Αρχική Blog Σελίδα 2281

Μήπως οι Γερμανοί δεν είναι τελικά φίλοι μας;

Από
admin
-
1

Του Άγη Βερούτη

Χθες ολοκληρώθηκε η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ για τα εσωτερικά με την Τουρκία να πρωταγωνιστεί στην ατζέντα, ενώ η Γερμανία εκτελούσε χρέη συνηγόρου της στοχεύοντας στην τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την ΕΕ αλλά και στην οικονομική ενίσχυση της Τουρκίας για τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης.

Βέβαια για τη μεταναστευτική κρίση σημαντικότατο ποσοστό ευθύνης φέρει η ίδια η Τουρκία, αν πιστέψουμε τις πληροφορίες πολλών μυστικών υπηρεσιών περί στήριξης του ISIS με χρήμα και με όπλα από το καθεστώς Ερντογάν, ή αν πιστέψουμε τον αυτοδιαφημιζόμενο ως αρχιμαφιόζο της Τουρκίας στις αποκαλύψεις του περί των ίδιων θεμάτων.

Όμως ο στόχος της Γερμανίας για την άρον-άρον τελωνειακή ένωση της ΕΕ με την Τουρκία προσέκρουσε στην αντίσταση τόσο του Έλληνα πρωθυπουργού όσο και του Γάλλου προέδρου και του Αυστριακού καγκελαρίου.

Υπάρχουν πολλά θέματα που πρέπει πρώτα να διευθετηθούν με την Τουρκία πριν μπορέσει η Ελλάδα να δώσει το πράσινο φως για να περνάνε τα τουρκικά εμπορεύματα χωρίς έλεγχο τελωνείου στην Ευρώπη μέσω ελληνικών συνόρων.

Εντόνως φημολογείται ότι η Τουρκία από δεκαετίες αποτελεί τον τελευταίο σταθμό του “δρόμου της Ηρωίνης” προς τη Δύση, ο οποίος αρχίζει από το Αφγανιστάν, περνάει στο Ιράν και τέλος καταλήγει στην Τουρκία. Αυτό θα πρέπει να διευκρινιστεί πέραν πάσης αμφιβολίας πριν συναινέσει η Ελλάδα να αποτελέσει τον ακούσιο επόμενο σταθμό του διεθνούς εμπορίου σκληρών ναρκωτικών, προκειμένου να διευκολύνει τις γερμανικές βιομηχανίες με θυγατρικές στην Τουρκία.

Με αυτό εννοώ ότι η Τουρκία αποτελεί για δυο σχεδόν δεκαετίες τον προορισμό των βιομηχανικών επενδύσεων χιλιάδων γερμανικών εταιρειών (στο ίδιο μοντέλο που οι ΗΠΑ μετέφεραν τη βιομηχανική παραγωγή τους στην Κίνα στις προηγούμενες δεκαετίες) προκειμένου οι πρώτοι να επωφεληθούν των εξαιρετικά φτηνότερων εργατικών, αλλά και τη συνεννόηση με το καθεστώς Ερντογάν για την προάσπιση των συμφερόντων των γερμανικών βιομηχανικών θυγατρικών.

Πέραν των παραπάνω, η ευρωπαϊκή εταίρος Γερμανία εξοπλίζει την Τουρκία με τα τελευταία “αόρατα” υποβρύχια, που φυσικά κανέναν άλλο σκοπό δεν έχουν παρά την παραβίαση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στη θάλασσα.

Επίσης επιδεικτικά παρέλειψε η χθεσινή Σύνοδος της ΕΕ να αναφέρει ή ακόμα καλύτερα να προειδοποιήσει την Τουρκία, ώστε να σταματήσει τις επιθετικές ενέργειες στην ελληνική ΑΟΖ και τον ελληνικό εναέριο χώρο και να απεμπολήσει τις επεκτατικές βλέψεις της στο Αιγαίο και τις “γαλάζιες πατρίδες”…

Η εταίρος Γερμανία εξοπλίζει μια χώρα που έχει casus beli εναντίον μιας άλλης ευρωπαϊκής εταίρου της, της Ελλάδας!

Αμέσως μετά τη χθεσινή σύνοδο θα γίνει στο Βερολίνο άλλη μια Σύνοδος της ΕΕ για τη Λιβύη.

Πάλι ο πρωταγωνιστής/μπάχαλος είναι η Τουρκία που μαζί με τη Ρωσία προκαλεί τις περισσότερες τριβές στη Λιβύη, τόσο με τους μισθοφόρους πρώην τζιχαντιστές του ISIS (στους οποίους έταξε μάλιστα τουρκικό διαβατήριο ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους στη Λιβύη), όσο και με τακτικό στρατό ο οποίος έχει δήθεν εκπαιδευτική αποστολή.

Η Ελλάδα όμως, που έχει τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη, και βλάπτεται και από το ΠΑΡΑΝΟΜΟ Τουρκολιβυκό Σύμφωνο, έχει εξαιρεθεί από τη Σύνοδο με απόφαση της Γερμανίας!

Η Τουρκία που έχει συνάψει το ΠΑΡΑΝΟΜΟ Τουρκολιβυκό Σύμφωνο με τη μη-αναγνωρισμένη πρώην κυβέρνηση της Τρίπολης, εναντίον της Ελλάδας και κάνει λαθρεμπόριο όπλων στη Λιβύη, παρά την απαγόρευση του ΟΗΕ, έχει μισθοφόρους και στρατό στη Λιβύη παρά τις αντιρρήσεις των Λίβυων, και χρησιμοποιεί το Μεταναστευτικό εκβιαστικά έναντι της ΕΕ, είναι ο επίτιμος καλεσμένος της Γερμανίας!

Μέρος των συζητήσεων θα αφορά επίσης στην τελωνειακή σύνδεση της Τουρκίας μέσω της Ελλάδος, και την κατάργηση της βίζας για τα τουρκικά διαβατήρια.

Ένα τουρκικό διαβατήριο, εδώ που τα λέμε, πωλείται €1.000-€1.500 στα παράνομα κυκλώματα και λέγεται από ανεπιβεβαίωτες πηγές ότι θα δοθεί δωρεάν σε όσους πρώην τζιχαντιστές του ISIS υπηρετούν στις μισθοφορικές δυνάμεις της Τουρκίας, στη Λιβύη και το συριακό Κουρδιστάν.

Με άλλα λόγια η ευρωπαϊκή εταίρος Γερμανία, κάνει τα πάντα χρησιμοποιώντας πιέσεις και “ανταλλάγματα” για να ανοίξει Κερκόπορτες στην Τουρκία και το καθεστώς Ερντογάν που:

– διατηρεί σε στρατιωτική κατοχή μισή χώρα μέλος της ΕΕ, την Κύπρο,
– απειλεί την ασφάλεια της Ευρώπης με εκατομμύρια “οικονομικούς μετανάστες” / πρόσφυγες που η ίδια η Τουρκία δημιούργησε,
– απειλεί την εδαφική ακεραιότητα άλλης ευρωπαϊκής χώρας με το casus beli, και με το ΠΑΡΑΝΟΜΟ Τουρκολιβυκό Σύμφωνο,
– απειλεί την Ειρήνη στην Γαλλία με απειλές εναντίον του Γάλλου προέδρου όταν αντιστέκεται στην Ισλαμιστική τρομοκρατία μέσα στη χώρα του,
– απειλεί την Ευρώπη ολόκληρη με κινητοποίηση του ισλαμιστικού στοιχείου αν κάποιος εκλεγμένος ηγέτης δεν πάει με τα νερά της Τουρκίας, όπως ο Αυστριακός καγκελάριος!

Και όλα αυτά γιατί;

Για να διαφυλάξει η εταίρος Γερμανία τα οικονομικά συμφέροντα από επενδύσεις σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις και θυγατρικές στην Τουρκία, έξι χιλιάδων γερμανικών εταιρειών;

Αλήθεια;

Τόσο βαραίνουν η ασφάλεια, η εδαφική ακεραιότητα, η προφύλαξη από καταστροφικές ναρκωτικές ουσίες και συνοχή της ΕΕ στα μάτια της Γερμανίας; Λιγότερο από τις αποσβεσμένες επενδύσεις 6000 γερμανικών εταιρειών;

Τα ξέρουν τα παραπάνω οι Γερμανοί πολίτες και ψηφοφόροι; Αν δεν τα ξέρουν μήπως (λέω μήπως) κάποιος πρέπει να τους τα εξηγήσει;

Δεν υπολογίζω στο σκεπτικό μου καν τις ενέργειες του πρώην ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας κ. Σόιμπλε προ πενταετίας, για να πετάξει την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης την Ελλάδα, που σταμάτησε ο αμερικανός τότε ΥΠΟΙΚ με ένα τηλεφώνημα και οδήγησε στην ενεχυρίαση των περιουσιακών της χώρας μας για 99 χρόνια. Δεν το υπολογίζω αυτό τώρα.

Δεν είναι οικονομικό το θέμα. Ή μήπως είναι;

Με τα υπόλοιπα όμως, μήπως τελικά οι Γερμανοί ΔΕΝ είναι φίλοι μας;

Μήπως θα πρέπει η Ελλάδα να καταθέσει ένα προληπτικό Βέτο σε κάθε προοπτική τελωνειακής ένωσης μέσω Ελληνικών εδαφών και περάσματος με τουρκικό διαβατήριο χωρίς ελέγχους και βίζα από Ελληνικές συνοριακές  εισόδους;

Μήπως;

capital.gr

Μάχη της Μέρκελ υπέρ του Ερντογάν μέχρι και την τελευταία στιγμή: Μία αδιάντροπη Καγκελάριος…

Από
admin
-
2

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ 

«Η πιλότος… αποβιβάζεται», γράφει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel. Οπου «πιλότος»; Η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, που έφτασε χθες στις Βρυξέλλες για να μετάσχει για τελευταία φορά σε σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

«Θα της κόψουν τούρτα; Θα ανοίξουν σαμπάνια προς τιμήν της; Ή θα την αποχαιρετήσουν με κραυγές;» ,διερωτάται το γερμανικό περιοδικό , δημοσιεύοντας ένα σκίτσο, όπου η Ανγκελα Μέρκελ ως …καγκελάριος Μπίσμαρκ.

Μετά από 16 χρόνια θητείας, η Μέρκελ αφήνει την ΕΕ «σε χειρότερη κατάσταση από ό, τι ήταν όταν μπήκε στην καγκελαρία το φθινόπωρο του 2005», γράφει το Der Spiegel:

  • «Ανοιχτή διάσπαση μεταξύ Βορρά και Νότου στα χρηματοοικονομικά θέματα, ειδικά κατά την κρίση του ευρώ. Αποχώρηση της Βρετανίας. Αντιδημοκρατικός αυταρχισμός σε χώρες μέλη όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία. Αδυναμία μιας αξιοπρεπούς πολιτικής προσέγγισης στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ. Ελάχιστα βήματα προς την εμβάθυνση της Ενωσης. Ανυπαρξία οράματος».

Φυσικά και δεν ευθύνεται μόνο η Μέρκελ για τα χάλια της ΕΕ. Αλλά επειδή ηγήθηκε της μεγαλύτερης και οικονομικά ισχυρότερης χώρας στην Ευρώπη για 16 χρόνια, ουδείς μπορεί να τη …συγχωρήσει και να πει ότι ουδεμία ευθύνη φέρει. «Τη στιγμή που η Άνγκελα Μέρκελ κάθεται στην αίθουσα συνεδριάσεων στις Βρυξέλλες, εκπροσωπεί τη Γερμανία. Δεν λένε : Κυρία Μέρκελ, τι πιστεύετε γι ‘αυτό; Αλλά «τι λέει η Γερμανία;», τονίζει ο πρώην Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Μάρτιν Σούλτς για τον ευρωπαϊκό ρόλο της καγκελάριου.

Το παραδέχεται και το Der Spiegel : «Κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ, ο γερμανικός προϋπολογισμός ήταν πιο σημαντικός ,παρά η αλληλεγγύη προς τον Νότο. Επομένως, το ευρωπαϊκό σχέδιο δεν διέθετε τον πιλότο που θα το οδηγούσε στο σωστό δρόμο. Η Μέρκελ δεν θα μπει στην ιστορία ως σπουδαία Ευρωπαία», γράφει ορθά κοφτά το γερμανικό περιοδικό.

  • Επικαιροποίηση της συμφωνίας με την Τουρκία για το προσφυγικό

Στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ που ξεκίνησε χθες και ολοκληρώνεται σήμερα στις Βρυξέλλες εξετάζονται διάφορα θέματα: Κοινοί κανόνες για τα ταξίδια στην εποχή του κορονοϊού, μια νέα στρατηγική έναντι της Ρωσίας, αλλά και το προσφυγικό, καθώς εξέπνευσε η προηγούμενη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, που είχε υπογραφεί πριν πέντε χρόνια.

