Αρχική Blog Σελίδα 2282

O Πούτιν Καλεί την Ευρώπη σε Ειλικρινή Εταιρική Συνεργασία παρά το παρελθόν Με άρθρο του σε γερμανική εφημερίδα

0

Zero Hedge, 23-6-21

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το ακόλουθο άρθρο του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας δημοσιεύθηκε  στη γερμανική εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit  στις 22 Ιουνίου,  80ή επέτειο από την έναρξη του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου.

Με ελεύθερη σκέψη, παρά το παρελθόν

Στις 22 Ιουνίου 1941, ακριβώς πριν από 80 χρόνια, οι Ναζί, έχοντας κατακτήσει σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη, επιτέθηκαν στην ΕΣΣΔ. Για τον σοβιετικό λαό ξεκίνησε ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος – ο πιο αιματηρός στην ιστορία της χώρας μας. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, το οικονομικό δυναμικό της χώρας και η πολιτιστική της περιουσία υπέστησαν σοβαρές ζημιές.

Είμαστε υπερήφανοι για το θάρρος και την αφοσίωση των ηρώων του Κόκκινου Στρατού και των εργατών στο εσωτερικό μέτωπο, που όχι μόνο υπερασπίστηκαν την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια της πατρίδας μας, αλλά έσωσαν επίσης την Ευρώπη και τον κόσμο από την υποδούλωση. Παρά τις προσπάθειες που γίνονται σήμερα να ξαναγράψουν τις σελίδες του παρελθόντος, η αλήθεια είναι ότι σοβιετικοί στρατιώτες ήρθαν στη Γερμανία όχι για να εκδικηθούν τους Γερμανούς, αλλά με μια ευγενή και μεγάλη αποστολή απελευθέρωσης. Θεωρούμε ιερή τη μνήμη των ηρώων που πολέμησαν κατά του ναζισμού. Θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη τους συμμάχους μας στον συνασπισμό κατά του Χίτλερ, τους συμμετέχοντες στο κίνημα της Αντίστασης και τους Γερμανούς αντιφασίστες που έφεραν την κοινή μας νίκη πιο κοντά.

Έχοντας ζήσει τη φρίκη του παγκόσμιου πολέμου, οι λαοί της Ευρώπης ήταν ωστόσο σε θέση να ξεπεράσουν την αποξένωση και να αποκαταστήσουν την αμοιβαία εμπιστοσύνη και σεβασμό. Επέλεξαν μια πορεία ενωτική προκειμένου να χαράξουν μια  γραμμή τέλους στις ευρωπαϊκές τραγωδίες του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα. Και θα ήθελα να τονίσω ότι η ιστορική συμφιλίωση του λαού μας με τους Γερμανούς που ζουν τόσο στην ανατολή όσο και στην δύση της σύγχρονης ενωμένης Γερμανίας διαδραμάτισε τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση μιας τέτοιας Ευρώπης.

Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω ότι οι Γερμανοί επιχειρηματίες ήταν αυτοί που έγιναν «πρωτοπόροι» της συνεργασίας με τη χώρα μας στα μεταπολεμικά χρόνια. Το 1970, η ΕΣΣΔ και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας συνήψαν μια «συμφωνία του αιώνα» για τον μακροπρόθεσμο εφοδιασμό με φυσικό αέριο στην Ευρώπη, η οποία έθεσε τα θεμέλια για εποικοδομητική αλληλεξάρτηση και δρομολόγησε πολλά μελλοντικά μεγάλα έργα, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream.

Ελπίζαμε ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου θα ήταν μια κοινή νίκη για την Ευρώπη. Φαινόταν ότι χρειαζόταν λίγο περισσότερη προσπάθεια για να γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Charles de Gaulle για μια ήπειρο – όχι μόνο γεωγραφικά «από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια», αλλά πολιτιστικά και πολιτισμικά «από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ».

Με αυτή ακριβώς τη λογική κατά νου – τη λογική της οικοδόμησης μιας Ευρύτερης Ευρώπης, ενωμένης με κοινές αξίες και συμφέροντα – η Ρωσία προσπάθησε να αναπτύξει τις σχέσεις της με τους Ευρωπαίους. Τόσο η Ρωσία όσο και η ΕΕ έχουν κάνει πολλά σε αυτήν την κατεύθυνση.

Αλλά μια διαφορετική προσέγγιση επικράτησε. Βασίστηκε στην επέκταση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, η οποία ήταν από μόνη της κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου. Είχε εξάλλου, συγκροτηθεί ειδικά για την αντιπαράθεση εκείνης της εποχής.

Η κίνηση του μπλοκ προς ανατολάς –  η οποία, παρεμπιπτόντως, ξεκίνησε όταν η σοβιετική ηγεσία πείστηκε πραγματικά να αποδεχθεί την ένταξη της ενωμένης Γερμανίας στο ΝΑΤΟ –  ήταν αυτή που προκάλεσε την γοργή αύξηση της αμοιβαίας δυσπιστίας στην Ευρώπη. Λεκτικές υποσχέσεις που δόθηκαν σε αυτό το διάστημα, όπως «αυτό δεν στρέφεται εναντίον σας» ή «τα σύνορα του μπλοκ δεν θα έρθουν πιο κοντά σας» ξεχάστηκαν γρήγορα. Αλλά ένα προηγούμενο είχε δημιουργηθεί..

Και από το 1999, έχουν ακολουθήσει άλλα πέντε «κύματα» επέκτασης του ΝΑΤΟ. Δεκατέσσερις νέες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των δημοκρατιών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, εντάχθηκαν στην οργάνωση, διαψεύδοντας ουσιαστικά τις ελπίδες για μια ήπειρο χωρίς διαχωριστικές γραμμές. Είναι ενδιαφέρον ότι γι’ αυτό υπήρξε προειδοποίηση, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, από τον  Έγκον Μπαρ, έναν από τους ηγέτες του  Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας,, ο οποίος πρότεινε μια ριζική αναδιάρθρωση ολόκληρου του ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας μετά τη γερμανική ενοποίηση, στην οποία συμμετείχαν τόσο η ΕΣΣΔ όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά κανείς στην ΕΣΣΔ, στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη δεν ήταν πρόθυμος να τον ακούσει εκείνη την εποχή.

Επιπλέον, πολλές χώρες τέθηκαν μπροστά  στην τεχνητή επιλογή να είναι είτε με τη συλλογική Δύση είτε με τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για τελεσίγραφο. Η ουκρανική τραγωδία του 2014 αποτελεί παράδειγμα των συνεπειών στις οποία οδήγησε αυτή η επιθετική πολιτική. Η Ευρώπη υποστήριξε ενεργά το αντισυνταγματικό ένοπλο πραξικόπημα στην Ουκρανία. Εδώ ξεκίνησαν όλα. Γιατί ήταν απαραίτητο να γίνει αυτό; Ο τότε πρόεδρος Γιανουκόβιτς είχε ήδη αποδεχθεί όλα τα αιτήματα της αντιπολίτευσης. Γιατί οι ΗΠΑ οργάνωσαν το πραξικόπημα και οι ευρωπαϊκές χώρες λιπόψυχα το υποστήριξαν, προκαλώντας διχασμό στο εσωτερικό της Ουκρανίας και την απόσυρση της Κριμαίας;

Ολόκληρο το σύστημα της ευρωπαϊκής ασφάλειας έχει πλέον υποβαθμιστεί σημαντικά. Οι εντάσεις αυξάνονται και οι κίνδυνοι μιας νέας κούρσας εξοπλισμών γίνονται πραγματικοί. Χάνουμε τις τεράστιες ευκαιρίες που προσφέρει η συνεργασία – ακόμη πιο σημαντική τώρα που όλοι αντιμετωπίζουμε κοινές προκλήσεις, όπως η πανδημία και οι ολέθριες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειές της.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Και το πιο σημαντικό, τι συμπεράσματα οφείλουμε να βγάλουμε μαζί; Τι μαθήματα ιστορίας πρέπει να θυμηθούμε; Πιστεύω, πρωτίστως, ότι ολόκληρη η μεταπολεμική ιστορία της Μεγάλης Ευρώπης επιβεβαιώνει ότι η ευημερία και η ασφάλεια της κοινής μας ηπείρου είναι δυνατή μόνο μέσω των κοινών προσπαθειών όλων των χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Επειδή η Ρωσία είναι μία από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης. Και γνωρίζουμε τους άρρηκτους πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς μας με την Ευρώπη.

Είμαστε ανοιχτοί σε ειλικρινή και εποικοδομητική αλληλεπίδραση. Αυτό επιβεβαιώνεται από την ιδέα μας για τη δημιουργία ενός κοινού χώρου συνεργασίας και ασφάλειας από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό Ωκεανό, ο οποίος θα περιλαμβάνει διάφορα σχήματα ολοκλήρωσης, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.

Επαναλαμβάνω ότι η Ρωσία τάσσεται υπέρ της αποκατάστασης μιας συνολικής εταιρικής σχέσης με την Ευρώπη. Έχουμε πολλά θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Αυτά περιλαμβάνουν την ασφάλεια και τη στρατηγική σταθερότητα, την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση, την ψηφιοποίηση, την ενέργεια, τον πολιτισμό, την επιστήμη και την τεχνολογία, την επίλυση κλιματικών και περιβαλλοντικών ζητημάτων.

Ο κόσμος είναι ένα δυναμικό μέρος, που αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις και απειλές. Απλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να κουβαλάμε το βάρος των παρεξηγήσεων του παρελθόντος , των κακών συναισθημάτων, των συγκρούσεων και των λαθών. Είναι ένα βάρος που θα μας εμποδίσει να επικεντρωθούμε στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Είμαστε πεπεισμένοι ότι όλοι πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτά τα λάθη και να τα διορθώσουμε. Κοινός και αδιαμφισβήτητος στόχος μας είναι να διασφαλίσουμε την ασφάλεια στην ήπειρο χωρίς διαχωριστικές γραμμές, έναν κοινό χώρο για δίκαιη συνεργασία και ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς για την ευημερία της Ευρώπης και του κόσμου στο σύνολό του.

infognomonpolitics.gr

Brexit: Πέντε χρόνια μετά το δημοψήφισμα

0

Σαν σήμερα το 2016 οι Βρετανοί ψήφισαν κατά 52% υπέρ μιας «μοναχικής πορείας» της Μ. Βρετανίας. 28 ημέρες παράταση σε αιτήσεις παραμονής για πολίτες της ΕΕ.

Ακριβώς 5 χρόνια μετά την ψήφιση του Brexit, το υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε ότι θα στείλει ειδοποίηση 28 επιπλέον ημερών παράταση στους ευρωπαίους πολίτες που ακόμα δεν έχουν συμπληρώσει τα απαραίτητα έγγραφα για την νόμιμη παραμονή τους στη χώρα.

Σε μία εβδομάδα από τώρα, την Τετάρτη 30 Ιουνίου, λήγει επίσημα η διορία αίτησης του προγράμματος εγκατάστασης ευρωπαίων πολιτών (EU Settlement Scheme), μετά από δύο χρόνια που άνοιξε η συγκεκριμένη πλατφόρμα. Μέχρι στιγμής 5,6 εκατομμύρια πολίτες της ΕΕ και του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ) έχουν κάνει αίτηση, ώστε να παραμείνουν επί βρετανικού εδάφους, με το 95% των αιτήσεων να έχει γίνει δεκτό. Μάλιστα, οι χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά αιτήσεων είναι η Πολωνία και η Ρουμανία, αγγίζοντας το 1 εκατομμύριο έκαστη.

