Η υπόθεση Ελπιδοφόρου ανέδειξε όλες τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού βίου και της ελληνικής κοινωνίας.
Θα επιχειρήσω μια προσέγγιση.
1.-Το Πατριαρχείο είναι ένας θεσμός, κατάλοιπο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο οποίος αγαθή τη τύχη βρίσκεται στα χέρια Ελλήνων. Μπορεί η σημασία του σήμερα να μην είναι η παλαιά αλλά υπάρχει. Και το γεγονός πως ένα έθνος που απουσιάζει παντελώς, σε θεσμικό επίπεδο, απο τη διεθνή σκηνή κατέχει έναν τέτοιο θεσμό, ο οποίος ξεπερνά τα εθνικά του σύνορα είναι πολύ σημαντικό.
2.-Η κακιά τύχη το έφερε ο θεσμός αυτός να βρίσκεται υπο πολιορκίαν σε μια επικράτεια, τουρκική σήμερα. Ουσιαστικά βρίσκεται υπο αιχμαλωσίαν. Για την αντιμετώπιση του θεματος αυτού υπάρχουν δύο τάσεις.
-Η μία προκρίνει την μετακίνησή του σε ελλαδικό χώρο.
-Η άλλη την παραμονή του στον τόπο που μεγαλούργησε. Τάσσομαι με την δεύτερη διότι ο συμβολισμός της λειτουργίας του στην Πόλη είναι τεράστιος. Και υποδηλώνει μελλοντικές υποθήκες.
3.-Το γεγονός της πολιορκίας του και της εξάρτησής του απο την Τουρκία υποχρεώνει το Πατριαρχείο σε αναζήτηση διεθνούς προστασίας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να του παράσχει κανενός είδους προστασία. Και οι άλλοι διεθνείς προστάτες του μέχρι ενός σημείου είναι διατεθειμένοι να έρθουν σε αντίθεση με την Τουρκία. Άρα, το Πατριαρχείο πρέπει να επιβιώσει με τις δικές του δυνάμεις. Με την ευελιξία και τη Βυζαντινή πολιτική του που είναι οικεία στην Τουρκία και λείπει παντελώς απο την σύγχρονη Ελλάδα.
4.-Με πολλές δυσκολίες, το Πατριαρχείο, καταφέρνει να υπάρξει αν και με κομμένα τα φτερά. Όσο και αν σας φαίνεται παράξενο η σημερινή ισλαμική κυβέρνηση της Τουρκίας το αντιμετωπίζει περισσότερο θετικά απο τις κεμαλικές. Δεν το ερωτεύτηκε, βεβαίως, και ενίοτε το χρησιμοποιεί. Αλλά τα αιτήματά του βρήκαν μεγαλύτερη ανταπόκριση απο ό,τι στο παρελθόν.
5.- Πέραν της τουρκικής πολιορκίας και της ελληνικής αδιαφορίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αντιμετωπίζει και ένα άλλο, σοβαρό, πρόβλημα. Την βουλημία της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι γνωστό ότι η Ρωσία θέλει να το καταλάβει.
Στα ρωσικά χέρια, όμως, το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα αποτελέσει κλειδί της ρωσικής πολιτικής. Και αυτό δεν το θέλουν οι ΗΠΑ (και γι αυτό παρέχουν την περιορισμένη υποστήριξή τους), ούτε, πιστεύω, η Τουρκία. Ένα Οκουμενικό Πατριαρχείο που θα απολαμβάνει της ρωσικής υποστήριξης θα έχει άλλον αέρα, άλλη δυναμική και άλλο εκτόπισμα. Και αυτό δεν είναι επιθυμητό στην Άγκυρα. Αλλά η δυναμική του ελέγχου του υπάρχει. Ο κίνδυνος, δηλαδή, η Ελλάδα να χάσει ένα Οικουμενικό Πατριαρχείο, έναν, δηλαδή, διεθνή θεσμό, απο αδυναμία να το υποστηρίξει είναι μεγάλος. Προς το παρόν ελέγχεται διότι, όπως επισημάνθηκε, υπάρχουν και άλλοι που το θέλουν σε ελληνικά χέρια. Θα συνεχίσει να υπάρχει αυτή η επιθυμία; Θα μπορούν διεθνείς δυνάμεις να υποστηρίξουν το σημερινό status του;
6.-Η ελληνική αδυναμία διαμόρφωσης πολιτικής, όμως, δημιουργεί έναν επιπλέον κίνδυνο. Την αλλοπρόσαλη προσέγγιση του Πατριαρχείου, των λειτουργιών και των λειτουργών του. Η περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου εντάσσεται σε αυτήν την λογική.
7.-Μια κυβέρνηση νεαρών, σχετικά, ας πούμε ψιλοτεχνοκρατών, που αγνοούν τη βαθιά σημασία του Πατριαρχικού θεσμού αντέδρασε με παιδική αφέλεια σε μια κίνηση του Αμερικής που θα μπορούσε να τύχει έγκαιρης και παρασκηνιακής διαχείρισης.
8.-Αν υπάρχει κάποιο λάθος στην κίνηση Ελπιδοφόρου είναι ότι παραβρέθηκε σε εκδήλωση στην οποία ήταν παρόν και η κατοχική μαριονέτα, ο Τατάρ. Για να το πω πιο λαϊκά, όταν εκπρόσωποι θεσμών που βρίσκονται κοντά στην Ελλάδα παρευρίσκονται σε τέτοιες εκδηλώσεις δεν μπορείς να το απαιτήσεις απο άλλους ξένους εκπροσώπους. Και αυτό ενέχει τον κίνδυνο χαλάρωσης της απομόνωσης του κατοχικού καθεστώτος και της σταδιακής αναγνώρισής του. Σε επίπεδο επιχειρημάτων, πάντα, αυτά.
9.-Κατά τα άλλα, αν δηλαδή, δεν ήταν παρούσα η κατοχική μαριονέτα, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Έλληνες κυβερνητικοί παράγοντες και άλλοι επίσημοι παίρνουν μέρος σε δεξιώσεις και εκδηλώσεις των Τούρκων ακόμη και για τη νίκη τους στον Μικρασιατικό Πόλεμο. Το ότι ο Αμερικής που εκπροσωπεί ένα υπο αιχμαλωσίαν Πατριαρχείο πήγε στα εγκαίνει ενός τουρκικού κέντρου είναι πταίσμα μπροστά στις συμμετοχές ελλήνων επισήμων σε τουρκικές εκδηλώσεις. Και η υποκρισία έχει τα όριά της.
10.-Για να έχει δικαίωμα να ομιλεί η Αθήνα έπρεπε να είναι κράτος. Είναι; Όχι. Αν ήταν κράτος οι υπηρεσίες της θα είχαν ενημερωθεί για την παρουσία του Τατάρ στην εκδήλωση και η κυβέρνηση θα ενημέρωνε τον Αρχιεπίσκοπο καθιστώντας του γνωστή και την θέση της. Και αν την παρήκουε,τότε θα έφερε ευθύνη. Και θα ήταν άξιος καταδίκης. Και, πάλι, προσεκτικής.
11.-Τίποτε απο αυτά δεν συνέβη και ο Ελπιδοφόρος πήγε στην εκδήλωση όπου ήταν παρούσα και η κατοχική μαριονέτα. Ήταν παιδιαριώδης ο τρόπος που αντέδρασε η κυβέρνηση της Αθήνας. Ακύρωσε την συνάντηση Μητσοτάκη- Ελπιδοφόρου με δημόσια δήλωση. Ούτε μωρά δεν θα σκούσαν τέτοια πολιτική. Η μόνη υποστήριξη που μπορεί να παρέχει η ελληνική κυβέρνηση στο Πατριαρχείο είναι οι επισκέψεις της απο καιρού εις καιρόν στο Φανάρι και οι συναντήσεις με εκπροσώπους του. Τίποτε περισσότερο. Όταν και αυτό γίνεται με τρόπο αρνητικό τότε τα πράγματα χειροτερεύουν. Το πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση της οποίας η πολιτική σε κρίσιμα θέματα αναπαραγωγής της εθνικής συνείδησης είναι αποδομητική, αντεδρασε με αυτόν τον αρνητικό τρόπο για να ικανοποιήσει το αίσθημα ενός μέρους του λαού. Αλλά η υψηλή πολιτική απο την οποία η Αθήνα δεν έχει ιδέα δεν ασκείται έτσι. Η υψηλή πολιτική μερικές φορές έρχεται σε αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα. Ο τελικός σκοπός έχει σημασία. Και ο τελικός σκοπός είναι η διατήρηση του Πατριαρχείου σε ελληνικά χέρια και η ισχυροποίησή του. Κρίνετε μόνοι σας αν αυτοί οι στόχοι επετεύχθησαν.
12.-Μέρος της κοινωνίας είμαι και εγώ αλλά ποτέ μια κοινωνία 10 εκατομμυρίων ανθρώπων δεν μπορεί να ομονοεί κατ απόλυτον τρόπο σε όλα. Διαφωνώ, λοιπόν, με τη λογική του, εκεί που απολαμβάνουμε την εξέλιξη ενός ποδοσφαιρικού αγώνα απο το σαλόνι μας με πίτσα στο ένα χέρι και μπύρα στο άλλο, να κάνουμε διάλειμμα και να αναθεματίζουμε τον εκπρόσωπο ενός κρίσιμου και λεπτού θεσμού επειδή σ αυτό μας οδήγησαν τα αντανακλαστικά μας. Ή, επειδή κάποια ακραία παραθρησκευτική οργάνωση θεωρεί ύψιστη αμαρτία τη συνάντηση Πάπα- Πατριάρχη, ή επειδή έτσι υπαγόρευσε ο παπάς της Ενορίας διότι ο Μητροπολίτης είναι εθνικός και όχι οικουμενικός. Ή, διότι δεν πιστεύουμε.
13.-Η προσέγγισή μου σήμερα δεν γίνεται στη βάση της θρησκευτικής πίστης αλλά της ύπαρξης και της λειτουργίας ενός μακραίωνος θεσμού που μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη μιας διεθνούς πολιτικής. Οι κοινωνίες δεν συγκροτούνται, μόνο, στη βάση θρησκευτικών πιστεύω. Συγκροτούνται και με αυτά αλλά όχι μόνο. Ακόμη και όσοι δεν πιστεύουν διαμορφώνουν υποσυνείδητα μια φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας στην οποία ζουν. Το Πατριαρχείο διαδραματίει στην θέσμιση αυτή της ελληνικής κοινωνίας σημαντικό ρόλο. Δεν είναι ένας θεσμός μόνο των πιστών. Αλλά και των απίστων.
14.-Ούτε το Πατριαρχείο μπορεί να βρίσκεται εκτός κριτικής. Θέλει, όμως, περίσκεψη και φρόνηση η προσέγγισή του. Και βαθιά γνώση. Αν δεν υπάρχει είναι καλύτερη η σιωπή. Μερικά πράγματα δεν είναι ΠΑΟΚ ή Ολυμπιακός για να εκτονωνόμαστε. Αν δεν τα κατέχουμε καλύτερα να συνεχίσουμε να βλέπουμε τον ποδοσφαιρικό αγώνα με πίτσα και μπύρα. Εκεί να εντονωνόμαστε.
Βαριά υπονοούμενα για την διανοητική κατάσταση του πρόεδρου των ΗΠΑ Τζόε Μπάιντεν ξεστόμισε ο Τούρκος ομόλογός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: «Μέχρι σήμερα δεν έχω βιώσει τέτοια κατάσταση με κανέναν ηγέτη των ΗΠΑ. Δυστυχώς είμαστε σε μια τέτοια κατάσταση. Συνεργάστηκα; πολύ καλά με προηγούμενους προέδρους των ΗΠΑ, αλλά εδώ υπάρχει πρόβλημα αντίληψης».
Και ζήτησε πίσω τα λεφτά για τα F-35 τα οποία οι ΗΠΑ παρακρατούν, ενώ την ίδια στιγμή η Turkish Aerospace ανακοίνωσε την οριστική διαμόρφωση του εγχώριας παραγωγής μαχητικού 5ης γενιάς, που πλέον το κωδικοποιούν ως MMU.
https://youtu.be/H3ES36hbgYU
Όλη η δήλωση του Ρ.Τ.Ερντογάν: «Δεν μπορώ να πω ειλικρινά ότι υπάρχει μια υγιής διαδικασία στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Γιατί; Κοιτάξτε, αγοράσαμε τα F-35, πληρώσαμε 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια και τα F-35 δεν μας παραδόθηκαν. Οι ΗΠΑ πρέπει πρώτα να τακτοποιήσουν αυτό, να μας επιστρέψουν τα λεφτά.Ή να μας δώσουν τα αεροπλάνα. Το να μην μας δώσουν τα F-35 χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία το ζήτημα των S-400, δεν δείχνει καλή εικόνα σε επίπεδο διπλωματίας ή σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων.
Οι ΗΠΑ πρέπει να το διορθώσουν αυτό. Φυσικά, θα κάνουμε ό,τι πρέπει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε συνεχώς τις πιέσεις τους για τους S-400. Για εμάς, το θέμα των S-400 έχει τελειώσει. Δεν υπάρχει περίπτωση να υποχωρήσουμε εδώ.
Οι ΗΠΑ το θέμα αυτό πρέπει να το τοποθετήσουν στη σωστή βάση και στη διεθνή διπλωματία και στις σχέσεις μας».
Και ο Τούρκος πρόεδρος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αγοράς μαχητικών 5ης γενιάς από άλλη χώρα, σε περίπτωση που δεν λυθεί το θέμα των F-35, παράλληλα με την ανάπτυξη του εγχώριου μαχητικού:«Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν πως η παλιά Τουρκία δεν υπάρχει πια. Αυτή η Τουρκία είναι διαφορετική. Στην αμυντική βιομηχανία, προχωράμε και θα προχωρήσουμε περαιτέρω.
Αλλά αύριο δεν μπορούν να μας πουν “γιατί δεν αγοράζεις τα F-35;”. Αν δεν δώσετε, δεν θα πάρουμε. Τότε μπορούμε να απευθυνθούμε αλλού. Αυτό τους είπα στη συνέντευξή μου στο CBS όπου με ρώτησαν: “Δηλαδή σκέφτεστε να αγοράσετε από αλλού;”. Και τους είπα “αν χρειαστεί θα αγοράσουμε από αλλού”.
Εσείς δεν μου δίνετε τους Patriot, και μετά όταν πάρουμε τους S-400 μας λέτε “γιατί αγοράσατε τους S-400;”. Η Τουρκία θα αγοράσει οτιδήποτε είναι απαραίτητο για την άμυνα της».
Τέλος, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναφέρθηκε και στις ρωσοτουρκικές σχέσεις. «Έχει μεγάλη σημασία η συνάντηση που θα έχουμε με τον κ. Πούτιν στο Σότσι. Δεν υπάρχουν επιτροπές, θα συναντηθούμε οι δυο μας. Δεν θα συζητήσουμε μόνο το Ιντλίμπ αλλά και τις σχέσεις Ρωσίας- Toυρκίας και τη Συρία.
