Αρχική Blog Σελίδα 2189

Κωνσταντίνος Μπογδάνος: Μήπως είσαι αντικομμουνιστής και δεν το ξέρεις;

0

29/09/2019 13:27

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος.

Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή: Στη Νέα Δημοκρατία, και ευρύτερα στη φιλελεύθερη συντηρητική παράταξη της πατρίδας μας, πολλοί από μας έχουν την ευγενή έγνοια να μην τους πουν αντικομμουνιστές. Τι όμως ακριβώς φοβόμαστε; Γιατί άραγε ένας Έλλην αριστερός εν έτει 2019 να μπορεί άνετα να δηλώνει «αντιδεξιός» ή «αντιφιλελεύθερος», και εμείς να ξορκίζουμε τον αντικομμουνισμό με τον απήγανο;

«Μα», θα αντιτάξουν ίσως οι αριστεροί φίλοι «αντικομμουνισμός σημαίνει εξορίες, εκτοπισμούς, μακρονήσια, χούντες». Απαντώ λοιπόν σε όσους τυχόν αμφιβάλλουν πως κανείς – απολύτως κανείς – Νεοδημοκράτης δεν αναπολεί ούτε ορέγεται στοιχεία που κάποιοι εξ αγνοίας και κάποιοι δολίως αποδίδουν στον αντικομμουνισμό μας. Όσοι ψάχνουν τέτοια φαντάσματα, θα τα βρουν σε άλλους πολιτικούς χώρους.

Ξεκάθαρα, ο δικός μας αντικομμουνισμός αφορά αποκλειστικά και μόνο τις ιδέες και τις πολιτικές προτάσεις της Αριστεράς.

Κανείς αντικομμουνιστής Νεοδημοκράτης δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του κομμουνιστή ή του ευρύτερα αριστερού συμπατριώτη μας να εκφράζει απολύτως ελεύθερα τη γνώμη του, να ψηφίζει και να οργανώνεται στο κόμμα που τον εκφράζει, να διεκδικεί να πείσει τους συμπολίτες του για τις ιδέες και τις προτάσεις του, εφόσον βέβαια αυτές δεν παραβιάζουν τον νόμο και δεν αντιβαίνουν στις θεμελιώδεις αρχές του φιλελεύθερου δημοκρατικού πολιτεύματός μας.

Ακριβώς το αντίθετο μάλιστα! Είμαστε αντικομμουνιστές γιατί ακριβώς εμείς αυτές τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των ιδεολογικών και πολιτικών μας αντιπάλων όχι απλώς τα αναγνωρίζουμε, αλλά και τα θεωρούμε στοιχεία του σκληρού πυρήνα της δικής μας, της φιλελεύθερης συντηρητικής κοσμοθεώρησης. Και μάλιστα, καμία άλλη πολιτική δύναμη δεν απέδειξε με μεγαλύτερη έμφαση τη δέσμευσή της στις δημοκρατικές ελευθερίες από τη Νέα Δημοκρατία.

Θυμίζω σε όσους χρειάζονται αυτή την υπενθύμιση, πως ο εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν εκείνος που προσωπικά επισφράγισε την εθνική συμφιλίωση νομιμοποιώντας το ΚΚΕ μεταπολιτευτικά, θυμίζω πως ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης δολοφονήθηκε από τον φασίστα Κουφοντίνα και την ελεεινή παρέα του πριν από τριάντα χρόνια γιατί πίστευε και εργαζόταν υπέρ της υπέρβασης των παθών του παρελθόντος και υπέρ του απροκατάληπτου και εποικοδομητικού πολιτικού διαλόγου μεταξύ όλων των δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου, θυμίζω πως ο Κώστας Καραμανλής με σειρά κινήσεων ύψιστης συμβολικής σημασίας ιδιαίτερα κατά την πρωθυπουργική του θητεία υπογράμμισε με τρόπο αδιαμφισβήτητο τη βούλησή μας να σφυρηλατήσουμε την ενότητα του Έθνους.

Θυμίζω τέλος τον πάντα επίκαιρο ορισμό του Ανδρέα Λασκαράτου: «Φιλελεύθερος είναι εκείνος όπου αυθορμήτως ζητεί να δώση ελευθερίες. Εκείνος οπού ζητεί να λάβη ελευθερίες, ημπορεί να ήναι αλλά μπορεί και να μην ήναι φιλελεύθερος».

Το τι λοιπόν σημαίνει «αντικομμουνισμός» για τον Νεοδημοκράτη και τη Νεοδημοκράτισσα, εμείς το έχουμε αποδείξει επαρκέστατα στην πράξη. Και ήρθε η ώρα, τώρα που η ακραία όξυνση της πρόσφατης κρίσης σταδιακά κατασιγάζει, να βάλουμε μια και καλή τα πράγματα στη θέση τους, απέναντι σε όσους σκοπίμως ή αθέλητα θολώνουν τα νερά του δημόσιου διαλόγου διαστρεβλώνοντας το περιεχόμενο των λέξεων.

Προσωπικά λοιπόν δηλώνω ευθαρσώς αντικομμουνιστής διότι (και μόνο διότι) πιστεύω ακράδαντα ότι η εφαρμογή των ιδεών και των προτάσεων του κομμουνισμού θα βλάψει σοβαρά την Ελλάδα και τους Έλληνες. Δηλώνω αντικομμουνιστής γιατί απαιτώ οι κομμουνιστές συμπατριώτες μου να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ελευθερίες με όλους τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες.

Εσείς; Μήπως είστε κι εσείς αντικομμουνιστές και δεν το ξέρατε;

Αναδημοσίευση από thepresident.gr

Η «Στρατηγική Αυτονομία» της ΕΕ: Ενήλικη Πραγματικότητα ή Παιδική Ουτοπία; 

1

 

του Μιχαήλ Κωσταράκου*

Με την έκδοση της Παγκόσμιας Στρατηγικής της ΕΕ (EU Global Strategy – EUGS) το 2016, η ΕΕ ξεκίνησε μία ουσιαστική προσπάθεια αναβάθμισης της σε έναν αξιόπιστο παγκόσμιο γεωπολιτικό παίκτη, πάροχο ασφάλειας και σταθερότητας τόσο στα Κράτη Μέλη (ΚΜ) όσο και στις περιοχές ενδιαφέροντος της. Στο θεσμικό αυτό κείμενο τέθηκαν οι βάσεις για την Στρατηγική Αυτονομία παρόλο που πουθενά στο κείμενο αυτό δεν διατυπώθηκε ξεκάθαρα.

Οι γεωπολιτικοί στόχοι για τους οποίους η ΕΕ οφείλει να εφαρμόσει αυτή την «Στρατηγική Αυτονομία» (όπως την ονόμασε η τότε Ύπατη Εκπρόσωπος  Μογκερίνι) αναφέρονται στο θεσμικό αυτό κείμενο με κύριους στόχους «την τήρηση των δεσμεύσεων για αμοιβαία βοήθεια και αλληλεγγύη», (δηλαδή το γνωστό άρθρο 42-7 της Συνθήκης της ΕΕ για την αμοιβαία υποστήριξη και το άρθρο 222 της Συνθήκης Λειτουργίας της ΕΕ για αλληλεγγύη) και την «προστασία των ανθρώπινων ζωών και της ειρήνης» όπου απαιτείται.

Στο πλαίσιο αυτό, οι αρχές της ΕΕ τονίζουν διαρκώς την ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη θέσπισης μέτρων για την ενίσχυση της στρατηγικής ευρωπαϊκής κυριαρχίας όχι μόνο σε θέματα ασφάλειας αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς. Έχουν ήδη αναγνωρισθεί δέκα τομείς Αυτονομίας. Η απαίτηση και η φιλοδοξία είναι να «αποφύγουμε τις εξωτερικές εξαρτήσεις σε ένα νέο γεωπολιτικό πλαίσιο». Με αυτό δεν εννοούμε Αυτονομία από οποιοδήποτε έθνος ή διεθνή οργανισμό, αλλά την Αυτονομία της ΕΕ να πράττει ό,τι αποφασίσει μόνη της χωρίς καμμία υποχρεωτική εξάρτηση. Πιο συγκεκριμμένα η εν λόγω αυτονομία αφορά, εκτός από την άμυνα, στην οικονομία, στην υγεία, στη κλιματική αλλαγή, στην τυποποίηση, στο διάστημα, στη τεχνητή νοημοσύνη, στα φαρμακευτικά προϊόντα, στην γεωργία,  στη βιομηχανία κλπ Η ΕΕ πρέπει και οφείλει να έχει την ικανότητα να ενεργεί σε όλους ή σχεδόν όλους τους τομείς χωρίς αδικαιολόγητη εξάρτηση από άλλους διεθνείς παίκτες από άποψη ικανοτήτων, τεχνολογιών και πολιτικής λήψης αποφάσεων.

Είναι φανερό ότι ο όρος «Στρατηγική Αυτονομία» απαιτεί περαιτέρω διευκρινήσεις. Αυτονομία κατά βάση σημαίνει να ενεργεί κάποιος μόνος του. Η έννοια της Αυτονομίας περιλαμβάνει ένα ευρύτερο πλαίσιο από αυτό της Αυτάρκειας, και πρέπει να γνωρίζουμε καλά αυτή τη διάκριση. Η Αυτάρκεια δεν είναι υποκατάστατο της Αυτονομίας. Ωστόσο, η αλληλεξάρτηση ή η αλληλεπίδραση ακόμη και χωρίς εξάρτηση με άλλους γεωπολιτικούς παγκόσμιους διεθνείς «παίκτες» είναι μία αναγκαιότητα που επίσης δεν μπορούμε να αναστρέψουμε. Η Ευρώπη δεν είναι μόνη της στον κόσμο.

Επιστρέφοντας στον τομέα της Άμυνας, είναι ξεκάθαρο ότι η επιθυμητή, στον τομέα αυτό, Στρατηγική Αυτονομία απαιτεί τη δημιουργία ή την απόκτηση νέων δυνατοτήτων και νέων διαδικασιών προκειμένου να υλοποιηθεί. Παρά όμως την πολιτική υπερδραστηριότητα για  την ασφάλεια και την αμυνα, τα ΚΜ και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ συνειδητοποίησαν ότι τα νέα εργαλεία (CARD, PESCO, EDF, EPF) που θεσπίσθηκαν με βάση την Παγκόσμια Στρατηγική, εστιάζουν συντριπτικά είτε στη βιομηχανική/τεχνική ανάπτυξη κάποιων αμυντικών δυνατοτήτων είτε πολλές φορές αποκλειστικά στην ανάπτυξη και κατανομή της αμυντικής βιομηχανίας. Όσο σημαντικοί και αν εξακολουθούν να είναι αυτοί οι δύο παράγοντες για την αποκατάσταση σκληρής στρατιωτικής ισχύος, υπάρχει και ένας τρίτος παράγων που πρέπει να συμπεριληφθεί: Είναι η βούληση και η δυνατότητα δυναμικής πραγματικής στρατιωτικής εμπλοκής, ως αντίδραση ή πρόληψη, απέναντι σε καταστάσεις πραγματικής διεθνούς κρίσης.

Πρόκειται στην ουσία για το τρίτο σκέλος του τρίποδα που συμπληρώνει τις δυο βασικές προϋποθέσεις που απαιτούνται για την Στρατηγική Αυτονομία: Αυτές είναι κατ’ αρχήν η πολιτική αξιοπιστία της ίδιας της ΕΕ και δεύτερον η ύπαρξη και διάθεση (σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο) των αναγκαίων στρατιωτικών δυνατοτήτων που απαιτούνται για να υλοποιήσουν την επιχειρησιακή δυναμική εμπλοκή. Χωρίς πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές δυνατότητες για την εκδήλωση συγκεκριμένης δυναμικής δράσης όπου απαιτείται, η ΕΕ εκτιμάται ότι θα παρατηρεί αδύναμη να αντιδράσει την περαιτέρω ανάπτυξη στρατηγικών κενών στην περιοχή της, θα βιώσει την επιδείνωση της Διατλαντικής σχέσης με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και θα υποστεί μία σοβαρή στρατηγική υποβάθμιση σε μια εποχή που νέοι γεωπολιτικοί «γίγαντες» βρίσκονται σε τροχιά ανόδου.