Ηταν 18 Μαρτίου του 2016, όταν στο τέλος ενός από τα ατελείωτα συμβούλια κορυφής ,καταπονημένοι οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων ανακοίνωναν έναν συμβιβασμό της τελευταίας στιγμής. Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας γιορτάστηκε τότε ως επιτυχία της ευρωπαικής πολιτικής καθώς μειώθηκαν οι προσφυγικές ροές προς την Ελλάδα, με την Αγκυρα να λαμβάνει 6 δις ευρώ για την στήριξη των περίπου τεσσάρων εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων που έχουν καταφύγει στη χώρα.

Στην πράξη βέβαια, η Ε.Ε. ανέθεσε υπεργολαβικά την ευρωπαϊκή πολιτικής ασύλου σε έναν ηγέτη που κυβερνά αυταρχικά, τον πρόεδρο Ερντογάν», έγραφε η Deutsche Welle.

«Αλλά η Άγκελα Μέρκελ, που ήταν η πολιτική κινητήρια δύναμη πίσω από τη συμφωνία, υποστήριξε το deal στην γερμανική βουλή λέγοντας μεταξύ άλλων ότι “αποτελεί πρότυπο και για άλλες τέτοιες συμφωνίες με την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Τυνησία και όπου χρειαστεί”. Συμφωνίες με μεσογειακές χώρες δεν έγιναν στην πραγματικότητα», τονίζει η DW.

Μέχρι σήμερα λιγότεροι από 3.000 πρόσφυγες επαναπροωθήθηκαν από την Ελλάδα πίσω στην Τουρκία, ενώ το πρόγραμμα επανεγκατάστασης σε άλλες χώρες της ΕΕ προχωρά με ρυθμό χελώνας ή σταμάτησε ελέω πανδημίας ,αλλά και της αρνητικής στάσης πολλών χωρών μελών. Ολα τα μεταρρυθμιστικά σχέδια για μια ενιαία πολιτική ασύλου απέτυχαν ,κυρίως στην ανακατανομή των προσφύγων ανάμεσα στα κράτη μέλη.

  • Η τελευταία συμφωνία Ερντογάν-Μέρκελ

Η Ε.Ε. θα ανανεώσει πάντως τη συμφωνία μετανάστευσης του 2016 με την Αγκυρα και φυσικά θα εκταμιεύσει τα απαραίτητα κεφάλαια. Η Κομισιόν ,στην πρότασή της στα κράτη μέλη , αναφέρει ότι σκοπεύει να αποδεσμεύσει έως και 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ για την περίοδο 2022 έως 2024, συμπληρώνοντας τα 535 εκατομμύρια ευρώ που έχουν ήδη χορηγηθεί το 2021.

Την επικαιροποίηση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας είχε ζητήσει ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν τόσο από την Μέρκελ ,όσο και από την πρόεδρο της Κομισιόν ,Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν κατά την αλήστου μνήμης επίσκεψή της στην Αγκυρα και το σκάνδαλο του «καναπέ»…

«Αυτή θα είναι και η τελευταία συμφωνία του Ερντογάν με τη Μέρκελ», γράφει η Die Welt. Και αν η Γερμανίδα καγκελάριος ήταν αυτή που στήριξε και εξακολουθεί να στηρίζει τον Τούρκο πρόεδρο για οικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους, πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες αντιδρούν. «Πρέπει οι Ευρωπαίοι να δώσουν στον αυτοκράτορα του Βοσπόρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κι άλλα δισεκατομμύρια ως προσφυγική βοήθεια, μετά από έξι δισεκατομμύρια ευρώ από το 2016; Και ποιος πρέπει να τα πληρώσει: οι Βρυξέλλες, τα κράτη μέλη ή μισά-μισά;» διερωτάται η Die Welt.

Αλλωστε, ο Τούρκος πρόεδρος έχει δείξει επανειλημμένα ότι δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί το προσφυγικό για να εκβιάζει την ΕΕ , ώστε να φεύγει κάθε φορά από το ευρωπαϊκό τραπέζι η ενδεχόμενη επιβολή κυρώσεων για την προκλητική πολιτική της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.

  • Στη σύνοδο κορυφής του Μαρτίου είχε φυσικά μεταφερθεί για την τρέχουσα συνάντηση στις Βρυξέλλες το θέμα των κυρώσεων στην Τουρκία. Μόνο που η Μέρκελ φρόντισε να βγάλει για άλλη μία φορά τις κυρώσεις από το τραπέζι.
  • Πριν τη σύνοδο κορυφής, η Μέρκελ χρειάστηκε να κάνει «μασάζ» στους δύο μεγαλύτερους επικριτές του Ερντογάν: Στον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν και στον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι.

Η Γερμανίδα καγκελάριος στις συναντήσεις που είχε με Μακρόν και Ντράγκι, άσκησε πιέσεις για να μην τεθεί καν στη σύνοδο κορυφής το θέμα των κυρώσεων. Αλλωστε, και Ερντογάν φρόντισε το τελευταίο διάστημα να πάρει «πιστοποιητικά καλής διαγωγής», τόσο από την Ελλάδα ,όσο και από άλλες ευρωπαικές χώρες.

Μιλώντας ισως και για τελευταία φορά χθες στη Γερμανική Βουλή, η Μερκελ επανέλαβε οτι «πρεπει να προωθήσουμε τη στρατηγική συνεργασία με την Τουρκία, αν και έχουμε σοβαρές διαφορές στον τομέα του κράτους δικαίου και της συμμόρφωσης με τα θεμελιώδη δικαιώματα».

Δικαίως η γαλλική Le Figaro γράφει οτι η Μέρκελ έχει ορθώσει «ένα γερμανικό τείχος υπέρ Τουρκίας». Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα, «πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες αντιμετωπίζουν με έντονο σκεπτικισμό τον συμβιβαστικό τόνο που έχει υιοθετήσει τελευταία ο Ερντογάν».

Σε μια περίοδο μάλιστα, που ο Τούρκος πρόεδρος έχει κλιμακώσει την αυταρχική πολιτική του στο εσωτερικό της Τουρκίας, το να κλείνει η Ευρώπη τα μάτια είναι τουλάχιστον πισώπλατο χτύπημα στον τουρκικό λαό.

Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι βέβαια τηρούν στάση αναμονής. Φαίνεται να περιμένουν την έκβαση των Γερμανικών εκλογών ,τον προσεχή Σεπτέμβριο, όπου η φιλότουρκη Μέρκελ θα είναι και τυπικά παρελθόν…

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΘΕΣΗ

Από
admin
-
2
Υπάρχει κάτι ανησυχητικό στην μετάθεση της διπλωματικής συμβούλου του Πρωθυπουργού κ. Ελένης Σουρανή, ως πρέσβεως στη Ρώμη.
Αν οι λόγοι είναι προσωπικοί- οικογενειακοί, δεν μας πέφτει λόγος.
Αν, όμως, έχουν διάσταση πολιτική πρέπει να τους αναζητήσουμε.
Βλέπω σήμερα μια σιωπή στα Μέσα Ενημέρωσης που θα μπορούσαν να έχουν σχετική πληροφόρηση.
Προφανώς, το πρωθυπουργικό περιβάλλον δεν θέλει να δώσει διαστάσεις στο θέμα.
Αν αποκλείσουμε τους προσωπικούς- οικογενειακούς λόγους, η ανησυχία θα είναι σοβαρή αν η κ. Σουρανή ζήτησε την αντικατάστασή της επειδή, ίσως, να μην συμφωνεί με την εξέλιξη στα ελληνοτουρκικά μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη- Ερντογάν.
Σοβαρή θα είναι, επίσης, η εξέλιξη αν η κ. Σουρανή μετατέθηκε εν αγνοία του πρωθυπουργού, ως επίδειξη δυσαρέσκειας του ΥΠΕΞ για τον παραγκωνισμό του.
Άλλως, δεν εξηγείται η αντικατάσταση λίγες ημέρες μετά την συμμετοχή της στο τετραμερές σχήμα που κατέστησε τα ελληνοτουρκικά από Ευρωπαϊκό, διμερές ζήτημα.
Ο κ. Μητσοτάκης πηγαίνει σε εκλογές, εκτιμούν πολιτικοί παρατηρητές. και, μάλιστα, διπλές. Αν τις πραγματοποιήσει ως το τέλος του χρόνου, δύσκολα θα κάνει ανασχηματισμό και θα εκδιώξει τον μη αρεστό, όπως όλα δείχνουν, υπουργό εξωτερικών.
Σε μια νέα επανεκλογή Μητσοτάκη που είναι και το πιθανότερο (ίσως και το ευκταίο αν η εναλλακτική λύση είναι ο Τσίπρας), ο κ. Δένδιας δεν θα έχει καλή, κυβερνητική, τύχη αλλά, ίσως, να μην την επιθυμεί και ο ίδιος. Διότι, όπως όλα δείχνουν, θα ετοιμάζεται για την διαδοχή.
Ειρήσθω εν παρόδω πως στο οιονεί προτεκτοράτο που λέγεται Ελλάδα έχουν λόγο στην κυβερνητική σύνθεση εκτός των ΗΠΑ και της Γερμανίας, και το Ισραήλ. Ο κ. Δένδιας φέρεται ως υποστηριζόμενος από το Ισραήλ.
Τα κράτη που δεν μπορούν να υποστηρίξουν την εθνική τους ακεραιότητα είναι ένα είδος πολυεθνικών επιχειρήσεων. Στη λειτουργία τους και στα κέρδη από αυτά έχουν λόγο ισχυρότερες δυνάμεις, σε ποσοστά. Ακόμη και σε υπηρεσίες που δεν επιτρέπεται.
Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Φοβάμαι πως το παιχνίδι στο ορατό μέλλον δεν παίζεται. Έχει κριθεί.

Οι πρώτοι κινέζοι αστροναύτες στο διάστημα

Από
admin
-
0

Οι φιλοδοξίες της δε σταματούν στο μεγαλόπνοο Νέο Δρόμο του Μεταξιού: Θέλει να κατακτήσει και το διάστημα. Η πρώτη κινεζική, επανδρωμένη αποστολή είναι γεγονός.

Το Σενζού 12 απογειώνεται, 17 Ioυνίου 2021

Η πρώτη επανδρωμένη αποστολή της Κίνας στο διάστημα είναι γεγονός. Πρόκειται για ένα ορόσημο της κινεζικής διαστημικής πολιτικής, που εδώ και χρόνια θέτει τον έναν στόχο μετά τον άλλον. Ο κινεζικός σταθμός Tιανγκόνγκ 3 στη Σελήνη είναι υπό κατασκευή και η αποστολή τριών αστροναυτών για τρεις μήνες στο διάστημα φαίνεται να είναι μόνη η αρχή. H επιτυχής εκτόξευση του διαστημικού σκάφους Σενζού 12, πριν από μερικές μέρες από την έρημο Γκόμπι στα νότια της Μογγολίας, γεννά ελπίδες για μια νέα εποχή στην Κίνα.

Κίνα ΤιανγκόνγκΜοντέλο του κινεζικού διαστημικού σταθμού Tιανγκόνγκ

Ο επικεφαλής της πολυσυζητημένης αποστολής, Νι Χαϊσένγκ, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε. Έχουμε πολλές επιμέρους αποστολές να διεκπεραιώσουμε στο διάστημα και να πραγματοποιήσουμε μια σειρά από σημαντικές δοκιμές. Είναι δύσκολο, άλλη μια μεγάλη πρόκληση».

Ο Νι Χαϊσένγκ, όπως και άλλοι δύο αστροναύτες, είναι μέλη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας. Το κινεζικό διαστημικό πρόγραμμα εντάσσεται άλλωστε στον στρατό της χώρας. Τα κρατικά μέσα εδώ και μέρες δεν σταματούν να ενημερώνουν με ενθουσιασμό για την πορεία της αποστολής. Στόχος άλλωστε του διαστημικού σταθμού Τιανγκόνγκ είναι να γίνει το «Παλάτι του Ουρανού». Αυτό σημαίνει και το όνομά του. Στο μέλλον αναμένεται να μεταφερθούν μάλιστα στο διάστημα 20 τόνοι εργαστηριακού εξοπλισμού, ενώ προβλέπονται ειδικές πτήσεις εφοδιασμού και συνολικά άλλες έντεκα επανδρωμένες αποστολές.

