Της

Μαρίας Ν. Παπαδοπούλου 

Ο πρόλογος εν προκειμένω νομίζω  είναι περιττός, για αυτό ας μπούμε αμέσως στην ουσία…

ΖΗΤΗΜΑ 1ο-

Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο την περασμένη Πέμπτη  κατά την ομιλία Ζελένσκι και των “συμπράγκαλων” του, του  Τάγματος Αζοφ, έγινε ξεκάθαρα απόπειρα διασύνδεσης της χώρας μας με τον ναζισμό.

(*σ σ. : Απόπειρα, σημαίνει μια πράξη που δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί και να παράξει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα της.)

– Όσοι σηκώθηκαν και χειροκροτούσαν τον κύριο Ζελένσκι, ταύτιζαν πράγματι ορθά στο πρόσωπο του όλον  τον χειμαζόμενο Ουκρανικό λαό ? 

Οι   αποδείξεις που επικαλείται το παρόν άρθρο  παρακάτω,  λένε πως αυτά τα δύο, Ζελενσκι και Ουκρανικός λαός, στην πραγματικότητα   δεν ταυτίζονται, παρά μόνον επιδερμικά και τεχνηέντως.

Εδώ και έναν χρόνο ,πριν την έναρξη του σημερινού πολέμου ο κύριος Ζελενσκι είχε χάσει πλήρως τα ερείσματα του στον Ουκρανικό λαό.

α-  Τα ποσοστά εκλογιμότητας Ζελένσκι από τον Ουκρανικό λαό ήταν απογοητευτικά μέσα στην πενιχρότητα τους  και σε κάθε περίπτωση δεν του εξασφάλιζαν επουδενί την επανεκλογή του 

(βλ. ΕΔΩ )

β- Δεν τήρησε τίποτα απο τα όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά στον Ουκρανικό λαό  και τα διεθνή δημοσιεύματα (10ο/2021) έφεραν τον κύριο Ζελένσκι το ίδιο διεφθαρμένο με τους προκατόχους του , εμπλέκοντας τον στα Pandora Papers

(βλ. ΕΔΩ & ΕΔΩ )

γ-  Πριν ξεσπάσει αυτός ο πόλεμος, ο “δημοκράτης” κι “αγωνιστής”   κύριος Ζελένσκι είχε θέσει εκτός νόμου έντεκα (11) Ουκρανικά κόμματα με το πρόσχημα του φιλορωσισμού.

(βλ. ΕΔΩ & ΕΔΩ)

(*σ.σ. Αν υπήρχαν τόσοι φιλορώσοι στην Ουκρανία, τότε απορώ γιατί η Ρωσία δεν κέρδισε ακόμα αυτό τον πόλεμο! Είναι φανερό ότι ο κύριος Ζελένσκι,  υιοθετώντας στο έπακρο τις πρακτικές Ερντογάν ,από τον οποίο μάλλον δεν διαφέρει και πολύ, , έθετε εκτός νόμου τους πολιτικούς του αντιπάλους..).

Μια υποκειμενική κρίση λέει πως όσοι θέλουν να ταυτίζονται με τον κύριο Ζελένσκι χαλάλι τους! Φαίνεται, για να το κάνουν πως  μάλλον βρίσκουν περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές με αυτόν.

Μια αντικειμενική ,  όμως, κρίση λέει ότι ο  Ουκρανικός λαός  σήμερα βρίσκεται 10 μέτρα κάτω από την γη, στα καταφύγια, κι εκεί υφίσταται, μέσα πλέον στον τόπο του  – ύστερα από την άρνηση συμμόρφωσης του Προέδρου  του στην Μίνσκ ΙΙ-  τον φρικαλεο πόλεμο , που του κουβάλησε ο σε αποδρομή από την Ουκρανική Προεδρία κύριος Ζελένσκι   ,  αλλά και τον ίδιο τον κύριο Ζελένσκι, τον έχει φεσωθεί  κυριολεκτικά “καπέλο” στο κεφάλι τους.

– Μέσα στις τόσες συνεντεύξεις θυμάτων αυτού του πολέμου ακούσατε κάποιον Ουκρανό μέχρι σήμερα να λέει ότι έχει εμπιστοσύνη στις ενέργειες του Προέδρου του ?

Το πιο πιθανόν είναι ο  “θαμμένος” Ουκρανικός λαός  να μην έχει ιδέα για τα επικοινωνιακά show και τα τερτίπια Ζελένσκι ,ο οποίος  κυκλοφορεί  ελεύθερα πάνω απο τα κεφάλια τους   και  δίνει ρεσιτάλ των γνωστών  παραστάσεων  ανά την υφήλιο . Μεγαλύτερο κοινό, κατά πως φαίνεται, δεν είδε στην ζωή του ο κύριος Ζελένσκι !!

(*σ.σ.: Και μην βιαστεί ο τυχόν κακόβουλος αναγνώστης, για να ξεμπερδέψει από τα παραπάνω ενοχλητικά,  να προσδώσει στην συντάκτρια αυτού του άρθρου  δήθεν “φιλορωσικά” αισθήματα ,  γιατί η συνέχεια  ίσως τον διαψεύσει…)

Ας μην προλαμβάνουμε, λοιπόν, καταστάσεις κι ας αφήσουμε τον Ουκρανικό λαό ,σαν θα έρθει η ώρα, μετά το τέλος αυτού του ανηλεούς  πολέμου,  να κρίνει μόνος του  ελεύθερα τί του κόστισε ή αν του κόστισε κάτι ο κύριος Ζελένσκι.

Ο μόνος αρμόδιος για να κρίνει τον κύριο Ζελένσκι είναι ο ίδιος ο  Ουκρανικός λαός.

Οι λοιποί περιττεύουν.

Το ίδιο και τα χειροκροτήματα τους.

Εάν του πρέπουν τα χειροκροτήματα του κυρίου Ζελένσκι, καλύτερα θα ήταν να περιμέναμε πρώτα, για να του τα δώσουμε, όταν κι αν του τα δώσει και τον εκλέξει ξανά Πρόεδρο του στο μέλλον ο ίδιος ο λαός του .

Ας μην προσπαθούμε , λοιπόν , από σήμερα να προκαταλάβουμε τις μέλλουσες αποφάσεις του , ούτε και να εκλαμβάνουμε ως δεδομένη την κρίση  του Ουκρανικού λαού.

Ας τον σεβαστούμε επιτέλους κι ας του δώσουμε ελεύθερο χώρο να πει αυτός την τελευταία του λέξη.

Μια άλλη επίσης  αντικειμενική κρίση υποδηλώνει πως τέτοιου είδους άνθρωποι σαν τον κύριο Ζελένσκι, στα χέρια και στα παιχνίδια των Μεγάλων Δυνάμεων είναι απλά πιόνια .

Τα πιόνια ,εκ  της ίδιας της φύσεως , της ιδιότητας και του ρόλου τους, είναι πάντα  αναλώσιμα.

Αυτή η διαπίστωση , ελπίζω να φανεί χρήσιμη και στους ημέτερους.

Εμάς  αυτό που μας ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση,  είναι ότι ,σε μια χώρα,όπως η Πατρίδα μας, που  ο λαός της γέννησε τις  έννοιες “δημοκρατία”, “πολιτεία” , “πολίτευμα” , “λόγος” , “ελευθερία” , “κράτος”, “δήμος”, το Ελληνικό Κοινοβούλιο έπρεπε να είναι το λίκνο διαφύλαξης αυτών των αξιών κι όσοι το στελεχώνουν οι θεματοφύλακες τους .

– Είναι?

Στην ερώτηση αυτή, ας προβληματιστεί κι ας δώσει την απάντηση  ο καθένας μόνος του.

ΖΗΤΗΜΑ 2ο-

Το Lebensraum ,  όπερ μεθερμηνευόμενον ελληνιστί “Ζωτικός Χώρος” , υπήρξε η  κορωνίδα της ιδεολογίας της ναζιστικής Γερμανίας. 

Είναι καθαρά Γερμανικής εμπνεύσεως έννοια, που επικράτησε το διάστημα μεταξύ 1880 έως 1945 . Σήμαινε δε, την επεκτατική αποικιοκρατική επικράτηση  ενός κράτους στους γύρω του γεωγραφικούς χώρους και λαούς.

Εν ολίγοις, όσο το κράτος επεκτείνεται και  καταλαμβάνει όμορες γεωγραφικές επικράτειες τόσο οι συνορεύουσες  πλέον  προς τα εδάφη που κατακτά,ελεύθερες  γεωγραφικές  περιφέρειες  μεταβάλλονται κι αυτές  σε Lebensraum – Ζωτικό του Χώρο.

Την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 ο Χίτλερ εφαρμόζοντας το Lebensraum εισέβαλε στην Πολωνία.

Την συνέχεια την γνωρίζουμε…

Το Γερμανικής εμπνεύσεως συγκεκριμένο ιδεολόγημα του Lebensraum , υπήρξε το όχημα τόσο της Αυτοκρατορικής, όσο και της Ναζιστικής Γερμανίας κι  η εφαρμογή του υπήρξε η βασική  αιτία πρόκλησης των δύο προηγούμενων Παγκόσμιων Πολέμων.

(βλ. ΕΔΩ).

Εμείς από την 8 Ιουλίου 1997 και μετά , οπότε, με αφορμή την κρίση των Ιμίων,  υπογράφτηκε στη Μαδρίτη η Συμφωνία μεταξύ Σημίτη και Demirel,

αποδεχθήκαμε την έννοια του Lebensraum , δηλαδή του “Ζωτικού Χώρου”  ( βλ.

ΕΔΩ )

Συγκεκριμένα αποδεχθήκαμε  “Σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της.”

Όπως αναφέρεται στο άρθρο του Power Politics, που πιο πάνω  γίνεται επίκληση της ηλεκτρονικής του διεύθυνσης : “Η συγκεκριμένη, όμως, διατύπωση παραπέμπει στην αξίωση του Τρίτου Ράιχ περί “ζωτικού χώρου”, και υποδεικνύει τις επεκτατικές τάσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, στις οποίες η Ελλάδα δεσμεύτηκε εμμέσως.”

Παρόλα αυτά η διατύπωση της Συνθήκης της Μαδρίτης , αναφέρεται σε “κάθε χώρα” και βάζει και την χώρα μας να δηλώνει πως ασπάζεται το Lebensraum…..

Την καραμέλα αυτή περί “Ζωτικού Χώρου” και “Ζωτικών Συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο”  την πιπιλιζουμε έκτοτε συνεχώς. Κι αν κάποιοι επιμένουν να επικαλούνται πως δεν την πιπιλίζουμε, εντούτοις αυτή  υφέρπει πλέον υποδόρια στο εννοιολόγιο μας και καθορίζει την στάση μας απέναντι στην Τουρκία έκτοτε.

Ας μην κοροιδευόμαστε.. Δεχόμαστε να συμμετέχουμε σε διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία που μας θέτει σε αυτές διαρκώς απαιτήσεις της που στηρίζονται στο Lebensraum!  Εκτός βέβαια αν κάποιοι αρέσκονται σε συζητήσεις και σε διαλόγους κωφών.

Κουφοί όμως δεν είμαστε, ασχέτως εάν νομίζουμε πως ο Ελληνικός λαός , μπορεί να τρώει αμάσητα τα εκάστοτε “κουφά” που του σερβίρονται.

