Αρχική Blog Σελίδα 2358

Το αποτύπωμα της μνήμης

Από
anixneuseis
-
0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου.

Άδειοι οι δρόμοι της Ιερουσαλήμ, έρημοι οι αποκαλούμενοι Άγιοι Τόποι. Ο αόρατος εχθρός σέρνεται στα στενά, περνά τα τείχη και εισβάλει στα σπίτια εβραίων, χριστιανών, μουσουλμάνων. Καθημερινά οι εικόνες προκαλούν θλίψη. Η πανδημία κατάφερε ότι δεν πέτυχαν οι ισχυρότεροι στρατοί. Προχωρά ακάθεκτη, διαπερνά τα πάντα, αδιαφορεί για οποιονδήποτε. Η αντίσταση είναι μόνο παθητική. Στο παρελθόν η είσοδος στην Βηθλεέμ απαγορεύτηκε σε μια περίπτωση.

Δεν θα ασχοληθούμε με επαγγελματίες ανιστόρητους που μιλούν για σταυροφορίες στους Αγίους Τόπους. Δεν ήταν οι δυτικοί που εκστράτευσαν στα καλά καθούμενα. Ήταν οι Σαρακηνοί, άραβες, προσήλυτοι του Ισλάμ, που αποφάσισαν να υποτάξουν με το σπαθί τον τότε γνωστό κόσμο. Έσφαζαν και προχωρούσαν. Κατέλαβαν μεγάλο μέρος της Παλαιστίνης και έφτασαν στην Βηθλεέμ. Παραμονή Χριστουγέννων του 634, δυο χρόνια μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, απαγόρευσαν στους προσκυνητές να επισκεφτούν την πόλη της γεννήσεως, για πρώτη φορά στα χρονικά, απειλώντας με σφαγή όποιον τολμούσε να πλησιάσει. Ο πατριάρχης Σωφρόνιος, που είχε ζήσει προ 20ετίας την σφαγή 90.000 κατοίκων της Ιερουσαλήμ από τον Σαρβαραζά κατέγραψε το συμβάν ως θεία τιμωρία: «Λόγω των αμέτρητων αμαρτιών και πολύ σοβαρών μας σφαλμάτων, έχουμε γίνει ανάξιοι να βλέπουμε τις ομορφιές της και δεν μας επιτρέπεται να εισέλθουμε στην Βηθλεέμ. Ενάντια στις επιθυμίες μας, πρέπει να μείνουμε στο σπίτι, να μην έχουμε στενούς δεσμούς, αλλά να υποκύπτουμε στο φόβο των Σαρακηνών». Ο Σωφρόνιος προφανώς ήταν αισιόδοξος άνθρωπος γιατί πρόβλεψε ένα χριστιανικό θρίαμβο ενάντια στον εχθρό. Δυστυχώς για εκείνον μεσολάβησαν 462 χρόνια έως την πρώτη σταυροφορία. Οι άραβες ηττήθηκαν, έφυγαν, ξαναγύρισαν.  

Σήμερα, για άλλους λόγους οι ίδιες απαγορεύσεις, ο ίδιος φόβος οι ίδιες αποστάσεις.

Σχεδόν ολόκληρος ο πλανήτης είναι υπό πολιορκία. Οι πόλεις έπεσαν και οι κάτοικοί τους εξολοθρεύονται συστηματικά. Το τέρας ξύπνησε. Τα κελύφη των κτιρίων στις μεγαλουπόλεις μοιάζουν μνημεία ενός κόσμου που τελειώνει. Παραδόξως όποτε το κακό έπαιρνε μορφή έμοιαζε στον Λεβιάθαν και όχι στους ανθρώπους, οι οποίοι εγωιστές μέχρι θανάτου οδηγούνται στην αυτοκαταστροφή. Στην μεσαιωνική Σουηδία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν που είχε κτυπηθεί από την βουβωνική πανώλη ο ιεροκήρυκας προσπαθούσε να εξηγήσει την οργή του θεού για τις δυστυχίες των ανθρώπων. Στην εποχή μας ουδείς σοβαρός θεωρεί ότι πρόκειται για θεϊκή τιμωρία. Αναζητώνται λογικά αίτια. Που βρίσκεται η σοφία; Ή από τι συνίσταται; Αρκεί η υπομονή, ή χρειάζεται κάτι περισσότερο; Παρά την δημοσιότητα που έχει λάβει η πανδημία, είναι ένα δράμα που εξελίσσεται ιδιωτικά. Το 1939 το βιβλίο της δημοσιογράφου Katherine A.Porter, Pale Horse, Pale Rider περιέγραφε την  εμπειρία της ως ασθενούς της ισπανικής γρίπης και τις προσωπικές της απώλειες. Η ιστορία είχε αποκτήσει πρόσωπο, αλλά γρήγορα ξεχάστηκε. Με την απόσταση ενός αιώνα από εκείνη την επιδημία είναι δύσκολο, να κατανοήσουμε το τραύμα που προκάλεσε στην κοινωνία. Όπως αδυνατούμε να φανταστούμε τι σήμαινε στο παρελθόν κάθε μεγάλη καταστροφή, εχθρικές εισβολές, βίαιοι προσηλυτισμοί, ασθένειες. Η ανάγκη του ανθρώπου να ξεπερνά, τον κάνει να ξεχνά. Έτσι, δραπετεύει στο παρόν άοπλος.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

“Μακεδονία” 25.12.20

 

 

 

 

 

 

Μονά ζυγά χάνουμε;

Από
anixneuseis
-
3

Του Παντελή Σαββίδη

Αν αυτό που μου μεταφέρθηκε είναι ακριβές, τότε το ερώτημα του τίτλου έχει βρει την απάντησή του. Ο Δένδιας είπε στον Μπορέλ πως το ελληνοτουρκικό πρόβλημα είναι ευρωτουρκικό και ο Μπορέλ του απάντησε πως τότε θα πρέπει να λυθεί με βάση τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Που σημαίνει ότι μπορεί και να αποκλίνουν από τα καθαρώς ελληνικά.

Δεν μπορώ να βεβαιώσω την ακρίβεια της συνομιλίας αλλά η ελληνική πλευρά θέτει το ζήτημα δημοσίως. Θεωρεί πως οι ελληνοτουρκικές διαφορές είναι ευρωτουρκικές αφού η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. Και η πολιτική συμπεριφορά της Ε.Ε. συνάδει με την υποτιθέμενη απάντηση Μπορέλ.

Ο Σταύρος Λυγερός έφερε στη δημοσιότητα το τι διημήφθη μεταξύ των πρέσβεων των ευρωπαϊκών χωρών στην Άγκυρα και του εκπροσώπου του Τούρκου προέδρου Ιμπραχήμ  Καλίν κατά τη συνομιλία που είχαν.

Με δύο λόγια ο Καλίν τους είπε πως συζητούν ουσιαστικά με την Ευρώπη και όχι με τα δύο κράτη μέλη της, Ελλάδα και Κύπρο, που θέτουν τα στενά εθνικά τους ζητήματακαι οι απαντήσεις των ευρωπαίων διπλωματών είχαν τη γνωστή, καθόλου δημιουργική, ασάφεια. Ουσιαστικά άφηναν ακάλυπτη την Ελλάδα.

Πέραν τούτου έχει γίνει δημοσίως γνωστό πως Μπορέλ και Μισέλ (ύπατος εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις εξωτερικές υποθέσεις και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου) πιέζουν την ελληνική πλευρά να προσέλθει σε διάλογο χωρίς να ικανοποιούνται οι δύο όροι που θέτει η κυβέρνηση: αποχή από προκλήσεις και αποκλιμάκωση και συζήτηση μόνο για ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα). Ουσιαστικά, αυτό που θέλει η Άγκυρα.

Ας έχουμε, ακόμη, υπόψη πως και το ΝΑΤΟ έχει αναγνωρίσει ντε φάκτο τον 25ο Μεσημβρινό ως όριο Ελλάδας- Τουρκίας αφού ορισμένες ενέργειες της ελληνικής πλευράς, όπως πτήση ελληνικών πολεμικών αεροπλάνων ανατολικά αυτού του μεσημβρινού, απαιτούν την ενημέρωση του ΝΑΤΟ. Δηλαδή για να πετάξει η ελληνική αεροπορία προς τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου για να τα υπερασπισθεί πρέπει να ενημερώσει το ΝΑΤΟ.