Εκεί, χωρίς να έχουμε τρίτους θα πάρουμε και μια σημαντική απόφαση για τις σχέσεις Ρωσίας-Toυρκίας.
Διότι στην περιοχή η Ρωσία και η Τουρκία είναι δυο σημαντικές χώρες. Κι όταν λέω δυο χώρες πρέπει να πω πως στις σχέσεις με τη Ρωσία μέχρι σήμερα δεν είδαμε κάποιο λάθος. Στο τέλος του μήνα θα συναντηθούμε με τον κ. Πούτιν και θα μπούμε σε μια διαφορετική και πιο ισχυρή εποχή».
Την ίδια στιγμή η Τουρκία εισέρχεται στην τελική φάση σχεδιασμού του δικού της μαχητικού 5ης γενιάς, το οποίο θα αρχίσει να κατασκευάζεται το πρώτο εξάμηνο του 2022 για να πραγματοποιήσει την πρώτη του πτήση το 2023 στην επέτειο των 100 ετών από την ίδρυση του τουρκικού κράτους.
Μάλιστα άλλαξε η κωδική ονομασία του και από TF-X, πλέον το ονομάζουν MMU και το οποίο ενσωματώνει τεχνολογίες από ρωσικές, γαλλικές και βρετανικές βιομηχανίες.
Το τουρκικό μαχητικό, σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν στην έκθεση Teknofest στην Κωνσταντινούπολη που ολοκληρώθηκε σήμερα, θα έχει μήκος 21 μέτρα, εκπέτασμα 14μ. και ύψος 6 μ.
Θα προωθείται από δύο κινητήρες ώσης 29.000 λιβρών ο καθένας (29.000 λίβρες παράγει και ο F-100-PW-129 των F-16 Βlock 52+ της ΠΑ), θα αναπτύσσει μεγίστη ταχύτητα 1,8 Μach θα έχει επιχειρησιακό υψόμετρο 59.000 ποδών και θα μπορεί να επιτυγχάνει μεγίστη πτερυγική φόρτιση +9g και ελάχιστη -3,5g.
Στα ηλεκτρονικά του θα έχει ραντάρ AESA και ένα εντυπωσιακό οπλικό φορτίο
Όπως αναφέρουν οι Τούρκοι το μαχητικό θα είναι εξοπλισμένο με το σύστημα IRFS το οποίο θα περιλαμβάνει ραντάρ τεχνολογίας AESA ολοκληρωμένο με σύστημα αυτοπροστασίας.
Οι αποκλειστικές φωτογραφίες του προπλάσματος της τελικής διαμόρφωσης του τουρκικού μαχητικού 5ης γενιάς και του οπλισμού του:
Αφήνοντας πίσω το καλοκαίρι, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ εισέρχεται για τα καλά σε ενδοπαραταξιακή προεκλογική περίοδο. Όπως είναι γνωστό, το Νοέμβριο θα πραγματοποιηθεί η εκλογή προέδρου και αμέσως μετά θα συγκληθεί συνέδριο για να χαράξει τη νέα πορεία του άλλοτε κραταιού και την τελευταία δεκαετία μικρομεσαίου κόμματος.
Σε άλλες συνθήκες, η εκλογή αρχηγού σ’ ένα κόμμα με μονοψήφιο εκλογικό ποσοστό θα ήταν δευτερεύουσας σημασίας. Στις τωρινές συνθήκες, όμως, η εκλογή του Νοεμβρίου αποκτά μία δυσανάλογη –για το εκλογικό βάρος του ΚΙΝΑΛ– σημασία. Κι αυτό, επειδή το πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμα παγιωθεί και ως εκ τούτου η αλλαγή ηγεσίας υπό όρους να δημιουργήσει μία πολιτική-εκλογική δυναμική στην Κεντροαριστερά που σταδιακά θα αντιστρέψει το συσχετισμό στο δίπολο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Προφανώς, αυτό δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε πιθανότερο. Είναι μειονοτικό σενάριο, αλλά όχι απίθανο, επειδή υπάρχουν σήμερα πολιτικές συνθήκες που ευνοούν μία τέτοια εξέλιξη.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει πλέον συσσωρεύσει αρκετά πεπραγμένα και παραλείψεις για να κριθεί. Όπως προκύπτει και από τις –όχι πάντα αξιόπιστες– δημοσκοπήσεις η ΝΔ διατηρεί ένα καθαρό εκλογικό προβάδισμα έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Εάν δούμε, όμως, τους ποιοτικούς δείκτες θα διαπιστώσουμε ότι η κυβέρνηση έχει υποστεί σημαντική πολιτική φθορά ακόμα και στο δικό της εκλογικό ακροατήριο.
Ο κύριος λόγος που η πολιτική αυτή φθορά αποτυπώνεται μόνο εν μέρει στις δημοσκοπήσεις, οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες. Η Κουμουνδούρου αρέσκεται να επικαλείται τον έναν, την πρωτοφανή υποστήριξη που απολαμβάνει η κυβέρνηση από τα συστημικά Μίντια. Είναι αληθές ότι στα 50 σχεδόν χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου δεν έχει υπάρξει κάτι παρόμοιο. Όταν τα Μίντια διαμορφώνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την εικόνα που σχηματίζουν οι πολίτες για κυβέρνηση και αντιπολίτευση, προφανώς η κραυγαλέα στήριξη που προσφέρουν στον Μητσοτάκη είναι πολύτιμη.
Ιδανικός αντίπαλος
Αυτή, ωστόσο, είναι η μισή αλήθεια. Ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος που η ΝΔ διατηρεί καθαρό προβάδισμα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης – κι αυτό όχι μόνο λόγω των συστημικών Μίντια. Από αυτή την άποψη, το κόμμα του Τσίπρα λειτουργεί ως ο ιδανικός αντίπαλος του Μητσοτάκη.
για την συνέχεια https://slpress.gr/politiki/giati-to-pasok-echei-monadiki-eykairia-na-xanaginei-megalo/
Το δικό του πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα, σε απόσταση από την ηγεσία Μητσοτάκη στη ΝΔ, καταθέτει ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, με συνέντευξή του στα “ΝΕΑ” και στον δημοσιογράφο Διονύση Νασόπουλο. Ο κ. Σαμαράς αμφισβητεί συνολικά την στροφή προς το κέντρο του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την προσχώρηση σε ιδέες του Ποταμιού.
Επιπλέον, αποδομεί συνολικά την πολιτική του πρωθυπουργού στα ελληνοτουρκικά, καταλογίζοντάς του εμμέσως πλην σαφώς «παθητική στάση και πολιτική κατευνασμού, που όμως αποθρασύνουν την Τουρκία» και διαφωνεί με την ενεργειακή πολιτική για την άμεση μετάβαση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, ενώ και για την οικονομία σημειώνει ότι «είμαστε σε φάση ανάκαμψης και όχι ανάπτυξης».
Μιλώντας με πολιτικούς όρους ο κ. Σαμαράς αποδομεί την πολιτική Μητσοτάκη και την στροφή στον χώρο του κέντρου λέγοντας ότι η ΝΔ δεν θα γίνει Ποτάμι, ενώ βάζει και το ερώτημα του ιδεολογικού χαρακτήρα της ΝΔ. Λέει χαρακτηριστικά: «…Ξέρετε, με το να μετακινηθούμε σε θέσεις “Ποταμιού” δεν κατακτάμε το “πολιτικό Κέντρο”…Είναι άλλο πράγμα να “απευθύνεσαι” σε πολίτες όλων των παρατάξεων κι είναι εντελώς άλλο να “εκφράζεις” άλλες παρατάξεις. Σε μια πλουραλιστική δημοκρατία οφείλουν να εκφράζονται όλες οι παρατάξεις αυτόνομα».
Παράλληλα υπερασπίζεται το πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα της δεξιάς-κεντροδεξιάς σημειώνοντας: «Το σημαντικότερο όμως είναι το εξής ερώτημα: με τη σύγχρονη Δεξιά-Κεντροδεξιά, τι θα γίνει; Ή στο όνομα της “διεύρυνσης” θα θεωρείται ότι “μπήκε στη γωνία” η μεγαλύτερη πολιτική παράταξη της χώρας; Ακούστε: Κατανοώ την άποψη περί “διεύρυνσης”. Αλλά προϋπόθεση μιας διεύρυνσης είναι να έχεις μαζί σου την βάση σου. Αλλιώς, κινδυνεύεις να απομακρύνεις περισσότερους απ’ όσους προσελκύεις».
Ασκεί κριτική για τον ανασχηματισμό δείχνοντας, χωρίς να τον κατονομάζει, τον Χρήστο Στυλιανίδη: «δεν πρέπει να εκπέμπει αντιφατικά μηνύματα ότι δηλαδή η παράταξή μας υιοθετεί σήμερα απόψεις που η ίδια είχε πολεμήσει όπως οι Πρέσπες και το Σχέδιο Ανάν, ότι επιβραβεύει πρόσωπα που έχουν αντίθετη πολιτική άποψη». Αναφέρεται στην κοινή είσοδο στο Βελλίδειο με τον Κώστα Καραμανλή: «Όταν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί της ΝΔ έχουν καλές προσωπικές σχέσεις και εμφανίζονται μαζί δημόσια, αυτό μόνο μήνυμα ενότητας είναι».
Μέρκελ και ελληνοτουρκικά
Ο κ. Σαμαράς ασκεί σκληρή κριτική στην Άνγκελα Μέρκελ, λέγοντας ότι δεν ήταν οραματίστρια αλλά διαχειρίστρια. Θεωρεί υποκριτική την στεναχώρια της για όσα ζητούσε τότε από τους Έλληνες και της καταλογίζει ότι μας τράβηξε το χαλί τον Νοέμβριο του 2014, όταν το Eurogroup αποφάσισε ομόφωνα ότι η Ελλάδα μπορούσε να βγει από τα μνημόνια. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Κι όμως, τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια μας! Με συνέπεια τρίτο Μνημόνιο…Η κα. Μέρκελ “στενοχωριέται” σήμερα για όσα ζητούσε τότε από τους Έλληνες. Αλλά όταν, κατά δήλωσή όλων τους “τα καταφέρναμε”, τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια μας! Δεν θυμάμαι να στήριξε την Ελλάδα…».
Όμως, εκτεταμένη είναι η αναφορά του στα ελληνοτουρκικά και σαφής και συνολική η αποδοκιμασία της πολιτικής που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση. Επιμένει στην δήλωσή του ότι «δεν κάνεις διάλογο με πειρατές», ενώ αμφισβητεί ότι υπάρχει εξομάλυνση, λέγοντας: «Ποια “εξομάλυνση”; Πού τη βλέπετε; Ξεχάσατε τις συνεχείς Navtex όλο το καλοκαίρι; Ξεχάσατε τις προκλήσεις των τουρκικών αλιευτικών έξω από τις ακτές μας; Ξεχάσατε τις συνεχείς δημόσιες δηλώσεις για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών; Ακόμα και το όνομα του Αιγαίου, επιχειρούν να αλλάξουν».
Στέκεται στο Κυπριακό και στις “φιέστες” Ερντογάν στην Αμμόχωστο λέγοντας ότι
για την συνέχεια https://slpress.gr/politiki/foties-sti-nd-vazei-o-samaras-apodomei-politika-ton-kyriako/
Οι ρωσικές αρχές ανακοίνωσαν ότι ένας τύπος μύκητα, monilinia fructicola, βρέθηκε σε ντομάτες που αγοράστηκαν από την Τουρκία. Λέγεται ότι οι ντομάτες με τον ιό αυτόν δεν εισήχθησαν στη χώρα.
Σύμφωνα με το Sputnik, αξιωματούχοι της Rosselhoznadzor δήλωσαν ότι το monilinia fructicola, ένα είδος μύκητα, βρέθηκε σε φρούτα που πάρθηκαν από την Τουρκία και ο ιός παρατηρήθηκε και στις ντομάτες. Σύμφωνα με τους διατροφικούς κανονισμούς της Ρωσίας, τα προϊόντα με τον προαναφερθέντα τύπο μύκητα και ιού δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη χώρα.
Σύμφωνα με τη δήλωση του Ρώσου γεωργικού επιθεωρητή, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τις τουρκικές αρχές, ζητήθηκε από την άλλη πλευρά να ενισχύσει τον έλεγχο των γεωργικών προϊόντων που θα σταλούν στη Ρωσία.
Η τουρκική πλευρά, εξάλλου, δεσμεύτηκε να μεταφέρει στη Ρωσία τα αποτελέσματα της έρευνας και τα μέτρα που ελήφθησαν σε περίπτωση που εντοπιστεί μύκητας, βακτήρια ή ιός που απαιτεί καραντίνα σε αγροτικά προϊόντα.
Η αγορά έχει σταματήσει
Η Ρωσία είχε σταματήσει να αγοράζει ντομάτες και πιπεριές από τη Σμύρνη και την Αττάλεια στα τέλη του 2020.
Επειδή ο ιός βρέθηκε σε προϊόντα που λαμβάνονται από αυτές τις περιοχές. Η απαγόρευση ακυρώθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου.
Σημειώνεται ότι όταν η Τουρκία κατέρριψε ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος, η Ρωσία σταμάτησε τις εισαγωγές ντομάτας από την Τουρκία την 1η Ιανουαρίου 2016. Εκείνη την εποχή, η ντομάτα δεν ήταν το μόνο προϊόν που απαγορεύτηκε από την Τουρκία.
Ωστόσο, το γεγονός ότι η απαγόρευση αυτού του προϊόντος δεν άρθηκε ούτε σε μια σειρά διαπραγματεύσεων, αφού είχε μεγάλο αντίκτυπο στους Τούρκους εισαγωγείς και οι σχέσεις βελτιώθηκαν στη συνέχεια, έκανε την ντομάτα συμβολική ως προς τις σχέσεις.
Πράγματι, οι μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις απέδωσαν αποτελέσματα το 2017 και οι αγορές ντομάτας από την Τουρκία ξανάρχισαν τον Νοέμβριο του 2017. Για τους Τούρκους παραγωγούς τομάτας, η ποσόστωση τομάτας που μπορούν να διαθέσουν στη ρωσική αγορά καθορίστηκε αρχικά ως 50 χιλιάδες τόνοι. Αργότερα, η ποσόστωση αυτή αυξήθηκε σε 150 χιλιάδες τόνους.
Τις επόμενες ημέρες, το Παρίσι θα ξεκινήσει έναν νέο γύρο καταδίωξης εξεχόντων θεσμών και ηγετών που είναι ύποπτοι για στενούς δεσμούς στην τρομοκρατική Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Η εκστρατεία έρχεται στο πλαίσιο του σχεδίου του Παρισιού για την αντιμετώπιση και την αποτροπή της τρομοκρατίας , ως μέρος της ολοκληρωμένης στρατηγικής που ανακοίνωσε ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, στα τέλη του περασμένου έτους.