Η Τουρκία της οποίας ο “πατέρουλης” (*σ.σ.: Atatürk,θα πει πατέρουλης) Μουσταφά Κεμάλ , υπήρξε το αντικείμενο του άκρατου, θερμού  θαυμασμού του Αδόλφου Χίτλερ, λογικό είναι, με βάση και την ιστορία της και τους νεοοθωμανισμους της,  να επιδιώκει την χρήση τέτοιων ναζιστικών όρων και την εφαρμογή στην πράξη αντίστοιχων εννοιών , όπως το Lebensraum – Ζωτικός Χώρος, Ζωτικά Συμφέροντα κλπ

– Εμείς όμως, ως οι απόγονοι αρχαίων  Ελλήνων , που εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν πανανθρώπινες ιδέες κι αξίες αλλά και σύγχρονων  Ελλήνων που θυσιάστηκαν για αυτές τις αξίες στα 1940-1945, πως γίνεται να τ δεχόμαστε  έννοιες όπως το Lebensraum  όταν μας προβάλλονται ευθέως ή συγκαλυμμένα μέσα από τα στόματα Ελλήνων, νυν και πρώην  πολιτικών ,  να τις δεχθούμε ως ζήτημα   ευρύτερης  δημόσιας συζήτησης  και να τις επιτρέπουμε να καθορίζουν έμπρακτα την στάση και τις θέσεις της  εξωτερικής  πολιτικής της χώρας μας  ? 

– Το γεγονός ότι , έστω και ακούσια κάποιοι από εμάς, αρνηθήκαμε κι αποποιηθήκαμε κάποτε στην Μαδρίτη τις αρχές και τις  αξίες των προγόνων μας κι ασπαστήκαμε γερμανόφερτες- ναζιστικές έννοιες , όπως το Lebensraum, συνιστά τραυματική  εμπειρία για εμάς , που μας υποβάλλει μονίμως έκτοτε στην απειλή απώλειας εθνικής μας κυριαρχίας και μας προετοιμάζει για αυτήν ή όχι ?

Την απάντηση σε κάθε ένα πιο πάνω ερώτημα ας την δώσει ο καθένας μόνος του.

ΖΗΤΗΜΑ 3ο- 

Φυσικά κι ανήκουμε εις την Δύση . 

Ο Ελληνικός πολιτισμός υπήρξε ο γεννήτορας της , πως μπορούμε να σπάσουμε τους δεσμούς μας με αυτήν !?

Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν είναι μια αόριστη έννοια, αποτελεί  ένα ποιοτικό διανοητικό άλμα των προγόνων μας, που προσέδωσαν ουσία , συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ταυτότητα σε  έννοιες που τις έντυσαν νέες λέξεις τις οποίες κάνεις άλλος λαός μέχρι τότε δεν είχε στοιχειωδώς  διανοηθεί και που κατόπιν οι Έλληνες τις έβαλαν σε λειτουργία και τις έκαναν πράξη στην καθημερινή τους ζωή, προσδιορίζοντας μέσω αυτών  την στάση τους απέναντι στον Κόσμο, απέναντι στην κοινωνία τους  κι ως προς τους άλλους.

Για να γίνουν αντίστοιχου τύπου , διανοητικές διεργασίες και συλλήψεις , απαιτήθηκαν  χιλιάδες νέες συνάψεις νευρώνων που συγκροτήθηκαν απο δισεκατομμυρία νέα εγκεφαλικά κύτταρα.

Ολα αυτά,  η “τεχνογνωσία” παραγωγής αντίστοιχων εγκεφαλικών συνάψεων κληροδοτουνται έκτοτε, μέσω του DNA,  από γενιά σε γενιά.

– Έχουμε πραγματική επίγνωση της έκτασης και του μεγέθους αυτού που οι σύγχρονοι Έλληνες προσδιορίζουμε ως “κληρονομιά των προγόνων μας”  ή μήπως νομίζουμε πως αυτό εξαντλείται σε έναν Αριστοτέλη, σε έναν Πλάτωνα και στην Ακρόπολη των Αθηνών ?

Πάντως αυτό που λέμε σήμερα Δύση γεννήθηκε από ανθρώπους που εμπνεύστηκαν μέσα από τις έννοιες που γέννησε ο Ελληνικός πολιτισμός.

Το ποια νοηματοδότηση  άρχισαν να προσδίδουν πολλοί εκ των επιγόνων τους σε αυτές τις έννοιες, στρεβλωνοντας το περιεχόμενο τους,  είναι ένα άλλο ζήτημα…

Πάντως σε γενικές γραμμές κάποια κράτη σήμερα  – μηδέ ημών εξαιρουμένων-   δεν διέρρηξαν πλήρως κι εντελώς τον σύνδεσμο τους με τις έννοιες αυτές που ανέτειλαν από τον Ελληνισμό .

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό τους που τα προσδιορίζει και τα προσκολλά σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα ως Δύση.

Γιατί κάποιες κοινές αξίες και κάποιες κοινές αρχές γεννήθηκαν κι είχαν βαθιές τις ρίζες τους εδώ, σε αυτό που λέμε Δυτικό ημισφαίριο, ασχέτως εάν οι γεννήτορες του κατοικοέδρευαν στην ανατολική πλευρά του.

Υπάρχουν σήμερα , σύγχρονα κράτη στην Ευρωπαϊκή ήπειρο που οι εκδηλώσεις τους και τα  ιδεολογήματα τους είναι ξεκάθαρα ασύνδετα κι ασύμβατα  προς το πνεύμα του Ελληνικού πολιτισμού, τον οποίο επικαλούνται ξεκάθαρα υποκριτικά κι απλώς χειριστικά ως προς τους υπολοίπους ?

 -Αν ναι, ποια είναι αυτά τα κράτη ?

 – Αν πράγματι  υπάρχουν,  μπορούμε να τα συνδέουμε σήμερα τα εν λόγω κράτη   προς την σημασία που προσδίδουμε  στην σύγχρονη έννοια “Δύση” ? 

-Ανήκουν δηλαδή τα συγκεκριμένα κράτη πράγματι  στην Δύση και θα ταυτιστούν αύριο  τα συμφέροντα τους μαζί της, σε έναν επόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο ? 

(*σ σ.: Ας ελπίσουμε αυτός να μη γίνει ποτέ, αλλά “κάλλιον το προλαμβάνειν παρά το θεραπεύειν”, γι’αυτόν τον λόγο τίθεται και το ερώτημα.)

– Πρέπει οι Έλληνες να συνδέσουμε την τύχη μας άρρηκτα προς τα συγκεκριμένα κράτη ? 

-Εμείς, οι Έλληνες είμαστε οι θεματοφύλακες σήμερα των αξιών των προγόνων μας ?

-Παράγουμε σκέψη και δίνουμε πράγματι με τις παρεμβάσεις μας τον προσδιοριστικό  τόνο σε αυτό που ορίζεται σήμερα ως Ευρωπαϊκός ή Δυτικός πολιτισμός  ?

– Είμαστε ενεργοί συνδιαμορφωτές του σύγχρονου πολιτισμού κι αν η απάντηση είναι ναι, τότε πως το κάνουμε , με ποιες αποτελεσματικές παρεμβάσεις ?

– Αν πάλι η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι όχι, τότε έχουμε ιστορική ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενεές αλλά και στους ίδιους μας τους εαυτούς κάθε φορά που απεκδυόμαστε του  ρόλου μας, αποφεύγοντας  την ευθύνη ανάληψης  αποτελεσματικών παρεμβάσεων και  δράσεων?

Ας δώσει κι εδώ την  κατάλληλη απάντηση αυτοπροσδιορισμού του στα παραπάνω ερωτήματα  ο καθένας μόνος του..

ΖΗΤΗΜΑ 4ο- 

Η Ρωσία είναι ένα κράτος που ,κατά καιρούς,  θαύμασε μεν αλλά στην ουσία δεν εμπνεύστηκε ποτέ στο παρελθόν πραγματικά από  αυτό που ονομάζουμε Ελληνικό πολιτισμό και δεν εφάρμοσε στην πράξη τις αρχές και τις αξίες του. 

Αυτό, το απέδειξε άλλωστε με την πρόσφατη εισβολή σε ένα τεχνητό κράτος που κάποτε δημιούργησε η ίδια και σήμερα με την εισβολή της  πλέον του δημιουργεί  τόσο σε εξωτερικό ,όσο και διαμορφώνει  στο εσωτερικό του, Εθνική Συνείδηση και Ταυτότητα. στους πληθυσμούς του

Εμάς το μόνο που στην ουσία –  όπως συνηθίζουμε να λέμε –   μας συνδέει με την Ρωσία είναι η κοινή Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη και μια Ιστορία που χάριν γεωπολιτικών συμφερόντων συνέπλευσε  πολλές φορές στο παρελθόν με ενεργό  συνδετικό της κρίκο μέχρι σήμερα και πάλι μόνον  την Θρησκεία.

(*σ σ : αναφέρθηκα σε ενεργό κρίκο κι όχι σε ξεπερασμένες στην πράξη κοσμοθεωρίες και κοσμοσυστήματα…)

Ύστερα όμως  κι από το παράδειγμα της  πρόσφατης εισβολής της Ρωσίας  στην Ουκρανία και των συνεπειών της σε ανθρώπινες ζωές,το ερώτημα τίθεται κάπως έτσι:

-Τα μηνύματα και τα νοήματα αυτής της Ορθόδοξης Χριστιανικής  Πίστης, απέδειξε   η Ρωσία ότι τα εννοεί, ότι τα έχει εμπεδώσει  κι ότι τα εφαρμόζει με τον ίδιο τρόπο που τα εννοούμε και προσπαθούμε να τα εφαρμόσουμε εμείς ? 

– Αρκεί μόνον στα λόγια ένα Κοινό Δόγμα “Πίστεως ” αν αυτό δεν γίνεται πράξη ?

Οι απαντήσεις ανήκουν εν προκειμένω και πάλι στον αναγνώστη.

ΖΗΤΗΜΑ 5ο–

Εμείς λέμε: “Ήμασταν πάντα με την σωστή πλευρά της ιστορίας.”, εννοώντας ότι οι Έλληνες  πολεμήσαμε και  βρεθήκαμε στο πλευρό των νικητών των δύο προηγούμενων Παγκόσμιων Πολέμων.

Πολύ Σωστά !

– Γιατί , η Ρωσία που βρίσκονταν, ήταν στην λάθος πλευρά της ιστορίας ?

– Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τον Νοέμβριο του 1917 η Ρωσία δεν ήταν αυτή που κρατούσε το Ανατολικό Μέτωπο των Συμμάχων της Αντάντ ?

– Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ρωσία δεν ήταν αυτή που κράτησε ξανά το Ανατολικό Μέτωπο και μετρούσε 27εκ θανάτους από τους οποίους τα 11,4εκ ήταν  μαχητές , φέρνοντας τον αέρα της νίκης και της απελευθέρωσης σε σε όλη την Ευρώπη ?

– Σε περίπτωση έναρξης ενός Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου, που προβλέπουμε ότι η Ρωσία θα βρεθεί, σε ποια πλευρά  ?  

– Συμφέρει σε έναν Γ’  Παγκόσμιο Πόλεμο η Ρωσία να βρεθεί απέναντι μας ?

Οι απαντήσεις ας δοθούν κι εδώ από τον αναγνώστη…

Επίλογος 

Εγώ το μόνο που θα σχολιάσω είναι πως οι απαντήσεις , που θα δώσει ο καθένας μόνος του, είναι πράγματι εξαιρετικά κρίσιμες γιατί από αυτές θα εξαρτηθεί και θα καθοριστεί  το μέλλον του ίδιου και των παιδιών του καθώς   κι ολόκληρης της χώρας, για να μην πω, χωρίς πρόθεση υπερβολής,  ολόκληρου του πλανήτη.