Αυτό είναι το διπλωματικό πλαίσιο το οποίο αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Στο στρατηγικό πεδίο, εκεί που η Αθήνα βρίσκεται χωρίς μπούσουλα, η Τουρκία προσπαθεί με κινήσεις και παροχή εξυπηρετήσεων να κερδίσει την ευμένεια της Δύσης.

Με τις δηλώσεις του ο Ερντογάν στο Αζερμπαϊτζάν φρόντισε να στείλει το μήνυμα στις δυτικές πρωτεύουσες πως είναι διατεθειμένος και έτοιμος να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του Ιράν. Κάτι που ακούνε με προσοχή τόσο στην Ευρώπη όσο και στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα και εδώ, προφανώς, περιμένει την εκδήλωση των αισθημάτων του νέου Αμερικανού προέδρου. Αλλά εξωτερική πολιτική με αισθήματα, μόνο, δεν γίνεται.

Τέλος, στον αμυντικό τομέα η χρόνια υστέρηση σε εξοπλισμούς είναι γνωστή. Αλλά δεν βρίσκεται, μόνο, εκεί το πρόβλημα.

Σε μια από τις συζητήσεις που είχαμε στη διαδικτυακή τηλεόραση Anixnefseis web tv με τον τέως  Αρχηγό ΓΕΝ Νικόλαο Τσούνη ο ναύαρχος είπε πως δεν περιμένουμε από κανέναν να πολεμήσει για μας αλλά οι σύμμαχοί μας να μας βοηθήσουν σε ό,τι άλλο χρειαστούμε υπονοώντας τους εξοπλισμούς.

Σε όλα αυτά τα πεδία, λοιπόν, Ευρώπη, Διπλωματία, Στρατηγική και εξοπλισμοί πρέπει να δραστηριοποιηθεί η Ελλάδα.

Να αναζητήσει, τέλος, εναλλακτικές λύσεις αντιμετώπισης της Τουρκίας που δεν θα περιορίζονται στην στρατιωτική αντιπαράθεση χωρίς να την αποκλείουν.

Μια ομάδα που έχει συσπειρωθεί γύρω από την διαδικτυακή τηλεόραση Anixnefseis web tv  επιχειρεί, ήδη, να θέσει δημοσίως, τέτοιους προβληματισμούς. Θα καταλήξουν σε έκδοση σχετικής μελέτης.

 

The Forgotten Radicalism of Jesus Christ

Από
anixneuseis
-
0
The New York Times

First-century Christians weren’t prepared for what a truly inclusive figure he was, and what was true then is still true today.

By Peter Wehner

Contributing Opinion Writer

Credit…Bridgeman Images

“Get used to different.”

That line comes from a marvelous new TV series on Jesus’ life, “The Chosen,” in which Jesus, played by Jonathan Roumie, invites Matthew to become one of his disciples. Simon Peter, already a disciple, registers his fierce objection. Matthew is a tax collector, who were viewed as tools of Roman authorities, often dishonest and abusive. They were therefore treated as traitors and outcasts by other Jews.

“I don’t get it,” Simon Peter says to Jesus about his decision to invite Matthew, to which Jesus responds, “You didn’t get it when I chose you, either.”

“But this is different,” Simon Peter answers. “I’m not a tax collector.” At which point Jesus let’s Simon Peter know things aren’t going to be quite what his followers expected.

First-century Christians weren’t prepared for what a truly radical and radically inclusive figure Jesus was, and neither are today’s Christians. We want to tame and domesticate who he was, but Jesus’ life and ministry don’t really allow for it. He shattered barrier after barrier.

One example is Jesus’ encounter, in the fourth chapter of the gospel of John, with the Samaritan woman at the well. Jesus and the woman talked about Jesus being the Messiah, why he was even deigning to talk with her, and the unnamed woman’s past and present, which she initially sought to hide from Jesus. (It included her five previous husbands, according to the account in John, and the fact that “the one whom you now have is not your husband.”) Yet not a word of condemnation passed the lips of Jesus; the woman felt heard, understood, cared for. Jesus treated her, in the words of one commentator, “with a magnetic dignity and respect.”

The encounter with Jesus transformed her life; after it the woman at the well became “the first woman preacher in Christian history,” proclaiming Jesus to be the savior of the world to her community, according to the New Testament scholar Kenneth Bailey.

This story is a striking example of Jesus’ rejection of conventional religious and cultural thinking — in this case because Jesus, a man, was talking earnestly to a woman in a world in which women were often demeaned and treated as second-class citizens; and because Jesus, a Jew, was talking to a Samaritan, who were despised by the Jews for reasons going back centuries. According to Professor Bailey, “A Samaritan woman and her community are sought out and welcomed by Jesus. In the process, ancient racial, theological and historical barriers are breached. His message and his community are for all.”

This happened time and again with Jesus. He touched lepers and healed a woman who had a constant flow of menstrual blood, both of whom were considered impure; forgave a woman “who lived a sinful life” and told her to “go in peace,” healed a paralytic and a blind man, people thought to be worthless and useless. And as Jesus was being crucified, he told the penitent thief on the cross next to him, “Today you will be with me in paradise.”

Jesus was repeatedly attacked for hanging out with the wrong crowd and recruited his disciples from the lower rungs of society.

And Jesus’ parable of the good Samaritan, a story about a man who helps a wounded traveler on the road to Jericho, made the hero of the story not an influential priest, not a person of social rank or privilege but a hated foreigner.

For Christians, the incarnation is a story of God, in the person of Jesus, participating in the human drama. And in that drama Jesus was most drawn to the forsaken and despised, the marginalized, those who had stumbled and fallen. He was beloved by them, even as he was targeted and eventually killed by the politically and religiously powerful, who viewed Jesus as a grave threat to their dominance.

Over the course of my faith journey, I have wondered: Why was a hallmark of Jesus’s ministry intimacy with and the inclusion of the unwanted and the outcast, men and women living in the shadow of society, more likely to be dismissed than noticed, more likely to be mocked than revered?

Part of the explanation surely has to do with the belief in the imago Dei, that Jesus sees indelible dignity and inestimable worth in every person, even “the least of these.” If no one else would esteem them, Jesus would.

Among the people who best articulated this ethic was Abraham Lincoln, who in a 1858 speech in Lewiston, Ill., in which he explained the true meaning of the Declaration of Independence, said, “Nothing stamped with the Divine image and likeness was sent into the world to be trodden on, and degraded, and imbruted by its fellows.”

Yet another reason for Jesus’ connection with outcasts undoubtedly had to do with his compassion and empathy, his desire to relieve their pain and lift the soul-crushing shame that accompanies being a social pariah and an untouchable.

But that is hardly the only reason. Jesus modeled inclusion and solidarity with the “unclean” and marginalized not only for their sake but for the sake of the powerful and the privileged and for the good of the whole.

Jesus must have understood that we human beings battle with exclusion, self-righteousness and arrogance, and have a quick trigger finger when it comes to judging others. Jesus knew how easily we could fall into the trap of turning “the other” — those of other races, ethnicities, classes, genders and nations — into enemies. We place loyalty to the tribe over compassion and human connection. We view differences as threatening; the result is we become isolated, rigid in our thinking, harsh and unforgiving.

Jesus clearly believed that outcasts had a lot to teach the privileged and the powerful, including the virtues of humility and the vice of supreme certitude. Rather than seeing God exclusively as a moral taskmaster, Jesus understood that the weak and dispossessed often experience God in a different way — as a dispenser of grace, a source of comfort, a redeemer. They see the world, and God, through a different prism than do the powerful and the proud. The lowly in the world offer a corrective to the spiritual astigmatisms that develop among the rest of us.

It’s easy for us to look back 20 centuries and see how religious authorities were too severe and unforgiving in how they treated the outcasts of their time. The wisest question those of us who are Christians could ask ourselves isn’t why we are so much more humane and enlightened than they were; rather, it is to ask ourselves who the modern outcasts are and whether we’re mistreating them. Who are the tax collectors of our era, the people we despise but whom Jesus would welcome, those around whom are we determined to build a “dividing wall of hostility,” to use the imagery of the Apostle Paul?

“How Christians, including me, responded to the AIDS crisis in the ’80s haunts me,” my longtime friend Scott Dudley, senior pastor of Bellevue Presbyterian Church in Bellevue, Wash., recently told me. “Had we, like the first Christians, cared first and cared most for modern day ‘plague’ victims, I think we’d be in a whole different conversation with the L.G.B.T.Q. community. We may still have significant differences of opinion. However, I believe the dialogue would be one of more mutual respect, and I believe the L.G.B.T.Q. community would feel less afraid of the wounds Christians can inflict.” But even if the conversation were not different, as Scott knows, caring first and caring most for those victims of a plague would have been the right thing to do.

