονότητα των βαλκανικών μορφωμάτων όσο και με τους κύριους «παίχτες» της περιοχής, ενώ παράλληλα είναι η μοναδική χώρα της περιοχής που συμμετέχει ως μέλος στους περισσότερους διεθνείς πολιτικούς και οικονομικούς οργανισμούς (εκτός, φυσικά, από την δυτική στρατιωτική Συμμαχία).

Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα και πρέπει να αποτελέσει το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις χώρες των Βαλκανίων και μεταξύ Δύσης και Ανατολής, προωθώντας άμεσα μία Βαλκανική, Οικονομική Ένωση.

[1] Η Άννα Κωνσταντινίδου είναι Ιστορικός- Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, ερευνήτρια της ίδιας Σχολής, εξωτερική συνεργάτιδα διδασκαλίας στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ), μέλος και συνεργαζόμενη ερευνήτρια του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.).

Δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης αποφάσισε να διατηρήσει προφυλακισμένο τον Τούρκο ευεργέτη Osman Kavala

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Σε άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις  στις 21-5-2020  είχα αναφερθεί  στην μέθοδο της  προσωρινής κράτησης που έχει γίνει ένα όπλο μαζικής πολιτικής αποτροπής στην Τουρκία από τη «δικαιοσύνη» του Ερντογάν. ΕΔΩ

Η περίπτωση του 63χρονου προφυλακισμένου Τούρκου επιχειρηματία Osman Kavala αποτελεί μια από τις χιλιάδες αποδείξεις αυτής της επαίσχυντης δικαστικής πρακτικής στους κρατούμενους συνείδησης, κι όχι μόνο.

Πράγματι, «παρά τις ελπίδες για απελευθέρωση που προέκυψαν από τις ερντογανικές υποσχέσεις για μεταρρύθμιση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το 36ο τμήμα του δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης αποφάσισε να διατηρήσει προφυλακισμένο τον εν λόγω Τούρκο ευεργέτη, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή επί 38 μήνες (ή 1 144 ημέρες ) και του οποίου η υπόθεση ξαναδικάστηκε την Παρασκευή 18-12-2020 στο πλαίσιο μιας καφκικής διαδικασίας». Έτσι, συνοψίζει την είδηση ο  Jean–François Chapelle, ανταποκριτής στην Πόλη του Le Monde, στις 19-12-2020, με τίτλο : «Η τουρκική δικαιοσύνη αποφάσισε να διατηρήσει τον επιχειρηματία Osman Kavala στη φυλακή» (La justice turque décide le maintien en prison de l’homme d’affaires Osman Kavala). Το εν λόγω Δικαστήριο έχασε έτσι την ευκαιρία να δώσει περιεχόμενο στις  ανακοινώσεις του Ερντογάν, ο οποίος, για να βγει από την οικονομική κρίση, είχε υποσχεθεί στους αλλοδαπούς επενδυτές, τον περασμένο μήνα, ότι δήθεν έχει «σχέδιο δράσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα». Ο Τούρκος επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος Osman Kavala, εμφανίστηκε ενώπιον του δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης το οποίο όμως αποφάσισε τη συνέχιση της προφυλάκισής του.

Γνωστός για τον αγώνα του για την προώθηση των μειονοτικών πολιτισμών στην Τουρκία – ειδικά για τους Κούρδους και τους Αρμενίους – ο Osman Kavala μπήκε στο στόχαστρο των τουρκικών αρχών τον Οκτώβριο του 2017, όταν ο Ερντογάν τον αποκάλεσε ως «εκπρόσωπο στην Τουρκία» του αμερικανού δισεκατομμυριούχου George Soros (και ο φιλοκυβερνητικός Τύπος τον αποκαλεί έκτοτε «κόκκινο δισεκατομμυριούχο»), ο οποίος είναι το μαύρο πρόβατο όλων των αυταρχικών ηγετών στον κόσμο, και τον κατηγόρησε ότι είχε υποκινήσει το τεράστιο αντικυβερνητικό κίνημα διαμαρτυρίας του Gezi  τον Ιούνιο του 2013. Συνελήφθη στις 19 Οκτωβρίου 2017 για πρώτη φορά για απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης με βία. Αθωωθείς, λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων στις 18 Φεβρουαρίου 2020, ωστόσο δεν του επετράπη να εγκαταλείψει τη φυλακή του, εξαιτίας μιας νέας κατηγορίας, που του αποδόθηκε μεθοδευμένα την ίδια ημέρα από την εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης, αυτή τη φορά σχετικά με την υποτιθέμενη συμμετοχή του στην απόπειρα του αποτυχόντος πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Για να ολοκληρώσει δε το έργο της, τον Μάρτιο η εισαγγελία πρόσθεσε και την «πολιτική και στρατιωτική» κατασκοπεία στον κατάλογο των «εγκλημάτων» που αποδόθηκαν στον κρατούμενο. Εμφανισθείς λοιπόν την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου, για πρώτη φορά, για να απαντήσει σε αυτές τις δύο νέες κατηγορίες, ο Osman Kavala, ο οποίος μίλησε με τηλεδιάσκεψη από τη φυλακή του, κατήγγειλε τις αβάσιμες κατηγορίες που «δεν βασίζονται στα παραμικρά συγκεκριμένα στοιχεία», και ότι είναι «σε πλήρη αντίφαση με την κοσμοθεωρία του και την ηθική του», εχθρικές για οποιαδήποτε στρατιωτική παρέμβαση στην πολιτική. «Η συνεχιζόμενη κράτησή μου για χρόνια, σε αντίθεση με την απόφαση που εκδόθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων [ΕΔΑΔ] και παρά την προηγούμενη αθώωσή μου (…), δεν αποτελεί συνηθισμένη παραβίαση των δικαιωμάτων μου, βροντοφώναξε ο κατηγορούμενος, ο οποίος αντιμετωπίζει την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. «Κατέστη ένα ηθικό βασανιστήριο». Στις 10 Δεκεμβρίου 2019, το εν λόγω Δικαστήριο διέταξε την Άγκυρα για την «άμεση απελευθέρωση» του Osman Kavala, θεωρώντας ότι η συνεχιζόμενη κράτησή του ήταν μέρος της βούλησης  να «σιωπήσει» αυτή η εμβληματική φιγούρα της κοινωνίας των πολιτών, «και μαζί του όλοι οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Το εν λόγω δικαστήριο έχει ορίσει την επόμενη ακρόαση για τις 5 Φεβρουαρίου 2021.