Εάν βέβαια στην τελευταία περίπτωση, αποφασίσουμε  να μην κάνουμε τους ουραγούς και τους αντιπροσώπους άλλων  κι ως άξιοι απόγονοι και συνεχιστές των προκατόχων μας,που οι αξίες τους γαλούχησαν έναν Περικλή, έναν Αλέξανδρο, έναν Βασίλειο Β’, έναν Κολοκοτρώνη κι έναν Άγνωστο Στρατιώτη που πολέμησε μόλις πριν 80 χρόνια στα Αλβανικά βουνά, ξυπνήσουν μέσα μας  και μας εξωθήσουν να πάρουμε εντέλει την απόφαση να σπάσουμε αυτό το ανάλγητο κέλυφος της παθητικότητας ,του ωχαδερφισμού και της επίκτητης αδυναμίας, που από την μεταπολίτευση και μετά άρχισε να μας καταδιώκει και να μας διακρίνει.  

Κι αν φυσικά   αποφασίσουμε  τελικά να βάλουμε σε λειτουργία το δαιμόνιο Ελληνικό  μυαλό μας (που το έχουν εφοδιάσει οι πρόγονοι μας  με όλες τις αναγκαίες εγκεφαλικές συνάψεις ), ώστε να ξυπνήσει από τον βαθύ λήθαργο του, να προβληματιστεί , να βρει λύσεις και να παρέμβει ενεργά στον τρόπο που γράφεται σήμερα, από άλλους, ερήμην μας,  η σύγχρονη κι η μελλοντική παγκόσμια ιστορία.

Τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο , ούτε και γκρι. Μόνον όσοι έχουν αχρωματοψία μπορούν να το βλέπουν έτσι.

Φτάσαμε τελευταίως  να ξυπνάμε από τον βαθύ ύπνο τους, τους νεκρούς πρώην ηγέτες για να υποστηρίξουμε ότι το Αιγαίο δεν είναι Ελληνική λίμνη!

Και βέβαια το Αιγαίο δεν είναι Ελληνική λίμνη! 

Έχει κι η Τουρκία “νερά” στο Αιγαίο κι αυτά είναι 3 μίλια -κι αυτά όχι ναυτικά- από τις ακτές της.

Αν θέλαμε να ξυπνήσουμε κάποιον πρώην ηγέτη για να μας πει τι είναι το Αιγαίο ,ας φροντίζαμε να ξυπνήσουμε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που την υπέγραψε κι είναι ο μόνος αρμόδιος για να μας ερμηνεύσει το άρθρο 6 κι όλα τα λοιπά άρθρα της Συνθήκης της Λοζάνης 24.7.1923 

(Βλ. https://wwi.lib.byu.edu/index.php/Treaty_of_Lausanne , στο αρχικό της κείμενο)

Η Τουρκία δεν υπέγραψε ούτε το παλιό (1958) ούτε το νέο ((1982)   Δίκαιο  της Θάλασσας, που έγινε Διεθνές κι  εφαρμόζεται από το 1995 , για να μπορεί να το επικαλείται.

Το επικαλούμαστε όμως εμείς, αποσπασματικά και παρέα με νεκρούς ηγέτες,  για να της δώσουμε νομιμοποιητική βάση στο Lebensraum, που επιδιώκει να εφαρμόσει στο Αιγαίο, ελλείψει άλλων διεθνών κανόνων που να νομιμοποιούν ως έννοια το ίδιο το  Lebensraum !!!

Ενώ την ίδια ώρα, μοιραία και μέσω χρονικών νοητικών αλμάτων κι ανακολουθιών, εξωθούμαστε να επικαλεστούμε μεταπολιτευτικούς ηγέτες που στο κάτω κάτω της γραφής δεν είχαν ενεργό πολιτική δράση, δεν  συνήργησαν και δεν ήταν παρόντες ούτε στην υπογραφή της  Συνθήκης της Λοζάνης (1923) , ούτε στην υπογραφή της  Συνθήκης της Άγκυρας (1932 ή της Συνθήκης του Μοντρέ (1936), μήτε της Συνθήκης των Παρισίων (1947), και για να το κάνουμε αυτό προσπερνούμε ακόμα και την Συνθήκη της Βιέννης (1969) που διέπει το δίκαιο των Συνθήκων, βάσει της οποίας οι αξιώσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, αποδεικνύονται εκτός διεθνούς νομικού πλαισίου .

Όποιος πει πως είμαστε πολύ αδύναμοι κι άλλο τόσο μικροί για να παρέμβουμε και να καταφέρουμε εμείς να αλλάξουμε τον ρουν των γεγονότων, καλύτερα ας σκεφτεί ότι για να επιτύχεις μια ατομική-πυρηνική έκρηξη που ξεθεμελιώνει τα πάντα στο διάβα της, το μόνον  που απαιτείται είναι η διάσπαση ενός τοσοδούλικου -κυριολεκτικά ανύπαρκτου για το ανθρώπινο μάτι-  πυρήνα που βρίσκεται εντός  ενός και μόνον ατόμου , τόσο απειροελάχιστου ώστε  για να καταφέρεις  έστω να  το διακρίνεις  σου χρειάζονται τα πιο ισχυρά μικροσκόπια στον κόσμο…

Στο τέλος τέλος, αγαπητέ μου αναγνώστη,  ας σκεφτούμε πως αν καταφέρουμε άλλη μια φορά να σηκωθούμε από τον καναπέ και να σταθούμε γερά  και σταθερά στα πόδια μας, γενναίοι  ως Έλληνες, στο μέλλον θα μας μακαρίζουν και θα είναι για εμάς περήφανοι κάποιοι που θα καμαρώνουν , με τον ίδιο τρόπο για εμάς, όπως εμείς σήμερα κομπάζουμε κι είμαστε περήφανοι για τους προγόνους μας.

Μ.Π.

*Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι Δικηγόρος.

του Γ. Τσερτεκίδη*

Τόσο η Ελληνική Δημοκρατία όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία, δρουν και κινούνται στα πλαίσια τους Διεθνούς Δικαίου και των κανόνων καλής γειτνίασης έναντι όλων των χωρών πέριξ του ελληνικού άξονα Αθήνας-Λευκωσίας και όχι μόνο. Έρχονται και τα δύο αυτά κράτη, όμως, αντιμέτωπα με τον μεγάλο ταραξία της περιφερειακής σταθερότητας και ειρήνης, την Τουρκική Δημοκρατία με τις πάγιες αναθεωρητικές θέσεις και στρατηγικές. Ελλάδα και Κύπρος τάχθηκαν στην περίπτωση του Ουκρανικού (ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία), με την πλευρά του Διεθνούς Δικαίου, θυσιάζοντας τις προγενέστερες σχέσεις τους με τη Μόσχα. Αυτό, σε μια περιοχή με πολλές και σοβαρές ιδιαιτερότητες.

Πώς εξέφρασε ο Πρόεδρος της Ουκρανίας την ευγνωμοσύνη του για το ότι τα δύο αυτά κράτη-εκφραστές του Ελληνισμού, έβαλαν χωρίς υπερβολή -για να τεθεί και πιο «λόγια»- τα κεφάλια τους στο ντορβά;

Βάζοντας πολεμιστή του -νεοναζιστικών καταβολών- Τάγματος Αζόφ να μιλήσει μέσα στον Ναό της Δημοκρατίας, στη Βουλή των Ελλήνων και μη σπαταλώντας ούτε λέξη για την παράνομη εισβολή και κατοχή της Τουρκίας στην Κύπρο. Κάνοντας μάλιστα και τις «ταρζανιές» του με τη δήθεν «προβληματική» σύνδεση όταν η Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου έθιξε το θέμα της τουρκικής κατοχής, στη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης.

Θα έπρεπε αυτό να μας εκπλήσσει;

Σε καμία περίπτωση. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως η (διεθνής) πολιτική στην πραγματική ζωή δεν έχει ηθική, δεν έχει τιμή, δεν έχει συναίσθημα. Έχει μόνο συμφέροντα και μέσα εξυπηρέτησής τους. Έχει βιώσει πολλά και μεγάλα ιστορικά «αδειάσματα» ο Ελληνισμός για να θεωρεί εαυτόν άπειρο.

Εάν πρέπει να είμαστε περήφανες και περήφανοι για τις χώρες μας και την προσήλωσή τους στο Διεθνές Δίκαιο, είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο, τόσο για ηθικούς, όσο και για ρεαλιστικούς-πραγματιστικούς λόγους. Το εάν είναι ένα αναγκαίο κακό ο βέλτιστος δυνατός αμυντικός μας εξοπλισμός, επιβεβλημένος από τη γεωγραφική, γεωπολιτική και γεωστρατηγική πραγματικότητα, είναι επίσης κάτι το οποίο χρειάζεται υψηλότατα επίπεδα αιθεροβασίας για να αμφισβητηθεί. Στα δύσκολα, ο Ελληνισμός ήταν , είναι και θα είναι μόνος. Κανείς δε θα δώσει τις μάχες μας, ούτε θα χύσει το αίμα του για τα δικά μας σπίτια, τις δικές μας οικογένειες και τη δική μας ελευθερία.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, η εξωτερική πολιτική των δύο κρατών που εκφράζουν τον Ελληνισμό (Ελλάδα-Κύπρος) οφείλει να στηρίζεται σε ίδιες δυνάμεις, να χαρακτηρίζεται από ήθος (ethos) (λέξη και έννοια καθαρά ελληνικής προελεύσεως) αλλά και ρεαλισμό. Με ό,τι αυτά συνεπάγονται.

*Τσερτεκίδης Γεώργιος

Υπ. Δρ. Κοινωνικών Επιστημών

Πολιτικός Επιστήμων

YouTube-FaceBook: Γιώργος Τσερτεκίδης

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected],  www.kalkis.eu

Πριν δυο μέρες (9-4-2022) σας έδωσα, μέσα από τις στήλες των Ανιχνεύσεων, τα προγνωστικά των γαλλικών δημοκοπικών εταιρειών οι οποίες κατά βάση δεν έπεσαν και πολύ έξω στις προβλέψεις τους τουλάχιστον ως προς τη σειρά κατάταξης των 6 πρώτων υποψηφίων, όπως δείχνουν τα παρακάτω σχετικά στοιχεία προβλέψεων και αποτελεσμάτων : ΕΔΩ

• Ο Emmanuel Macron κυμαινόταν μεταξύ 25 και 28 % της πρόθεσης ψήφου, ενώ έλαβε 27,6%
• Η MarineLe Pen πιστωνόταν με 22 έως 25 % ενώ έλαβε 23,4%
• Ο Jean–LucMélenchon κυμαινόταν μεταξύ 16 % και 18 %, ενώ έλαβε 21,95%
• Ο Éric Zemmour  μεταξύ 8 και 11 %, ενώ έλαβε 7,05%
• Η Valérie Pécresse κυμαινόταν μεταξύ 7 έως 9 %, ενώ έλαβε 4,79%
• Ο Yannick Jadot κυμαινόταν μεταξύ 4 έως 5 %, ενώ έλαβε 4,58%
• Ο Fabien Roussel μεταξύ 2,5 και 3 %, ενώ έλαβε 2,31%
• Ο Jean Lassalle μεταξύ 2 και 3 %, ενώ έλαβε 3,16%
• Η Anne Hidalgo μεταξύ 2 και 2,5 %, ενώ έλαβε 1,74%
• Ο Nicolas Dupont–Aignan μεταξύ 1,5 και 2,5 %, ενώ έλαβε 2,07%
• Ο Philippe Poutou στο 1 %, ενώ έλαβε 0,77%
• Η Nathalie Arthaud μεταξύ 0,5 και 1 %, ενώ έλαβε 0,57%

Ιδού τα 7 σημεία που συγκρατούμε από τον 1^ο Γύρο των γαλλικών εκλογών

• Η επανάληψη της ίδιας μονομαχίας με το 2017

Όπως και το 2017, ήταν ο Μακρόν και η Λεπέν που προκρίθηκαν στον δεύτερο γύρο. Ο απερχόμενος πρόεδρος βγήκε καθαρά πρώτος με 27,6% των ψήφων. Δηλαδή τα πήγε καλύτερα από ό,τι πριν από πέντε χρόνια (τότε είχε πάρει 24%), αν και έχει την φθορά της πενταετούς εξουσίας του. Η υποψήφια της Εθνικής Συσπείρωσης (RN) κατετάγη και πάλι στη δεύτερη θέση με 23,4% των ψήφων. Μπορεί μεν να έχει πετύχει το καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία της πολιτικής της οικογένειας στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ήρθε όμως δεύτερη και τα αποθέματα ψήφων της είναι ίσως λιγότερα από όσα ήλπιζε να έχει.