No society and no religious faith can live without moral rules. Jesus wasn’t an antinomian, one who believes that Christians, because they are saved by grace, are not bound to religious laws. But he understood that what ultimately changes people’s lives are relationships rather than rule books, mercy rather than moral demands.

Jesus’ teachings are so challenging, so distinct from normal human reactions and behaviors, that we constantly have to renew our commitment to them. Every generation of Christians need to think through how his example applies to the times in which they live. We need our sensibilities to align more with his. Otherwise, we drift into self-righteousness and legalism, even to the point that we corrupt the very institution, the church, which was created to worship him and to love others.

The lesson from Jesus’ life and ministry is that understanding people’s stories and struggles requires much more time and effort than condemning them, but it is vastly more rewarding. And the lesson of Christmas and the incarnation, at least for those of us of the Christian faith, is that all of us were once outcasts, broken yet loved, and worth reaching out to and redeeming.

If God did that for us, why do we find it so hard to do it for each other?

The New York Times

Τι σημαίνει για την Ελλάδα το Brexit;

Από
anixneuseis
-
0
του Παντελή Σαββίδη
Η μέρα δεν προσφέρεται για αρνητικά σχόλια γι αυτό θα περιοριστούμε στα απολύτως αναγκαία:
1.-Επήλθε συμφωνία για το Brexit. Η συμφωνία επήλθε αφού αντικαταστάθηκε ο Γάλλος Μπαρνιέ από επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας της Ε.Ε. από την Ούρσουλα φον ντε Λάινεν. Ήρθη, έτσι το πρόβλημα με τα δικαιώματα των Γάλλων αλιέων με υποχώρηση της Ε.Ε. Αν αυτό δεν είναι, ακόμη, ένα χαστούκι της Γερμανίας προς τη Γαλλία τι είναι;
Υπενθυμίζω πως ο Μακρόν μόλις ανέλαβε την προεδρία διατύπωσε την ιδέα μιας μεσογειακής πολιτικής την οποία απέρριψε η Μέρκελ. Και τώρα τελευταία με αφορμή την όξυνση στη Λιβύη η Γαλλία επιδίωξε και πάλι να αναλάβει την πρωτοβουλία για μια σύγκλιση μεσογειακών χωρών. Και αυτή απερρίφθη απο τη Γερμανία.
2.-Η Βρετανία εκτός Ε.Ε. είναι μια θετική εξέλιξη για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, αν υποθέσουμε πως υπάρχει τέτοια εξωτερική πολιτική. (Δυστυχώς, δεν υπάρχει. βλέποντας και κάνοντας, αυτό είναι το διαχρονικό δόγμα της Αθήνας. Αλλά αυτό δεν είναι εξωτερική πολιτική. Παπατζιλίκι είναι, μέρες που διάγουμε).
3.-Η Βρετανία ήλεγχε όλα τα κέντρα διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. Και με τη δυνατότητα αυτή επηρέαζε την πολιτική της Ένωσης. Ο βρετανικός φιλοτουρκισμός είναι ακραίος. Το ίδιο ακραία (αλλά αρνητικά) προσεγγίζει την Ελλάδα. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η έξοδος της Βρετανίας θα απενεργοποιήσει και τα κέντρα που επηρέαζε.
4.-Πριν λίγες ημέρες έγραψα ένα κείμενο στο οποίο περιέγραφα τον ύπουλο τρόπο με τον οποίο το Λονδίνο υπονόμευε και υπονομεύει την Ελλάδα. Το κείμενο επιβεβαιώθηκε από κέντρα που είναι σε θέση να γνωρίζουν. Μάλιστα θεωρήθηκε ήπιο.
5.-Θα μπορούσα σήμερα να προσθέσω: Είναι βρετανική στρατηγική επιλογή η στρατηγική σχέση με την Τουρκία.
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ΗΒ; Η Ρωσία και δευτερευόντως η Κίνα.
Ποιος εμποδίζει ή υπόσχεται να εμποδίσει τη Ρωσία; Η Τουρκία
Ποια μεγάλη οικονομία μπορεί να βοηθήσει το δόγμα ”Global Britain” μετά το BREXIT; Η Τουρκία, η οποία μάλιστα αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο εισαγωγέα βρετανικών προϊόντων στη Μ. Ανατολή. Επιπλέον, το εμπορικό ισοζύγιο των δύο χωρών είναι θετικό υπέρ της Τουρκίας.
6.-Πώς βλέπει το ΗΒ την Ελλάδα; Ως ”πελατάκι” ασφαλείας και ”σιγουράκι”. Σου λέει, ”’οτι και να κάνεις σε εμένα θα έρθεις εντός ΝΑΤΟ και δυτικού συστήματος ασφαλείας για προστασία. Οπότε σε έχω πελάτη”.
7.-Ακόμα και με φανερά φιλοτουρκική και ανθελληνική πολιτική (συναισθηματικοί όροι αλλά εκφράζουν την πραγματικότητα) πιέζουν και προωθούν για τη νέα φρεγάτα τ. ”Τ-31”. Επίσης η συνεργασία μας στο στρατιωτικό τομέα, με βρετανική ευθύνη είναι η άκρως απαραίτητη. Όταν θέλουν κάτι οι Βρετανοί (βλέπε Σούδα), μόνο τότε τους ”κόπτει”. Περιορίζονται σε φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες (βλέπε πτήσεις ακροβατικού σμήνους ”Red Arrows” στον Αττικό ουρανό, διέλευση και επίδειξη Σημαίας στις ελληνικές θάλασσες του νέου αεροπλανοφόρου ”Queen Elisabeth” το καλοκαίρι 2021 και μέχρι εκεί).
8.-Άκρως αρνητική για τα ελληνικά συμφέροντα είναι και η διαχρονική γερμανική εξωτερική πολιτική. Που θεωρεί πυλώνα της την Τουρκία.
9.-Δεν μας φταίει όμως κανείς. Όταν έχεις ένα πολιτικό σύστημα με εγγεγραμμένο στο πολιτικό DNA του την υποτέλεια και πολιτικούς κάτω του μετρίου (Γεννηματά, Τσίπρας, Μητσοτάκης) οι οποίοι βολεύθηκαν και με το Casus Belli της Τουρκίας (δεν κάνουμε τίποτε για να αποφύγουμε τον πόλεμο, ισχυρισμός τον οποίο αναπαράγει και ένα μέρος της κοινωνίας) τότε το αποτέλεσμα είναι ο συνεχής διεθνής διασυρμός. Και η προσπάθεια ενός σαθρού κατεστημένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
10.-Αν δεν διαμορφώσουμε πολιτική δεν θα σερνόμαστε, απλώς, ως έθνος και ως κρατική οντότητα. Θα χάσουμε πολλά από αυτά που δικαιούμαστε. Το διεθνές δόγμα είναι “ο καθένας έχει ό,τι μπορεί να κρατήσει”.
11.-Μια ομάδα ανθρώπων που κάνει μια προσπάθεια γύρω από τη διαδικτυακή τηλεόραση “Anixnefseis web tv” θα αναδείξει αυτό που τα κυρίαρχα μέσα δεν βρίσκουν χρόνο να το κάνουν. Ποια ελληνική πολιτική θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Όποιος ενδιαφέρεται ας παρακολουθήσει την προσπάθεια.

Το Δυτικό, Ρωσικό και Κινεζικό μοντέλο διεθνών σχέσεων

Από
anixneuseis
-
0

από

 Ευάγγελος Κοροβίνης

Α. Η βεστφαλιανή διεθνής τάξη και η διάβρωση της

Οι βάσεις των σύγχρονων διεθνών σχέσεων τέθηκαν με τη συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648.Με τη συνθήκη αυτή τα έθνη-κράτη αναγορεύονται σε προνομιακούς παράγοντες των διεθνών σχέσεων. Ο συμπαγής εκκλησιαστικός οργανισμός του καθολικισμού και η χαλαρή εξουσία του αυτοκράτορα, που προΐσταντο ενός κόσμου κατακερματισμένου σε ανίσχυρα κράτη και φέουδα, δίνει τη θέση του σε έναν αστερισμό ισότιμων και κυρίαρχων εθνών-κρατών.

Στα πλαίσια του νομικού πολιτισμού της νεωτερικότητας φορέας της κυριαρχίας, της ύπατης αρχής λήψης αποφάσεων και διατήρησης της τάξης, είναι το έθνος ενσαρκωμένο στο οργανωμένο κράτος. Ο λαός μέσω του κοινωνικού συμβολαίου εμπιστεύεται το δικαίωμα λήψης αποφάσεων στο κράτος. Οι αποφάσεις αυτές νομιμοποιούνται δια των εκλογών.