Αντιδρώντας το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής στη συνεχιζόμενη κράτηση του Osman Kavala, ο εισηγητής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τουρκία Nacho Sanchez Amor και ο πρόεδρος της κοινής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Sergey Lagodinsky, κατήγγειλαν σε δελτίο τύπου την «έλλειψη βούλησης των τουρκικών αρχών να εφαρμόσουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα του Κράτους δικαίου, της ανεξαρτησίας του δικαστικού συστήματος και των θεμελιωδών δικαιωμάτων». «Το μόνο που έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής είναι αόριστες υποσχέσεις, δεν υπάρχουν έργα», δήλωσαν οι δύο άντρες. Οι εξαγγελίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Ερντογάν, τις οποίες πολλοί παρατηρητές συνδέουν με την επερχόμενη άνοδο του Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο, λιγότερο επιεικείς από τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προς τα αυταρχικά καθεστώτα, είχαν αφήσει την ελπίδα στους υπερασπιστές του Osman Kavala  ότι θα τον απελευθερώσουν. Μάταια όμως.

Ωστόσο, η Τουρκία έχει ακόμη μια δυνατότητα να εναρμονίσει τις ενέργειές της με τα λόγια της, αν δεν κορόιδευε τον κόσμο. Το τουρκικό Συνταγματικό Δικαστήριο στην πραγματικότητα αποφάσισε την περασμένη Τρίτη να συγκαλέσει την  ολομέλειά του για να αποφανθεί σχετικά με την στέρηση της ελευθερίας του επιχειρηματία. Κάτι που θα ήταν, σύμφωνα με αρκετούς παρατηρητές, καλό σημάδι. Δαρμένος από την πανδημία του Κορωναιού και την οικονομική κρίση, τιμωρημένος την περασμένη εβδομάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Ερντογάν θα μπορούσε να αναπνεύσει λίγο προβαίνοντας σε αυτήν την αποφυλάκιση … αλλά αποδίδοντάς την σε αυτήν την δικαστική οντότητα, ώστε να μην χάσει το γόητρό του, παρουσιάζοντάς την έτσι ως έναν ανεξάρτητο θεσμό. Αυτό αναφέρει το άρθρο της Camille Neveux στην ηλεκτρονική Journal du dimanche στις 18-12-2020, με τίτλο : «Στην Τουρκία, ο Γολγοθάς συνεχίζεται για τον φιλάνθρωπο Osman Kavala» (En Turquie, le calvaire continue pour le mécène Osman Kavala). Η ίδια πηγή αναφέρει ότι εάν η υπόθεση του Osman Kavala  κινητοποιεί τόσο πολύ – οι Ευρωπαίοι, Αμερικανοί και Καναδοί πρεσβευτές έχουν παρακολουθήσει την υπόθεσή του από την αρχή – είναι επειδή εκκρεμούν εκατοντάδες ποινές φυλάκισης που εκδόθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες κατά των υποκινητών του αποτυχημένου πραξικοπήματος. Στις 26 Νοεμβρίου, 337 άτομα καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη, συμπεριλαμβανομένων και πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας που βομβάρδισαν αρκετές εμβληματικές τοποθεσίες στην Άγκυρα και αξιωματικών και πολιτών που ηγήθηκαν του πραξικοπήματος από την στρατιωτική βάση Akinci. Δέκα άλλες δίκες συνεχίζονται – περισσότερα από 520 άτομα δικάζονται σε σχέση με τις δραστηριότητες της προεδρικής φρουράς κατά τη διάρκεια της νύχτας από τις 15 έως τις 16 Ιουλίου 2016. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα δικαστήρια έχουν μέχρι στιγμής καταδικάσει περίπου 4.500 άτομα σε περίπου 300 δίκες, επιβάλλοντας ισόβια κάθειρξη σε σχεδόν 3.000 από αυτούς. Στις 8 Δεκεμβρίου 2020, 198 άτομα, συμπεριλαμβανομένων και πολλών στρατιωτικών, συνελήφθησαν κατόπιν εντολής του εισαγγελέα της Σμύρνης. «Τεσσεράμισι χρόνια μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, η καταστολή συνεχίζεται, επιβεβαιώνει ο Didier Billion,  αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων, ο οποίος είχε την ευκαιρία να συναντήσει τον Osman Kavala.

Η κυρία Μέρκελ και οι λοιποί συνοδοιπόροι της, υποστηρικτές της Τουρκίας, ακούνε ; Μόνο στη Λευκορωσία καταπατώνται τα ανθρώπινα δικαιώματα ;

*Να σημειωθεί ότι χθες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κάλεσε την Τουρκία να αποφυλακίσει άμεσα τον Osman Kavala, σε εφαρμογή της δικαστικής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

 

 

 

Το μεγάλο παιχνίδι στην περιοχή μας: Πώς η Ελλάδα θα αποφύγει την ταπείνωση

Από
anixneuseis
-
0
  • Ελευθέριος Τζιόλαςπ. Υφυπουργός, Χημικός Μηχανικός, Εκδότης του περιοδικού ”e-Δίαυλος”, Συγγραφέας
  • Η Ελλάδα αντί να κινείται με το σύνδρομο του δεδομένου εταίρου πρέπει να αναδείξει τη γεωπολιτική ανταγωνιστική της θέση -μαζί με την Κύπρο.

EUROKINISSI
Από τη Δευτέρα 14 έως την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2020, διεξήχθησαν οι εθνικές τεχνικές ασκήσεις «ΛΟΓΧΗ», «ΑΙΓΙΑΛΟΣ» και «ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ» στη θαλάσσια περιοχή Μυρτώου καθώς και Βόρειου και Νότιου Κρητικού πελάγους, με συμμετοχή πλοίων των Διοικήσεων Φρεγατών, Ταχέων Σκαφών, Πλοίων Επιτήρησης, Υποβρυχίων, ελικοπτέρων της Διοίκησης Αεροπορίας Ναυτικού καθώς και αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας

Στην περιοχή μας, έχει ανοίξει ένα μεγάλο παιχνίδι. Ο γεωπολιτικός άξονας Ρωσίας-Τουρκίας έχει φτάσει σ΄ ένα υψηλό σημείο κερδών. Ο ισχυρός παίκτης που ελέγχει τις κινήσεις είναι η Ρωσία. Η Τουρκία όμως κατέχει την γεωπολιτική θέση-κλειδί στην ευρύτερη περιοχή (Ευρασίας-Μέσης Ανατολής- Μεσογείου). Ένα πολύ χρήσιμο ανάχωμα για τα σχέδια τους έχει αναπτυχθεί στην Ευρώπη, από την προτεσταντική προσήλωση της Μέρκελ στα στενά Γερμανικά συμφέροντα και τη γερμανική Ευρώπη. Στο παιχνίδι αναμένονται και οι ΗΠΑ…

Ο Πούτιν έχει δηλώσει ότι όπως η Γαλλία και η Γερμανία που ενώ βρέθηκαν πολλές φορές αντιμέτωπες και από τις συγκρούσεις τους χύθηκαν ποταμοί αίματος, εδώ και αρκετά χρόνια λειτουργούν σαν εταίροι και σύμμαχοι, έτσι και η Ρωσία με την Τουρκία θα μπορούσαν, ως γείτονες, να δουν σε βάθος χρόνου μια σταθερή συνεργασία με αμοιβαιότητα!