Το πραγματικό ζήτημα είναι τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη για να αποκαταστήσει τα κενά στρατιωτικών δυνατοτήτων της, πέρα από  τη συχνή απροθυμία της να τις χρησιμοποιήσει. Θα πρέπει να ληφθούν υπόψη (και να αποκατασταθούν το συντομότερο) τα υφιστάμενα παραδοσιακά ελλείμματα δυνατοτήτων, όπως οι στρατηγικές  αερομεταφορές, οι στρατηγικές πληροφορίες και ο εναέριος ανεφοδιασμός καυσίμων, καθώς και τα λειτουργικά κενά που σχετίζονται με νέες προκλήσεις ασφάλειας, όπως η πυραυλική άμυνα, η ικανότητα αντιμετώπισης κυβερνοεπιθέσεων  ή γενικότερα η αποτροπή υβριδικών απειλών.

Η Γαλλία είναι ο πιο ενθουσιώδης υπέρμαχος μίας ισχυρότερης και ικανότερης ΕΕ στις παγκόσμιες υποθέσεις και από νωρίς τόνισε την ανάγκη η ΕΕ να δημιουργήσει ανεξάρτητες αμυντικές δυνατότητες προκειμένου τα ΚΜ να είναι προετοιμασμένα για καταστάσεις στις οποίες οι ΗΠΑ δεν είναι πρόθυμες ή ικανές να εγγυηθούν την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η μείωση της εξάρτησης από τις ΗΠΑ φαίνεται σαν μία λογική απάντηση στην συχνά απρόβλεπτη αμερικανική συμπεριφορά. Η συμπεριφορά του πρώην Προέδρου Τράμπ επέτεινε αυτή την αβεβαιότητα. Δεν έλειψαν όμως οι σοβαρές αντιρρήσεις μέσα στην ίδια την ΕΕ. Αυτή η μαξιμαλιστική διατύπωση Στρατηγικής Αυτονομίας εξέθεσε έναν φόβο – ειδικά μεταξύ των χωρών της Βαλτικής – ότι «ένας φράκτης μπορεί να γίνει σφήνα», και να προκαλέσει μία μη αναστρέψιμη διάβρωση των δεσμών ασφαλείας με τις ΗΠΑ, που οι ίδιες θεωρούν απαραίτητους για να αναχαιτίσουν αυτό που θεωρούν Ρωσική απειλή.

Και αυτό γιατί η πίεση του Παρισιού για ευρωπαϊκή Στρατηγική Αυτονομία έχει ερμηνευθεί συχνά ως έκκληση για στρατηγική διατλαντική αποσύνδεση, παρόλο που ο Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν κατέστησε σαφές ότι η ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία δεν πρέπει να θεωρηθεί ως εναλλακτική λύση στο ΝΑΤΟ.

Η Γερμανία αντιλαμβάνεται διαφορετικά την Στρατηγική Αυτονομία. Για το Βερολίνο, αυτό που μετράει είναι μία προσπάθεια να ενισχυθεί ο ευρωπαϊκός πυλώνας του ΝΑΤΟ ως ένας τρόπος για να ενισχυθούν περαιτέρω οι ΗΠΑ στην Ευρώπη και να δεσμευτούν ΚΜ της ΕΕ και Συμμαχοι του ΝΑΤΟ για ενδεχόμενη δράση στην Ανατολική Ευρώπη.

Παρά την εκτεταμένη σύγχυση σχετικά με την έννοια της Στρατηγικής  Αυτονομίας, οι Ευρωπαίοι συμφωνούν ευρέως (σε ποσοστό τουλάχιστον 77%) ότι πρέπει να αναλάβουν περισσότερες ευθύνες για την άμυνα τους χωρίς πιέσεις και ρητορική κατά του Λευκού Οίκου.

Για να αντιμετωπίσουν αυτήν την πρόκληση, τον Νοέμβριο του 2020, τα ΚΜ της ΕΕ ζήτησαν τη σύνταξη μίας Εκτίμησης Απειλών που να περιγράφει λεπτομερώς τις απειλές που θα αντιμετωπίσει η ΕΕ τα επόμενα 5-10 χρόνια. Δεν αποτέλεσε έκπληξη, ότι η Εκτίμηση αυτή περιέγραψε ένα ζοφερό μέλλον για την ΕΕ. Τα κράτη μέλη και οι αρχές της ΕΕ συνειδητοποίησαν ότι η Παγκόσμια Στρατηγική έπρεπε να επανεξεταστεί, όχι όμως για να αντικατασταθεί από ένα άλλο έγγραφο στρατηγικής, αλλά για να συμπληρωθεί με ένα νέο θεσμικό κείμενο που θα παραθέσει μία νέα οπτική για το πολιτικό μας «οικοσύστημα» και θα περιγράψει λεπτομερώς τη διαχείριση κρίσεων, την ανθεκτικότητα, την ανάπτυξη δυνατοτήτων και μέσων και την οικοδόμηση στρατηγικών συνεργασιών. Ζητήθηκε λοιπόν η σύνταξη της «Στρατιωτικής Πυξίδας».

Η εργασία για τη «Στρατηγική Πυξίδα» της ΕΕ έχει ήδη ξεκινήσει. Η παρουσίαση στους Υπουργούς έχει προγραμματισθεί για το Νοέμβριο του 2021 με την τελική έγκριση από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να αναμένεται στις αρχές του 2022. Με τη «Στρατιωτική Πυξίδα» δίνεται πλέον στην ΕΕ η μοναδική ευκαιρία ώστε η «Στρατιωτική Αυτονομία» της να μπει σε μια νέα τροχιά δίνοντας στην Ευρώπη τη θέση που της αξίζει.

*Στρατηγός Μιχαήλ Δημητρίου Κωσταράκος

Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

π. Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ 

Λούκα Κατσέλη: Ποιο είναι το μέλλον της Κεντροαριστεράς

2

της Λούκας Κατσέλη*
Βιώνουμε το 2021 μια έντονα μεταβατική πολιτική περίοδο τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Οι απανωτές κρίσεις που έχουν πλήξει όλες τις χώρες – χρηματοπιστωτική, προσφυγική, υγειονομική, περιβαλλοντική- έχουν εντείνει το αίσθημα ανασφάλειας, αβεβαιότητας και φόβου σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα.

Η διεύρυνση των ανισοτήτων, η μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος και η υπερχρέωση των νοικοκυριών και της μεσαίας τάξης έχουν πυροδοτήσει την οικονομική δυσπραγία και την κοινωνική δυσαρέσκεια. Η επέκταση του προσδόκιμου της ζωής έχει εντείνει την πίεση σε οικογένειες να στηρίξουν γονείς και παππούδες και να καλύψουν τα κενά ανύπαρκτων κοινωνικών δομών. Τέλος, οι ανατρεπτικές αλλαγές που επιφέρουν οι νέες τεχνολογίες, βιώνονται ως νέα απειλή που πλήττουν θέσεις εργασίας για πολλούς, αλλάζουν βίαια εργασιακές σχέσεις και εκπαιδευτικές και επαγγελματικές λειτουργίες, ενώ ανατρέπουν πρότυπα συμπεριφοράς , επικοινωνίας και κοινωνικοποίησης μεταξύ των μελών κάθε κοινότητας, ιδιαίτερα των νέων.

Οι κλυδωνισμοί αυτοί, που έχουν ενταθεί επικίνδυνα την τελευταία δεκαπενταετία, έχουν συντελέσει στην απονομιμοποίηση των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων, στην αποξένωση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού από τα πολιτικά δρώμενα, στην εδραίωση της πεποίθησης ότι οι πολιτικές ελίτ δρουν προς ίδιον όφελος και στην αμφισβήτηση της λειτουργίας βασικών δημοκρατικών θεσμών.

Η βαθύτατη κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα αφορά όλα τα κόμματα και τους πολιτικούς χώρους που εντάσσονται είτε στην ονομαζόμενη Κεντροδεξιά είτε στην Κεντροαριστερά.

Στον ονομαζόμενο και συντηρητικό χώρο, η εμπειρία της τελευταίας δεκαπενταετίας απέδειξε ότι η κυριαρχία αρρύθμιστων αγορών προϊόντων , υπηρεσιών, κεφαλαίου ή εργασίας είναι αποσταθεροποιητική, αναποτελεσματική και μη βιώσιμη, η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων συχνά αδιέξοδη και η επένδυση σε αναβαθμισμένες δημόσιες υπηρεσίες και υποδομές αναγκαία όσο ποτέ. Οι νέο-φιλελεύθεροι του χώρου, επομένως, αναζητούν συμμαχίες στη λαϊκή δεξιά, στα νέο-συντηρητικά κεντρώα στρώματα ακόμα και σε ακρο-δεξιά στοιχεία του χώρου, προκειμένου να πείσουν ότι προασπίζουν την ασφάλεια και το οικονομικό και κοινωνικό συμφέρον ετερόκλητων οπαδών. Δεν διστάζουν να υιοθετήσουν άμεσα ή έμμεσα εθνικιστικές, προστατευτικές ή/και ξενοφοβικές πολιτικές, ενώ ταυτόχρονα αποδέχονται, στο όνομα της ελευθερίας, την συγκέντρωση πλούτου και ισχύος σε διεθνείς επιχειρήσεις και τράπεζες, τις διευρυνόμενες ανισότητες πλούτου, εισοδήματος και ευκαιριών, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και την υπονόμευση της οικονομικής δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Από την άλλη μεριά, στον ονομαζόμενο προοδευτικό χώρο, η αναποτελεσματική διαχείριση των κρίσεων και κυρίως οι μνημονιακές πολιτικές που επιβλήθηκαν, απονομιμοποίησαν στα μάτια ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων την ικανότητα των δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας αλλά και της Αριστεράς να προασπίσουν το δικαίωμα των πολλών στην εργασία, σ’ ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, στην ισότιμη πρόσβαση σε κοινωνικές υπηρεσίες. Παραδοσιακά σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα που είτε συμβιβάστηκαν με το νεοφιλελευθερισμό, είτε συγκυβέρνησαν με συντηρητικές δυνάμεις, είτε απώλεσαν τις πολιτικές και κοινωνικές αναφορές τους, καταρρακώθηκαν εκλογικά. Η δραματική συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ το αποδεικνύει. Η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ ως μια αριστερή ριζοσπαστική δύναμη, που πρόβαλε μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, αποδείχθηκε πρόσκαιρη, υπό το βάρος της διαχείρισης του τρίτου μνημονίου, της έλλειψης ενός συμπαγούς κοινωνικού μετώπου στήριξης και της αδυναμίας αποτελεσματικής υλοποίησης ενός προγράμματος μετα-μνημονιακής ανασύνταξης.

Σήμερα, τόσο οι δημοκράτες σοσιαλιστές όσο και οι Αριστεροί, ενταγμένοι ή όχι στους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς του χώρου, επιζητούν τη διεύρυνση της απήχησής τους και της κομματικής τους στελέχωσης, για να επανακτήσουν την εκλογική τους δυναμική και να μεγιστοποιήσουν την εκλογική τους δύναμη. Το πρόβλημα όμως δεν είναι οργανωτικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό.

Η επάνοδος των προοδευτικών δυνάμεων, της Κεντροαριστεράς, στην εξουσία απαιτεί τη συγκρότηση μιας αξιόπιστης συμμαχίας δημοκρατικών, σοσιαλιστικών, αριστερών, κοινωνικών και οικολογικών δυνάμεων που δεν θα διστάσει να υιοθετήσει και προβάλει ένα τολμηρό πολιτικό πρόταγμα, που θα απαντά στα καυτά ερωτήματα της εποχής, θα πείθει ότι μπορεί να εφαρμοστεί και θα κινητοποιεί απογοητευμένους πολίτες να στρατευθούν ξανά για ένα καλύτερο μέλλον.

Πώς θα προαχθούν τα εθνικά μας συμφέροντα σε μια εποχή έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων; Πώς θα χρησιμοποιηθούν οι υπάρχοντες πόροι για την αναγκαία παραγωγική αναδιάρθρωση κάθε περιφέρειας, τη στήριξη θέσεων εργασίας και την ανάπτυξη αναγκαίων κοινωνικών δομών και υπηρεσιών; Πώς θα αποφύγουμε μια άλλη κρίση υπερχρέωσης τα επόμενα χρόνια; Πώς θα προαχθεί η ανθρώπινη ασφάλεια από τις πανδημίες ή την κλιματική αλλαγή; Πώς θα προστατευθεί η κοινωνική συνοχή, το πανέμορφο φυσικό περιβάλλον και ο πολιτισμός μας; Πώς θα αναμορφώσουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα ώστε να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις του αύριο; Πώς θα διασφαλισθεί η διαφάνεια, λογοδοσία και αποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα ώστε να επανακτηθεί η εμπιστοσύνη του πολίτη στο πολιτικό σύστημα και στις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου; Τελικά, ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει από συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές;

Ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν συλλογικά ακόμα κι αν ανατρέπουν παλαιότερες τοποθετήσεις και θέσεις .