Στην εκπνοή της διορίας όμως, 400 χιλιάδες αιτήσεις εκκρεμούν και έχουν μείνει αναπάντητες, με την αρμόδια υπηρεσία μετανάστευσης να δέχεται έως και 12 χιλιάδες τηλεφωνήματα την ημέρα. Δεκάδες χιλιάδες ευρωπαίων μάλιστα δεν έχουν κάνει καν την αίτηση, που ουσιαστικά κατοχυρώνει τα δικαιώματα των πολιτών στη διαμονή, την εργασία και την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Δεκτές οι αιτήσεις, ακόμη και μετά τη λήξη της προθεσμίας

αφίσα, αίτηση παραμονής στη Μ. Βρετανία28 ημέρες παράταση για τις αιτήσεις παραμονής στη Μεγάλη Βρετανία από ευρωπαίους πολίτες

Ο υπουργός Μετανάστευσης Κέβιν Φόστερ ξεκαθάρισε όμως, ότι όσοι δεν προλάβουν τη διορία δεν θα χάσουν τα δικαιώματά τους, αφού προστατεύονται από το νόμο. Για αυτό η κυβέρνηση θα δέχεται αιτήσεις και πέραν της προθεσμίας των 28 ημερών σε όσους μπορούν να αποδείξουν μια λογική δικαιολογία για την καθυστέρηση.

Την ίδια ώρα η υπουργός Εσωτερικών Πρίτι Πατέλ, με αποκλειστικό της άρθρο  για την εφημερίδα Telegraph, ζητά από τα ευρωπαϊκά κράτη να δείξουν «την ίδια γενναιοδωρία προς τους Βρετανούς πολίτες που ζουν στα εδάφη τους».

Επισημαίνεται μάλιστα από το Υπουργείο Εσωτερικών, ότι πολλοί Βρετανοί αντιμετώπισαν δυσκολίες και καθυστερήσεις στην απόκτηση δικαιώματος παραμονής σε ευρωπαϊκά κράτη μετά το Brexit. Η υπουργός ανέφερε χαρακτηριστικά στο άρθρο, πως το Πρόγραμμα Εγκατάστασης της Βρετανίας είναι ανοιχτό πάνω από δυο χρόνια ενώ τα αντίστοιχα προγράμματα στα έθνη της ΕΕ λειτουργούν 12 μήνες ή και λιγότερο.

Ζωή Κατζαγιαννάκη, Λονδίνο

DW

Η Γη από τη σκοπιά των εξωγήινων: Φαίνεται από 1.715 κοντινά άστρα με 29 δυνητικά «φιλόξενους» για ζωή πλανήτες κατά τα τελευταία 5.000 χρόνια

0

Περίπου 1.715 κοντινά αστρικά (ηλιακά) συστήματα έχουν υπάρξει σε θέση να «δουν» τη Γη κατά τα προηγούμενα 5.000 χρόνια, ενώ άλλα 319 θα προστεθούν μέσα στα επόμενα 5.000 χρόνια (συνολικά 2.034), σύμφωνα με μια νέα επιστημονική μελέτη.

Εκτιμάται ότι 75 άστρα είναι αρκετά κοντά στον πλανήτη μας μέσα σε μια ακτίνα 100 ετών φωτός- για να έχουν φθάσει έως εκεί τα ραδιοσήματα μας. Η έρευνα εκτιμά ότι γύρω από αυτά τα άστρα, που βρίσκονται σε απόσταση έως 326 ετών φωτός από τον πλανήτη μας, υπάρχουν αρκετοί εξωπλανήτες, που μπορεί τόσο να έχουν παρατηρήσει τη Γη όλα αυτά τα χρόνια, όσο και να έχουν λάβει τα ραδιοσήματα που έχει εκπέμψει η ανθρωπότητα. Από αυτούς, οι 29 πλανήτες είναι πιθανώς φιλόξενοι για ζωή και δυνητικά κατοικήσιμοι.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη διακεκριμένη αστρονόμο Λάιζα Καλτενέγκερ του Πανεπιστημίου Κορνέλ της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, ανέλυσαν τη βάση δεδομένων του τροχιακού ευρωπαϊκού τηλεσκοπίου Gaia, η οποία περιλαμβάνει τον πιο ολοκληρωμένο έως τώρα κατάλογο των κοντινών αστρονομικών αντικειμένων, σε απόσταση 100 παρσέκ (περίπου 300 ετών φωτός) από τη Γη.

Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι, καθώς οι συνθήκες στον ουρανό μεταβάλλονται συνεχώς από τη διαρκή κίνηση των άστρων και των πλανητών-συνοδών τους, μέσα στα επόμενα 5.000 χρόνια άλλα 319 άστρα θα βρεθούν σε κατάλληλη θέση για να μπορούν να «βλέπουν» τη Γη και να λαμβάνουν τα ανθρωπογενή σήματα.

Επτά από τα άστρα που βρίσκονται στη ζώνη (τη λεγόμενη “Earth Transit Zone”) από όπου η Γη υπήρξε ορατή στο παρελθόν, είναι ακόμη τώρα και θα συνεχίσει να είναι στο μέλλον, είναι γνωστό ότι διαθέτουν εξωπλανήτες. Κλασσική περίπτωση είναι το σύστημα του άστρου Trappist-1, σε απόσταση 45 ετών φωτός, πέριξ του οποίου κινούνται επτά πλανήτες με το μέγεθος περίπου της Γης και οι τέσσερις βρίσκονται στη φιλόξενη για ζωή ζώνη. Το σύστημα αυτό εκτιμάται ότι θα εισέλθει σε αυτή τη ζώνη θέασης της Γης σε 1.642 χρόνια και θα παραμείνει εκεί επί 2.371 χρόνια.

Το πολύ πιο κοντινό αστρικό σύστημα Ross 128, σε απόσταση μόνο 11 ετών φωτός από τη Γη, είναι ένας ερυθρός νάνος στον αστερισμό της Παρθένου, γύρω από τον οποίο κινείται ένας εξωπλανήτης σχεδόν διπλάσιος από τη Γη. Οι κάτοικοι του πλανήτη αυτού (αν υπάρχουν) θα άρχισαν να βλέπουν τη Γη στον ουρανό τους πριν περίπου 3.057 χρόνια και την «έχασαν» πριν 900 χρόνια.

Η μελέτη δείχνει ότι τα «δαχτυλικά αποτυπώματα» της ζωής στη Γη μπορεί να έχουν ήδη γίνει αντιληπτά σε αρκετούς άλλους κόσμους, στο μέτρο φυσικά που οι υποτιθέμενοι εξωγήινοι έχουν αστρονομικά και άλλα όργανα κατάλληλα για τέτοιες παρατηρήσεις.

«Από τη σκοπιά των εξωπλανητών, εμείς είμαστε οι «εξωγήινοι». Η ανάλυση μας δείχνει ότι ακόμη και τα πλησιέστερα άστρα βρίσκονται για πάνω από 1.000 χρόνια σε θέση που τους επιτρέπει να βλέπουν τη Γη. Αυτό τους δίνει επαρκές χρονικό περιθώριο, εφόσον έχουν πολιτισμούς, να εντοπίσουν τη Γη ως ένα ενδιαφέροντα πλανήτη», σχολίασε η Καλτενέγκερ.

Τα άστρα που βρίσκονται σε προνομιακή θέση για να βλέπουν τη Γη για καιρό, θεωρούνται στόχοι προτεραιότητας προκειμένου να γίνει αναζήτηση δυνητικά κατοικήσιμων εξωπλανητών με τα επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια, όπως το αμερικανικό James Webb που αναμένεται να εκτοξευθεί φέτος.

Φυσικά δεν βλέπουν όλοι οι επιστήμονες με εξίσου θετικό τρόπο την προοπτική να έχουν ήδη ανακαλύψει οι εξωγήινοι τη Γη. Μερικοί είναι πιο επιφυλακτικοί σκεπτόμενοι τους πιθανούς κινδύνους.

 

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://www.nature.com/articles/s41586-021-03596-y

To κράτος του Ερντογάν ως καρικατούρα

0

του Burak Bekdil (BESA Center Perspectives)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Η κόπωση ισχύος από μόνη της δεν εξηγεί πλήρως την πτώση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Θα δυσκολευτεί να ενώσει την πλειοψηφία των Τούρκων γύρω από τη σημαία και το τζαμί στις προεδρικές εκλογές του 2023.

Η πρώτη εμπειρία μακροχρόνιας διακυβέρνησης των Τούρκων Ισλαμιστών , τώρα στο 19ο έτος, μετέτρεψε τη χώρα σε καρικατούρα.

Με τον ετήσιο πληθωρισμό και τα επιτόκια να πλησιάζουν το 20%, την ανεργία των νέων στο 30% και το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα να έχει μειωθεί, μόλις, στα 7.500 $, η δημοτικότητα του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντιμετωπίζει μια άνευ προηγουμένου πτώση. Οι δημοσκόποι δημοσίευσαν νέα δεδομένα που για πρώτη φορά δίνουν ποσοστό αποδοχής του Ερντογάν κάτω από το 30%. Σύμφωνα με τον ερευνητικό οίκο MetroPOLL, το 46,5% των Τούρκων δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν ποτέ τον Ερντογάν έναντι 35,3% τον Δεκέμβριο του 2019.

«Αυτή δεν είναι η Τουρκία που ονειρευτήκαμε», δήλωσε ένας στενός βοηθός του Ερντογάν και συνιδρυτής του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), στο BESA, σε απροσδόκητα γενναία σχόλια. Η σπείρα της κακοδιαχείρισης τρέχει με πλήρη ταχύτητα, μερικές φορές εκπλήσσει ακόμη και τους πιστούς του Ερντογάν. Οι Τούρκοι δεν μπορούν να αποφασίσουν αν θα γελάσουν ή θα κλαίνε για πολλές περιπτώσεις που έφτασαν στα πρωτοσέλιδα μέσα σε ένα μόνο μήνα.

Covid 19

Ο Cem Emre Akıncı, ιδιοκτήτης εστιατορίου στο Κουσάντασι στις ακτές του Αιγαίου, υπέβαλε αίτηση για ένα ειδικό πρόγραμμα κρατικής βοήθειας που προσέφερε μετρητά σε μικρές επιχειρήσεις που επηρεάστηκαν από το COVID-19. Ο Akıncı ολοκλήρωσε την αίτησή του, με όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να πληροί τις προϋποθέσεις για υποστήριξη. Η κυβέρνηση του Ερντογάν έλαβε την αίτηση και κατέθεσε στον λογαριασμό του 4,63 τουρκικές λίρες ή 0,56 $. «Ελπίζω ότι αυτά τα πολλά χρήματα», σχολίασε ο Akıncı, «δεν θα καταστρέψουν την ηθική μου πυξίδα».

Απαγόρευση αλκοόλ

Η κυβέρνηση της Άγκυρας ανακοίνωσε στις 29 Απριλίου ότι θα εφαρμόσει κανόνες πλήρους κλεισίματος μέχρι τις 17 Μαΐου. Στη συνέχεια, σε μια κίνηση που έδειχνε το συνηθισμένο ισλαμιστικό αντανακλαστικό της, πρόσθεσε αλκοολούχα ποτά σε μια λίστα προϊόντων που απαγορεύτηκαν να πωλούνται σε ράφια σούπερ μάρκετ. Καθώς οι αναλυτές προσπάθησαν να κατανοήσουν τη λογική της σύνδεσης της κατανάλωσης αλκοόλ με το COVID-19 (οι πωλήσεις τσιγάρων ήταν ελεύθερες), η κυβέρνηση ανακοίνωσε μια λίστα με άλλα προϊόντα που τοποθετήθηκαν ανεξήγητα στη λίστα απαγόρευσης σε μια προφανή προσπάθεια να καλύψει τα ισλαμικά κίνητρά της: πορσελάνη, μαχαιροπήρουνα, μαγειρικά σκεύη, παιχνίδια, υλικά DIY, χαρτικά, υφάσματα σπιτιού, έπιπλα κήπου και αξεσουάρ αυτοκινήτων.