• Μια μεγάλη αποχή

Το δημοκρατικό άλμα δεν έγινε. Στο τέλος μιας περίεργης προεκλογικής εκστρατείας (χωρίς τον Μακρόν στην πράξη), το 27,4% των ψηφοφόρων γύρισε τις πλάτες στις κάλπες χθες Κυριακή. Πλησίασε στα επίπεδα της 21ης ​​Απριλίου 2002, έτος ρεκόρ  αποχής που είχε φτάσει στο 28,4%. Ωστόσο, είναι λιγότερο ισχυρή από ό,τι κατά τη διάρκεια των περιφερειακών και νομαρχιακών εκλογών πριν από ένα χρόνο, με τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων που δεν είχαν ψηφίσει.

• Ο Jean–Luc Mélenchon έχασε για λίγο το στοίχημά του

Το θαύμα δεν έγινε για τον Jean–Luc Mélenchon. Παρά την δυναμική που έδειξε τις τελευταίες εβδομάδες, ο υποψήφιος της Ανυπότακτης Γαλλίας (LFI) δεν κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο. Μετά από μια 4η θέση το 2012 (με 11,1%) και το 2017 (με 19,58%), ήταν αυτή τη φορά ο τρίτος άνθρωπος, με 21,95% των ψήφων. Με μόνο 1,45% πίσω από τη Μαρίν Λεπέν.

Σε μια θεατρική ομιλία του χθες βράδυ, ο Jean–Luc Mélenchon αναγνώρισε «τη βία της απογοήτευσης», αλλά υπογράμμισε «την υπερηφάνεια του έργου που επιτεύχθηκε» : «Ο λαϊκός πόλος υπάρχει! Αν δεν ήμασταν εκεί, τι θα έμενε; Τι θα είχαμε; Τίποτα! Και έχουμε χτίσει αυτή τη δύναμη […] Ο αγώνας συνεχίζεται», είπε στους οπαδούς του.

• Ο Ζέμουρ δεν επιβλήθηκε στο χώρο της ακροδεξιάς

Ο Έρικ Ζεμούρ, του οποίου η είσοδος στην πολιτική είχε ταράξει την προεκλογική εκστρατεία με προθέσεις ψήφου περίπου μεταξύ 15% έως 16%, τελικά πέτυχε το φτωχό 7,05% των ψήφων. Δεν μπόρεσε να επιβληθεί στην ακροδεξιά πολυκατοικία, τερματίζοντας πολύ πίσω από τη Μαρίν Λεπέν.

«Ναι, είμαστε απογοητευμένοι, αλλά έχουμε αποκτήσει τη δύναμη και την εμπειρία», συνόψισε, αποκαλώντας την Επανάκτηση (Reconquête) «το μεγαλύτερο κόμμα της Γαλλίας»! Ο ίδιος, χωρίς κανένα ενδοιασμό, κάλεσε τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν την υποψήφια της RN στις 24 Απριλίου, ξεχνώντας τις «πολλές διαφωνίες» που είχε επί μήνες με την Λεπέν.

• Παρά την κλιματική έκτακτη ανάγκη, ο οικολόγος Jadot απέτυχε

Ήθελε να γίνει ο «πρόεδρος του κλίματος» και «να φέρει την οικολογία στο κορυφαίο επίπεδο του κράτους». Για την πρώτη του προεδρική προεκλογική εκστρατεία, ο Yannick Jadot έλαβε μόλις 4,58% στον πρώτο γύρο της κάλπης την Κυριακή, στην 6η θέση. Πικρό σκορ για τον υποψήφιο των Πρασίνων που είχε ταχθεί πίσω από τον Μπενουά Αμόν πέντε χρόνια πριν. Αν και τα πήγε καλύτερα από την Eva Joly υποψήφια των οικολόγων το 2012 (που έλαβε 2,3%), δεν ξεπέρασε το 5,25% του Noël Mamère, υποψηφίου πριν από 20 χρόνια. Αφού δεν κατάφερε να περάσει το μοιραίο εκλογικό όριο του 5% που καθορίζει την κρατική επιχορήγηση των εξόδων της προεκλογικής εκστρατείας, έκανε έκκληση για δωρεές για να καλύψει τα έξοδα της εκστρατείας του.

• Το Σοσιαλιστικό κόμμα και οι Ρεπουμπλικάνοι στα τάρταρα όλων των εποχών

Το Σοσιαλιστικό κόμμα  και οι Ρεπουμπλικάνοι κατέγραψαν, κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου, τα ιστορικά χαμηλά τους σε προεδρικές εκλογές. Η Anne Hidalgo, η υποψήφια των Σοσιαλιστών, συγκέντρωσε το ισχνό 1,74% των ψήφων, ενώ η Valérie Pécresse, η υποψήφια των Ρεπουμπλικάνων έλαβε μόνο 4,79%.

Η δήμαρχος του Παρισιού τα πήγε λιγότερο καλά από τον πρώην σοσιαλιστή υποψήφιο Benoît Hamon το 2017 ( αυτός είχε λάβει 6,36% των ψήφων), ο οποίος είχε ήδη σημειώσει ένα  ιστορικά χαμηλό αποτέλεσμα. Στους Ρεπουμπλικάνους, η Valérie Pécresse, ήρθε πάρα πολύ πίσω από το αποτέλεσμα του François Fillon το 2017 (που είχε λάβει 20,1% παρά το σκάνδαλο της εικονικής απασχόλησης της κ. Πηνελόπης). Σήμερα δε το πρωί και μπροστά σε ένα δάσος καμερών έκανε δραματική έκκληση στους Γάλλους να την ενισχύσουν οικονομικά, με έρανο από σήμερα μέχρι τις 15 Μαϊου, σε ειδικό λογαριασμό που ανέβασε στο ίντερνετ, για να καλύψει τα 5 εκατομμύρια ευρώ έλλειμμα που είχε η προεκλογική της εκστρατεία (και που τα δανείστηκε η ίδια από τις Τράπεζες), αφού θα χάσει την οικονομική «αποζημίωση» 7 εκατομμυρίων ευρώ που δίνει το γαλλικό κράτος στους υποψηφίους που έλαβαν από 5% και άνω των ψήφων.

Τόσο η Anne Hidalgo όσο και η Valérie Pécresse κάλεσαν χωρίς αστερίσκους χθες βράδυ τους ψηφοφόρους τους να ψηφίσουν τον Μακρόν στο 2^ο γύρο.

Για τα δύο αυτά κυρίαρχα κόμματα επί δεκαετίες στη γαλλική πολιτική ζωή,  η χθεσινή μέρα μοιάζει με μια κάθοδο στην κόλαση που απαιτεί μια τεράστια ανασυγκρότηση και που είναι το ζητούμενο, πριν τις βουλευτικές εκλογές που θα ακολουθήσουν αμέσως μετά τις προεδρικές μέχρι τον προσεχή Ιούνιο.

• Τι θα γίνει με την «μεταφορά ψήφων» στον δεύτερο γύρο ;

Η προεκλογική εκστρατεία ανάμεσα στους δύο γύρους ανοίγει μια βεντάλια ερωτήσεων σχετικά με την αποκαλούμενη στη Γαλλία «μεταφορά ψήφων» (report de voix) από την οποία θα μπορούσαν να επωφεληθούν ο Μακρόν και η Λεπέν στις 24 Απριλίου. Οι δύο μονομάχοι απηύθυναν εκκλήσεις για συσπείρωση το απόγευμα της Κυριακής κάτω από τα αντίστοιχα λάβαρά τους.

«Θέλω να τείνω το χέρι μου σε όλους εκείνους που θέλουν να δουλέψουν για τη Γαλλία», δήλωσε ο Μακρόν, καλώντας για την δημιουργία, πέρα ​​από τις «διαφορές», «ενός μεγάλου πολιτικού κινήματος ενότητας και δράσης». Η  Λεπέν, που θέλει να είναι η «πρόεδρος όλων των Γάλλων», κάλεσε «όλους όσους δεν ψήφισαν» τον Μακρόν να «ενωθούν» μαζί της για τη «μεγάλη αλλαγή που χρειάζεται η Γαλλία».

«Δεν πρέπει να δώσουμε ούτε μια ψήφο στη Μαντάμ Λεπέν!», δήλωσε 4 φορές μπροστά στο αλαλάζων κοινό του ο Jean–Luc Mélenchon χθες βράδυ, χωρίς όμως να τους λέει καθαρά ότι ο ίδιος θα ψηφήσει τον Μακρόν. Το 2017 από την ίδια θέση είχε δηλώσει ότι θα έκανε εσωτερικό δημοψήφισμα, πριν πάρει θέση.

Ο Eric Ciotti, o φιναλίστ των προκριματικών εκλογών των Ρεπουμπλικάνων, δήλωσε : «Προσωπικά, δεν θα ψηφίσω τον Εμανουέλ Μακρόν στον δεύτερο γύρο», ενώ το ίδιο το κόμματο του κάλεσε τους ψηφοφόρους του να μη δώσουν ψήφο στην Λεπέν στο 2^ο γύρο, χωρίς να τους προτρέπει να ψηφήσουν τον Μακρόν.

Ταυτόχρονα, το ελατήριο του «δημοκρατικού μετώπου» κάλεσε τους ψηφοφόρους να μπλοκάρουν την Λεπέν, μέσα από τους υποψηφίους τους Yannick Jadot, Fabien Roussel (Κομμουνιστής) και Anne Hidalgo, οι οποίοι κάλεσαν αμέσως και χωρίς περιστροφές να «νικήσουν την ακροδεξιά», ψηφίζοντας τον Emmanuel Macron.

Πριν από πέντε χρόνια, το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος δεν ήθελε να διαλέξει μεταξύ του Μακρόν και της Λεπέν, και έτσι 4 εκατομμύρια Γάλλοι, ή σχεδόν 1 στους 10 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, προτίμησαν να ψηφίσουν λευκό ή άκυρο.