Πολλά διακυβεύονται για την Κίνα

Κίνα αστροναύτεςΟι τρεις κΙνέζοι αστροναύτες πριν ξεκινήσουν το μεγάλο ταξίδι

Όπως αναφέρει ο Τζι Κιμίνγκ από την Κινεζική Υπηρεσία Διαστήματος: «Και οι έντεκα αποστολές θα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες». Βέβαια ο κινεζικός «θύλακας» στο διάστημα αναμένεται να είναι σημαντικά μικρότερος από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ΙSS. Ειδικοί λένε ότι μοιάζει περισσότερο με τους σοβιετικούς σταθμούς στο διάστημα της δεκαετίας του ΄80. Αν όμως ο ISS πάψει να λειτουργεί κάποια στιγμή στα επόμενα χρόνια, τότε η Κίνα θα είναι η μόνη χώρα με διαστημικό σταθμό σε ενεργό υπηρεσία.

Για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας πάντως το διακύβευμα είναι μεγάλο. Επενδύει ήδη δισεκατομμύρια δολάρια σε διαστημικές αποστολές.Εκτός από τον συμβολισμό της όλης αποστολής και το κύρος που προσδίδει στο Πεκίνο, η κινεζική κυβέρνηση ενδιαφέρεται επίσης για την τεχνολογική ανεξαρτησία.

Για τον κινέζο πρόεδρο Σι Ζινπίνγκ πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προς την «οικοδόμηση ενός μεγάλου έθνους επιστήμης και τεχνολογίας». Κι όπως λέει χαρακτηριστικά: «Την 1η Ιουλίου το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας θα γιορτάσει τα εκατό χρόνια του. Το διαστημικό πρόγραμμα παίζει σημαντικό ρόλο. Είναι μια ακόμη λαμπρή επιτυχία του Κόμματος. Γι αυτό και δικαίως οι τρεις αστροναύτες υποσχέθηκαν να υλοποιήσουν τις προσδοκίες του λαού μας και του Κόμματος».

Ρουθ Κίρχνερ, RBB

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Μέρκελ, το σημαντικότερο στήριγμα του Ερντογάν

Από
admin
-
1

Η Die Welt για τις προσπάθειες Μέρκελ ανανέωσης της Προσφυγικής Συμφωνίας και επέκτασης της τελωνειακής ένωσης. Εξάρτηση ΕΕ από Ερντογάν βλέπει η Handelsblatt.

Μέρκελ και Ερντογάν στην Κων/πολη τον Ιανουάριο του 2020

Όλα δείχνουν ότι η Τουρκία θα βγει κερδισμένη και με το παραπάνω από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Ο πρόεδρος Ερντογάν διασφαλίζει επιπλέον 3,5 δις ευρώ μέχρι το 2024 στο πλαίσιο μιας ανανεωμένης Προσφυγικής Συμφωνίας, αλλά και την προοπτική επέκτασης της τελωνειακής ένωσης.

Η Die Welt γράφει με τίτλο «Το τελευταίο deal του Ερντογάν με τη Μέρκελ»: «Τις τελευταίες μέρες η καγκελάριος και η πρόεδρος της Κομισιόν έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για τον τούρκο πρόεδρο. Ο Άνγκελα Μέρκελ υποδέχθηκε ακόμα και τον γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν στο Βερολίνο για να του αποσπάσει ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσό για την Τουρκία ενόψει της ανανέωσης της Προσφυγικής Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. Παράλληλα όμως η καγκελάριος ήθελε να πείσει τον γάλλο πρόεδρο να μην επιβαρύνει με πολλούς όρους και αγενείς διατυπώσεις το κείμενο συμπερασμάτων της Συνόδου. Εκτός από τη Γαλλία, είναι κυρίως η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αυστρία και το Βέλγιο που είναι ιδιαίτερα επικριτικές έναντι της Άγκυρας, όσον αφορά την βίαιη καταπίεση μειονοτήτων και αντιπολιτευόμενων φωνών, αλλά και την τουρκική πολιτική αποσταθεροποίησης σε σειρά διεθνών διενέξεων.

Η Άνγκελα Μέρκελ έχει ωστόσο διαφορετική άποψη. Είναι το σημαντικότερο στήριγμα του Ερντογάν στη Δύση. Βλέπει κυρίως τα γερμανικά συμφέρονται στην οικονομική συνεργασία με την Τουρκία, αλλά και τον αμφιλεγόμενο ρόλο της Άγκυρας ως διαχειριστή προσφυγικών ροών. Ο Ταγίπ Ερντογάν γνωρίζει πόσο σημαντικός είναι για τη Δύση. Ακόμα και στο Αφγανιστάν. Γι αυτό και ασκεί πλέον πιέσεις. Ο τούρκος πρόεδρος ξέρει ότι όταν το Σεπτέμβριο η Άνγκελα Μέρκελ αποχωρήσει από την πολιτική θα του είναι πολύ πιο δύσκολο να πετύχει σημαντικούς για εκείνον στόχους, όπως η εμβάθυνση της τελωνειακής ένωσης και η άρση της βίζας.

Η Μέρκελ προσέκρουσε σε αντίσταση των Μακρόν, Μητσοτάκη και Κουρτς

Σύνοδος Κορυφής, ΒρυξέλλεςH αίθουσα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες

Η καγκελάριος κατάφερε στο κείμενο συμπερασμάτων να αναφερθεί πως ‘λαμβάνεται υπόψη ότι θα ξεκινήσουν διεργασίες για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας‘. Σε αυτό το σημείο η Άγκελα Μέρκελ προτιμούσε βέβαια μια πιο φιλική διατύπωση, αλλά δεν μπόρεσε να την επιβάλλει. Ήταν ανέφικτο με τον γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, τον έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον αυστριακό καγκελάριο Σεμπάστιαν Κουρτς.

Οι ευρωπαϊκές αγκάλες είναι ανοιχτές σε περίπτωση που η Άγκυρα πληροί ορισμένες προϋποθέσεις. Στο κείμενο συμπερασμάτων σημειώνεται ότι οι 27 προτίθενται ‘να έρθουν σε επαφή με την Τουρκία για την εμβάθυνση της συνεργασίας σε μια σειρά από τομείς, όπου υπάρχει κοινό συμφέρον‘. Η Άνγκελα Μέκρελ ωστόσο δεν θα έχει πια λόγο και ρόλο όταν έρθει η στιγμή να αποφασιστεί ποιες θα είναι αυτές οι προϋποθέσεις».

Τίποτα στη θετική ατζέντα δεν είναι θετικό

Τουρκία, πολεμικό πλοίο, ναυτική άσκηση«H Άγκυρα προωθεί συμφέροντα με τη βοήθεια πολεμικών πλοίων»

«Βασικό μέλημα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ είναι να μείνει ικανοποιημένος ο τούρκος πρόεδρος», παρατηρεί η Handelsblatt σε άρθρο με τίτλο «Η Ευρώπη ενισχύει τον Ερντογάν». Γράφει η οικονομική εφημερίδα: «Την ώρα που η Άγκυρα προωθεί τα οικονομικά της συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο με τη βοήθεια των ενόπλων δυνάμεων, αποχωρεί από την ευρωπαϊκή συνθήκη προστασίας γυναικών και αδιαφορεί για δεσμευτικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, οι Βρυξέλλες επινόησαν για την Τουρκία τον όρο ‘θετική ατζέντα‘.

Τίποτα ωστόσο σε αυτή δεν είναι θετικό. Η στάση της ΕΕ είναι πολύ περισσότερο έκφραση της ολοένα και μεγαλύτερης εξάρτησης των Ευρωπαίων από την Άγκυρα. Και τώρα ο πρόεδρος Ερντογάν την αξιοποιεί: είτε απομακρυνόμενος από αξίες της Δύσης είτε με την επιθετική εξωτερική πολιτική έναντι γειτονικών χωρών. Όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο απρόβλεπτος γίνεται.

Η Γαλλία έστειλε μαχητικά, το Βερολίνο ζητούσε διάλογο

Πρόσφυγες, Ελλάδα, «Ανανέωση της Προσφυγικής Συμφωνίας, όσο κι αν κοστίσει»

Την ώρα που η Γαλλία στήριξε την Ελλάδα με μαχητικά στη διένεξη για τα θαλάσσια σύνορα, το Βερολίνο έκανε έκκληση για διάλογο. Από τη πλευρά της η ΕΕ απείλησε με κυρώσεις, οι οποίες ποτέ δεν επιβλήθηκαν. Στη Λιβύη, η οποία διαθέτει κοινά θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα και τη Μάλτα, έπρεπε πρώτα να παρέμβει η Τουρκία στον εμφύλιο για να αλλάξει το κλίμα υπέρ της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης στην Τρίπολη.

Ως προς τη Προσφυγική Συμφωνία, η Τουρκία είναι εκείνη που ορίζει τους κανόνες. Ο έλεγχος του μεγαλύτερου μέρους των χρημάτων βρίσκεται πλέον στην Άγκυρα και όχι στις Βρυξέλλες. Θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο ότι οι 27 θα εγκρίνουν την ανανέωση της Προσφυγικής Συμφωνίας, όσο κι αν κοστίσει.

Ο δρόμος για μια ειλικρινή και συναφή πολιτική έναντι της Άγκυρας είναι δύσκολος, αλλά όχι ακατόρθωτος. Ίσως η συνεργασία θα μπορούσε να ξεκινήσει όχι από πολιτικούς, αλλά από οικονομικούς τομείς, όπως έγινε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Στην περίπτωση της Τουρκίας αυτό θα σήμαινε εμβάθυνση της τελωνειακής ένωσης, όπως έχει σχεδιαστεί ούτως ή άλλως. Μια στενότερη οικονομική συνεργασία δημιουργεί προϋποθέσεις για καλλιέργεια εμπιστοσύνης, η οποία με τη σειρά της αποτελεί τη βάση μιας πραγματικής και ειλικρινούς σχέσης, που στο κάτω κάτω ωφελεί και τις δύο πλευρές».

Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Κατάντια… Η πάλαι ποτέ Υπερδύναμη ξέμεινε να απειλεί τους φτωχοδιάβολους των Βαλκανίων

Από
admin
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το νέο ψυχροπολεμικό δόγμα το οποίο ουσιαστικά έχουν ήδη υιοθετήσει οι ΗΠΑ, επιχειρείται να «χτιστεί» και τυπικά στο περιβάλλον των παραδοσιακών συμμαχικών δομών, και φυσικά διαπερνά πλήρως το πνεύμα από το οποίο διακατέχεται η νέα περιφερειακή στρατηγική διαχείριση την οποία δρομολογεί η Αμερικανική πολιτική ηγεσία, στην προσπάθειά της να επαναπροσδιορίσει το εύρος, την σύνθεση αλλά και την φυσιογνωμία μιας επικαιροποιημένης «φίλιας ζώνης» στην ευρύτερη γεωπολιτική σκακιέρα.

Η υιοθέτηση αυτού του δόγματος, παρουσιάζεται ως μια κίνηση που αποπνέει δήθεν πρωταγωνιστικό δυναμισμό και την δήθεν παραδοσιακή Αμερικανική χειραφέτηση. Στην ουσία όμως, δεν είναι παρά μια ύστατη επιλογή στρατηγικής επιβίωσης στην οποία καταφεύγουν οι ΗΠΑ, στο όνομα της υποτιθέμενης δυναμικής ολικής τους επαναφοράς. Πρόκειται για μια επιλογή που ΔΕΝ είναι διόλου εύκολη στην διαχείρισή της… Που ΔΕΝ είναι διόλου ευθύγραμμη ως προς την ευκολία της αποδοχής της από τους εμπλεκόμενους συμπρωταγωνιστές… Ενώ μια κρίσιμη παράμετρος που την αφορά, είναι η νέα και εξόχως αντιφατική δυναμική που διαμορφώνεται, η οποία τροποποιεί – ενδεχομένως και δραματικά – την φυσιογνωμία και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αποκαλούμενης «δυτικής» διάταξης ισχύος.

Η προσαρμογή των ΗΠΑ στις απαιτήσεις αυτού του δόγματος, επιβάλει εκ των πραγμάτων και την ανάγκη για έναν καθολικό επαναπροσδιορισμό της περιφερειακής τους στρατηγικής σε ολόκληρη την Ευρασία. Πρόκειται για μια διαδικασία αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, η οποία απαιτεί λεπτούς χειρισμούς μέσα σε ένα ιδιαίτερα ασταθές και ευμετάβλητο περιβάλλον, ενώ υπό προϋποθέσεις, μπορεί να διαμορφώσει συνθήκες ακόμη και αμετάκλητης αυτοπαγίδευσης της Αμερικανικής Εξωτερικής πολιτικής και συνακόλουθης εργαλειοποίησής της, για λογαριασμό των στρατηγικών επιδιώξεων των ισχυρών περιφερειακών της «συμμάχων».