Μια πρόσφατη μελέτη που εκδόθηκε από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Αντιτρομοκρατίας και Πληροφοριών αναφέρει μια λίστα με 250 ιδρύματα, τα οποία θεωρούνται τα πιο επικίνδυνα και τα πιο σημαντικά, και η μελέτη δείχνει ότι οι γαλλικές αρχές τα έθεσαν στο μικροσκόπιο για να παρακολουθούν τις δραστηριότητές τους.
Οι πιο σημαντικές ομοσπονδίες
Σύμφωνα με τη μελέτη, η Ένωση Ισλαμικών Οργανώσεων στη Γαλλία ή «Μουσουλμάνοι της Γαλλίας» είναι αυτή τη στιγμή μεταξύ των ομοσπονδιών με τη μεγαλύτερη επιρροή στη χώρα, η οποία ιδρύθηκε στην περιοχή Mort-Moselle τον Ιούνιο του 1983, από μια ομάδα τεσσάρων ενώσεων της βόρειας και της ανατολικής Γαλλίας.
Ο οργανισμός αποτελείται από περισσότερες από 250 θυγατρικές ισλαμικές ενώσεις σε ολόκληρο το έδαφος της Γαλλίας και ανήκει απευθείας σε αυτήν, και εποπτεύει επίσης πολλά τζαμιά σε μεγάλες πόλεις της χώρας. Πιστεύεται ότι η ένωση είναι κοντά στην Αδελφότητα, ενώ δεν την υιοθετεί επίσημα.
Το ινστιτούτο δημοσιεύει ορισμένες ισλαμικές δημοσιεύσεις και φυλλάδια στη γαλλική γλώσσα, τα οποία εκφράζουν ως επί το πλείστον την άποψη της Ένωσης για το Ισλάμ. Το 2017, η Ένωση ψήφισε την αλλαγή του ονόματός της από «Ένωση Ισλαμικών Οργανώσεων» σε νέο όνομα «Μουσουλμάνοι της Γαλλίας».
Στο βάθος η Τουρκία
Η εστίαση στην Αδελφότητα ήρθε ως αποτέλεσμα της πεποίθησης των γαλλικών αρχών, βασισμένων σε συγκεκριμένα στοιχεία, ότι υποκινούν μίσος και διαδίδουν εξτρεμιστική ιδεολογία μεταξύ των μουσουλμανικών κοινοτήτων στη Γαλλία υπό την ομπρέλα της Ένωσης, με φιλανθρωπικές εργασίες, με οργανώσεις βοήθειας και τα παρόμοια.
Η Γαλλία αντιμετωπίζει το δίλημμα της επέκτασης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας εντός της χώρας, αφενός, και της τουρκικής διείσδυσης , που δημιουργεί τις στενές σχέσεις με την Αδελφότητα, αφετέρου, και εργάζεται για την ενίσχυση της πολιτικής της παρουσίας καθώς εκπροσωπείται σε ενώσεις, τζαμιά, κέντρα και άλλα προκειμένου να επιτύχει τους δικούς της στόχους.
Έτσι, η Μουσουλμανική Αδελφότητα βρήκε έναν στρατηγικό εταίρο που συμβάλλει στη χρηματοδότησή της και την ωθεί να επιτύχει τους στόχους επέκτασής της, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η Εβραϊκή Θρησκευτική Κοινότητα και το Ταμείο για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων στη Βόρεια Μακεδονία, ανακοίνωσαν από κοινού την Παρασκευή ότι δεν συμφωνούν με την πρόθεση διαγραφής της εθνικότητας στον όρο «Βούλγαρος φασίστας κατακτητής», δηλώνοντας ότι αντί να διαγραφεί ο όρος «Βούλγαρος» να προστεθούν οι όροι «η τότε εξουσία »και σε οποιαδήποτε διατύπωση των γεγονότων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που σχετίζονται με τη Βουλγαρία, θα ονομάζουμε «οι τότε βουλγαρικές αρχές φασιστικής κατοχής», όπως αναφέρει το σκοπιανό τηλεοπτικό κανάλι «Sitel».
Οι αντιδρούντες σημειώνουν ότι η διαγραφή του όρου της εθνικότητας προκαλεί «διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας».
Οι Βούλγαροι κατακτητές απέλασαν τους Εβραίους
Σημειώνουν ότι η αντίδρασή τους βασίζεται στο γεγονός ότι η σημερινή Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου χωρίστηκε σε δύο ζώνες κατοχής – τη Δυτική, την οποία κατέλαβε η Ιταλία και την Κεντρική και Ανατολική που είχε στην κατοχή της η τσαρική Βουλγαρία, όπου ζουν Εβραίοι, και ότι «Αυτοί απελάθηκαν από τον Βούλγαρο κατακτητή και όχι από τον Ιταλό κατακτητή».
Προκειμένου να αποφευχθεί η εσφαλμένη ανάγνωση της ιστορίας, απαιτείται περαιτέρω εξήγηση για να ικανοποιηθούν όλοι οι ενδιαφερόμενοι που επηρεάζονται από ιστορικά γεγονότα.
Αυτό σημαίνει ότι αντί να διαγραφούν ο όρος «Βούλγαρος», να προστεθούν οι όροι «η τότε κυβέρνηση» και οποιαδήποτε διατύπωση των γεγονότων του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου που σχετίζεται με τον Βούλγαρο κατακτητή να καταγράφεται ως «οι τότε βουλγαρικές φασιστικές αρχές κατοχής» , διατυπώνει τη θέση η Εβραϊκής Θρησκευτικής Κοινότητας και το Ταμείο για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων στη Βόρεια Μακεδονία.
Να αναγνωρίσει η Βουλγαρία τη συμμετοχή της στο Ολοκαύτωμα
Επισημαίνουν ότι η σημερινή σύγχρονη και δημοκρατική Βουλγαρία πρέπει να καταπιεί το γεγονός ότι στο παρελθόν της ήταν μέρος του Άξονα και συμμετείχε απευθείας στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων.
Σύμφωνα με αυτούς, για να απαλλαγούν οι σημερινές γενιές από το βάρος του παρελθόντος, είναι απαραίτητο η Σόφια να ζητήσει δημόσια συγγνώμη «για τις ενέργειες της τσαρικής Βουλγαρίας, για την κατάληψη και την απέλαση των Εβραίων από τη σημερινή Βόρεια Μακεδονία».
Οι επίσκοποι της Καθολικής Εκκλησίας του Καναδά ζήτησαν επίσημα συγγνώμη από τους αυτόχθονες λαούς, μετά την ανακάλυψη τους τελευταίους μήνες περισσότερων από 1.000 τάφων, κοντά σε παλιά οικοτροφεία, σύμφωνα με μια δήλωση που δημοσιεύτηκε σήμερα.
«Εμείς, οι Καθολικοί επίσκοποι του Καναδά, εκφράζουμε τη βαθιά λύπη μας και ζητάμε κατηγορηματικά συγγνώμη», δηλώνουν. Αναγνωρίζουν, επίσης «την οδύνη που βίωσαν στα οικοτροφεία» και τις «σοβαρές κακοποιήσεις τις οποίες διέπραξαν ορισμένα μέλη» της καθολικής κοινότητας.
«Πολλές θρησκευτικές κοινότητες και καθολικές επισκοπές υπηρέτησαν αυτό το σύστημα, το οποίο οδήγησε στην καταστολή των γλωσσών, του πολιτισμού και της πνευματικότητας των αυτόχθονων, χωρίς να σεβαστούν τον πλούτο της ιστορίας, των παραδόσεων και της σοφίας των αυτόχθονων λαών», τονίζεται.
Η δήλωση αυτή αναγνωρίζει, επιπλέον, τα «ιστορικά και συνεχή τραύματα, όπως και την κληρονομία των δοκιμασιών και των προκλήσεων που διατηρούνται ακόμη σήμερα για τους αυτόχθονες λαούς».
Συνολικά, περισσότεροι από 1.000 ανώνυμοι τάφοι, κοντά σε παλιά οικοτροφεία της Καθολικής Εκκλησίας για αυτόχθονες, βρέθηκαν αυτό το καλοκαίρι, ρίχνοντας φως σε μια σκοτεινή σελίδα της καναδικής ιστορίας.
Οργανώσεις αυτόχθονων έχουν επανειλημμένως καλέσει τον Πάπα να ζητήσει συγγνώμη.
Η δήλωση δημοσιεύτηκε μετά την ετήσια συνεδρίαση της Ολομέλειας της Συνόδου των Καθολικών Επισκόπων του Καναδά, που ζητούν μια αντιπροσωπεία αυτόχθονων γίνει δεκτή από τον πάπα Φραγκίσκο τον Δεκέμβριο.
Το έγκλημα της γενοκτονίας εντάσσεται στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η ειδοποιός διαφορά του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας με τα αντίστοιχα του κοινού ποινικού δικαίου έγκειται στο στοιχείο της προθέσεως και μάλιστα στο γεγονός ότι αυτό στρέφεται κατά αυτής ταύτης της υποστάσεως του ανθρώπινου γένους, που αποτελείται από φυλές και θρησκευτικές ή άλλες ομάδες.
Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών με την Απόφαση υπ’αριθ.96 (1) της 11ης Δεκεμβρίου 1946 αποφάσισε τον χαρακτηρισμό της γενοκτονίας ως εγκλήματος διεθνούς δικαίου, γεγονός που αποτελεί πράξη ιστορικής σημασίας και καινοτομία για την εξέλιξη του διεθνούς δικαίου.
Στο εξής, ο αφανισμός ολόκληρων ομάδων ανθρώπων δεν θα αποτελεί πλέον υπόθεση εσωτερική της ενδιαφερόμενης εκάστοτε χώρας, αλλά εγκληματική πράξη διεθνούς χαρακτήρα. Εξάλλου, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε παμψηφεί, με την Απόφαση 260 (ΙΙΙ) Α της 9.12.1948, το σχέδιο σύμβασης κατά της γενοκτονίας. Στις 9 Δεκεμβρίου 1948 υπεγράφη στο Παρίσι η σχετική σύμβαση κατά της γενοκτονίας, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 12 Ιανουαρίου 1951.
Τρεις είναι οι κύριοι σκοποί της σύμβασης: 1) Ο καθορισμός της έννοιας του εγκλήματος της γενοκτονίας, 2) η πρόληψη της γενοκτονίας και 3) η καταστολή της γενοκτονίας.
Το έγκλημα της γενοκτονίας περιέχει σύνθετα στοιχεία από νομική και κοινωνιολογική άποψη. Αυτό που το διαχωρίζει από τα αντίστοιχα εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου είναι η ιδιαίτερη εγκληματική πρόθεση, το ιδιαίτερο αντικείμενο του εγκλήματος, η ιδιαίτερη τεχνική της διαπράξεώς του και οι ιδιαίτερες συνέπειες του. Τα ιδιαίτερα αυτά χαρακτηριστικά εκδηλώνονται με τον συλλογικό και άνευ διακρίσεως εξανδραποδισμό. Ο δράστης δεν ενδιαφέρεται για το άτομο καθ’ εαυτό, αλλά μόνο για την ιδιότητά του ως μέλους της ομάδας. Το άτομο εξοντώνεται όχι για ό,τι έπραξε, αλλά για ό,τι είναι. Μεταξύ του δράστη και του παθόντος δεν υπάρχει καμιά προσωπική σχέση. Η γενοκτονία αποτελεί βαριά προσβολή κατά των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, κυρίως του δικαιώματος στη ζωή, στη σωματική ακεραιότητα και υγεία, του δικαιώματος στην προσωπική ελευθερία και του δικαιώματος στην οικογενειακή εστία. Γενικώς, η γενοκτονία δεν συνεπάγεται απαραίτητα και την άμεση εξόντωση του έθνους. Ο όρος γενοκτονία (από το ελληνικό «γένος» και το λατινικό «caedere» , δηλ. αποκτείνω) υποδηλώνει μάλλον ένα συντονισμένο σχέδιο ενεργειών, που αποσκοπούν στην καταστροφή θεμελιωδών στοιχείων διαβίωσης των εθνικών ομάδων, η οποία επιφέρει και την εξόντωσή τους.
Τρεις είναι οι βασικοί τύποι της γενοκτονίας: η φυσική, η βιολογική και η πολιτιστική.
Με το άρθρο 1 της σύμβασης τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύονται να προλαμβάνουν και να πατάσσουν τη γενοκτονία, είτε σε καιρό ειρήνης, είτε σε καιρό πολέμου, σαν ένα διεθνές έγκλημα. Στο άρθρο 2 της σύμβασης καθορίζεται περιοριστικά ποιες πράξεις αποτελούν γενοκτονία · οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις, που διενεργείται με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδος εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής, ως τέτοιας;
▀φόνος των μελών,
▀σοβαρή βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών,
▀υποβολή σε συνθήκες διαβίωσης που μπορούν να επιφέρουν πλήρη ή μερική καταστροφή της ομάδας
▀μέτρα που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων,
▀αναγκαστική μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα.
Μόνο οι βαρείας μορφής πράξεις κατά της ζωής και της υγείας εμπίπτουν στην έννοια της γενοκτονίας. Μόνη η φυλάκιση, η εξορία, ή ο εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν συνιστούν γενοκτονία, αν δεν συνοδεύονται από βίαιες και επικίνδυνες πράξεις για τη σωματική η διανοητική ακεραιότητα. Πάντως, δεν είναι απαραίτητη η απώλεια της ζωής για την στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της γενοκτονίας. Εξάλλου και ο αργός θάνατος, που προκαλείται λόγω βαρειών παραλείψεων, εμπίπτει στην γενοκτονία (π.χ. η έλλειψη των απαραίτητων για την κάλυψη των στοιχειωδών ανθρωπίνων αναγκών).
Το στοιχείο του δόλου, σαν συστατικό του εγκλήματος, συναντάται στο άρθρο 2 της σύμβασης. Αντικείμενο αυτού του ειδικού δόλου αποτελεί η ομάδα. Δεν απαιτείται η εξόντωση ολόκληρης μιας ομάδας. Σε όλες τις γνωστές περιπτώσεις η εξόντωση υπήρξε μερική.
Δεν περιλήφθηκε στη σύμβαση η προστασία κατά της πολιτιστικής και πολιτικής γενοκτονίας, καθώς τα εγκλήματα αυτά προστατεύονται από την Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Το άρθρο 3 της σύμβασης ορίζει ότι τιμωρούνται οι ακόλουθες πράξεις: η γενοκτονία, η συνεννόηση για διάπραξη γενοκτονίας, η άμεση και δημόσια προτροπή για διάπραξη γενοκτονίας, η απόπειρα γενοκτονίας και η συνέργεια στη γενοκτονία.
Το άρθρο 4 της σύμβασης ορίζει ότι «τα άτομα που διέπραξαν γενοκτονία ή μία οποιαδήποτε από τις άλλες πράξεις που απαριθμούνται στο άρθρο 3 θα τιμωρούνται είτε είναι κυβερνώντες είτε υπάλληλοι είτε ιδιώτες».