Στην πράξη η ισοτιμία μεταξύ των εθνών-κρατών, στην οποία αναφερθήκαμε, περιορίσθηκε τον δέκατο ένατο αιώνα στο κλάμπ των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο αφορούσε σε δύο μόνον κράτη, την Αμερική και την Σοβιετική  Ένωση. Παρά τον περιορισμένο αριθμό των πραγματικά ισότιμων κρατών, αυτή καθεαυτή η ύπαρξη των υποτελών εθνών-κρατών δεν τέθηκε υπο αμφισβήτηση παρά μόνον πρόσφατα.

Τα υποτελή έθνη-κράτη άρχισαν να αποσαρθρώνονται και να χάνουν πλήρως την κυριαρχία επί των εδαφών τους μόνο με τη έλευση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της αμερικάνικης μεταψυχροπολεμικής μονοκρατορίας. Οι πολυεθνικές εταιρείες, ολοένα και πιο ισχυρές και διεισδυτικές, απλώνουν τις δραστηριότητες τους σε πάμπολλα έθνη-κράτη, διεθνοποιούν τις αλυσίδες παραγωγής και καταργούν κρατικές μορφές ελέγχου της διαδικασίας συσσώρευσης κεφαλαίου. Οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, εξ άλλου, αναπτύσσουν διηπειρωτικά κυκλώματα επενδύσεων και κερδοσκοπίας, χωρίς να υπόκεινται σε οποιαδήποτε κρατική ρύθμιση.

Η διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας δεν αφορά όμως μόνον την οικονομία. Με τις διάφορες «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» αρχίζοντας από το χώρο της πρώην  Γιουγκοσλαβίας, την διάδοση των πολυποίκιλων Μ.Κ.Ο και την μετατροπή των συνόρων σε «πορώδη» απέναντι στις μεταναστευτικές ροές, η εθνική κυριαρχία μειώνεται ολοένα και περισσότερο.

Β. Η ασυνεπής στάση της Ρωσίας

Η αμερικανική μονοκρατορία δεν διήρκησε επί πολύ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 αρχίζουν να αναδύονται ισχυροί ανταγωνιστές, η Ρωσία και η Κίνα. Από το 2008 μάλιστα η ίδια η παγκοσμιοποίηση μπαίνει σε κρίση.

Στα πλαίσια αυτά η Ρωσία άρχισε να εγκαλεί τις Η.Π.Α., ότι είναι υπεύθυνες για την διάβρωση και απαξίωση της βεστφαλιανής αρχής της εθνικής κυριαρχίας. Σύμφωνα με αυτήν την αρχή, όπως ειπώθηκε παραπάνω, φορέας της εθνικής κυριαρχίας είναι το κράτος. Η Αμερική παραβιάζει αυτήν την αρχή, κατά την Ρωσία, εντοπίζοντας την κυριαρχία στον πληθυσμό που κατοικεί σε μιαν επικράτεια ή σε μια επαρχία της.

Με βάση την αμερικανική ερμηνεία της έννοιας της κυριαρχίας έγινε η απόσχιση του Κοσσόβου από την Σερβία, χωρίς την συναίνεση της τελευταίας. Απαράδεκτη υπήρξε για την Ρωσία και η προσπάθεια στρατιωτικής  επέμβασης της Δύσης  στη Συρία, γιατί επιχειρήθηκε χωρίς την σύμφωνη  γνώμη της συριακής κυβέρνησης,

Θα πρέπει να σημειωθεί όμως ότι η ίδια η Ρωσία υπονόμευσε την, κατά τα άλλα, ορθή θέση της περί εθνικής κυριαρχίας, βοηθώντας στην ανεξαρτητοποίηση της Οσσετίας και Αμπχαζίας από την Γεωργία και προωθώντας την προσάρτηση της Κριμαίας στον ρωσικό κορμό, χωρίς την συναίνεση της Γεωργίας και Ουκρανίας αντίστοιχα.Οι κινήσεις αυτές της Ρωσίας έχουν,βέβαια,αμυντικό χαρακτήρα.Απαντούν στη διάθεση περικύκλωσης της από το αντίπαλο στρατόπεδο.Παραμένουν όμως νομικά αστήρικτες.

Φαίνεται,εν πάσει περιπτώσει, ότι η Ρωσία χρησιμοποιεί δυό μέτρα και δυό σταθμά. Για την ίδια και για τις χώρες εκτός των συνόρων της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης υπερασπίζεται την παραδοσιακή  βεστφαλιανή αρχή της εθνικής κυριαρχίας. Για τις χώρες όμως που ανήκουν στο «εγγύς εξωτερικό», που βρίσκονταν δηλαδή παλιότερα εντός των συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης,  υιοθετεί πλήρως το νομικό οπλοστάσιο των αντιπάλων της.

Το κάλεσμα της Ρωσίας για επιστροφή στο παραδοσιακό βεστφαλιανό μοντέλο των διεθνών σχέσεων, αν ήταν συνεπές, θα στήριζε σαφώς τη διεθνή νομιμότητα. Αν έπαυε πράγματι να είναι φορέας της εθνικής κυριαρχίας το κράτος, τότε κάθε Μεγάλη Δύναμη θα μπορούσε, χειραγωγώντας τον λαό ενός ανίσχυρου κράτους ή επικαλούμενη την ανάγκη προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων του, να επεμβαίνει νόμιμα στις εσωτερικές υποθέσεις του αδύναμου κράτους. Θα παραβιάζονταν έτσι χωρίς κανένα πρόσχημα η κυριότερη αρχή της συνθήκης της Βεστφαλίας, αυτή της μη ανάμειξης στα εσωτερικά των κυριάρχων κρατών.

Γ. Τα όρια των κινεζικών μεταβεστφαλιανών αναζητήσεων 

Η Κίνα φαίνεται να αποδέχεται καταρχήν το παραδοσιακό βεστφαλιανό μοντέλο διεθνών σχέσεων, τονίζοντας όμως ιδιαίτερα την αρχή της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις των κυριάρχων κρατών. Επιδιώκει επιπλέον την οικοδόμηση αμοιβαία επωφελών σχέσεων μεταξύ των κρατών και την ειρηνική τους συνύπαρξη.

Και οι δυο αντιλήψεις περί εθνικής κυριαρχίας, η δυτική και η κινεζική, γεννήθηκαν ως αντίδραση στο χάος και τον τριακονταετή πόλεμο στην περίπτωση της Δύσης και σε ανάλογα φαινόμενα της περιόδου «των αντιμαχόμενων κρατών» στην περίπτωση της Κίνας. Στην Δύση η ύπαρξη ισχυρής αριστοκρατίας και ο κατακερματισμός σε πολλά έθνη-κράτη δεν επέτρεψαν μιαν απόλυτη κυριαρχία του μονάρχη. Στην Ανατολή η γρήγορη ανάδυση ενός ενιαίου κράτους και μιας αξιοκρατικά (κατόπιν γραπτών εξετάσεων) επιλεγμένης γραφειοκρατίας, περιόρισαν δραστικά τα προνόμια της αριστοκρατίας και προσέδωσαν απόλυτη κυριαρχία στον αυτοκρατορικό θρόνο. Στη Δύση επιπλέον, ο πολιτικός κατακερματισμός οδήγησε σε διαρκή ανταγωνισμό, που κατέληγε κατά καιρούς σε πόλεμο. Το μόνο ανάχωμα στους πολέμους ήταν η επίτευξη της ισορροπίας δυνάμεων. Στην Ανατολή μετά τη διαμόρφωση ενιαίου κράτους δεν ετίθετο θέμα πολέμων. Το ζητούμενο ήταν η ειρηνική απλώς διαδοχή της μιας δυναστείας από την άλλη.

Θα πρέπει να τονισθεί ότι η Κίνα ακόμη και στο απόγειο της δύναμης της δεν επιδόθηκε σε κατακτήσεις. Αρκέσθηκε απλώς να επιβάλλει καθεστώς υποτέλειας σε κάποιους από τους γείτονες της. Παρά την απόλυτη κυριαρχία του αυτοκράτορα στα κινεζικά εδάφη, η Κίνα δεν αναμείχθηκε στις εσωτερικές υποθέσεις των γειτόνων της, ενώ προσπάθησε να αναπτύξει σχέσεις αμοιβαία επωφελείς μαζί τους.