Κλείσιμο του Ανώτατου Δικαστηρίου

Στις αρχές Μαΐου, ο συνεργάτης του Erdoğan, υπερεθνικιστής ηγέτης Devlet Bahçeli, ανακοίνωσε τις προτάσεις του για ένα νέο Σύνταγμα. «Αυτή η συνταγματική πρόταση είναι ο δημοκρατικός πυρσός των 100 ετών που βρίσκεται μπροστά μας, μια κίνηση του λαού μας για την οικοδόμηση και την ανάκτηση του μέλλοντος», ανακοίνωσε με υπερηφάνεια ο Μπαχτσέλι. Μια από τις 100 συνταγματικές προτάσεις του είναι να κλείσει το Ανώτατο Δικαστήριο.

Διαβατήρια για λαθρεμπόριο ανθρώπων

Οι γερμανικές αρχές πραγματοποίησαν έρευνα για εκατοντάδες Τούρκους υπηκόους που είναι ύποπτοι ότι εισήλθαν στη γερμανική επικράτεια με παράνομα διαβατήρια. Αυτό το «γκρι» διαβατήριο επιτρέπει την είσοδο, χωρίς βίζα, σε πολλές χώρες και συνήθως εκδίδεται σε αθλητές ή κυβερνητικούς υπαλλήλους που πρέπει να είναι στο εξωτερικό για την εκτέλεση των καθηκόντων τους.

Φαίνεται ότι ορισμένοι δήμοι που ελέγχονται από το AKP παρείχαν εκατοντάδες γκρίζα διαβατήρια σε πιστούς του κόμματος ή τα πούλησαν σε οικογένεια και φίλους που τα χρησιμοποίησαν για να μεταναστεύσουν σε χώρες της ΕΕ, κυρίως στη Γερμανία.

«Σκεφτείτε ένα κράτος», έγραψε ο αρθρογράφος Mehmet Y. Yılmaz, «… του οποίου το επίσημο διαβατήριο υπηρεσίας είναι τώρα πηγή υποψίας στις πύλες μετανάστευσης στο εξωτερικό.»

Οι επιστήμονες δεν μπορούν να δημοσιεύσουν δεδομένα

Είναι ένα ανοιχτό μυστικό ότι η επίσημη στατιστική υπηρεσία της Τουρκίας, η TUIK, δημοσίευσε εδώ και πολύ καιρό στοιχεία για τον πληθωρισμό, προκειμένου να αποφευχθεί η δημόσια δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης. Οι οικονομολόγοι λένε ότι τα πραγματικά ποσοστά πληθωρισμού της χώρας είναι τουλάχιστον διπλάσια των επίσημων αριθμών. Καθώς κορυφώθηκαν οι κατηγορίες για στοιχεία σχετικά με τις τιμές, μια ανεξάρτητη ερευνητική ομάδα για τον πληθωρισμό, η ENAGroup, άρχισε να δημοσιεύει τα δικά της δεδομένα τον Σεπτέμβριο.

Τον Μάιο, η TUIK υπέβαλε ποινική καταγγελία εναντίον της ENAGroup για δημοσίευση εναλλακτικών δεδομένων σχετικά με τον πληθωρισμό. Το κυβερνητικό γραφείο ζήτησε να επιβληθεί πρόστιμο στο ENAGroup για «σκόπιμη δυσφήμιση» του επίσημου στατιστικού ιδρύματος και «παραπλάνηση της κοινής γνώμης».

«Για πρώτη φορά στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας», δήλωσε ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Λούφι Έλβαν, «η ομάδα στοχεύει να« βλάψει και να δυσφημίσει το Τουρκικό Στατιστικό Ινστιτούτο »διαδίδοντας παραπλανητικά δεδομένα που χρησιμοποιούνται από κόμματα της αντιπολίτευσης.

Σεβασμός στον τάφο του σουλτάνου

Από τότε που η αντιπολίτευση με τον Ekrem Imamoğlu κέρδισε τον δήμο της Κωνσταντινούπολης το 2019, τερματίζοντας την 25ετή εξουσία των ισλαμιστών στη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, υπήρξε το επίκεντρο της οργής από ανώτερα κυβερνητικά πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Ερντογάν. Η κεντρική κυβέρνηση ανέστειλε τις φιλανθρωπικές εκστρατείες του Imamoğlu, συμπεριλαμβανομένων φτηνών πωλήσεων ψωμιού στους φτωχότερους.

Στο τελευταίο επεισόδιο, το υπουργείο Εσωτερικών ξεκίνησε έρευνα για τον Ιμαμόγλου για «μη σεβασμό του τάφου του Σουλχάν Μεχμέτ ΙΙ» – τον χώρο ανάπαυσης του οθωμανού σουλτάνου που κατέκτησε την Κωνσταντινούπολη το 1453. Άνοιξε έρευνα και κλήθηκε ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης να κάνει δήλωση .

Πώς συνέβη αυτό το αδίκημα; Το 2020, ο Imamoğlu επισκέφθηκε τον τάφο και φωτογραφήθηκε με τα χέρια του διπλωμένα πίσω από την πλάτη του.

«Κατά τη γνώμη μου», είπε ο υπουργός Εσωτερικών Süleyman Soylu, «Αυτή η [συμπεριφορά] είναι αδίκημα.»

«Νιώθω πολύ ντροπή για τον υπουργό», απάντησε ο Imamoğlu.

Κάθε μέρα, όλο και περισσότεροι Τούρκοι εντάσσονται στις τάξεις της αντιπολίτευσης. Υπάρχουν περισσότεροι λόγοι για την πτώση του Ερντογάν από την κόπωση ισχύος. Θα είναι πολύ δύσκολο να ενώσει την πλειοψηφία των Τούρκων γύρω από τη σημαία και το τζαμί στις προεδρικές εκλογές του 2023.

*Ο Burak Bekdil είναι αρθρογράφος με έδρα την Άγκυρα. Γράφει τακτικά για το Ινστιτούτο Gatestone και το Defense News και είναι μέλος του φόρουμ της Μέσης Ανατολής.

BESA

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

2
Η τραγική εμπειρία του Συριζα, και της εφαρμοσμένης Αριστεράς, μας έκανε να δούμε με ανακούφιση την έλευση Μητσοτάκη, παρότι ιδεολογικά αποκλίνουμε.
Ο Συριζα παραμένει σημαντική δύναμη στο πολιτικό σκηνικό και η παρουσία του απειλεί να δυναμιτίσει και την πολιτειακή υπόσταση της χώρας και την κοινωνία της.
Ολόκληρη η αριστερή ιδεολογία ( είτε είναι μαρξιστική, είτε αποκλίνει από τον μαρξισμό αλλά διατηρεί τον πυρήνα του) είναι διχαστική. Συμπυκνώνεται σ αυτό που είπε ο Τσίπρας εν τη αφελεία του: ή εμείς ή εσείς. Και οι δύο αποκλείεται.
Αυτόν τον διχασμό πρέπει να τον αποφύγουμε πάση θυσία. Ο Συριζα είναι ένα τοξικό πολιτικό μόρφωμα το οποίο πρέπει να αντικατασταθεί στο πολιτικό σκηνικό. Αλλά δεν φαίνεται, προς το παρόν, αυτή η δυνατότητα.
Άρα στον πολίτη αυτής της χώρας που δεν είναι πολιτικός οπαδός (όπως στο ποδόσφαιρο) αλλά σκέφτεται πολιτικά, μπαίνει το εξής: τι κάνουμε μπροστά στο δίλημμα που μας παρουσιάζεται;
Ακόμη και αν συντηρήσουμε το σήμερα υπάρχον δεν μπορεί να αποδεχθούμε πλευρές της πολιτικής του και της υποκρισίας Μητσοτάκη. Δεν μπορούμε:
-Να αποδεχθούμε τη μυστική διπλωματία του τετραγώνου Ερντογάν, Μητσοτάκης, Καλίν, Σουρανή. Είναι επικίνδυνη, ερήμην του ΥΠΕΞ. Πρέπει να ενημερωθούν οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων και η Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής.
-Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε την υποδόρια ενθάρρυνση ενός εξελισσόμενου εθνομηδενισμού. Αν ο κ. Μητσοτάκης ασπάζεται την ιδεολογία αυτή να το δηλώσει ευθαρσώς στους ψηφοφόρους του και να πάρει την έγκρισή τους. Με τη λογική άλλα λέμε και άλλα κάνουμε υπονομεύονται και τα ψήγματα δημοκρατίας που απέμειναν. Και, φυσικά, η χώρα.
-Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε την υποκρισία Μητσοτάκη στο σκοπιανό. Ο Μητσοτάκης σίγησε προεκλογικά στο θέμα αυτό για να κερδίσει τις εκλογές, δημιούργησε μια “δημιουργική”, γι αυτόν, ασάφεια σχετικά με τις απόψεις του αλλά τώρα εκδηλώνει τις πραγματικές του διαθέσεις. Μας ενοχλεί, κυρίως, η υποκρισία και το “δούλεμα”. Τα περισσότερα κόμματα του ελληνικού πολιτικού φάσματος με τον ένα ή άλλο τρόπο ήταν υπέρ των Πρεσπών.
-Δεν μπορούμε την ανικανότητα και τα αδύναμα αντανακλαστικά των πολιτικών (και της παρούσας κυβέρνησης) στην διεκδίκηση εθνικών θεμάτων. Αποτελούμε εθνικό κράτος; Αν ναι, δεν πρέπει να υπερασπιστούμε την ιστορική μας αναφορά, την επικράτεια και ό,τι άλλο το συγκροτεί;
Πως τα καταφέρνει η Βουλγαρία, για παράδειγμα, στο θέμα της γλώσσας της γειτονικής χώρας (Βόρειας Μακεδονίας) και δεν τα καταφέρνουν οι Έλληνες πολιτικοί; Τόσο ελάχιστοι είναι; Και αν είναι τόσο ελάχιστοι γιατί κοροϊδεύουν τον κόσμο; Μήπως έχουν προσχωρήσει στο διαχρονικό δόγμα της αριστεράς που δεν είχε πρόβλημα παραχώρησης όχι μόνο στοιχείων της ιστορίας και της ταυτότητας του ελληνισμού αλλά, ακόμη, και επικράτειας (1948-49).
-Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε την σιωπή Μητσοτάκη σε όσα εξάγονται από δηλώσεις στελεχών του κόμματός του (της αδελφής του προεξάρχουσας) για την προσέγγιση και του σκοπιανού και των ελληνοτουρκικών.
-Ως πολίτες δεν μπορούμε να αποδεχθούμε την αποδοχή και από τη Νέα Δημοκρατία και απο τον Σύριζα ο οποίος υποτίθεται εκφράζει την Αριστερά, να εμπλέκονται οι ΗΠΑ στα πολιτικά και εθνικά πιστεύω μας, όπως έγινε με το Εκτελεστικό Διάταγμα για περίληψη στην λίστα κυρώσεων όσων κρατικών δρώντων αντιτίθεται στην Συμφωνία των Πρεσπών.
Ειδικά ο Συριζα προκειμένου να δικαιωθεί για την υπογραφή της Συμφωνίας, ιστορικό βάρος το οποίο θα φέρει στο μέλλον, προσπαθεί αποδεχόμενος μια παρέμβαση που θυμίζει τις χειρότερες στιγμές του ιμπεριαλισμού της Αμερικής, να καταστήσει και άλλους συνένοχους. Και εν προκειμένω τη Νέα Δημοκρατία στελέχη της οποίας πολύ ευχαρίστως να αποδέχονταν τον ρόλο αυτό, παρά τις εμφανείς πολιτικές δυσχέρειες (εσωκομματική κρίση) και παρά τον κίνδυνο να υποστούν και εκλογικές απώλειες.
Ο κατάλογος των επιφυλάξεων που έχουμε από την πολιτική Μητσοτάκη είναι μακρύς αλλά η προσφερόμενη εναλλακτική λύση (Συριζα) αποτελεί τραγωδία.
Μπροστά σ αυτήν την πολιτική σχιζοφρένεια η λύση είναι ένας νέος φορέας που θα ικανοποιεί όσα περιγράψαμε, θα είναι ανοικτός, θα προτάσσει το φυσικό αγαθό της ελευθερίας και θα ενδιαφέρεται για κοινωνική δικαιοσύνη.
Μέχρι τότε, συντηρούμε την παρακμή μας…

Ρήγμα στις σχέσεις Αμερικής–Ισραήλ

0

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας – Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής

Μέχρι πρόσφατα η στήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ ήταν κάτι το αυτονόητο. Όμως πολλά έχουν αλλάξει. Οι κακές σχέσεις του προηγούμενου πρωθυπουργού Νετανιάχου με την διοίκηση Μπάιντεν είναι μια επιφανειακή ρωγμή, καθώς υπάρχει βαθύτερο ρήγμα στις σχέσεις ΗΠΑ–Ισραήλ, λόγω γενικότερης αλλαγής πολιτικής των Δημοκρατικών και διαφορετικής αντιμετώπισης του Ιράν.