Ο Ερντογάν που μέχρι τώρα έχει κερδίσει δώδεκα (12) εκλογικές αναμετρήσεις, μετά το πραξικόπημα εναντίον του τον Ιούλιο του 2016, η πρώτη χώρα που επισκέφθηκε δεν ήταν ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Γερμανία. Ήταν η Ρωσία. Στην Αγία Πετρούπολη συναντήθηκε με τον Πούτιν.

Ο άξονας αυτός που αποτελεί έναν ακόμα μοχλό μετακίνησης της Τουρκίας πέρα από το Δυτικό χώρο δεν είναι στα σχέδια του Πούτιν και του Ερντογάν συγκυριακός. Ο Ερντογάν στα πλαίσια του νεο-οθωμανικού του οράματος βλέπει την αύξηση ισχύος της Τουρκίας και την αποδοχή πλέον της Τουρκίας ως την πιο υπολογίσιμη δύναμη σ΄όλο αυτόν των γεωστρατηγικό χώρο. Την ίδια στάθμιση αναγκαστικά θα κάνουν και άλλοι, όταν θα αποφασίσουν να δράσουν στην περιοχή οργανωμένα.

Στην Ευρώπη -υπό τη γερμανική ηγεμονία (κηδεμονία ;)- και με αφορμή τον τουρκικό επεκτατισμό αναπτύσσεται μια σύγκλιση χωρών που θυμίζει τον άξονα δυνάμεων του Β΄ Π. Πολέμου (Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία).

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ. Χωρίς στρατηγικό σχέδιο: οριακές και μετέωρες

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ, σύμφωνα με το νόμο CAATSA, που ψηφίσθηκαν επί τέλους από τη Γερουσία, έστω και χαμηλότερες στην έντασή τους από τις αρχικά προτεινόμενες, ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις ΗΠΑ -Τουρκίας. Η επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ θα εμφανίσουν στο εξελισσόμενο σκηνικό νέα επεισόδια. Ταυτόχρονα, φαίνεται ότι ο Ερντογάν, είχε προεκτιμήσει και ως ένα βαθμό προεξοφλήσει μια τέτοια απόφαση (με τις κυρώσεις) από τις ΗΠΑ. Επιχειρεί, στα πλαίσια του Δυτικού κόσμου, χρησιμοποιώντας πλήρως υποκριτικές διακηρύξεις φιλοευρωπαϊκού προσανατολισμού (περί ένταξης στην Ευρώπη!), να εξισορροπήσει την κλιμακωμένη πίεση από τις ΗΠΑ, όχι μόνο με τη σταθερή σχέση με τη Ρωσία, αλλά και μέσω των σχέσεων του με τη Γερμανία και το ΝΑΤΟ (σημερινή ηγεσία του – Στόλτενμπερκ, στρατιωτικούς παράγοντες των ΗΠΑ – Σταυρίδης και ορισμένες χώρες του ίδιου του ΝΑΤΟ).

Οι ΗΠΑ έχοντας πίσω τους ένα τετραετές κενό πολιτικής και ουσιαστικής παρουσίας στην περιοχή σε μια περίοδο, μάλιστα, πολύ κρίσιμη, παρείχε χώρο στην Τουρκία για δράση και επέκταση. Η μόνη σοβαρή απόφαση Τραμπ για την περιοχή ήταν η προδοσία του κουρδικού κινήματος του σοβαρότερου, δηλαδή, αντιπάλου της Τουρκίας στην περιοχή.

Χωρίς, λοιπόν, συγκεκριμένη στρατηγική, οργανωμένο σχέδιο των ΗΠΑ για την περιοχή, όπου θα εντάσσονται και θα αξιοποιούνται οι κυρώσεις CAATSA, που, ασφαλώς, θίγουν σοβαρά την τουρκική πολεμική βιομηχανία, οι κυρώσεις αυτές μπορεί να απονευρωθούν, ή, ακόμα, και να οδηγήσουν την Τουρκία σε πιο ουσιαστική σχέση με τη Ρωσία και στον τομέα της πολεμικής βιομηχανίας.

Δεν μπορεί, βέβαια, να αποκλεισθεί ένα μεγάλο τράνταγμα της εδώ και πολύ καιρό νοσούσας τουρκικής οικονομίας, από τις κυρώσεις CAATSA. Τράνταγμα, που θα προέλθει από την πίεση που θα δεχθεί η δεσπόζουσα στην οικονομία της, πολεμική βιομηχανία, όπως αυτή έχει αναπτυχθεί την τελευταία 15ετία. Αν και ο Ερντογάν, προεξοφλώντας μια τέτοια εξέλιξη, μετά την ήττα Τραμπ, έκανε τις μεγάλες συμφωνίας με το Κατάρ, σωρεύει, εδώ και χρόνια, ποσότητες χρυσού σαν κρατικό απόθεμα, ανταμείβεται για την ″προστασία″ στη Λιβύη και έχει σταθερά εξασφαλίσει το ενεργειακό ισοζύγιο από τη Ρωσία.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να προβάλλει και να εγγυηθεί ένα νέο δυτικό Σχέδιο για την περιοχή

Το έλλειμμα στη στρατηγική των ΗΠΑ ήταν εμφανές ότι προσπαθούσε να μπαλώσει ο απερχόμενος ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μ. Πομπέο, το τελευταίο εξάμηνο της θητεία του. Το έλλειμμα αυτό θα έπρεπε να αναγνώσει, να κατανοήσει και να αξιοποιήσει η Ελληνική πλευρά. Είχαμε γράψει προ πολλού και αναλυτικά για αυτό, χρησιμοποιώντας και το ιστορικό παράδειγμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, διαπιστώνοντας μάλιστα ότι κατά κάποιο τρόπο το σκηνικό της Ευρώπης επιστρέφει στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Ελλάδα αντί να κινείται με το σύνδρομο του δεδομένου εταίρου (των παραχωρήσεων και των αμυντικών συμφωνιών άνευ δεσμεύσεων έναντι της Τουρκίας), θα έπρεπε να αναδείξει τη γεωπολιτική ανταγωνιστική της θέση -μαζί με τη Κύπρο (τον άξονα του Μεσογειακού Ελληνισμού: Ελλάδα- Κύπρος) – απέναντι στην Τουρκία, τη συμμαχία Ρωσίας ) Τουρκίας και τον νεο-θωμανικό επεκτατισμό. Να προβάλει, να διεκδικήσει και να εγγυηθεί στα πλαίσια μιας Συμπαράταξης δυτικών δυνάμεων με πραγματικό ενδιαφέρον για την περιοχή το νέο της ρόλο, ως γεωπολιτικός δυτικός πυλώνας, ως σταθερά με κομβικό στρατηγικό ρόλο. Έναν στρατηγικό ρόλο, που θα εξέφραζε και τους ισχυρούς συμμάχους της Δύσης που κινούνται σε διαφορετική τροχιά από τον άξονα Ρωσίας- Τουρκίας. Συζητώντας, προβάλλοντας και ενεργώντας για τη σύγκλιση Συμπαράταξης μέσα στις Δυτικές δυνάμεις . Συγκεκριμένα η Γαλλία, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ έχουν ενδιαφέρον και θα μπορούσαν να είναι από ένα σημείο και μετά ενεργά θετικές σε μια τέτοια Συμπαράταξη. Η εγγύηση του άξονα του Ελληνισμού στη Μεσόγειο (Ελλάδα-Κύπρος) δεν θα ήταν όχι μόνο το αναγκαίο αντίβαρο στην περιοχή, αλλά η μόνη ρεαλιστική Συμμαχία εξασφάλισης των ζωτικών τους συμφερόντων στο χώρο της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Τα μοιραία λάθη, όμως, δεν ήταν μόνο το ότι δεν σχεδιάσθηκε, δεν οργανώθηκε και δεν υλοποιήθηκε η παραπάνω πολιτική, -παρά τις φιλότιμες, αλλά ασύνδετες με αυτό το Όραμα, προσπάθειες και διπλωματικές κινήσεις του Έλληνα ΥΠΕΞ σε Ε.Ε. και Μέση Ανατολή.