Μέσα από τη συνεργασία των δυνάμεων αυτών και τον επανακαθορισμό στόχων, στρατηγικής και προτεραιοτήτων στη βάση ενός τέτοιου προτάγματος, θα επικαιροποιηθεί αν όχι επαναπροσδιορισθεί, με βάση τις σημερινές προκλήσεις, το τι σημαίνει «Δεξιά» και τι σημαίνει «Αριστερά» σήμερα . Η Ατζέντα 2030 που υπογράφηκε το 2015 από 193 μέλη του ΟΗΕ ως το νέο πλαίσιο πολιτικής για βιώσιμη ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία μπορεί να αποτελέσει, αν εξειδικευθεί κατάλληλα, πυξίδα για ένα τέτοιο εγχείρημα. Ένα είναι σίγουρο : ότι τέτοιου είδους διεργασίες θα πυροδοτήσουν πολιτικές εξελίξεις με μετακινήσεις, νέες συμπράξεις, νέο προγραμματικό λόγο και θα αποτελέσουν το πρόπλασμα των νέων πολιτικών σχηματισμών που θα κυριαρχήσουν τα επόμενα χρόνια .

Η περίοδος που διανύουμε θα αποτελέσει κατά τη γνώμη μου έτος μετάβασης προς ένα νέο διπολισμό που θα μορφοποιηθεί τα επόμενα χρόνια: μιας νέας συντηρητικής συμπαράταξης αποτελούμενης από δεξιά και νέο-φιλελεύθερα άτομα, Κινήματα και πολιτικά κόμματα και μιας νέας προοδευτικής συμπαράταξης, αποτελούμενης από δημοκράτες σοσιαλιστές, οικολόγους και αριστερούς. Ο δρόμος για τη δημιουργία αυτού του νέου δίπολου δεν θα είναι αναίμακτος. Στην πορεία θα αποδομηθούν υφιστάμενες δομές, κόμματα, μηχανισμοί αλλά και παρωχημένες ιδεοληψίες. Εξωθεσμικοί παράγοντες θα προσπαθήσουν να ποδηγετήσουν την πορεία. Είναι πιθανόν να οδηγηθούμε σε εντεινόμενη πόλωση και συγκρούσεις.

Πολλά θα εξαρτηθούν από την ωριμότητα των πολιτών, την ποιότητα και αξιοπιστία των εκάστοτε ηγεσιών και κυρίως την συλλογική μας ικανότητα να αποτινάξουμε τον φόβο και να αντιδράσουμε σε φαινόμενα καταστολής και ματαίωσης που ακυρώνουν κάθε προσπάθεια συλλογικής δημοκρατικής δράσης.

*Η Λούκα Κατσέλη είναι πρώην υπουργός και συμπροεδρεύουσα της Ανεξάρτητης Επιτροπής της Προοδευτικής Συμμαχίας του Ευρωπαϊκού Κόμματος Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.

iefimerida.gr

AUKUS Undermines NATO, brings France closer to Greece and Cyprus

0

 

By Konstantinos Apostolou-Katsaros*

A major geopolitical reshuffle is underway in the wake of AUKUS. Although France seemed to be the state most affected, the consequences are profound in a global scale. The United States shifted their geostrategic center of gravity to East, in order to tackle the Chinese expansionism. This made all EU eyes turn as they come to terms with the loss of primacy in the dusk of the old Eurocentric western security architecture. An interesting point of discussion refers to whether the UK was aware of this development hence decided to press on with BREXIT with the intention to participate in AUKUS free of European “burdens” and “backwaters”.

NATO’s significance is also diminished and an emerging new alliance amongst the USA, UK, Australia, India and Japan in the Indo-Pacific is underway. In this respect NATO itself is in the eye of the storm, whereas France’s reaction is aiming to counterbalance the US’ shift.

The reflexive proposal for an EU army is also unsettling for NATO’s consistency since it is not clear how it will operate in case EU leaders have diverging opinions from that of North Atlantic Alliance.

An additional NATO headache is the intrinsic inhomogeneity and the conflicting interests of its members. Major players such as Germany, Spain and Italy have geopolitical and geoeconomic ties with Turkey which oppose to the newly-formed Franco-Greek strategic partnership as analyzed presently.

 

AUKUS in the context of NATO

Evidently France is distressed primarily with the US regarding AUKUS — since it never trusted the UK anyway. In September 2021, France’s TotalEnergies signed a $27 billion oil, gas and solar deal in Iraq and some analysts say that AUKUS is retribution for that.

This golden Franco-Iraqi agreement may have accelerated AUKUS, but it is certainly not the reason the US pushed for it. The events of Afghanistan may have forced swift action to draw public opinion away.

France’s squabble with the US is not a current affair and has already been expressed as unease with the American paternalistic attitude towards NATO.

Back in November 2019, President Macron warned that Trump’s decision to act unilaterally and withdraw American troops from Syria — abandoning the Kurds — indicated that the US is less committed to upholding mutual defense agreements within the NATO alliance.

“What we are currently experiencing is the brain death of NATO,” he said and noted, “I don’t know (whether Article Five remains in effect),” referring to the collective defense agreement, finally raising a doubt on “what will Article Five mean tomorrow?” In retrospect, who can criticize him after the humiliating retreat from Afghanistan and the AUKUS debacle?

Deteriorating Franco-Turkish relations

Moreover, France is faced with escalating tensions with other NATO members such as Turkey.

The recent verbal altercations between President Erdoğan and President Macron are indicative of a deeper geopolitical rivalry between Paris and Ankara over Syria, Libya, former French colonies in Africa and the Eastern Mediterranean.

When President Macron commented on “Islamist separatism” in response to the inhuman beheading of Samuel Paty outside a school in a Parisian suburb on October 16, 2020, he received fierce criticism by Turkish President Erdoğan.

“What is the problem of this person, called Macron, with Islam and Muslims? …What else can be said to a head of state who does not understand freedom of belief and who behaves in this way to millions of people living in his country who are members of a different faith?” said Erdoğan during an AKP party meeting.

The French presidency reacted hours later saying, “Excess and rudeness are not a method… We are not accepting insults… We demand Erdoğan change his policy, which is dangerous in all aspects.” France then recalled its ambassador to Turkey after Erdoğan questioned Macron’s mental state.

On December 4, 2020 after provocative prayers at Hagia Sophia, Erdoğan continued his criticism, saying “Macron is trouble for France. With Macron, France is going through a very, very dangerous period. I hope France will get rid of Macron as soon as possible.”

A year earlier — in November 2019 — Turkey also accused President Macron of being a “sponsor of terrorism” after France hosted an official from the Kurdish-led Syrian Democratic Forces (SDF).

The Turkish commotion

As a matter of fact, Turkey is bulling France and every other NATO ally — especially Greece — that resists its neo-Ottoman hegemonic ambitions, blatantly disregarding its obligations against the North Atlantic Alliance.

Turkey’s foreign policy flip-flops between the West and Eurasia are well documented. Every time the pressure rises with its western allies, Turkey runs to Russia’s hug, threatening to buy more Russian-made weapons.

Russia, on the other hand, lures Turkey in an effort to crack NATO’s unity, and although this works — for the time being — in favor of Turkey, it overlooks the long-term adverse effect on Turkey’s trustworthiness.

It also underestimates the “coziness” of the Russian bear hug that may eventually strangle its ambitions; especially if Turkey falls out of NATO’s protective umbrella or if NATO loses its coherence and will to support its members under the collective defense Article Five as President Macron clearly warned.

Normalizing the tense relations between Macron and his Turkish counterpart Erdoğan is not foreseeable in the near future, even though some efforts have been made.

Macron’s advisor Gilles Kepel said on September 2021 that Macron-Erdoğan relations are on the low, but they must pretend.

A report published on May 6, 2021 by the French Institute of International Relations (IFRI) notes that “normalization of Franco-Turkish relations is unrealistic in the short term, especially as ‘Macron vs Erdoğan’ is a fight both leaders want ahead of elections in their countries.”

The same report also mentioned that “the political rift between Paris and Ankara is gradually turning into a long-term geopolitical rivalry, where France acts as a ‘keeper’ and defender of European leadership, in particular in the Mediterranean, and Turkey as a rising middle power determined to challenge the current order.”

Religious and cultural conflict

France’s social issues with its own Islamic communities are an additional key matter that affects Franco-Turkish relations since Erdoğan sees himself as an advocate of Islamist rights (sole protector of Islam and Muslims).

The Turkish far-right nationalist group Grey Wolves’ infiltration in French society is noticeable and closely monitored by the country’s secret services.

The group has been accused by the French government of “extremely violent actions” and creating “incitement to hatred against authorities and Armenians.”

The Turks manipulate their diaspora throughout Europe as a foreign policy tool and invest substantial resources both on government and nongovernmental organizations to further their agenda.

The French government is aware of that and is not afraid to voice fears of possible Turkish meddling in the national elections of 2022. After all, Erdoğan back in 2017 was also accused of interfering in a German election.

It is therefore safe to say that the Turks pose a threat not only in French foreign policy, but in their democracy and social stability too, bearing in mind the already tense situation with the spread of radical Islam in the country.

The African bone of contention

Accumulating tensions between Turkey and France have also been mounting over Africa, thus inevitably portrayed in the Mediterranean as well. As Professor of Geopolitics Kostas Grivas explained, France has a large presence and significant geopolitical interests in Africa.

France’s strategic depth is in Africa, incorporating more than the Francophone states. The Mediterranean connects France with Africa and it is in its best interest to maintain control of it; Greece and the Republic of Cyprus act as key states in such endeavor, as explained further on. “If France loses Africa, France is nothing” counters Nathalie Yamb, adviser to Ivory Coast’s Freedom and Democracy Party (LIDER).

Over the past two decades, Turkey has made major economic and diplomatic investments to gain influence on African continent. This has taken various forms; Turkey has military presence in the Horn of Africa, namely Somalia, Sudan and Ethiopia.

Erdoğan even adopted a populist rhetoric towards Africans emphasizing that Turkey is not interested in seizing natural resources as other “colonial powers”. He specifically said during a visit to Gabon: “Africa belongs to the Africans; we are not here for your gold.”

France-Greece alliance vs. Turkey

France knows too well that losing Africa would mean downscaling to a medium-sized European state overshadowed by Germany.

It therefore comes as no surprise that the French are actively involved in the Eastern Mediterranean dispute between Turkey and the two Hellenic states (Greece and the Republic of Cyprus).

France demonstrated unfailing support during the crisis of 2020 when the Turks sent their seismic research vessel Oruç Reis (accompanied by several war ships) to conduct surveys on the Greek continental shelf (as described in UNCLOS) for 82 days(!) in total.

Openly denouncing Turkey’s expansionism and its effort to “steal” the Greek and Cypriot continental shelf and/or exclusive economic zone (EEZ) with the Mavi Vatan (Blue Homeland) naval doctrine, Macron stated that “France has been very clear. When there were unilateral acts in the eastern Mediterranean, we condemned them with words, and we acted by sending frigates.”

The newly formed Franco-Greek alliance (possibly incorporating the Republic of Cyprus at a later stage) creates a solid geostrategic barrier (containment effort), necessary for Paris to prop up its role in the Mediterranean.

It is in essence a crucial part of its long-term strategy to maintain its status as a great power in the multipolar international system. In this respect, France needs Hellenism and vice versa to deal with the Turkish threat.

Especially since NATO under General Stoltenberg’s leadership has moved from its equidistance policy between Greece and Turkey to a Turkophilic one by downplaying the unprecedented Turkish aggression instead of trying to suppress it.

The France-Greece alliance is further strengthened by the diplomatic blow of AUKUS to France.

Analysts see a relation between AUKUS and the US, giving the green light to Greece to sign a sizable deal with France as part of the rearmament program that modernizes the Hellenic Navy.

This game changer deal includes three Belh@rra frigates (+1 option) with an additional option of three GoWind corvettes (+3 option) on the table. Athens already ordered 18 Rafale fighter jets and Greek Prime Minister Mitsotakis announced plans to acquire six more.

Most importantly the Franco-Greek Defense Assistance Agreement signed in Paris includes Article 2, a mutual defense assistance clause in case one of the two countries is attacked on its territory, hence sending a clear message towards Turkey.

The agreement also sets the framework for regular consultations between the foreign and defense ministers of the two countries, both on security and defense issues, as well as on regional and international issues, hybrid threats, maritime security, and migration.

Mitsotakis, after signing the agreement at Elysee Palace said: “We have a common vision of an autonomous response capability to the challenges Europe faces.”