Απορρίφθηκε η ποινική ευθύνη του κράτους, έχει προβλεφθεί όμως η αστική του ευθύνη για επανόρθωση της προσγενόμενης ζημίας, χωρίς όμως να περιληφθεί η συγκεκριμένη διάταξη για το ζήτημα της αποζημιώσεως. Συνεπώς, το ζήτημα της αποζημιώσεως τίθεται μόνο αν το ένοχο κράτος θεωρηθεί υπεύθυνο για πράξεις που τελέστηκαν στο έδαφος του ή σε βάρος των υπηκόων του αιτούντος κράτους.
Σημαντικό θέμα εγείρεται για το αν απαλλάσσεται ο δράστης από την ποινική του ευθύνη, επειδή η παράνομη πράξη τελέστηκε κατόπιν προσταγής. Η θεωρία του διεθνούς δικαίου, αλλά και η νομολογία του Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης, αποφαίνονται ομόφωνα, σχεδόν, ότι δεν αίρεται η ευθύνη. Η Σύμβαση δεν κάνει μνεία του θέματος.
Τα άρθρα 6 και 8 της σύμβασης θέτουν τις βάσεις για την καταστολή του εγκλήματος:«Τα πρόσωπα που κατηγορούνται για γενοκτονία θα προσάγονται ενώπιον των αρμοδίων Δικαστηρίων του κράτους στο έδαφος του οποίου διεπράχθη η πράξη ή ενώπιον Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που θα καθίσταται αρμόδιο για εκείνα από τα συμβαλλόμενα μέρη που θα έχουν αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του ». Η λύση της καταστολής του εγκλήματος από μόνη την εθνική δικαιοδοσία είναι κάθε άλλο παρά αποτελεσματική. Η προ ολίγων ετών ίδρυση του μόνιμου Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου των Ηνωμένων Εθνών παρέχει την πιο ουσιαστική δικαιοδοσία πάταξης του εγκλήματος της γενοκτονίας.
Εξάλλου, το άρθρο 8 της σύμβασης δίνει τη δυνατότητα στα συμβαλλόμενα κράτη να ζητήσουν από τα αρμόδια όργανα των Ηνωμένων Εθνών τη λήψη όλων των μέτρων που κρίνουν σκόπιμα για την πρόληψη και καταστολή των πράξεων γενοκτονίας ή των άλλων πράξεων του άρθρου 3. Η αναγνώριση πάντως πράξεων γενοκτονίας που αφορούν στο παρελθόν (και μάλιστα την περίοδο προ της ισχύος της σύμβασης κατά της γενοκτονίας) ασφαλώς θα συμβάλλει στην πρόληψη διάπραξης νέων γενοκτονιών από τα υπεύθυνα κράτη.
Η ουσιαστική μορφή κύρωσης κατά του εγκλήματος της γενοκτονίας προβλέπεται στο άρθρο 5 της σύμβασης, σύμφωνα με το οποίο «τα συμβαλλόμενα μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να θεσπίσουν, σύμφωνα με το Σύνταγμά τους, τα απαιτούμενα νομοθετικά μέτρα για την εξασφάλιση της εφαρμογής των διατάξεων της παρούσας σύμβασης και μάλιστα να προνοήσουν για αποτελεσματικές ποινικές κυρώσεις εναντίον των προσώπων που ενέχονται στο έγκλημα της γενοκτονίας και τις συναφείς με αυτό πράξεις. Η ίδρυση του μόνιμου Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου συμπληρώνει αυτή την ελλιπή κατασταλτική δικαιοδοσία.
Η γενοκτονία δεν θεωρείται πολιτικό έγκλημα και έτσι αποφεύγεται η άρνηση της έκδοσης εξ αυτού του λόγου (δηλ. λόγω ασύλου) από τα κράτη όπου βρίσκονται οι ένοχοι.
Παρά τις διάφορες ατέλειες που παρουσιάζει το κείμενο της σύμβασης που έχουν ως αποτέλεσμα τη μειωμένη αποτελεσματικότητά της, παρά ταύτα και μόνη η αναγνώριση του εγκλήματος και η επίτευξη της υπογραφής μιας διεθνούς σύμβασης πρόληψης και κολασμού των ενόχων γενοκτονίας αποτελεί τεράστιο θετικό βήμα. Επί του παρόντος, βέβαια, επαφίεται στην καλή θέληση των κρατών για την εφαρμογή της και επικουρικά στα Ηνωμένα Έθνη και στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης εντάσσεται στο σχέδιο των Νεότουρκων και των κεμαλικών για την εξόντωση των ισχυρότερων μη μουσουλμανικών στοιχείων της Τουρκίας, μεταξύ των οποίων οι Έλληνες και οι Αρμένιοι. Η εκστρατεία εξόντωσης χωρίζεται σε δύο χρονικές φάσεις: α’ φάση 1914-1918, β’ φάση 1919-1923. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν θα μαθευτεί, ίσως,ποτέ με ακρίβεια. Με διάφορους όμως υπολογισμούς υπολογίζεται σε 1.400.000, εκ των οποίων 353.000 Ελληνοπόντιοι.
Το σχέδιο της εξόντωσης συνέλαβε και άρχισε να εφαρμόζει η τριανδρία των Νεότουρκων, Ταλαάτ μπέης, Ενβέρ πασάς και Τζεμάλ πασάς, οι οποίοι σε συνεργασία με τον επικεφαλής της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής στρατηγό Λίμαν φον Σάντερς, κατάρτισαν τις λεπτομέρειες και το χρονοδιάγραμμα. Πληθώρα διπλωματικών εγγράφων αλλά και τουρκικών αρχειακών πηγών μαρτυρούν την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης των Ελλήνων. Δεκάδες χιλιάδες σύρθηκαν βίαια στην εξορία, εκτεθειμένοι στις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, στην πείνα, σε βιασμούς των γυναικών, σε αρπαγές των παιδιών, στις προσχεδιασμένες επιθέσεις ατάκτων Τούρκων. Η εξορία αυτή ήταν πραγματικά ένα «Άουσβιτς εν ροή», ένας « λευκός θάνατος».
Αργότερα (1915) οι διώξεις συνεχίστηκαν με νέα μέθοδο, τα «εργατικά τάγματα» (αμελέ ταμπουρού), όπου υπηρετούσαν μόνον Έλληνες και Αρμένιοι.
Από το 1914 έως το 1918, 257.019 Έλληνες της περιοχής του Πόντου εξοντώθηκαν με τη μέθοδο αυτή. Από το Δεκέμβριο 1916 άρχισε και η συστηματική άμεση εξόντωση των ανδρών των πόλεων από 16-60 ετών.
Η λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν αποσόβησε τα δεινά των Ελλήνων. Στις 19 Μαΐου 1919 ο Κεμάλ (Ατατούρκ για τους Τούρκους) αποβιβάζεται στη Σαμψούντα και ξεκινά έτσι η δεύτερη φάση της Γενοκτονίας, με αρχηγό το Λαζό Τοπάλ Οσμάν. Τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την εξόντωση των Ελλήνων είναι: επιστράτευση και εξόντωση των νέων, εργατικά τάγματα, στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά και απαγχονισμοί ύστερα από μεθοδευμένες δίκες. Η τραγωδία ήταν τόσο συγκλονιστική και εκτεταμένη, ώστε οι ύπατοι αρμοστές της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιαπωνίας αναγκάστηκαν να διαμαρτυρηθούν με κοινή επιστολή τους προς τον ίδιο τον Κεμάλ. Η απάντηση ήταν κυνική και επιβεβαίωσε ότι όλα τελούσαν εν γνώσει και γίνονταν με διαταγές της τότε τουρκικής κυβέρνησης. Η ιστορική έρευνα, ιδιαίτερα των τελευταίων ετών, έχει φέρει στο φως της δημοσιότητας αναρίθμητα έγγραφα, μαρτυρίες και άλλα στοιχεία που στοιχειοθετούν και τεκμηριώνουν το τεράστιο έγκλημα, πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Ετσι, στην περίπτωση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας έχουμε τις εξής πράξεις που εμπίπτουν στις διατάξεις της σύμβασης για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας.
σχεδιασμένη δολοφονία των μελών μιας συγκεκριμένης εθνικής ομάδας,
σοβαρή προσβολή της σωματικής και διανοητικής ακεραιότητάς τους,
υποβολή σε συνθήκες διαβίωσης που μπορούν να επιφέρουν πλήρη ή μερική καταστροφή της εθνικής ομάδας,
βίαια μεταφορά παιδιών σε άλλη εθνική ομάδα.
Η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής
Στις 24/2/1994, η Βουλή των Ελλήνων, με ομόφωνη απόφασή της, αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ποντίων και όρισε τη 19η Μαΐου ως ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Το 1998 και το 2001 η Βουλή αναγνώρισε την γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού και όρισε την 14η Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης (κυρίως της καταστροφής της Σμύρνης). Το Δ’ Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού (1997)αποφάσισε την προώθηση της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας.Τον Ιούνιο 1998, διακομματική αντιπροσωπεία της ελληνικής Βουλής, αντιπροσωπεία αποτελούμενη από εκπροσώπους ποντιακών οργανώσεων από όλο τον κόσμο και πενταμελής ομάδα επιστημόνων (ένας εκ των οποίων και ο ομιλών) επισκέφθηκαν την έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Ν. Υόρκη και υπέβαλαν πολυσέλιδο υπόμνημα για τη Γενοκτονία των Ποντίων προς την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του διεθνούς οργανισμού.
Η αναγνώριση, από τον ΟΗΕ και την ίδια την Τουρκία, της Γενοκτονίας των Ποντίων (αλλά και των λοιπών Μικρασιατών και Θρακών) Ελλήνων, ως πράξη που θα έχει μόνον ηθικές και πολιτικές (όχι νομικές η οικονομικές) συνέπειες θα αποτελέσει ελάχιστη πράξη εξιλέωσης της Τουρκίας.
Κλείνοντας, επιτρέψετέ μου να μοιραστώ μαζί σας ορισμένα αποσπάσματα από την συγκλονιστική περιγραφή της καταστροφής της Σμύρνης*, όπως την έζησε και την κατέγραψε ο μεγάλος Νομπελίστας Έρνεστ Χέμινγουεϊ:
«…Το χειρότερο, είπε, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά.Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία.» (Από τη συλλογή διηγημάτων του με το γενικό τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης»).
Μόλις πριν τρία χρόνια ως πολεμικός ανταποκριτής της Καναδικής εφημερίδας “Toronto Star” ο Χέμινγουεϊ είχε βρεθεί ως αυτόπτης μάρτυς στον τόπο της Καταστροφής και την είχε περιγράψει σε μια σειρά άρθρων του, που εκδόθηκαν το 1985 σε βιβλίο με τον τίτλο: «Dateline: Toronto”.
Στην έκδοση της 20ής Οκτωβρίου 1922 γράφει: «Ο άντρας σκεπάζει με μια κουβέρτα την ετοιμόγεννη γυναίκα του πάνω στον αραμπά για την προφυλάξει από τη βροχή. Εκείνη είναι το μόνο πρόσωπο που βγάζει κάποιους ήχους από τους πόνους της γέννας… Η μικρή κόρη τους την κοιτάζει με τρόμο και βάζει τα κλάματα. Και η πομπή προχωρά… Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα πάρει αυτό το γράμμα να φτάσει στο Τορόντο, αλλά όταν εσείς οι αναγνώστες της Σταρ το διαβάσετε, να είστε σίγουροι ότι η ίδια τρομακτική, βάναυση πορεία ενός λαού που ξεριζώθηκε από τον τόπο του, θα συνεχίζει να τρεκλίζει στον ατέλειωτο λασπωμένο δρόμο προς τη Μακεδονία».
Εξάλλου, σε ένα άλλο κείμενό του, γράφει: «Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε… Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα… Το παράξενο ήταν, πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους προβολείς και κι αυτές τότε σταματούσαν …».
** Ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου είναι διεθνολόγος, μόνιμος λέκτορας Νομικής ΑΠΘ, Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Το κείμενο αποτέλεσε ομιλία του στις 19 Σεπτεμβρίου στο Κιλκίς στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την ημέρα εθνικής μνήμης της Γεονοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τί είναι αυτό που έκανε την Κίνα υπερδύναμη κι έφερε την οικονομία της σε επίπεδα ώστε να συναγωνίζεται ευθέως την οικονομία των ΗΠΑ?
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η Γερμανία από το μακρινό 1984 μετέφερε εργοστάσια παραγωγής των αυτοκινητοβιομηχανιών της, όπως πχ της Volkswagen ή χημικών κολοσσών της όπως πχ η Basf και τις αλυσίδες παραγωγής ηλεκτρικών συσκευών της, όπως πχ η Siemens, στην Κίνα?
Η απάντηση είναι γιατί η Κίνα, πέρα από φτηνούς εργάτες, διαθέτει και φτηνές πρώτες ύλες που τις παράγει η ίδια και προορίζονται για προϊόντα ευρείας κατανάλωσης στις σύγχρονες κοινωνίες τα οποία εμφανίζουν εξαιρετικά μεγάλη ζήτηση στην διεθνή αγορά. Και μάλιστα οι πρώτες ύλες της Κίνας είναι τόσο δυσεύρετες ώστε αναγκάζουν ακόμα και τις ΗΠΑ να εξαρτώνται από αυτήν ώστε να αναπτύξουν τα υψηλής τεχνολογίας προϊόντα τους, από την οποία τεχνολογία εν συνεχεία εξαρτάται ενίοτε η ίδια η Κίνα…
Ποιες είναι αυτές οι πρώτες ύλες και τι ακριβώς τις κάνει τόσο πολύτιμες ώστε η ύπαρξη τους στο υπέδαφος μιας χώρας να την ανεβάζει αυτομάτως στην κορυφή?
Είναι 15 + 2 ορυκτά χημικά στοιχεία- οξείδια , που τα ίδια δεν τα λες και τόσο δυσεύρετα πάνω στον πλανήτη. Όμως τα άτιμα έχουν ένα κακό συνήθειο και πάνε και προσκολλιούνται σε άλλα μέταλλα κι ορυκτά, κατά τρόπον που να γίνονται ένα με αυτά ή ακόμα και να ενώνονται πολλά μαζί μεταξύ τους ώστε να είναι δύσκολο να τα ξεχωρίσεις. Δεν θα τα βρεις αυτόνομα στην φύση κι αυτό κάνει αρκετά επίπονη την διαδικασία, προκειμένου αφού τα εξορύξεις, να τα απομονώσεις και να τα εξάγεις στην καθαρή τους μορφή.
Κάποια από αυτά όπως το λανθάνιο, το δημήτριο, το προσεοδύμιο, το νεοδύμιο, το σαμάριο και το ευρώπιο , τα βρίσκεις συνήθως σε ορυκτά ή μεταλλεύματα με ελαφριά ατομική μάζα. Κάποια άλλα πάλι , όπως το έρμπιο, το θούλιο, το ιττέρμπιο, το λουτέτιο κλπ τα βρίσκεις σε πιο βαριάς ατομικής μάζας μεταλλεύματα κι ορυκτά. Τα περισσότερα δε από αυτά είναι θνησιγενή, αφού τα εξάγεις μετά από κάποια χρόνια χάνουν τις ιδιότητες τους.