Οι ΗΠΑ πιέζονται να περιορίσουν το πυρηνικό πρόγραμμα των Ιρανών, μέσα σε κλίμα έντονης εχθρότητας με αυτούς. Πίεση αποτελεί και ο γεωπολιτικός συντονισμός Ρωσίας – Ιράν –– Κίνας και των συμμάχων τους. Βάσει του χάρτη που δημοσιεύουμε, και οι τρεις αυτές χώρες κατέχουν σημαντικότατες θέσεις στα όρια μεταξύ της Heartland –κατά Μακίντερ– με την ζώνη Rimland –κρηπίδωμα, κατά τον Σπάικμαν, (Η Γεωγραφία της Ειρήνης, Nicholas John Spykman, ελληνική έκδοση, Παπαζήσης, 2004). Βάσει των συγκεκριμένων θεωριών και άλλων δεδομένων αποκτούν ιδιαίτερη σημασία οι ρωσόφωνες περιοχές της Ουκρανίας, η (ξανά) ρωσική Κριμαία (η Ταυρίδα των Αρχαίων Ελλήνων), και η Τουρκία.

Στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ, (ΝΑΤΟ), Δύσης, σύμφωνα με τη ζώνη Rimland, είναι να απομονωθεί η Ρωσία και να ελεγχθεί ή να κατακερματιστεί Κίνα.

 

Σχηματικός χάρτης της ζώνης Rimland, κατά Σπάικμαν –κίτρινο χρώμα. Στο μεγαλύτερο μέρος της πορτοκαλή περιοχής –Heartland, κατά Μακίντερ– η Ρωσία. Με κόκκινο χρώμα τρεις κρίσιμες γεωπολιτικά περιοχές: (1) οι ρωσόφωνες, αυτόνομες ουκρανικές επαρχίες, (2) η χερσόνησος της Κριμαίας- Ρωσία, και (3) η Τουρκία.

Το παγκόσμιο γεωπολιτικό παιχνίδι συντελείται σε ρευστή σκακιέρα. Οι ευρύτεροι στόχοι που θέτουν οι δυνάμεις της Δύσης προκειμένου να επικρατήσουν, υπηρετώντας την Παγκοσμιοποίηση και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, υπερβαίνουν ακόμη και την μέχρι τώρα σημαντική θέση που κατέχει το Ισραήλ για τις ΗΠΑ. Η διαφαινόμενη «λογική» της διοίκησης Μπάιντεν «λίγο λιγότερο Ισραήλ λίγο περισσότερο Αραβικές χώρες και ισορροπία με το Ιράν» μπορεί να αποδειχθεί μοιραίος πειραματισμός, χειρότερος από την Αραβική Άνοιξη.

Το ότι οι Ιρανοί διακηρύσσουν τον αφανισμό του Ισραήλ αποτελεί καταλύτη παγκόσμιας σημασίας. Το Ισραήλ βιώνει την αργόσυρτη γένεση του Ιράν ως πυρηνικής δύναμης, πράγμα που θέτει σε απόλυτο κίνδυνο την ύπαρξη και την ασφάλειά του.

Πρόσφατα η πολιτική Μπάιντεν δέχτηκε σφοδρά πλήγματα και από τον νέο πρωθυπουργό του Ισραήλ, Ναφτάλι Μπέντε, (όπως και επί Νετανιάχου) στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της νέας κυβέρνησης, 13/6/21. Ο Μπέντε με αφορμή την εκλογή του νέου Προέδρου του Ιράν, Ebrahim Raisi, τον αποκάλεσε «δήμιο της Τεχεράνης», προσθέτοντας, ότι: «ένα καθεστώς εκτελεστών δεν μπορεί να έχει όπλα μαζικής καταστροφής[…]Δεν θα αποκτήσετε πυρηνικά, θα σας εμποδίσουμε!»

Από την άλλη οι ΗΠΑ ποντάρουν σε μια νέα Συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ταυτόχρονα αναθεωρούν την πολιτική τους στην ευρύτερη περιοχή Ανατολικής Μεσογείου, Μέσης Ανατολής, και Αφρικής. Προσπαθούν να παγιώσουν την πίεσή τους προς τη Ρωσία, ενώ ο κύριος στόχος τους είναι η Κίνα. Αποσύρουν άνδρες από τις αραβικές χώρες και πρόσφατα οκτώ (8) συστοιχίες πυραύλων Patriot από: Ιράκ, Κουβέιτ, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία.

Τόσο ως προς το Ισραήλ και τις ισλαμικές χώρες όσο και στη γενικότερη  γεωπολιτική των ΗΠΑ σημαντικότατο ρόλο θα παίξει η στάση της αριστερής πτέρυγας του κόμματος των Δημοκρατικών και ειδικά η στάση της φιλοϊσλαμίστριας Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Κάμαλα Χάρις. Πάντως, αν κρίνουμε από την ταύτιση της Χάρις με την πολιτική Τραμπ, στο θέμα των παράνομων μεταναστών του Μεξικού, η πολιτική των Δημοκρατικών ήδη μοιάζει με εκκρεμές…, πράγμα που δυσκολεύει τις προβλέψεις για παγκόσμια σταθερότητα.

Η προβληματική νέα κυβέρνηση του Ισραήλ

Κατά την πρόσφατη σφοδρή, εντεκαήμερη σύγκρουση Ισραήλ–Χαμάς οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν και από τα άγρια επεισόδια μεταξύ πολιτών, σε περιοχές όπου ζουν μαζί Ισραηλινοί, Άραβες και Παλαιστίνιοι. Ο πληθυσμός Αράβων/Παλαιστινίων του Ισραήλ, αποτελεί σχεδόν το 21% του γενικού πληθυσμού, ένα νούμερο που δεν μπορεί να αγνοηθεί και από μόνο του σημαίνει πολλά. Ωστόσο η κρίση έχει και άλλο πρόσωπο, καθώς στους Παλαιστίνιους κυριαρχεί χαοτική ακυβερνησία που δυναμιτίζει την κατάσταση. Οι Παλαιστίνιοι διχασμένοι μεταξύ Φατάχ και Χαμάς έχουν να διενεργήσουν εκλογές εδώ και 15 χρόνια.

Η νέα κυβέρνηση αυτή που στεγάζει οκτώ κόμματα ελέγχεται πρωτίστως από τρία πρόσωπα: α. Τον Ναφτάλι Μπέντε, επικεφαλής του ακροδεξιού κόμματος Yamina, που στις 13/6/21 ορκίστηκε πρωθυπουργός για το πρώτο μισό της τετραετούς θητείας της κυβέρνησης, παρά το ότι το κόμμα του έχει μόλις 7 έδρες από τις 120, της ισραηλινής βουλής, Κνεσέτ. Ο Μπέντε, πρώην σύμβουλος του Νετανιάχου, ήταν στα περισσότερα θέματα πιο δεξιός από αυτόν, και υποστήριζε τον συνεχιζόμενο εποικισμό σε βάρος των Παλαιστινίων.

β. Τον κεντρώο Γιαΐρ Λαπίντ, επικεφαλής του κόμματος Yesh Atid, (Υπάρχει μέλλον), ο οποίος ανέλαβε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός και ΥπΕξ στη νέα κυβέρνηση. Το πρώτο μέλημα του Λαπίντ είναι η αποκατάσταση των παλαιότερα εξαιρετικών σχέσεων με τις ΗΠΑ και γι’ αυτό προγραμματίζει μία σειρά επαφές εκεί.

γ. Τον Μανσούρ Αμπάς, της Αραβικής Ενιαίας Λίστας (Ra’am), κόμμα καταλύτης στον σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης.

Το Αραβικό κόμμα, έχει συντηρητικό ισλαμικό προσανατολισμό και αριστερό παρελθόν. Δίνει έμφαση σε συγκεκριμένα αιτήματα Αράβων / Παλαιστινίων του Ισραήλ, και εκφράζει τους Βεδουίνους της Νεγκέβ, μία έρημη και ημιέρημη περιοχή στο νότιο Ισραήλ. Το κόμμα αυτό διαπραγματεύτηκε σκληρά για να στηρίξει τη νέα κυβέρνηση. Και τούτο επιτεύχθηκε, όταν έγινε δεκτό το αίτημα για αύξηση των Αράβων Συμβούλων στην Αυτοδιοίκηση. Έτσι όπου υπάρχει αραβική πλειοψηφία θα παραδίδεται η τοπική εξουσία σε Άραβες και Παλαιστινίους. Ωστόσο παζάρι υπήρξε και για άλλα, πολύ σοβαρά ζητήματα, όπως των εποικισμών, του καθεστώτος της Ιερουσαλήμ, και την Σύνθεση του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Δηλαδή, σχεδόν όλα όσα χωρίζουν Ισραηλινούς και Παλαιστινίους από το 1948 –ίδρυση κράτους Ισραήλ. Ενδιαφέρον παρουσιάζει αν επ’ αυτών δόθηκαν υποσχέσεις σε Άραβες/Παλαιστίνιους και τι θα γίνει εάν δεν τηρηθούν.

Ο ιδεολογικός προσανατολισμός των 8 κομμάτων της κυβέρνησης ξεκινάει από την αριστερά και φτάνει στην άκρα δεξιά, η οποία είχε τη θέση ότι ποτέ οι Παλαιστίνιοι δεν πρέπει να αποκτήσουν ανεξάρτητο κράτος. Οι μεγάλες ιδεολογικές διαφορές και ο αριθμός των κομμάτων δεν διευκολύνουν το κυβερνητικό έργο και δεν ωθούν σε γρήγορες αποφάσεις, ειδικά στο θέμα του Ιράν. Έτσι, αποτελεί ερωτηματικό το εάν αυτή η κυβέρνηση αντέξει στον χρόνο ή θα διαλυθεί σύντομα.

Κοινό σημείο σύγκλισης των κόμματων που την απαρτίζουν είναι ότι όλα ήθελαν την πτώση του Νετανιάχου και εκμεταλλεύθηκαν την εχθρότητα της διοίκησης Μπάιντεν προς αυτόν. Όμως, για να κυβερνηθεί το Ισραήλ χρειάζονται και άλλα, πολλά σημεία σύγκλισης και κυρίως κοινή στρατηγική.

Έτσι όλα παραμένουν ανοιχτά: από την αυτόνομη πολιτική του Ισραήλ έναντι του Ιράν μέχρι και το να θρυμματιστεί το μωσαϊκό της κυβέρνησης.

 

Iran, Russia, and Turkey: A Eurasionist Model of Foreign Relations

0

By June 22, 2021

Trilateral Iran-Russia-Turkey Summit in Tehran, September 2018, image by Russian Presidential Press and Information Office via Wikimedia Commons

BESA Center Perspectives Paper No. 2,078, June 22, 2021

EXECUTIVE SUMMARY: Iran, Turkey, and Russia are building a new model of bilateral ties. Unshackled by formal alliances, the trio is showing it can work together to limit Western influence while avoiding an overreliance on one another. This mixture of correlating and contradictory interests, which characterizes the new Eurasianist model of bilateral relations, is a product of the changing global order.