On the same lines Macron stressed that “We have a commitment to the independence of Europe.” The two leaders underlined that Sahel, Mediterranean, Middle East and Balkans are areas where joint military action could take place.

Concluding remarks

-The EU is facing a harsh reality since the existing Eurocentric western security architecture is surpassed by the AUKUS formation.

-NATO unity has also been affected by AUKUS and its members should consider expanding their unilateral defense capabilities.

-A pan-European army may prove to be a useful tool although is not clear how it will operate in case EU leaders have diverging opinions from NATO and the US.

-France has always seen itself as a defender of European western culture, hence limiting Turkey’s regional ambitions and preventing the spread of political Islam is high in its agenda. This undoubtedly affects Franco-Turkish relations irrespective of who will be the next French President.

-There is indication that France may be urged to adopt a proactive role in the Mediterranean on behalf of the West. This is evident after the silent green light to sign the Franco-Greek arms and Defense Assistance Agreement. In order to increase the global credibility of France and Greece they need to deepen their diplomatic and military partnership by filling the void left by the US in the Eastern Mediterranean before Turkey intervenes and lures other states in the region (especially Egypt).

-Privileged access to shooting ranges and training facilities coupled with frequent common military exercises would facilitate the Defense Assistance Agreement by increasing the readiness and level of cooperation between French and Greek army forces.

-Blockage of improper use of Qatari Rafale aircrafts by the Turks is a vital security measure for the Franco-Greek partnership in case of escalating Turkish aggression.

-Reciprocity on the part of Greece in France’s interests (e.g. in Mali and Sahel) is deemed necessary if Greece is to fully benefit from French military assistance when/if needed (Article 18(i) of the Defense Assistance Agreement).

-The Mediterranean is France’s bridge to Africa, thus securing it is of prime importance to its geostrategic and geopolitical national interests, bringing it closer to the two Hellenic states. Efforts should be made to include the Republic of Cyprus in the new France-Greece strategic partnership to contain the Turkish revisionism and the Mavi Vatan doctrine.

-Professor of Economic Geography and Geopolitics Ioannis Mazis has already proposed maintaining a permanent French joint Task Force in the Republic of Cyprus. The distance
between the French Naval Base of Toulon and Crete (Southern Greece) is roughly 1,100 Νm (1.5 days sailing) while from Cyprus it is 1,400 Νm (2 days sailing). Hence permanent French forces in Cyprus would: a) Reduce the deployment cycle. b) Incorporate the Republic of Cyprus is in the strategic partnership. c) Counterbalance the British presence in the island. The UK will certainly oppose to it although France has a unique opportunity and the diplomatic leverage to push for it after the AUKUS. Having a strong presence in the region requires strong measures and France should consider taking on this strategic risk.

-The France-Greece pact is a stepping stone and a starting point. Bilateral investment and industrial collaboration — especially in the defense industry and hydrocarbon exploitation should follow to establish strong geoeconomic ties.

-The newly formed alliance is not a result of French philhellenism; instead it is based on common geostrategic interests needed to be sustained through solid long-term planning and mutual sacrifices. Remissness of either party may turn the Franco-Greek agreement to nothing more than ink on paper.

*Analyst – Consultant. His area of interest is in Foreign Affairs and Greek-Turkish relations. He holds a Ph.D. and M.Sc. from the School of Environment and Technology of Brighton University (UK) where he worked as a Lecturer and Research Associate.

source

Understanding How Facebook Disappeared from the Internet

0

05/10/2021

“Facebook can’t be down, can it?”, we thought, for a second.

Today at 15:51 UTC, we opened an internal incident entitled “Facebook DNS lookup returning SERVFAIL” because we were worried that something was wrong with our DNS resolver 1.1.1.1.  But as we were about to post on our public status page we realized something else more serious was going on.

Social media quickly burst into flames, reporting what our engineers rapidly confirmed too. Facebook and its affiliated services WhatsApp and Instagram were, in fact, all down. Their DNS names stopped resolving, and their infrastructure IPs were unreachable. It was as if someone had “pulled the cables” from their data centers all at once and disconnected them from the Internet.

How’s that even possible?

Update from Facebook

Facebook has now published a blog post giving some details of what happened internally. Externally, we saw the BGP and DNS problems outlined in this post but  the problem actually began with a configuration change that affected the entire internal backbone. That cascaded into Facebook and other properties disappearing and staff internal to Facebook having difficulty getting service going again.

Now on to what we saw from the outside.

Meet BGP

BGP stands for Border Gateway Protocol. It’s a mechanism to exchange routing information between autonomous systems (AS) on the Internet. The big routers that make the Internet work have huge, constantly updated lists of the possible routes that can be used to deliver every network packet to their final destinations. Without BGP, the Internet routers wouldn’t know what to do, and the Internet wouldn’t work.

The Internet is literally a network of networks, and it’s bound together by BGP. BGP allows one network (say Facebook) to advertise its presence to other networks that form the Internet. As we write Facebook is not advertising its presence, ISPs and other networks can’t find Facebook’s network and so it is unavailable.

The individual networks each have an ASN: an Autonomous System Number. An Autonomous System (AS) is an individual network with a unified internal routing policy. An AS can originate prefixes (say that they control a group of IP addresses), as well as transit prefixes (say they know how to reach specific groups of IP addresses).

Cloudflare’s ASN is AS13335. Every ASN needs to announce its prefix routes to the Internet using BGP; otherwise, no one will know how to connect and where to find us.

Our learning center has a good overview of what BGP and ASNs are and how they work.

In this simplified diagram, you can see six autonomous systems on the Internet and two possible routes that one packet can use to go from Start to End. AS1 → AS2 → AS3 being the fastest, and AS1 → AS6 → AS5 → AS4 → AS3 being the slowest, but that can be used if the first fails.

At 15:58 UTC we noticed that Facebook had stopped announcing the routes to their DNS prefixes. That meant that, at least, Facebook’s DNS servers were unavailable. Because of this Cloudflare’s 1.1.1.1 DNS resolver could no longer respond to queries asking for the IP address of facebook.com.

route-views>show ip bgp 185.89.218.0/23
% Network not in table
route-views>

route-views>show ip bgp 129.134.30.0/23
% Network not in table
route-views>

Meanwhile, other Facebook IP addresses remained routed but weren’t particularly useful since without DNS Facebook and related services were effectively unavailable:

route-views>show ip bgp 129.134.30.0   
BGP routing table entry for 129.134.0.0/17, version 1025798334
Paths: (24 available, best #14, table default)
  Not advertised to any peer
  Refresh Epoch 2
  3303 6453 32934
    217.192.89.50 from 217.192.89.50 (138.187.128.158)
      Origin IGP, localpref 100, valid, external
      Community: 3303:1004 3303:1006 3303:3075 6453:3000 6453:3400 6453:3402
      path 7FE1408ED9C8 RPKI State not found
      rx pathid: 0, tx pathid: 0
  Refresh Epoch 1
route-views>

We keep track of all the BGP updates and announcements we see in our global network. At our scale, the data we collect gives us a view of how the Internet is connected and where the traffic is meant to flow from and to everywhere on the planet.

A BGP UPDATE message informs a router of any changes you’ve made to a prefix advertisement or entirely withdraws the prefix. We can clearly see this in the number of updates we received from Facebook when checking our time-series BGP database. Normally this chart is fairly quiet: Facebook doesn’t make a lot of changes to its network minute to minute.

But at around 15:40 UTC we saw a peak of routing changes from Facebook. That’s when the trouble began.

If we split this view by routes announcements and withdrawals, we get an even better idea of what happened. Routes were withdrawn, Facebook’s DNS servers went offline, and one minute after the problem occurred, Cloudflare engineers were in a room wondering why 1.1.1.1 couldn’t resolve facebook.com and worrying that it was somehow a fault with our systems.

With those withdrawals, Facebook and its sites had effectively disconnected themselves from the Internet.

DNS gets affected

As a direct consequence of this, DNS resolvers all over the world stopped resolving their domain names.

➜  ~ dig @1.1.1.1 facebook.com
;; ->>HEADER<<- opcode: QUERY, status: SERVFAIL, id: 31322
;facebook.com.			IN	A
➜  ~ dig @1.1.1.1 whatsapp.com
;; ->>HEADER<<- opcode: QUERY, status: SERVFAIL, id: 31322
;whatsapp.com.			IN	A
➜  ~ dig @8.8.8.8 facebook.com
;; ->>HEADER<<- opcode: QUERY, status: SERVFAIL, id: 31322
;facebook.com.			IN	A
➜  ~ dig @8.8.8.8 whatsapp.com
;; ->>HEADER<<- opcode: QUERY, status: SERVFAIL, id: 31322
;whatsapp.com.			IN	A

This happens because DNS, like many other systems on the Internet, also has its routing mechanism. When someone types the https://facebook.com URL in the browser, the DNS resolver, responsible for translating domain names into actual IP addresses to connect to, first checks if it has something in its cache and uses it. If not, it tries to grab the answer from the domain nameservers, typically hosted by the entity that owns it.

If the nameservers are unreachable or fail to respond because of some other reason, then a SERVFAIL is returned, and the browser issues an error to the user.

Again, our learning center provides a good explanation on how DNS works.

Due to Facebook stopping announcing their DNS prefix routes through BGP, our and everyone else’s DNS resolvers had no way to connect to their nameservers. Consequently, 1.1.1.1, 8.8.8.8, and other major public DNS resolvers started issuing (and caching) SERVFAIL responses.

But that’s not all. Now human behavior and application logic kicks in and causes another exponential effect. A tsunami of additional DNS traffic follows.

This happened in part because apps won’t accept an error for an answer and start retrying, sometimes aggressively, and in part because end-users also won’t take an error for an answer and start reloading the pages, or killing and relaunching their apps, sometimes also aggressively.

This is the traffic increase (in number of requests) that we saw on 1.1.1.1:

So now, because Facebook and their sites are so big, we have DNS resolvers worldwide handling 30x more queries than usual and potentially causing latency and timeout issues to other platforms.

Fortunately, 1.1.1.1 was built to be Free, Private, Fast (as the independent DNS monitor DNSPerf can attest), and scalable, and we were able to keep servicing our users with minimal impact.

The vast majority of our DNS requests kept resolving in under 10ms. At the same time, a minimal fraction of p95 and p99 percentiles saw increased response times, probably due to expired TTLs having to resort to the Facebook nameservers and timeout. The 10 seconds DNS timeout limit is well known amongst engineers.

Impacting other services

People look for alternatives and want to know more or discuss what’s going on. When Facebook became unreachable, we started seeing increased DNS queries to Twitter, Signal and other messaging and social media platforms.

We can also see another side effect of this unreachability in our WARP traffic to and from Facebook’s affected ASN 32934. This chart shows how traffic changed from 15:45 UTC to 16:45 UTC compared with three hours before in each country. All over the world WARP traffic to and from Facebook’s network simply disappeared.

The Internet

Today’s events are a gentle reminder that the Internet is a very complex and interdependent system of millions of systems and protocols working together. That trust, standardization, and cooperation between entities are at the center of making it work for almost five billion active users worldwide.

Update

At around 21:00 UTC we saw renewed BGP activity from Facebook’s network which peaked at 21:17 UTC.

This chart shows the availability of the DNS name ‘facebook.com’ on Cloudflare’s DNS resolver 1.1.1.1. It stopped being available at around 15:50 UTC and returned at 21:20 UTC.

Undoubtedly Facebook, WhatsApp and Instagram services will take further time to come online but as of 21:28 UTC Facebook appears to be reconnected to the global Internet and DNS working again.

blog.cloudflare.com

Δρ. Β. Καρακωστάνογλου στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ: Πως το Άρθρο 2 της ελληνογαλλικής συμφωνίας για στρατιωτική συνδρομή αφορά ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα

2

“Οδιάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες” λένε πάντοτε οι γνώστες των συμφωνιών. Επομένως το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ αποτάθηκε σε έναν ειδικό αναλυτή προκειμένου να αποκρυσταλλώσει την εικόνα της ελληνογαλλικής συμφωνίας, και ιδίως του Άρθρου 2 αυτής σχετικά και με την ειδική έννοια του όρου “επικράτεια”!

Ο κ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, Διεθνολόγος, Λέκτορας Νομικής Σχολής Α.Π.Θ., Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας, θέτει στο μικροσκόπιο το εν λόγω άρθρο της συνθήκης Αθήνας-Παρισίων. Ως απόλυτος γνώστης για το θέμα της νομικής φυσης της ΑΟΖ στο πλαίσιο της διδακτορικής του διατριβής, που αποτελεί το πρωτο και μοναδικό μέχρι σήμερα σύγγραμμα-μονογραφία στην ελληνική βιβλιογραφία για την ΑΟΖ (και άρα και για την υφαλοκρηπίδα), και κατέχοντας εις βάθος το αναλυτικό νομικό καθεστώς της από το 1998, εξηγεί όλες τις παραμέτρους.