Τα μοιραία λάθη ήταν δύο:

Πρώτο, το γεγονός ότι επιλέχθηκε σε επίπεδο Ε.Ε., να παιχθεί το σκληρό πόκερ των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας σε στενή συνεργασία, σχεδόν με ανάθεση του, στον σταθερότερο σύμμαχο της Τουρκίας στην Ε.Ε., τη Γερμανία και την καγκελάριο Μέρκελ!

Δεύτερο, το γεγονός ότι δεν επιλέχθηκε -και ακόμα δεν επιλέγεται αποφασιστικά – η στενή, ενεργή σχέση, Συμμαχία με τη Γαλλία σε όλα τα επίπεδα και ιδιαίτερα στα επίπεδα της αμυντικής και στρατιωτικής συμφωνίας (με ανοιχτή, στο πλαίσιο της παραπάνω στρατηγικής, της αμυντικής συμφωνίας υποστήριξης και με τις ΗΠΑ) .

Η Ελλάδα, επίσης, δεν έχει με καθαρότητα και σαφήνεια επισήμως διατυπώσει και εκφράσει την απαράβατη γραμμή της στα θέματα εθνικής κυριαρχίας και ακεραιότητας με σχέδια απάντησης και ανταπάντησης στις περιπτώσεις καταπάτησης της (ένα Δόγμα Ακεραιότητας και Άμυνας, με ειδικό στοιχείο του το Ελληνικό casusbelli). Επιπλέον, η Ελλάδα δεν έχει συγκροτήσει ό,τι παραπάνω αναπτύχθηκε, ένα οραματικό σχέδιο για τη θέση και το ρόλο της στην περιοχή, που οδηγεί σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και συμμαχίες ισχύος. Χωρίς αυτά, μοιραία θα ξεπέσει σε λύσεις ταπεινωτικές για την Ιστορία της, απογοητευτικές για το Λαό της, δυσβάσταχτες για το Έθνος.

Το ξαναλέμε, τα κλειδιά είναι: Όραμα, Σχέδιο, Ηγεσία.

Huffington Post

Επιτελείς του Ερντογάν ετοιμάζουν «ισλαμικό στρατό» από 61 χώρες!

Από
anixneuseis
-
0

Εάν η Δύση δεν αντιδράσει άμεσα, θα βρεθεί μπροστά σε έναν νέο «Άξονα» που ήδη δημιουργείται.

Θέλουν να ενεργοποιήσουν συμμαχία 61 ισλαμικών χωρών, στις υπηρεσίες του τουρκικού επεκτατισμού.
Ο τούρκος στρατηγός Adnan Tanrıverdi, Τέως σύμβουλος του Ερντογάν καλεί για την δημιουργία ενός παγκόσμιου στρατού μίσους, με επίκεντρο την Τουρκία! Μαζί του πλήθος συμβούλων και στενών συνεργατών του Ερντογάν, τον οποίο παρουσιάζουν ως παγκόσμιο ηγέτη του Ισλάμ! 

Το ετήσιο συνέδριο της Ισλαμικής Ένωσης που διοργανώθηκε από το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών Υπερασπιστών της Δικαιοσύνης (Adaleti Savunanlar Stratejik Araştırmalar Merkezi, ASSAM) επικεντρώθηκε στη δημιουργία ενός κοινού ισλαμικού στρατού και κοινού συστήματος άμυνας για τη «Συνομοσπονδία Ισλαμικών Χωρών».

Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου, με θέμα «Καθορισμός αρχών και διαδικασιών κοινού συστήματος άμυνας για την Ισλαμική Ένωση». Στην ομιλία του ο συνταξιούχος στρατηγός Adnan Tanrıverdi, επικεφαλής της διευθύνουσας επιτροπής ASSAM και πρώην επικεφαλής στρατιωτικός βοηθός του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παρουσίασε την αμυντική δομή της Ένωσης Ισλαμικών Χωρών της Asrica [Ασία και Αφρική].

Ο Adnan Tanrıverdi και τα σύμβολα των οργανώσεων που ελέγχει

Το «Σύνταγμα της Συνομοσπονδίας Ισλαμικών Χωρών» εγκρίθηκε στο πρώτο συνέδριο της ASSAM το 2017. Σύμφωνα με το «σύνταγμα», ο κύριος στόχος της «Ένωσης Ισλαμικών Χωρών της Asrica [συνομοσπονδία]», που περιλαμβάνει 61 χώρες, είναι η «διασφάλιση του Έθνους του Ισλάμ» ώστε ο κόσμος για να το δει ξανά στη σκηνή της ιστορίας ως υπέρτατη δύναμη. «Η Κωνσταντινούπολη θα είναι η πρωτεύουσα της ένωσης», σύμφωνα με αυτό το «σύνταγμα».

Το σωματείο θα διευθύνεται από έναν πρόεδρο · Το προεδρικό υπουργικό συμβούλιο θα περιλαμβάνει υπουργεία άμυνας, εξωτερικών υποθέσεων, εσωτερικών και δικαιοσύνης που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη και θα δημιουργηθεί ένας κοινός στρατός υπό το υπουργείο Άμυνας, δήλωσε ο Τανριρίντι στην ηλεκτρονική του παρουσίαση. Ο ισλαμικός στρατός θα αποτελείται από γενικό προσωπικό, χερσαίες, ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις, μια διοίκηση αεροπορικής άμυνας και πυραύλων, και μια κυβερνητική και ηλεκτρονική διοίκηση ασφαλείας.

Το συνέδριο της Ισλαμικής Ένωσης είναι μια σειρά δράσεων που ξεκίνησαν το 2017 και θα συνεχιστούν έως το 2023. Το τέταρτο συνέδριο ASSAM θα ​​πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη και θα εστιάσει στις «αρχές και διαδικασίες του κοινού αμυντικού συστήματος της Ισλαμικής Ένωσης» και «το ιδανικό μοντέλο αμυντικής οργάνωσης για τη συνομοσπονδία Ισλαμικών Χωρών ASRICA (Ασία-Αφρική). “

Η Επιτροπή Επιστημών του Κογκρέσου της Ισλαμικής Ένωσης για το 2020 απαρτίζεται από ενδιαφέροντα πρόσωπα, όπως οι επικεφαλής βοηθοί του Προέδρου Ερντογάν Μεσούτ Χάκσι Κασίν και Χάκκι İlnur Çevik, μέλος του Συμβουλίου Προεδρικής Ασφάλειας και Εξωτερικών Πολιτικών Çağrı Erhan, συνταξιούχοι στρατηγοί και αρκετοί ισλαμιστές ακαδημαϊκοί.