(Αμερικανισμός. Ο μεγάλος εφιάλτης της ανθρωπότητας)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Η ανακάλυψη της αμερικανικής ηπείρου το 1492, άνοιξε τον δρόμο στους Ευρωπαίους αποικιοκράτες για να καταστρέψουν ολόκληρους πολιτισμούς, στο όνομα του χριστιανισμού με πρόσχημα τον εκπολιτισμό των ‘απολίτιστων λαών’ της Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας διαπράττοντας τις μεγαλύτερες και φρικαλεότερες γενοκτονίες της ανθρώπινης ιστορίας. Συντηρητικοί υπολογισμοί αναφέρουν ένα πλήθος θυμάτων γενοκτονίας που ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, πέρα από τον αριθμό των ιθαγενών που πωλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα ως δούλοι.

Η μεγαλύτερη γενοκτονία που έλαβε ποτέ χώρα στον πλανήτη, είναι αυτή των Ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικανικής ηπείρου. Συνολικά από τα πρώτα χρόνια της ανακάλυψής της, μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα, περισσότεροι από 100.000.000 Ιθαγενείς εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιθαγενών στη Βόρεια Αμερική από τα 18 με 19 εκατομμύρια που ήταν το 1492, το 1919, όπως αναφέρεται στο Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans) περιορίζονταν μόλις στους 400.000. Ο David Stannard στο βιβλίο του, American Holocaust, κάνει λόγο για περισσότερους από 100 εκατομμύρια ανθρώπους που εξοντώθηκαν συνολικά, μεταξύ αυτών γύρω στα 18 εκατομμύρια σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού, ενώ οι θάνατοι που συνδέονται με το εμπόριο δουλείας Ιθαγενών υπολογίζονται στα 28 εκατομμύρια. ‘Όπου κι αν πήγαιναν Ευρωπαίοι ή λευκοί Αμερικανοί, οι ιθαγενείς παγιδεύονταν ανάμεσα σε εισαγόμενες πληγές και βάρβαρες φρικαλεότητες, με αποτέλεσμα συνήθως τον αφανισμό του 95 τοις εκατό του πληθυσμού τους’. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ιθαγενείς πλήρωσαν πολύ ακριβά το ‘προνόμιο’ που είχαν να κατοικούν σε αυτήν την άγνωστη, μέχρι το 1492, ήπειρο, πράγμα που σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές μητροπόλεις, αλλά και η αποικία της Αγγλίας έχτισαν την ανεξαρτησία και την εξέλιξή τους πάνω στον ρατσισμό και στο ολοκαύτωμα των Ιθαγενών Αμερικάνων.

Η λεηλασία του πλανήτη από τους αποικιοκράτες και τους ιμπεριαλιστές επιτάχυνε τον αντίστοιχο διεθνή καταμερισμό της εργασίας με αποτέλεσμα την εκτροπή της οικονομικής δραστηριότητας από την κίνηση προς την κοινωνική ισοκατανομή για την κοινωνική ευημερία, την αμοιβαία συνεργασία και την ειρήνη, σε οικονομία της εξουσίας και του πολέμου για την διαιώνιση της κυριαρχίας των αποικιοκρατικών μητροπόλεων και στη συνέχεια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων επί των υπόλοιπων χωρών του πλανήτη, η οποία στη συνέχεια μετεξελίχθηκε σε ανταγωνισμό και σε καταστροφικούς πολέμους μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την παγκόσμια μονοπολική κυριαρχία/ηγεμονία.

Η αποικιοκρατική πολιτική προκάλεσε αλλεπάλληλα κύματα κοινωνικών και εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων για την ανεξαρτησία των αποικιών, πράγμα που σταδιακά γονάτισε τις ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές μητροπόλεις. Το σημαντικότερο αντιαποικιοκρατικό γεγονός ήταν ο πόλεμος ανεξαρτησίας (1775-1783) των δεκατριών Πολιτειών, κατά της Αγγλίας, που κατάληξε με την διακήρυξη της ανεξαρτησίας, την 4η Ιουλίου 1776, στην αυτόνομη παρουσία τους, γεγονός που επέτρεψε στις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής να εξελιχθούν σε σοβαρή δύναμη και σταδιακά να αναλάβουν, ως προστάτες τάχα των απελεύθερων αποικιών, δράση κατά της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, γεγονός που διευκόλυνε τα σχέδιά τους για την μετεξέλιξη της ευρωπαϊκής αποικιοκρατικής πολιτικής σε αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική.

Αυτή η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΕΠΑ διατυπώθηκε με το περίφημο Δόγμα Μονρόε το οποίο ψηφίστηκε από το Αμερικανικό Κογκρέσο στις 2 Δεκεμβρίου του 1823. Σύμφωνα με αυτό: «Οφείλουμε στο όνομα της ειλικρίνειας και των φιλικών μας σχέσεων με τις (ευρωπαϊκές) δυνάμεις να δηλώσουμε ότι θα θεωρήσουμε κάθε απόπειρά τους για επέκταση του συστήματός τους σε οποιοδήποτε μέρος αυτού του ημισφαιρίου ως επικίνδυνη για την ειρήνη και την ασφάλειά μας. Δεν έχουμε αναμειχθεί στις αποικίες και τις εξαρτημένες περιοχές καμιάς ευρωπαϊκής δύναμης και δεν σκοπεύουμε να αναμειχθούμε. Αλλά από κοινού με τις κυβερνήσεις που δήλωσαν την ανεξαρτησία τους και τη διατήρησαν, μια ανεξαρτησία που με πολλή περίσκεψη και βασιζόμενοι στις αρχές του δικαίου την έχουμε αναγνωρίσει, δεν μπορούμε να μη θεωρήσουμε οποιαδήποτε ανάμειξη που στοχεύει στην καταπίεση και τον έλεγχο του πεπρωμένου τους από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή δύναμη και με οποιονδήποτε τρόπο, παρά μόνο ως εκδήλωση μη φιλικής διάθεσης απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες» Με αυτό το δόγμα οι ΕΠΑ επιφύλασσαν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να επεμβαίνουν ακόμα και στρατιωτικά όπου θεωρούσαν ότι βλάπτονται τα συμφέροντά τους.

Οι πολλοί ενδοευρωπαϊκοί ανταγωνισμοί και πόλεμοι και ιδιαίτερα οι δυο μεγάλοι ευρωπαϊκοί εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των επίδοξων ηγεμόνων της Ευρώπης, εμπόδισαν την σύγκληση και την ενότητα των ευρωπαϊκών χωρών και διευκόλυναν την απρόσκοπτη και δυναμική εξέλιξη των ΕΠΑ σε μεγάλη δύναμη, με αποτέλεσμα να αναθέσουν στον εαυτό τους τον ρόλο του ‘ηγέτη του ελεύθερου κόσμου’, του ‘ηγέτη της Δύσης’, όπως αυτός ο ρόλος διατυπώθηκε με το δόγμα ‘New Deal’ του Φραγκλίνου Ρούσβελτ, σύμφωνα με το οποίο ‘ολόκληρος ο πλανήτης ορίζεται ως ζωτικός χώρος των ΕΠΑ’. Αυτό το δόγμα συμπληρώθηκε με το ‘Σχέδιο Μάρσαλ’ επί προεδρίας Χάρυ Τρούμαν, με το οποίο υπέταξαν την ανοικοδόμηση της καταστραμμένης Ευρώπης στα σχέδια για την παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανισμού, μετατρέποντας την Ευρώπη σε ενδοχώρα των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και χρησιμοποιώντας την ως ανάχωμα κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Ακολουθεί το δόγμα Lynton Johnson δια στόματος του υπουργού εξωτερικών David Dean Rusk, σύμφωνα με το οποίο: «Ξέρουμε πως δεν μπορούμε να πετύχουμε ασφάλεια και ευημερία με αμυντικά ή πολιτικά σχέδια που περιορίζονται στη Βόρεια Αμερική ή στο δυτικό ημισφαίριο, ή στο ΝΑΤΟ. Ο πλανήτης έγινε πια πολύ μικρός. Είμαστε αναγκασμένοι να βρισκόμαστε παντού, σε όλα τα πλάτη και σε όλα τα μήκη του και να ασχολούμαστε με την ίδια τη γη του, τα νερά του, την ατμόσφαιρά του και τον γύρω χώρο του…», που σημαίνει ότι οι ΕΠΑ ανακήρυξαν τον εαυτό τους κοσμοκράτορα ερήμην και σε βάρος της υπόλοιπης ανθρωπότητας.

Επειδή όμως ο ‘ηγέτης του ελευθέρου κόσμου’ συναντά δυσκολίες στην προώθηση των ηγεμονικών σχεδίων του, το δόγμα του αμερικανισμού χρειάζεται ενίσχυση από το δόγμα Νίξον: «Οι εχθροί μας θα πρέπει να αναγνωρίζουν ότι είμαστε παράφρονες και απρόβλεπτοι, με εξαιρετικά μεγάλη καταστροφική δύναμη στα χέρια μας, έτσι ώστε να υποταχθούν στη θέλησή μας από φόβο»

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, κύρια για ενδοσυστημικούς λόγους που έχουν να κάνουν με το γεγονός πως η κρατικοκαπιταλιστική σοβιετική νομενκλατούρα προτίμησε να κάνει δυό βήματα πίσω προς τον ‘καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς’ αντί ένα βήμα μπρος προς τον σοσιαλισμό της κοινωνικής ισότητας, γεγονός που επέτρεψε την υπονόμευσή της, άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για την ‘κοσμοκρατορία του αμερικανισμού’ με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου υπό την καθοδήγηση των ΕΠΑ και των παγκόσμιων Οργανισμών, μεταξύ των οποίων και το ΝΑΤΟ που θεσπίστηκαν για την υποτιθέμενη ευημερία και ασφάλεια του ‘ελεύθερου κόσμου’. Έτσι σταδιακά καταλήγουν στο δόγμα της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη, όπως αυτό διατυπώνεται από τον αρχιτέκτονα της στρατηγικής της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, τον Zbigniew Brzezinski, επικεφαλής της ‘Επιτροπής για μια Μακροχρόνια Συνολική Στρατηγική’ του Πενταγώνου στην οποία συμμετείχαν ο Χένρυ Κίσσιγκερ, ο Σάμιουελ Χάντιγκτον και ο Φράνσις Φουκουγιάμα.

«Η εμφάνιση της αμερικανικής ηγεμονικής ελίτ είναι απόρροια της αύξησης της αμερικανικής δύναμης τα πενήντα προηγούμενα χρόνια […] Ένας πολιτικοστρατιωτικός ιστός διοικούμενος από την εκτελεστική εξουσία, υφάνθηκε κλωστή-κλωστή, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον όλο και πιο πολύμορφο ρόλο της Αμερικής στον κόσμο. Με τον καιρό ένας γιγάντιος μηχανισμός διπλωματικών σχέσεων, ανάπτυξης στρατευμάτων, συστημάτων συλλογής πληροφοριών και γραφειοκρατικών συμφερόντων τέθηκε σε κίνηση για να χειριστεί την πλήρη παγκόσμια στράτευση της Αμερικής». Αλλά, συνεχίζει ο Μπρζεζίνσκι, για να επιτευχθεί ‘ο παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής’ «πρέπει να στηριχθεί στις τρεις μεγάλες επιταγές της αυτοκρατορικής γεωστρατηγικής που είναι:

1. Να εμποδίσει τη συνεργασία των υποτελών και να διατηρήσει την κατάσταση εξάρτησής τους σε θέματα ασφαλείας.
2. Να παραμείνουν οι φόρου υποτελείς υποχωρητικοί και προστατευόμενοι και
3. Να εμποδίσει τους βαρβάρους να ενωθούν μεταξύ τους».