Στην διατύπωση αυτής της διαχειριστικής εξίσωσης, οι ΗΠΑ θα πρέπει πλέον να συνυπολογίσουν πως οι επιχειρούμενοι νέοι στρατηγικοί προσεταιρισμοί, προωθούνται σε ένα πολύπλοκο περιβάλλον, μέσα στο οποίο δεν δρουν μόνες τους και δεν διαθέτουν πλέον την πολυτέλεια να παρεμβαίνουν κατά το δοκούν, επηρεάζοντας πλήρως και στην κατεύθυνση που θα ήθελαν τις εξελίξεις. Επιδιώκουν να παρέμβουν ως μια ισχυρή (αλλά φυσικά όχι η ισχυρότερη) παράμετρος της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης, από την έκβαση της οποίας θα κριθεί η φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου. Και σε αυτήν την σύγκρουση έχουν απέναντί τους, όχι μονάχα ισχυρούς και υπολογίσιμους αντιπάλους, αλλά ακόμη και σημαντικούς παραδοσιακούς συμμάχους τους οι οποίοι, όχι μόνο δεν είναι πρόθυμοι να στοιχηθούν πίσω από το Αμερικανικό αφήγημα, αλλά αντιθέτως οι ιδιαίτερες στρατηγικές τους επιδιώξεις, κινούνται σε μια κατεύθυνση εξόχως ανταγωνιστική σε σχέση με τις επιδιώξεις των Αμερικανών.

Καλό θα είναι λοιπόν στο επίπεδο της πρώτης αξιολόγησης, να μην παρασυρθούμε – ούτε ως χώρα – από τις μεγαλοστομίες που εκπέμπονται κατά την διάρκεια αλλά και μετά από την Ευρωπαϊκή περιοδεία Μπάιντεν.

Κατά την διάρκεια αυτής της περιοδείας, οι Αμερικανοί επιδίωξαν τρία πράγματα:

Να θέσουν σε ένα διακριτό μεν αλλά όσο γίνεται ελεγχόμενο περιβάλλον τις σχέσεις τους με την Ρωσία, διαχειριζόμενοι έτσι καλύτερα τις δικές τους στρατηγικές και άλλες ανασφάλειες, διατηρώντας όμως παράλληλα τον συγκρουσιακό χαρακτήρα σε κρίσιμους άξονες της σύγχρονης αντιπαράθεσης με προεξάρχοντα το Ουκρανικό.

Να κατονομάσουν τους στρατηγικούς αντιπάλους τους, σε συνάρτηση πάντα με την κυρίαρχη επιδίωξή τους η οποία σχετίζεται με την ευρύτερη ηγεμονική τους φιλοδοξία. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, τα πυρά των ΗΠΑ συγκεντρώνονται απέναντι στην δυναμικά ανερχόμενη Κίνα. Και τέλος…

Να εκμαιεύσουν -ακόμη και να εκβιάσουν– την στοίχιση όλων πίσω από μια ατζέντα αμερικανοκεντρική, η οποία ωστόσο δεν διαθέτει σαφές και διακριτό ιδεολογικοπολιτικό στίγμα και αυτό το στοιχείο πλέον επιδρά με τρόπο αρνητικά καταλυτικό, με αποτέλεσμα να μην διασφαλίζεται η σχετική συνεκτικότητα στο όλο εγχείρημα.

Από κει και μετά αρχίζουν τα δύσκολα για τους Αμερικανούς…

Κρίσιμα γεωπολιτικά μεγέθη, όπως η Μ. Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία, δεν δείχνουν διατεθειμένα να συστρατευτούν και να στηρίξουν στο σύνολό του το αφήγημα των ΗΠΑ. Όχι μονάχα γιατί κρίσιμες Αμερικανικές επιλογές υπονομεύουν σημαντικές πτυχές της οικονομικής και γενικότερα της εμπορικής τους ατζέντας, αλλά και διότι οι γενικότερες γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες, σε συνάρτηση με τις νέες δυνατότητες αλλά και τις σοβαρές δυσκολίες που έχουν ανακύψει ως αποτέλεσμα των περιφερειακών ανατροπών που έχουν συντελεστεί, διαφοροποιούν σημαντικά το εύρος των προκλήσεων με τις οποίες βρίσκονται αντιμέτωπες, στο πλαίσιο μιας φιλόδοξης όσο και ανταγωνιστικής γεωπολιτικής πορείας, στο περιβάλλον μιας νέας Αρχιτεκτονικής ισχύος που τελεί υπό διαμόρφωση.

Η Τουρκία στο πλαίσιο της δικής της εκτεταμένης γεωπολιτικής χειραφέτησης, «πατάει» πάνω στην ανάγκη των ΗΠΑ και διεκδικεί περιφερειακές «εργολαβίες» που όχι μόνο δεν την ενσωματώνουν στο Αμερικανικό αφήγημα, αλλά αντίθετα ενισχύουν και διευρύνουν την δυνατότητά της να κλιμακώσει το αυτοτελές περιφερειακό παιχνίδι της, στην βάση του εθνικοπολιτισμικού δίπολου, το οποίο αποτελεί μέρος της ηγεμονικής της στρατηγικής. Έτσι, η Τουρκική υπεργολαβική συμμετοχή στο Αμερικανικό αφήγημα, είναι επιλεκτική, είναι ιδιαιτέρως ασταθής, είναι προσανατολισμένη πρωτίστως στην αποτίμηση του δικού της ταμείου και προς το παρόν τουλάχιστον έχει την πολυτέλεια να «παίζει» σε περισσότερα του ενός ταμπλώ, αποσπώντας από τους πάντες οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά ωφελήματα.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η παράμετρος «Τουρκία» είναι η κατ’ εξοχήν μεταβλητή παράμετρος αυτής της Ιστορίας. Παρασύρει ΚΑΙ τις ΗΠΑ αλλά ΚΑΙ την Ευρώπη σε συγκεκριμένες αντισταθμιστικές γεωπολιτικές και οικονομικές παραχωρήσεις τις οποίες κεφαλαιοποιεί άμεσα. Πολλές από αυτές τις παραχωρήσεις, εγγράφονται στα κοστολόγια των πρόθυμων και των αφελών και φυσικά η πατρίδα μας, σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία πολιτογραφείται. Προφανώς για την Τουρκική επιθετική Εξωτερική πολιτική, η συμμετοχή της στην Αμερικανική υπεργολαβία, είναι μια εξέλιξη που δημιουργεί καινούριες δυνατότητες και δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για καινούριες υποτελείς «συμμαχίες». Ωστόσο, η ίδια η φύση της αναθεωρητικής της πολιτικής, δημιουργεί και πρόσθετες δυσκολίες, καινούριους ανταγωνιστές, ψυλλιασμένους ανταγωνιστές, αλλά και σοβαρά πλαγιοκοπήματα στην έτσι κι αλλιώς επίπλαστη πολυεθνική συνεκτικότητά της.

Είναι φανερό ότι η πιθανότητα της Τουρκικής γεωπολιτικής κατάρρευσης, είναι μια εξέλιξη που δεν μπορεί να αποκλειστεί και η πιθανή εκδήλωσή της, θα συμπαρασύρει στο βάραθρο την Αμερικανική στρατηγική στο σύνολό της, ενώ οι στρατηγικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ, φαίνεται πως είναι περισσότερο έτοιμοι να διαχειριστούν επ’ ωφελεία τους της προκλήσεις της επόμενης μέρας.

Από την άλλη μεριά, η κατ’ εξοχήν αινιγματική παράμετρος στην νέα κατάσταση που  διαμορφώνεται, είναι το Ισραήλ. Στο πλαίσιο της βεβιασμένης «απάντησης» την οποία επιχειρεί να δώσει η διοίκηση Μπάιντεν, η αντιμετώπιση του Ισραήλ υπήρξε τουλάχιστον αναντίστοιχη με αυτήν που έχουμε γνωρίσει κατά τις παρελθούσες δεκαετίες. Η Αμερικανική ρητορική, τόσο κατά την διάρκεια της σύγκρουσης των 11 ημερών, όσο και κατά την μετασυγκρουσιακή επικοινωνιακή διαχείριση, φαίνεται ότι επιλέγει να έχει ως παράλληλο αποδέκτη (εκτός από την Ισραηλινή πολιτική ηγεσία) το Ιράν – προσφάτως και την Τουρκία – και αυτό σε απλά Ελληνικά σημαίνει πως συντηρείται εκούσια η ιδέα της κλιμακούμενης στρατηγικής του υποβάθμισης στον περιφερειακό σχεδιασμό των ΗΠΑ. Η δυναμική μιας τέτοιας προοπτικής, δεν θα πρέπει να προσπερνάται αβασάνιστα υπό τον ήχο των ταρατατζούμ των «Συμφωνιών του Αβραάμ». Πρόκειται για μια εξέλιξη, που εάν επιβεβαιωθεί, θα πρέπει να προβληματίσει πολύ σοβαρά την Ελλάδα.

  • Όχι μονάχα γιατί θα είναι αποκαλυπτική της εμφανούς αδυναμίας των Αμερικανών(στον κόκορα των οποίων φορτώσαμε τα πάντα) να διαχειριστούν εποικοδομητικά τους ισχυρούς ανταγωνισμούς μεταξύ των γεωπολιτικά χειραφετημένων συμμάχων τους…
  • Όχι μονάχα γιατί -παράλληλα με αυτό- θα είναι επίσης αποκαλυπτική και της ευκολίας με την οποία μπορούν οι ΗΠΑ να θυσιάσουν ακόμη και μακροχρόνιες -πραγματικά στρατηγικές- συνεργασίες, σερνόμενεςοι ίδιες από την θέση του αδυνάτου (ενδεχομένως και του εκβιαζόμενου) πίσω από την ψευδαίσθηση πως θα μπορούσε η Τουρκία ή το Ιράν να λειτουργήσουν ως υπομόχλιο που θα μπορούσε να ανακόψει την δρομολογημένη στρατηγική αποκαθήλωση της Αμερικής…

Αλλά και διότι η διαφαινόμενη μεταβολή στην αντίληψη των Αμερικανών, που θα μετακυλήσει το Ισραήλ από «πρώτο βιολί» και «δεξί τους χέρι» στην περιοχή, σε χρηστικό δεκανίκι το οποίο θα μπορούσε ακόμη και να θυσιάσει ένα μέρος των προτεραιοτήτων του, προκειμένου να διασφαλιστεί η στρατηγική επιβίωση των ΗΠΑ, εγείρει άμεσα ζήτημα στρατηγικής βιωσιμότητας για το ίδιο το Εβραϊκό κράτος.

Οι συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης, θα ανακατέψουν πολύ σοβαρά τον γεωπολιτικό τραχανά σε ολόκληρη την Ευρασία. Το Ισραήλ δεν μπορεί να συμβιβαστεί και δεν θα αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα  ευρύτερες ανατροπές του περιφερειακού status, που θα έχουν συνέπειες στην ίδια την βιωσιμότητά του.

Και φυσικά το κρίσιμο ζήτημα που εκ των πραγμάτων θα τεθεί στην Ημερήσια Διάταξη, δεν είναι άλλο από την ανάγκη διασφάλισης μιας νέας, απολύτως επικαιροποιημένης και ευρύτερης στρατηγικής συνεργασίας, ενδεχομένως και σε ένα πολυμερές πλαίσιο, που θα το αναβαθμίζει σε κρίσιμη παράμετρο και θεματοφύλακα της νέας περιφερειακής ισορροπίας με όρους πρωταγωνιστικούς.

Το εάν αυτή η προσπάθεια του Ισραήλ θα ευοδωθεί, είναι κάτι που δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Αυτό όμως που σίγουρα πρέπει να αναγνωρίσουμε, είναι το γεγονός πως η γεωπολιτική του σταθερότητα είναι δεδομένη, πράγμα που δεν ισχύει ΟΥΤΕ με την αναθεωρητική Τουρκία… ΟΥΤΕ με τις Μοναρχίες του Κόλπου… Και προφανώς είναι κάτι που ΔΕΝ διασφαλίζεται μετά από ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή στην Αίγυπτο. Οι Αμερικανοί όφειλαν να το γνωρίζουν. Προφανέστατα αυτήν την παράμετρο δεν την αγνοούν ούτε οι Ρώσοι ούτε βεβαίως και οι Κινέζοι στρατηγιστές και αυτό ίσως να έχει την σημασία του.