Πέρα από αυτό, επειδή πολλά από τα στοιχεία αυτά είναι είτε ραδιενεργά είτε άκρως τοξικά από την φύση τους, όταν επιχειρείς να τα εξορύξεις, να τα επεξεργαστείς, να τα διασπάσεις και να τα απομονώσεις, από τα ορυκτά και μέταλλα πάνω στα οποία βρίσκονται προσκολλημένα ή από τις ενώσεις που σχηματίζουν μεταξύ τους, εκλύουν ποσότητες ραδιενέργειας κι άλλες τοξικές εκπομπές, που είναι επιβλαβείς τόσο για τον άνθρωπο, όσο και για το φυτικό και ζωικό βασίλειο. Οι υδατοδιαλυτές ενώσεις γενικά είναι ήπια έως μέτρια τοξικές, αλλά οι αδιάλυτες δεν είναι. Έτσι, καθώς αρνούνται να εκθέσουν τους λαούς τους σε τέτοιο κίνδυνο, πολύ δύσκολα βρίσκονται πρόθυμες χώρες να προχωρήσουν στην εξόρυξη τους ή στις διαδικασίες επεξεργασίας κι αποχωρισμού τους ή κράτη που θα δεχθούν τα ραδιενεργά και τοξικά απορρίμματα τους. Δηλαδή, τα ίδια τα χημικά ορυκτά στοιχεία, αυτά καθ’αυτά, δεν θα τα χαρακτήριζες από μόνα τους δυσεύρετα στην φύση, δυσεύρετοι είναι αυτοί που είναι πρόθυμοι να προχωρήσουν γενικά στις διαδικασίες ώστε να τα φέρουν στην κατάλληλη κατάσταση και μορφή προκειμένου κατόπιν να μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τις ανά τον κόσμο βιομηχανίες για την παραγωγή προϊόντων ευρείας καταναλωτικής ζήτησης. Έτσι ενώ συνεχώς αυξάνεται η ζήτηση τους, εντούτοις υπάρχει χαμηλή προσφορά και μοιραία όσο περισσότερο θα αυξάνεται η ζήτηση, θα αυξάνονται συγχρόνως και οι τιμές πώλησής τους.
Στην Κίνα , παραδείγματος χάριν όλες οι παραπάνω διαδικασίες έχουν ως αποτέλεσμα στις περιοχές πέριξ των έργων εξόρυξης τους ή επεξεργασίας τους, την καταστροφή της βλάστησης και την ερήμωση ολόκληρων περιοχών, την εμφάνιση μεγάλων συγκεντρώσεων τους στο αίμα, στα ούρα , τα οστά και τους πνεύμονες των ανθρώπων, προκαλώντας τους σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα, πνευμονικές παθήσεις, καρκίνο και στην χειρότερη περίπτωση η μόλυνση τους οδηγεί στο θάνατο, ενώ στην καλύτερη σε απώλεια οδοντοστοιχίας. Στα δε παιδιά, που ακόμα δεν έχουν ολοκληρωμένη την νευρολογική τους ανάπτυξη, εμφανίζονται σημάδια μειωμένου δείκτη νοημοσύνης κι ασθενούς μνήμης. Κάτι παρόμοιο με τους ανθρώπους συμβαίνει και στα ζώα, Όλες αυτές οι εξαιρετικά δυσάρεστες συνέπειες συνδέονται με το γεγονός ότι κατά τις διαδικασίες εξόρυξης, τήξης κλπ και γενικά επεξεργασίας των μετάλλων, απελευθερώνονται και διαχέονται διάφορα επιβλαβή σωματίδια στον αέρα και στο περιβάλλον, τα οποία όταν επικάθονται μολύνουν επιπρόσθετα τα ποτάμια και τον υδροφόρο ορίζοντα όλων των γεωγραφικών περιοχών που συνδέονται στενά με τις εργασίες αυτές .Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που η Κίνα φημίζεται για το ρυπογόνο περιβάλλον της.
Στην Κίνα, με τόση υπερσυσώρρευση πληθυσμού , ίσως η θυσία κάποιων ανθρώπινων ζωών , μάλλον στο «ισοζύγιο» της είχε λιγότερο κόστος , μπροστά στο κόστος που θα είχε η ματαίωση της επιδίωξης ανάδειξης της σε υπερδύναμη. Επειδή μεγάλες συγκεντρώσεις των ορυκτών χημικών στοιχείων-οξειδίων αυτών εντοπίζονται στο υπέδαφος όλης την Κίνα και πρωτίστως στην Εσωτερική Μογγολία, η χώρα πήρε το ρίσκο και σήμερα είναι ο μονοπωλιακός ηγέτης στην παραγωγή και διάθεση τους στην παγκόσμια αγορά.
Σε μια ομιλία του τον Ιανουάριο του 1992 σε περιοδεία του στην Νότια Κίνα, ο τότε Πρόεδρος της Ντενγκ Σιαόπινγκ, είχε δηλώσει: «Η Μέση Ανατολή έχει πετρέλαιο, εμείς έχουμε σπάνιες γαίες … έχει εξαιρετικά σημαντική στρατηγική σημασία · πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι θα χειριστούμε τη σπάνια γη να την εξάγουμε σωστά και να αξιοποιήσουμε στο έπακρο το πλεονέκτημα της χώρας μας σε πόρους σπάνιας γης…»
Μονάδα Εξόρυξης κι Επεξεργασίας σπάνιων γαιών στην Κίνα
Όπως γίνεται αντιληπτό ο έως τώρα λόγος αφορά τις λεγόμενες σπάνιες γαίες ή Rare Earth Elements (REE),όπως είναι παγκοσμίως γνωστές.
Που χρησιμοποιούνται όμως αυτές και τι τις κάνει τόσο πολύτιμες κι εξαιρετικά ανάρπαστες?
Η απάντηση είναι , πως οι σπάνιες γαίες αποτελούν την βάση για την παραγωγή μαγνητών, κραμάτων, γυαλιών, καταλυτών και ηλεκτρονικών ειδών υψηλής απόδοσης. Οι σπάνιες γαίες ,μεταξύ άλλων, χρησιμοποιούνται ως καταλύτες για την διύλιση πετρελαίου και ως πρόσθετα ντίζελ, καθώς κι ως πρόσθετα σε φυτικά λιπάσματα, που περιέχοντας τες σε συγκεκριμένες δόσεις, βοηθούν στην πρόωρη ανάπτυξη των φυτών. Σπάνιες γαίες επίσης περιλαμβάνουν, ως πρόσθετα σε ζωοτροφές και σε μικρές ποσότητες βοηθούν στην ανάπτυξη των ζώων επιτυγχάνοντας καλύτερες αποδόσεις και διαδικασίες παραγωγής των προϊόντων τους. Επιπλέον στις ιχθυοκαλλιέργειες, συγκεκριμένες ποσότητες βοηθούν στην καταπολέμηση ασθενειών. Γενικά, ένα ευρύ φάσμα της βιομηχανικής εφοδιαστικής αλυσίδας. που καταλαμβάνει σχεδόν όλους τους εμπορικούς τομείς κι επεκτείνεται έως την παραγωγή οπλικών συστημάτων καταλήγοντας στην κατασκευή drones ή δορυφόρων και διαστημοπλοίων κλπ. εξαρτάται σε απόλυτο βαθμό από τις σπάνιες γαίες.
Για παράδειγμα σε κάθε αυτοκίνητο υπάρχει ένα κιλό μαγνήτης, από σπάνιες γαίες, που πυροδοτεί την λειτουργία του κινητήρα κι ελέγχει το ευρύτερο σύστημα κίνησης του αυτοκινήτου ή που συμμετέχει στο άνοιγα των παραθύρων του. Η ζήτηση σπάνιων γαιών στον τομέα του αυτοκινήτου θα αυξάνεται όλο και περισσότερο όσο προχωράμε στα ηλεκτροκίνητα οχήματα.
Παράλληλα, έξυπνα κινητά , IPad και ηλεκτρονικοί υπολογιστές δεν θα μας ήταν γνωστά εάν δεν υπήρχαν οι σπάνιες γαίες
να βοηθήσουν στην κατασκευή των κυκλωμάτων τους- τσιπ, στις μπαταρίες ή στις οθόνες τους. Άλλο παράδειγμα, για την κατασκευή του και μόνον, ένα iPhone απαιτείται να περιέχει οκτώ διαφορετικά ορυκτά σπάνιας γης. Ούτε όμως χωρίς σπάνιες γαίες θα μπορούσαν ποτέ να κατασκευαστούν προηγμένης τεχνολογίας στρατιωτικά αμυντικά συστήματα, που τα τσιπ που έχουν προσαρμοσμένα επάνω τους, επίσης εξαρτώνται από αυτές. Για παράδειγμα , απαιτούνται 420 κιλά σπάνιων γαιών για την κατασκευή των λειτουργικών συστημάτων ενός και μόνον μαχητικού αεροσκάφους F-35, ενώ οι πύραυλοι Κρουζ που μεταφέρει, δεν θα μπορούσαν να κατευθυνθούν πουθενά χωρίς τις σπάνιες γαίες που αποτελούν τα δομικά υλικά κατασκευής των τσιπ και των εν γένει λειτουργικών συστημάτων που τους δίνουν εντολές. Η Ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία HONDA, το 2016 εξάντλησε όλες τις τεχνολογικές της ικανότητες προκειμένου να παράγει ένα υβριδικό αυτοκίνητο, που δεν θα εξαρτιόταν από τις σπάνιες γαίες για την λειτουργία του, αυτό όμως αποδείχθηκε αδύνατο κι εγκατέλειψε την προσπάθεια .
Ένας εργαζόμενος της Lynas Corp περνά από σάκους σπάνιων γαιών που περιμένουν να αποσταλούν από το Mount Weld στη Δυτική Αυστραλία στη Μαλαισία το 2019
Η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, έτσι όπως τον διακρίνει ο υπερκαταναλωτισμός των διάφορων gadgets και λοιπών έξυπνων συσκευών υψηλής τεχνολογίας , αυτοκινήτων κλπ, θα ήταν μίζερη εάν ξαφνικά έλλειπαν από την ζωή του οι σπάνιες γαίες. Ούτε έξυπνες τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας, ούτε έξυπνα –αυτόματα πλυντήρια θα μπορούσαν να υπάρξουν δίχως αυτές, μήτε πλυντήρια, ψυγεία και λοιπές ηλεκτρικές συσκευές.
Όλες οι εκφάνσεις του βίου του σύγχρονου ανθρώπου είναι αλληλένδετες προς την ύπαρξη των σπάνιων γαιών. Παρεμπιπτόντως για να παραχθούν οι REE απαιτείται η επεξεργασία ενός ολόκληρου βουνού πετρωμάτων ώστε να μπορέσεις να πάρεις από αυτά, ένα μικρό σακουλάκι σκόνης-ταλκ σπάνιων γαιών !
Κάθε αντίστοιχο σακουλάκι ισοδυναμεί με χρυσό, λόγω της φορτικής ζήτησης του από τις διάφορες ανά τον κόσμο βιομηχανίες.
Σχεδόν όλες οι χώρες στον κόσμο εξαρτιόνται από την Κίνα στην προμήθεια σπάνιων γαιών που θα επιτρέψουν στις βιομηχανίες τους να παράγουν τα προϊόντα τους.
Η Κίνα το 2020 παρήγαγε στα δικά της εγχώρια διυλιστήρια περί τους 140 χιλιάδες τόνους σπάνιων γαιών από το δικό της υπέδαφος που ισοδυναμεί με το 58% των συνολικώς αναγκαίων παγκοσμίως για την αλυσίδα εφοδιασμού σπάνιων γαιών, χωρίς , μάλιστα, σε αυτό να υπολογίζεται η αγορά σπάνιων γαιών που προχώρησε, από διάφορες άλλες χώρες μικροπαραγωγούς και μεταπωλεί η ίδια κατόπιν στην διεθνή αγορά.
Οι ΗΠΑ το ίδιο έτος, δηλαδή το 2020, κατείχαν την 2η θέση, με παραγωγή 100 χιλιάδων τόνων σπάνιων γαιών. Όμως οι ποσότητες αυτές, φτάνουν για να εξυπηρετήσουν περί το 20% των αναγκών τους με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να βρίσκονται σε σημαντικό βαθμό εξαρτημένες από τις εκάστοτε πολιτικές της πανίσχυρης στον τομέα παραγωγής, επεξεργασίας και μονοπωλιακής πώλησης σπάνιων γαιών , Λαϊκής Δημοκρατίας Κίνας.
Όσο για την Αυστραλία, το ίδιο έτος παρήγαγε 17 χιλιάδες τόνους σπάνιων γαιών, που αντιπροσώπευαν ένα σημαντικό ποσοστό της έως τώρα διεθνούς παραγωγής κι έρχονταν 6η σε παγκόσμια κατάταξη. Παλιότερα όμως η παραγωγή της αντιπροσώπευε το 15% της παγκόσμιας παραγωγής.
Η Αυστραλία ειδικά, έχει μία ιδιομορφία. Καταρχάς, μεγάλες χερσαίες εκτάσεις της είναι αραιοκατοικημένες και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της , περίπου 26 εκατομμύρια, βρίσκεται συγκεντρωμένο στην ανατολική της ακτή. Συνάμα, η συνολική έκταση της χώρας αφορά 7.7 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα και αναλογεί κάπου σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο για κάθε 3,5 άτομα! Οι δε σπάνιες γαίες της, έχουν το πλεονέκτημα πως δεν εντοπίζονται στις κατοικημένες περιοχές του ανατολικού τμήματος της, ώστε να θεωρηθεί ότι κινδυνεύει από αυτές ο πληθυσμός της, άλλα στις αχανείς εκτάσεις του ακατοίκητου κέντρου και της δυτικής της πλευράς. Και όχι μόνον αυτό. Η Αυστραλία ως τώρα, δεν είχε αξιοποιήσει πότε σε όλη τους την έκταση τις σπάνιες γαίες της, μόνο 2 ορυχεία της δούλευαν κι αυτό δεν το έκαναν εντατικά…
Ο Cavin Lockyer, διευθύνων σύμβουλος της Αυστραλιανής εταιρείας Lynas Corp, για την οποία γίνεται ειδική αναφορά αργότερα, το 2019 μεταξύ άλλων δήλωνε : «Θα μπορούσαμε να γίνουμε παγκόσμιος ηγέτης σε αυτόν τον τομέα.»
Το Mount Weld είναι ένα βουνό με ορυχείο εξόρυξης σπάνιων γαιών στη Δυτική Αυστραλία
Άλλα μέρη , εκτός από την Κίνα, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία, στον πλανήτη που διαθέτουν υποδομές για την εξόρυξη σπάνιων γαιών είναι 1) το Steenkampskraal στη Νότια Αφρική, 2) το Bokan Mountain στην Αλάσκα, 3) η λίμνη Hoidas στον βόρειο Καναδά, 4) ο νομός Ehime, βορειοδυτική επαρχία της Ιαπωνίας, , 5) η λίμνη Thor και η επαρχία Chau Tai , στο βορειοδυτικό Βιετνάμ , 6) η Μιανμάρ , ειδικά σε σπάνιες γαίες που προέρχονται από βαρέα μέταλλα κι ορυκτά, 7) το Kvanefjeld στη νότια Γροιλανδία, 8) το ορυχείο Matamulas στην επαρχία Ciudad Real Province , στην κεντρική Ισπανία, 9) η Βόρεια Κορέα , 10) η λίμνη Hoidas στο βόρειο Καναδά, 11) το Sillamäe στην Εσθονίας.