Βέβαια οι ΕΠΑ έχουν ήδη αντιληφθεί ότι «Η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της Αμερικής εξαρτάται άμεσα από το πόσο χρόνο και πόσο αποτελεσματικά θα διατηρηθεί η υπεροχή της στην ευρασιατική ήπειρο» γιατί «η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου και συνεπώς όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει τον κόσμο». Σταδιακά συνειδητοποιούν τον κίνδυνο από την ανασυγκρότηση της Ρωσίας και της Κίνας και τρέμουν στην πιθανότητα συγκρότησης ενός ‘μεγάλου συνασπισμού μεταξύ Ρωσίας, Κίνα και ίσως του Ιράν’. Εκείνο όμως που αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τα σχέδια του αμερικανισμού είναι το ενδεχόμενο «η Ευρωπαϊκή Ένωση να αποκτήσει την πολιτική ενότητα που απαιτείται για την συσπείρωση της λαϊκής θέλησης, ώστε να προωθήσει τον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ στο πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο», πράγμα που μπορεί να αποτραπεί με την εξασφάλιση της πλήρους υποταγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε μέσω διάλυσής της, είτε μέσω εξαναγκασμού.

«Μια στρατιωτικά αυτοδύναμη Ευρώπη, μια ολοκληρωμένη πολιτική και οικονομική δύναμη σαν την Αμερική θα έφερνε τις ΗΠΑ αντιμέτωπες με μια οδυνηρή επιλογή: Είτε να απαγκιστρωθούν εντελώς από την Ευρώπη, είτε να συμμεριστούν πλήρως με αυτήν τις ευθύνες της άσκησης πολιτικής  σε παγκόσμιο επίπεδο.[…] Μια πολιτικά ισχυρή Ευρώπη, ικανή να ανταγωνιστεί οικονομικά τις ΗΠΑ και χωρίς να εξαρτάται στρατιωτικά από αυτές θα αμφισβητούσε αναπόφευκτα την υπεροχή τους σε δυό περιοχές που είναι ζωτικές για την Αμερική από στρατηγικής άποψης: την Μέση Ανατολή και την Λατινική Αμερική. […] Για την ώρα, όμως, οι Ευρωπαίοι στερούνται  την ενότητα και τα κίνητρα που θα τους επέτρεπαν να γίνουν μια σοβαρή στρατιωτική δύναμη»

Η Αμερική που χρειάζεται συμμάχους, αλλά όχι συνεταίρους, για την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας μπορεί μόνο να υποπτεύεται όλους τους συμμάχους της και να βλέπει παντού μόνο εχθρούς, πραγματικούς και φανταστικούς, τους οποίους αξιολογεί και με βάση την αξιολόγησή τους σχεδιάζει τις προτεραιότητες, τα βήματα για να φτάσει στον τελικό της στόχο, στην παγκόσμια ηγεμονία.

Όλα δείχνουν πως, για την αμερικάνικη ελίτ, ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής των ΕΠΑ για την παγκόσμια ηγεμονία είναι η Κίνα του πιο μανιακού καπιταλισμού, αλλά γνωρίζει πως μια κατά μέτωπο επίθεση στην Κίνα θα κατάληγε σε πλήρη αποτυχία, γιατί η Κίνα θα είχε την υποστήριξη ολόκληρης της Ανατολής και κύρια της Ασίας, οι περισσότερες χώρες της οποίας συνδέονται με την Κίνα μέσω της Συμφωνίας της Σαγκάης, μεταξύ των οποίων και η Ρωσία με το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Αλλά και μεγάλο μέρος της Δύσης θα ήταν αντίθετο όχι βέβαια για λόγους αρχής, αλλά γιατί όλες οι μεγάλες χώρες της Δύσης και του Νότου έχουν σοβαρές οικονομικές σχέσεις με την Κίνα, η διατάραξη των οποίων θα προκαλούσε ανατροπές και χάος που δεν θα το έλεγχαν οι ΕΠΑ. Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο οι ΕΠΑ επέλεξαν να αποσταθεροποιήσουν ελεγχόμενα την παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Γι’ αυτό ξεκίνησαν από την αποσταθεροποίηση του μεγάλου ασθενούς της Δύσης, του πιο αδύνατου κρίκου του παγκόσμιου συστήματος, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αγοράζει ασφάλεια και προστασία από τις ΕΠΑ και ενέργεια και ευημερία από την Ρωσία. Στόχος των ΕΠΑ είναι να ‘απελευθερώσουν’ την Ε.Ε. από την ρωσική ενεργειακή εξάρτηση, με σκοπό την διπλή εξάρτησή της από αυτές, προσφέροντάς της αμερικάνικο υγροποιημένο σχιστολιθικό αέριο και συμπληρωματικά ορυκτά καύσιμα από συμμάχους της στην Μέση Ανατολή, μετατρέποντας την Ε. Ε. κυριολεκτικά σε αμερικανικό προτεκτοράτο.

Για να συμβεί αυτό οι ΕΠΑ επέλεξαν την ΝΑΤΟϊκή περικύκλωση της Ρωσίας εγκαθιστώντας, παρά την συμφωνία που έχουν συνάψει με την Ρωσία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, πυρηνικά όπλα στις περισσότερες χώρες που γειτονεύουν με την Ρωσία και παρά τις προειδοποιήσεις της Ρωσίας πως η παραβίαση των συνθηκών ασφάλειάς της αποτελούν εχθρική πράξη εναντίον της με συνέπεια την πολεμική αντίδρασή της. Οι ΕΠΑ τελώντας υπό την επήρεια της μέθης του παγκόσμιου ηγέτη, όχι μόνο δεν τηρούν την υπογραφή τους, αλλά σπρώχνουν και την Ε.Ε. να αθετήσει τη δική της υπογραφή, γεγονός που προκαλεί αστάθειες στο δυτικό σύστημα.

Ως πεδίο σύγκρουσής τους με τη Ρωσία, οι ΕΠΑ επέλεξαν, λόγω θέσης, εδώ και δεκαετίες την Ουκρανία. Έγραφε, λοιπόν, ο Brzezinski, εδώ και περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια: «Η Ουκρανία, νέος και σημαντικός χώρος στην ευρασιατική σκακιέρα, είναι γεωπολιτικός άξονας, επειδή η ίδια η ύπαρξή της ως ανεξάρτητης χώρας βοηθά τον μετασχηματισμό της Ρωσίας. Χωρίς την Ουκρανία η Ρωσία παύει να είναι ευρασιατική αυτοκρατορία. […] Αν η Μόσχα ανακτήσει τον έλεγχο της Ουκρανίας με τον πληθυσμό των 52 εκατομμυρίων, τους σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους και την πρόσβαση στην Μαύρη θάλασσα, η Ρωσία θα ανακτήσει αυτόματα αναγκαίες προϋποθέσεις για να γίνει ισχυρό αυτοκρατορικό κράτος που θα ενώνει την Ευρώπη και την Ασία».

Μια τέτοια εξέλιξη υπέρ της Ρωσίας θα ματαίωνε οριστικά τα κοσμοκρατορικά σχέδια των ΕΠΑ και θα άνοιγε διάπλατα τον δρόμο για την ασιατική κοσμοκρατορία, πράγμα που σχεδίασαν να το ανακόψουν προγραμματίζοντας με ακρίβεια, εδώ και τρεις και πλέον δεκαετίες, τα σημερινά τεκταινόμενα: «Θεωρώντας δεδομένη την αμερικανική και δυτικοευρωπαϊκή δέσμευση, ένας υποθετικός, αλλά συνετά ρεαλιστικός χρονικός προγραμματισμός γι’ αυτά τα στάδια θα μπορούσε να είναι ο ακόλουθος:

1. Το 1999 τα πρώτα νέα κεντροευρωπαϊκά κράτη θα έχουν γίνει δεκτά στο ΝΑΤΟ, παρ’ ότι η είσοδός τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα πραγματοποιηθεί πιθανώς πριν από το 2002 ή το 2003.
2. Στο μεταξύ η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αρχίσει συνομιλίες με τις Βαλτικές Δημοκρατίες για την εισδοχή τους σ’ αυτήν και παρόμοια το ΝΑΤΟ θα αρχίσει να προχωρεί στο ζήτημα της αποδοχής τους ως μελών του, όπως επίσης και της Ρουμανίας, με την εισδοχή τους να ολοκληρώνεται πιθανώς το 2005. Σε κάποιο σημείο αυτού του σταδίου, μπορούν τα άλλα βαλκανικά κράτη να γίνουν επίσης υποψήφια μέλη.
3. Η εισδοχή των Βαλτικών κρατών θα μπορούσε να παρακινήσει τη Σουηδία και την Φινλανδία να εξετάσουν την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ.
4. Κάποια στιγμή μεταξύ του 2005 και του 2010, η Ουκρανία, ιδιαίτερα αν στο μεσοδιάστημα έχει κάνει σημαντικές προόδους  στις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις της και έχει εμφανώς μετατραπεί σε κεντροευρωπαϊκή χώρα, θα πρέπει να είναι έτοιμη για σοβαρές διαπραγματεύσεις τόσο με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και με το ΝΑΤΟ».

Αυτός ο λεπτομερής προγραμματισμός, που δεν είναι παρά μια, έστω και με καθυστέρηση μιας δεκαετίας, αυτοεκπληρούμενη ‘προφητεία’, αποκαλύπτει πως η ιστορία δεν είναι υπόθεση τυχαίων γεγονότων, αλλά υπόθεση σχεδιασμού των ισχυρών με αντικείμενο τους ανίσχυρους. Αποκαλύπτει επίσης ότι ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε και οι Βαλτικές χώρες αποφασίζουν για τον εαυτό τους, γιατί πώς  και πότε θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Τέλος αποκαλύπτει πως η Ουκρανία δεν βρέθηκε τυχαία στη θέση που είναι σήμερα, αλλά ως επιλογή του ηγεμόνα να καταστραφεί ολοκληρωτικά, να θυσιαστεί στο βωμό των αμερικανικών συμφερόντων για να μην ενωθούν Ευρώπη και Ασία. Έτσι μπορούν να κατανοηθούν καλύτερα γεγονότα και πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην υλοποίηση αυτού του σχεδίου, όπως, η πραξικοπηματική ανατροπή του ρωσόφιλου προέδρου της Ουκρανίας, ο εκβιασμός της Ρωσίας από την Ουκρανία για την, δυσμενή για τη Ρωσία, αλλαγή των όρων ροής του ρωσικού πετρελαίου προς την Ευρώπη μέσω Ουκρανίας, ο εξοπλισμός της Ουκρανίας από τις ΕΠΑ και ο σχεδιασμός της επερχόμενης σύγκρουσης μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας από γνωστά κυβερνητικά στελέχη, και διπλωμάτες, αλλά και η πραγματοποίησή του, από υψηλόβαθμα στελέχη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Μετά από όλα αυτά είναι ευκολότερο να κατανοήσουμε και την επιλογή του Ουκρανού προέδρου, του Ζελένσκι, να αρνηθεί να διακηρύξει πως η Ουκρανία θα τιμήσει την υπογραφή που έβαλε στις διάφορες συμφωνίες, και ότι θα μείνει ουδέτερη χώρα και δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, όπως του ζήτησαν τόσο ο πρόεδρος της Γαλλίας, όσο και ο καγκελάριος της Γερμανίας προκειμένου να αποφευχθεί ο πόλεμος με τη Ρωσία.