Η πατρίδα μας κατά την διάρκεια του κρίσιμου γεωπολιτικού χρόνου που έχει μεσολαβήσει, είχε την ευκαιρία να ισχυροποιήσει στρατηγικά την θέση της, να αποστασιοποιηθεί από τις παραδοσιακές της αυταπάτες και να επιβληθεί στα περιφερειακά δρώμενα ως μία δύναμη σοβαρή, χειραφετημένη, απρόθυμη να συμβιβαστεί με εκπτώσεις στα δικαιώματα που τις διασφαλίζει το Διεθνές Δίκαιο. Κυρίως είχε την ευκαιρία να γυρίσει οριστικά και αμετάκλητα την πλάτη στα φοβικά σύνδρομα και στην αυτοκαταστροφική λογική του εξευμενισμού, στρέφοντας σταθερά το βλέμμα της εκεί που συναντιέται η ισχύς με την αποφασιστικότητα. Δυστυχώς δεν το έκανε… Παρά τα όποια συγκυριακά τσαλίμια, παρέμεινε εμμονικά προσκολλημένη στην λογική του παρασιτικού προστατευτισμού και αρνήθηκε να ενσωματώσει με τρόπο δυναμικό τα Ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού στην περιφερειακή στρατηγική διεργασία.

Οι συνέπειες αυτής της επιλογής, θα είναι καθοριστικές, όχι μονάχα επειδή δεν πρωταγωνίστησε -αν και θα μπορούσε- σε αυτήν την διεργασία, αλλά κυρίως γιατί, στις εξελίξεις τις επόμενης μέρας, δεν απέδειξε ότι αποτελεί το αξιοπρόσεκτο μέγεθος που οι ισχυροί περιφερειακοί δρώντες θα ήθελαν να το συμπεριλάβουν στους σχεδιασμούς τους με ρόλο εξέχοντα και πρωταγωνιστικό.

Αυτό που μπορούμε να πούμε συμπερασματικά… 

Είναι πως το νέο ψυχροπολεμικό δόγμα των ΗΠΑ, αυτό που αποπνέει πρωτίστως είναι στρατηγική ανεπάρκεια, προκλητική προχειρότητα, ανεξήγητα σοβαρή επένδυση σε αλυσιδωτές αυταπάτες που θα ανατροφοδοτήσουν την διαρκή του αυτοϋπονόμευση και αυτό βεβαίως σταθμίζεται αρκούντως και από τους στρατηγικούς τους ανταγωνιστές.

Το νέο ψυχροπολεμικό δόγμα των ΗΠΑ, αυτό που κατ’ αρχήν εγγυάται, είναι την γενικευμένη περιφερειακή αποσταθεροποίηση. Εν όψει μιας τέτοιας πιθανής προοπτικής, οι πάντες σπεύδουν να πάρουν θέση για τις εξελίξεις της επόμενης μέρας. Την ίδια στιγμή, οι Αμερικανοί φαίνεται πως παραδίδονται μάλλον αμήχανα στην περιδίνηση ενός ιδιότυπου στρατηγικού μεταπρατισμού, και κάπως έτσι η πάλαι ποτέ Υπερδύναμη, ξέμεινε να απειλεί για τα δικά της εγκλήματα, τους φτωχοδιάβολους των Βαλκανίων.

ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΛΙ ΣΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Από
admin
-
0

Του Νίκου Ιγγλέση

Η Τουρκία έχει επιτύχει να καταστεί «Μήλον της Έριδος» μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Η Δύση επιθυμεί να τη διατηρήσει στη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της και η Ρωσία, μέσω αυτής, να διεμβολίσει  και να αποσταθεροποιήσει το ΝΑΤΟ. Όλοι είναι διατεθειμένοι να της προσφέρουν κίνητρα – ανταλλάγματα  για να τη δελεάσουν αν και δεν επιθυμούν τη γεωστρατηγική γιγάντωσή της, γιατί τότε η Τουρκία θα καταστεί απειλή και για τα δικά τους συμφέροντα. Το τελευταίο ισχύει και για τους άλλους σημαντικούς δρώντες στην ευρύτερη περιοχή (Ισραήλ, Αίγυπτος και Σαουδική Αραβία).

Η επιτυχία της Τουρκίας οφείλεται στη διαχρονικά υψηλή εθνική στρατηγική της. Επιδιώκει, εκμεταλλευόμενη τη γεωγραφική θέση της, το μεγάλο πληθυσμό της, τον έλεγχο των Στενών και τους στρατιωτικούς υπερεξοπλισμούς της, να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη. Για το σκοπό αυτό εμφανίζεται ως προστάτης – εγγυητής του σουνιτικού Ισλάμ και των τουρκογενών λαών της Κεντρικής Ασίας.

Πρόκειται για συνδυασμό πανισλαμισμού και παντουρκισμού με στόχο την ανασύσταση μιας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που θα ενεργεί μελλοντικά ως παγκόσμια δύναμη και θα συνομιλεί, μέσα στο σημερινό πολυπολικό κόσμο, ως ίσος προς ίσον με τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις. Το σχέδιο υλοποιείται ήδη. Ο τουρκικός στρατός βρίσκεται στην Κύπρο, στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, το Αζερμπαϊτζάν και διαθέτει βάσεις στο Κατάρ, τη Σομαλία και την Αλβανία, ενώ προθυμοποιήθηκε να αναλάβει τον έλεγχο του αεροδρομίου της Καμπούλ στο Αφγανιστάν, μετά την αποχώρηση των Αμερικανών και των συμμάχων τους. Τέλος πρόσφατα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως της Τουρκίας η «Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας» με την Παλαιστινιακή Αρχή.

Η αγορά των ρωσικών S-400 από την Τουρκία είναι κάτι πολύ περισσότερο από την απόκτηση ενός ισχυρού οπλικού συστήματος, είναι το σύμβολο ενός ανεξάρτητου νέου πόλου που επιχειρεί να αναδειχθεί στην ευρύτερη περιοχή από τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τα σύνορα της Κίνας. Ενός πόλου που έχει τα δικά του στρατηγικά συμφέροντα που άλλοτε μπορεί να είναι αλληλοσυγκρουόμενα και άλλοτε αλληλοσυμπληρούμενα με αυτά των μεγάλων παικτών. Στρατηγικά συμφέροντα όμως, που οι τελευταίοι οφείλουν να σέβονται και να συνεκτιμούν πριν από οποιαδήποτε απόφασή τους.

Στην πρόσφατη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ (14-6-21) ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκε, μεταξύ άλλων, με τους Τζο Μπάϊντεν, Μπόρις Τζόνσον, Εμμανουέλ Μακρόν, τη «φίλη του» Άνγκελα Μέρκελ, τον Ούγγρο Βίκτορ Όρμπαν και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αντίθετα ο έλληνας πρωθυπουργός συναντήθηκε με τους Μπόρις Τζόνσον, Ερντογάν και τον Αλβανό Έντι Ράμα. Είναι φανερό και μόνο από τις επαφές αυτές, ποιόν θεωρούν, όλοι οι υπόλοιποι, ως το μεγάλο παίκτη της περιοχής και ποιόν ως μικρό και κυρίως ως δεδομένο.

Η Ελλάδα είναι προσώρας το ισχυρότερο κράτος στα τουρκικά σύνορα και σε συνάρτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία, το σημαντικότερο εμπόδιο στην υλοποίηση του σχεδίου της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η απειλή για τον Ελληνισμό είναι ολοκληρωτική, απόλυτη και απέραντη από τη Θράκη μέχρι την Κύπρο. Η Τουρκία δε θέλει να επιλύσει και μάλιστα με δίκαιο τρόπο τις διαφορές που προβάλλει με την Ελλάδα, θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε δορυφόρο της. Τότε όλες οι διαφορές θα επιλυθούν οριστικά.

Το πρόβλημα και ταυτόχρονα η απειλή για την εθνική ασφάλεια δεν είναι τι επιδιώκει η Τουρκία αλλά τι δε θέλουν να καταλάβουν οι πολιτικές ηγεσίες στην Αθήνα και Λευκωσία.   

Μετά τη συνομιλία Μητσοτάκη – Ερντογάν, ελληνικές πηγές διαβεβαίωναν ότι «έσπασε ο πάγος» και θα υπάρξει ένα «ήρεμο καλοκαίρι» αφήνοντας πίσω τις εντάσεις του 2020, παρά τις πολύ σημαντικές διαφωνίες που υπάρχουν. Η ικανοποίηση και τα χαμόγελα περίσσεψαν στην Αθήνα απ’ όλο το φάσμα των οπαδών (σχολή Σημίτη) της κατευναστικής – ενδοτικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία. Βέβαια από τη συμφωνία για «ήρεμο καλοκαίρι» απουσιάζει η Κύπρος ως να μην αποτελεί τμήμα της εθνικής ασφάλειας του Ελληνισμού.

Παρ’ όλη την, τουλάχιστον αφελή, εκτίμηση, της ελληνικής πλευράς, περί ομαλοποίησης των σχέσεων και «κτισίματος εμπιστοσύνης», το στρατηγικό υπόστρωμα της ελληνο-τουρκικής αντιπαράθεσης παραμένει αναλλοίωτο: Η επιδίωξη συγκυριαρχίας στη Δ. Θράκη με την εργαλειοποίηση  της μουσουλμανικής μειονότητας, τα χωρικά ύδατα και το casus belli, ο εναέριος χώρος, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας και η αποστρατικοποίηση των νησιών του Α. Αιγαίου, η ΑΟΖ στην Α. Μεσόγειο και το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, η υβριδική επιχείρηση της λαθρομετανάστευσης, το αίτημα για αναγνώριση της κατεχόμενης περιοχής της Κύπρου ως κυρίαρχου κράτους και μέσω αυτού ο έλεγχος όλης της Μεγαλονήσου συνθέτουν, μαζί και με πολλά άλλα, τη διαχρονική τουρκική στρατηγική απέναντι στον Ελληνισμό.

Το τελευταίο διάστημα η Άγκυρα εφαρμόζει μια «τακτική αναδίπλωση» προκειμένου να διασφαλίσει τα κέρδη των τελευταίων ετών από την υπερεπέκτασή της και να ρυθμίσει επωφελώς τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Ο Ερντογάν άλλαξε προσωπείο και έξαφνα εμφανίζεται ως «περιστερά» που επιθυμεί διάλογο και καλές σχέσεις. Μια «θετική ατζέντα» θέλουν ΕΕ, ΝΑΤΟ και ΗΠΑ, «θετική ατζέντα» επιδιώκουμε και εμείς απενοχοποιώντας και διευκολύνοντας διπλωματικά την Άγκυρα. Μοναδική μέριμνά μας ένα «ήρεμο καλοκαίρι» για χάρη ενός αμφίβολου τουρισμού. Μετά, η Τουρκία, με σημαντικά ισχυρότερα ερείσματα, θα επανέλθει δριμύτερη.

Στο προσχέδιο του Κειμένου Συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (24/25-6-21) χαιρετίζεται η αποκλιμάκωση στην Α. Μεσόγειο. Εκφράζεται η ετοιμότητα της ΕΕ να συνεργαστεί με την Τουρκία με σταδιακό, αναλογικό και αναστρέψιμο τρόπο. Επίσης καταγράφεται η έναρξη των εργασιών, σε τεχνικό επίπεδο, για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας. Ο Κ. Μητσοτάκης, προσερχόμενος στη Σύνοδο, εξέφρασε την ικανοποίησή του γιατί το κείμενο προβλέπει μια θετική εμπλοκή με την Τουρκία η οποία θα είναι αναλογική και αναστρέψιμη ! Μόνο που ό,τι επιτυγχάνεται από την Τουρκία δεν είναι αναστρέψιμο όπως έχει δείξει και το Κυπριακό. Τα υπόλοιπα είναι καλλιέργεια ψευδαισθήσεων για εσωτερική κατανάλωση.

Όταν ο έλληνας πρωθυπουργός συναντιέται με τον Ερντογάν, όταν έχουν γίνει δύο συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών και δύο γύροι διερευνητικών επαφών, όταν συμμετέχουμε στην πενταμερή διάσκεψη για το Κυπριακό, ποιο μήνυμα στέλνουμε στην αναθεωρητική Τουρκία αλλά και σ’ όλους τους εν δυνάμει συμμάχους του Ελληνισμού; Οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι η μοναδική ελληνική στρατηγική είναι ο κατευνασμός και η «εξημέρωση του θηρίου». Μια στρατηγική που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες αλλά έχει αποτύχει οικτρά.