Δηλαδή , λιγότερες από 15 χώρες στον κόσμο εξασφαλίζουν σήμερα τις αλυσίδες βιομηχανικού εφοδιασμού με σπάνιες γαίες κι αυτές οι χώρες , δεν παράγουν κατ’ανάγκη, ούτε μπορούν να προμηθεύσουν συλλήβδην με όλες ανεξαίρετα τις σπάνιες γαίες ώστε να εξασφαλιστεί από κάποια και μόνον από αυτές όλη η ζήτηση για την κατασκευή ενός συγκεκριμένου βιομηχανικού προϊόντος, που απαιτεί την χρήση περισσότερων ειδών σπάνιων γαιών.
Για παράδειγμα ακόμα και η Κίνα που διαθέτει την παγκόσμια ισχύ ως μονοπωλιακός προμηθευτής σπάνιων γαιών, ειδικά ως προς τις σπάνιες γαίες που προέρχονται από βαρέα μέταλλα, μέχρι πρόσφατα εξαρτιόταν από την Μιανμάρ. Όμως, το 2019 ξέσπασε στρατιωτικό πραξικόπημα (…..) στην Μυανμάρ κι έτσι η Κίνα σχεδόν αποκλείστηκε από αγοραστής των σπάνιων γαιών της εν λόγω χώρας.
Άλλη μια χώρα ,που φαίνεται να διαθέτει σπάνιες γαίες είναι το Αφγανιστάν. Το Γεωλογικό Ινστιτούτο των Ηνωμένων Πολιτειών ύστερα από έρευνες στο νότιο Αφγανιστάν για κοιτάσματα σπάνιων γαιών, υπό την προστασία των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ , όσο βρίσκονταν εκεί, το 2009, διεξήγαγε έρευνες με τηλεπισκόπηση καθώς κι εργασίες πεδίου για να επαληθεύσει τους σοβιετικούς ισχυρισμούς ότι ηφαιστειακά πετρώματα που περιέχουν μέταλλα σπάνιας γης υπάρχουν στην επαρχία Χελμάντ κοντά στο χωριό Χανάσιν. Έχει χαρτογραφήσει 1,3 εκατομμύρια μετρικούς τόνους επιθυμητού βράχου, που καλύπτουν περίπου δέκα χρόνια προσφοράς στα τρέχοντα επίπεδα ζήτησης. Το Πεντάγωνο έχει εκτιμήσει την αξία τους σε περίπου 7,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο το Αφγανιστάν δεν διαθέτει τις υποδομές κι ούτε είναι σίγουρο ότι με βάση την σημερινή του πολιτειακή κατάσταση, οι Ταλιμπάν ή οι πολίτες του θα θελήσουν ποτέ να την αποκτήσουν.
Εργοτάξιο εξόρυξης σπάνιων γαιών στην περιοχή Chau Tai , στο βορειοδυτικό Βιετνάμ
Αναμφίβολα, από το μακρινό 1992, οπότε ο τότε ηγέτης της Κίνας, Ντιένγκ Σιάοπινγκ έκανε την προφητική δήλωση του ότι «Η μέση Ανατολή έχει τα πετρέλαια, η Κίνα έχει τις σπάνιες γαίες», μέχρι και σήμερα η χώρα του έκανε το Μεγάλο Άλμα, που στα τέλη της δεκαετίας του 1950 με αρχές του 1960, επί Μάο Τσε Τούνγκ δεν κατάφερε να το επιτύχει. Κι αυτό το Άλμα την έφερε στην θέση του παγκόσμιου κλειδοκράτορα στην προμήθεια των άκρως πολύτιμων και απολύτως απαραίτητων στις μέρες μας σπάνιων γαιών.
Όμως αυτή την θέση, που της επέτρεψε την κατοχή και τον έλεγχο επί στρατηγικών πόρων, άρχισε να την εργαλειοποιεί η Κίνα κατά τρόπον ώστε να επιδιώκει όλο και περισσότερο τον μεγαλύτερο έλεγχο όλων των υπολοίπων, έχοντας το βάλει στόχο να καθιερώσει παγκοσμίως την παντοκρατορία της σε όλους ανεξαίρετα τους τομείς, ποδοπατώντας τους άλλους.
Έτσι το 2009, στις αρχές της παγκόσμιας κλίμακας οικονομικής ύφεσης, που ενέσκηψε , η Κίνα ανακοίνωσε ότι θα μειώσει την παραγωγή κι εξαγωγή των σπάνιων γαιών της ,ειδικά για το έτος εκείνο κατά 40%, αφού ήδη από το 2006 είχε επιβάλει δασμούς στις εξαγωγές τους, που ώθησαν μεγάλες ξένες εταιρείες όπως η General Motors, με αντικείμενο την έρευνα κι εμπορία μικροσκοπικών μαγνητών, να κλείσουν το γραφείο τους στις ΗΠΑ και να μεταφέρουν ολόκληρο το προσωπικό τους στην Κίνα.
Το αμερικανικό ειδησεογραφικό πρόγραμμα 60 Minutes, αμέσως κατόπιν, μετέδωσε ότι, λόγω της απανταχού ανάγκης των σπάνιων γαιών και της χρήσης τους ειδικά στα οπλικά συστήματα που κατασκεύαζαν οι ΗΠΑ, οι κινεζικοί περιορισμοί αποτελούσαν πλέον απειλή εθνικής ασφάλειας για τις ΗΠΑ.
Τα αντανακλαστικά της Αμερική την ώθησαν πλέον να αντεπιτεθεί. Ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, στις 9.11.2009, σε επίσκεψη του στο Τόκυο ως «ο πρώτος Πρόεδρος της Αμερικής στον Ειρηνικό» ανακοίνωνε, σε άπταιστα ιαπωνικά, πόσο ζωτικής σημασίας γεωστρατηγικός χώρος, για τα συμφέροντα της χώρας του, ήταν ο Ινδο-Ειρηνικός και προανήγγειλε ότι : “Γνωρίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν απεμπλακεί από αυτούς τους οργανισμούς τα τελευταία χρόνια. Οπότε επιτρέψτε μου να είμαι ξεκάθαρος: έχουν περάσει αυτές οι μέρες. Ως έθνος της Ασίας -Ειρηνικού, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναμένουν να συμμετάσχουν στις συζητήσεις που διαμορφώνουν το μέλλον αυτής της περιοχής και να συμμετάσχουν πλήρως σε κατάλληλους οργανισμούς, όπως αυτοί ιδρύονται κι εξελίσσονται”.
9.11.2009, Μπάρακ Ομπάμα, Ο πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ που επισκέφτηκε την Ιαπωνία
Την επόμενη χρονιά, στις αρχές Σεπτεμβρίου 2010, η σύγκρουση αλιευτικού της σκάφους με αντίστοιχο Ιαπωνικό, σε αμφισβητούμενα νερά στις θάλασσες της Κίνας, σε ελάχιστη απόσταση ανατολικά από την Ταϊβάν, για την οποία μετέπειτα κατηγορήθηκε ότι προκάλεσε εσκεμμένα, έδωσε την αφορμή στην Κίνα να επιβάλλει εμπάργκο προμήθειας σπάνιων γαιών, αποκλείοντας με αυτό την Ιαπωνία αλλά και πολλές άλλες χώρες, ανάμεσα στις οποίες οι ΗΠΑ και χώρες μέλη της ΕΕ. Ωστόσο πολύ γρήγορα, περίπου τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ειδικά ως προς τους τελευταίους κι ενώ συνεχίζονταν το εμπάργκο κατά Ιαπωνίας, αναστάλθηκαν τα μέτρα εναντίον τους, όμως συγχρόνως με την αναστολή αυτή, δημοσίευμα της China Daily , επικαλούμενο έναν ανώνυμο αξιωματούχο του Υπουργείου Εμπορίου, προανήγγειλε ότι η Κίνα “θα μειώσει περαιτέρω τις ποσοστώσεις για εξαγωγές σπάνιων γαιών κατά 30 % το πολύ, για το επόμενο έτος ώστε να προστατεύσει τα πολύτιμα μέταλλα από υπερβολική εκμετάλλευση.“. Δεν χωρούσε πλέον αμφιβολία ότι, η Κίνα είχε ξεκινήσει ένα πολύ επικίνδυνο για τα συμφέροντα των υπολοίπων κι εξεχόντως ανταγωνιστικό παιχνίδι..
Το 2012 οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Ιαπωνία, προσέφυγαν εναντίον της Κίνας στο Συμβούλιο Διενέξεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) με την κατηγορία της παραβίασης της Συνθήκη προσχώρησης, που είχε υπογράψει η Κίνα όταν προσχώρησε στον ΠΟΕ το 2001, του αθέμιτου ανταγωνισμού και της παραβίασης ελεύθερων συναλλαγών εκ μέρους της που δημιουργούσε ένα μη δίκαιο σύστημα , ζητώντας να μην επιτραπεί στην Κίνα να μειώσει τέτοιες σημαντικές για τους ίδιους παραγωγές, βάζοντας η Κίνα αντίστοιχους περιορισμούς.
Η Έδρα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, Γενεύη-Ελβετία
Ο ΠΟΕ στις 29 Αυγούστου 2014, εξέδωσε την απόφασή του, κι αποφάνθηκε ότι η Κίνα είχε παραβιάσει τις συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών, με το σκεπτικό ότι η συνολική επίδραση των εξωτερικών κι εγχώριων περιορισμών, αποσκοπούσε να εξασφαλίσει προνομιακά πλεονεκτήματα στους κινέζους κατασκευαστές εις βάρος των υπολοίπων. Η Κίνα ζήτησε λίγο χρόνο για να προσαρμοστεί στην απόφαση του ΠΟΕ και μολονότι φάνηκε αρχικά ότι το έκανε τον Ιανουάριο του 2015, εντούτοις τον Μάϊο του ίδιου έτους ανακοίνωνε το πρόγραμμα της Made in China 2025.Με αυτό καλούσε όλες τις κινέζικές εταιρείες να διασφαλίσουν ότι το 70% των εξαρτημάτων και των υλικών που παρήγαγαν θα χρησιμοποιούσε εφεξής και τουλάχιστον έως το 2050 προϊόντα που θα παράγονταν στο εσωτερικό της χώρας, δηλαδή σπάνιες γαίες. Αυτό, συνεπάγονταν δύο πράγματα. Πρώτον ότι, τον μεγαλύτερο όγκο της παραγωγής της Κίνας θα τον κατανάλωναν οι ίδιες οι Κινεζικές εταιρείες , που είχαν πάρει την εντολή να αυξήσουν ακόμα περισσότερο την παραγωγή τους σε προϊόντα που απαιτούσαν σπάνιες γαίες (πχ ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, ηλιακά κύτταρα , ηλεκτρικά οχήματα, ηλεκτρονικούς υπολογιστές , έξυπνα τηλέφωνα, έξυπνες συσκευές κλπ). Δεύτερον ότι, η αύξηση της παραγωγής αυτής θα είχε ως συνέπεια η Κίνα να αναδειχθεί σε ρυθμιστή της παγκόσμιας αγοράς νέων τεχνολογιών καθιστώντας τα χαμηλού κόστους κι υψηλής τεχνολογίας προϊόντα της ανταγωνιστικά επί ζημία όλων των υπολοίπων. Αυτό ήταν αρκετό για να τρομάξει την ΕΕ και την Βόρεια Αμερική (ΗΠΑ-Καναδά), λόγω του ελλείματος προμήθειας τους στις σπάνιες γαίες που επίκειτο να εμφανιστεί από την επιθετική πολιτική της Κίνας, που υποσκελίζοντας τους, συγχρόνως θα κατακτούσε με φτηνά προϊόντα την παγκόσμια αγορά.
Πράγματι, με αυτόν τον τρόπο άνοιξαν τα περιθώρια και τα κινέζικα προϊόντα διείσδυσαν κι εν πολλοίς κατέκτησαν την παγκόσμια αγορά.
Στην συνέχεια, με την έλευση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και με διατάγματα του, που εκδόθηκαν το 2017, εξαγγέλθηκε η νέα πολιτική των ΗΠΑ, που επικεντρώνονταν στην προσπάθεια ανεύρεσης σπάνιων γαιών κυρίως εντός των ΗΠΑ, με χορήγηση κρατικής επιδότησης συνολικού ύψους 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Όλοι όμως, γνώριζαν ότι αυτά ήταν ημίμετρα, που δεν οδηγούσαν σε μόνιμη λύση για την απαγκίστρωση των ΗΠΑ από την εξάρτηση τους από την Κίνα στην προμήθεια σπάνιων γαιών κι ότι η πολιτική της Κίνας έφερνε ενώπιον σοβαρής κρίσης την βιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ. Παρόλα αυτά, αυτή την πολιτική φαίνεται ότι κρατούσαν οι ΗΠΑ έως την εκλογή του επόμενου Προέδρου.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2021 , ο έχων μόλις αναλάβει τα καθήκοντα του την 10.2.2021 νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα, βάσει του οποίου δίνεται η εντολή να ξεκινήσει μια ολοκληρωμένη ανασκόπηση των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού της Αμερικής για στρατηγικά σημαντικά προϊόντα και πόρους, αναθέτοντας τις συγκεκριμένες αρμοδιότητες στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ.
Αμέσως μετά στις 12 Μαρτίου 2021, οι ηγέτες των ΗΠΑ (συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Joe Biden και της αντιπροέδρου Kamala Harris) της Ινδίας (πρωθυπουργός Narendra Modi), της Ιαπωνίας (πρωθυπουργός Yoshihide Suga) και της Αυστραλίας (πρωθυπουργός Scott Morrison) πραγματοποίησαν συνάντηση κορυφής των Quad όπου ένα από τα βασικά θέματα ήταν πώς να αντιμετωπιστεί η κυριαρχία της Κίνας στη βιομηχανία της Σπάνιας Γης.
Τότε προέκυψε ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα, που είχε να κάνει με το ότι δεν έχει τόσο σημασία σε ποιον τόπο εξορύσσονται οι σπάνιες γαίες, όσο σημασία έχει ότι σχεδόν το σύνολο των ανά τον κόσμο σπάνιων γαιών έπρεπε να αποστέλλεται για επεξεργασία στην Κίνα, αφού και σε αυτόν τον τομέα , όπως αποδείχθηκε, η Κίνα κατέχει το μονοπώλιο.
Έτσι αποφασίστηκε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες ώστε να συντονίσουν οι ενέργειές των ΗΠΑ, Αυστραλίας Ιαπωνίας με την Νότια Κορέα και την Ταϊβάν, προς εξεύρεση λύσης.