Σύμφωνα με τον ιστότοπο του συνεδρίου, «οι ισλαμικές χώρες έχουν πέσει σε τεράστιο χάος και διαταραχές μέσω της παρέμβασης των ιμπεριαλιστικών δυτικών κρατών» και ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος συνεχίζεται ως ένας αδήλωτος πόλεμος εναντίον αυτών των χωρών.

Ο Τανριρίντι διαθέτει επίσης οργάνωση με ιδιωτικό στρατιωτικό σχηματισμό που ονομάζεται SADAT, που πολλοί πιστεύουν ότι είναι μια de facto παραστρατιωτική δύναμη πιστή στον ισλαμιστή πρόεδρο της Τουρκίας. Άφησε την επίσημη θέση του ως σύμβουλος τον Ιανουάριο του 2020.

Η όλη υπόθεση θυμίζει τους καθοδηγητές του Χίτλερ και την μυστική εταιρεία της Θούλης. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι καθόλου μυστική, και ήδη βρίσκεται στο προσκήνιο.

Nordic Monitor

 

Το μέλλον του Ασάνζ

Από
anixneuseis
-
0

Στις αρχές του 2021 η βρετανική δικαιοσύνη θα αποφανθεί για την έκδοση του ιδρυτή της Wikileaks στις ΗΠΑ. Το ενδεχόμενο ισόβιας καταδίκης του δημοσιογράφου και εκδότη προκαλεί διαμαρτυρίες σε διεθνές επίπεδο.

    
Großbritannien London | Gericht Old Bailey | Prozess Julian Assange | Protest

Περισσότερα από 900 χλμ χώριζαν τον κρατούμενο Τζούλιαν Ασάνζ στη Μεγάλη Βρετανία από κινητοποίηση υποστηρικτών του που διαδήλωναν πριν λίγες μέρες στη πλατεία μπροστά από το παλαιό παλάτι στο κέντρο της Στουτγάρδης. Σε γιγαντοοθόνη οι διαδηλωτές σε ζωντανή σύνδεση από την Αγγλία είδαν και άκουσαν τη σύντροφο και μητέρα των παιδιών του ιδρυτή της πλατφόρμας Wikileaks να δηλώνει: «Δεν επιτρέπεται σε μια δημοκρατία ένας δημοσιογράφος να βρίσκεται στη φυλακή». Οι παραβρισκόμενοι απάντησαν στο αίτημα  με χειροκροτήματα και επευφημίες. Το ζήτημα Τζούλιαν Ασάνζ απασχολεί πολύ κόσμο σε διεθνές επίπεδο.

Ούτε ένας μήνας δεν απομένει μέχρι την πολυαναμενόμενη απόφαση της βρετανικής δικαιοσύνης σχετικά με το μέλλον του αυστραλιανού δημοσιογράφου και εκδότη. Ο 49χρονος κρατείται εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο στην φυλακή υψίστης ασφαλείας Μπελμάρς. Το δικαστήριο Ολντ Μπέιλι εξετάζει αν οι βρετανικές αρχές επιτρέπεται να τον εκδόσουν στις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν καταθέσει σχετικό αίτημα. Ο Τζούλιαν Ασάνζ κατηγορείται ότι βοήθησε την πληροφοριοδότη (whistleblower) Τσέλσι Μάνινγκ να δημοσιεύσει απόρρητα έγγραφα με αποκαλύψεις για εγκλήματα πολέμου αμερικανών στρατιωτών. Ο ιδρυτής της Wikileaks αντιστέκεται με κάθε νόμιμο μέσο σε μια έκδοση. Σχεδόν καθημερινά διαδηλωτές μπροστά την είσοδο του βρετανικού δικαστηρίου ζητούν από τη δικαιοσύνη να απορρίψει το αμερικανικό αίτημα για έκδοση του Τζούλιαν Ασάνζ. Η ετυμηγορία του Ολντ Μπέιλι θα ανακοινωθεί στις 4 Ιανουαρίου.

Ο διασημότερος κρατούμενος στην Ευρώπη

Διαδήλωση κατά τη έκδοσης του Ασάνζ στις ΗΠΑΔιαδήλωση κατά τη έκδοσης του Ασάνζ στις ΗΠΑ

Στην απευθείας σύνδεση με τους γερμανούς διαδηλωτές στη Στουτγάρδη η Στέλα Μόρις υπογράμμισε: «Ζητώ από τη βρετανική κυβέρνηση να ξεκινήσει διάλογο με τις ΗΠΑ και την Αυστραλία για να βρεθεί από κοινού μια λύση». Η σύντροφος του Ασάνζ προειδοποίησε ότι μια έκδοση και καταδίκη του ιδρυτή της Wikileaks ενδέχεται να έχει «σοβαρές επιπτώσεις για το έργο των δημοσιογράφων παγκοσμίως».

Στην κράτηση του Τζούλιαν Ασάνζ αναφέρονται στον απολογισμό τους για το 2020 και οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (RSF). Η έκθεση σημειώνει για τον διασημότερο κρατούμενο στην Ευρώπη ότι λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού οι συνθήκες κράτησης έχουν «επιδεινωθεί σημαντικά». Τονίζεται μάλιστα ότι μια ενδεχόμενη μόλυνση με τον ιό, καθώς και οι επιπτώσεις της απομόνωσης, εγκυμονούν κίνδυνο για τη ζωή του κατηγορούμενου, του οποίου «η ψυχική και σωματική υγεία έχουν πληγεί».

Στις αρχές Δεκεμβρίου ο αμερικανός πληροφοριοδότης Έντουαρντ Σνόουντεν απηύθυνε έκκληση στον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να απομείνει χάρη στον ιδρυτή της Wikileaks λίγο πριν αποχωρήσει από τον Λευκό Οίκο: «Κύριε πρόεδρε αν είναι να απονείμετε χάρη μόνο σε ένα άτομο σας παρακαλώ να δώσετε πίσω στον Τζούλιαν Ασάνζ την ελευθερία του», έγραψε ο twitter ο whistleblower, ο οποίος σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες συγκαταλέγεται στους πιθανούς υποψηφίους για απονομή χάριτος από τον απερχόμενο αμερικανό πρόεδρο.