Με την Τουρκία δεν έχουμε κάποιες μικροδιαφορές που, αν επιδείξει καλή θέληση, θα τις λύσουμε με διάλογο. Απαιτείται επειγόντως ριζική αναθεώρηση στρατηγικής. Απαιτείται αξιόπιστη άρνηση κάθε τουρκικού στόχου επί του πεδίου και αυτό πρέπει να διακηρυχθεί προς όλες τις κατευθύνσεις. Απαιτείται διαρκές veto, από Ελλάδα και Κύπρο, σε κάθε απόφαση της ΕΕ που δεν προβλέπει κυρώσεις στην Τουρκία. Απαιτείται επείγουσα ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας των ενόπλων δυνάμεων. Πρωταρχικά όμως απαιτείται απαλλαγή από τα δεσμά της εξάρτησης από το Βερολίνο που έχουν δημιουργηθεί από το συναλλαγματικό ευρω-χρέος.

Υ.Γ. 1. Έχουν περάσει δύο χρόνια από την ανάληψη της εξουσίας από τη Ν.Δ. και δέκα μήνες από τη σχετική εξαγγελία και ακόμη η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίσει για τις τέσσερεις νέες φρεγάτες και την ενδιάμεση λύση. Ελπίζουμε να μην επαναληφθεί ό,τι έγινε το 2011 όταν η Γερμανία επενέβη και ακύρωσε την αγορά των τεσσάρων γαλλικών φρεγατών Fremm με την αιτιολογία ότι προέχει η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.

Υ.Γ. 2. Η προσωπική γνώμη του γράφοντος είναι ότι πρέπει να επιλεγούν οι γαλλικές φρεγάτες Belharra. Όχι επειδή είναι καλύτερες ή φθηνότερες (δε θα μπορούσαμε να έχουμε τα σχετικά στοιχεία) αλλά γιατί μπορεί να διασφαλιστεί ότι τα οπλικά συστήματα που διαθέτουν δε θα αποκτηθούν στη συνέχεια από την Τουρκία. Για να μη γίνει ό,τι έγινε με τα γερμανικά υποβρύχια Type 214 που, αφού αγόρασε τέσσερα η Ελλάδα, η Τουρκία παρήγγειλλε έξι.  

Υ.Γ. 3. Ελπίζουμε ότι δεν αληθεύει αυτό που είπε σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Καραμανλή Γιάννης Βαληνάκης ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δεσμευθεί στη Γερμανία να μην επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο.

 «Η Τουρκία δεν είναι τυχαία χώρα» είπε πρόσφατα ο Ερντογάν. Δυστυχώς το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα με τις επιλογές του έχει κάνει την Ελλάδα αναλώσιμη χώρα.

 Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

 

 

America’s Window in Libya

Από
admin
-
0

FREDERIC WEHREY
  • JUNE 24, 2021
Source: Getty
Summary:  Recent diplomatic progress offers Libya an uncertain but real chance at better days ahead. Modest U.S. support could improve the chances that this opening succeeds.

After years of fighting and upheaval, Libya may again finally have a tenuous opening to a more stable future. The Second Berlin Conference on Libya, held on June 23, 2021, is an important milestone on Libya’s path out of years of civil war and political gridlock. Convened by the German government and the UN, the international talks were focused on implementing the terms of a UN-negotiated peace agreement reached last year by seventy-five Libyan delegates, the Libyan Political Dialogue Forum. One key output from Berlin by Libyan and international attendees was a renewed commitment to hold national elections in late December 2021 to replace an interim government in Tripoli led by Prime Minister Abdel Hamid Dabaiba. Another one was an affirmation that foreign military forces in the country, especially Turkish- and Russian-affiliated mercenaries, need to depart. That said, Ankara has introduced a “reservation” in the text of the final communique that its military forces were excluded, since they were there at the invitation of the government in Tripoli.

There is cause for limited optimism. Unlike during the First Berlin Conference in January 2020, Libya is not in a state of open war. Outside meddlers have tactically shifted from overt military intervention to behind-the-scenes maneuvering. And (in contrast to former president Donald Trump’s endorsement of eastern-based warlord Khalifa Haftar and his foreign backers) the United States under President Joe Biden is displaying more principled and even-handed leadership. But pitfalls remain, and the risk of renewed conflict is still high.

IT’S NOT JUST ABOUT ELECTIONS

The dangers of another false start are far from moot. Libya’s recent history since the 2011 downfall of dictator Muammar Qadhafi is replete with examples of internationally backed political processes that have either produced greater polarization or collapsed into war. Consider the July 2012 elections for Libya’s national legislature (the General National Congress), the 2014 elections for a follow-on body (the House of Representatives), and the 2015 UN-brokered peace agreement in the Moroccan town of Skhirat, which was supposed to end a previous round of the civil war but really only produced an interregnum.

The international fixation on elections as a salve for Libya’s divisions and the deferral, by Libyan elites and their foreign backers, of inclusive security-sector reform in favor of bilateral training obscure a looming struggle for primacy by opposing armed groups. Internal tensions and conflicts are rising among armed groups in western Libya, to say nothing of these groups’ ongoing rivalry with Haftar’s eastern-based, self-styled Libyan Arab Armed Forces (LAAF). Personnel on both sides now receive state funding from Libya’s oil wealth. The country’s planned December elections (if they happen) are unlikely to be fair and transparent across the country given widespread insecurity. Similarly, long-standing patterns of cronyism and patronage, evident in past elections, will create new winners and losers among the country’s political elites and armed groups, with new coalitions of the latter forming to obstruct the postelection transition or, worse, start a new war.

Given these risks, the United States and the rest of the international community need to devote more attention to helping shepherd a detailed, actionable, locally owned road map for Libya’s security sector so as to both manage the fraught election period and stave off the coming postelection instability. The past omission of such international follow-through on addressing “militia menace,” as I detailed in a Foreign Affairs article just after the country’s then-lauded 2012 legislative elections, contributed to the politicization of Libyan armed groups, enabled their involvement in widespread human rights abuses, and led to civil war in 2014.

A WINDOW FOR ROBUST U.S. DIPLOMACY

To avoid a repeat of past failures, the United States, working with its partners in Europe and the UN, needs to shape the conditions for postelection security-sector reform in Libya while institutionalizing the governing precepts of elected civilian oversight, accountability, respect for human rights, and rule of law. A unified executive authority is a necessary precondition, but there are other initiatives on the security track that can occur in parallel. The absence of these steps, even if they do not lead to another war, will most certainly push the country toward a de facto partition.

A first step is continuing deescalation and demilitarization within Libya’s frontline central region, along the Sirte-Jufra axis. Greater U.S. diplomatic engagement with Russia and Turkey could lead to a phased, responsible redeployment and eventual withdrawal of their forces in a way that would not trigger renewed fighting by Libyans. Here, more sustained U.S. pressure on the UAE is vital: the Emiratis have been a key military backer of Haftar, have flown armed drones on his behalf, and are still allegedly paying the salaries of thousands of Russian mercenaries from the so-called Wagner Group as well as Syrian and Sudanese fighters who’ve ensured his staying power on the Libyan landscape. Yet Abu Dhabi’s interference in Libya has often escaped U.S. scrutiny.

Similarly, continued U.S. support for disengagement and the implementation of a ceasefire under the auspices of Libyan military officers from the two rival camps—the so-called 5+5 Joint Military Commission—can serve as a useful confidence-building mechanism. But this effort, while important, will not serve as the foundation for a unified security architecture for Libya, especially since the commission does not speak for the plethora of armed groups across the country. That foundation needs to be built through a broader, whole-of-government approach to human-centered security at the local level, an approach that involves empowering civil society, bolstering formal security providers like municipal police, and repairing the country’s broken justice system.

To shape the prospects for talks and unification between eastern and western forces, the United States should urge Russia, Egypt, and the United Arab Emirates (UAE)—the longtime foreign backers of Haftar’s family clique atop the LAAF’s hierarchy—to begin planning the transition to an LAAF that is led by another figure or coalition, one that would be more politically acceptable to armed groups and elites in western Libya. Many of these factions were burned by Haftar’s surprise attack on Tripoli in April 2019 precisely as UN-brokered talks were underway; for many of them, accepting the eastern-based commander into a power-sharing arrangement would be tantamount to political suicide. More importantly, though, the aging Haftar has repeatedly shown no real interest in actually sharing power—a fact that should make Washington finally disavow any support for him as a counterterrorism partner.

In tandem, the United States should redouble its long-standing technocratic and diplomatic efforts to reform and unify Libya’s banking sector, stop the siphoning off of state funds by armed groups, and (as it has done in the past) help insulate the oil sector from factional contestation. Such efforts are especially important for lessening the power of the more predatory armed groups who hold sway in and around the capital and also the LAAF.

MODEST STEPS FOR LIBYA’S FUTURE

Many of these U.S. actions depend on Biden making Libya more of a foreign policy priority, following through on the agreements of the Second Berlin Conference, and avoiding the temptation to turn U.S. attention away from Libya, if and when an election is held—which would mean repeating Obama’s mistake of disengagement following the 2012 legislative elections.

This doesn’t imply that the United States will own Libya, so to speak. Libyans are ultimately responsible for navigating a way out of their impasse and, given their proximity, European leaders can and must do more. But even a modest U.S. investment, signaled by more sustained in-person contact by U.S. diplomats with Libya’s fresh political leadership and the country’s energetic but beleaguered civil society, can make a difference. Doing that effectively would require yet another long-overdue act of American will in Libya, something that security conditions have finally permitted: the reopening of the U.S. embassy in Tripoli, which has been for over half a decade.

Frederic Wehrey
Frederic Wehrey is a senior fellow in the Middle East Program at the Carnegie Endowment for International Peace. His research deals with armed conflict, security sector governance, and U.S. policy, with a focus on Libya, North Africa, and the Gulf.

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegieeurope.eu

«Συμμορίες» ξαναβάζουν τους κανόνες στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων

Από
admin
-
0

  • του Philip Stephens

Οι συναντήσεις του Joe Biden δείχνουν πως οι ΗΠΑ διεκδικούν και πάλι την ηγεσία της Δύσης, την ώρα που επιστρέφει η αντιπαλότητα των μεγάλων δυνάμεων. Ο ρωσικός μπελάς και η συστημική απειλή της Κίνας.

Δημοσιεύθηκε: 21 Ιουνίου 2021 – 08:03 

Η εποχή του φιλελεύθερου διεθνισμού άνοιξε τον δρόμο για την επιστροφή της αντιπαλότητας των μεγάλων δυνάμεων.

Τα στοιχεία της παγκόσμιας αλληλεξάρτησης είναι τα ίδια – παρατηρείστε την απαξίωση για τα κρατικά σύνορα που έδειξαν η Covid-19 και η κλιματική αλλαγή. Αλλά η αναδιανομή της παγκόσμιας δύναμης έχει αλλάξει το γεωπολιτικό κλίμα. Η εθνική ανικανότητα αποδεικνύεται πως δεν είναι καλό φρένο για τον αυξανόμενο εθνικισμό.

Για την ώρα, ο κόσμος κάθεται σε έναν παράξενο ερημότοπο –παραμένει προσκολλημένος σε γνώριμους πολυμερείς θεσμούς, αλλά με τις μεγάλες δυνάμεις να ετοιμάζονται για μάχη. Οι όχι και τόσο μεγάλες δυνάμεις θα αντιμετωπίζουν αυξανόμενες πιέσεις για να επιλέξουν πλευρά. Θα είναι με τις ΗΠΑ ή με την Κίνα; Οι ιστορικοί θα καταγράψουν παρεμπιπτόντως πως αυτή ήταν μια πραγματικά περίεργη στιγμή για μια μεσαία δύναμη όπως η Βρετανία να βάλει αυτογκόλ αποχωρώντας από την ΕΕ.

Ουσιαστικά, μια εμψυχωμένη, αναδυόμενη Κίνα και μια πικρόχολη Ρωσία που βρίσκεται σε πτώση, είναι απρόθυμες να συναινέσουν σε μια τάξη στην οποία χρεώνουν πως είναι υπολογισμένη έτσι ώστε να διαιωνίζει τη δυτική ηγεμονία. Ο Xi Jinping θέλει να επιστρέψει την Κίνα στο κέντρο της παγκόσμιας σκηνής. Η Ρωσία του Vladimir Putin θέλει να ανακτήσει μια σφαίρα επιρροής στον πρώην Σοβιετικό χώρο.

Το συνολικό αποτέλεσμα είναι να υποκαθίστανται με αντίπαλες συμμορίες πολυμερείς κανόνες. Κάποια κράτη θα αποφύγουν να πάρουν θέση· άλλα θα προσπαθήσουν να κρατήσουν μια προνομιούχο οικονομική σχέση με την Κίνα, ενώ ταυτόχρονα θα συνεχίσουν να κρύβονται πίσω από την ασπίδα ασφαλείας της Ουάσινγκτον. Πολλοί έχουν ήδη κάνει την επιλογή τους.