Ένα F/A-18E Super Hornet προσγειώνεται στο κατάστρωμα πτήσης του USS Ronald Reagan στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας κοντά στην Ταϊβάν, 6 Ιουλίου 2020.
*Παρένθεση: Συνοπτικά, ειδικά ως προς την Ταϊβάν. Αυτή είναι το νησί απέναντι από την ακτογραμμή της Κίνας στην Νότια Θάλασσα της, όπου το 1949, κατά την επικράτηση του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος, κατέφυγαν σε αυτό οι Κινέζοι Εθνικιστές, για να σωθούν από τις διώξεις και σφαγές, όπου ζουν έως σήμερα σε θεωρητικώς ημιαυτόνομη κατάσταση. Η Κίνα συμπεριλαμβάνει το νησί ως έδαφος της κυριαρχίας της, στηριζόμενη στην κτήση του από το 1600 έως και το 1895 , υποστηρίζοντας ότι περιήλθε πίσω στην κυριαρχία της μετά την απελευθέρωση της Κίνας από την Ιαπωνική κατοχή στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου.
Οι ΗΠΑ από το 1949 εγγυόνται την ασφάλεια των δυτικόστροφων πολιτών της Ταϊβάν από τυχόν επιθέσεις εναντίον τους της Κίνας. Τούτο εν ολίγοις συνεπάγεται σύρραξη μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας εφόσον η τελευταία επιχειρήσει να καταλάβει το νησί.
Κατόπιν, των παραπάνω εξελίξεων, αποφασίστηκε ότι είναι πλέον ώρα να αξιοποιηθούν στο έπακρο τα «παρκαρισμένα» κοιτάσματα σπάνιων γαιών της Αυστραλίας και συγχρόνως για τον σκοπό της εξόρυξης, επεξεργασίας και διύλισής τους πως πρέπει να αξιοποιηθεί η Αυστραλιανή Εταιρεία Lynas Corp, ώστε να παραμεριστεί το μονοπώλιο της Κίνας τόσο στην παραγωγή σπάνιων γαιών, όσο και στην επεξεργασία τους προκειμένου να έλθουν σε αξιοποιήσιμη, από την βιομηχανία, μορφή.
Η Lynas Rare Earths Limited (LYC), είναι μια αυστραλιανή εταιρεία εξόρυξης σπάνιων γαιών , εισηγμένη στο Australian Securities Exchange ως εταιρεία S & P/ASX 200 . Έχει δύο μεγάλες επιχειρήσεις. Ένα εργοστάσιο εξόρυξης και συγκέντρωσης στο Mount Weld της Δυτικής Αυστραλίας και μια εγκατάσταση διύλισης, δηλαδή επεξεργασίας κι διαχωρισμού από τα πετρώματα των σπάνιων γαιών, στο Kuantan της Μαλαισίας . Η εταιρεία από την ίδρυση της το 1986 προορίζονταν ως εταιρεία εξόρυξης χρυσού. Από το 2011 όμως , οπότε είχε ήδη κανά δυό χρόνια αρχίσει η Κίνα «να κάνει νερά», μεταπήδησε στις σπάνιες γαίες. Το δε δεύτερο εργοστάσιο της υπό την θυγατρική της με την επωνυμία Lynas Advance Materials (LAMP) ξεκίνησε το 2012 να λειτουργεί κι έχει κατασκευαστεί κοντά στο Kuantan , Pahang , της Μαλαισία, με αντικείμενο του την διύλιση κι επεξεργασία των σπάνιων γαιών. Αν και δεν θα την χαρακτήριζε κανείς ανταγωνιστική ως τώρα την Lynas Corp,μπροστά στους Κινεζικούς μονοκράτορες κολοσσούς στην εξόρυξη κι επεξεργασία σπάνιων γαιών, εντούτοις ερχόταν δεύτερη στην κατάταξη μετά από αυτούς.
Το φετινό όμως έτος, 2021, η μετοχή της γνώρισε αξιοσημείωτη αύξηση. Παραδόξως η μετοχή παρακολούθησε τις φετινές , γενικότερες εξελίξεις στους χρόνους λήψεως αποφάσεων των QUAD.
Η τροχιά που διέγραψε από τις αρχές του 2021 η μετοχή της Αυστραλιανής Εταιρείας Lynas Corporation
Στις 27 Ιουλίου 2021, ο Υπουργός Πόρων, Υδάτων και Βόρειας Αυστραλίας, Keith Pitt συνεχάρη την αυστραλιανή εταιρεία ορυκτών Lynas Corporation μετά την αυθημερόν επιβεβαίωση ότι υπέγραψε μια ιστορική σύμβαση με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Ο υπουργός δήλωσε ότι βάσει της Φάσης 1 της συμφωνίας αυτής, η Lynas θα βοηθήσει στον σχεδιασμό ενός νέου εργοστασίου διαχωρισμού βαρέων σπάνιων γαιών (HREE) που θα κατασκευαστεί με έδρα του το Τέξας.
Δυο ημέρες αργότερα από την ανακοίνωση της παραπάνω συμφωνίας Υπουργείου Αμυνας ΗΠΑ και LYNAS CORPORATION , στις 30 Ιουλίου 2021, η Κίνα με την σειρά της , καθώς άρχισε να διαισθάνεται το τρίξιμο και τους κλυδωνισμούς στην πρωτοκαθεδρία της ως αδιαμφισβήτητα κυρίαρχου προμηθευτή κι επεξεργαστή σπάνιων γαιών, εκτόξευε την απειλή ότι θα διακόψει τις προμήθειες της σπάνιων γαιών προς την αμερικανική εταιρεία LOCKHEED MARTIN, χωρίς να αποκλείει από το ενδεχόμενο κι άλλες αμερικανικές εταιρείες.
Από ότι φαίνεται, οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να προστατεύσουν την θέση τους ως υπερδύναμη, με κάθε κόστος , διαφυλάσσοντας την ομαλή πορεία της λειτουργίας της οικονομίας τους και των βιομηχανικών τους κλάδων, από την παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων κι ηλεκτρονικών συσκευών μέχρι την βαριά πολεμική βιομηχανία τους οπλικών συστημάτων και την διαστημική τους τεχνολογία.
Η παραγωγή σε σπάνιες γαίες των ΗΠΑ και της Αυστραλίας σε συνεργασία με ένα μικρό μερίδιο σπάνιων γαιών της Ιαπωνίας, είναι απολύτως ικανές να εξασφαλίσουν πλέον την αναγκαία αυτάρκεια στις ΗΠΑ, υποκαθιστώντας τον βαθμό εξάρτησής τους από την Κίνα. Μάλιστα και κάποιες άλλες χώρες δείχνουν σημάδια ότι έχουν την πρόθεση να συσπειρωθούν γύρω τους.
Από ότι επίσης φαίνεται, οι ΗΠΑ δεν το έχουν σκοπό να αφήσουν τους όγκους πέτρας που εξορύσσονται στα ορυχεία της Κίνας να τους θάψουν από κάτω τους.
Τα συμφέροντα των ΗΠΑ στον Ινδο-Ειρηνικό είναι απολύτως ζωτικής σημασίας για αυτούς κι οι ανεκμετάλλευτες ως τώρα αχανείς εκτάσεις της Αυστραλίας, μάλλον κρύβουν τεράστιες ποσότητες σπάνιων γαιών, που το πιθανότερο είναι να κάνουν την Κινεζική επαρχία της Εσωτερικής Μογγολίας να μοιάζει μπροστά τους απλό ποτιστήρι σπάνιων γαιών .
Η Γεωγραφική Περιφέρεια που καταλαμβάνει η Συνθήκης της Ραροτόνγκα 1985, περί Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων στον Νότιο Ειρηνικό
Οι ΗΠΑ δεν θα άφηναν την Naval Group και τον τέως Πρόεδρο της Γαλλίας κύριο Ολάντ, που εκμεταλλεύτηκαν το κενό που εμφανίστηκε , λόγω προεκλογικής περιόδου και Προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ στις 8 Νοεμβρίου του 2016, να έρθουν από την μακρινή Ευρώπη στο εκ διαμέτρου αντίθετο από αυτούς ημισφαίριο για να εγγυηθούν αυτοί, με τα ντιζελοκίνητα υποβρύχια τους, για την ασφάλεια του σύγχρονου Ιερού Δισκοπότηρου, που ονομάζεται Αυστραλία.
Ο Γάλλος Πρόεδρος κύριος Μακρόν θα πρέπει να ήταν πολύ ονειροπόλος για να ελπίζει κάτι τέτοιο. Ίσως κατάλαβε πως πριν του δώσουν «την πισώπλατη μαχαιριά» είχε προλάβει να την δώσει πρώτος αυτός και το ξανασκέφτηκε.. Ίσως αυτός να είναι ένας από τους λόγους, που επαναφέρει την επόμενη εβδομάδα τον απσυρθέντα Philippe Ettien, Γάλλο Πρέσβη στην θέση του στις ΗΠΑ .
Η εξασφαλισμένη, μάλλον από το 2019, συνεργασία της Αυστραλίας, εγγυάται για τις ΗΠΑ την πρωτοκαθεδρία τους σε όλους τους τομείς για τα επόμενα χρόνια , καθιστώντας την Αυστραλία πολύτιμη σύμμαχο, ενώ είναι ικανή να καταποντίσει ή σε κάθε περίπτωση να κλυδωνίσει και να εξωθήσει σε ταυτόχρονη οικονομική υποχώρηση την Κίνα.
Η γεωστρατηγική σπουδαιότητα που αποκτά στις μέρες μας η Αυστραλία, ήδη την έχει φέρει συγκοινωνό πολύτιμης πυρηνικής τεχνολογίας κι αυτό με την σειρά του έρχεται να αλλάξει τις παγκόσμιες ισορροπίες. Η Αυστραλία, μέσα στην επομένη δεκαετία, ύστερα από τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ρωσία, την Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ινδία, θα είναι η 7η κατά σειρά χώρα στον κόσμο που θα διαθέτει πυρηνοκίνητα υποβρύχια , κι αυτό της το εξασφάλισε η τριπλή στρατηγική αμυντική συμφωνία AUKUS μεταξύ ΗΠΑ, Αυστραλίας κι Ηνωμένου Βασιλείου.
Σε μια προσπάθεια να αμυνθεί στα νέα δεδομένα η Κίνα έσπευσε με την Shenghe Resources να υπογράψει μνημόνιο συμφωνίας, με την εταιρεία εξόρυξης Δυτικής Αυστραλίας RareX Limited. Οι προσδοκίες της όμως, ότι θα μπορέσει να παρεμβληθεί με κάποιο τρόπο ώστε να ανατρέψει τις αρνητικές για την ίδια εξελίξεις αποκτώντας ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί των σπάνιων γαιών της RareX’s Cummins Range, θυγατρικής της αντισυμβαλλόμενης της στην Βορειοδυτική Αυστραλία τις οποίες (σπάνιες γαίες) στην συνέχεια θα μεταφέρει για επεξεργασία στα διυλιστήρια της στην Σαγκάη, είναι εξαιρετικά περιορισμένες ,γιατί αυτή η συμφωνία, δεν προχώρησε, ούτε έχει ολοκληρωθεί ακόμα κι ούτε κανείς εγγυάται πλέον στην Κίνα ότι μπορεί να ολοκληρωθεί.
Και τούτο διότι την 16.9.2021, επόμενη της επίσημης από 15.9.2021 ανακοίνωσης της αμυντικής στρατιωτικής συμφωνίας AUKUS, η Κοινή Δήλωση Αυστραλίας-ΗΠΑ (AUSMIN) 2021, ύστερα από κοινές υπουργικές τους διαβουλεύσεις , δεν αφήνει στην Κίνα πολλά περιθώρια αισιοδοξίας , καθώς μεταξύ πολλών άλλων αναφέρει επίσης αυτολεξεί ότι:
«Ο Υπουργός Εξωτερικών Antony Blinken και ο Υπουργός Άμυνας Lloyd Austin φιλοξένησαν τον Υπουργό Εξωτερικών και Υπουργό Γυναικών Marise Payne και τον Υπουργό Άμυνας Peter Dutton στις 16 Σεπτεμβρίου στην Ουάσινγκτον για τις 31ες Υπουργικές Διαβουλεύσεις Αυστραλίας-Ηνωμένων Πολιτειών (AUSMIN 2021) ………………………………………………………………………………..Μετά την απονομή της αμερικανικής DOD για μια τεχνολογική επενδυτική συμφωνία στη Lynas Rare Earths, οι δύο χώρες χαιρέτισαν την πρόοδο που σημειώθηκε στο άνοιγμα μιας εγκατάστασης διαχωρισμού κρίσιμων ορυκτών και στοιχείων σπάνιων γαιών που θα ενισχύσουν την πρόσβαση σε κρίσιμα υλικά για ομοϊδεάτες συμμάχους και εταίρους σε όλο τον κόσμο, και να ενισχύσει τη διαφοροποίηση, την ασφάλεια και τη σταθερότητα των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού. Η Αυστραλία χαιρετίζει επίσης την πρόσφατη απόφαση για την πιστοποίηση TNT αυστραλιανής κατασκευής σύμφωνα με τις στρατιωτικές προδιαγραφές των ΗΠΑ ως εναλλακτική πηγή προμήθειας για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και οι δύο χώρες σχεδιάζουν να προωθήσουν την υιοθέτηση προτύπων υψηλής ποιότητας για το περιβάλλον, την εργασία, τη βιωσιμότητα και τη διακυβέρνηση για την παραγωγή και επεξεργασία κρίσιμων ορυκτών. Οι διευθυντές αποφάσισαν επίσης να προωθήσουν τη σωστή διακυβέρνηση του τομέα των ορυχείων και την ασφάλεια………………………………………..».
Εντωμεταξύ, την Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2021 , συναντιόνται τα 4 μέλη της QUAD, Αυστραλία, Ινδία και Ιαπωνία για πρώτη φορά στην Ουάσιγκτον, όπου θα τους υποδεχτεί στον Λευκό Οίκο ο τέταρτος της παρέας, Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάϊντεν.
QUAD 2021-Τηλεδιάσκεψη Προέδρων ΗΠΑ (πάνω αριστερά), Αυστραλία (κάτω αριστερά), Ιαπωνίας (πάνω δεξιά) και Ινδίας (κάτω δεξιά
Ίσως τώρα, που ο πλέον σημαντικός, στόχος των ευρύτερων γεωστρατηγικών τους σχεδιασμών, μπήκε στο αυλάκι του, στο τραπέζι των μεταξύ τους συζητήσεων να πέσει η επόμενη τους κίνηση. Οι ευρύτεροι σχεδιασμοί, δηλαδή, από την ομάδα και τους συμμάχους της, για ανάπτυξη ανά την υφήλιο της στρατηγικής τους πολιτικής «Blue Dot Network», με προγράμματα «Build Back Better World (B3W)», εμπορικών διαδρόμων κι αναπτυξιακών έργων, με αρχικό πλάνο επενδύσεων 40 τρισεκατομμύριων δολαρίων, ιδιωτικού κεφαλαίου, που είναι ικανή να ψαλιδίσει ακόμα περισσότερο τα όνειρα της Κίνας με το Belt and Road Initiative …
Τα αρχικά σχέδια αυτού του σκέλους, προβλέπουν τμήμα των διαδρόμων και των αναπτυξιακών έργων να καταλήγουν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μετατρέποντας την πόλη σε κομβική στρατηγική επιλογή .