Εξηγεί με ποιον τρόπο ενώ η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα δεν ανήκουν στην παραδοσιακή επικράτεια του παράκτιου κράτους, όπου ασκείται πλήρης κυριαρχία, ωστόσο η επιθετική προσβολή τους και η διεκδίκησή τους, με παραβίαση των όρων του Διεθνούς Δικαίου, είναι αναμενόμενο να ενεργοποιήσει την ρήτρα στρατιωτικής συνδρομής που περιέχει το άρθρο 2 της Ελληνογαλλικής Συμφωνίας.

Στην αποκλειστική του ανάλυση για το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ο κ. Καρακωστάνογλου απαντάει στο εξής ερώτημα:

-Το Άρθρο 2 της συμφωνίας Αθήνας-Παρισίου αναφέρει πως τα μέρη παρέχουν το ένα στο άλλο βοήθεια και συνδρομή, με όλα τα κατάλληλα μέσα που έχουν στην διάθεσή τους, κι εφόσον υφίσταται ανάγκη με τη χρήση ένοπλης βίας, εάν διαπιστώσουν από κοινού ότι μία ένοπλη επίθεση λαμβάνει χώρα εναντίον της επικράτειας ενός από τα δύο, σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Το ερώτημά είναι τι ακριβώς συνιστά “επικράτεια”; Η υφαλοκρηπίδα ακόμη και μετά την οριοθέτησή της και η ΑΟΖ ακόμη και μετά την ανακήρυξη και οριοθέτησή της συνιστούν ή όχι «επικράτεια» στην οποία ασκείται εθνική κυριαρχία;

Απάντηση:

Η ρήτρα αμυντικής συνδρομής που περιέχεται στην πρόσφατη Ελληνογαλλική Συμφωνία (άρθρο 2) αναφέρεται στη χρήση ένοπλης βίας από τις δύο χώρες σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης εναντίον της επικράτειας μίας εκ των δύο από τρίτη χώρα, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ. Πρόκειται δηλαδή για ένοπλη άμυνα που είναι νόμιμη σύμφωνα με το παραπάνω άρθρο, που αφορά το ομώνυμο δικαίωμα αυτοάμυνας (ή συλλογικής άμυνας) των κρατών απέναντι σε ένοπλη επίθεση.

Δημιουργείται όμως θέμα για την περιοχή που καλύπτει αυτή η επικράτεια.

Η πλήρης κυριαρχία των κρατών ασκείται στην χερσαία (ηπειρωτική και νησιωτική) περιοχή τους (έδαφος), καθώς και στην Αιγιαλίτιδα Ζώνη τους.

Από το 1958 όμως (Σύμβαση της Γενεύης για την Υφαλοκρηπίδα) και από το 1982 (Σύμβαση του Montego Bay για το νέο Δίκαιο της Θάλασσας) υιοθετήθηκαν οι δύο νέοι θεσμοί, συμπληρωματικοί μεταξύ τους, η Υφαλοκρηπίδα και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) που ολοκλήρωσε και παραπέμπει και στην Υφαλοκρηπίδα (μέχρι τα 200 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης μέτρησης των θαλάσσιων ζωνών), ως προς τον βυθό και το υπέδαφός της.

Κυριαρχικά δικαιώματα αποκλειστικού χαρακτήρα

Στις δύο αυτές ζώνες ασκούνται από τα παράκτια κράτη κυριαρχικά δικαιώματα, αποκλειστικού χαρακτήρα, ενώ τα τρίτα κράτη δικαιούνται να διεξάγουν ναυσιπλοΐα, υπέρπτηση και να τοποθετούν υποθαλάσσιους αγωγούς και υποβρύχια καλώδια. Αυτές όμως οι παραδοσιακές ελευθερίες της Ανοιχτής Θάλασσας (Διεθνή Ύδατα) πρέπει να μην συγκρούονται με τα οικονομικής φύσεως κυριαρχικά δικαιώματα των παράκτιων κρατών και να μην τα υπονομεύουν ή τα αναιρούν.

Πώς συγκρίνονται τα κυριαρχικά δικαιώματα στην ΑΟΖ και στην Υφαλοκρηπίδα με την πλήρη κυριαρχία επί του εδάφους (επικράτειας) των παράκτιων κρατών;

Ενώ η κυριαρχία επί του εδάφους και της Αιγιαλίτιδας Ζώνης είναι πλήρης (και ποσοτικά), τα οικονομικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Υφαλοκρηπίδα αφορούν τους φυσικούς πόρους του βυθού και του υπεδάφους του βυθού, κυρίως μη ζώντες, δηλαδή π.χ. υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) και άλλα ορυκτά, αλλά και ορισμένους ζώντες πόρους του βυθού (καθιστικά είδη). Είναι όμως ποιοτικά ίδιας φύσεως με την κυριαρχία επί του εδάφους. Ποσοτικά υπολείπονται λόγω των τριών ελευθεριών της Ανοικτής Θάλασσας που συνυπάρχουν στην Υφαλοκρηπίδα υπέρ των τρίτων κρατών (μολονότι εξαίρεση της Αβλαβούς Διέλευσης ισχύει και στην Αιγιαλίτιδα Ζώνη).

Πώς η Ελλάδα «κλειδώνει» την περιοχή από τον Έβρο μέχρι την Κυπριακή ΑΟΖ – Τα ασυναγώνιστα πλεονεκτήματα των φρεγατών

Στην περίπτωση της ΑΟΖ το καθεστώς είναι ακόμη πιο ενισχυμένο υπέρ του παράκτιου κράτους. Κάθε φυσικός πόρος, ζωντανός ή μη ζωντανός, του βυθού, του υπεδάφους και των υδάτων της ζώνης, ανήκει αποκλειστικά, δηλαδή κυριαρχικά, στο παράκτιο κράτος και επιπλέον κάθε οικονομική δραστηριότητα που μπορεί να ασκηθεί στον θαλάσσιο χώρο ανήκει στα κυριαρχικά αποκλειστικά δικαιώματα του κράτους της ΑΟΖ. Στα δικαιώματα αυτά ανήκει μάλιστα τόσο η εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, όσο και η διαχείριση και διατήρηση των ζώντων πόρων, ζωικών και φυτικών, ώστε να επιτυγχάνεται αειφορία ταυτόχρονα με την βέλτιστη εκμετάλλευσή τους.

Ο επαναστατικός θεσμός της ΑΟΖ

Είναι τόσο επαναστατικός θεσμός η ΑΟΖ, ώστε και η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, η θαλάσσια επιστημονική έρευνα, δηλαδή και μη αμιγώς οικονομικές χρήσεις, ανήκουν ως αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα στο παράκτιο κράτος! Επιπλέον δε, κάθε μελλοντική τεχνολογική εξέλιξη που θα επιτρέπει νέες χρήσεις της θάλασσας, θα εμπλουτίζει με αποκλειστικότητα (κυριαρχικά) μόνο τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στην ΑΟΖ!

Επίσης, όπως συμβαίνει και στην Υφαλοκρηπίδα, κάθε τεχνητό νησί ή άλλη εγκατάσταση στην επιφάνεια ή στο βυθό της θάλασσας, για κάθε σκοπό, θα κατασκευάζεται μόνο από το κράτος της ΑΟΖ ή μόνο με δική του εξουσιοδότηση από τρίτους. Τονίζεται δε, ήδη από το 1958, ότι κανένα άλλο κράτος δεν δικαιούται να ερευνά ή να εκμεταλλεύεται ξένη Υφαλοκρηπίδα, και αν το πράξει, δεν αποκτά κανένα δικαίωμα επ’ αυτής. Ακόμη και όλες οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στην ΑΟΖ ανήκουν στο παράκτιο κράτος. Δηλαδή, όπως γίνεται παγίως πλέον αποδεκτό από την βιβλιογραφία του Δικαίου της Θάλασσας και από τα περισσότερα κράτη (σύνολο περί τα 137) που ανακήρυξαν την ΑΟΖ τους, τα δικαιώματα επί της ΑΟΖ αποτελούν μία «Οικονομική Κυριαρχία» που συνυπάρχει με τις 3 ελευθερίες της Ανοικτής Θάλασσας (ναυσιπλοΐας, υπέρπτησης και κατασκευής υποθαλάσσιων αγωγών και καλωδίων) για την διευκόλυνση των τρίτων χωρών. Απαράβατη προϋπόθεση αυτές να μην συγκρούονται με την οικονομική κυριαρχία του παράκτιου κράτους στην ΑΟΖ.

Ξεκινώντας λοιπόν από την προσθήκη των υδάτων (δηλ. κυρίως της Αλιείας) στην προϋφιστάμενη έννοια της Υφαλοκρηπίδας, ο θεσμός της ΑΟΖ συμπεριέλαβε ως βυθό-υπέδαφός του και την Υφαλοκρηπίδα ως τα 200 ν.μ., επαυξάνοντας συνολικά την περιοχή της και εμπλουτίζοντας δραστικά και καθολικά τις αποκλειστικές οικονομικές χρήσεις στα πρώτα 200 ν.μ. του θαλάσσιου χώρου. Έτσι το σύνολο των ΑΟΖ όλων των παράκτιων χωρών φθάνει το 36% των ωκεανών (μαζί με την Αιγιαλίτιδα) και περιλαμβάνει το σύνολο σχεδόν της παγκόσμιας Αλιείας, των υποθαλάσσιων υδρογονανθράκων και την θαλάσσιας επιστημονικής έρευνας, μαζί και με άλλες αρμοδιότητες, στα αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα και τις δικαιοδοσίες της ΑΟΖ!

Δεν πρέπει λοιπόν να επιχειρείται η μείωση της σημασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της δικαιοδοσίας που ασκεί το παράκτιο κράτος στην ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα, που δεν εξομοιώνονται βέβαια με την εδαφική κυριαρχία ποσοτικά, αλλά είναι βέβαιο ότι ποιοτικά αποτελούν αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα οικονομικής φύσεως, λειτουργικού χαρακτήρα (και αυτό δεν είναι μειωτικό) με στόχο κάθε οικονομική χρήση των θαλασσών, μέχρι τα 200 ν.μ., δηλαδή μία πλήρη οικονομική κυριαρχία, που στην εποχή μας έχει τεράστια σημασία για τα κράτη.

Η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα λοιπόν, δεν ανήκουν στην παραδοσιακή επικράτεια του παράκτιου κράτους, όπου ασκείται πλήρης κυριαρχία. Αποτελούν όμως δύο σχετικά νέες περιοχές θάλασσας-βυθού και υπεδάφους των παράκτιων κρατών, με οικονομική κυριαρχία, δηλαδή αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα, τεράστια έκταση, όπου το επιτρέπει η γεωγραφία και τεράστια οικονομικά συμφέροντα τους.

Συνεπώς η επιθετική προσβολή τους και η διεκδίκησή τους, με παραβίαση των όρων του Διεθνούς Δικαίου (π.χ. άρθρο 121 για τις ζώνες των νησιών της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας), είναι αναμενόμενο να ενεργοποιήσει την ρήτρα στρατιωτικής συνδρομής που περιέχει το άρθρο 2 της Ελληνογαλλικής Συμφωνίας, καθώς το έδαφος του κράτους (Ελλάδα) και η Αιγιαλίτιδα Ζώνη του θα προσβληθούν από την στρατιωτική δράση του επιτιθέμενου (Τουρκία), ακόμη και αν η αφορμή αφορά την ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα.

 

Τι πρόβλεπε η παρ’ ολίγο συμφωνία στις διερευνητικές – Ένα επίκαιρο ρεπορτάζ από το παρελθόν

1

Οι διερευνητικές επαφές επανέρχονται σήμερα Δευτέρα στο ελληνοτουρκικό πλαίσιο και μάλιστα επανεκκινούν από εκεί που είχαν σταματήσει το 2016. Αυτό προσδίδει αυξημένη σημασία σε όσα είχαν συζητηθεί στο παρελθόν. Θεώρησα, λοιπόν, ότι αξίζει να υπενθυμίσω-παραθέσω ένα ιδιαιτέρως διαφωτιστικό και για το σήμερα ρεπορτάζ που είχα δημοσιεύσει στην “Καθημερινή” στις 4 Ιουνίου 2006 με τίτλο “Στα πρόθυρα της Χάγης το 2003 – Αθήνα και Άγκυρα είχαν καταλήξει σε κείμενο συνυποσχετικού, αλλά η συμφωνία ναυάγησε την τελευταία στιγμή”. Εννοείται πως δεν τόλμησε κανείς να το διαψεύσει.