Μένοντας πιστή στο μοντέλο διεθνών σχέσεων που σκιαγραφήθηκε παραπάνω, η Κίνα σήμερα θεωρεί ότι υποκείμενο των διεθνών σχέσεων είναι ο ίδιος ο πλανήτης, ο κόσμος στο σύνολο του. Κανένα κράτος και κανένας πολιτισμός δεν θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί ως εχθρική πραγματικότητα. Όλα τα έθνη έχουν θέση «κάτω από τον Ουρανό». Για τους Κινέζους με την άνοδο της Δύσης ο κόσμος έχασε τον ιερό του χαρακτήρα και αντιμετωπίσθηκε ως ένα απλό αντικείμενο προς κατάκτηση. Η Δύση διαίρεσε τον κόσμο σε πολιτισμένο κέντρο και απολίτιστη και γι’ αυτό αλώσιμη περιφέρεια.

Πως μπορεί να σχολιασθεί αυτό το μεταβεστφαλιανό μοντέλο διεθνών σχέσεων που ασπάζεται η σύγχρονη Κίνα; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι ειρηνικό στις προθέσεις του και ότι αποσκοπεί στο αμοιβαίο όφελος, όπως δείχνει και η πρωτοβουλία που έχει αναλάβει η Κίνα για ένα «νέο δρόμο του μεταξιού». Είναι σαφές όμως, ότι αποθεώνει το όλον έναντι των μερών και κατά τούτο είναι κολεκτιβιστικό.

Υπάρχει άραγε διέξοδος μεταξύ του ασιατικού κολεκτιβισμού και της φίλαυτης και ανταγωνιστικής «ατομικότητας» των ανεξάρτητων και κυρίαρχων βεστφαλιανών εθνών-κρατών;

Το μόνο εναλλακτικό παράδειγμα ιστορικής μορφής οικουμένης που ξεπέρασε την μονομέρεια, τόσο του κολεκτιβισμού όσο και του ατομοκεντρισμού, ήταν η βυζαντινή οικουμένη. Το Βυζάντιο υπήρξε ένα δίκτυο αυτόνομων πόλεων που, σε αντίθεση με τις αρχαιοελληνικές πόλεις-κράτη, δεν πολεμούσαν πια μεταξύ τους και δεν κυκλοφορούσαν το δικό τους νόμισμα, διατηρώντας όμως όλες τις άλλες εσωτερικές ελευθερίες τους.

Η Βυζαντινή οικουμένη-κράτος δεν ήταν βέβαια παγκόσμιο σύστημα. Δούλεψε όμως για χίλια χρόνια. Αυτό καταδεικνύει ότι το συμπολιτειακό μοντέλο οικουμένης δεν είναι ουτοπία.

Πηγές

Τα δύο τέρατα και η αριστερά. Του Θεόδωρου Ι . Ζιάκα. Εκδόσεις Αρμός, 2019.

The uses of sovereignity in 21st century Russian foreign policy. Deyermond, R.M.Europe Asia Studies. 2016. 

<Westphalian> meets<Eastphalian> sovereignity. China in a globalized world. Andrew Coleman and Jackson Nyamuya Maogoto. Asian Journal of international law, 2013.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Street urchins”, 1857) είναι έργο του, αμερικανού, David Gilmour Blythe.

antifono.gr

Μάχη επιβίωσης δίνει ξανά ο Νετανιάχου

Από
anixneuseis
-
0

Μετά την κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού, το Ισραήλ βαίνει ξανά προς εκλογές τον ερχόμενο Μάρτιο. Προηγουμένως, στη δίκη Νετανιάχου για διαφθορά θα ξεκινήσει η εξέταση των μαρτύρων. Θα καταφέρει να τη γλιτώσει;

    
Jerusalem | Antiregierungsproteste

Για τέταρτη φορά μέσα σε δύο χρόνια οι Ισραηλινοί θα προσέλθουν στις κάλπες στις 23 Μαρτίου για να εκλέξουν, εν μέσω πανδημίας, νέο κοινοβούλιο. «Ο ορισμός του παραλογισμού είναι να επαναλαμβάνεις συνεχώς το ίδιο, αναμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα», λέει μια ρήση που αποδίδεται στον διάσημο Άλμπερτ Αϊνστάιν και που ακούγεται ολοένα και συχνότερα στο Ισραήλ για να περιγράψει το πολιτικό χάος και τις συνεχείς εκλογικές διαδικασίες.

Τρεις φορές μέχρι σήμερα ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου απέτυχε να σχηματίσει μετεκλογικά τη κυβέρνηση συνασπισμού που επιθυμούσε. Οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν ότι η έκβαση στις εκλογές του Μαρτίου θα είναι λίγο πολύ η ίδια όπως και στις προηγούμενες αναμετρήσεις.

Επισήμως ο λόγος για τη διάλυση της κυβέρνησης Νετανιάχου, η οποία ανέλαβε καθήκοντα μόλις τον περασμένο Μάιο, ήταν η διαφωνία του Λικούντ και του κεντροδεξιού Μπλε Λευκού για τον προϋπολογισμό. Όμως τα πραγματικά αίτια είναι βαθύτερα. Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης Τζόναθαν Ράινχολντ εκτιμά ότι η διάλυση της κυβέρνησης συνασπισμού οφείλεται στη δίκη κατά του πρωθυπουργού για διαφθορά και τους φόβους του για ενδεχόμενη καταδίκη: «Ο πραγματικός λόγος είναι ότι ο Νετανιάχου θέλει πάση θυσία να αποφύγει μια ποινή φυλάκισης». Αρκετοί βουλευτές του συγκυβερνώντος Μπλε Λευκού απέρριψαν τα σχέδια του πρωθυπουργού να περιορίσει σημαντικά τις εξουσίες του υπουργού Δικαιοσύνης, ο οποίος προέρχεται από το κόμμα τους.

Χωρίς σύμμαχο στο Λευκό Οίκο

Κερδισμένος ο Νετανιάχου από το γρήγορο ξεκίνημα των εμβολιασμώνΚερδισμένος ο Νετανιάχου από το γρήγορο ξεκίνημα των εμβολιασμών

Επικριτές του Νετανιάχου τον κατηγορούν ότι επιθυμεί διακαώς τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνασπισμού συντηρητικών και θρησκευτικών πολιτικών δυνάμεων, η οποία να ψηφίσει στο κοινοβούλιο νόμους που θα του επιτρέψουν να αποφύγει μια καταδίκη. Ο πολιτικός επιστήμονας Τζόναθαν Ράινχολντ θεωρεί ωστόσο πολύ περιορισμένες τις πιθανότητες πραγματοποίησης αυτών των σχεδίων, μιας και βάσει των δημοσκοπήσεων δεν διασφαλίζονται τα απαραίτητα ποσοστά. Ειδικοί δεν αποκλείουν νέο πολιτικό αδιέξοδο στις εκλογές του Μαρτίου που θα οδηγήσει τη χώρα νομοτελειακά και σε πέμπτη εκλογική διαδικασία το καλοκαίρι του 2021.

Ο ισραηλινός πολιτικός επιστήμονας θεωρεί ότι ένα ακόμα πρόβλημα για τον πρωθυπουργό Νετανιάχου είναι ότι «σύντομα δεν θα έχει πια έναν υποστηρικτή στο Λευκό Οίκο». Στις τελευταίες ισραηλινές εκλογές, ο πρόεδρος Τραμπ πήρε ξεκάθαρα το μέρος του ισραηλινού προέδρου και εκτός αυτού διαμεσολάβησε για να υπογραφεί η συμφωνία συμφιλίωσης του Ισραήλ με τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Σουδάν και το Μαρόκο.

Ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν θεωρείται επικριτής της ισραηλινής εποικιστικής πολιτικής, την οποία στήριξε χωρίς περιστροφές ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Εκτός αυτού το Ισραήλ ανησυχεί μήπως ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου ακολουθήσει πολιτική ειρήνευσης έναντι της Τεχεράνης. Ο πρωθυπουργός Νετανιάχου ανήκει στους σημαντικότερους αντιπάλους της διεθνούς συμφωνίας για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και προειδοποιεί εδώ και πολλά χρόνια για τον κίνδυνο που απορρέει και για την ύπαρξη του Ισραήλ. Ο Τζόναθαν Ράινχολντ εκτιμά ότι σε περίπτωση που ο Τζο Μπάιντεν συγκρουστεί με τον ισραηλινό πρωθυπουργό στο ζήτημα του Ιράν ή της ισραηλινής εποικιστικής πολιτικής θα ενισχυθούν τα ποσοστά του Νετανιάχου στις εκλογές.