Ας μην βιαζόμαστε όμως… Δεν ξέρουμε εάν η Κίνα είπε την τελευταία λέξη της κι αν όχι, πότε ή πως θα την πει.
Σι Τζιπινγκ, Πρόεδρος Κίνας
Η Κίνα, λόγω του μονοπωλιακού ελέγχου επί των πολύτιμων σπάνιων γαιών, ελέγχει κι επιβάλλει τις πολιτικές της σε πολλά κράτη ανά τον κόσμο. Ήδη κράτη – χώρες μέλη της ΕΕ τελούν σε υψηλή οικονομική διασύνδεση κι αλληλεξάρτηση με την Κίνα και τούτο το απέδειξαν με την Στρατηγική τους για τον Ινδο-Ειρηνικό που ανακοίνωσαν πρόσφατα, αλλά και πλείστες όσες άλλες φορές στο παρελθόν.
Το επόμενο τουλάχιστον 18μηνο, θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο στο τόξο του Ινδο-Ειρηνικού, από τα Ιμαλάια έως και την Ταϊβάν…
Από ότι προβλέπεται ολόκληρος ο πλανήτης επίκειται να περάσει κυριολεκτικά μέσα από Συμπληγάδες..
O σεισμογράφος του στατικού ρομποτικού γεωλογικού εργαστηρίου InSight της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) ανίχνευσε τους τρεις μεγαλύτερους έως τώρα σεισμούς στον Άρη, από τους οποίους ο ένας είχε, μάλιστα, διάρκεια μιάμισης ώρας.
Οι πρώτοι δύο σεισμοί είχαν ισχύ 4,1 και 4,2 βαθμούς, ενώ ο τρίτος -που σημειώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου κατά την 1.000ή αρειανή μέρα του InSight- ήταν 4,2 βαθμών και διήρκεσε σχεδόν 90 λεπτά. Υπολογίστηκε ότι συνέβη σε μεγάλη απόσταση 8.500 χιλιομέτρων από το InSight, πράγμα που τον καθιστά επίσης τον πιο μακρινό σεισμό που έχει εντοπιστεί έως τώρα, όπως ανακοίνωσε η NASA. Το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε ένας αρειανός σεισμός 3,7 βαθμών από το 2019.
Το InSight (Interior Exploration using Seismic Investigations, Geodesy and Heat Transport) έφθασε κοντά στον ισημερινό του Άρη τον Νοέμβριο του 2018 και έκτοτε μελετά το εσωτερικό τού γειτονικού πλανήτη με τα όργανά του, μεταξύ των οποίων ένας σεισμογράφος. Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τα σεισμικά κύματα, καθώς αυτά ταξιδεύουν διαμέσου του φλοιού, του μανδύα και του πυρήνα του πλανήτη, για να μάθουν περισσότερα πράγματα για το εσωτερικό του Άρη.
Εν τω μεταξύ, οι επιστήμονες της NASA προβληματίζονται επειδή αρειανή σκόνη έχει αρχίσει να συσσωρεύεται πάνω στους ηλιακούς συλλέκτες του InSight, μειώνοντας έτσι την τροφοδοσία του σε ενέργεια, με συνέπεια να καθίσταται αναγκαία κατά περιόδους η διακοπή λειτουργίας ορισμένων οργάνων του, αλλά -τουλάχιστον προς το παρόν- όχι του σεισμογράφου.
Greek flag flying at Santorini, image by Matt Artz via Unsplash
BESA Center Perspectives Paper No. 2,157, September 22, 2021
EXECUTIVE SUMMARY: Greece is not generally considered a country with a burgeoning defense industry, but 2020-21 saw it execute a remarkable turnaround.
To some, the phrase “Greek defense industry” is an oxymoron. One would hardly associate Greece with high-tech weaponry that can be exported abroad, and with good reason. From 2007 to 2012, Greece was the biggest importer of armaments in the EU, according to SIPRI’s online data. During the Debt Crisis (2009-18), the country’s bankrupt state-owned defense industries became a source of discord between the Troika and Athens.
Yet the Greek defense industry was the star at the DEFEA defense exhibition in July 2021. Not only did Greek defense companies proudly showcase their made-in-Greece high-tech weaponry alongside other established defense exporters (e.g., Israel), but they signed contract after contract. How did the Greek defense industry accomplish this spectacular turnaround?
Ahead of the Debt Crisis, the Greek defense industry was a microcosm of the country’s systemic and chronic malaise: it was riddled with corruption, cronyism, a labyrinthine bureaucracy, bankrupt state-owned companies, and overtaxed privately owned enterprises, and there was no academia-industry nexus whatsoever.
Indeed, defense and health were the most fertile grounds for corruption in Greece in the 1990s-2000s. Notably, the only politicians ever arrested and imprisoned on corruption charges during the Debt Crisis were associated with the procurement of weapons. Cronyism also afflicted the oversized state-owned defense companies, which, though bankrupt since the early 2000s, continued to employ thousands of “clients” from the ruling parties and to be administered by “friends” of these parties—all at the expense, of course, of the ailing companies and the national economy.
And while the governments supported the virtually bankrupt state-owned companies with “quick fixes” (i.e., state subsidies) every now and then, their privately owned counterparts struggled against over-taxation, indifference, and/or bureaucracy. Far worse, the governments usually inked these multi-billion armaments deals (thanks to corrupt politicians-middlemen) with only negligible industrial offsets. Unlike its neighbors, Israel and Turkey, Greece did not adopt “developmental state theory.” Instead, Athens opted for “armaments diplomacy” and thus never achieved self-sufficiency in the military sector.
Years of woe (and debt)
As if all that were not enough, the EU’s new legislation and the Troika’s austerity during the Debt Crisis added insult to injury.
The 2007-08 crash arrived in Greece on a delay but nonetheless devastated its ailing economy for years. Under a strict austerity policy, Athens reduced its defense budget by 30% and, most notably, did not procure any new weaponry or even initiate modernization of aging weapons systems for over a decade. This austerity affected state- and privately owned defense industries, both of which depended on MoD contracts for their development. For several years, less than 10% of the MoD’s budget was allocated to the maintenance of critical weapons systems—for example, the Hellenic Air Force.
Even after the end of the Debt Crisis, Greece would not reverse the defense cuts until 2020, after two crises with Turkey (the Evros Crisis in March 2020 and the Cesme Crisis in July 2020). Three years into the Debt Crisis, Greece adopted the European Directive 2009/81/EC, which stipulated the establishment of a joint defense market within the EU and thus the abolishment of the “protection” the defense industry of every EU member state enjoyed. Owing to its problematic situation (due to its small size, numerous debts, and negligible exports), the Greek defense industry was disproportionately affected.
Partly because of pressure from the Troika and partly because of economic pragmatism, successive Greek governments assented to the privatization of bankrupt state-owned defense corporations (ΕΑΣ, ΕΒΟ, ΕΝΑΕ, ΕΑΒ) despite the expected political cost. Though it had been attempted several times, none of these companies had been successfully privatized before the end of the Debt Crisis in 2018, so the difficult situation persisted.
The surprising turnround
And yet, the Greek defense industry executed a tour de force in 2020. From a state of decay, the sector emerged into a state of stabilization.
Despite fierce (and not entirely fair) competition against the European defense giants, the Greek defense companies (the majority of whom are privately owned) secured almost a third of upcoming programs under the EU’s PESCO.
They will participate in five of the 16 projects under the European Defense Industrial Development Program (EDIDP) along with over 180 participants from other EU countries. Those projects are:
They will also participate in one of eight research projects in the context of the Preparatory Action on Defense Research (PADR):
PRIVILEGE (encryption of sensitive military data)
In other words, these Greek defense companies not only competed successfully against their far bigger counterparts but also achieved significant industrial synergies with the latter. And synergies in the defense sector can prove invaluable for the Greek defense ecosystem.
In the same year, Greek defense companies inked their biggest deals to date. In fact, four privately owned defense companies (Intracom Defense Electronics, EODH, Theon Sensors, and Skytalis) signed new deals that exceeded €255 million ($330 million). That figure pales in comparison to the export deals of Greece’s neighbors, Turkey and Israel, but these Greek companies undoubtedly performed very well when one considers the odds against them. Unfortunately, data for deals of the other privately owned firms for 2020 could not obtained. According to a catalogue of the Hellenic Manufacturers of Defense Materiel Association (ΣΕΚΠΥ), however, exports of other privately owned firms totaled €54.5 million ($78.59 million) in 2019.
The situation at the state-owned companies was nowhere as dynamic, but still far better than in recent years. The ΕΛΒΟ was auctioned to an Israeli consortium after three unfruitful privatization attempts since 2015. The EAΣ recorded zero losses after nearly 17 (!) years and the EAB will profit from the deepening cooperation between Abu Dhabi and Αthens. The ENAE, Greece’s most significant and troubled shipyard, was finally privatized in July 2021 after a years-long effort to be bailed out.
The Greek defense ecosystem currently consists of 80 companies, a 22% increase since last year. Most of these companies undertake military and civilian projects alike. Only half (four state-owned and 35 privately owned) execute solely defense-related contracts. These 39 companies employed 6.268 people in 2019 and their operations’ cycle amounted to €318 million ($382 million). These firms can be further categorized as such: 25 small (<€2 million annual turnover), 11 small-to-medium (<€50 million), and three medium (=>€50 million). In an indication of the Greek defense ecosystem’s status, not one of these 26 companies exceeds €100 million in annual turnover.
Οne critical point about the Greek defense ecosystem must be made: the vast majority of these defense industries specialize in new technologies of the Fourth Industrial Revolution (e.g., cyber-defense or drones). In an analogy to a computer, most of these firms produce the software, not the hardware, of the weapons systems. Because Greece intends to upgrade itself into a major hub for digital nomads in the Balkans and the Eastern Mediterranean, the growth of the start-up ecosystem in Greece could have a positive impact on the expansion of the defense industry as well.
The future of the Greek defense industry
The Greek defense ecosystem, after several years of decay, entered a phase of stabilization and cautious development. The Greek defense industries either supplied the Greek Armed Forces with high-tech weapons made in Greece or signed new export deals for their products in the first half of 2021.
The rearmament program of Greece in the face of increasing Turkish aggression (which may exceed €11.5 billion by 2025) will offer the Greek defense industries new MoD contracts and, most importantly, open the door for collaborations between the Greek and foreign defense industries. Such synergies with Western defense giants will only deepen thanks to the participation of the Greek defense ecosystem in a third of the EU’s weapons programs.
Such synergies may remedy one of the chronic illnesses of the Greek defense ecosystem: the shortage in funds for R&D. Another problem, the absence of a nexus between the industry and universities, should gradually wane as more and more universities join hands with the industry for MoD projects—most notably, drones.
Another possible benefit could arise from the negotiation of defense agreements with allies, both old and new. For example, the UAE invested in the ΕΑΒ in the context of the strategic cooperation between Athens and Abu Dhabi. In a similar way, Washington could offer Athens critical offsets for the use of Greek military bases—for example, inclusion of the Greek defense industry in the F-35 manufacturing consortium.
All the above, however, will require the Greek defense industry to construct a sound and coherent strategy. The mammoth rearmament program after the Imia Crisis of 1996, in which billions of dollars were wasted only to fatten the wallets of middlemen and politicians with negligible benefits for the Greek defense industry, stands as a stark reminder.
του ΔΡ. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ* 
πλέον υπόθεση εσωτερική της ενδιαφερόμενης εκάστοτε χώρας, αλλά εγκληματική πράξη διεθνούς χαρακτήρα. Εξάλλου, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε παμψηφεί, με την Απόφαση 260 (ΙΙΙ) Α της 9.12.1948, το σχέδιο σύμβασης κατά της γενοκτονίας. Στις 9 Δεκεμβρίου 1948 υπεγράφη στο Παρίσι η σχετική σύμβαση κατά της γενοκτονίας, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 12 Ιανουαρίου 1951.
Με το άρθρο 1 της σύμβασης τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύονται να προλαμβάνουν και να πατάσσουν τη γενοκτονία, είτε σε καιρό ειρήνης, είτε σε καιρό πολέμου, σαν ένα διεθνές έγκλημα. Στο άρθρο 2 της σύμβασης καθορίζεται περιοριστικά ποιες πράξεις αποτελούν γενοκτονία · οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις, που διενεργείται με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδος εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής, ως τέτοιας;
αστική του ευθύνη για επανόρθωση της προσγενόμενης ζημίας, χωρίς όμως να περιληφθεί η συγκεκριμένη διάταξη για το ζήτημα της αποζημιώσεως. Συνεπώς, το ζήτημα της αποζημιώσεως τίθεται μόνο αν το ένοχο κράτος θεωρηθεί υπεύθυνο για πράξεις που τελέστηκαν στο έδαφος του ή σε βάρος των υπηκόων του αιτούντος κράτους.
Η γενοκτονία δεν θεωρείται πολιτικό έγκλημα και έτσι αποφεύγεται η άρνηση της έκδοσης εξ αυτού του λόγου (δηλ. λόγω ασύλου) από τα κράτη όπου βρίσκονται οι ένοχοι.
τραγωδία ήταν τόσο συγκλονιστική και εκτεταμένη, ώστε οι ύπατοι αρμοστές της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιαπωνίας αναγκάστηκαν να διαμαρτυρηθούν με κοινή επιστολή τους προς τον ίδιο τον Κεμάλ. Η απάντηση ήταν κυνική και επιβεβαίωσε ότι όλα τελούσαν εν γνώσει και γίνονταν με διαταγές της τότε τουρκικής κυβέρνησης. Η ιστορική έρευνα, ιδιαίτερα των τελευταίων ετών, έχει φέρει στο φως της δημοσιότητας αναρίθμητα έγγραφα, μαρτυρίες και άλλα στοιχεία που στοιχειοθετούν και τεκμηριώνουν το τεράστιο έγκλημα, πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Ετσι, στην περίπτωση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας έχουμε τις εξής πράξεις που εμπίπτουν στις διατάξεις της σύμβασης για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας.
Η αναγνώριση, από τον ΟΗΕ και την ίδια την Τουρκία, της Γενοκτονίας των Ποντίων (αλλά και των λοιπών Μικρασιατών και Θρακών) Ελλήνων, ως πράξη που θα έχει μόνον ηθικές και πολιτικές (όχι νομικές η οικονομικές) συνέπειες θα αποτελέσει ελάχιστη πράξη εξιλέωσης της Τουρκίας.
επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε… Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα… Το παράξενο ήταν, πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους προβολείς και κι αυτές τότε σταματούσαν …».
Της Μαρία Ν. Παπαδοπούλου Δικηγόρου Θεσσαλονίκης