Αυτές τις μέρες είναι στη μόδα να λες πως οι αυταρχικοί ηγέτες έχουν το προβάδισμα. Και είναι αλήθεια πως η απουσία εγχώριας αντιπολίτευσης σημαίνει πως η Κίνα του Xi και η Ρωσία του Putin μπορούν να ενεργούν με σχετική ατιμωρησία. Σε ό,τι έχει να κάνει με τις συμμορίες, όμως, το πλεονέκτημα το έχει η Δύση.

Ο Joe Biden δεν είναι καινούριος. Εκτιμά την παλαιά τάξη. Και έχει καλό λόγο. Η περίοδος μεταξύ του 1945 και του 2000 είδε μια σχεδόν τέλεια ευθυγράμμιση μεταξύ των εγωιστικών εθνικών συμφερόντων της Αμερικής και της διεθνούς ηγεσίας της. Αυτό ήταν προτού η Κίνα ενταχθεί στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, οι ΗΠΑ πάνε σε πόλεμο στη Μέση Ανατολή και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα καταρρεύσει πάνω στους δυτικούς αρχιτέκτονές του.

Οι εμφανίσεις του Biden κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας διεθνών συνόδων, περιλαμβανομένης της συνάντησης που είχε με τον Putin στη Γενεύη, είχαν έναν σκοπό: να μαζέψει την παλιά συμμορία για την επερχόμενη αντιπαράθεση με την Κίνα. Η Ρωσία είναι ένας σοβαρός μπελάς. Η Κίνα αποτελεί συστημική απειλή. Εδώ οι φίλοι της Αμερικής είναι το σημαντικότερο πλεονέκτημά της.

Οι πιέσεις και οι εντάσεις στη διατλαντική συμμαχία δεν θα φύγουν. Οι Γάλλοι πάντα θα είναι καχύποπτοι έναντι των αμερικανικών προθέσεων. Η Angela Merkel αρνείται να αφήσει τη δέσμευσή της προς τους φιλελεύθερους δημοκρατικούς κανόνες να μπει στη μέση των οικονομικών συμφερόντων της Γερμανίας. Και οι Ευρωπαίοι έχουν τις δικές τους συμμορίες. Η ΕΕ μπορεί να μην έχει γεωστρατηγική παρουσία, αλλά βρίσκεται στην ίδια θέση με τις ΗΠΑ και την Κίνα σε ό,τι αφορά τον καθορισμό των παγκόσμιων οικονομικών κανόνων.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η επιθετική επιδίωξη των κινεζικών συμφερόντων από τον Xi έχει κάνει το έργο του Biden ευκολότερο. Η σημασία της συμφωνίας για να μπει τέλος στη διαμάχη ΕΕ-ΗΠΑ για τις επιδοτήσεις των Boeing και Airbus έγκειται στο ότι αναγνωρίζει πως η πραγματική απειλή και για τις δυο εταιρείες θα έρθει σύντομα από την Κίνα.

Ο Emmanuel Macron είναι ντεγκωλιστής όσο οποιοσδήποτε Γάλλος πρόεδρος. Είναι επίσης όσο επιμελής είναι οποιοσδήποτε Ευρωπαίος ηγέτης στο να διασφαλίσει πως οι τηλεοπτικές κάμερες θα «πιάσουν» την οικειότητά του με το πρόεδρο των ΗΠΑ. Η Merkel κάνει τον τελευταίο γύρο της. Όταν ο πρόεδρος την υποδεχθεί στον Λευκό Οίκο τον επόμενο μήνα θα είναι με την ελπίδα πως ο διάδοχός της θα κάνει τη ρητορική του, πράξη.

Οι Ευρωπαίοι, εν ολίγοις, αρχίζουν να αντιμετωπίζουν τις άβολες στρατηγικές πραγματικότητες. Δεν το κάνουν αρκετά γρήγορα για ορισμένους στην Ουάσινγκτον, αλλά επαρκώς ώστε ο Biden να ισχυριστεί πως ήταν μια εβδομάδα που άξιζε.

Η περίεργη χώρα είναι το Ηνωμένο Βασίλειο. Ως οικοδεσπότης της συνόδου των G7 στο Carbis Bay, ο Boris Johnson μπορεί να ήλπιζε πως θα βάλει την μετά-Brexit Βρετανία στο κέντρο των γεγονότων. Αντίθετα, η προσπάθειά του να αθετήσει την εμπορική συμφωνία με τη Βόρεια Ιρλανδία στην οποία συμφώνησε με την ΕΕ τον άφησε απομονωμένο.

Ο εκνευρισμός του Macron με την ύπουλη Αλβιόνα έγινε πρωτοσέλιδος, αλλά ο Biden δεν μάσησε τα λόγια του στις συζητήσεις του με τον Johnson. Ίσως σημείωσε πως δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως προασπιστής της τάξης που βασίζεται σε κανόνες όταν σκίζεις μια συμφωνία που μόλις υπέγραψες με τους συμμάχους σου. Ο Johnson, όπως θα σας έλεγαν ευρωπαίοι και αμερικάνοι διπλωμάτες, δεν είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης. Αν δεν αλλάξει αυτό, τότε η πολυδιαφημιζόμενη «Παγκόσμια Βρετανία» του θα μοιάζει περισσότερο με μια Βρετανία μόνη.

© The Financial Times Limited 2021. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

H Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται…

Από
admin
-
1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
24 Ιουνίου 2021

Εδώ και αιώνες, η Βρετανική Αυτοκρατορία έχει το ψέμα ως το πιο τελειοποιημένο εργαλείο της, είναι η παγκόσμια πρωταθλήτρια σε αυτό το σπορ.

Έγραφα το άρθρο που υποσχέθηκα για την ιστορία της πυρηνικής στρατηγικής μετά το 1945 και τη διαρκή διαπάλη μέσα στο δυτικό κατεστημένο μιας ολοκληρωτικής φιλοπόλεμης τάσης με την τάση των… “νορμάλ” ιμπεριαλιστών, προκειμένου να έχουμε το πλαίσιο στο οποίο πρέπει να ερμηνευθεί η τελευταία συνάντηση Πούτιν – Μπάιντεν, όταν άρχισε πάλι ο “κατακλυσμός”. Δεν προλαβαίνεις να σχολιάσεις ένα επεισόδιο και σού έρχονται άλλα τρία.

Η Ρωσία ανακοίνωσε ότι έκανε χρήση πραγματικών πυρών για να διώξει ένα βρετανικό πολεμικό σκάφος από τα χωρικά της ύδατα στη Μαύρη Θάλασσα. Το επεισόδιο έγινε την παραμονή των γιγαντιαίων ασκήσεων Sea Breeze Ουκρανίας και ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα (με συμμετοχή και του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού – όχι, θα έλειπε, τρομάρα του!).

Η Βρετανία ισχυρίζεται ότι δεν έγινε κανένα επεισόδιο. Εμείς δεν έχουμε ανεξάρτητο τρόπο να διαπιστώσουμε αν έγινε. Έχουμε όμως ανεξάρτητο τρόπο να ξέρουμε ότι, εδώ και αιώνες, η Βρετανική Αυτοκρατορία έχει το ψέμα ως το πιο τελειοποιημένο εργαλείο της, είναι η παγκόσμια πρωταθλήτρια σε αυτό το σπορ. Μάλιστα, όταν οι Αμερικανοί είχαν ανάγκη να κατασκευάσουν την ιστορία με τα “όπλα μαζικής καταστροφής” του Σαντάμ στο Ιράκ, δεν τα πολυκατάφερναν από μόνοι τους και κατέφυγαν στον Τόνι Μπλερ και τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες να τους βοηθήσουν.

Την προηγουμένη του “ανυπάρκτου” επεισοδίου στη Μαύρη Θάλασσα και μόλις μερικές μέρες μετά την προσπάθεια Μπάιντεν μιας κάποιας αποκλιμάκωσης της έντασης ΗΠΑ και Ρωσίας, οι Βρετανοί υπέγραψαν επίσης μια τεράστια συμφωνία εκσυγχρονισμού του ουκρανικού ναυτικού που θα κοστίσει στους εξαθλιωμένους Ουκρανούς μερικά δις. Το μόνο στο οποίο θα μπορούσε να χρησιμεύσει είναι σε πόλεμο κατά της Ρωσίας, το πρώτο θύμα της οποίας θα είναι η ίδια η Ουκρανία. “Θα πολεμήσουμε κατά των Γερμανών μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος των Ινδών”, όπως είχε πει κάποτε ο Τσώρτσιλ.

Το προηγούμενο της Λιβύης

Χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι θα φτάσουμε εκεί στην περίπτωση της Ουκρανίας, αξίζει πάντως να θυμίσουμε πώς έγινε ο πόλεμος στη Λιβύη, παρόλο που ο Ομπάμα, κατά δήλωσή του, δεν τον επιθυμούσε.

Οι Νεοσυντηρητικοί, που αντιμετώπιζαν τότε δυσκολίες στην Ουάσιγκτον, έδρασαν μέσω Γαλλίας και Βρετανίας, εκμεταλλευόμενοι την καθοριστική επιρροή του Ισραήλ, διοικούμενου από τον πατριάρχη του νεοσυντηρητισμού Νετανιάχου επί του Σαρκοζί (τόσο μεγάλη που ο Γάλλος πρόεδρος αποφάσισε να διορίσει τον Υμπέρ Βεντρίν ως Υπουργό Εξωτερικών, αλλά δεν υλοποίησε την απόφασή του, γιατί έβαλαν βέτο οι εβραϊκές οργανώσεις της Γαλλίας υποστηρίζοντας ότι ο υποψήφιος έχει φιλοπαλαιστινιακές θέσεις…). Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί έπεισε το 2011 τον Γάλλο πρόεδρο να ξεκινήσει την εκστρατεία κατά της Λιβύης με τη βοήθεια της Βρετανίας και οι Βικτόρια Νούλαντ και Χίλαρι Κλίντον ανέλαβαν να “βραχυκυκλώσουν” τον Αμερικανό πρόεδρο.

Η Διεθνής της Καταστροφής

Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι ο Μπόρις Τζόνσον δεν είναι ένας συνηθισμένος Βρετανός συντηρητικός πολιτικός. Είναι επίλεκτο μέλος της “Διεθνούς της Καταστροφής” (Μπάνον, Πομπέο, Νετανιάχου, Μόντι, Μπολσονάρου κτλ.). Έχει παραμερίσει όλες τις παραδοσιακές δεξαμενές σκέψεις του βρετανικού Συντηρητικού Κόμματος προς όφελος των πιο εξτρεμιστικών, ακροδεξιών, νεοφιλελεύθερων, νεοσυντηρητικών, φιλο-ισραηλινών, αντιοικολογικών και φιλοπόλεμων (οπαδών και της ανοσίας της αγέλης) αμερικανικών και διεθνών δεξαμενών σκέψης.

Για αυτό και θεωρούμε ότι βρισκόμαστε πιθανώς μπροστά σε μια ακόμα εκδήλωση του “εμφυλίου πολέμου” που σοβεί στο εσωτερικό του παγκόσμιου κέντρου εξουσίας, δηλαδή στην ίδια την Αυτοκρατορία του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και ο οποίος εκδηλώνεται κατά τρόπο οριζόντιο και συχνά παραπλανητικό σε όλα τα δυτικά (και όχι μόνο) κράτη.

Σήμερα έχουμε καταντήσει να μην έχει πολύ νόημα να ρωτάμε ποιος πολιτικός ή ποιο κόμμα κέρδισε τις εκλογές. Οι σωστές ερωτήσεις είναι ίσως “Ροκφέλερ ή Ρότσιλντ;”, “JPMorgan ή Goldman Sachs”.

Κλιμακώνονται οι επιθέσεις στον Μπάιντεν

Δεν είναι άλλωστε όσα αναφέρουμε η μόνη ένδειξη που έχουμε. Ενδεικτικά αναφέρουμε την επίθεση του Gatestone Institute, ακροδεξιού προπυργίου του νεοσυντηρητισμού στον Μπάιντεν για την πολιτική του έναντι και της Ρωσίας και της Κίνας με τον χαρακτηριστικό τίτλο: “Ο Μπάιντεν δεν μαθαίνει ποτέ. Θέλει ακόμα να μιλήσει με την Κίνα”.

Ή την δημόσια τοποθέτηση του Αμερικανού Υπουργού Άμυνας και του αρχηγού ΓΕΕΘΑ ότι δεν έχει στο άμεσο μέλλον η Κίνα δυνατότητα να καταλάβει την Ταϊβάν, δύο μόλις μέρες αφότου υποστήριξαν το αντίθετο δύο Αμερικανοί ναύαρχοι του Στόλου του Ειρηνικού.