«Καλύτερος παίκτης» ο Νετανιάχου

Israelis müssen wieder wählenΟι αντίπαλοι του Νετανιάχου κρατούν τα καλύτερα χαρτιά

Κατά την εκτίμηση του ισραηλινού ειδικού η κρίση του κορωνοϊού ενδέχεται να εξελιχθεί απροσδόκητα σε άσο στο μανίκι του ισραηλινού πρωθυπουργού. Πρόσφατα η δημοτικότητα του αρχηγού του υπερσυντηρητικού κόμματος Τζαμίνα του Ναφτάλι Μπένετ ενισχύθηκε όταν παρουσίασε καινοτόμα σχέδια αντιμετώπισης της πανδημίας. Αν η κατάσταση στο Ισραήλ χειροτερεύσει, τότε ο κερδισμένος θα είναι ο πρόεδρος του Τζαμίνα. Από την άλλη πλευρά όμως ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου διασφάλισε ότι το Ισραήλ ήταν μια από τις πρώτες χώρες στην οποία ξεκίνησε ο εμβολιασμός κατά της πανδημίας, γεγονός που ενίσχυσε το κύρος του στην ισραηλινή κοινωνία. Μέχρι τις εκλογές την άνοιξη ωστόσο πολλά ενδέχεται να αλλάξουν. Και όπως λέει χαρακτηριστικά ο Τζόναθαν Ράινχολντ: «Οι αντίπαλοι του Νετανιάχου κρατούν ως συνήθως καλύτερα χαρτιά, αλλά εκείνος παραμένει ο καλύτερος παίκτης».

Σάρα Λέμελ, dpa

Eπιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Απίθανο η Ελλάδα να κερδίσει την κούρσα εξοπλισμών

Από
anixneuseis
-
0

Ο γερμανόφωνος Τύπος για την ελπίδα που φέρνει στις φετινές γιορτές το εμβόλιο κατά της πανδημίας, το νέο φιλόδοξο ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα και τα πολιτικά παιχνίδια του προέδρου Ερντογάν με την Αγία Σοφία.

    
default

Για τα δυσκολότερα Χριστούγεννα μεταπολεμικά έκανε πρόσφατα λόγο ο τοπικός πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας Άρμιν Λάσετ, σχολιάζει στο πρωτοσέλιδο της η Frankfurter Allgemeine Zeitung με τίτλο «Καλή δυνάμη». Η εφημερίδα σημειώνει: «Την ίδια στιγμή όμως φέτος τα Χριστούγεννα είναι διάχυτη σε ολόκληρη τη χώρα η ελπίδα ότι όσο κι αν καθυστερήσει ο εμβολιασμός θα αισθανθούμε και πάλι ασφαλείς. Το πότε δε το γνωρίζει κανείς. Αυτό που μας μένει είναι ιστορίες, οι οποίες μας στηρίζουν ψυχικά χωρίς να δίνουν ψεύτικες υποσχέσεις. Όπως εκείνη για αυτούς τους δύο ανθρώπους που δεν ήταν πουθενά ευπρόσδεκτοι άλλα έδωσαν τη ζωή σε ένα παιδί. Μέσα στη βαθιά νύχτα τους τύλιξε ένα φως».

Ελληνική υπεροπλία στον αέρα

Τετραπλάσιες οι τουρκικές από τις ελληνικές αμυντικές δαπάνες το 2021Τετραπλάσιες οι τουρκικές από τις ελληνικές αμυντικές δαπάνες το 2021

«Η Αθήνα αγοράζει νέα μαχητικά για πολλά δισεκατομμύρια. Στην κούρσα των εξοπλισμών με την Τουρκία, η Ελλάδα αποκτά ένα προβάδισμα», γράφει η Handelsblatt σε ανταπόκρισή της από την Αθήνα με τίτλο: «Πολεμικά πλοία και μαχητικά: Έτσι η Ελλάδα εξοπλίζεται κατά της Τουρκίας». Η γερμανική εφημερίδα σημειώνει: «Στο ερώτημα γιατί η χώρα που είναι ακόμα λαβωμένη από την οικονομική κρίση δαπανά τόσα χρήματα για εξοπλισμούς ο έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης απαντά: “Γιατί γείτονάς μας είναι η Τουρκία και όχι η Δανία”. Με την αγορά των νέων μαχητικών, η Ελλάδα αποκτά το πάνω χέρι στον αέρα έναντι της Τουρκίας. Πριν λίγα μόνο χρόνια η κατάσταση ήταν διαφορετική. Παραγγέλνοντας 100 F-35 η Άγκυρα ήθελε να διασφαλίσει την υπεροπλία της πάνω από το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Το καλοκαίρι του 2019, οι ΗΠΑ ακύρωσαν την παραγγελία τιμωρώντας την Τουρκία για την αγορά των ρωσικών S-400. Τραγική ειρωνεία: Τα πρώτα έξι F-35 που προορίζονταν για την Τουρκία θα παραδοθούν ενδεχομένως στην Ελλάδα. Από τότε που ο πρόεδρος Τραμπ επέβαλλε και άλλες κυρώσεις τέθηκαν εν αμφιβόλω και άλλα εξοπλιστικά προγράμματα όπως ενδεχομένως ο εκσυγχρονισμός των τουρκικών F-16. Είναι ωστόσο απίθανο η Ελλάδα να κερδίσει την κούρσα των εξοπλισμών ενάντια στην Τουρκία. Η γειτονική χώρα έχει οκταπλάσιο πληθυσμό, το τετραπλάσιο ΑΕΠ και οι αμυντικές της δαπάνες θα είναι το 2021 τετραπλάσιες από τις ελληνικές. Στον αέρα όμως η Τουρκία μειονεκτεί. Διαθέτει 207 μαχητικά έναντι 189 ελληνικών, αλλά η Ελλάδα θα αναπληρώσει το χαμένο έδαφος μέσα στα επόμενα τρία χρόνια χάρη στην παραλαβή των γαλλικών Rafale και των F-35».

NZZ: «Το τοξικό παιχνίδι του Ερντογάν με την Αγία Σοφία»

Η Αγία Σοφία θα μπορούσε να λειτουργεί ως τέμενος, εκκλησία και μουσείοΗ Αγία Σοφία θα μπορούσε να λειτουργεί ως τέμενος, εκκλησία και μουσείο

Η Neue Zürcher Zeitung φιλοξενεί σχόλιο για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος με τίτλο «Το τοξικό παιχνίδι του Ερντογάν με την Αγία Σοφία». Γράφει η ελβετική εφημερίδα: «Σε μια πραγματικά φιλελεύθερη Τουρκία η Κωνσταντινούπολη θα μπορούσε να είναι το σημείο συνάντησης Ισλάμ και Χριστιανισμού. Και η Αγία Σοφία ένα φόρουμ διαθρησκευτικού διαλόγου καθώς και η απόδειξη ότι σε ένα κοσμικό κράτος είναι εφικτή η συνύπαρξη θρησκείας και κοσμικότητας. Η Αγία Σοφία θα μπορούσε να λειτουργεί ως τέμενος τις Παρασκευές, ως εκκλησία τις Κυριακές και ως μουσείο τις καθημερινές. Αντ΄ αυτού o πρόεδρος Ερντογάν παραποιώντας την ιστορία δεν ενισχύει μόνο ισλαμιστικές τάσεις, αλλά επιδιώκει την αναζωπύρωση των διενέξεων μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων στα Βαλκάνια. Ποια θα είναι η επόμενη κίνηση του τούρκου προέδρου; Η επιστροφή στο αραβικό αλφάβητο ή της παραδοσιακής τουρκικής ενδυμασίας που κατήργησε ο Κεμάλ; Ή μήπως προσπαθήσει να νεκραναστήσει το οθωμανικό κράτος; Πολλά συνηγορούν στο τελευταίο. Αρκεί να δούμε τις ανησυχητικές εξελίξεις στην τουρκική εξωτερική πολιτική, τις στρατιωτικές παρεμβάσεις στην Εγγύς Ανατολή, τις επιθετικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και τη στρατιωτική στήριξη του Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο με την Αρμενία».

Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

2021, η χρονιά των γυναικών

Από
anixneuseis
-
0

Στην Τουρκία, το drone, ο νέος εθνικός ήρωας

Από
anixneuseis
-
0

Του Jérémie Berlioux, ανταποκριτή στην Κωνσταντινούπολη της Libération, 22-12-2020

Μετάφραση και επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Ένα τούρκικο drone Bayraktar TB2 στις 16 Δεκεμβρίου 2019 στη στρατιωτική αεροπορική βάση Gecitkale στην αυτοαποκαλούμενη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου . Photo Birol Bebek. AFP

Πανταχού παρόντα στην κυβερνητική προπαγάνδα, τα drones έχουν γίνει το βασικό σύμβολο της εκτόξευσης της Τουρκίας και της αυξανόμενης ανεξαρτησίας της στη διεθνή σκηνή. Το νέο τουρκικό κόσμημα: το drone TB2. Φθηνό, αξιόπιστο και χρησιμοποιημένο από έναν έμπειρο στρατό, είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες για την επιτυχία της Άγκυρας.

Κάπου πάνω από την πρώτη γραμμή στον Νότιο Καύκασο το περασμένο φθινόπωρο, ένα drone  κινηματογραφεί τους Αρμένιους στρατιώτες που ξεφορτώνουν ένα φορτηγό. Ξαφνικά, μια έκρηξη εμφανίζεται στο κέντρο της οθόνης. Σώματα πετάγονται στον αέρα. Ο καπνός καταλαγιάζει, αποκαλύπτοντας χοντρικά δεκάδες πτώματα. Το βίντεο, που μεταδόθηκε χωρίς φιλτράρισμα από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, είναι μόνο ένα από τα δεκάδες παρόμοια γυρίσματα στο Ιράκ, τη Συρία, τον Καύκασο ή τη Λιβύη. Αυτές οι εικόνες μεταδίδονται μαζικά από την προπαγάνδα σε κάθε τουρκική στρατιωτική επιχείρηση. Το μήνυμα είναι αποτελεσματικό : η Τουρκία επέστρεψε και τα αεροσκάφη της είναι οι νέοι γενίτσαροί της.

Όλο και περισσότερο μιλιταριστική πολιτική

Ο πρόεδρος Ερντογάν δεν έκρυψε ποτέ την πρόθεσή του να κάνει τη χώρα του μια παγκόσμια δύναμη και να επιστρέψει στους Τούρκους την υπερηφάνειά τους (υπονομευμένη από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σύμφωνα με τον ίδιο). «Εκείνοι που είναι συνηθισμένοι να μας μιλούν σε υψηλούς τόνους τώρα διαπραγματεύονται μαζί μας ως ίσοι προς ίσους, […] έχουμε αποτρέψει εντελώς τις πολιτικές τους να μας υποβάλουν σε αποφάσεις που λήφθηκαν χωρίς εμάς για όλα τα περιφερειακά και παγκόσμια θέματα», δήλωσε στις αρχές Οκτωβρίου. Τα Drones διαδραματίζουν έναν κεντρικό ρόλο σε αυτήν την ολοένα και πιο μιλιταριστική εξωτερική πολιτική, ειδικά από το 2016.

«Η Τουρκία προσβλέπει στα μη επανδρωμένα στρατιωτικά συστήματα και στον ρομποτικό πόλεμο, κάτι περισσότερο από έναν εκσυγχρονισμό των εξοπλισμών της. Αυτή είναι μια ευκαιρία να βρεθεί στην πρωτοπορία  της επόμενης γεωπολιτικής μοιρασιάς», δήλωσε ο Can Kasapoglu, εμπειρογνώμονας αμυντικών θεμάτων για το think tank Edam της Κωνσταντινούπολης. Αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποκτήσει αεροσκάφη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ στη δεκαετία του 2000, η ​​Τουρκία έχει επενδύσει σημαντικά σε αυτόν τον τομέα. Από αυτή την προσπάθεια γεννήθηκε το 2015 το TB2, που παράγεται από την εταιρεία Bayraktar. Μπορεί να πετάει για 27 ώρες, να μεταφέρει 4 πυραύλους υψηλής ακρίβειας και δεν κοστίζει παρά  ένα κλάσμα του κόστους ενός αμερικανικού drone.

Επίδειξη δύναμης

Στα βουνά της νοτιοανατολικής Τουρκίας και στο βόρειο Ιράκ έδειξαν την αποτελεσματικότητά τους τα οπλισμένα drones made in Türkiye. Αναπτυγμένα μετά το 2015, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για την από τότε αποδυνάμωση των Κούρδων ανταρτών του ΡΚΚ. «Από την άφιξη των drone, οι μαχητές δεν είναι πουθενά ασφαλείς. Δεν μπορούν πλέον να κινούνται όπως θέλουν. Το TB2 προκαλεί αιμορραγία στο PKK πιο γρήγορα από ό, τι πριν από τριάντα χρόνια πολέμου», εξηγεί ένας Ιρακινός Κούρδος δημοσιογράφος, που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος.

Αλλά, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2016 τα τουρκικά drones  κέρδισαν τη φήμη τους. Πρώτον, γεμίζοντας το κενό που δημιουργείται από τις εκκαθαρίσεις εντός της Πολεμικής Αεροπορίας. Στη συνέχεια, «το πρόγραμμα έχει αποκτήσει δυναμική με τις αποστολές της Συρίας», λέει ο Can Kasapoglu. Η χρήση τους συνέχισε να αυξάνεται μέχρι το Φεβρουάριο του 2020 και να δείχνει δύναμη στη βορειοδυτική Συρία, στην οποία ο τουρκικός στρατός αποδεκατίζει τα στρατεύματα του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ. Επισήμανση: τα τουρκικά drones κατάφεραν επίσης να καταστρέψουν ρωσικό αντιαεροπορικό υλικό. Ένα επίτευγμα που ανανεώθηκε στη Λιβύη και μετά στον Καύκασο όπου, συμμάχησε με κομάντο και μισθοφόρους, προκάλεσαν μια συντριπτική ήττα στις αρμενικές δυνάμεις. «Υπάρχει ένα τεχνολογικό χάσμα μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν που μοιάζει με την καταπολέμηση της πυρίτιδας με τόξα και βέλη», συνοψίζει ο Can Kasapoglu.

Μεγαλείο του έθνους

Στην καρδιά αυτής της επιτυχημένης ιστορίας, η προπαγάνδα υπογράμμισε τον Τούρκο Von Braun: Selçuk Bayraktar. Αυτόν τον μηχανικό, σχεδόν αγιοποιημένο «πατέρα των τουρκικών drones», που εγκατέλειψε το διδακτορικό του στο MIT στη Βοστώνη στις Ηνωμένες Πολιτείες για να δημιουργήσει το TB2 και στη διαδικασία αυτή παντρεύτηκε τη νεότερη κόρη του Ερντογάν. Ο Selçuk Bayraktar και τα drone του έχουν γίνει πρεσβευτές μιας πολιτικής που στοχεύει στην αύξηση του ενδιαφέροντος για τις νέες τεχνολογίες και την καινοτομία του πληθυσμού. Ένα ενδιαφέρον που πρέπει να αφιερωθεί πλήρως στο μεγαλείο του έθνους. Είναι επίσης το σκηνικό για μια ακμάζουσα αμυντική βιομηχανία που προωθείται ασμένως από τις αρχές. Οι πρωταγωνιστές της εξουσίας επαναλαμβάνουν με όλη τη δύναμη των πνευμόνων τους ότι στοχεύουν στην πλήρη ανεξαρτησία του τομέα έως το 2023, την εκατονταετία της τουρκικής Δημοκρατίας.

Η Άγκυρα ελπίζει ότι η ηχηρή επιτυχία των νέων όπλων της θα ενισχύσει τις εξαγωγές της. Πέρυσι, η Τουρκία πούλησε στρατιωτικό εξοπλισμό 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων (έναντι 56 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τις Ηνωμένες Πολιτείες το 2018 και 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη Γαλλία το 2019), συμπεριλαμβανομένων των drones στο Κατάρ και την Ουκρανία. Οι Φιλιππίνες, το Πακιστάν, η Ινδονησία και αρκετές αφρικανικές χώρες γοητεύονται από τις τουρκικές αρχές επίσης.

