Αρχική Blog Σελίδα 1982

ΣΟΥΗΔΙΑ: «Αίμα και πυρ» η πολιτική ενσωμάτωσης μουσουλμάνων μεταναστών!

Από

May 5, 2022

Συνέντευξη του Arnaud Lachaize* ATLANTICO

©Johan NILSSON / TT NEWS AGENCY / AFP

Η πρωθυπουργός της Σουηδίας Mαγκνταλένα Aντερσον αναγνώρισε δημόσια την ανεπάρκεια και τις αποτυχίες των πολιτικών ένταξης των νέων μεταναστών στη χώρα της**. Περισσότεροι από 100 αστυνομικοί τραυματίστηκαν στη Σουηδία κατά τη διάρκεια πρόσφατων ταραχών. Η Mαγκνταλένα Aντερσον ανακοίνωσε μια σειρά μέτρων που στοχεύουν στην αναχαίτιση της εγκληματικότητας, η οποία, όπως λέει, είναι συνέπεια της «αδυναμίας» του κυρίαρχου κράτους.

Atlantico: Την Πέμπτη 28 Απριλίου, η πρωθυπουργός της Σουηδίας Mαγκνταλένα Aντερσον είπε ότι οι πολλοί μετανάστες που υποδέχτηκαν τις τελευταίες δύο δεκαετίες δημιούργησαν παράλληλες κοινωνίες και βίαιες συμμορίες, επισημαίνοντας μάλιστα ότι η ενσωμάτωση των μεταναστών ήταν μια αποτυχία. Μπορούμε να δούμε ομοιότητες μεταξύ της σουηδικής και της γαλλικής κατάστασης;

Arnaud Lachaize: Η μετανάστευση στη Σουηδία είναι πολύ πιο πρόσφατη από τη Γαλλία. Οι Σουηδοί έχουν δεχθεί μεγάλους αριθμούς αιτούντων άσυλο από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική από το 2000. Προηγουμένως, αυτή η χώρα ήταν σχετικά ομογενής. Αυτό το φαινόμενο οφείλει πολλά στην κακή εκτίμηση. Η Σουηδία έπρεπε να συμμετάσχει στην υποδοχή των ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τη φτώχεια ή τον πόλεμο. Η γερμανική πολιτική διανομής των αιτούντων άσυλο σε όλη την επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο προς αυτή την κατεύθυνση. Ομοίως, οι Σουηδοί ηγέτες όλων των πλειοψηφιών ήταν πολύ ευαίσθητοι στην κυρίαρχη ιδεολογία ότι η Ευρώπη χρειάζεται μετανάστες για να διατηρήσει τα δημογραφικά της στοιχεία (έκθεση του ΟΗΕ του Μαρτίου 2000 με τίτλο ” μετανάστευση αντικατάστασης “). Από τη δεκαετία του 2000, η ροή της μετανάστευσης στη Σουηδία ήταν σημαντική σε σχέση με τον πληθυσμό της. Από 10 εκατομμύρια κατοίκους, αυτή η χώρα έχει 2 εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό, ή το 20% του πληθυσμού της. Αυτή η τεράστια συνεισφορά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα είχε ως αποτέλεσμα φαινόμενα αστικής γκετοποίησης και εξέγερσης, ελλείψει ένταξης. Βλέπουμε το αποτέλεσμά της.

Πώς ή με ποιους δείκτες μπορούμε να μετρήσουμε αυτή την διαπίστωση αποτυχίας στη Γαλλία;

H σοσιαλδημοκράτις πρωθυπουργός της Σουηδίας, κα Αντερσον είχε το θάρρος να αναγνωρίσει ένα σοβαρό πρόβλημα της κοινωνίας για το οποίο ευθύνεται και το κόμμα της. Οι σοσιαλδημοκράτες κυβέρνησαν 28 από τα τελευταία 40 έτη και τα 8 τελευταία.

Στην πραγματικότητα δεν έχουμε δείκτες, αλλά η διαπίστωση είναι καθημερινή. Είναι αυτό που γνωρίζουμε στη Γαλλία μισό αιώνα και πλέον. Η κατάσταση στη Σουηδία είναι απλώς ενδεικτική αυτού που βιώνουμε στη Γαλλία. Τα φαινόμενα ταραχών στις γαλλικές πόλεις ξεκίνησαν πολύ πριν. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η αστική βία άρχισε να εξαπλώνεται στην περιοχή του Παρισιού. Πρέπει να θυμόμαστε τα γεγονότα στο Val-Fourré το 1991. Έφτασαν στο αποκορύφωμά τους κατά τη διάρκεια της μεγάλης εξέγερσης στα προάστια τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2005. Είναι σαφές ότι ορισμένοι από τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς δεν ενσωματώνονται. Η εγκατάσταση κάθε χρόνο στο γαλλικό έδαφος πολλών εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών για οικογενειακή επανένωση, άσυλο ή σπουδές, ενώ η Γαλλία έχει 3 με 6 εκατομμύρια ανέργους και τεράστια κοινωνικά προβλήματα που αντικατοπτρίζονται σε φαινόμενα μαζικών αποκλεισμών σε «ευαίσθητες πόλεις». Οι διαφορές στον πολιτισμό, τη θρησκεία και τον τρόπο ζωής ενισχύουν μόνο τις δυσκολίες ένταξης. Έτσι έχουμε, όπως στη Σουηδία, εκρηκτικές καταστάσεις στα προάστια. Επιπλέον, η βία κατά της αστυνομίας, τα καμένα αυτοκίνητα είναι ένα σχεδόν μόνιμο και σύνηθες φαινόμενο στη Γαλλία, σε σημείο που τα ΜΜΕ μετά βίας τα αναφέρουν.

Έχουν οι πολιτικοί πραγματική έλλειψη οράματος για αυτήν την διαπίστωση; Πώς να το εξηγήσουμε;

Είναι βουτηγμένοι στην άρνηση και την υποκρισία. Δείτε, το θέμα των προαστίων: ήταν σχεδόν απόν από τις προεδρικές εκλογές. Η Γαλλία θέλει να είναι φιλόξενη και πολυπολιτισμική. Επομένως, δεν θέλουμε να δούμε τις συνέπειες αυτών των σημαντικών αφίξεων σε ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό πλαίσιο. Το θέμα μερικές φορές προσεγγίζεται με υπερβολικούς ή εξτρεμιστικούς όρους που στοχεύουν να το καταστήσουν εκλογικό αντικείμενο αλλά χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον καθορισμό λύσεων. Οι πολιτικοί στην εξουσία, που θα μπορούσαν να κάνουν κάτι, αρνούνται κατηγορηματικά να δουν κατάματα την πραγματικότητα και να ενδιαφερθούν γι’ αυτήν. Θέλουν να αγνοούν ότι αυτή η αθρόα μετανάστευση, χωρίς πραγματική ένταξη και σε ένα πλαίσιο τεράστιας ανεργίας, τροφοδοτεί την εξέγερση, το χάος και τον ριζοσπαστικό ισλαμισμό. Και αυτό δεκαετίες τώρα. Η κυρίαρχη ή ισχυρή γαλλική αστική τάξη υπερηφανεύεται για τη γενναιοδωρία της αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να εισέρχονται κάθε χρόνο. Αλλά προστατεύεται από αυτή τη μετανάστευση μένοντας σε πολυτελείς γειτονιές και τοποθετώντας τα παιδιά της σε καλά σχολεία… Εξ ου και τα φαινόμενα γκετοποίησης πληθυσμών από μεταναστευτικά υπόβαθρα. Και αυτή η ίδια κυρίαρχη ή ισχυρή αστική τάξη αντιμετωπίζει με περιφρόνηση τα λαϊκά στρώμματα που υποφέρουν από αυτή την κατάσταση αντιμετωπίζοντάς τους ως λαϊκιστές. Είναι επομένως χειρότερο από την έλλειψη οράματος: μια μορφή κυνισμού και αλαζονείας.

Σύμφωνα με διάγραμμα της Υπηρεσίας Πρόληψης του Εγκλήματος της Σουηδίας, έξι περίπου στους χίλιους μουσουλμάνους μετανάστες (δύο προτελευταίες δεξιά στήλες-Κεντρική Ασία και Β. Αφρική) έχουν διαπράξει βιασμό ή απόπειρα βιασμού. Αντίστοιχη είναι η εικόνα της εγκληματικότητας….

Είναι η γαλλική κοινωνία και γενικότερα οι ευρωπαϊκές κοινωνίες λιγότερο φιλόξενες από ό,τι στο παρελθόν, γεγονός που θα μπορούσε να περιπλέξει την ένταξη των μεταναστών;

Όλες οι δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δείχνουν ότι περίπου τα δύο τρίτα των Ευρωπαίων πιστεύουν ότι η μετανάστευση είναι υπερβολικά υψηλή και ο αριθμός αυτός αυξάνεται. Δεν μπορούμε να πούμε ότι οι κοινωνίες είναι λιγότερο φιλόξενες. Αλλά υπάρχει μια αναμφισβήτητη συνειδητοποίηση παντού των αποτυχιών στον έλεγχο της μετανάστευσης και της ένταξης. Οι Γάλλοι, όπως και οι Ευρωπαίοι, δεν βρίσκονται, κατά πλειοψηφία, σε μια λογική ρατσισμού που αρνείται κάθε υποδοχή ξένου και διαφορετικότητας. Αντίθετα, η μετανάστευση, σε λογικές ποσότητες, όταν οι άνθρωποι ενσωματώνονται μέσω της εργασίας και της εκπαίδευσης των παιδιών τους, δεν αποτελεί πρόβλημα. Όμως οι λαοί της Ευρώπης, παρά την υποκρισία και την άρνηση των κυρίαρχων τάξεων τους, βλέπουν ότι οι δημόσιες αρχές έχουν χάσει κάθε έλεγχο στο μεταναστευτικό φαινόμενο. Γνωρίζουν καλά ότι ο κίνδυνος βιαιοτήτων αυξάνεται από χρόνο σε χρόνο. Και προς το παρόν καμία κυβέρνηση, καμία ευρωπαϊκή κοινωνία δεν έχει βρει ικανοποιητική απάντηση σε αυτή την τεράστια πρόκληση.