Because Westerners tend to place the idea of cooperation among nations under a normative umbrella, whether it be an alliance or some other legal mechanism (as is often the case in the West), analysts and pundits have been mischaracterizing the ongoing Russia-Turkey-Iran cooperation as an alliance. This both underestimates and overstates the interaction between the three pivotal Eurasian states.

The players have not formed an alliance; in fact, the opposite is in place. They cooperate, compete, seek each other’s help, and turn their backs on one another as they see fit. This kind of interaction is very similar to the 19th century concert of European powers in which mistrust ran wide, but the powers nevertheless wished to find common ground where necessary and achieve a balance to avoid the imposition of one power’s will on the others. They also shared the overarching belief that a changing world order is something to be feared.

Several threats have brought Iran, Turkey, and Russia together: the war in Syria; terrorism and extremism; and, to an extent, Kurdish separatism (Russia shares Ankara’s and Tehran’s concerns about this). Crucially, US pressure of varying degrees on each of the three powers serves as glue to promote their cooperation in resisting the liberal world order. The three seek to remake the world order as they no longer benefit sufficiently from post-Cold War arrangements. Each wants new space for balancing.

Their ideas vary, however, in terms of the depth and breadth of the necessary changes. Iran seeks a complete overhaul, as its revolutionary fervor and geopolitical outlook are in diametric opposition to the US-led world order. Russia is also a revisionist power but its demands for fundamental changes are less radical, as it gains some advantages through the liberal world order.

Turkey seeks to balance between the US and Russia. This has become one of the most important aspects of Ankara’s Middle East and Mediterranean policy. Turkey argues that in the evolving world order, it should be free to cooperate with any global actors depending on its interests, but none of those relations should be considered fixed.

Significantly, the Russian, Turkish, and Iranian peoples all have a similar historical experience of anti-imperialist struggle. They believe “Eurasia” can provide an alternative to the West’s cultural, historical, political, and economic dominance.

More importantly for smaller countries, the three also advance the concept of “regional ownership,” which prioritizes bilateral cooperation in regional problems without the involvement of third parties. In this way, Turkey and Russia pursued a shared vision in the Black Sea and cooperated in the South Caucasus following the Second Karabakh War. Efforts were made in Libya as well, and similar ideas were expressed (at least rhetorically) about the recent crisis between Israel and the Hamas organization.

Iran has similar aspirations to Russia when it comes to the Caspian Sea. No foreign powers are allowed into the region, and smaller states with access to the Sea have to acknowledge Tehran’s and Moscow’s vital energy and security interests.

The trio’s aspiration to sideline the West is visible in concrete initiatives. The Astana Talks are nothing but an attempt to advance an alternative vision to the Syrian problem. Similar attempts were made in the South Caucasus, when Turkey and Iran proposed and supported the idea of creating a regional pact on security and cooperation that has no place for the West.

Russia has long aspired to better ties with Turkey and Iran. Even in the Soviet period, Moscow periodically attempted to advance a form of cooperation with those two countries that would exclude the West. Both states gradually emerged as pillars of Russia’s post-Soviet aspirations to construct a more active foreign policy in the Middle East and remold the existing world order.

Though Turkish Eurasianism is inimical to the Russian version, from the late 1990s Russian neo-Eurasianists began looking at Turkey in a more positive light. The current Russian leadership might not be radically neo-Eurasianist, but the seeds of the modern reliance on Turkey has its roots in the ideological fervor of the 1990s.

While underlying currents on both the regional and global levels are pulling the trio closer together, this does not imply that the parties will attempt to create an official grouping with formal alliance obligations. This is what sets them apart from the West. Iran, Russia, and Turkey see the absence of a formal alliance as a boon. It allows them to maneuver, balance, and honor each other’s vital spheres of influence.

This trend of finding common ground without formal obligations is characteristic of the post-unipolar world. Russia and China officially refuse to have an alliance—indeed, they claim an alliance would undermine their purportedly benevolent intentions toward one another. While much of this is just rhetoric to conceal the absence of any common cultural or otherwise important features necessary for a geopolitical alliance, this behavior is part of an emerging trend in which Eurasian states prefer maneuverability to the shackles of formal obligations.

For Russia, intensive cooperation with Turkey and Iran is beneficial inasmuch as it provides leverage over the West and allows Moscow to solve critical problems in the Black Sea, Caucasus, and Caspian regions, as well as Syria. With that said, it is doubtful how much Russia wants Turkey to completely sever its ties with NATO. In a way, Turkey’s position as a member of the alliance—one that generates continuous intra-alliance tensions—benefits Russia more than an unshackled Turkey would. The latter scenario would ease NATO’s internal problems and perhaps even diminish Turkey’s importance in Russia’s geopolitical calculus.

As far as Iran is concerned, Russia seeks to render the Islamic Republic dependent on its diplomatic clout. A long-term solution to Iran’s nuclear stalemate is the Kremlin’s least desired scenario. While it would allow Russian companies to penetrate Iran’s market, that market would also be opened up to more competitive Western enterprises. A closer interaction beyond the partnership is also not an option for Russia.

For Moscow, keeping Ankara and Tehran close will be a constraining geopolitical weight, but distancing from them would be detrimental as well. Russia is trying to maintain a delicate balance with the two.

Turkey and Iran naturally have their own agendas. Each plays the Russian card to get concessions from the West, and for each, a complete severing of ties with the West in a non-starter. Turkey understands that while its over-reliance on the West as a balance against the Soviet Union during the Cold War era was costly to Ankara, its reliance on Russia as a balance against the US could be similarly disquieting. Iran, too, is unwilling to commit solely to the Russian card. Balancing between the West, China, and Russia is arguably the best choice.

This mixture of different interests makes the interaction between the three all the more surprising. But the trio shares similar objectives, and each needs the other two to help it maneuver in its relations with the West.

The trio has introduced a new pattern of ties—one unconstrained by formalities but still driven by long-term shared interests. This Eurasian model is a byproduct of an evolving global order in which each state with geopolitical influence recalibrates its foreign policy ties. Russia is critical here, and its efforts to have Turkey and Iran play the role of disruptors have brought results. But we have also seen Ankara and Tehran pursue their own game by sticking with Russia only intermittently.

View PDF

Emil Avdaliani teaches history and international relations at Tbilisi State University and Ilia State University. He has worked for various international consulting companies and currently publishes articles on military and political developments across the former Soviet space.

ΚΑΙ, ΟΜΩΣ, Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ.

1
Όσο και αν λοιδορείται η φιλοσοφία είναι το πρώτο βήμα για να αποφασίσει ο άνθρωπος τι είναι και τι θέλει.
Και, αναλόγως, της απόφασής που θα πάρει δρα στη ζωή του.
Υπάρχουν δύο έννοιες που θεωρούνται πρωταρχικές σ αυτήν την θεώρηση. Η εργασία και η ελευθερία.
Για πολλούς προηγείται η εργασία. Σ αυτούς εξέχουσα θέση κατέχει ο Μάρξ με το πιο συμπαθές έργο του, τα Παρισινά Χειρόγραφα όπου περιέγραφε την αλλοτρίωση του ανθρώπου από την εργασία, όπως υφίστατο, και την ανάγκη απελευθέρωσής του με τρόπο που η εργασία του να γίνει τρόπος αυτοπραγμάτωσης. Είναι ο νεανικός Μάρξ, χωρίς τους ολοκληρωτισμούς που ακολούθησαν. Ο Μάρξ που ήταν συμπαθής και σε μας.
Άλλοι πιστεύουν πως πρωταρχική αξία είναι η ελευθερία. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που προσπαθούν να τα συνδέσουν.
(Στο τρίπτυχο που περιέγραψα γίνεται εξαιρετική ανάλυση στο βιβλίο του Ρίτσαρντ Γουόλιν “Τα παιδιά του Χαιντέγκερ”)
Ένα από τα παιδιά του ναζιστή Γερμανού φιλοσόφου ήταν ο Χέρμπερτ Μαρκούζε ο οποίος προσπάθησε να κάνει μια γέφυρα μεταξύ των δύο εννοιών και του σχετικού φιλοσοφικού έργου του Μάρξ και του Χάιντέγκερ.
Ο Μαρκούζε ήταν μαρξιστής, φιλόσοφος της Σχολής της Φραγκφούρτης και επαναδιατύπωσε ορισμένες σημεία του μαρξισμού.
Το σημαντικότερο έργο του είναι το Έρως και Πολιτισμός στο οποίο μιλά για την ερωτική σχέση που πρέπει να αναπτύξουμε για μια ζωή αυθεντική. π.χ. ερωτική σχέση με την εργασία μας. (Η αυθεντικότητα είναι κεντρικός όρος στη φιλοσοφία του Χάιντέγκερ).
Πολύ σημαντικό έργο του Μαρκούζε το οποίο είχε καταλυτική επιρροή στη γενιά του Μάη του ’68 ήταν και ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος στο οποίο περιγράφει πως η μετακαπιταλιστική εποχή μέσω των ΜΜΕ χειραγωγεί τις κοινωνίες και ικανοποιώντας καταναλωτικές ανάγκες τους τις αλλοτριώνει.
Χωρίς ιδιαίτερη εξοικείωση με φιλοσοφικές θεωρίες και λειτουργώντας περισσότερο από ένστικτο, για μας η πρωταρχική έννοια είναι η ελευθερία. Με βάση αυτήν βλέπεις και την εργασία εκτός πλαισίου αλλοτρίωσης και αναπτύσσεις και τις λοιπές αντιλήψεις σου φιλοσοφικές, πολιτικές και κοινωνικές.
Η ελευθερία είναι μια πολύ ευάλωτη έννοια. Πάντοτε, στον καιρό μας περισσότερο, γίνονται προσπάθειες περιορισμού της ή αλλοίωσης της ουσίας της. Προσπάθειες που επικαλούνται την ίδια αλλά την υπονομεύουν.
Ο ασφυκτικός έλεγχος π.χ. των Μέσων Ενημέρωσης, η εκλογή κυβερνήσεων με μικρά ποσοστά μειοψηφίας και άλλες πολλές εκδηλώσεις που οδηγούν ακόμη και σε κυβερνήσεις ανικάνων πολιτικών, είναι στέρηση ελευθερίας. Διότι αν οι ψηφοφόροι γνώριζαν και δεν χειραγωγούνταν από μηχανισμούς θα ψήφιζαν προς το συμφέρον τους. Και το συμφέρον τους δεν μπορεί να το ικανοποιήσουν άτομα που δεν μπορούν καν να το αντιληφθούν.
Είναι η αντίληψη που διατύπωσε ο Πλάτων περί κυβερνήσεων φιλοσόφων η σωστή επιλογή; Δεν ξέρω. Αλλά στην ίδια θεωρία κατέληξε και ο Χάιντέγκερ (αλλά αυτός ήταν ναζιστής) αλλά με κάποιον τρόπο και ο Μαρκούζε (αυτός ήταν μαρξιστής).
Πάντως, υπάρχει θέμα και δημοκρατίας και ελευθερίας.
Το θέμα οξύνεται με τον τρόπο που, πλέον, λειτουργεί η παγκόσμια κοινωνία.
Θα αναφερθώ και πάλι στην απόφαση των ΗΠΑ να υφίσταται κυρώσεις όποιος (πολιτικός λένε ή κρατικός παράγων αλλά δεν το πιστεύω, αφού μπορεί να τις υποστεί οποιοσδήποτε με την επίκληση άλλου λόγου) δεν υποστηρίζει την εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών και μια σειρά άλλων συμφωνιών που συνήφθησαν στα Βαλκάνια. Ανεξαρτήτως αν συμφωνούμε ή όχι με τις συμφωνίες αυτές είναι ένα, ακόμη, βήμα προς τον επερχόμενο παγκόσμιο ολοκληρωτισμό. Απο που και ως που θα υποστεί κάποιος κυρώσεις για θέματα που άπτονται των πιστεύω του; της ελευθερίας του;
Σήμερα έθεσαν ένα θέμα διεθνούς πολιτικής με το οποίο αν δεν συμφωνούμε θα τιμωρηθούμε. Αύριο μπορεί να θέσουν οτιδήποτε άλλο. Ακόμη και ιδεολογίες ή πολιτικά πιστεύω.
Ας μην ξεχνάμε ότι στον προ κατάρρευσης Σοβιετικής Ένωσης “ελεύθερο” κόσμο αν ήσουν κομμουνιστής εδιώκεσο.
Μήπως σιγά σιγά οδεύουμε προς έναν νέο, παγκόσμιο ολοκληρωτισμό; Μήπως αρχίζει και διαφαίνεται αυτός ο ολοκληρωτισμός;

“Σφράγισαν” την στρατηγική συνεργασία Μητσοτάκης και αλ Σίσι

0

Σύνταξη SLpress.gr

Τις εξαιρετικές διμερείς σχέσεις Ελλάδος-Αιγύπτου επιβεβαίωσαν κατά την συνάντησή τους ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι. Οι δύο ηγέτες τόνισαν επίσης τη στρατηγική φύση των σχέσεων των δύο χωρών σε όλο το πλέγμα των θεμάτων που σχετίζονται με την κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένων των προκλήσεων της Άγκυρας.