Ο, ήδη κατηγορούμενος για διαπλοκή, Ζελένσκι, για λόγους που προφανώς έχουν να κάνουν με την αφέλειά του να πάρει τοις μετρητοίς τις υποσχέσεις του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών, αλλά και με προφανείς ιδεολογικές δεσμεύσεις, όπως δείχνει η συχνή εμφάνισή του, ακόμα και στο Αμερικανικό Κογκρέσο, με τον Eiserne Kreutz των ναζιστικών SS στο στήθος, αρνήθηκε να προστατέψει τη χώρα του από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό και προτίμησε από ‘υπηρέτης του λαού’ να γίνει υπηρέτης του αμερικανισμού, και να πολεμήσει ως παρένθετος αντ’ αυτού. Έτσι παγιδεύτηκε η νεοτσαρική Ρωσία σε έναν απάνθρωπο και καταστροφικό για την ίδια, για την Ουκρανία, για την Ευρώπη και για τον κόσμο, πόλεμο, που εξυπηρετεί μόνο τα σχέδια των ΕΠΑ για την αποσταθεροποίηση της Ευρώπης και για την εξυπηρέτηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Το τραγικότερο όλων αυτών των εξελίξεων είναι πως η άνευρη και μικρονοϊκή ηγεσία της Ε. Ε., και των χωρών-μελών της χειροκροτεί όρθια τον Ζελένσκι, παρά το γεγονός πως αυτός δέχτηκε να παίξει αυτό το βρώμικο παιχνίδι σε βάρος της ίδιας της χώρας του και σε βάρος της Ευρώπης. Το θέαμα να ηθικολογούν οι ανήθικοι και τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία που προκαλούν τους πολέμους και ενός Εβραίου με το σύμβολο των SS στο στήθος του, που κρατάει με περηφάνια έναν αγκυλωτό σταυρό και να μιλάει για δημοκρατία και ειρήνη και να χειροκροτείται από τα κοινοβούλια του δυτικού κόσμου, είναι και θα παραμείνει το ακρότατο αντιαισθητικό και αποκρουστικό σύμβολο της παρακμής της αποικιοκρατικής και ιμπεριαλιστικής Δύσης.

Αυτός ο πόλεμος αποσταθεροποίησε και αποδυνάμωσε ακόμα περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση και την πρόσδεσε σφιχτότερα στο άρμα του αμερικανισμού, αναγκάζοντάς την να αγοράζει υγροποιημένο αέριο κακής ποιότητας που έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου, τη στιγμή που η Ευρώπη, αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα μπορεί να απεξαρτηθεί από τα ορυκτά καύσιμα, που αιώνες τώρα την αιματοκυλήσουν και να αποκτήσει άφθονη, καθαρή, ασφαλή και σχεδόν ελεύθερη ενέργεια από τις ανανεώσιμες και συνεπώς ανεξάντλητες πηγές ενέργειας στη βάση της καύσης του υδρογόνου που μπορεί να παραχθεί αποκεντρωμένα σε επίπεδο χρήστη, πράγμα που καταργεί τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα και καθιστά την ενέργεια κτήμα όλων και σε σχεδόν μηδενικό κόστος. Αυτή την επανάσταση ευαγγελίζεται ο Ρίφκιν και όσοι άλλοι εργάζονται προς την κατεύθυνση της υδρογονοενέργειας, την οποία όμως αποκρύπτουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, ακόμα και τα υποτιθέμενα αντισυστημικά κόμματα. Οι εξουσίες που τρέμουν την αποκεντρωμένη σε επίπεδο χρήστη παραγωγή υδρογονοενέργειας, προσπαθούν να την ελέγξουν είτε με την κοστοβόρα και συγκεντρωτικά παραγόμενη ψυχρή πυρηνική σύντηξη του υδρογόνου, είτε χαρακτηρίζοντας αυθαίρετα το νερό από ελεύθερο αγαθό σε εμπόρευμα, πατεντάροντας τη χρήση του για να αποτρέψουν την ενεργειακή αφθονία και ενεργειακή ισότητα που θα έκανε εφικτή μια άλλη φιλοσοφία και πρακτική οργάνωσης της κοινωνικής ζωής πάνω στη βάση της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια ενός οικουμενικού αταξικού ουμανισμού. Κατακτήσεις όπως η ψηφιακή επικοινωνία, το διαδίκτυο, η τρισδιάστατη εκτύπωση, η τεχνολογία των drown, το ελεύθερο λογισμικό και η υδρογονοενέργεια αποτελούν τον μοχλό με τον οποίο η ανθρωπότητα μπορεί να απαλλαχθεί οριστικά από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να περάσει σε έναν καλύτερο κόσμο, στον κόσμο της κοινωνικής ισότητας και της παγκόσμιας ειρήνης.

Ο Μπρεζίνσκι, ως αυθεντικός εκφραστής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού γνωρίζει πώς ο μανιακός αμερικανισμός προκαλεί στον πλανήτη ολόκληρο, ακόμα και μέσα στην ίδια την Αμερική, το κίνημα του αντιαμερικανισμού που το αποκαλεί «ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση στην Ευρώπη, ότι η Αμερική εγκληματεί κατ’ επανάληψη στα παγκόσμια ζητήματα που μακροπρόθεσμα επηρεάζουν την ποιότητα ζωής του ανθρώπινου γένους και τα οποία κατά συνέπεια θα έπρεπε να προκαλέσουν τη θέσπιση αποδεκτών από όλους υπερεθνικών κανόνων συμπεριφοράς», διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος ενεργοποίησης του «αντιαμερικανικού κινήτρου στους Ευρωπαίους να προσπαθήσουν με σοβαρότητα να αποκτήσουν ανεξάρτητη στρατιωτική ισχύ, αλλά μια Ευρώπη που επιζητεί την πολιτική ενότητα προσδιορίζοντας σαφώς τον εαυτό της ως το de facto αντιαμερικανικό αντίβαρο θα είναι μια Ευρώπη που θα καταστρέψει την Ατλαντική Συμμαχία».

Αν όμως η ανεξαρτησία της Ευρώπης από τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής σημαίνει την καταστροφή της Ατλαντικής Συμμαχίας, τότε αυτό θα σήμαινε και την καταστροφή του οράματος του αμερικανισμού που διακηρύσσει πως «η μοναδική παγκόσμια κυβέρνηση που μπορούμε έστω και κατ’ ελάχιστο να πούμε ότι θα ήταν δυνατή σήμερα, είναι μια παγκόσμια αμερικανική δικτατορία». Την ίδια όμως στιγμή που η αμερικανική ελίτ σχεδιάζει δεσμά για την ανθρωπότητα κάποιοι άλλοι Αμερικανοί που αντιλαμβάνονται τις συνέπειες της ‘παγκόσμιας αμερικανικής δικτατορίας’ για την ανθρωπότητα και για τους ίδιους τους Αμερικανούς, απευθύνονται προς την σημερινή Ευρώπη κάνοντας έκκληση να αναλογιστεί τις ευθύνες της απέναντι στην ανθρωπότητα: «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. Επιζητούμε την αυτονομία μας με κάθε κόστος. Υπερκαταναλώνουμε, ικανοποιούμε κάθε μας όρεξη και σπαταλάμε την απλοχεριά της Γης. Επιβραβεύουμε την απεριόριστη οικονομική μεγέθυνση, ανταμείβουμε τον ισχυρό και περιθωριοποιούμε τον ευάλωτο. Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών μας συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε πως μας αξίζει. Θεωρούμε  τους εαυτούς μας περιούσιο λαό  και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται το μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου. […] Ενώ, όμως, το αμερικανικό πνεύμα  δείχνει σημεία κόπωσης και μαραζώνει τελματωμένο στο παρελθόν, ένα νέο ευρωπαϊκό όνειρο γεννιέται. Είναι το όνειρο που αρμόζει πολύ περισσότερο με το επόμενο στάδιο του ανθρώπινου ταξιδιού, το όνειρο που υπόσχεται να προσφέρει στην ανθρωπότητα την παγκόσμια συνείδηση που αντιστοιχεί στην όλο και πιο διασυνδεόμενη και παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία. Το ευρωπαϊκό όνειρο τοποθετεί τις σχέσεις της κοινότητας πάνω από την ατομική αυτονομία, την πολιτισμική ποικιλομορφία πάνω από την αφομοίωση, την ποιότητα ζωής πάνω από την συσσώρευση του πλούτου, την διατήρηση του περιβάλλοντος πάνω από την αύξηση των υλικών αγαθών, τις βαθύτερες σχέσεις πάνω από τον καταπιεστικό μόχθο, τις οικουμενικές  ανθρώπινες αξίες και τα δικαιώματα της Φύσης πάνω από τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και την παγκόσμια συνεργασία πάνω από την μονομερή άσκηση της ισχύος». Αυτές οι διαπιστώσεις δείχνουν πως υπάρχουν δύο Αμερικές, η μία του ‘πολιτισμού του θανάτου’ και η άλλη που περιμένει από την Ευρώπη να πρωταγωνιστήσει στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας από την ‘Αμερική του θανάτου’.

Αν κάποιοι αφελείς δυτικολάτρες, του δυτικού καπιταλισμού της υποτιθέμενης ελεύθερης αγοράς, ή ανατολικολάτρες, του ανατολικού κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού τύπου Κίνας και Ρωσίας διερωτώνται για το αν και πώς θα μπορέσει να σταθεί μια τέτοια παγκόσμια αμερικανική, ή κινέζικη, ή ρώσικη δικτατορία και μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει για να παγιωθεί η νέα ακραία κοινωνική ανισότητα, ο Μπρεζίνσκι απαντά για λογαριασμό της αμερικανικής παγκόσμιας δικτατορίας. «Η πιθανή νέα ανισότητα στην ανθρώπινη ζωή θα έχει σημαντικές επιπτώσεις όχι μονάχα στην αμερικανική ηγεμονία, αλλά και στην αμερικανική δημοκρατία», ενέργειες που μπορεί να φτάσουν «ακόμα και στον επαναπροσδιορισμό του νοήματος και της ουσίας της ανθρώπινης ζωής. Πού θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα αυτές οι δυνατότητες  κανείς δεν ξέρει, (μας λέει ο ίδιος ο Brzezinski) αλλά είναι βέβαιο ότι ήδη έχουν ανοίξει τον δρόμο έτσι ώστε, πολλές δεκαετίες αργότερα η ανθρώπινη ζωή να έχει υποστεί μετατροπές ανυπολόγιστης σημασίας. […] Οι παραδοσιακές απαντήσεις που προσφέρουν οι μεγάλες θρησκείες, όπως και οι παραδοσιακές δημοκρατικές αρχές, μπορεί να αμφισβητηθούν σοβαρά. Στο ζήτημα της δημοκρατίας μπορεί να τεθούν νέα ερωτήματα αναφορικά με τον πολιτικό ορισμό του ίδιου του ανθρώπου. Η παραδοσιακή σύνδεση μεταξύ πολιτικής ελευθερίας και πολιτικής ισότητας, μια νόμιμη ιδέα αποφασιστικής σπουδαιότητας για τη λειτουργία της δημοκρατίας, προέρχονταν από την ιδέα ότι ‘όλοι οι άνθρωποι είναι γεννημένοι ίσοι’, η οποία πρέσβευε ότι η διαδικασία της ανθρώπινης δημιουργίας εμπεριέχει εγγενώς την ισότητα. Αλλά η προνομιακή ανθρώπινη αναβάθμιση η οποία πραγματοποιείται με την επιλεκτική διαχείριση του στοιχειώδους κώδικα που προσδιορίζει τις παραμέτρους των ανθρώπινων δυνατοτήτων μπορεί να θέσει σε κίνδυνο αυτήν την ιδέα, καθώς και όλα τα πολιτικά και νομικά δημιουργήματα που βασίζονται σε αυτήν. Τι θα συμβεί στο αξίωμα της ισότητας, όταν οι διανοητικές, ακόμη και οι ηθικές ικανότητες κάποιων ατόμων μεγαλοποιηθούν τεχνητά πολύ περισσότερο από αυτές των άλλων;» Αν το μυαλό σας πάει στο 1984 και στη Φάρμα των ζώων του Όργουελ και στα προγράμματα τεχνητής ‘αναβάθμισης του ανθρώπου’, για την απόλυτη υποταγή του μετατρέποντάς τον σε ρομποκόπ, που τρέχουν αυτή την περίοδο στις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, τότε είναι βέβαιο ότι γίνεται απόλυτα κατανοητό τι μας επιφυλάσσει μια υποτιθέμενη παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανισμού, αλλά και κάθε άλλη παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου κάθε εκδοχής, αν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν ξυπνήσουν και να μετακινηθούν από τη θέση του αντικειμένου εκμετάλλευσής τους από το κεφάλαιο, στη θέση του υποκειμένου της ιστορίας που θα επαναφέρει τις εξελίξεις στο μέτρο του ανθρώπου, της κοινωνίας των ίσων και της αρμονικής συνεργασίας μεταξύ ανθρωπότητας και ανθρώπινης Βιόσφαιρας.