*Πανεπιστημιακός, ειδικός στη μετανάστευση στην Ευρώπη.

**«Η Σουηδία απέτυχε να ενσωματώσει τους πολλούς μετανάστες που έχει δεχθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες, γεγονός που οδήγησε σε παράλληλες κοινωνίες και βία συμμοριών…Δώσαμε τη δυνατότητα στον διαχωρισμό να φτάσει σε σημείο να έχουμε παράλληλες κοινωνίες στη Σουηδία. Ζούμε στην ίδια χώρα αλλά σε εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες…Η ένταξη ήταν πολύ περιορισμένη, ενώ είχαμε αθρόα μετανάστευση. Η κοινωνία ήταν πολύ αδύναμη, οι πόροι για την αστυνομία και τις κοινωνικές υπηρεσίες ήταν πολύ ισχνοί”, [Ολοι οι πολιτικοί της νεωτερικότητας εκτιμούν ότι τα πάντα είναι θέμα χρημάτων. Αγνούν παντελώς το πολιτισμικό και κυρίως το θρησκευτικό υπόβαθρο των μεταναστών, που στην περίπτωση των μουσουλμάνων απεχθάνονται όχι μόνο την ενσωμάτωση αλλά έχουν και ατζέντα διεκδικήσεων…]

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://artofuss.blog/2022/04/30/immigration-la-france-devrait-elle-mediter-le-constat-dechec-de-lintegration-fait-par-suede/

Turkey: NATO’s Pro-Putin Ally

Από

anixneuseis

May 5, 2022

by Burak Bekdil

May 4, 2022 at 5:00 am

Western leaders shrugged it off when, in 2016, Erdoğan said in plain language that Turkey did not need to join the European Union “at all costs” and could instead become part of a security bloc dominated by China, Russia and Central Asian nations.
Erdoğan’s popularity, since he came to power in 2002, has worked as a self-poisoning instrument in the Turkish society, increasingly fuelling anti-Western sentiment, particularly anti-Americanism.
The… poll also indicated that 48% of the Turkish public think that the U.S. and NATO are responsible for the situation in Ukraine. Turks also think that Russia is their country’s third most important partner.
Nearly six out of 10 Turks (58.3%), according to the GMFUS poll, see the U.S. as the country’s biggest threat, while 31% said Russia and 29% said Israel. The percentage of Turks who say the U.S. should help solve global problems stands at just 6%.
While sending smiley messages of reconciliation to the West and the West’s partners in the Middle East, including Israel, Erdoğan keeps fuelling anti-Western sentiments in Turkey.
When they are not reading pro-Erdoğan newspapers, Turks are watching pro-Erdoğan television channels featuring commentators who blame the war on Washington and NATO’s eastward expansion.
Turkey… dismissed the idea of send its S-400 missiles to Ukraine to help Kyiv resist Russian troops.
“The Russians are buying houses and other properties in Turkey, taking advantage of the law that allows foreigners to become Turkish citizens if they invest at least $250,000. Many Russians are able to circumvent Western sanctions by transferring their money from Russian to Turkish banks and converting their rubles to Turkish liras or other currencies. All NATO member countries, with the exception of Turkey, have imposed strict sanctions on Russia…” — Wall Street Journal, April 13, 2022.
“Turkey’s central bank took in about $3 billion in just two days in mid-March… That money was likely largely composed of deposits from Russians.” — Wall Street Journal, April 13, 2022
This is how NATO ally Turkey is “fighting” the Western battle against Russian aggression. In return, the Biden administration seems to be rewarding Erdoğan.
The Biden administration, evidently, at the behest of Turkey, has tried to kill the EastMed gas pipeline project, which could supply gas from Cyprus and Israel, via Greece, to Europe.
Worse, the US State Department, in a March 17 letter to Congress, said that a potential sale of F-16 fighter jets to Turkey would be “in line with U.S. national security interests” and would also “serve NATO’s long-term unity.”
Greece, which recently has experienced countless illegal Turkish overflights, not to mention the last few years, must be thrilled.
Turkey needs to start acting like an ally; not a deceitful, pro-Putin ally.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan’s popularity, since he came to power in 2002, has worked as a self-poisoning instrument in the Turkish society, increasingly fuelling anti-Western sentiment, particularly anti-Americanism. Turkey needs to start acting like an ally; not a deceitful, pro-Putin ally. Pictured: Erdoğan meets with Russian President Vladimir Putin in Moscow, on March 10, 2017. (Image source: kremlin.ru)

Turkey’s “balancing act” during the Russian invasion of Ukraine is the result of the country’s Islamist leader’s two-decade long indoctrination of a generation of Turks to make them “pious.” President Recep Tayyip Erdoğan may or may not have raised pious generations, as he declared was his political mission, but he has definitely raised an anti-Western generation. That anti-Western sentiment once again makes Turkey the odd-man-out in NATO.

Western leaders shrugged it off when, in 2016, Erdoğan said in plain language that Turkey did not need to join the European Union “at all costs” and could instead become part of a security bloc dominated by China, Russia and Central Asian nations. Earlier, in 2013, Turkey had signed up as a “dialogue partner” saying it shared “the same destiny” as members of the Shanghai Cooperation Organisation — China, Russia, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Tajikistan and Uzbekistan) — which was formed in 2001 as a regional security bloc.

The same Western leaders looked silly when they were “shocked” at a 2019 Turkish decision to buy the Russian-made S-400 surface-to-air missile system. They simply missed that Turkey had long been only a part-time NATO ally.

Erdoğan’s popularity, since he came to power in 2002, has worked as a self-poisoning instrument in the Turkish society, increasingly fuelling anti-Western sentiment, particularly anti-Americanism. The Turkish public’s views of the Russian invasion of Ukraine today is an inevitable consequence. A poll by the German Marshall Fund of the U.S. (GMFUS) found that nearly 84% of Turks want their country either to mediate or stay neutral — 10 times more than those who want Turkey to back only Ukraine. Put in other words, 84% of Turks do not support Ukraine in the conflict.

Turkish pollster MetroPoll found in March that fewer than half (49.3%) of those surveyed think Turkey should be a member of the EU, down from 80% in the early 2000s. The same poll also indicated that 48% of the Turkish public think that the U.S. and NATO are responsible for the situation in Ukraine. Turks also think that Russia is their country’s third most important partner.

Nearly six out of 10 Turks (58.3%), according to the GMFUS poll, see the U.S. as the country’s biggest threat, while 31% said Russia and 29% said Israel. The percentage of Turks who say the U.S. should help solve global problems stands at just 6%.

While sending smiley messages of reconciliation to the West and the West’s partners in the Middle East, including Israel, Erdoğan keeps fuelling anti-Western sentiments in Turkey. Speaking at the inauguration of a madrassa (Islamic seat of learning) on April 15, Erdoğan spoke of “these days when the Western culture and life-style has invaded the whole world.”

Echoing his boss’ ideological obsession, Interior Minister Süleyman Soylu said in a March 14 interview that the Ukraine war shows that the “UN, NATO, and global institutions are going bankrupt” and “the EU is no longer meaningful as a community.” Soylu claimed that the Kremlin merely reacted against U.S. efforts to contain Russia “at a time when the vulnerability of the U.S. and the EU reached a peak under the pandemic.” The war, in Soylu’s thinking, symbolizes the end of globalization as nation-states rise to power.

When they are not reading pro-Erdoğan newspapers, Turks are watching pro-Erdoğan television channels featuring commentators who blame the war on Washington and NATO’s eastward expansion. One well-known admiral saluted the Russian invasion of Ukraine as “a step to end the imperialist Atlanticist age”, and another claimed that Moscow was tricked into the conflict so that it can be weakened for years to come. Others said that Moscow was not massacring people and was in fact opening an opportunity for peace by not seizing Kyiv.

Since the beginning of the Russian aggression, some of the confused Turkish action reflecting the country’s confused directions included:

On February 25, Turkey abstained from voting on suspending Russia’s membership in most bodies of the Council of Europe in response to the military operation in Ukraine. “During the vote in Strasbourg, Turkey decided to abstain,” Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu said. “We don’t want to break off the dialogue with Russia.”
In an op-ed published in the Wall Street Journal, former CIA official Paul Kolbe suggested that “Turkey should send Ukraine the Russian-made S-400 missile defense systems.” Turkey, however, dismissed the idea of send its S-400 missiles to Ukraine to help Kyiv resist Russian troops.
Although Turkey has blocked some Russian ships from their Black Sea blockade of Ukraine, according to retired U.S. Admiral James Stavridis, “This is an illegal blockade in every dimension — no declared war, no self-defense involved, illegitimate and flagrant violation of international law. Designed to starve the population and break the economy. Yet another example of Russian criminal behavior.” No one, of course, has held Russia accountable. Turkey has, in fact, blocked all naval vessels, including NATO’s ships, which must make Russia happy — but not supplies.
As Western governments targeted Roman Abramovich and several other Russian oligarchs with sanctions to isolate Putin and his allies, a second superyacht linked to the Russian billionaire docked in a Turkish resort. A source in Ankara told Reuters that Abramovich and other wealthy Russians were looking to invest in Turkey, given the sanctions imposed elsewhere. “He wants to do some work and may buy some assets,” the source said, adding that the oligarch already had some assets in Turkey. Another source in Ankara said Turkey was not currently considering joining sanctions action and expected wealthy Russians to purchase assets and make investments.
Çavuşoğlu said on March 26 that “Russian oligarchs are welcome in Turkey.” The message was taken. On April 16, the Clio, a superyacht owned by Russian tycoon Oleg Deripaska, arrived at Turkey’s port of Göcek. Deripaska, the founder of the Russian aluminum giant Rusal, was sanctioned by the US, the EU and Britain.
Erdoğan’s government announced the creation of an airline, Southwind, with the aim of bringing Russian tourists to resorts and attractions in Turkey. This is part of a Turkish-Russian understanding that Russia keeps using Turkish airspace as free as if it had never invaded Ukraine.
The Wall Street Journal reported in a headline that “Superyachts, Seaside Apartments and Suitcases Full of Cash: Russians Pour Money Into Turkey.” The article said that tens of thousands of Russians have fled to Turkey with suitcases full of money, yachts, private jets and other assets:
“The Russians are buying houses and other properties in Turkey, taking advantage of the law that allows foreigners to become Turkish citizens if they invest at least $250,000. Many Russians are able to circumvent Western sanctions by transferring their money from Russian to Turkish banks and converting their rubles to Turkish liras or other currencies. All NATO member countries, with the exception of Turkey, have imposed strict sanctions on Russia, preventing its citizens from wiring their money out of the country, blocking Russian Airlines from flying to western countries, and confiscating the oligarchs’ superyachts and private jets. Refusing to impose sanctions on Russia, Turkey is trying to revive its bankrupt economy by generating desperately-needed funds… Turkey’s central bank took in about $3 billion in just two days in mid-March… That money was likely largely composed of deposits from Russians.”