«Ήταν, ίσως, το πιο καλοφυλαγμένο μυστικό. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την έναρξη των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών μεταξύ των πολιτικών διευθυντών των δύο υπουργείων Εξωτερικών και δεν είχε διαρρεύσει το παραμικρό για το τεράστιο υλικό που έχει συγκεντρωθεί από τους 34 γύρους των άτυπων διμερών διαπραγματεύσεων. Η “Κ” αποκαλύπτει σήμερα ότι την άνοιξη του 2003 οι δύο πλευρές έφθασαν σε συμφωνία για την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η οποία ναυάγησε την τελευταία στιγμή για λόγους που περιγράφονται παρακάτω.

»Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, όταν ξεκίνησαν οι διερευνητικές συνομιλίες στην αρχή της δεκαετίας. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο πρέσβης Αναστάσιος Σκοπελίτης έθεσε από νωρίς το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, προτείνοντας την παραπομπή στη Χάγη. Στην τέταρτη συνάντησή τους, ο πρέσβης Ουγούρ Ζιγιάλ, που θεωρείται ικανότατος διπλωμάτης και απολαμβάνει της πλήρους εμπιστοσύνης της τουρκικής στρατογραφειοκρατίας, επικαλέσθηκε σειρά αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου για να πείσει τον συνομιλητή του ότι δεν είναι καθόλου βέβαιον πως η απόφαση θα είναι ευνοϊκή για τις ελληνικές θέσεις.

»Πράγματι, η νομολογία της Χάγης είναι κατά κανόνα δυσμενής για την υφαλοκρηπίδα των νησιών, παρότι η σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι προβλέπει ρητά ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και δεν υπαινίσσεται πουθενά ότι αυτή είναι ασθενέστερη της αντίστοιχης των ηπειρωτικών περιοχών. Παρ’ όλα αυτά, επειδή η υφαλοκρηπίδα είναι κυριαρχικό δικαίωμα οικονομικού χαρακτήρα, το Διεθνές Δικαστήριο διολισθαίνει συχνά στην αρχή της “ευθυδικίας”. Ενδεικτικές οι αποφάσεις για την διαφορά Λιβύης-Τυνησίας και για τη διαφορά Κατάρ-Μπαχρέιν. Ειδικά για τη δεύτερη απόφαση, ο Τούρκος διπλωμάτης υπενθύμισε ότι το Δικαστήριο παρέκαμψε να συνυπολογίσει κάποια νησίδα. Αυτό συνέβη πραγματικά, αλλά από τους νομικούς κύκλους θεωρείται γκάφα.

Κοιτάσματα πετρελαίου

»Στην πορεία των συνομιλιών, ο Τούρκος διπλωμάτης αντιπρότεινε οι δύο πλευρές να αναζητήσουν στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών μια επί της ουσίας συμφωνία σχετικά με την υφαλοκρηπίδα. Εάν τα κατάφερναν, θα την αποτύπωναν σ’ ένα συνυποσχετικό, το οποίο και θα καθοδηγούσε το Δικαστήριο σε μια σχεδόν προκαθορισμένη απόφαση. Με τη σφραγίδα της Χάγης, η συμφωνία τους θα περνούσε ευκολότερα στην κοινή γνώμη.

»Ο Ουγούρ Ζιγιάλ εμφανίσθηκε ευέλικτος όσον αφορά το ποσοστό που δικαιούται η Τουρκία στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου. Ας σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τους ελληνικούς υπολογισμούς, το ποσοστό αυτό είναι περίπου 18%, ενώ σύμφωνα με τους τουρκικούς υπολογισμούς 23%. Για την Άγκυρα, το κρίσιμο ζήτημα ήταν να εφαρμοσθεί η αρχή της “συνεκτικής εκμετάλλευσης”. Με το επιχείρημα ότι η διάσπαρτη υφαλοκρηπίδα στο ανατολικό Αιγαίο δεν είναι πρακτικά εκμεταλλεύσιμη, ζητούσε να της δοθεί συγκεντρωμένη. Και μάλιστα στο βόρειο Αιγαίο, όπου υπάρχουν εκτεταμένα διεθνή ύδατα κι αντίστοιχη υφαλοκρηπίδα.

»Ας σημειωθεί ότι σ’ εκείνη τη θαλάσσια περιοχή πιθανολογείται βασίμως η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου. Η περιοχή ορίζεται (πάντα στα διεθνή ύδατα) από το Άγιον Όρος και τη Σιθωνία, τη Σκύρο, τη νησίδα Καλόγεροι (δυτικά της Χίου), τη Λέσβο και τον Άγιο Ευστράτιο. Ο Ουγούρ Ζιγιάλ, επικαλούμενος την ανάγκη της “συνεκτικής εκμετάλλευσης”, πρότεινε η υφαλοκρηπίδα αυτής της περιοχής ή να μοιρασθεί μεταξύ των δύο χωρών ή να αποτελέσει αντικείμενο συνεκμετάλλευσης, σύμφωνα πάντα με προκαθορισμένα ποσοστά.

Οι διερευνητικές και το συνυποσχετικό

»Όπως επισημαίνουν ανώτατοι διπλωματικοί κύκλοι, πάγιος στόχος της Τουρκίας, όχι μόνο για οικονομικούς, αλλά και για γεωπολιτικούς λόγους, ήταν και παραμένει να αποκτήσει υφαλοκρηπίδα στα δυτικά των ελληνικών νησιών Λήμνου, Λέσβου και Χίου και κατά μία έννοια να τα εγκλωβίσει. Η πρόταση Ζιγιάλ ζητούσε να καθοδηγηθεί το Διεθνές Δικαστήριο προς μια τέτοια απόφαση, η οποία θα ρύθμιζε το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά δεν θα έκλεινε το ελληνοτουρκικό μέτωπο.

»Αυτό κατέστη πρόδηλο την άνοιξη του 2003, στην 27η συνάντηση των δύο πολιτικών διευθυντών. Τότε, οι άτυπες διαπραγματεύσεις για τη συνυπογραφή συνυποσχετικού με σκοπό την παραπομπή στη Χάγη είχαν ολοκληρωθεί επιτυχώς. Οι δύο πλευρές ζητούσαν από το Διεθνές Δικαστήριο να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα. Ας σημειωθεί ότι μέχρι τότε η Ελλάδα δεν ζητούσε γενικά οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, αλλά ορισμένων περιοχών της. Και πιο συγκεκριμένα, στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στον Έβρο και στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου και των μικρασιατικών παραλίων.

»Συγκρινόμενο μ’ αυτή την πάγια θέση, το συνυποσχετικό εκείνο συνιστούσε μια μεγάλη ελληνική υποχώρηση. Σ’ αυτό, επίσης, αναφερόταν ρητά ότι οι δύο πλευρές συναινούσαν να επιλυθούν από το Διεθνές Δικαστήριο και όλα τα “παρεμπίπτοντα ζητήματα”. Ας σημειωθεί ότι η Αθήνα δεν έθεσε θέμα στην Άγκυρα να αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου.

»Όταν ο Αναστάσιος Σκοπελίτης είχε ζητήσει διευκρινίσεις για το ποια είναι τα παρεπίμπτοντα ζητήματα, ο συνομιλητής του είχε αποφύγει να τα κατονομάσει, δηλώνοντας γενικώς ότι η Άγκυρα θα έχει το δικαίωμα να θέσει όποιο ζήτημα αυτή νομίζει. Και βεβαίως το Δικαστήριο θα κρίνει εάν αυτά που θα τεθούν από την τουρκική πλευρά είναι ή όχι παρεμπίπτοντα. Ο Τούρκος πρέσβης, μάλιστα, αποσαφήνισε ότι η χώρα του θα διατηρήσει ακέραιες τις θέσεις της, εάν το Δικαστήριο τα κρίνει μη παρεμπίπτοντα και αρνηθεί να γνωμοδοτήσει επί της ουσίας.

Διερευνητικές και χωρικά ύδατα

»Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, είναι χρήσιμο να αναφερθεί, συναρτάται ευθέως με το εύρος των χωρικών υδάτων. Γι’ αυτό και ο πρέσβης Αναστάσιος Σκοπελίτης έθεσε από νωρίς το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Η αντίδραση του Ουγούρ Ζιγιάλ ήταν ότι δεν μπορεί να συζητήσει αυτό το ζήτημα, επειδή υπάρχει η απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης πως μια τέτοια ενέργεια αποτελεί αιτία πολέμου.

»Αρκετά αργότερα, όμως, κυρίως με πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς, συζητήθηκαν διάφορες προτάσεις, κοινός παρονομαστής των οποίων ήταν το εύρος των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο να ποικίλλει από έξι μέχρι δώδεκα μίλια. Σε λίγες περιοχές, κυρίως στο βορειοδυτικό Αιγαίο, όπου η επέκταση δεν επηρεάζει τις τουρκικές διεκδικήσεις, θα εφαρμοζόταν ο κανόνας των 12 μιλίων. Στο νότιο και κυρίως στο ανατολικό Αιγαίο, όμως, όπου η επέκταση επηρεάζει και το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και το εύρος του διεθνούς εναερίου χώρου που χρησιμοποιούν τα τουρκικά μαχητικά, τα ελληνικά χωρικά ύδατα θα παρέμεναν στα έξι μίλια, χωρίς βεβαίως να υπάρχει δυνατότητα μελλοντικής επέκτασης.

»Σύμφωνα πάντα με αξιόπιστες πληροφορίες, η φόρμουλα αυτή αποτέλεσε αντικείμενο και των πιο πρόσφατων διερευνητικών επαφών. Συζητήθηκε, μάλιστα, και μεταξύ των κ. Κώστα Καραμανλή και Ταγίπ Ερντογάν, αλλά ενώ αρχικά υπήρχαν ενδείξεις ότι η Άγκυρα θα προχωρούσε την διαπραγμάτευση προς αυτή την κατεύθυνση, τελικώς δεν συνέβη.

Οι “γκρίζες ζώνες” σαν “παρεμπίπτον” 

Συνέχεια στο slpress.gr

Θρίλερ στην Κύπρο με απόπειρα δολοφονίας Ισραηλινού επιχειρηματία!

0

Η Jerusalem Post σε δημοσίευμα της γράφει ότι το Ιράν ήταν πίσω από την απόπειρα δολοφονίας του Ισραηλινού δισεκατομμυριούχου Τέντι Σάγκι,στην Κύπρο.
Επικαλείται τη δήλωση του εκπροσώπου του πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ, Μάταν Σίντι.

«Σε αντίθεση με όσα δημοσιεύτηκαν χθες το βράδυ σε σχέση με το περιστατικό στην Κύπρο, ζητώ να διευκρινίσω, στο όνομα αξιωματούχων ασφαλείας, ότι πρόκειται για τρομοκρατική επίθεση από το Ιράν εναντίον Ισραηλινών επιχειρηματιών που ζουν στην Κύπρο», είπε ο Σίντι.

Η πρεσβεία του Ιράν στη Λευκωσία διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς.

Οι του Σίντι ήρθαν μετά από πολλές αντιφατικές αναφορές σχετικά με το αν η απόπειρα δολοφονίας ήταν τρομοκρατική επίθεση ή αποτέλεσμα μιας επιχειρηματικής διαμάχης μεταξύ του Σάγκι και Ρώσων επιχειρηματιών. Ο Σάγκι υπέδειξε το Ιράν ως δράστη.

Ο υπουργός Άμυνας Μπένι Γκαντς δήλωσε αμέσως μετά ότι η απόπειρα δολοφονία ήταν «μια ακόμη πράξη επιθετικότητας από το Ιράν με στόχο ισραηλινούς στόχους».

“Το Ιράν εξακολουθεί να είναι μια παγκόσμια και περιφερειακή απειλή και μια πρόκληση για το Ισραήλ, και θα συνεχίσουμε να ενεργούμε για να υπερασπιστούμε τους πολίτες μας και την ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ παντού και ενάντια σε κάθε απειλή”, δήλωσε ο Γκαντς.

Ο υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι “οι Ισραηλινοί επιχειρηματίες θα συνεχίσουν να ταξιδεύουν στον κόσμο. Πρέπει να είναι προσεκτικοί και να ακούν τις οδηγίες, αλλά το Ισραήλ μπορεί και ξέρει πώς να προστατεύσει τους πολίτες του”.

Η Κυπριακή Αστυνομία συνέλαβε έναν 38χρονο Αζέρο άνδρα στις 27 Σεπτεμβρίου για σχεδίαση δολοφονίας αρκετών Ισραηλινών επιχειρηματιών που ζούσαν στη Λευκωσία.