 

Η χρονιά που έδειξε την ανθεκτικότητα του αμερικανικού συστήματος

Από
anixneuseis
-
0

Ο Τραμπ έδωσε χάρη σε 4 μισθοφόρους της Blackwater, καταδικασμένους για σφαγή Ιρακινών

Από
anixneuseis
-
0

Ktenas

ByΧρήστος Γ. Κτενάς

Παραδοσιακά στις ΗΠΑ κάθε τέλος του χρόνου αλλά και ειδικά στο τέλος της θητείας του, ο Πρόεδρος της χώρας απονέμει χάρη σε κάποιους καταδικασμένους από το αμερικανικό ποινικό σύστημα. Ο Ντοναλντ Τραμπ δεν θα μπορούσε να μην ακολουθήσει την παράδοση, φροντίζοντας βέβαια πρώτα από όλους μια σειρά από συνεργάτες του που είχαν εμπλακεί στα διάφορα σκάνδαλα της θητείας του. Ανάμεσα τους βρίσκουμε και τον ομογενή Τζώρτζ Παπαδόπουλο, που είχε καταδικαστεί για ψευδή κατάθεση στο FBI. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως χάρη πήραν και 4 Αμερικανοί μισθοφόροι της διαβόητης εταιρίας «ιδιωτικής ασφαλείας» Blackwater, οι οποίοι ήταν οι πρωταγωνιστές της «σφαγής στην πλατεία Νισούρ» το 2007 στο Ιράκ.

Το συγκεκριμένο επεισόδιο έγινε στις 16 Σεπτεμβρίου του 2007 όταν μια αυτοκινητοπομπή της αμερικανικής πρεσβείας στη Βαγδάτη, διέσχιζε την πολυσύχναστη πλατεία Νισούρ της πόλης. Την πομπή πλησίασε ένα αυτοκίνητο και οι φρουροί της Blackwater που συνόδευαν την πομπή θεώρησαν πως αυτό αποτελούσε απειλή, οπότε ξεκίνησαν να πυροβολούν σκοτώνοντας τους επιβάτες αλλά και έναν ιρακινό αστυνομικό που είχε πλησιάσει, μάλλον για να μιλήσει με την οδηγό.

Το αποτέλεσμα ήταν να ακολουθήσει μια ολιγόλεπτη χαοτική ανταλλαγή πυρών με ιρακινούς αστυνομικούς και άλλους από τα γύρω κτήρια. Όταν το σκηνικό ξεκαθάρισε 14 ιρακινοί είχαν σκοτωθεί και τουλάχιστον 20 τραυματιστεί.

Το επεισόδιο όμως δεν έκλεισε εκεί. Αντίθετα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής της ιρακινής κοινωνίας, για την δράση των Αμερικανών μισθοφόρων (οι περισσότεροι απόστρατοι των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων) οι οποίοι δρούσαν ανεξέλεγκτα στη χώρα τους. Η ιρακινή κυβέρνηση απαγόρευσε την περαιτέρω λειτουργία της Blackwater, απαίτησε την παραδειγματική τιμωρία των στελεχών της, ζήτησε αποζημιώσεις, ενώ μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον των ΗΠΑ γίνονταν για μέρες σε όλο το Ιράκ αλλά και σε πολλές μουσουλμανικές χώρες.

Η αμερικανική αντίδραση ήταν επίσης κρίσιμη καθώς η πίεση της κοινής γνώμης, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς ήταν μεγάλη. Έτσι η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε νόμο που επέτρεπε την δικαστική δίωξη στις ΗΠΑ των Αμερικανών μισθοφόρων που δρουν σε άλλες χώρες, ενώ πολλές έρευνες για το συμβάν έγιναν από τον ΟΗΕ, τις αμερικανικές υπηρεσίες, το FBI όπως και από ανεξάρτητους παρατηρητές. Με τις περισσότερες από αυτές να περιγράφουν ένα αδικαιολόγητο όργιο χρήσης βίας από τους φρουρούς, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός κίνδυνος για τη ζωή τους.

Τελικά μετά από χρόνια δικών, 4 φρουροί της Blackwater, οι Paul Slough, Evan Liberty, Dustin Heard και Nick Slatten καταδικάστηκαν σε 30 χρόνια φυλακή (οι τρεις πρώτοι) και σε ισόβια (ο τελευταίος) για τη σφαγή. Και οι 4 ήταν πρώην στρατιωτικοί ενώ ένας ακόμη, ο Jeremy Ridgeway, αποδέχθηκε την ενοχή του και του επιβλήθηκε μια μικρή ποινή, καθώς δέχθηκε να καταθέσει κατά των πρώην συντρόφων του.

Η δράση της Blackwater (που πλέον έχει μετονομαστεί σε Academi) συνεχίζεται αλλά η απόφαση του Τραμπ για απονομή χάριτος δεν είναι καλό σημάδι.

Συνέχεια στο ptisidiastima.com

Le Covid-19 “est beaucoup plus grave que la grippe”, et a tué trois fois plus

Από
anixneuseis
-
0

Par Camille Gaubert
18.12.2020

Au printemps 2020, la mortalité dans les hôpitaux français liés au Covid-19 était le triple de celle de la grippe saisonnière de 2018-2019. Pourtant, il s’agissait de la pire saison de grippe depuis cinq ans.

Au printemps 2020 en France, le Covid-19 a plus tué trois fois plus que la grippe saisonnière de l’année passée, rapporte une étude de l’Inserm publiée dans le Lancet Respiratory Medicine. Les adolescents, bien que peu touchés dans l’ensemble, ont également été plus nombreux à décéder du Covid-19 que de la grippe, le principal facteur de risque étant le surpoids et l’obésité. Ces résultats soulignent l’importance de l’accès à un traitement et un vaccin contre le Covid-19.
Les épidémies de grippe et de Covid-19 sont deux maladies respiratoires ayant des modes de transmission similaires. “Cette étude est la plus importante à ce jour permettant de comparer les deux maladies et confirme que la Covid-19 est beaucoup plus grave que la grippe”, commente dans un communiqué la Pr Catherine Quantin du CHU de Dijon, et chercheuse à l’Inserm. Pour arriver à cette conclusion, les chercheurs ont compilé les données des hôpitaux français du printemps 2020 – du 1er mars au 30 avril – et les ont comparées avec celles de la grippe saisonnière du 1er décembre 2018 au 28 février 2019.
Liera aussi http://www.defenddemocracy.press/le-covid-19-est-beaucoup-plus-grave-que-la-grippe-et-a-tue-trois-fois-plus/

Comparison of the characteristics, morbidity, and mortality of COVID-19 and seasonal influenza: a nationwide, population-based retrospective cohort study

December 17, 2020
Background
To date, influenza epidemics have been considered suitable for use as a model for the COVID-19 epidemic, given that they are respiratory diseases with similar modes of transmission. However, data directly comparing the two diseases are scarce.
Methods
We did a nationwide retrospective cohort study using the French national administrative database (PMSI), which includes discharge summaries for all hospital admissions in France. All patients hospitalised for COVID-19 from March 1 to April 30, 2020, and all patients hospitalised for influenza between Dec 1, 2018, and Feb 28, 2019, were included. The diagnosis of COVID-19 (International Classification of Diseases [10th edition] codes U07.10, U07.11, U07.12, U07.14, or U07.15) or influenza (J09, J10, or J11) comprised primary, related, or associated diagnosis. Comparisons of risk factors, clinical characteristics, and outcomes between patients hospitalised for COVID-19 and influenza were done, with data also stratified by age group.
Findings
89 530 patients with COVID-19 and 45 819 patients with influenza were hospitalised in France during the respective study periods. The median age of patients was 68 years (IQR 52–82) for COVID-19 and 71 years (34–84) for influenza. Patients with COVID-19 were more frequently obese or overweight, and more frequently had diabetes, hypertension, and dyslipidaemia than patients with influenza, whereas those with influenza more frequently had heart failure, chronic respiratory disease, cirrhosis, and deficiency anaemia. Patients admitted to hospital with COVID-19 more frequently developed acute respiratory failure, pulmonary embolism, septic shock, or haemorrhagic stroke than patients with influenza, but less frequently developed myocardial infarction or atrial fibrillation. In-hospital mortality was higher in patients with COVID-19 than in patients with influenza (15 104 [16·9%] of 89 530 vs 2640 [5·8%] of 45 819), with a relative risk of death of 2·9 (95% CI 2·8–3·0) and an age-standardised mortality ratio of 2·82. Of the patients hospitalised, the proportion of paediatric patients (<18 years) was smaller for COVID-19 than for influenza (1227 [1·4%] vs 8942 [19·5%]), but a larger proportion of patients younger than 5 years needed intensive care support for COVID-19 than for influenza (14 [2·3%] of 613 vs 65 [0·9%] of 6973). In adolescents (11–17 years), the in-hospital mortality was ten-times higher for COVID-19 than for influenza (five [1·1% of 458 vs one [0·1%] of 804), and patients with COVID-19 were more frequently obese or overweight
Read more at https://www.thelancet.com/journals/lanres/article/PIIS2213-2600(20)30527-0/fulltext#seccestitle140

1...2,3572,3582,359...3,038Σελίδα 2,358 από 3,038