This is how NATO ally Turkey is “fighting” the Western battle against Russian aggression. In return, the Biden administration seems to be rewarding Erdoğan.

The Biden administration, evidently, at the behest of Turkey, has tried to kill the EastMed gas pipeline project, which could supply gas from Cyprus and Israel, via Greece, to Europe.

According to Gatestone Senior Fellow Soeren Kern:

“The EastMed pipeline has been in the works for more than a decade. The Israel-Greece-Cyprus project — joined by Bulgaria, Hungary, North Macedonia, Romania and Serbia — has long been seen as a way to diversify natural gas supplies to Europe.”

Worse, the US State Department, in a March 17 letter to Congress, said that a potential sale of F-16 fighter jets to Turkey would be “in line with U.S. national security interests” and would also “serve NATO’s long-term unity.”

Greece, which recently has experienced countless illegal Turkish overflights, not to mention the last few years, must be thrilled.

Turkey needs to start acting like an ally; not a deceitful, pro-Putin ally.

Burak Bekdil, one of Turkey’s leading journalists, was recently fired from the country’s most noted newspaper after 29 years, for writing in Gatestone what is taking place in Turkey. He is a Fellow at the Middle East Forum.

2022 Gatestone Institute.

Αιτιολογώντας τον πόλεμο μεταξύ Αμερικής/Δύσης και Ρωσίας/Ανατολής

Από

anixneuseis

May 5, 2022

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

(Σύντομη πραγματεία για την έννοια, την καταγωγή και τη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας)[1]

claslessdemocracy@gmail.com,

Ο πρώτος που περιέφραξε ένα κομμάτι γης και είπε μέσα του «αυτό είναι δικό μου» και βρήκε ανθρώπους αρκετά αφελείς ώστε να τον πιστέψουν, υπήρξε ο πραγματικός ιδρυτής της κοινωνίας των πολιτών. Από πόσα εγκλήματα πολέμους, φόνους, από πόσες αθλιότητες και αίσχη θα είχε απαλλάξει το ανθρώπινο γένος εκείνος που ξεριζώνοντας τους πασσάλους ή σκεπάζοντας το χαντάκι θα φώναζε στους συνανθρώπους του: «Μην ακούτε αυτόν τον αγύρτη. Χαθήκατε, αν ξεχάσετε πως οι καρποί ανήκουν σε όλους και η γη δεν ανήκει σε κανέναν.

Ζαν-Ζακ Ρουσσώ^[2]

Είναι προφανές πως στην Ουκρανία συγκρούονται άμεσα και έμμεσα οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής με την Ρωσία και κατ’ επέκταση η Δύση και το ΝΑΤΟ με την Ανατολή όπου η κάθε μια διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία, με θύματα την ουκρανική κοινωνία, την Ευρώπη και την ανθρωπότητα. Εκείνο που δεν είναι προφανές, είναι η βασική αιτία αυτής της σύγκρουσης. Η ιδεαλιστική φιλοσοφία βολεύεται με το να θεωρεί ως αιτία των ανταγωνισμών, των συγκρούσεων και των πολέμων, την τάχα ‘άπληστη και εκ του ‘θεού δημιουργού’ ατελή ανθρώπινη φύση’, παραγνωρίζοντας τους συστημικούς, ιστορικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτισμικούς όρους διαμόρφωσή της. Η φυσική και υλιστική αποκαλούμενη φιλοσοφία αποκαλύπτει πως η ανθρώπινη φύση δεν είναι υπεριστορική, αλλά διαμορφώνεται στον χώρο και στον χρόνο, ανάλογα με τη σχέση της εκάστοτε κοινωνίας με τα μέσα παραγωγής και τον τρόπο κατανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Με αυτή την έννοια η βασική αιτία όλων των ανταγωνισμών σε επιχειρηματικό επίπεδο, των συγκρούσεων μεταξύ κοινωνικών τάξεων και των πολέμων μεταξύ των κρατών είναι η κοινωνική ανισότητα, η οποία πηγάζει από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και την συνεπαγόμενη ακραία ανισοκατανομή του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Είναι η αχόρταγη ατομική ιδιοκτησία που μετατρέπει τα υποκείμενά της σε αντικείμενά της, τους φορείς της σε μισάνθρωπα και αντικοινωνικά όντα που για την επιβίωσή τους θεωρούν αναγκαία την καταστροφή όλων των ανταγωνιστών τους και την αποκλειστική επικράτησή τους πάνω στην κοινωνία και στην ανθρωπότητα. Όλη αυτή η νοσηρότητα κρύφτηκε και συνεχίζει δυστυχώς ακόμα και στον 21^ο αιώνα να κρύβεται πίσω από ‘θεούς’ και θρησκείες, ‘αυθεντίες’ και ιδεολογίες, δόγματα και φτηνές φιλοσοφίες που επέβαλαν με την άμεση και έμμεση βία την ατομική ιδιοκτησία ως αξία υπέρτερη ακόμα και της ίδια της ανθρώπινης ζωής, της ειρήνης και της ελευθερίας.

Ψάχνοντας κανείς για έναν ορισμό της ατομικής ιδιοκτησίας, ανακαλύπτει ένα πλήθος διαφορετικών μεταξύ τους ορισμών, από τη σύνθεση των οποίων θα ορίζαμε ότι: ατομική ιδιοκτησία είναι η απόλυτη προσωπική και αποκλειστική^[3] εξουσία πάνω σε πρόσωπα, σε κινητές και ακίνητες υλικές και άυλες αξίες, τις οποίες ο ιδιώτης κάτοχός τους έχει το δικαίωμα να τις καταστρέφει, να τις εμπορεύεται ή να τις εκμεταλλεύεται, ώστε να του αποφέρουν αδιαλείπτως πλούτο με τη βίαιη χρησιμοποίηση κυριολεκτικά και θεσμικά απλήρωτης ή μισθωμένης ξένης εργασίας, δικαίωμα και διαδικασία που αποτελεί την υλική βάση της εκμετάλλευσης, της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, της κοινωνικής αδικίας, των κοινωνικών συγκρούσεων και των απάνθρωπων και καταστροφικών πολέμων. Είναι προφανές ότι αυτός ο ορισμός ισχύει στο ακέραιο για κάθε μορφή ατομικής ιδιοκτησίας πάνω σε κάθε είδος, μέσο παραγωγής, επιστημονικής γνώσης^[4] ή μεθόδου παραγωγής που αποφέρει πλούτο στον κάτοχό του μέσω της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας σε ζωντανή ή σε ιστορική μορφή.^[5] Τελικά, και με δυο λόγια, η ατομική ιδιοκτησία του καθενός μας ορίζεται από το μέγεθος της βίας, παράνομης ή νομιμοποιημένης, που ο καθένας μπορεί να ασκήσει πάνω στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας που ζει.

Τι είναι όμως η ατομική ιδιοκτησία ως ειδική συνθήκη διαμόρφωσης της πραγματικότητας της κοινωνικής ανισότητας και της κοινωνικής αδικίας και ανελευθερίας, πότε και πώς εμφανίστηκε και ποια ήταν η εξέλιξή της; Είναι μήπως απλά μια εμπράγματη σχέση μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένων, ή μήπως σε τελική ανάλυση είναι μια κοινωνική σχέση μεταξύ υποκειμένων, δηλαδή μεταξύ ανθρώπων στους οποίους ανήκει κάτι και ανθρώπων στους οποίους δεν ανήκει τίποτα, αλλά μπορούν να αμφισβητήσουν τη συγκεκριμένη εμπράγματη σχέση και να διεκδικήσουν την κυριότητα ή τη συγκυριότητα των συγκεκριμένων πραγμάτων; Μήπως πρόκειται για μια σχέση όπου «το “δικό μου” που ήταν δικό μας και τώρα δεν είναι δικό σας», και συνεπώς το δικό μου ορίζεται σαν τέτοιο επειδή υπάρχουν οι άλλοι, πράγμα που σημαίνει πως για κάποιον υποτιθέμενο «Ροβινσώνα Κρούσο» η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας στερείται κάθε νοήματος, γιατί αφενός δεν στερεί τίποτα από κανέναν και αφετέρου δεν υπάρχει κανένας για να διεκδικήσει τα αγαθά που αυτός απολαμβάνει.