Ο Αρχηγός της Αστυνομίας της Κύπρου Στέλιος Παπαθεοδώρου δήλωσε ότι “συνελήφθη ένα άτομο, στην κατοχή του οποίου βρέθηκαν πιστόλι και φυσίγγια. Πρόκειται για μια ευαίσθητη υπόθεση”.
Ο Παπαθεοδώρου πρόσθεσε ότι «όλα τα ενδεχόμενα» διερευνώνται.

Ο δράστης βρισκόταν στην Κύπρο για περίπου 20 ημέρες πριν από τη σύλληψή του, προερχόμενος από τα κατεχόμενα με ένα αυτοκίνητο . Νοίκιασε δύο αυτοκίνητα διαδοχικά και στο ένα βρέθηκε σιγαστήρας κατά τη σύλληψή του.

Ο Σάγκι πληροφορήθηκε από ανώνυμες ισραηλινές αρχές ότι είχε γίνει στόχος δολοφονίας, μετέδωσαν ισραηλινά μέσα ενημέρωσης το βράδυ της Δευτέρας. Αυτές οι αρχές βοήθησαν τον Σάγκι να φύγει από την Κύπρο .

Παραμένει ασαφές ποιος προειδοποίησε τον Σάγκι, αλλά η Μοσάντ είναι πιθανότατα η ανώνυμη ισραηλινή αρχή .

Ο Sagi είναι ο δισεκατομμυριούχος ιδρυτής της εταιρείας λογισμικού τζόγου Playtech ,της εταιρείας πρόληψης απάτης SafeCharge και ιδιοκτήτης της Camden Market στο Λονδίνο.

https://www.militaire.gr/thriler-stin-kypro-me-apopeira-dolofonias-israilinoy-epicheirimatia/

Διερευνητικές με μπαράζ προκλήσεων επί 8 μήνες! Τι έχει ανεχθεί η Ελλάδα

0

Όσο αυξάνεται ο αριθμός των γύρων των διερευνητικών τόσο μειώνονται οι πιθανότητες συνεννόησης…

Αύριο Τετάρτη 6 Οκτωβρίου θα διεξαχθεί στην Άγκυρα ο 63ος γύρος των διερευνητικών επαφών μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσαν ταυτόχρονα τα Υπουργεία Εξωτερικών των 2 χωρών.

Καταρχήν να σημειώσουμε το γεγονός της ταυτόχρονης ανάρτησης των ανακοινώσεων στις ιστοσελίδες των Υπουργείων, σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές όταν μαθαίναμε τα νέα από τις τουρκικές αρχές.

Ο προηγούμενος (62ος) γύρος των επαφών έλαβε χώρα την 16 Μαρτίου 2021 στην Αθήνα λίγες μόνο ημέρες πριν τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. (25-26 Μαρτίου).

Ας δούμε λοιπόν τι συνέβη στο χρονικό διάστημα 16 Μαρτίου με 4 Οκτωβρίου στις σχέσεις μεταξύ των 2 χωρών και ειδικότερα τι ακριβώς έκανε η Τουρκία στο υπόψη χρονικό διάστημα:

1. Τουρκικά μαχητικά Α/Φ, αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας CN-235, ATR-72 αλλά και UAV των τουρκικών ΕΔ πραγματοποίησαν 652 Παραβάσεις Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας (ΚΕΚ), 1.703 Παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου (ΕΕΧ), 88 εμπλοκές και 14 υπερπτήσεις άνωθεν εθνικού εδάφους.

2. Σκάφη της Διοίκησης Ασφαλείας Ακτών (Ακτοφυλακής) και πλοία του τουρκικού ΠΝ παραβίασαν συνολικά 1.190 φορές τα Χωρικά μας Ύδατα.

3. Στολίσκοι τουρκικών αλιευτικών σκαφών σάρωσαν το Αιγαίο αλιεύοντας παράνομα εντός των χωρικών μας υδάτων.

4.  Την 2 Απριλίου σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής το οποίο συνόδευε βάρκες με πρόσφυγες – μετανάστες, παρενόχλησε με επικίνδυνους ελιγμούς εντός των ΕΧΥ σκάφος του ΛΣ, στην θαλάσσια περιοχή της Λέσβου. 

5. Την 10 Απριλίου ο υπεύθυνος επικοινωνίας της τουρκικής Προεδρίας F. Altun, κατηγόρησε ευθέως την Ελλάδα ότι αποτελεί καταφύγιο τρομοκρατών.

 

6. Την 15 Απριλίου παρακολουθήσαμε live τον καυγά Τσαβούσογλου- Δένδια εντός τουρκικού εδάφους, ο οποίος προήλθε από εμμονή του Τούρκου Υπουργού σε αστήρικτα επιχειρήματα και προσβολές.

 

7. Tην 17 Απριλίου ο Υπουργός Εσωτερικών S. Soylu (αυτός που διακινούσε fake news μέσω twitter στην κρίση του Έβρου τον Μάρτιο 2020 αναφέροντας ότι τα ελληνικά σύνορα είναι ανοικτά), κατηγόρησε την Ελλάδα ότι κακομεταχειρίζεται και καίει τους μετανάστες.

8. Την 4 Μαϊου ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας κατηγόρησε την Ελλάδα ως αποκλειστικά υπεύθυνη της έντασης σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

9. Την 5 Μαϊου ο Τούρκος Υφυπουργός Εξωτερικών Y. Kiran κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Θράκη και τη Θεσσαλονίκη μίλησε για τουρκική μειονότητα, ζήτησε τζαμί στη Θεσσαλονίκη και κατήγγειλε την Ελλάδα για καταπίεση των μουσουλμάνων της Θράκης.

10. Την 13 Μαϊου η Τουρκία διόρισε Πρόξενο στην Αμμόχωστο (για όσους παραξενεύονται για την αναφορά αυτή, να υπενθυμίσω ότι το Κυπριακό παραμένει εθνικό ζήτημα και η Ελλάδα παραμένει εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο μας…).

11. Την 30 Μαϊου ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών επισκέφτηκε την  Ελλάδα και δεν παρέλειψε να συνεχίσει τις προκλήσεις μιλώντας για «τουρκική μειονότητα».

 

12. Την 4 Ιουλίου ανοίξαμε το τελωνείο των Καστανέων, το οποίο παρέμεινε κλειστό για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τα γεγονότα του Έβρου για να τονώσουμε την οικονομία της Αδριανούπολης…..και ως ευχαριστώ λάβαμε την 7 Ιουλίου ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ με την οποία μας καταγγέλλει για υποδοχή των πραξικοπηματιών.

13. Την 20 Ιουλίου είχαμε τα πανηγύρια στην Αμμόχωστο και το σόου Ερντογάν ο οποίος συνοδευόμενος από τον υποτακτικό του Τατάρ προχώρησε σε άνοιγμα μέρος της περίκλειστης πόλης, αγνοώντας τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, που αρκέστηκε σε δηλώσεις που μόνο γέλια προκαλούν.

14. Την 1 Αυγούστου η Τουρκία επιχείρησε να στήσει νέα προβοκάτσια κατηγορώντας την Ελλάδα για φόνο Τούρκου πολίτη στις όχθες του Έβρου.

15. Την 9 Σεπτεμβρίου σε συμπόσιο για τη «Θάλασσα των Νήσων» (άλλο ένα αστήρικτο προπαγανδιστικό εφεύρημα της τουρκικής μηχανής παραγωγής ψεύδους και παραχάραξης της ιστορίας), ο Ερντογάν και ο Ακάρ προχώρησαν σε δηλώσεις κατά της χώρας μας λέγοντας χαρακτηριστικά «Η Ελλάδα να σεβαστεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας και να αποφύγει τετελεσμένες και μονομερείς ενέργειες. Να μην ξεχάσει η Ελλάδα το βαρύ τίμημα που πλήρωσε στη Σμύρνη».

16. Από τα μέσα Σεπτεμβρίου η τουρκικές αρχές εκδίδουν παράτυπες NAVTEX με τις οποίες ισχυρίζονται ότι η τουρκική υφαλοκρηπίδα εκτείνεται μέχρι τις ακτές της Κρήτης.

17. Τουρκικά ερευνητικά (BILIM 2, DOKUZ EYLUL IV, YUNUS-S κ.α.), σαρώνουν περιοχές εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

18. Τουρκικά πολεμικά πλοία παρενόχλησαν το ερευνητικό πλοίο Nautical GEO Ανατολικά της Κρήτης και Νότια της Κύπρου.

19. Κατά τη διάρκεια της εθνικής άσκησης «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ» (περιλαμβάνεται στα ΜΟΕ και στις κοινές ανακοινώσεις των 2 χωρών) τουρκικά πολεμικά πλοία και αεροσκάφη βρίσκονταν συνεχώς εντός των περιοχών των ασκήσεων διαμορφώνοντας τις συνθήκες για αεροπορικό ή θαλάσσιο ατύχημα. Παράλληλα τουρκικό ATR-72 πέταξε μέχρι ανοικτά του Καφηρέα σε ύψος 450 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

20. Την 3 Οκτωβρίου με μια ανακοίνωση μνημείο ψεύδους, το τουρκικό ΥΠΑΜ κατηγόρησε την Ελλάδα για τα πάντα και άρχισε να μιλά για εντολή της πολιτικής ηγεσίας προς τις τουρκικές ΕΔ για απάντηση επί του πεδίου, δηλαδή εκστόμισε ένα επιπλέον CASUS BELLI.

Στα παραπάνω να προσθέσουμε τις καθημερινές ψευδείς ανακοινώσεις της τουρκικής ακτοφυλακής, η οποία μέσω της ιστοσελίδας κατηγορεί την Ελλάδα για καθημερινές προωθήσεις μεταναστών από τα ελληνικά στα τουρκικά χωρικά ύδατα, θεωρώντας ότι κανείς στον κόσμο αυτό δεν γνωρίζει από πού ξεκινούν οι βάρκες με κατεύθυνση τα ελληνικά νησιά. 

Επιπλέον το τουρκικό Γενικό Επιτελείο αναφέρει τα κατεχόμενα ως κατ’ ουσία 82η επαρχία της Τουρκίας περιλαμβάνοντας στο καθημερινό δελτίο δραστηριοτήτων συλλήψεις παράνομα εισερχομένων προσώπων από την Κυπριακή Δημοκρατία προς το κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου.

Θα μπορούσαμε να γράψουμε βιβλίο για τα κατορθώματα, τα ψεύδη και τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας μόνο για το χρονικό αυτό διάστημα των 7 περίπου μηνών, αλλά κάναμε μια επιλογή μικρού αριθμού (20) από αυτά.

Εάν δεν συζητήσουμε αυτά ποιος ο λόγος των διερευνητικών επαφών, εκτός από το να ξεπλένουμε την εικόνα της Τουρκίας προς τη διεθνή κοινή γνώμη και τους διεθνείς οργανισμούς ;

https://www.militaire.gr/diereynitikes-me-mparaz-prokliseon-epi-8-mines-ti-echei-anechthei-i-ellada/

Κρίσεις Ανωτάτων: “Ψάχνουμε ακόμη το ISO”! Νίκος Σκιαδάς

0

Πρωτοτυπία Νο 5

Ανικανότητα με ISO

Γράφει ο

Νίκος Σκιαδάς

Ανχης εα. Ειδ. Δυνάμεων

Για όσους έχουν ενασχόληση με τις ISO διαδικασίες και έχουν διαβάσει αρκετά για την εξέλιξή τους γνωρίζουν πολύ καλά ότι, αυτές ξεκίνησαν από τον αμερικανικό στρατό στον Β΄ ΠΠ, για λόγους διασφάλισης της ποιότητας των παραγομένων «κρίσιμων συσκευών», που σχετίζονταν κυρίως με εκρηκτικές ύλες. Η λέξη μάλιστα ISO προέχεται από την ελληνική «ίσο» και καταδεικνύει ότι προϊόντα που παράγονται με διαδικασίες ISO είναι ίσα, ίδια δηλαδή και έχουν ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά.