«Θέλουν να τον θάψουν ζωντανό»

Διαδήλωση κατά τη έκδοσης του Ασάνζ στις ΗΠΑH Στέλα Μόρις με τη δικηγόρο του Ασάνζ έξω από το Ολντ Μπέιλι

Το 2012 ο ιδρυτής της Wikileaks είχε καταφύγει στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο για να αποφύγει μια έκδοση στις ΗΠΑ. Τη χρονιά εκείνη είχε εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης σε βάρος του με αφορμή κατηγορίες για βιασμό στη Σουηδία. Στο μεταξύ η σουηδική εισαγγελία προχώρησε ελλείψει αποδείξεων σε αναστολή όλων των ερευνών σε βάρος του 49χρονου δημοσιογράφου. Η βρετανική αστυνομία συνέλαβε τον Ασάνζ τον Απρίλιο του 2019 με την αιτιολογία ότι όταν αναζήτησε καταφύγιο στη πρεσβεία του Ισημερινού παραβίασε τους όρους της εγγύησής του. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους. Ο Αυστραλιανός δημοσιογράφος έχει εκτίσει εδώ και καιρό την ποινή ωστόσο η δίκη του αναβάλλεται συνεχώς. Ένα γεγονός που επικρίνεται έντονα σε διεθνές επίπεδο. Πολυάριθμα μέλη ΜΚΟ, αλλά και δημοσιογράφοι δεν είχαν πρόσβαση στην αίθουσα του δικαστηρίου με την επίσημη αιτιολογία ότι το επιβάλουν οι αυστηροί υγειονομικοί κανόνες λόγω κορωνοϊού. Ως εναλλακτική λύση το δικαστήριο εγκατέστησε κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης. Όμως στη βιντεομετάδοση είτε δεν είχαν πρόσβαση όλοι οι ενδιαφερόμενοι, είτε οι τεχνικές διακοπές ήταν τόσο πολλές που καθιστούσαν αδύνατη μια παρακολούθηση της δίκης.

Σε περίπτωση καταδίκης ο Ασάντζ αντιμετωπίζει κάθειρξη μέχρι και 175 ετών στις ΗΠΑ. Πρόσφατα νομικοί προειδοποιούσαν σε ανοιχτή επιστολή τη βρετανική κυβέρνηση ότι τον κατηγορούμενο δεν περιμένει μια δίκαιη δίκη αν εκδοθεί. Και η σύντροφός του Στέλα Μόρις τονίζει  ότι μετά από μια πιθανή καταδίκη του συντρόφου της, η αμερικανική δικαιοσύνη έχει προβλέψει ειδικές συνθήκες φυλάκισης χωρίς επαφή με τον έξω κόσμο. «Θέλουν να θάψουν ζωντανό τον πατέρα των παιδιών μου», είπε η σύντροφος του Ασάνζ.

Λαρίσα Σβέντες, dpa

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα

Από
anixneuseis
-
0

Παντελής Οικονόμου

Στη συνέχεια, η παγκοσμιοποίηση άρχισε να οξύνει τις διαφορές στις στρατηγικές σχέσεις των μεγάλων δυνάμεων. Η ανασυγκροτημένη πυρηνική Ρωσία επανέρχεται σθεναρά στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη. Η άλλη πυρηνική δύναμη, η  Κίνα αρχίζει να εμφανίζει διεθνώς την σταθερά αναδυόμενη οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική ισχύ της. Και οι ΗΠΑ, εκφράζουν δημόσια  τον φόβο τους για απώλεια της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, με δηλώσεις κορυφαίων διαμορφωτών της σύγχρονης αμερικανικής γεωπολιτικής, όπως οι Κίσινγκερ, Σκρόουκροφτ  και Ζμπρεζίνσκι.

Ο τελευταίος δημοσιοποίησε την ρηξικέλευθη πρότασή του για ανάγκη διάσπασης του δίδυμου Ρωσίας-Κίνας και  μετατροπή του ενός από τους δύο σε εταίρο των ΗΠΑ. Στο ερώτημα, ποιος θα έπρεπε να ήταν ο δυνητικός εταίρος των ΗΠΑ, απάντησε: «Ο λιγότερο προβλέψιμος και συγχρόνως ο πιο πιθανός αντίπαλος των ΗΠΑ, που  επί του παρόντος είναι η Ρωσία» (1). Λέγεται ότι την ίδια  επιδίωξη εξυπηρετούσαν και οι περισσότερες από 17 μέχρι σήμερα συναντήσεις του 97-χρονου Κίσινγκερ με τον πρόεδρο Πούτιν, για το περιεχόμενο των οποίων ο ίδιος δηλώνει ότι ενημέρωνε την Ουάσιγκτον και τον πρόεδρο Τραμπ (2).

Σε εκείνη τη μετασοβιετική περίοδο, η Ρωσία αντιμετώπιζε άμεσα το γεωπολιτικό ‘‘τρίλημμα’’: α) Ανάπτυξη αυτόνομης ηγεμονικής εξωτερικής πολιτικής, β) Συμπόρευση με Κίνα σε μία ευρασιατική στρατηγική, ή γ) Συνεργασία με ΗΠΑ για στρατηγική αντιμετώπιση της ανερχόμενης Κίνας.

Εκτιμάται ότι η Μόσχα επέλεξε τον τρίτο δρόμο που της εξασφάλιζε τα κενά που θα δημιουργούσε η δρομολογημένη μετατόπισή του κέντρου βάρους της αμερικανικής στρατηγικής από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό και στην Νότια Σινική Θάλασσα. Μιας γεωπολιτικής στροφής που θα διασφάλιζε τα στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ μέσα από πολυάριθμες ανά την υφήλιο σταθερές και κινητές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και πολύμορφες οικονομικές εταιρίες κολοσσούς.

Η νέα αμερικανο-ρωσική σύγκλιση άρχισε μετά το 2010, στην περίοδο εμφάνισης της αραβικής άνοιξης και εμπόλεμης βίας στη Μέση Ανατολή. Υπό το πρίσμα αυτής της άτυπης συμμαχίας των δύο πρώην μεγάλων αντιπάλων, και με τη βοήθεια της ερασιτεχνικής και απροκάλυπτης πολιτικής του αμερικανού προέδρου Τραμπ, γίνεται έκτοτε σχετικά εύκολη η ανάγνωση της πραγματικότητας πίσω από πολλές εκ πρώτης όψεως αινιγματικές εξελίξεις.

Υπό το πρίσμα της νέας αμερικανο-ρωσικής γεωπολιτικής σχέσης βρίσκει την εξήγηση της η επιθετική και αναθεωρητική εξωτερική πολιτική της  Άγκυρας. Η ιδιόρρυθμη ρωσο-τουρκική ‘‘λυκοφιλία’’  τελικά ευδοκιμεί διότι παράγει κέρδη και στους δύο εταίρους, χωρίς να απειλείται το ευρύτερο νέο γεωπολιτικό πλαίσιο.

Στη Ρωσία, η συνεργασία της με την Τουρκία εξασφαλίζει ασφάλεια στο ευαίσθητο υπογάστριό της και σταθερότητα στις πρώην σοβιετικές τουρκογενείς εθνότητες. Στην Τουρκία αντίστοιχα, εξασφαλίζει την ρωσική υποστήριξη στην προσπάθεια της να επανακτήσει τον ηγεμονικό της ρόλο στον πρώην οθωμανικό χώρο. Κυρίως όμως, η ρωσο-τουρκική συνεργασία έχει εξασφαλισμένη την παθητική συναίνεση των ΗΠΑ ενόσω παραμένει ανενόχλητο το αμερικανικό διακύβευμα στην Ασία.

Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη  αδυνατεί να πείσει ότι είναι ικανή να διαδραματίσει έναν αυτόνομο γεωπολιτικό ρόλο. Η μετά-Brexit ακρωτηριασμένη γηραιά ήπειρος  αντιμετωπίζει πολύμορφες εθνολογικές, ενεργειακές και πληθυσμιακές προκλήσεις ενώ εξακολουθεί να προσδιορίζεται από τον ιστορικά ασταθή και  αντίρροπο άξονα “Γερμανίας – Γαλλίας“. Η μεν Γερμανία, για λόγους κυρίως ενεργειακών και οικονομικών εθνικών συμφερόντων, συμπλέει ευκαιριακά με Ρωσία και Τουρκία, ενώ η Γαλλία επιδιώκει ηγετικό ρόλο στον ευρωπαϊκό χώρο και επανάκτηση στρατηγικών δεσμών στη ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Αυτή η διαιρεμένη Ευρώπη καλείται πλέον να επιλέξει: α) Σταθερή προσήλωση  στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, ή β) Άσκηση αυτόνομης εξωτερικής πολιτικής που θα βασίζεται σε ενιαία ευρωπαϊκή ασφάλεια και μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία;

Αποτυχία στη δεύτερη επιλογή της, με παράλληλο διχασμό του Ατλαντικού, μοιραία θα σήμαινε την μετατροπή της σε χερσόνησο της Ευρασίας που μακροπρόθεσμα ίσως κυριαρχείται από την Κίνα.

Όσο για την ελληνική προοπτική στο πλαίσιο της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας, η συνέχιση της παρούσας “ευρωπαϊκής αμηχανίας’’ θα αποτελεί καθοριστικό εμπόδιο στη χάραξη στρατηγικής εθνικής ασφάλειας και στην άσκηση μιας εύστοχης εξωτερικής πολιτικής..

(1) ‘‘Toward a Global Realignment’’, CSIS, April 17, 2016

(2)  ‘‘Lunch with the FT: Henry Kissinger ‘We are in a very, very grave period’’,  Edward Luce, Financial Times, July 20, 2018

* Ο Δρ. Παντελής Οικονόμου είναι πρώην ανώτερο στέλεχος, πυρηνικός επιθεωρητής του ΙΑΕΑ και συγγραφέας του “Global Nuclear Developments”, Springer 2020

liberal.gr

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ slpress.gr: Στρώνεται το χαλί για διερευνητικές εντός Ιανουαρίου – Όλο το παρασκήνιο

Από
anixneuseis
-
0

Λυγερός Σταύρος
Λυγερός Σταύρος

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει με κατηγορηματικό τρόπο ότι όρος για να ξαναρχίσουν οι διερευνητικές επαφές είναι να περάσει ένα εύλογο διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου η Τουρκία θα κρατηθεί μακριά και από επιθετική ρητορική και από έμπρακτες προκλήσεις. Από ό,τι φαίνεται, όμως, αυτό το διάστημα εκπνέει.

Ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί ότι πρόκειται για λογική προϋπόθεση, όταν η τελευταία απόπειρα να ξαναρχίσουν οι διερευνητικές είχε τορπιλισθεί από την έξοδο του Oruc Reis στην δυνάμει ελληνική ΑΟΖ. Κι όμως, το καθοδηγούμενο από τη Γερμανία δίδυμο Μισέλ-Μπορέλ –σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες– πιέζει την Αθήνα να καθίσει άμεσα στο τραπέζι των διερευνητικών.

Όπως είναι γνωστό, η ελληνική θέση είναι ότι για να ξαναρχίσουν οι διερευνητικές πρέπει να προηγηθεί η “αποσυμπίεση” της έντασης. Οι Μισέλ και Μπορέλ αντιστρέφουν, απειλώντας εμμέσως την Αθήνα ότι μόνο εάν αρχίσουν οι διερευνητικές θα επιτευχθεί η “αποσυμπίεση”! Και δεν παραλείπουν, βεβαίως, να προσθέτουν πως από τη φύση τους οι διερευνητικές δεν επιδέχονται όρους όσον αφορά την ατζέντα. Εκεί –όπως είπαν– συζητούνται τα πάντα και άρα λύνεται και το πρόβλημα της ατζέντας!

Με άλλα λόγια, πιέζουν την Αθήνα να διαπραγματευθεί για όλα κι όχι μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, όπως επιδιώκει η ελληνική πλευρά. Προφανώς, όταν κάθεσαι στο τραπέζι δεν μπορείς να εμποδίσεις την τουρκική πλευρά να πει ό,τι θέλει, αλλά είναι στο χέρι της ελληνικής να αποφασίσει για ποιο θέμα θα εισέλθει σε διαπραγμάτευση.

Η τηλεδιάσκεψη του Καλίν με τους Ευρωπαίους πρεσβευτές

Η πίεση του διδύμου Μισέλ-Μπορέλ αποκτά πρόσθετη πολιτική σημασία εάν συνδυασθεί με τα όσα είπε ο στενός συνεργάτης του Ερντογάν, Ιμπραχήμ Καλίν, στους πρεσβευτές των κρατών-μελών της ΕΕ στην Άγκυρα, στην τηλεδιάσκεψη που είχε μαζί τους επί δίωρο στις 16 Δεκεμβρίου. Η συνομιλία εκείνη αφενός είναι αποκαλυπτική για την οπτική της Άγκυρας, αφετέρου εγείρει ερωτήματα για την ελληνική διπλωματία.

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Με βάση απολύτως έγκυρες πληροφορίες, ο Καλίν άρχισε την ομιλία του, λέγοντας ότι η κοινή ιστορία και γεωγραφία συνδέουν την Ευρώπη και την Τουρκία. Συνέστησε, μάλιστα, στην ΕΕ να παρακάμψει τις εθνικές ατζέντες των κρατών-μελών (υπονοώντας Ελλάδα και Κύπρο) και να δει τη μεγάλη εικόνα. Οι δύο πλευρές (ΕΕ και Τουρκία) μπορούν να συνεργασθούν με αμοιβαίο όφελος σε όλα τα μέτωπα, Συρία, Λιβύη, Καύκασο, Βόρεια Αφρική και Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Καλίν είπε ρητά ότι η παρουσία των Ρώσων στον Καύκασο δεν αρέσει στην Τουρκία, αλλά δεν υπήρξε προθυμία από τη Δύση. Τόνισε, μάλιστα, πως η τουρκική παρουσία εκεί πρέπει να διαβασθεί από τη Δύση ως στρατηγικό πλεονέκτημα για την Ευρώπη, με την έννοια ότι εξισορροπεί τη ρωσική παρουσία. Είναι προφανές πως προσπάθησε να “πουλήσει” στους Ευρωπαίους αυτό που θέλουν να ακούσουν!