Τελικά, η ατομική ιδιοκτησία αποτελεί έκφραση κοινωνικών σχέσεων και είναι το, με άμεση ή έμμεση βία, αποσπασμένο από την κοινή περιουσία απόκτημα του ισχυρότερου,^[6] οπότε ατομική ιδιοκτησία σημαίνει την ατομική βία-εξουσία του εξουσιαστικά ισχυρού επί των εξουσιαστικά ανίσχυρων. Όποιος όμως αποσπά για ίδιον όφελος τμήμα κοινού αγαθού, αποσπάται αναγκαστικά και ο ίδιος από τη συλλογικότητα στην οποία ανήκει το συγκεκριμένο κοινό αγαθό, και αποσπώμενος, αντικειμενικά, στρέφεται εναντίον της. Όταν όμως ατομική ιδιοκτησία σημαίνει «την εξουσία που έχουν άνθρωποι τόσο στα πρόσωπα όσο και στα υπάρχοντά τους»,^[7] τότε αναγκαστικά και αναπόφευκτα «η υπερίσχυση του ισχυρότερου θέτει τα θεμέλια της διηνεκούς ανωμαλίας και απάτης»,^[8] όπως με απόλυτη σαφήνεια αποφαίνεται ο Άγγλος φιλόσοφος Τζον Λοκ,^[9] ένας από τους σημαντικότερους πρώιμους εκφραστές του Διαφωτισμού και θεμελιωτής του οικονομικού και κοινωνικού φιλελευθερισμού, που είναι γνωστότερος και ως καπιταλισμός.

Η έννοια όμως της βίας, της κλοπής και της απάτης για την αποκλειστική απόσπαση-απόκτηση-κατοχή ατομικής ιδιοκτησίας προκαλεί αναπόφευκτα αντικοινωνικότητα, δηλαδή εχθρότητα του ατομικού ιδιοκτήτη ενάντια στην υπόλοιπη κοινωνία από την οποία απόσπασε για ίδιον όφελος κοινό περιουσιακό στοιχείο. Αυτή η σχέση μεταξύ εχόντων και κατεχόντων και μη εχόντων και μη κατεχόντων εκφράζεται ως κοινωνική ανισότητα και συνεπάγεται κοινωνική αδικία, πράγμα που αυτόματα παραπέμπει στην ανηθικότητα της ατομικής ιδιοκτησίας, η οποία καταλήγει σε συλλογική, ταξική, κρατική εξουσία με κύριο σκοπό την, με την έννομη βία, προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας, πράγμα που αποκαλύπτει τη σχέση αίτιου και αιτιατού μεταξύ ατομικής ιδιοκτησίας και κράτους, με πάγιο στόχο την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα. «Το κράτος έχει το μονοπώλιο στη χρήση νομιμοποιημένης βίας. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο στον τρόπο με τον οποίο το κράτος ενεργεί, τόσο στις προκαπιταλιστικές όσο και στις καπιταλιστικές ενσαρκώσεις του, ως κατ’ εξοχήν μηχανή για τη διεξαγωγή πολέμων, εμπλεκόμενο σε γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και σε γεωοικονομικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς στην παγκόσμια σκηνή. Στο πλαίσιο του αναδυόμενου και συνεχώς εξελισσόμενου διακρατικού παγκόσμιου συστήματος το καπιταλιστικό κράτος επιδιώκει διπλωματικά, εμπορικά και οικονομικά πλεονεκτήματα και συμμαχίες για να προστατέψει τον πλούτο και τη δύναμή του (ή ακριβέστερα τον πλούτο, την κοινωνική θέση και τη δύναμη των ηγετών του και κάποιων τμημάτων του πληθυσμού) ενισχύοντας την ικανότητα εκείνων που κατέχουν δικαιώματα ιδιοκτησίας να συγκεντρώσουν όλο και περισσότερο πλούτο στην επικράτεια που κατοικούν».^[10] Γίνεται φανερό ότι χωρίς ατομική ιδιοκτησία δεν είναι αναγκαία η ύπαρξη κράτους, δηλαδή νομιμοποιημένης βίας, πράγμα που αποκαλύπτει πως η αυθαίρετη ατομική ή συλλογική βία που γέννησε την ατομική ιδιοκτησία, δημιούργησε στη συνέχεια το θεσμό του κράτους με νομοθετικές αρμοδιότητες για να προστατεύει, από την υπόλοιπη κοινωνία, την παράνομα και βίαια αποκτηθείσα ατομική ιδιοκτησία. Με ακόμα πιο απλά λόγια, η βία γέννησε την ατομική ιδιοκτησία, η οποία γέννησε την ατομική και την ταξική-κρατική εξουσία, που με τη σειρά της δημιούργησε την εξουσιαστική έννομη τάξη και τη νομιμοποιημένη βία για την προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας με αποτέλεσμα την εκμετάλλευση της εργαζόμενης κοινωνίας, με την οποία κλείνει ο φαύλος κύκλος.

Συνεπώς, το συμπέρασμα που προκύπτει από την ανάλυση της ατομικής ιδιοκτησίας είναι ότι αυτή καταγράφεται ως καθολική κοινωνική ανωμαλία και νοσηρότητα, γιατί όπως κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο ίδιος είναι υγιής αλλά η καρδιά του πεθαίνει, έτσι και σε επίπεδο κοινωνίας δεν μπορούμε να πούμε ότι μόνο το ένα τμήμα της, αυτό που καταχράται την κοινή περιουσία ως ατομική ιδιοκτησία, πάσχει από θανατηφόρο κοινωνική νοσηρότητα και ανηθικότητα. Στην ουσία, καμιά κοινωνία στην οποία τα μέλη της βρίσκονται σε έναν θανάσιμο ανταγωνισμό μεταξύ τους για την απόκτηση όλο και περισσότερου πλούτου σε βάρος των άλλων δεν είναι μια υγιής κοινωνία, γιατί έχει απωλέσει τη ζωογόνο δύναμη του εγγυητή της ευημερίας και της ασφάλειας όλων των μελών της και συνεπώς έχει απωλέσει τη ζωτικότητα της εγγύτητας, της ενότητας, της γόνιμης επι-κοινωνίας και της συνεργασίας για την επίτευξη του κοινού σκοπού τού ζῆν και του εὖ ζῆν όλων, δηλαδή του Εμείς και όχι των επιμέρους Εγώ, το άθροισμα των οποίων είναι πάντα μικρότερο από το Εμείς.

Η εγκληματική ανηθικότητα του δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας συνίσταται στο γεγονός ότι για να μπορεί να αποκτήσει κανείς απεριόριστη ατομική ιδιοκτησία, πρέπει να διαθέτει χρήμα ή να κάνει χρήση της ωμής ή/και της «κατά νόμον» εξουσιαστικής βίας που φτάνει μέχρι το έγκλημα της γενοκτονίας.^[11] Αυτό όμως σημαίνει ότι όσοι δεν διαθέτουν το χρήμα, τη δύναμη ή την εξουσία να κάνουν χρήση αντιβίας, για να ακυρώσουν λ.χ. τον αγγλικό νόμο για τις βίαιες περιφράξεις δημόσιων, κοινοτικών και ιδιωτικών εκτάσεων ή τις αποικιοκρατικές κατακτήσεις, αλλά και τους σύγχρονους νόμους του μανιακού καπιταλισμού για τον πλειστηριασμό ιδιωτικών εκτάσεων και δημόσιων ακινήτων, δεν μπορούν να αποκτήσουν ή να διατηρήσουν την ατομική ιδιοκτησία τους και σε τελική ανάλυση είναι καταδικασμένοι να λιμοκτονούν και να πεθάνουν. Πράγμα που, τελικά, αποκαλύπτει ότι το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας του ενός ή των λίγων έρχεται σε σύγκρουση και καταργεί τα ατομικά δικαιώματα στη ζωή, στην ελευθερία ανάπτυξης και στην ευτυχία των πολλών άλλων.

Μάλιστα το δικαίωμα ατομικής ιδιοκτησίας του ισχυρού που διαθέτει χρήματα και εξουσία εμποδίζει τον ανίσχυρο να ασκήσει κι αυτός το δικαίωμά του για την απόκτηση ατομικής ιδιοκτησίας, πράγμα που δείχνει ότι το δικαίωμα ατομικής ιδιοκτησίας αυτοαναιρείται ως καθολικό δικαίωμα και τελικά αποδείχνει πως η ατομική ιδιοκτησία στην ουσία δεν είναι δικαίωμα για όλους, αλλά εξουσία των λίγων και ισχυρών πάνω στους πολλούς και ανίσχυρους. Βέβαια, η έννοια «πολλοί και ανίσχυροι» παραπέμπει σε σχήμα οξύμωρο στα πλαίσια μιας υποτιθέμενης δημοκρατίας, όπου υποτίθεται ότι οι πολλοί αποφασίζουν τους νόμους και τα δικαιώματα, αλλά ποιος θεωρεί δημοκρατία το σύστημα που στηρίζεται στη δυνατότητα απεριόριστης συγκέντρωσης του πλούτου σε ελάχιστα χέρια και στις απάνθρωπες ανισότητες που αυτή η δυνατότητα συνεπάγεται; Όπου όμως πηγή των δικαιωμάτων δεν είναι η συλλογική-κοινωνική βούληση και το κοινό συμφέρον αλλά η βία και το χρήμα, μια ειδική μορφή βίας, εκεί δεν μπορεί να γίνει λόγος για αρμονική συμβίωση, για πραγματική δημοκρατία, για υγιή και για ελεύθερη κοινωνία.