«Κοινός στόχος μας στόχος είναι να μην υπάρξουν νέες περιπέτειες στην γειτονιά μας» δήλωσε ο πρωθυπουργός στις κοινές δηλώσεις αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον Αιγύπτιο πρόεδρο. Ανέφερε επίσης ότι «η μερική οριοθέτηση των μεταξύ μας (με την Αίγυπτο) θαλασσιών ζωνών, είναι τετελεσμένο ειρήνης και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή» και εξέφρασε την προσδοκία να υπάρξει σύντομα ολική οριοθέτηση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε επίσης ότι συζήτηση με τον πρόεδρο αλ Σίσι και το Κυπριακό, επαναλαμβάνοντας ότι δεν λύση πέρα από το δεσμευτικό πλαίσιο που θέτουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Στο τραπέζι τέθηκε και το θέμα της Λιβύης, με τον πρωθυπουργό να δηλώνει ότι ο Αιγύπτιος πρόεδρος συμμερίζεται την βαθιά ενόχληση της Ελλάδας για τη μη συμμετοχή της στη “Διαδικασία του Βερολίνου”, που θα γίνει σε λίγες ημέρες. Ανέφερε επίσης ότι οι δύο πλευρές επιβεβαίωσαν την υποστήριξή τους για πολιτική λύση στην λιβυκή κρίση και επανέλαβαν ότι προϋπόθεση για αυτό είναι η αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων και μισθοφόρων από την βορειοαφρικανική χώρα.

Ανατολική Μεσόγειος και πράσινη ενέργεια

Ο πρωθυπουργός είπε επίσης ότι ενημέρωσε τον Αιγύπτιο πρόεδρο για την συνάντησή του με τον Ερντογάν. Εξέφρασε μάλιστα την ευχή «οι προοπτικές εμβάθυνσης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων σε ζητήματα, όπως η Οικονομία και η κλιματική αλλαγή να μπορέσουν να αποκλιμακώνουν την ένταση από τις αγεφύρωτες διαφορές μας, όπως στο θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ».

Από την πλευρά του ο αλ Σίσι τόνισε ότι η Ελλάδα και η Αίγυπτος έχουν επαφές εδώ και τρεις χιλιετίες, τονίζοντας ότι αυτές «πύκνωσαν τα τελευταία χρόνια, καθώς έχουμε συνεργασία σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο». Διμερές ή πολυμερές, όπως είπε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι θα πρέπει να ενισχυθεί η τριμερής σχέση Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου. Ο Αιγύπτιος πρόεδρος πρόσθεσε επίσης ότι συζήτησε με τον Έλληνα πρωθυπουργό θέματα εμπορικής και τουριστικής συνεργασίας. Παραλλήλως αντάλλαξαν απόψεις για όλα τα περιφερειακά θέματα και την ανάγκη αυτά να επιλύονται με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και στην αρχή της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών της ευρύτερης περιοχής.

Πως να μην ειναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του ο Ερντογάν

Αναφορά έγινε και στη νέα συμφωνία περιβάλλοντος και ενέργειας που υπέγραψαν οι δυο χώρες, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να κάνει λόγο για άλλο ένα βήμα που υπηρετεί την ευημερία των λαών της Ελλάδας και της Αιγύπτου. Μιλώντας για την ηλεκτρική διασύνδεση των δυο χωρών, μέσω υποθαλάσσιου καλωδίου, ο πρωθυπουργός είπε ότι θα μεταφέρει στην Ελλάδα και την Ευρώπη ηλεκτρική ενέργεια που θα παράγεται αποκλειστικά από ανανεώσιμες πηγές.

Νωρίτερα, κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι Αθήνα και Κάιρο επιδιώκουν διεύρυνση της συνεργασίας του, πάντα με βάση τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, του Δικαίου της Θάλασσας και της καλής γειτονίας. Σημείωσαν μάλιστα, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της συνεργασίας, την Συμφωνία Οριοθέτησης ΑΟΖ, την οποία, με τον βλέμμα στην Τουρκία, αποκαλούν «υπόδειγμα συνεργασίας γειτονικών χωρών με αντικείμενες ακτές».

Οι ίδιες πηγές τόνισαν την συναντίληψη που υπάρχει ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο και σε άλλα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου, όπως η κρίση στη Λιβυη. Αθήνα και Κάιρο τάσσονται υπέρ μιας πολιτικής λύσης στη βάση των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και της Διαδικασίας του Βερολίνου. Οι δύο πλευρές, αν και έχουν διαφορετικές προτεραιότητες, συμφωνούν ότι προϋπόθεση για την διατήρηση της εκεχειρίας και την ενίσχυση της πορείας σταθεροποίησης είναι η αποχώρηση όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων από την βορειοαφρικανική χώρα.

Στο Κάιρο ο Μητσοτάκης 

Για την Αθήνα, πρωταρχικός στόχος είναι η ανατροπή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, το οποίο έχουν καταδικάσει πολλές ισχυρές χώρες, αλλά και η Αίγυπτος. Συμφωνούν, ωστόσο, ότι τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει στη Λιβύη, όσο στην χώρα στρατωνίζονται ξένοι μισθοφόροι, ανάμεσά τους και τζιχαντιστές από τη Συρία που μετέφερε ο Ερντογάν. Την ανάγκη της απόσυρσης των ξένων δυνάμεων και των μισθοφόρων από την δοκιμαζόμενη εδώ και μια δεκαετία βορειοαφρικανική χώρα επισήμανε ο Αιγύπτιος Πρόεδρος και την Κυριακή, υποδεχόμενος την Λίβυα υπουργό Εξωτερικών, Νάζλα Αλ Μανγκούς, στην  πρώτη επίσημη επίσκεψή της στην Αίγυπτο.

Ελλάδα και Αίγυπτος διαπιστώνουν επίσης ότι υπάρχει χώρος για την διεύρυνση της συνεργασίας στον οικονομικό και εμπορικό τομέα. Το κύριο πεδίο παραμένει, ωστόσο, η ενέργεια και ενδεικτικό είναι και το γεγονός ότι τον  Κυριάκο Μητσοτάκη υποδέχθηκε, από αιγυπτιακής πλευράς, ο αναπληρωτής υπουργός Πετρελαίου και Ορυκτού Πλούτου της Αιγύπτου. Με την άφιξή του στο Κάιρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και στον τάφο του Προέδρου, Ανουάρ Σαντάτ, ενώ μετά τις κοινές δηλώσεις με τον πρόεδρο αλ Σίσι θα συναντηθεί και με τον  πρωθυπουργό της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου, Μουσταφά Μαντμπούλι.

Τελικά, ο Τσαβούσογλου είναι πράγματι φίλος του Δένδια…

Το πρόγραμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα περιλάμβανε και συναντήσεις με εκπροσώπους της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου. Στη συνέχεια ο πρωθυπουργός μετέβη στην Αλεξάνδρεια, όπου συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Αλεξάνδρειας και πάσης Αφρικής. Θα επισκεφτεί επίσης το Εθνικό Μουσείο Αλεξάνδρειας, την Βιβλιοθήκη και το Ελληνικό Τετράγωνο, όπου βρίσκονται η Ελληνική Κοινότητα, τα Ελληνικά Σχολεία και το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος.

 

Τι απέδωσε η συνάντηση Μπάϊντεν- Πούτιν;

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μια πρώτη, εύθραυστη νίκη στον αγώνα της ανθρωπότητας για τη σωτηρία της

Μια ανάλυση της συνάντησης Πούτιν – Μπάιντεν και της κοινής τους δήλωσης, για την οποία ελάχιστα μέσα ενδιαφέρθηκαν

Για λόγους που ξέρουν τα ίδια, ελάχιστα μέσα ενημέρωσης διεθνώς έδωσαν ιδιαίτερη σημασία (μερικά δεν αναφέρθηκαν καν) στην κοινή δήλωση των προέδρων Μπάιντεν και Πούτιν, της 16ης Ιουνίου, υπό τον τίτλο “Κοινό Προεδρικό Ανακοινωθέν ΗΠΑ – Ρωσίας για τη Στρατηγική Σταθερότητα” (U.S.-Russia Presidential Joint Statement on Strategic Stability), ένα από τα κύρια αποτελέσματα συνάντησης της Γενεύης.

Προτίμησαν και γενικότερα να υποβαθμίσουν τη σημασία της συνάντησης, ενώ συχνά έσπευσαν να επικρίνουν και την ίδια και τα αποτελέσματά της. Μερικοί, και στις ΗΠΑ και στη Ρωσία, έσπευσαν να προδικάσουν την αποτυχία των διαδικασιών που αποφασίστηκε να ξεκινήσουν στη Γενεύη (1).

Υπό τις συνθήκες αυτές, θεωρήσαμε σκόπιμο, να αρχίσουμε την ανάλυσή μας παραθέτοντας αυτούσια την δήλωση της 16ης Ιουνίου (σε δική μας μετάφραση):

“Εμείς, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Τζόζεφ Ρ. Μπάιντεν και ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Πούτιν σημειώνουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία έχουν αποδείξει ότι, ακόμα και σε περιόδους έντασης, είναι ικανές να πραγματοποιήσουν πρόοδο ως προς τις κοινές επιδιώξεις τους να εξασφαλίσουν προβλεψιμότητα στη στρατηγική σφαίρα, περιορίζοντας τον κίνδυνο ενόπλων συγκρούσεων και την απειλή του πυρηνικού πολέμου.

Η πρόσφατη επέκταση της Νέας Συνθήκης START (σ.σ. για τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα) δίνει το παράδειγμα της αφοσίωσής μας στον έλεγχο των πυρηνικών όπλων. Σήμερα επαναβεβαιώνουμε ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν θα πρέπει ποτέ να διεξαχθεί.

Σε συμφωνία με αυτές τις επιδιώξεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία θα ξεκινήσουν από κοινού έναν αποφασιστικό (deliberate) και στιβαρό (robust) ολοκληρωμένο Διάλογο Στρατηγικής Σταθερότητας στο άμεσο μέλλον. Μέσα από αυτό τον διάλογο θα επιδιώξουμε να βάλουμε τα θεμέλια του μελλοντικού ελέγχου των εξοπλισμών και μέτρων μείωσης των κινδύνων”.

Πυρηνική στρατηγική και πυρηνικός πόλεμος

Με την παραπάνω δήλωση που υπέγραψαν οι Πρόεδροι των ΗΠΑ και της Ρωσίας, αναγνωρίζουν ότι “ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν θα πρέπει ποτέ να γίνει”.