Ή το στρίμωγμα του Μπλίνκεν από το CBS να κηρύξει περίπου πόλεμο στην Κίνα, τις προηγούμενες επιθέσεις της Washington Post στον Μπάιντεν γιατί δεν παίρνει τηλέφωνο τον απελπισμένο Ζελένσκι κτλ.

Ζελένσκι

Ανάλογες ενδείξεις, πίεσης δηλαδή στον Μπάιντεν να είναι πιο “αποφασιστικός” έναντι της Ρωσίας, είχαμε ολόκληρη την άνοιξη. Όπως είχαμε και τον κ. Ζελένσκι, που ξαφνικά βρήκε το πολύ ασυνήθιστο θάρρος να επικρίνει τον Αμερικανό πρόεδρο γιατί βλέπει τον Πούτιν πριν δει τον ίδιο και γιατί δεν βάζει την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Ο κ. Ζελένσκι άλλωστε ξεκίνησε την κρίση όταν “επανερμήνευσε” (επί Τραμπ ακόμα στις ΗΠΑ) τις συμφωνίες του Μινσκ τον περασμένο Οκτώβριο, προτείνοντας να γυρίσει ο ουκρανικός στρατός στο Ντονμπάς (μαζί με τις εξοπλισμένες με ισραηλινά όπλα νεοναζιστικές πολιτοφυλακές που έχει ενσωματώσει στις τάξεις του), να κλείσουν τα σύνορα με τη Ρωσία και μετά να δούμε τι θα γίνει! Ενώ στη συνέχεια έθεσε και ζήτημα επανακατάληψης της Κριμαίας που πρακτικά σημαίνει τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

Είναι αδύνατο ο κ. Ζελένσκι να πήρε τις πρωτοβουλίες αυτές μόνος του. Κι όπως φαίνεται, με περίπου βεβαιότητα πλέον, δεν ήταν από την κυβέρνηση Μπάιντεν που έλαβε την αναγκαία ενθάρρυνση και προτροπή.

Πηγή: kosmodromio.gr

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Από
admin
-
3
Για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις ποιος υπερτερεί; η πολιτική ή η οικονομία. Η Γερμανία δείχνει το δρόμο.
Θα μου πείτε καλά κάνει. Αλλά ας μην ψάχνει για πολιτικό άλλοθι στις ενέργειές της. Κάποιος πρέπει να πει στους Γερμανούς ότι ο ορθολογισμός δεν είναι Γερμανική αποκλειστικότητα. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι κάνουν και γιατί το κάνουν.
“«Επίκειται επέκταση της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας, από την οποία ενδέχεται να βγουν κερδισμένες γερμανικές εταιρείες. Στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, αύριο και μεθαύριο, οι 27 θα ανοίξουν το δρόμο για την εμβάθυνση της τελωνειακής ένωσης, παρά τις πολιτικές διαφορές με την Τουρκία», σημειώνει η Handelsblatt σε άρθρο με τίτλο «Γερμανικές εταιρείες ποντάρουν στην αποκλιμάκωση έναντι της Άγκυρας». Η γερμανική εφημερίδα παρατηρεί: «Ένα τέτοιο βήμα θα είχε μεγάλη αξία για την γερμανική οικονομία. ‘Η επέκταση είναι αναγκαία‘, δηλώνει ο Στίβεν Γιανγκ, επικεφαλής της Bosch στην Τουρκία και πρόεδρος του γερμανοτουρκικού συμβουλίου οικονομικής συνεργασίας”.

Τι προβλέπει η «νέα συμφωνία» Μητσοτάκη-Ερντογάν; Η αποκρυπτογράφηση μιας δήλωσης…

Από
admin
-
0

Δρ. Κων/νος Αποστόλου-Κατσαρός*

«Βατερλώ» κατάλυσης της εθνικής στρατηγικής που ενδέχεται να πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν χαρακτήρισε τη συνάντησή του με τον Κ. Μητσοτάκη στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ (14/06/2021), ως «γλυκό» και ως «εορταστικό δώρο» για την Ελλάδα. Συγκεκριμένα είπε:

«Μιλήσαμε με τον Μητσοτάκη. Του είπα κάτι: Όπως και στη σημερινή μας συνάντηση, δεν ενεπλάκησαν τρίτα μέρη, θεσμικά όργανα ή κράτη, έτσι να μην εμπλέκονται και στο μέλλον. Αν είναι να κάνουμε κάτι, ας κάνουμε τις δουλειές αυτές μεταξύ μας.

Ας μιλούν ο δικός μου εκπρόσωπος και η δική σου εκπρόσωπος και έπειτα να μας ενημερώνουν. Και μετά εμείς να συναντιόμαστε. Τα βήματα ας τα κάνουμε με αυτόν τον τρόπο.

Αυτό ήταν το πιο σημαντικό ζήτημα στο οποίο συμφωνήσαμε.

Ας ελπίσουμε ότι, από τώρα και στο εξής, δεν θα παρεμβαίνουν ανάμεσά μας με την Ελλάδα κράτη, θεσμικά όργανα και οργανισμοί, αλλά θα επικοινωνούν ο ειδικός εκπρόσωπός μου ο κ. Ιμπραχίμ και η δική του ειδική εκπρόσωπος, η κα. Ελένη, οι οποίοι αφού μας ενημερώνουν, θα προβαίνουμε εμείς στα ανάλογα βήματα.

Η συνάντησή μας με τον Μητσοτάκη ήταν σαν «γλυκό» (εορταστικό δώρο) για αυτούς. Ήταν πολύ σημαντική. Ήταν καλή, πήγε καλά. Ελπίζω να πάει καλά και μετά.»

Αποκρυπτογραφώντας τη δήλωση Ερντογάν, κατά πρώτον είναι σημαντικό να αποσαφηνιστεί γιατί επέλεξε να δώσει τόση έμφαση στο να παρουσιάσει τα συμπεφωνημένα ως «γλυκό» και ως «εορταστικό δώρο» για την Ελλάδα. Γνωρίζοντας εκ προοιμίου την «τουρκική διπλωματία», είναι σαφές ότι μια τέτοια δήλωση έγινε στα πλαίσια της «αντίστροφης ψυχολογίας» (revese psychology) για να πειστεί το ελληνικό κοινό ότι πρόκειται για μια επωφελή συμφωνία. Πράγμα που εκ προοιμίου σημαίνει ότι τα συμπεφωνημένα θα είναι εις βάρος μας… Αλλά είναι μόνο αυτός ο λόγος;

Ανατρέχοντας στο από τις 01/10/2020 άρθρο του Δημήτρη Μηλάκα, αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε συνέχεια στη μυστική συμφωνία Καλίν-Σουρανή στο Βερολίνο (13/07/2020). Ο εξ απορρήτων διπλωματικός σύμβουλος της τουρκικής Προεδρίας, Ιμπραήμ Καλίν και η διευθύντρια του διπλωματικού γραφείου του Έλληνα Πρωθυπουργού, Ελένη Σουρανή, προφανώς με την προτροπή των προϊσταμένων τους, κράτησαν ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας προκειμένου να βαδίσουν στον από το Βερολίνο συμπεφωνημένο «οδικό χάρτη»  ο οποίος αναβλήθηκε όταν η Ελλάδα υπέγραψε (στο Κάιρο στις 06/08/2020) τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο.

Μάλιστα σύμφωνα με την ίδια πηγή, σε νεότερο δημοσίευμα (20/03/2021), διευκρινίστηκε ότι: «Η επανέναρξη των ελληνοτουρκικών πολιτικών επαφών σε υψηλό επίπεδο, ήταν ένας από τους στόχους που είχε τεθεί στον «οδικό χάρτη» που είχε εγγράφως συμφωνήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στις μυστικές διαπραγματεύσεις που έκανε το περασμένο καλοκαίρι με την προσφορά των γερμανικών «καλών υπηρεσιών» και διαμεσολαβήσεων στο Βερολίνο.»

Επομένως, η δήλωση Ερντογάν περί «εορταστικού δώρου» για την Ελλάδα, αποκτά άλλη βαρύτητα και απ’ ότι φαίνεται επιβεβαιώνει τις παραπάνω αποκαλύψεις, δεδομένου ότι αφέθηκε να αιωρείται χωρίς απάντηση (μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές) από τον Κ. Μητσοτάκη. Άραγε τί έχει να μας πει επ’ αυτού ο Έλληνας ΥΠΕΞ Ν. Δένδιας ο οποίος για άλλη μια φορά φαίνεται να μένει στο περιθώριο των εξελίξεων; Φυσικά εδώ τίθεται και το ερώτημα αν και κατά πόσο ο εκάστοτε Πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να προωθεί μείζονος εθνικής σημασίας συμφωνίες ερήμην του ίδιου του Υπουργού Εξωτερικών, της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος του οποίου ηγείται και κατ’ επέκταση του ελληνικού Κοινοβουλίου, αλλά κυρίως ερήμην του κυρίαρχου ελληνικού λαού;

Πέραν τούτου, η συμφωνία Ερντογάν-Μητσοτάκη τοποθετεί στην πραγματική τους βάση τις λεγόμενες «διερευνητικές επαφές» που προηγήθηκαν και είναι πλέον προφανές ότι ήταν προσχηματικές και άνευ ουσίας. Ίσως μάλιστα να αποτέλεσαν τη στάχτη στα μάτια των υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας-Τουρκίας και σύσσωμης της εμπλεκόμενης διπλωματίας σε μια ατέρμονη αναζήτηση του ανύπαρκτου κοινού εδάφους προκειμένου να δρομολογηθεί η συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη με σκοπό την εκ νέου ενεργοποίηση της μυστικής συμφωνίας Καλίν-Σουρανή υπό γερμανική αιγίδα.

Επιπλέον είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η «νέα συμφωνία» της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, σηματοδοτεί την υπαναχώρηση της ελληνικής στρατηγικής δεκαετιών. Αυτά που η Τουρκία έλαβε ως ανταλλάγματα στην υποτιθέμενη «υποχώρησή» της για να ενεργοποιηθεί εκ νέου η μυστική συμφωνία του Βερολίνου, είναι:

-Πρώτον η υποβίβαση των ελληνοτουρκικών σε διμερές και όχι ευρωπαϊκό ζήτημα, εφόσον πλέον «από τώρα και στο εξής, δεν θα παρεμβαίνουν ανάμεσά μας με την Ελλάδα κράτη, θεσμικά όργανα και οργανισμοί», σύμφωνα με τον Ρ.Τ. Ερντογάν.

–Και δεύτερον, η μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ διαφορά στα ελληνοτουρκικά, η οποία μέχρι πρότινος ήταν οι «θαλάσσιες ζώνες» (αν και όφειλε να είναι αποκλειστικά και μόνο η υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ και όχι οι «θαλάσσιες ζώνες» οι οποίες περιέχουν επιπλέον και την αιγιαλίτιδα και την συνορεύουσα ζώνη), έχει πλέον αναχθεί σε «ΔΙΑΦΟΡΕΣ μεταξύ των χωρών μας», σύμφωνα με την σκωπτική δήλωση του Κ. Μητσοτάκη μετά τη συνάντησή του με τον Τούρκο Πρόεδρο: «Αν και οι διαφορές μεταξύ των χωρών μας παραμένουν, Ελλάδα και Τουρκία είναι γείτονες και η συνεργασία σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος είναι προς όφελος όλων.»

Εν κατακλείδι, μια επιεικής αποτίμηση της «νέας συμφωνίας» της Συνόδου Κορυφής συντείνει στην άποψη ότι πρόκειται περί «Βατερλώ» κατάλυσης της εθνικής στρατηγικής η οποία υποτίθεται ότι στόχευε στο να μετατρέψουμε τα ελληνοτουρκικά σε ευρωτουρκικά, ενώ είναι ορατός ο κίνδυνος με τους χειρισμούς του Έλληνα Πρωθυπουργού να προκύψουν και πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας, εφόσον η αναμενόμενη αντίδραση του θιγμένου Έλληνα ΥΠΕΞ και της δεξιάς πτέρυγας του κόμματος από κοινού, δύνανται να πυροδοτήσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις στην κυβερνώσα παράταξη την κρίσιμη περίοδο που διανύουμε.

πηγή

*Ειδικός τεχνικός σύμβουλος. Διετέλεσε λέκτορας και επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον της Βρετανίας, από το οποίο κατέχει διδακτορικό και μεταπτυχιακό τίτλο. 

1...2,2802,2812,282...3,038Σελίδα 2,281 από 3,038