Ότι κατάφερε ο αμερικανικός στρατός την δεκαετία του 1940, εμείς ακόμα στον ελληνικό στρατό δεν το έχουμε καταφέρει και μάλιστα η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία δηλώνει υπερήφανη για τις επιλογές της. Ποιο είναι αυτό όμως για το οποίο δεν έχουμε βρει το ISO και εξακολουθούμε να παράγουμε «άνισα προϊόντα»;

Κάθε χρόνο είναι γνωστό ότι, εντός του Α΄ τριμήνου πραγματοποιούνται οι κρίσεις ανωτάτων αξιωματικών, ώστε να αναδειχθεί η σύνθεση της νέας ηγεσίας που θα καθοδηγήσει το στρατό, στην επίτευξη των στρατηγικών στόχων του. Αποτέλεσμα των κρίσεων είναι, οι προαγωγές ταξιαρχών και υποστρατήγων σε υψηλότερο βαθμό, αλλά και οι ταυτόχρονες αποστρατείες όσων ολοκλήρωσαν το έργο τους (αντιστράτηγοι) ή κρίθηκαν κατώτεροι των υπολοίπων που προήχθησαν (ταξίαρχοι, υποστράτηγοι). Πάντα βέβαια υπάρχουν και οι «σε αναμονή», που είναι όλοι όσοι κρίθηκαν παραμένοντες στον κατέχοντα βαθμό. Τι γίνεται όμως με όσους αποστρατεύονται;

Το σύνηθες και επαναλαμβανόμενο γεγονός για πολλά έτη είναι, οι αποστρατευθέντες Αξκοί να προσφεύγουν σε διοικητικά δικαστήρια, στα οποία με κατάδειξη της κατωτερότητας των προσόντων ενός εκ των προαχθέντων Αξκών έναντι αυτών που αποστρατεύτηκαν, επέρχεται ως αποτέλεσμα η δικαίωση και η άμεση προαγωγή όσων προσέφυγαν κατά της κρίσης που τους αποστράτευσε. Τελικό αποτέλεσμα, η δημιουργία διμοιριών αντιστράτηγων που δικαιώνονται και εκτός του νέου βαθμού τους λαμβάνουν αποζημιώσεις (λόγω υψηλού δικαστικού επιτοκίου) που επιβαρύνουν αδίκως τον εκάστοτε κρατικό προϋπολογισμό.

Αντί λοιπόν το ΣΑΓΕ, ο υφυπουργός και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, να ντρέπονται και να προσπαθούν να κάνουν ένα δικαιότερο, πιο αξιοκρατικό και πιο πρακτικό σύστημα κρίσεων και προαγωγών, διατηρούν το υπάρχον αναξιοκρατικό και απαράδεκτο σύστημα που εξυπηρετεί και προάγει κυρίως κακές πολιτικές βουλήσεις και επιθυμίες του ΥΕΘΑ και ΥΦΕΘΑ αδιαφορώντας για το ράπισμα που δέχονται ΚΑΘΕ ΕΤΟΣ από τα ελληνικά δικαστήρια και ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΗΜΙΑ που επιφέρουν στον προϋπολογισμό και εις βάρος των φορολογούμενων πολιτών.

Είναι γνωστό βέβαια ότι, έχει χαθεί και το τελευταίο ίχνος, ευσυνειδησίας, αξιοκρατίας και αγάπης για ένα καλύτερο στράτευμα από τους περισσότερους υψηλά ιστάμενους ανώτατους Αξκούς, που έχουν μετατραπεί σε πολιτικά φερέφωνα και μικροεξυπηρετητές πολιτικών σκοπιμοτήτων. 

Το πιο ενδιαφέρον στην όλη κατάσταση είναι ότι, ο ΥΠΕΘΑ είναι δικηγόρος στο επάγγελμα και όπως αναγράφεται στην προσωπική του ιστοσελίδα «… Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, είναι αποστολή» και εκ του άνωθεν περιγραφόμενου αποτελέσματος έχει ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ή ΧΑΣΟΔΙΚΙΑ ΣΕ ΕΤΗΣΙΕΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ!!!

Οπότε ας τους ευχηθούμε ολόψυχα, άντε και του χρόνου με νέες μεγαλύτερες αποτυχίες και μην διστάσετε κάντε και ανθυπολοχαγό σε αντιστράτηγο, για να βελτιώσετε τον προσωπικό σας δείκτη ανεπάρκειας και να πάρετε το πολυπόθητο ISO ανικανότητας!!!     

   ΥΓ1.: Ο φετινός Παρμενίων δεν είχε ασκούμενους εθνοφύλακες ή επίστρατους, όπως θα έπρεπε, με ποσότητα ικανή για εξαγωγή συμπερασμάτων (εξαίρεση το ΤΕΘ Αλεξ/πολης), γιατί φοβήθηκαν μήπως ο COVID που είχε αποκοιμηθεί με τα άσματα του Θεοδωράκη καθ’ όλη τη διάρκεια της προσκυνήσεως και ταφής του, ξυπνήσει από τις βολές και χτυπήσει το στράτευμα θανάσιμα!!! 

  ΥΓ2.: Το σκηνικό που στήθηκε στο παρατηρητήριο κατά την Τελική Φάση της Τακτικής Άσκησης Μετά Στρατευμάτων (ΤΑΜΣ) «ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΣΤΡΑΠΗ-21» στα πλαίσια της Παρμενίων-2021 ήταν «σοκ και δέος», όχι για τις επιτυχίες των βολών που είναι δεδομένες λόγω ποιότητας όλων των στελεχών, όσο λόγω των προβολέων φωτισμού του παρατηρητηρίου αλλά και του συνόλου του χολυγουντιανού σκηνικού (θεατρικές σκαλωσιές, μόνιτορ, επαγγελματικά συστήματα προβολέων φωτισμού και ηχητικής κάλυψης, φουαγιέ, κυλικείο) που στήθηκε για να εντυπωσιάσει τους παρευρισκόμενους. Τώρα οι νέες παραγωγές ταινιών στη Θεσσαλονίκη με Άντι Γκαρσία, Τζέισον Στέιθαμ, Μέγκαν Φοξ, αλλά και Σιλβέστερ Σταλόνε τον Οκτώβριο έχουν συγκεκριμένο πήχη να ξεπεράσουν αν στοχεύουν σε ΟΣΚΑΡ, γιατί αλλιώς … The Oscar Goes to Hellenic Mil Geetha!!!

ΥΓ3.: Το ΟΣΚΑΡ ανικανότητας το έχουν σίγουρο μετά την τελευταία επιλογή όχι ενός τύπου τυφεκίου αλλά 2 με ενδεχόμενο να γίνουν και 3. Οπότε αν κάποιο στέλεχος καταφέρει και κάνει log book με ικανοποιητικές επιδόσεις σε ένα τύπο τυφεκίου στην επόμενη μετάθεση φτου και από την αρχή. Μάλλον είχε κατά νου την «δια βίου μάθηση» ο εμπνευστής αλλά τελικά κατάφερε να γίνει παγκόσμιο ρεντίκολο και να πάρει το ISO ανικανότητας. 

ΥΓ4.: Από πηγή Α1 έμαθα ότι όλοι είναι τόσο σίγουροι ότι ο Μακρόν θα μας σώσει από κάθε κακό που μπορεί να μας συμβεί που στις βραχονησίδες θα πηγαίνουν ομαδάρχες επικεφαλής μόνο οι γνωρίζοντες Γαλλικά ώστε αν έχουμε καμμιά παραβίαση να καλέσουν άμεσα τον Μακρόν να επέμβει γιατί έτσι υπογράψαμε και τηρούνται κατά γράμμα αυτές οι διεθνείς συμφωνίες. 

ΥΓ5.: Πόσο άτυχος ήταν ο περήφανος Αξκός Κολοκούρης Κων/νος, Λοχαγός του 521 ΤΠ/Ν που έριξε με αντιαρματικό STRIM (Γαλλικό οπλικό σύστημα) στο τουρκικό υποβρύχιο που παραβίαζε κανόνες ασφαλούς διέλευσης και χωρικών υδάτων, πλησίον του Φαρμακονησίου. Αν το συμβάν γινόταν τώρα, μετά την συμφωνία με τους Γάλλους, αντί να αποστρατευτεί με ύπουλο πολιτικοστρατιωτικό τέχνασμα, θα γευμάτιζε στη λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων με Εμανουέλ Ζαν-Μισέλ Φρεντερίκ Μακρόν και τη σύζυγό του Μπριζίτ Τρονιέ και μπορεί να γινόταν και Α/ΓΕΕΘΑ.

Ο πάντα αισιόδοξος, ami de la France et Bœuf bourguignon,

Νίκος Σκιαδάς

Ανχης εα. Ειδ. Δυνάμεων

https://www.militaire.gr/kriseis-anotaton-quot-psachnoyme-akomi-to-iso-quot-nikos-skiadas/

Μόσχα: Απελάθηκε διπλωμάτης της Βόρειας Μακεδονίας

0

 

Ο δεύτερος γραμματέας της διπλωματικής αποστολής της Βόρειας Μακεδονίας, στη Μόσχα, κηρύχθηκε ως ‘Persona Non Grata’.

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, ανακοίνωσε σήμερα, την απέλαση του δεύτερου γραμματέα, ο οποίος τοποθετήθηκε πρόσφατα στη Ρωσία.

Το υπουργείο Εξωτερικών της ΠΓΔΜ δήλωσε ότι η απέλαση είναι  αντίποινα της Ρωσίας χωρίς καμία αξία, αξιολογώντας την ως εντελώς αβάσιμη και η οποία θα επηρεάσει αρνητικά τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Η απόφαση για απέλαση του διπλωμάτη των Σκοπίων, ήρθε μετά την απέλαση από τη Βόρεια Μακεδονία Ρώσου διπλωμάτη τον Αύγουστο.

Μέσα σε ένα χρόνο, τα Σκόπια απέλασαν δύο Ρώσους διπλωμάτες, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς την Τσεχία, μετά από ένα διπλωματικό σκάνδαλο για τους βομβαρδισμούς στη Βρμπέτικα. Δύο φορές η Ρωσία απάντησε με το ίδιο μέτρο, δηλαδή απέλασε έναν υπάλληλο της πρεσβείας της Βόρειας Μακεδονίας στη Μόσχα.

Στη Μόσχα αναμένεται ο νέος πρέσβης της Βόρειας Μακεδονίας, ο οποίος θα σταλεί σύντομα, όπως αναφέρει η Telma των Σκοπίων.

https://www.echedoros-a.gr

CVC Capital: Πρώτα αγόρασαν σε τιμές λεηλασίας την Εθνική Ασφαλιστική και μετά προσέλαβαν την κόρη Μητσοτάκη ως bonus!

0

Τον Απρίλιο του 2021 ολοκληρώθηκε το ξεπούλημα αντί «πινακίου φακής» της κρατικής Εθνικής Ασφαλιστικής στο αμερικανικό fund CVC Capital που έχει σαρώσει τον ελληνικό χώρο της υγείας κυριολεκτικά σε «τιμές ευκαιρίας» και αίφνης τον Αύγουστο του 2021 η Σοφία Μητσοτάκη, κόρη του Κυριάκου Μητσοτάκη έπιασε δουλειά εκεί ως «Investor Relations» (σ.σ. ασχολείται με τις επενδυτικές σχέσεις), σε μία πρόσληψη που μπορεί να είναι «νόμιμη, αλλά δεν είναι ηθική».

Η ίδια η Σοφία Μητσοτάκη το δημοσιοποίησε, μέσω της σελίδας της στο LinkedIn, στην οποία βλέπουμε μάλιστα, ότι η προηγούμενη εργασιακή της εμπειρία ήταν στην Goldman Sachs, έναν οίκο που στην εποχή της αποδόμησης της ελληνικής οικονομίας τα έτη 2010-2019 είχε εκδώσει δεκάδες εκθέσεις που προέβλεπαν τις διαδοχικές πτωχεύσεις της ελληνικής οικονομίας.

Τώρα η Εθνική Ασφαλιστική, αυτός ο γίγαντας της ελληνικής αγοράς ασφαλειών ,με αξία 1,2 δισ. ευρώ, πωλήθηκε σχεδόν 260.000.000 ευρώ, ποσό το οποίο ο αγοραστής… δανείστηκε από τον… πωλητή, δηλαδή από το ελληνικό κράτος!

Είπατε τίποτα για λεηλασία; Σώπα βρε αδελφέ.

Το «κομπρεμί» ολοκληρώθηκε και με την πρόσληψη της κόρης Μητσοτάκη και είναι όλοι ευτυχισμένοι. Εντάξει, οι Έλληνες πολίτες έχασαν ένα δισ. ευρώ αυτό την πώληση αυτή, αλλά ας πρόσεχαν ποιον έκαναν πρωθυπουργό…

Και οι άλλοι Έλληνες που έχουν άνεργα τα παιδιά τους επίσης να πρόσεχαν: Ας άλλαζαν το επώνυμό της σε «Μητσοτάκης».

https://www.pronews.gr/oikonomia/elliniki-oikonomia/1022515_cvc-capital-prota-agorasan-se-times-leilasias-tin-ethniki