Η οπτική του ήταν σαφής: Υπάρχουν δύο γεωπολιτικές οντότητες, η Τουρκία και η ΕΕ και ως τέτοιες πρέπει να συνομιλήσουν, παρακάμπτοντας τα 1-2 κράτη-μέλη που παρεμβάλουν τη στενή εθνική οπτική τους. Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία, είπε χαρακτηριστικά ότι η Άγκυρα βλέπει την Ελλάδα πρωτίστως ως γειτονικό κράτος παρά ως κράτος-μέλος της ΕΕ! Αυτό επιδέχεται πολύ ανησυχητικών ερμηνειών.

Τι ζητάει η Τουρκία από την ΕΕ

Ο Τούρκος αξιωματούχος είπε ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη και πως το μπαλάκι είναι στην πλευρά της ΕΕ. Έθεσε, μάλιστα, και τρεις απαιτήσεις:

  • Την επικαιροποίηση της ευρωτουρκικής συμφωνίας του 2016 για το μεταναστευτικό.
  • Την επικαιροποίηση της συμφωνίας για την τελωνειακή ένωση ΕΕ-Τουρκίας με σκοπό την περαιτέρω ανάπτυξη του εμπορίου.
  • Την κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους που επισκέπτονται τις χώρες-μέλη της ΕΕ.

Στη συνέχεια, ο Καλίν είπε ότι η απόσυρση του Oruc Reis δημιουργεί τις συνθήκες για να συνεργασθεί η Τουρκία με την ΕΕ (όχι την Ελλάδα και την Κύπρο) στην Ανατολική Μεσόγειο προς αμοιβαίο όφελος. Στο σημείο αυτό αναφέρθηκε και στη διάσκεψη για την Ανατολική Μεσόγειο, την οποία χαρακτήρισε ρητά «τουρκική πρόταση», ενώ οι Μισέλ και Μπορέλ την εμφανίζουν σαν δική τους. Δεν πρόκειται για ασήμαντη λεπτομέρεια. Αν είναι ακριβές αυτό που είπε ο Καλίν, τότε αποδεικνύεται πως το Βερολίνο και οι δύο κοινοτικοί αξιωματούχοι έχουν μετατραπεί σε πλασιέ της τουρκικής διπλωματίας εντός της ΕΕ.

Διερευνητικές και ΜΟΕ

Ο Καλίν κατέληξε με τα ελληνοτουρκικά. Εξέφρασε τη ζωηρή επιθυμία να ξαναρχίσουν οι διερευνητικές επαφές από το σημείο που είχαν διακοπεί το 2016 –όπως είπε– με ευθύνη της ελληνικής πλευράς. Πρόσθεσε ότι η Άγκυρα ήλπιζε πως η γερμανική διαμεσολάβηση θα είχε φέρει τις δύο πλευρές στο τραπέζι, αλλά αυτό δεν συνέβη, λόγω της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας για μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ.

Επίσης, τάχθηκε υπέρ και των συνομιλιών στο ΝΑΤΟ για στρατιωτικού χαρακτήρα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, καθώς και για έναρξη πολιτικού διαλόγου μεταξύ των δύο υπουργείων Εξωτερικών σε επίπεδο γενικών γραμματέων. Ας σημειωθεί ότι στις συνομιλίες στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ο γενικός γραμματέας του Στόλτενμπεργκ έχει θέσει τον 25ο μεσημβρινό (χωρίζει στη μέση το Αιγαίο) ως ντε φάκτο όριο μεταξύ των δύο χωρών.

Για να περάσει ένα ελληνικό μαχητικό το 25ο μεσημβρινό προς ανατολάς πρέπει να ειδοποιεί το ΝΑΤΟ, το ίδιο και ένα τουρκικό προς δυσμάς. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι για να προστατεύει η ελληνική Αεροπορία τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου πρέπει να ειδοποιεί το ΝΑΤΟ. Αντιθέτως, τα τουρκικά μαχητικά θα μπορούν να πετάνε στο ανατολικό Αιγαίο, χωρίς να ειδοποιούν το ΝΑΤΟ. Θα το ειδοποιούν μόνο εάν εισέλθουν στο δυτικό Αιγαίο, δηλαδή δυτικότερα της Σκύρου και της Πάρου!

Το τηλεφώνημα του Καλίν στη Σουρανή

Μόλις τελείωσε ο Καλίν, πήρε τον λόγο ο Έλληνας πρεσβευτής στην Άγκυρα Μιχάλης Διάμεσης. Αφού είπε ότι οι διερευνητικές δεν είχαν σταματήσει με ευθύνη της ελληνικής πλευράς, είπε ότι η Αθήνα θέλει την έναρξη «ειλικρινούς διαλόγου» (δεν χρησιμοποίησε τον όρο “διερευνητικές”), δίχως προκλήσεις. Στη συνέχεια συμφώνησε οι διερευνητικές (αυτή τη φορά χρησιμοποίησε τον όρο) πρέπει να αρχίσουν από εκεί που είχαν σταματήσει, προσθέτοντας ότι η Ελλάδα περιμένει ημερομηνία, αφού είναι η Τουρκία η προσκαλούσα.

Ο Καλίν απάντησε πως θα τηλεφωνήσει στη διπλωματική σύμβουλο του πρωθυπουργού πρέσβη Ελένη Σουρανή σε 1-2 εβδομάδες για να δρομολογηθεί η επανέναρξη των διερευνητικών. Αναφερόμενος, μάλιστα, στην ένταση που υπήρχε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είπε πως ό,τι έγινε έγινε και πως πρέπει να σταματήσει η επίρριψη ευθυνών (blame game).

Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να θέσουμε ένα κρίσιμο ερώτημα: θεωρεί η Αθήνα πώς έχει περάσει το εύλογο διάστημα χωρίς τουρκικές προκλήσεις; Είναι δύσκολο να πιστέψω πως ένας έμπειρος και ικανός διπλωμάτης, όπως ο Διάμεσης θα απέκλινε από τη γραμμή του υπουργού του. Στη συνέντευξή του στο “Βήμα”, άλλωστε, ο Δένδιας είπε ρητά ότι η Ελλάδα αναμένει ημερομηνία από την Τουρκία, χωρίς κι αυτός να διευκρινίσει εάν θεωρεί πως έχει ήδη παρέλθει το εύλογο διάστημα χωρίς τουρκικές προκλήσεις. Από ό,τι φαίνεται, όμως, η Αθήνα είναι έτοιμη να καθίσει στο τραπέζι. Υπενθυμίζω ότι οι Μητσοτάκης και Ερντογάν είχαν ορίσει τη Σουρανή και τον Καλίν αντιστοίχως ως το διπλωματικό κανάλι της μεταξύ τους επικοινωνίας.

Οι άλλοι πρεσβευτές

Μετά τον Έλληνα πρεσβευτή, τον λόγο πήρε

Συνέχεια στο slpress.gr

1...2,3582,3592,360...3,037Σελίδα 2,359 από 3,037