Πρόκειται ασφαλώς για ένα κεντρικό ζήτημα ζωής ή θανάτου της ανθρωπότητας.

Η δήλωση περιγράφει και τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να μη γίνει ο πυρηνικός πόλεμος: τη στρατηγική σταθερότητα και την προβλεψιμότητα.

Η προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση όχι μόνο αρνήθηκε κατηγορηματικά να υπογράψει τέτοια δήλωση, αλλά και κράδαινε ανά τακτά χρονικά διαστήματα το πυρηνικό πυρ. (2)

Η αρχή του μη εφικτού της νίκης και του απαράδεκτου του πολέμου κυριάρχησε στο παρελθόν (1972-94) στην αμερικανική και εν συνεχεία στη σοβιετική στρατηγική σκέψη, εγκαταλείφθηκε όμως σιωπηρά στην πράξη, χωρίς να αποκηρυχθεί επισήμως, το 1994, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Μπορεί να αναρωτηθείτε τι σπουδαίο μπορεί να σηματοδοτεί μια τέτοια δήλωση. Μπορεί να πείτε “λόγια είναι” και μάλιστα αυτονόητα.

Γιατί όμως αυτά τα λόγια κυριάρχησαν στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και την πυρηνική στρατηγική των ΗΠΑ και ΕΣΣΔ μεταξύ 1972 και 1994, για να εξαφανιστούν μεταξύ 1994 και 2021 και να επανεμφανιστούν στις 16 Ιουνίου στη Γενεύη;

Είναι αδύνατο να απαντηθεί αυτό το ερώτημα (όπως και να δικαιολογηθεί ο τίτλος του άρθρου) αν δεν ρίξουμε πρώτα μια έστω σύντομη ματιά στην ιστορία των αμερικανο-σοβιετικών, εν συνεχεία αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, και ιδιαίτερα στην ιστορία της εξέλιξης της πυρηνικής στρατηγικής των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ/Ρωσίας, των ιδεών τους δηλαδή για τον πυρηνικό πόλεμο. Αυτό θα κάνουμε στο επόμενο άρθρο μας, ώστε, επί τη βάσει αυτών των δεδομένων, να μπορέσουμε να αποτιμήσουμε καλύτερα τα αποτελέσματα της συνάντησης Μπάιντεν-Πούτιν.

Σημειώσεις

1. Υπάρχει πολύ σοβαρό, γενικότερο πρόβλημα με την ενημέρωση σε όλα τα θέματα, λόγω του όλο και πιο σαφώς ολοκληρωτικού χαρακτήρα που έχει προσλάβει, με τα μέσα να λειτουργούν άλλοτε ως “ηρεμιστικά”, άλλοτε ως “διεγερτικά” και άλλοτε ως “παραισθησιογόνα”, ενώ σταδιακά εξαφανίζονται από το δημόσιο λόγο και βασικές πληροφορίες.

Σε πιο δημοκρατικές εποχές, δεν χρειαζόταν κάποιος να επιχειρηματολογήσει για το ότι ο κίνδυνος των πυρηνικών όπλων είναι τρομακτικός. Αποτελούσε δεδομένο για την κοινή γνώμη και για αυτό είχαμε τεράστια αντιπυρηνικά κινήματα, όπως π.χ. αυτά που συντάραξαν τη Δυτική Γερμανία στη δεκαετία του 1980. Η κοινή γνώμη είχε έτσι τη δυνατότητα να επηρεάσει τις πολιτικές εξουσίες και τους σχεδιαστές πολιτικής, αλλά είχε και μια πολύ σαφέστερη εικόνα των πραγματικών απειλών, όχι μόνο από τη στρατιωτική, αλλά και από τον ειρηνική χρήση της ατομικής ενέργειας. Όταν εξεράγη ο πυρηνικός σταθμός του Τσέρνομπιλ το γεγονός είχε τεράστια επίδραση παγκοσμίως. Σήμερα ούτε ένας στους χίλιους, ακόμα και καλά πληροφορημένα άτομα, δεν γνωρίζουν ότι η καταστροφή της Φουκουσίμα ήταν πολύ χειρότερη από αυτή του Τσέρνομπιλ, ότι “απείλησε όλη την ανθρωπότητα”, σύμφωνα με όσα έγραψε ο τότε Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας στη Monde Diplomatique, και ότι δεν έχει επιλυθεί το πρόβλημα των ραδιενεργών ουσιών που εκλύθηκαν, και τις οποίες είχε πρόσφατα τη φαεινή ιδέα να αρχίσει να πετάει στον Ειρηνικό η ιαπωνική κυβέρνηση.

Σχετικά με τη συνάντηση Μπάιντεν-Πούτιν, τα φιλο-Δημοκρατικά μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ ήταν από επικριτικά έως χλιαρά απέναντι στη συνάντηση ενώ εχθρικά ήταν τα Ρεπουμπλικανικά.

Κατά τη γνώμη μας αυτό είναι μια πολύ σοβαρή ένδειξη ότι ο Μπάιντεν έκανε κάτι που και ξάφνιασε και δυσαρέστησε πολλούς στο αμερικανικό κατεστημένο, δηλαδή κάτι καλό.

Το CNN θεώρησε ότι ο Μπάιντεν δεν κέρδισε τίποτα. Αν κρίνουμε από όσα είπε η δημοσιογράφος του καναλιού στον ίδιο τον πρόεδρο, προκαλώντας του μάλιστα έναν ασυνήθιστο εκνευρισμό, το CNN θα έμενε ικανοποιημένο μόνο αν ο Πούτιν παραδεχόταν ότι ήταν εγκληματίας και ζητούσε δημόσια συγνώμη. Ίσως μάλιστα να έπρεπε να κόψει το κεφάλι του και να το προσφέρει στον Μπάιντεν να επιστρέψει με αυτό θριαμβευτής.

Ο πρώην πρόεδρος Τραμπ δεν πήγε πίσω. Επιδεικνύοντας μια ευελιξία που δύσκολα την βρίσκει κανείς, ακόμα και στους πιο προικισμένους λειτουργούς της τέχνης του Θεάτρου, ξέχασε αμέσως τον προηγούμενο ρόλο του ως “ειρηνόφιλου”, “αντιπάλου των πολέμων του Ομπάμα”, “απομονωτιστή” και “φίλου της Ρωσίας” (τη μεγαλύτερη κατά τα φαινόμενα απάτη της παγκόσμιας ιστορίας) και δήλωσε: “Ήταν μια καλή μέρα. Για τη Ρωσία. Δώσαμε (τον NordStream II) και δεν πήραμε τίποτα”.

Κρίνοντας ότι αυτό δεν επαρκεί, έβαλε 17 φίλους του Ρεμπουμπλικάνους βουλευτές να δώσουν στη δημοσιότητα μια επιστολή προς τον Μπάιντεν με την οποία του συνιστούν να κάνει τεστ για το μυαλό του!

Το πιο καταπληκτικό βέβαια σε αυτή την επιστολή είναι άλλο. Όπως ανέφεραν οι βουλευτές, τέτοια τεστ έκανε ο ίδιος ο Τραμπ και τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά…

Στην ίδια γραμμή το ακροδεξιό Breitbart, που ίδρυσε ένα πρώην στέλεχος της Goldman Sachs, πρώην αξιωματικός των ενόπλων δυνάμεων, πρώην “αγωνιστής κατά της παγκοσμιοποίησης”, πρώην στρατηγιστής του Τραμπ, ο Στηβ Μπάννον. Κατά το Breitbart ο Πούτιν έφυγε από τη Γενεύη ως νικητής και ο Μπάιντεν με τίποτα.

2. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2017, ο τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ ανέβηκε στο βήμα των Ηνωμένων Εθνών και αναφερόμενος σε μια χώρα 25 εκατομμυρίων δήλωσε: “Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεγάλη ισχύ και υπομονή, αλλά αν υποχρεωθούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ή τους συμμάχους τους δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να καταστρέψουν πλήρως τη Βόρειο Κορέα”. Ο αμερικανικός τύπος δεν μπόρεσε να εντοπίσει τους συμβούλους του προέδρου που του εισηγήθηκαν αυτή την ομιλία, απεκάλυψε όμως ότι της ομιλίας αυτής είχε προηγηθεί μακρά συνάντηση με Τραμπ-Νετανιάχου. Δεν γνωρίζουμε φυσικά αν συζητήθηκε το θέμα της Κορέας.

Η προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση χαρακτήρισε επισήμως τη Ρωσία και την Κίνα ως τους σπουδαιότερους αντιπάλους της Αμερικής, δοκίμασε τα πυρηνικά ρεφλέξ της Ρωσίας και της Κίνας, βομβαρδίζοντας τη Συρία και απειλώντας τη Βόρειο Κορέα, ενέκρινε ένα θηριώδες πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των αμερικανικών πυρηνικών όπλων, κατήργησε τις τελευταίες συνθήκες ελέγχου των εξοπλισμών πλην της START, που πρόλαβε και τη γλύτωσε ο Μπάιντεν, και έφυγε από τη συμφωνία με το Ιράν, ανοίγοντας τον δρόμο σε μια πιθανώς πυρηνική σύρραξη στη Μέση Ανατολή.

Πηγή: kosmodromio.gr

Erdoğan’s Caricature State

2

By June 21, 2021

Recep Tayyip Erdogan, March 5, 2020, image by Mikhail Klimentyev for the Russian Presidential Press And Information Office via Wikimedia Commons

BESA Center Perspectives Paper No. 2,077, June 21, 2021

EXECUTIVE SUMMARY: Power fatigue per se does not fully explain the decline of Recep Tayyip Erdoğan. He will have a hard time uniting a majority of Turks around the flag and the mosque in the presidential elections of 2023.

The Turkish Islamists’ first experience of long-term governance, now in its 19th year, has turned the country into a caricature.

With annual inflation and interest rates nearing 20%, youth unemployment at 30%, and annual per capita income having fallen to barely $7,500, the popularity of President Recep Tayyip Erdoğan is facing an unprecedented decline. Pollsters released new data that for the first time put his approval rating at below 30%. According to the research house MetroPOLL, 46.5% of Turks say they would never vote for Erdoğan versus 35.3% in December 2019.

“This is not the Turkey we dreamed of,” one close Erdoğan aide, and a co-founder of Erdoğan’s Justice and Development Party (AKP), told BESA Perspectives in unexpectedly brave remarks. The spiral of mismanagement has been running at full speed, at times astonishing even Erdoğan loyalists. Turks cannot decide whether to laugh or cry over several cases that hit the headlines within the span of only one month.

COVID relief

Cem Emre Akıncı, a restaurant owner in Kuşadası on the Aegean coast, applied to a special government relief program that offered cash support for small businesses affected by COVID-19. Akıncı completed his application, containing all the documents necessary to qualify for the support. Erdoğan’s government received the application and made a deposit into his account of 4.63 Turkish liras, or $0.56. “I hope this much money,” Akıncı drolly commented, “will not ruin my moral compass.”

Stealth alcohol ban

The Ankara government announced on April 29 that it would apply full lockdown rules until May 17. Then, in a move that displayed its usual Islamist reflex, it added alcoholic beverages to a list of commodities banned from sale on supermarket shelves. As analysts attempted to grasp the logic of linking alcohol consumption to COVID-19 (cigarette sales were free), the government announced a list of other commodities inexplicably placed on the ban list in an apparent attempt to camouflage its Islamist motives: porcelain, cutlery, kitchenware, toys, DIY materials, stationery, home textiles, garden furniture, and car accessories.

Shutting down the Supreme Court

At the beginning of May, Erdoğan’s coalition partner, ultranationalist leader Devlet Bahçeli, announced his proposals for a new Constitution. “This constitutional proposal is the democratic torch of the 100 years that lies ahead, a move by our people to build and reclaim the future,” Bahçeli proudly announced. Except that one of his 100 constitutional proposals is to shut down the Supreme Court.