Από αυτή την σύντομη ανάλυση της στρατηγικής των ΕΠΑ για την παγκόσμια ηγεμονία, όπως την αντιλαμβάνεται η αμερικανική ελίτ που καταλήγει στο συμπέρασμα: «Επομένως η Αμερική δεν είναι μόνο η πρώτη και η μοναδική πραγματικά παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά πιθανόν και η τελευταία’, αντιλαμβανόμαστε τι ήθελε να μας πει ο προφήτης του νεοφιλελευθερισμού, ο πολύς Φουκουγιάμα με ‘το τέλος της ιστορίας’. Ένα τέλος που η Ευρώπη θα μπορούσε να το αποτρέψει αν οι Ευρωπαίοι δεν επέλεγαν αμερικανόφιλους/αμερικανόδουλους και διεφθαρμένους επαγγελματίες πολιτικούς να τους κυβερνήσουν. Οι αγωνιστικές παραδόσεις και ο ευρωπαϊκός πολιτισμός επιτρέπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως η μεγαλύτερη ενωμένη εθνική και κοινωνική οντότητα του πλανήτη να αποδεσμευτούμε από τα ηγεμονικά σχέδια ‘του πολιτισμού του θανάτου’ που τον γεννάει και τον θρέφει η βουλιμική και αχόρταγη ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής που προκαλεί άγονους ανταγωνισμούς και ασταμάτητους καταστροφικούς πολέμους. Μας επιτρέπουν να αφήσουμε πίσω μας την καπιταλιστική φάση της ανθρώπινης ιστορίας και να αυτοκυβερνηθούμε πάνω στις αρχές της κοινωνικής ισότητας, της ισότιμης και αμοιβαίας συνεργασίας και της ειρήνης, με μορφή την Άμεση Δημοκρατία και περιεχόμενο την αταξική κοινωνία. Αυτά περιμένει ολόκληρη η ανθρωπότητα από την Ευρώπη και αν δεν μπορούν ή δεν θέλουν οι κυβερνήσεις των χωρών της Ευρώπης, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού της Ε. Ε., για να σωθεί η Ευρώπη, η ανθρωπότητα και ο πλανήτης.

Καιρός για άλλες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχουν, γιατί η ανθρωπότητα, ιδιαίτερα μετα την υποταγή της ΕΕ στα αμερικανικά σχέδια που έφτασαν μέχρι τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας και την ώθηση του νεογερμανισμού, βρίσκεται στο σταυροδρόμι της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και του οικουμενικού αταξικού ουμανισμού. Αν και τούτη τη φορά αδρανήσουν οι δυνάμεις της Εργασίας της Επιστήμης και του Πολιτισμού, τότε τα τέρατα που περιέγραψε ο Γκράμσι θα γυρίσουν την ανθρωπότητα στον πολιτισμό των ροπάλων που πρόβλεψε ο Αϊνστάιν, υπό τις παραπλανητικές ιαχές των ΜΜΕ του μεγάλου κεφαλαίου και τις αμπελοφιλοσοφίες νάρκισσων ‘φιλοσόφων’ που σιτίζονται στα πρυτανεία του κεφαλαίου με αντάλλαγμα να αυτοθαυμάζονται σταυροκοπούμενοι συχνά στα τηλεοπτικά στούντιο, αφιονίζοντας τα θύματα του καπιταλισμού.

του Στράτου Σιμιτζή*
Είναι αλήθεια πως οι Θεσσαλονικείς έχουν εναπόθεσει όλες τις ελπίδες τους για άνετη και γρήγορη μετακίνησή τους, κυρίως προς και από τους χώρους εργασίας και κατοικίας, στο Μετρό.
Μέχρι τότε όμως θα τελούν όμηροι του ΟΑΣΘ, ιδίως τα χαμηλά εισοδήματα, οι μισθωτοί και μεροκαματάρηδες, οι οποίοι για τις ανελαστικες μετακινήσεις τους επιβαρύνονται με τα κόμιστρα των ταξί.
Παράδειγμα προς αποφυγήν για μια μεγαλούπολη να στηρίζεται σε ένα καιρ μόνο μέσο μαζικής μεταφοράς.
Όσο κι αν αναζητήσει κάποιος, αποκλείεται, στον πολιτισμένο τουλάχιστον κόσμον, να εξυπηρετείται από ένα και μοναδικό μέσο συγκοινωνίας.
Και όμως, εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη, τη Συμβασιλεύουσα, το κατορθώσαμε και αυτό.
Το γραφικό τραμ μας ενοχλούσε, γι’ αυτό όπως είμαστε έξυπνοι, το καταργήσαμε.
Όλα αυτά τα χρόνια της μονοκρατορίας του ΟΑΣΘ, σκεφθείτε πόσο θα συνέβαλε ένα τραμ, φυσικά ανανεωμένο και εκσυγχρονισμένο.
Τι πονεμένη ιστορία και αυτή.

*Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

Αθήνα, 6 Απριλίου 2022

Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει για την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Πέρα από την αύξηση του κόστους της κατανάλωσης ενέργειας για οικιακή χρήση, υπάρχει και η αύξηση του κόστους παραγωγής που έχει ως συνέπεια ανατιμήσεις (δηλαδή ακρίβεια), υπονόμευση της ανταγωνιστικότητας επιχειρήσεων, τελικά  και απειλή λουκέτα και αύξηση της ανεργίας.

Όλες ανεξαιρέτως αυτές οι αρνητικές συνέπειες πλήττουν ιδιαιτέρως την Ελλάδα. Είναι ήδη αισθητές σε όλα τα νοικοκυριά, φτωχά ή φτωχότερα, στην άνοδο των τιμών καταναλωτή και στην αύξηση του κόστους παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών. Σε μια χώρα καθημαγμένη από πολύχρονο οικονομικό (και όχι μόνο) παραλογισμό αυτές οι συνέπειες μπορούν να αποβούν μοιραίες.

Αν και βρισκόμαστε όμως σε δεινή, πράγματι, θέση, την ίδια στιγμή, είμαστε από τους λίγους με πραγματικές δυνατότητες να παίξουμε αποφασιστικό ρόλο στην έξοδο από αυτή την κρίση. Δεν είναι μόνο τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Δυτική Ελλάδα, την Κρήτη και την Κύπρο. Δεν είναι μόνο ο αγωγός EastMed που προβλέπεται για την μεταφορά και διανομή του στην Ευρώπη. Είναι και οι δυνατότητες Ελλάδας και Κύπρου να παράγουν για ίδια χρήση και εξαγωγές σε χώρες της Ευρώπης ήπιες μορφές ενέργειας.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για ένα, πρωτοφανών διαστάσεων, πρόγραμμα επενδύσεων, δημόσιων και ιδιωτικών, εθνικών και ευρωπαϊκών, με σκοπούς την ενεργειακή απεξάρτηση και επάρκεια, όπως όμως και την ρύθμιση της αγοράς μας που μαστίζεται από στενότητα προσφοράς και κερδοσκοπία. Το ερώτημα προς την Ευρώπη και την Ελλάδα είναι αν είναι διατεθειμένες να καταβάλλουν τα απαιτούμενα κεφάλαια για την πραγματοποίηση αυτού του προγράμματος, εγκαίρως και με ασφάλεια.

Δυστυχώς, από επίσημες δηλώσεις και πράξεις, είναι εμφανές ότι το κατεστημένο μας αποφεύγει να επιλέξει τον σωτήριο για Ελλάδα και Κύπρο ρόλο «μπαταρίας» της Ευρώπης. Αντί να διασφαλίσει τις προϋποθέσεις εκτέλεσης του μεγάλου και πολύπλευρου αυτού έργου…
1.    «Βάζει στο τραπέζι» για συζήτηση την συνεκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών μας πόρων με την Τουρκία. Με την εταίρο (και οφειλέτη μας, ας μην ξεχνιόμαστε) Γερμανία, αντί να απορρίπτει διαρρήδην το παράλογο, παράνομο, τελικά ανέφικτο, αυτό ενδεχόμενο… να το ενθαρρύνει!
2.    Με τους λίγους εγχώριους παίκτες της ενέργειας να σωρεύουν υπερκέρδη όχι από επενδύσεις αύξησης της παραγωγικότητας τους, αλλά λόγω στρέβλωσης της αγοράς. Με αυτά τα windfall gains αφορολόγητα και τον ανταγωνισμό υπό διωγμό.
3.    Με το κομματικό μας σύστημα, αντί να επιδιώκει συναίνεση για την αποφασιστική προώθηση του ζωτικού εθνικού και δημόσιου συμφέροντος μας, erga omnes, να απεργάζεται συγκυβερνήσεις συνενοχής στην απεμπόλησή του, ελπίζοντας πως, «επί τέλους, θα διαβούν»!

Έχει όμως πια αρχίσει να γίνεται κοινός τόπος ότι εμπόδια για την σωτηρία μας είναι η «Γερμανική Προστασία» (η παρεμπόδιση άσκησης της κυριαρχίας μας από τον γερμανικό παράγοντα) και η «Δημοκρατική Ύβρις» (η απροθυμία προάσπισης συμφερόντων μας από τους εντολοδόχους μας). Και ότι το θέμα δεν είναι από πόσα κόμματα στηρίζονται οι κυβερνήσεις μας, αλλά αν έχουν σκοπό να υπερπηδήσουν αυτά τα εμπόδια ή όχι.  

Και μια απαραίτητη υπενθύμιση σε όσους συμπαίκτες επιδιώκουν την διαιώνιση της σημερινής απαράδεκτης κατάστασης: ρεαλισμός δεν είναι να ζητάς να λάβεις παρά του μη έχοντος, ούτε να θεωρείς τις εθνικές περιπέτειες μοίρα του λαού και του τόπου μας. Πραγματισμός είναι να ξέρεις τι θέλεις και να ζυγίζεις τις δυνατότητες σου, προκειμένου να προσπαθήσεις να το καταφέρεις!