Γι’ αυτό, και για να γίνει αποδεκτή αυτή η ανηθικότητα από τα ανυπεράσπιστα θύματα της ατομικής ιδιοκτησίας, η εξουσία μέσω των σκοταδιστικών μύθων, της εξουσιαστικής ιδεολογίας και της ταξικής παιδείας τα απομακρύνει από την κοινωνική πραγματικότητα και τα οδηγεί στην αναζήτηση υποκατάστατων και στην αποδοχή ψευδαισθήσεων με τη μορφή υπερβατικών, μεταφυσικών δυνάμεων που στη διάσταση του ιστορικού χωροχρόνου παίρνουν διάφορες μορφές καλών και κακών «θεών». Αυτά τα υποκατάστατα έχουν τάχα ως προορισμό τους να αποδώσουν δικαιοσύνη, σε μια υποτιθέμενη μετά θάνατον ζωή, τιμωρώντας με την Κόλαση τους αδικούντες και επιβραβεύοντας με τον Παράδεισο τους αδικημένους,^[12] αποκαλύπτοντας έτσι πως η ατομική ιδιοκτησία πέραν των άλλων αποτελεί και τον γεννήτορα της θρησκείας, ως φάρμακο «για τη λησμονιά από τις συμφορές και ανάπαυση από τις έγνοιες».^[13]

Συνεπώς, λογικά τίθεται το ερώτημα: Μήπως, αν κάποιοι άνθρωποι δεν είχαν εξουσία^[14] πάνω σε πρόσωπα, δηλαδή πάνω σε άλλους ανθρώπους, και αν τα πράγματα και τα αγαθά της Φύσης και της κοινής δραστηριότητάς μας, ανάλογα φυσικά με τις δυνατότητες του καθενός μας, δεν ανήκαν σε κανέναν αλλά σε όλους ισομερώς και ανάλογα με τις ανάγκες μας, τότε δεν θα υπήρχε η μοναξιά του Εγώ εναντίον όλων αλλά η κοινωνία του Εμείς, οπότε και η πορεία της ανθρωπότητας θα ήταν διαφορετική και πιθανότατα καλύτερη;

Η συντηρητική θεωρία, που αναπτύσσεται κύρια από την πλευρά των εκάστοτε κυρίαρχων κοινωνικών στρωμάτων, έχει σκαρώσει μια σειρά από μύθους^[15] προκειμένου να γίνει η ατομική ιδιοκτησία αποδεκτή ως αναγκαία και χρήσιμη για την ευημερία και την ασφάλεια των ανθρώπων και των κοινωνιών τους. Ας δούμε μερικούς από αυτούς τους μύθους:

Μύθος πρώτος: Θεωρεί, κατά έναν επιστημονικά, λογικά και ηθικά απαράδεκτο τρόπο, το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας ως δώρο της Φύσης (φυσικό δικαίωμα) και ως απαίτηση της ανθρώπινης φύσης, παραγνωρίζοντας ότι για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν σε συνθήκες απόλυτης κοινοβιακής κοινοκτημοσύνης, χωρίς ατομικές ιδιοκτησίες, χωρίς εξουσίες και χωρίς ανισότητες και ανταγωνισμούς, πράγμα που επέτρεψε στο ανθρώπινο είδος να επιβιώσει, σε αντίθεση με το καθεστώς της απάνθρωπης ιδιοκτησιακής ανισότητας που απειλεί με καταστροφή των όρων ζωής πάνω στον πλανήτη Γη. Είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν πως η ατομική ιδιοκτησία είναι εγγεγραμμένη στο DNA των ανθρώπων και συνεπώς «η ιδιοκτησία μας, για την οποία μπορούμε να σκοτώσουμε και να σκοτωθούμε, είναι η μόνη απόδειξη ότι υπάρχουμε».^[16] Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα, τότε θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι ολόκληρη η προϊστορική ανθρωπότητα, συνέχεια της οποίας αποτελεί η σύγχρονη, δηλαδή όλοι εμείς, που δεν γνώριζε και δεν είχε ατομική ιδιοκτησία, δεν υπήρξε. Το ίδιο, κατά συνέπεια αόρατο-ανύπαρκτο, σύμφωνα μ’ αυτή την αντίληψη, είναι και το περίπου 80% της σημερινής ανθρωπότητας που παράγει ατομικές ιδιοκτησίες για τους εξουσιαστές του, αλλά το ίδιο στερείται ουσιαστικής ατομικής ιδιοκτησίας-περιουσίας. Το παράλογο και το χυδαίο αυτού του ιδεολογήματος είναι προφανές, όπως προφανής είναι και η σκοπιμότητα των κατασκευαστών του.

Μύθος δεύτερος: Αντιμετωπίζει την ατομική ιδιοκτησία ως υλική προϋπόθεση επιβίωσης, ευημερίας και ελευθερίας του ανθρώπου, κάτι σαν «ιερό ζωτικό χώρο» που όσο μεγαλύτερος γίνεται, τόσο περισσότερη ασφάλεια και μεγαλύτερη ελευθερία προσφέρει στον κάτοχό της. Με αυτή την αντίληψη όμως η ανθρωπότητα οδηγήθηκε σε μια ανελέητη σύγκρουση ατομικών ιδιοκτησιών, η οποία προκάλεσε την απαλλοτρίωση των περισσότερων ατομικών ιδιοκτησιών και την προλεταριοποίηση των ιδιοκτητών τους, με αποτέλεσμα η ταυτιζόμενη με την ιδιοκτησία ελευθερία του ανθρώπου να εξελιχθεί σε ελευθερία των λίγων ισχυρών, προκαλώντας ανελευθερία, πενία και εξαθλίωση των πολλών και ανίσχυρων.

Μύθος τρίτος: Καταφεύγει στον ανιστόρητο ισχυρισμό ότι αν όλοι οι άνθρωποι ήταν ίσοι, τότε κανένας δεν θα ήθελε να εργαστεί, υπονοώντας ότι αν δεν υπήρχαν φτωχοί και ακτήμονες, τότε ποιος θα δούλευε για τους πλούσιους, αποσιωπώντας ότι οι άνθρωποι πάντα συνεργάζονταν σε συνθήκες ισότητας με την ελεύθερη βούλησή τους και συνεχίζουν να εργάζονται ευχάριστα και δημιουργικά, όπου συντρέχουν τέτοιες συνθήκες, για να βελτιώσουν τη ζωή τους και τις προοπτικές της, ενώ αντίθετα σε συνθήκες ανισότητας, καταπίεσης και εκμετάλλευσης «δουλεύουν» με βαριά καρδιά και από ανάγκη για ένα μεροκάματο και για τη συντήρηση της οικογένειάς τους, τροφοδοτώντας παράλληλα την ελπίδα και τον αγώνα τους για την κοινωνική τους απελευθέρωση.

Μύθος τέταρτος: Υποστηρίζει ότι χωρίς ατομική ιδιοκτησία και τον με αυτήν συνυφασμένο ανταγωνισμό για την απόκτηση και την αύξησή της δεν θα υπήρχε καμιά πρόοδος και καμιά εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών και της ανθρωπότητας, αποσιωπώντας βέβαια ότι μιλάνε για μια «πρόοδο» της εκμετάλλευσης, της σπατάλης και της καταστροφής που συνθέτει τη διαχρονική τραγωδία της ανθρωπότητας. Αξιολογώντας όμως τη φύση και το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης προόδου που προκάλεσε η ατομική ιδιοκτησία και ο ανταγωνισμός, που καταλήγει στη σημερινή απάνθρωπη και καταστροφική καπιταλιστική βαρβαρότητα και στη δυστυχία του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι χωρίς ατομική ιδιοκτησία και ανταγωνισμό, αλλά με κοινοκτημοσύνη, συνεργασία και άμιλλα, οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα συνολικά μπορεί να μην είχαν, γιατί δεν θα τα χρειάζονταν, τόσο πολλά όπλα καταστροφής, αλλά θα είχαν όσα χρειάζονταν ειρηνικά αγαθά και συνεπώς θα είχαν μια διαφορετική και ουσιαστική πρόοδο που θα πρόσφερε κοινωνική ισότητα, καθολική ευημερία και ευτυχία και πολιτισμό αντάξιο ελεύθερων και δημιουργικών ανθρώπων.

Μύθος πέμπτος: Υποστηρίζει ακόμα ότι η βίαιη και αυθαίρετη μετατροπή της κοινής προίκας των ανθρώπων σε άνισες ατομικές ιδιοκτησίες, που χωρίζει τις κοινωνίες σε έχοντες ιδιοκτησίες και κατέχοντες κοινωνικό πλούτο και σε μη έχοντες και μη κατέχοντες, λειτουργεί προς το συμφέρον των δεύτερων, γιατί οι έχοντες και κατέχοντες προσφέρουν εργασία στους μη έχοντες και μη κατέχοντες. Αποσιωπούν όμως ότι η εργασία, πότε ως δουλεία και πότε ως μισθωτή δουλειά που προσφέρουν οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής και με τον τρόπο που την προσφέρουν, υποβαθμίζει τους εργαζόμενους σε υποζύγια, αλλά δίνει ζωή και αποφέρει κέρδη στην ιδιοκτησία τους, το ύψος των οποίων είναι ανάλογο του βαθμού της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων και του ποσοστού της ανεργίας των μη εχόντων και μη κατεχόντων, πράγμα που έχει μεταβάλλει την ανθρώπινη κοινωνία σε ζούγκλα, στη ζούγκλα της ατομικής ιδιοκτησίας.

Μύθος έκτος: Αποφεύγει, βέβαια, αυτή η θεωρία περί αναγκαιότητας και κοινωνικής χρησιμότητας της ιδιοκτησιακής ανισότητας να σκεφτεί ότι χωρίς τους εργαζόμενους οι ιδιοκτησίες των εξουσιαστών θα ήταν άχρηστες, όπως και οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους, κι αυτό επειδή η ατομική ιδιοκτησία ως μορφή οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης μπορεί να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, αποφασίσουν να σταματήσουν να δουλεύουν για τα αφεντικά. Οι ατομικές ιδιοκτησίες, οι ατομικές, ταξικές και κρατικές εξουσίες ζουν με τον εφιάλτη της στιγμής που οι εργαζόμενοι θα καταφέρουν να συνειδητοποιήσουν ότι αυτοί είναι η πραγματική δύναμη που κινεί την ιστορία, τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα προς την πρόοδο και θ’ αποφασίσουν να πάρουν από κοινού τις τύχες τους στα χέρια τους, καταργώντας τις ανθρωποκτόνες ιδιοκτησίες, τις αιματοβαμμένες εξουσίες και τις σκοταδιστικές ιδεολογίες που τους χωρίζουν, οικοδομώντας έναν εφικτό και αναγκαίο κόσμο της ισότιμης οικονομικής συνεργασίας και της κοινωνικής ισότητας.