Service passports for human smuggling

The German authorities have undertaken an investigation into hundreds of Turkish nationals suspected of entering German territory on illegally obtained service passports. This “grey” passport allows visa-free entry to many countries and is usually issued to national athletes or government workers who need to be abroad to carry out their duties.

It appears that some municipalities controlled by the AKP provided hundreds of grey passports to party loyalists or sold them to family and friends who used them to emigrate to EU countries, mainly Germany.

“Think about a state,” wrote columnist Mehmet Y. Yılmaz, “… whose official service passport is now a source of suspicion at immigration gates abroad.”

Scientists cannot publish data

It is an open secret that Turkey’s official statistics agency, TUIK, has long published doctored inflation figures in order to avoid stoking public discontent against the government. Economists say the country’s actual inflation rates are at least twice the official numbers. As accusations of underreporting price data peaked, an independent inflation research group, ENAGroup, started publishing its own data in September.

In May, TUIK filed a criminal complaint against ENAGroup for publishing alternative data on inflation. The government office demanded that ENAGroup be fined for “purposefully defaming” the official statistics institution and “misguiding public opinion.”

“For the first time in the history of the Turkish Republic,” Treasury and Finance Minister Lütfi Elvan said, “the group aims to ‘damage and discredit the Turkish Statistical Institute’ by spreading misleading data that are used by opposition parties.”

Disrespecting a sultan’s tomb

Ever since opposition figure Ekrem Imamoğlu won the Istanbul mayoral race in 2019, ending the Islamists’ 25-year rule in Turkey’s biggest city, he has been the focus of ire from senior government figures, including Erdoğan himself. The central government suspended Imamoğlu’s charity campaigns, including cheap bread sales to the poorest.

In the latest episode, the Interior Ministry launched an investigation into Imamoğlu for “disrespecting Sulhan Mehmet II’s tomb”—the resting place of the Ottoman sultan who conquered Istanbul in 1453. A probe was opened and the mayor of Istanbul was summoned to make a statement.

How did this offense take place? In 2020, Imamoğlu visited the tomb and was photographed with his hands folded behind his back.

“In my opinion,” Interior Minister Süleyman Soylu said, “This [behavior] is an offense.”

“I feel so much shame on the minister’s behalf,” replied Imamoğlu.

Every day, more and more Turks are joining the ranks of the opposition. There is more to Erdogan’s decline than power fatigue. He will find it very difficult to unite a majority of Turks around the flag and mosque in the presidential elections of 2023.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

Τι είναι ο ψηφιοποιημένος «χάρτης του Ισλάμ» στην Αυστρία ;

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Από τις στήλες των Ανιχνεύσεων έχω ήδη αναφερθεί στην επικίνδυνη δράση των «Γκρίζων Λύκων» στη Γαλλία και στη Γερμανία :

Η τριλογία δράσης των Γκρίζων Λύκων εξωτερικού, 13-4-2021 :ΕΔΩ

Οι παραλλαγμένοι Γκρίζοι Λύκοι συγκροτούν την πλέον πολυπληθή ακροδεξιά οργάνωση της Γερμανίας, 15-4-2021 :ΕΔΩ

Σήμερα θα με απασχολήσει η Αυστρία, δηλαδή η ευρωπαϊκή χώρα η πιο επιθετική ενάντια στην τουρκική δράση και ευρύτερα στην εκεί μουσουλμανική λειτουργία, που την οδήγησαν να δημιουργήσει έναν ψηφιακό «χάρτη του Ισλάμ» ο οποίος είναι προσβάσιμος για κάθε ενδιαφερόμενο  που θα ήθελε να δει πού κατοικοεδρεύουν οι διάφοροι μουσουλμανικοί φορείς που δρουν στην εν λόγω χώρα, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Jean-Baptiste Chastand, ανταποκριτή του Le Monde στη Βιέννη, στις 12-6-2021, με τίτλο : «Στην Αυστρία, ενόχληση από τον χάρτη του Ισλάμ» (En Autriche, malaise autour de la « carte de l’islam »). https://www.bladi.net/carte-islam-autriche,83186.html

Σύμφωνα με τον διαχειριστή του, τον ισλαμολόγο Ednan Eslan, «δεν είναι παρά μόνο ένας χάρτης που καθιστά τις μουσουλμανικές οργανώσεις ορατές». Αλλά να πούμε ότι ο «χάρτης του Ισλάμ» στην Αυστρία, που επικαιροποιήθηκε  και παρουσιάστηκε την Τετάρτη 27 Μαΐου 2021 από την Ομοσπονδιακή Υπουργό των Γυναικών και της Ενσωμάτωσης, Susanne Raab, δεν έγινε αντιληπτός με τον ίδιο τρόπο από τους Μουσουλμάνους και από την αριστερή αντιπολίτευση αυτής της μικρής χώρας της Κεντρικής Ευρώπης της οποίας ο καγκελάριος, ο νεαρός και πολύ συντηρητικός Sebastian Kurz, έχει κηρύξει τον πόλεμο κατά του «πολιτικού Ισλάμ».

Από την τεράστια διάδοση της δημοσίευσής του, αυτός ο χάρτης, με πάνω από 600 τζαμιά, αίθουσες προσευχής ή μουσουλμανικούς συλλόγους σε αυτήν τη χώρα των περίπου 8,9 εκατομμυρίων κατοίκων, εκ των οποίων περίπου το 8% είναι μουσουλμάνοι, συνεχίζει να προκαλεί αντιπαραθέσεις. «Στιγματίζει όλους τους μουσουλμάνους και τους θεσμούς τους ως ένα δυνητικό κίνδυνο», κατήγγειλε το Μουσουλμανικό Συμβούλιο της Αυστρίας (IGGO, Islamische Glaubensgemeinschaft στο Österreich), ζητώντας την απόσυρσή του. «Δεν κάνει απολύτως τίποτα για την ένταξη, αλλά προωθεί τον διχασμό της κοινωνίας», δήλωσε ο δήμαρχος της Βιέννης, ο σοσιαλιστής Michael Ludwig.

Όλοι είπαν ότι φοβούνται πως αυτός ο χάρτης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από κακόβουλους ξενοφοβικούς. Στον ειδικό αυτό ιστότοπο, που χρηματοδοτείται και υποστηρίζεται από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το πολύ επίσημο Βιεννέζικο Κέντρο Τεκμηρίωσης για το Πολιτικό Ισλάμ, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να κάνετε μεγέθυνση (zoom) στον χάρτη για να εντοπίσετε με ακρίβεια τους μουσουλμανικούς χώρους λατρείας ή την έδρα του θρησκευτικού συλλόγου που σας παραπέμπουν σε ιδιωτικές διευθύνσεις. Για τον κάθε ενδιαφερόμενο, υπάρχει επίσης μια σύντομη περιγραφή που αναφέρει το όνομα του αρμοδίου, τη συμμετοχή σε μια ομοσπονδία και μερικές φορές τον θεολογικό προσανατολισμό της λατρείας.

«Αυτός δεν είναι ένας χάρτης του ισλαμισμού ή του πολιτικού Ισλάμ. Μερικές από αυτές τις οργανώσεις κάνουν πολύ καλά πράγματα για την κοινωνική ένταξη, αλλά μερικές από αυτές  έχουν επικίνδυνες τάσεις», θέλησε να καθησυχάσει, κατά τη διάρκεια της παρουσίασής του, ο Ednan Eslan.

Απαγόρευση της φορεσιάς της μαντήλας

Ο εν λόγω Αυστριακός ερευνητής τουρκικής καταγωγής είναι γνωστός για την υπεράσπιση ενός φιλελεύθερου οράματος του Ισλάμ, κάτι που τον οδήγησε στη δημοσίευση μιας αμφιλεγόμενης μελέτης για τον Ισλαμισμό στους βιεννέζικους παιδικούς σταθμούς. Και η οποία με τη σειρά της του προκάλεσε μια βαθιά εχθρότητα από ισλαμιστικούς κύκλους, ειδικά από την χώρα καταγωγής του. Το πρόβλημα είναι ότι η αρμόδια υπουργός, παρούσα στο πλευρό του, υπερασπίστηκε ένα πολύ πιο «επιθετικό» και «πολιτικό» όραμα για το σχέδιό του. Ενώ υποσχέθηκε ότι «δεν επρόκειτο για ζήτημα μιας γενικευμένης υποψίας για τους Μουσουλμάνους», η Susanne Raab είχε καταδικάσει «τις πίσω-αυλές όπου διαδίδονται ιδεολογίες που αποτελούν ένα κίνδυνο για τη φιλελεύθερη δημοκρατία και τα θεμελιώδη δικαιώματά μας», καλωσορίζοντας μια δουλειά που επιτρέπει «να παράσχουμε τη διαφάνεια» για τις «μεγάλες ομοσπονδίες και τα ξένα δίκτυά τους». Σε μια χώρα, την Αυστρία, που απαγορεύει τη χρηματοδότηση των τζαμιών από το εξωτερικό και τη φορεσιά της πλήρους μαντήλας, είχε αναφέρει «για τις απειληθείσες Τσετσένες γυναίκες επειδή είναι υπερβολικά δυτικοποιημένες», κατά τις «συγκρούσεις» σε μια δημοφιλή λαϊκή περιοχή της Βιέννης ή «για το πώς ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν πυροδότησε τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή». Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία, ο «καλύτερος εχθρός» της Αυστρίας επί αιώνες, δεν άργησε να προχωρήσει σε μια αντίδραση, καταγγέλλοντας ένα «απαράδεκτο» σχέδιο που σκοπεύει να «φακελώσει τους μουσουλμάνους».

Κίτρινες μικρο-αφίσες

Όμως, αυτή η ενόχληση έφτασε στο παροξυσμό της όταν, την Τετάρτη 2 Ιουνίου 2021, οι Βιεννέζοι ανακάλυψαν με αηδία σε αρκετές περιοχές της αυστριακής πρωτεύουσας κίτρινες μικρο-αφίσες που δημοσιεύτηκαν από αυστριακούς ταυτοτικούς κύκλους κοντά σε ορισμένους χώρους λατρείας που αναφέρονται στον εν λόγω χάρτη. «Αχτούνγκ! Το πολιτικό Ισλάμ γύρω σου», γράφτηκε γύρω από ένα σκίτσο γενειοφόρου και χτενισμένου άνδρα με ισλαμικό κάλυμμα κεφαλής. Αυτές οι αφίσες καταδικάστηκαν έντονα από την κυβέρνηση και αφαιρέθηκαν αμέσως από την αστυνομία. Αλλά αυτό δεν έκανε παρά να αυξήσει την σχετική κριτική.

«Γιατί μια θρησκεία κατηγορείται ; », κατήγγειλε  ο Καρδινάλιος και Αρχιεπίσκοπος της Βιέννης Christoph Schönborn, την κύρια καθολική αρχή της χώρας. Ο Πρόεδρος της Διάσκεψης των Ευρωπαίων Ραβίνων, Pinchas Goldschmidt κάλεσε επίσης την Αυστρία να «σεβαστεί τα δικαιώματα της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι και της θρησκείας». Οι Πράσινοι, που κυβερνούν σε συνασπισμό με τους συντηρητικούς στην Αυστρία, κατήγγειλαν την πρωτοβουλία, όπως και το Πανεπιστήμιο της Βιέννης, το οποίο ζήτησε να αφαιρεθεί το λογότυπό του από τον παραπάνω ιστότοπο.

Την Πέμπτη 3 Ιουνίου 2021, ο ιστότοπος του «χάρτη του Ισλάμ» έγινε ξαφνικά απρόσιτος, επίσημα για «τεχνικούς λόγους». Ο Ednan Aslan, ωστόσο, υποσχέθηκε ότι θα επανέλθει σύντομα στο διαδίκτυο, λυπούμενος για την «πολιτική εργαλειοποίηση» του Σχεδίου του «από τους ακροδεξιούς κύκλους».