Μύθος έβδομος: Τέλος, τάχα «ουδέτεροι επιστήμονες», κύρια υπαλληλοποιημένοι νομικοί, οικονομολόγοι αλλά και μεγάλοι επιχειρηματίες, υποστηρίζουν πως η ατομική ιδιοκτησία αποτελεί την κινητήρια δύναμη της οικονομίας και συνεπώς της κοινωνικής εξέλιξης. Το επιχείρημά τους είναι ότι χωρίς ατομική ιδιοκτησία, ιδιωτική επιχειρηματικότητα και παραγωγή για το κέρδος, κανένας δεν θα επένδυε, με αποτέλεσμα την έλλειψη αγαθών και δυνατοτήτων απασχόλησης. Η σημερινή πραγματικότητα, που χαρακτηρίζεται από τεράστια οικονομική ύφεση, από επενδυτική και οικονομική στασιμότητα με παράλληλη αύξηση της ανισοκατανομής του πλούτου υπέρ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, από γενικευμένη έλλειψη τροφίμων και άλλων αναγκαίων για την επιβίωση του 99% της ανθρωπότητας αγαθών, αποκαλύπτει το μέγεθος της αβασιμότητας αυτής της τελικά αντεπιστημονικής θεωρίας, καθώς και την υποκρισία αυτής της ιδεολογίας της νεοκλασικής οικονομικής σχολής και της αντιδραστικής δεξιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής πρότασης.

Αποκαλύπτει όμως και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικότερο, ότι ακόμα και σε συνθήκες καπιταλισμού οι επενδύσεις και οι θέσεις εργασίας δεν δημιουργούνται από τους λεγόμενους επενδυτές, οι οποίοι συνήθως λειτουργούν με «κίνητρα φοροαπαλλαγής» και κρατικές επιδοτήσεις, με αγύριστα θαλασσοδάνεια, υφαρπάζοντας τις λαϊκές αποταμιεύσεις, αλλά με την ενεργό ζήτηση των ατόμων και της εργαζόμενης κοινωνίας, όταν βέβαια αυτή μπορεί να είναι ενεργός, γιατί με τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική η ενεργός ζήτηση καθίσταται μερικά ενεργός ή ολότελα ανενεργός εξαιτίας της ανισοκατανομής του κοινωνικού πλούτου. Όταν η εργαζόμενη κοινωνία δεν διαθέτει εισόδημα για να καλύψει τις ανάγκες της, δηλαδή όταν δεν υπάρχει ενεργός ζήτηση, κανένας κερδοσκόπος δεν θα επενδύσει, με αποτέλεσμα την οικονομική ύφεση, την ανεργία, την πείνα, τη χειρότερη μορφή βίας, εκτός από εκείνους τους κρατικοδίαιτους «επιχειρηματίες» που παράγουν όπλα και υπηρεσίες για τη διατήρηση και την επέκταση της εξουσίας του κεφαλαίου. Σε συνθήκες κοινωνικά ελεγχόμενης οικονομίας, όπου οι ατομικές και συλλογικές υλικές και πνευματικές ανάγκες, και όχι το ατομικό κέρδος, υπαγορεύουν την οικονομική δραστηριότητα, φαινόμενα οικονομικής ύφεσης, κρίσης και έλλειψης αγαθών δεν θα έχουν λόγο να υπάρχουν, γιατί αυτά προκαλούνται από την ανισοκατανομή, από το κυνηγητό του κέρδους και από την αιτία τους, την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής.

Πάνω σ’ αυτή τη σκόπιμα δόλια αντίληψη για την πηγή και την αποστολή της ατομικής ιδιοκτησίας θεμελιώθηκε η πολιτική εξουσία, «ως δικαίωμα θέσπισης νόμων που προβλέπουν την ποινή του θανάτου και κατ’ επέκταση όλων των μικρότερων ποινών με στόχο τον διακανονισμό και την προφύλαξη της ιδιοκτησίας»,^[17] με αποτέλεσμα όλα τα μέχρι σήμερα γνωστά εξουσιαστικά κοινωνικά συστήματα και τα αντίστοιχα κράτη να προσπαθούν, με κάθε μέσον και κύρια με τη βία των όπλων, να προφυλάξουν και να μεγαλώσουν τις ατομικές ιδιοκτησίες τους και τις κρατικές κατακτήσεις τους, μεγιστοποιώντας τον «ζωτικό τους χώρο» σε βάρος της ασφάλειας, της ελευθερίας και του ζωτικού χώρου, δηλαδή της ζωής, άλλων ανθρώπων και άλλων κοινωνιών. Έτσι γράφτηκε η ιστορία της ανθρωπότητας ως αθηναϊκός, μακεδονικός, ρωμαϊκός ιμπεριαλισμός, ως χριστιανικές σταυροφορίες, ως οθωμανισμός και ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, ως φασισμός, σύγχρονος ιμπεριαλισμός, ως αμερικανισμός και ως νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και ο παγκόσμιος πλούτος να έχει συγκεντρωθεί στα χέρια του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, ρίχνοντας στην ανασφάλεια, την ανελευθερία και την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση το υπόλοιπο 99% της ανθρωπότητας.

Σύμφωνα με τη σύγχρονη νομική-εξουσιαστική αντίληψη, η ιδιοκτησία νοείται ως φυσικό ατομικό δικαίωμα απόλυτης κατοχής και ελεύθερης διάθεσης πραγμάτων, που προβλέπεται από ήδη υφιστάμενο νομικό θεσμό, από συγκεκριμένο και ρητό νόμο. Συνεπώς, σύμφωνα πάντα μ’ αυτή την αντίληψη, το ατομικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας προϋποθέτει την ύπαρξη του νομικού θεσμού που επιτρέπει, κατοχυρώνει και προστατεύει την ιδιοκτησία, και σε τελική ανάλυση προϋποθέτει την ύπαρξη θεσμοθετημένης κοινωνίας.^[18] Πώς συμβαίνει όμως το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας να στερείται καθολικότητας με συνέπεια οι περισσότεροι άνθρωποι να στερούνται ατομικής ιδιοκτησίας ικανής να εξασφαλίζει τη ζωή τους παρά το γεγονός ότι ο νόμος τούς το επιτρέπει; Δηλαδή, γιατί το νομικά κατοχυρωμένο ατομικό δικαίωμα ιδιοκτησίας δεν εξασφαλίζει την ελεύθερη απόκτηση μιας ιδιοκτησιακής σχέσης για όλους τους κατοίκους του πλανήτη, αλλά επιβάλλει τη διαφύλαξη^[19] μιας ήδη αυθαίρετα και βίαια υφιστάμενης ιδιοκτησιακής σχέσης σχετικά ελάχιστων ιδιοκτητών; Αν όμως το «ατομικό δικαίωμα ιδιοκτησίας» αναφέρεται σε ήδη υφιστάμενη, δηλαδή σε πραγματική, σχέση κατοχής, που δεν αποκτήθηκε με κοινωνική συναίνεση και εξαιτίας του νόμου αλλά με βάση το αυθαίρετο δίκαιο του ισχυρότερου, δηλαδή με τη βία των «θεών», των όπλων, των νόμων και του πλούτου, τότε το ερώτημα που προκύπτει είναι αν ο νόμος έκανε το δικαίωμα ή η αυθαίρετη και βίαιη κατοχή έκανε το νόμο;

Παράλληλα, προκύπτει το ερώτημα της σχέσης μεταξύ ατομικής ιδιοκτησίας και πλούτου με την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του πολίτη. Δηλαδή έχουν τους ίδιους βαθμούς ελευθερίας και τυγχάνουν του ίδιου σεβασμού οι πολίτες που δεν διαθέτουν ατομική ιδιοκτησία που αποδίδει πλούτο, λ.χ., μ’ εκείνους τους πλούσιους και μεγιστάνες που η ατομική τους ιδιοκτησία τούς αποφέρει συνολικό ατομικό πλούτο μεγαλύτερο από τον πλούτο των περισσότερων χωρών του πλανήτη;^[20] Από αυτά τα ερωτήματα που προκαλεί η οικονομική και κοινωνική ανισότητα διαμορφώθηκε η κοινωνική απαίτηση σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας δεν μπορεί να υπερβαίνει το μέτρο, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση οι έχοντες και κατέχοντες περισσότερα από τα αναγκαία για τη συντήρηση και την ελευθερία τους στερούν από τους άλλους συνανθρώπους τους όχι απλά το δικαίωμα στη συντήρηση και στην ελευθερία τους, αλλά ακόμα και αυτό το δικαίωμα της επιβίωσης. Με αυτό το συλλογισμό η ατομική ιδιοκτησία παύει να είναι προσωπική υπόθεση του υποκειμένου της και γίνεται, ως κοινωνικός θεσμός πια, υπόθεση της κοινωνίας και αποκτά κοινωνική διάσταση υπέρτερης σημασίας από αυτήν της υποκειμενικής. Είναι όμως η κοινωνία σε θέση να επιβάλει τη θέλησή της, δηλαδή το γενικό συμφέρον πάνω στο ατομικό και ταξικό συμφέρον των μεγαλοϊδιοκτητών;

Η αναζήτηση απαντήσεων για όλα αυτά τα ερωτήματα μας αναγκάζει να ανατρέξουμε στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας, όπως αυτή προκύπτει μέσα από την πορεία των επιμέρους κοινωνιών. Αυτή η αναζήτηση αναπόφευκτα θα μας αποκαλύψει την καταγωγή, την εξέλιξη και τις συνέπειες της ατομικής ιδιοκτησίας για τον άνθρωπο, την κοινωνία του και τον πολιτισμό του. Αυτό πάντως που οφείλουμε να πάρουμε ως ιστορικά δεδομένο είναι ότι:

Η ιστορική εμπειρία διδάσκει πως η ισοκατανομή των αγαθών, ανάλογα με τις ανάγκες, υπήρξε και συνεχίζει να είναι η οικουμενικότερη μορφή ανθρώπινης οικονομικής συμπεριφοράς, πράγμα που σημαίνει πως η ελευθερία και η κοινωνική συνοχή εξαρτώνται αποκλειστικά από την οικονομική και κοινωνική ισότητα μεταξύ των μελών κάθε κοινωνίας. Η ανθρωπολογική επιστήμη διδάσκει πως η απειλή της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, κατά συνέπεια και της διχόνοιας, συνιστά για τους ανθρώπους μεγαλύτερο κίνδυνο από την απειλή της πείνας, γιατί η ισότητα στη συγκυριακή έλλειψη αγαθών ενισχύει την κοινωνική συνοχή, ενώ η ανισοκατανομή-ανισότητα ακόμα και σε συνθήκες αφθονίας αγαθών υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και το κοινό συμφέρον.
Ενώ η γλώσσα, οι επιστήμες και ο ανθρώπινος πολιτισμός ενώνουν και αποτελούν επιτεύγματα ομαλής και γόνιμης συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων, δηλαδή εντός ανθρώπινων συλλογικοτήτων-κοινωνιών και όχι μεμονωμένων και έξω από αυτές τις συλλογικότητες ατόμων, αντίθετα η ατομική ιδιοκτησία διασπά τις κοινωνίες και προκαλεί τεράστιες ανισότητες, επειδή ακριβώς αποτελεί προϊόν βίαιων, ατομικών και ταξικών αντικοινωνικών εξελίξεων ερήμην και σε βάρος των κοινωνιών, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή.
Όπως η άμεσα ή έμμεσα βίαιη περίφραξη και η ιδιωτικοποίηση της γης και η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής παραβιάζει ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, έτσι και η περίφραξή της επιστήμης, της πληροφορίας και της γνώσης με συστήματα και νόμους «προστασίας» της δήθεν ατομικής πνευματικής ιδιοκτησίας παραβιάζει τον κοινωνικό χαρακτήρα της διαδικασίας απόκτησης, παραγωγής και αναπαραγωγής της Γνώσης. Κι αυτό, γιατί η Γνώση δεν προκύπτει από παρθενογένεση, αλλά από επίπονη και επίμονη διαχρονική ατομική-συλλογική προσπάθεια όλων των προγενέστερων γενεών της ανθρωπότητας, πάνω στον πνευματικό πλούτο των οποίων ακουμπούν, ερευνούν, στοχάζονται και δημιουργούν οι κάθε φορά επόμενες γενιές, πράγμα που σημαίνει ότι ποτέ και κανένας εκτός κοινωνίας και χωρίς επικοινωνία με αυτόν τον πλούτο-κληρονομιά ολόκληρης της ανθρωπότητας δεν κατάφερε να δημιουργήσει κάτι αξιόλογο και σημαντικό. Είναι το συλλογικό υποκείμενο των διαχρονικών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που δημιουργεί γνώση και επιστήμες για την ειρήνευση, σε αντίθεση με την αυθαίρετη ιδιωτικοποίησή τους, η οποία τραυματίζει θανάσιμα την κοινωνική συνοχή και προκαλεί βαθιές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ανισότητες και καταστροφές. Αντίθετα, η ελεύθερη διακίνηση, δηλαδή η κοινοκτημοσύνη της γνώσης, συμβάλλει στη διαμόρφωση γόνιμων συνθηκών πνευματικής ανάτασης και ισότητας και μακροπρόθεσμα δημιουργεί οικονομική και κοινωνική πρόοδο με κατεύθυνση την οικουμενική ευτυχία και με μέσο την οικονομική και την κοινωνική ισότητα.
Η σχέση των κοινωνιών και των ανθρώπων με τη Φύση, με το έδαφος, καθώς, το υπέδαφος, τους ωκεανούς, την ατμόσφαιρα και το διάστημα και με κάθε υλικό ή/και πνευματικό μέσο και τρόπο που παράγει πλούτο (που ιστορικά καταγράφεται πότε ως ακτημοσύνη-οικειοποίηση, πότε ως κοινοκτημοσύνη, πότε ως «θεοκτησία», πότε ως ατομική ιδιοκτησία και πότε ως καθολική ατομική ακτησία, δηλαδή ως καθολική και απόλυτη κοινοκτημοσύνη) αποτελεί το κύριο αίτιο της αρχιτεκτονικής της ταξικής συγκρότησης των κοινωνιών, όπως αυτή διαμορφώνεται από την σολώνεια νομοθεσία με την πατριαρχική de jure ατομική ιδιοκτησία και κατά τη διάρκεια των διαδοχικών περιόδων της εξέλιξης της ανθρωπότητας, γεγονός που δεν αφήνει περιθώρια για αυθαίρετες αναλύσεις και ιδεολογήματα.
Το υποκείμενο της ιστορίας είναι η κοινωνία και όχι η οικονομία, πράγμα που σημαίνει ότι το πρωταρχικό δεν είναι η οικονομία, αλλά η κοινωνία, για λογαριασμό της οποίας οργανώνεται κάθε μορφής οικονομική δραστηριότητα. Η βίαιη, ιδιοτελής, παράνομη και σφετεριστική απόσπαση της οικονομίας από τον κοινωνικό έλεγχο και η αυτονόμησή της απέναντι και σε βάρος της κοινωνίας κατέληξε στο φαινόμενο του οικονομισμού, δηλαδή του οικονομικού φασισμού, σύμφωνα με τον οποίο σκοπός της οικονομικής δραστηριότητας με τη μορφή της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας δεν είναι η ορθολογική, ισόμερη και κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη,^[21] αλλά η μεγέθυνση^[22] της παραγωγής με αποκλειστικό σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους των επιχειρηματιών. Όμως αυτό το οικονομικό μοντέλο αποδείχτηκε ανίκανο να εξασφαλίσει τροφή, ίσες ευκαιρίες, ασφάλεια και ελευθερία για όλους τους ανθρώπους και για τις κοινωνίες τους, εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι σχεδιασμένο να παράγει πλούτο για τους λίγους και δυστυχία για τους πολλούς, πράγμα που το καθιστά επικίνδυνο για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του.
Η διάπλαση του νομικού οικοδομήματος οφείλει να εδράζεται στη φύση των πραγμάτων και όχι στην υποκειμενική και αυθαίρετη βούληση του νομοθέτη που παράγει ανισότητες και κοινωνικές συγκρούσεις. Και τούτο διότι σε περίπτωση σύγκρουσης του ιδιοτελούς γραπτού δικαίου με το από τη φύση των πραγμάτων, από τη Λογική των αιώνων και από την πείρα των αγώνων παραγόμενο δίκαιο, η σύγκρουση αίρεται μόνο με την τελική επικράτηση του δευτέρου, καθόσον ο νόμος δεν μπορεί να επιβάλει στο διηνεκές παράνομες και παράλογες λειτουργίες. Η φύση των πραγμάτων δεν αποτελεί απλώς ερμηνευτική μέθοδο, αλλά και ουσιαστική πηγή του δικαίου. Πολλές φορές, παράλογα και σκόπιμα, υποτιμάται η δύναμη της ζωντανής κοινωνικής πραγματικότητας για λογαριασμό της ιδιωτικής-ταξικής οικονομικής οργάνωσης και τάξης, με τα γνωστά οδυνηρά αποτελέσματα.^[23]

Η φιλελεύθερη ιδεολογία, όπως αυτή θεμελιώθηκε από τους Τόμας Χομπς,^[24] Τζέιμς Χάρινγκτον,^[25] Τζον Λοκ και άλλους, υποστηρίζει ότι «η ατομική ιδιοκτησία είναι το δημιούργημα της προσωπικής εργασίας των ανθρώπων που είναι ιδιοκτήτες του εαυτού τους». Σύμφωνα, βέβαια, με αυτή την αντίληψη, η γη δεν μπορεί να αποτελέσει ατομική ιδιοκτησία κανενός ανθρώπου, γιατί δεν είναι δικό του δημιούργημα, αφού προϋπήρχε των σφετεριστών της και θα συνεχίσει να υπάρχει κα μετά από αυτούς. Ούτε μπορούν να δικαιολογήσουν το δικαίωμα ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη οι όποιες βελτιώσεις για την αύξηση της αποδοτικότητάς της, αφενός γιατί αυτή η απόκτησή της συνοδεύτηκε με γενοκτονίες αυτόχθονων πληθυσμών και αφετέρου γιατί η «βελτίωση» της ιδιόκτητης γης γίνεται για τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού οφέλους, προκαλώντας κοινωνικές ανισότητες, αλλά και επειδή σε πολλές περιπτώσεις την καθιστά σταδιακά παραγωγικά νεκρή. Και πέραν τούτων, άλλο πράγμα είναι το δικαίωμα της εκάστοτε κοινότητας πάνω στα προϊόντα από την καλλιέργεια της κοινόκτητης γης, που ίσχυε σε όλη την προϊστορία της ανθρωπότητας μέχρι την εμφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας, και άλλο η ατομική ιδιοκτησία της ίδιας της γης.

Μπορεί η συντηρητική αντίληψη να ήταν απότοκος της ιστορικής συγκυρίας που σηματοδοτούσε την απελευθέρωση της ιδιοκτησίας από τη θεοκρατική, μοναρχική, φεουδαρχική εκδοχή της με σκοπό την πλήρη αποκατάστασή της ως απόλυτα ατομική ιδιοκτησία. Μπορεί ακόμα και το σύνθημα της αστικής αγροτικής μεταρρύθμισης, «η γη στους καλλιεργητές της», να εννοηθεί και ως απόπειρα δημιουργίας ψευδαίσθησης ελευθερίας στους απελεύθερους δουλοπάροικους που υποτίθεται ότι θα αποκτούσαν την αντικειμενικά περιορισμένη ελευθερία, αυτή του, από το κεφάλαιο, άγρια εκμεταλλευόμενου μικροκαλλιεργητή, ή του μισθωτού δούλου του καπιταλιστή εργοδότη τους.

Δεν μπορούμε όμως να παραγνωρίσουμε ότι αυτή η αντίληψη αποξενώνει βίαια τους ανθρώπους από τη σχέση τους με τη Φύση, με την κοινότητά τους και με την Εαυτότητά τους, μια σχέση που δεν διαμορφώνεται με φυσικούς αλλά με αυστηρά βίαιους εξουσιαστικούς, είτε με καθολικά αποδεκτούς κοινωνικούς και ιστορικούς όρους. Γι’ αυτό οφείλουμε να κατανοήσουμε με ποιο τρόπο και για ποιο λόγο οι αιχμάλωτοι, οι δούλοι, οι κολλήγοι και οι μισθωτοί εργαζόμενοι έπαψαν να είναι ιδιοκτήτες του εαυτού τους και γι’ αυτό ο δικός τους μόχθος δεν γίνεται δική τους ατομική ιδιοκτησία αλλά των εξουσιαστών τους και δικό τους σισύφειο άγος. Και φυσικά οφείλουμε να διευκρινίσουμε τι σημαίνει ιδιοκτησία του εαυτού ενός μέλους που είναι γέννημα-θρέμμα και δημιούργημα μιας οικογένειας, μιας συλλογικότητας, μιας κοινότητας, μιας κοινωνίας, γιατί, όπως είναι γνωστό, οι άνθρωποι δεν φυτρώνουν στα χωράφια την άνοιξη και δεν μεγαλώνουν από μόνοι τους, χωρίς το τάισμα και το γάλα της μάνας, όπως τα φυτά. Τέλος, θα πρέπει να εξηγήσουμε γιατί το παιδί κάποιου ο οποίος έκλεψε ή κληρονόμησε κλεμμένη ιδιοκτησία ή έστω δούλεψε σκληρά σε όλη του τη ζωή θα πρέπει να κληρονομήσει μια περιουσία που δεν του ανήκει και δεν του αξίζει, αφού το ίδιο δεν δούλεψε ποτέ για να την αποκτήσει, κι επιπλέον το καθιστά κυρίαρχο πάνω σε ανθρώπους που με την εργασία τους δημιούργησαν τη συγκεκριμένη ιδιοκτησία-περιουσία.

Να θυμίσουμε μόνο ότι κατά την περίοδο της φεουδαρχίας η γη «ανήκε στο θεό», με διαχειριστή, διά βασιλικού διατάγματος, τον ίδιο τον εκάστοτε βασιλιά, και δεν ανήκε στους κολλήγους καλλιεργητές της, αλλά οι κολλήγοι, ως υπήκοοι του βασιλιά και δουλοπάροικοι, «ανήκαν» στη γη, ως αναπόσπαστο περιουσιακό στοιχείο τής, για ορισμένο χρόνο και έναντι μισθώματος, εκχωρημένης από το βασιλιά, γης του αφεντικού τους.

Οι θεμελιωτές και οι απολογητές της φιλελεύθερης ιδεολογίας όφειλαν και οφείλουν ακόμα να δικαιολογήσουν πώς μπορεί κάποιος να καταστήσει ατομική του ιδιοκτησία τη γη, το φυσικό πλούτο, τα ποτάμια, τα δάση, τα ζώα και γενικά τη Φύση-Βιόσφαιρα, που όχι μόνο δεν τα δημιούργησε αλλά τον δημιούργησαν. Και με ποια λογική μπορεί να σκεφτεί κανείς πως αποτελεί ατομική ιδιοκτησία του κάποιο κομμάτι της κοινής γης, επειδή αυθαίρετα και με τη βία το απέσπασε από τη δικαιοδοσία της κοινότητας ή ακόμα και της ανθρωπότητας ολόκληρης και το έφραξε, το καλλιέργησε και το πότισε, για να πάρει τους καρπούς και να ζήσει μόνος του αδιαφορώντας για την τύχη των άλλων; Εκτός και αν δεχτούμε πως η βίαιη κατάκτηση ανθρώπων και εδαφών αποτελεί «εργασία» δημιουργίας ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά τότε θα πρέπει να δεχτούμε πως οι κατακτητές και καταπατητές ως άτομα, τάξη και κράτος δεν ανήκουν στους εαυτούς τους, στις οικογένειες και στις κοινωνίες που τους ανάθρεψαν, αλλά σε κάποια απάνθρωπη και εξώκοσμη συμμορία, οπότε καταπέφτει ολόκληρος ο συλλογισμός τους περί ατομικότητας και εαυτοϊδιοκτησίας. Έχει όμως παρατηρηθεί ότι όπου και όσο αναπτύσσεται η αίσθηση της εγγύτητας, της ενότητας, της κοινότητας, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της αυτοπεποίθησης και της αμοιβαίας αναγνώρισης, τόσο συνειδητοποιούμε ότι όσα προκύπτουν από τον ατομικό και συλλογικό μόχθο μας δεν μας ανήκουν αποκλειστικά και ότι αυτά που φτιάχνουμε δεν είναι ατομικά δικά μας αλλά κοινό δημιούργημα, με τελική συνέπεια τη σταδιακή μείωση της τεχνητής και εξωγενούς ανάγκης μας «να κατέχουμε».

Ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, επικαλούμενος «τη λογική των λαών και των αιώνων», αποφαίνεται απερίφραστα ότι «η ιδιοκτησία δεν υπάρχει από μόνη της. Για να δημιουργηθεί, για να ενεργήσει έχει ανάγκη από μια ξένη αιτία. Αυτή η αιτία είναι η βία και ο δόλος»^[26] και κατά συνέπεια «η ιδιοκτησία είναι κλεψιά».^[27] Αναφορικά με την έννοια του «θεού», παρατηρεί ότι αυτός είναι δημιούργημα της εξουσίας, η οποία «αφού τον έπλασε κατ’ εικόνα της θέλησε και να τον ιδιοποιηθεί και τον μεταχειρίστηκε σαν κληρονομιά της: ο θεός αναπαραστημένος με τερατώδεις μορφές έγινε παντού ιδιοκτησία της εξουσίας και του κράτους»,^[28] και με αυτόν τον τρόπο ο «θεός», ως φετίχ της εξουσίας, έγινε προστάτης της ιδιοκτησίας των πλουσίων και διώκτης όσων θυμάτων της εξουσίας, της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, την αμφισβητούν. Ο Δαρβίνος, αναφερόμενος σε άγριες φυλές στις οποίες η ατομική ιδιοκτησία δεν υπήρχε ούτε καν ως έννοια, μας πληροφορεί ότι: «Δεν έχουμε τίποτα που να μαρτυρεί ότι ο άνθρωπος ήταν από την αρχή “προικισμένος” με την εξευγενιστική πίστη στην ύπαρξη ενός παντοδύναμου θεού. Διαθέτουμε, αντίθετα, ένα σωρό μαρτυρίες, όχι από περαστικούς ταξιδιώτες, αλλά από ανθρώπους που έχουν ζήσει πολύ καιρό με τους άγριους, απ’ όπου προκύπτει ότι υπήρξε και υπάρχει ακόμα ένας σημαντικός αριθμός από άγριες φυλές οι οποίες δεν πιστεύουν ούτε σε έναν ούτε σε περισσότερους θεούς και οι οποίες δεν έχουν στη γλώσσα τους λέξη για να εκφράσουν την έννοια του θεού»,^[29] πράγμα που επιβεβαιώνει πως η εμφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας και συνακόλουθα και της ατομικής και κρατικής εξουσίας προκάλεσαν τη δημιουργία των μύθων περί «αθάνατης ψυχής», περί θεού και των θρησκειών. Στο προηγούμενο βιβλίο μου, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, αναλύεται διεξοδικά η προέλευση και ο σκοπός του θρησκευτικού μύθου περί «θεού δημιουργού» και αποδείχνεται η σχέση μεταξύ υποτιθέμενης «αθάνατης ψυχής» ως το φετίχ της «ιερής ατομικής ιδιοκτησίας» με το «θεό δημιουργό» ως φετίχ της καταστροφικής εξουσίας, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «”θεός δημιουργός” δεν υπάρχει, γιατί σύμφωνα με την επιστήμη δεν μπορεί και σύμφωνα με τη Λογική δεν χρειάζεται να υπάρχει, υπάρχει όμως ως σκιάχτρο και εσκεμμένη απάτη της εκάστοτε εξουσίας και ως εξωγενής αυταπάτη πολλών εξουσιαζόμενων που εκδηλώνεται ως καταστροφική δύναμη, ως ένας “θεός” καταστροφέας και απάνθρωπος, που κατασκευάστηκε ως μύθος και ιδεολόγημα από τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία, για να κρύβει την αποκρουστικότητα και να προστατεύει την καταστροφικότητα της πραγματικής εξουσίας που πηγάζει από την ατομική ιδιοκτησία».

«Η ιδιοκτησία», συνεχίζει ο Προυντόν, εννοώντας φυσικά την ατομική ιδιοκτησία, «και η κοινωνία είναι πράγματα που απεχθάνονται το ένα το άλλο. Πρέπει να υποκύψει η κοινωνία ή να σκοτώσει την (ατομική) ιδιοκτησία».^[30] «Αν όμως», υποστηρίζει ο Τσαρλς Αϊζενστάιν, «η ιδιοκτησία είναι ληστεία, τότε ένα νομικό σύστημα που έχει αφιερωθεί στην προστασία των δικαιωμάτων της ιδιωτικής περιουσίας είναι ένα σύστημα που διαιωνίζει ένα έγκλημα. Με το να κάνουμε την ιδιοκτησία ιερή και απαραβίαστη επικυρώνουμε την αρχική κλοπή. Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, μιας που οι νόμοι φτιάχτηκαν από τους ίδιους τους κλέφτες για να νομιμοποιήσουν τα παράνομα κέρδη τους. Αυτή ήταν πραγματικά η περίπτωση: στη Ρώμη και αλλού, ήταν οι πλούσιοι και οι ισχυροί μαζί που άρπαξαν τη γη και έφτιαξαν τους νόμους».^[31] Για να γίνει αποδεκτή ως «ιερή» η ατομική ιδιοκτησία, οι σφετεριστές κατασκεύασαν «ιερούς νόμους» που αποϊεροποιούν το δίκαιο και το ηθικό χάριν του «νόμιμου», αν και είναι γνωστό ότι «ο νόμος δεν καθιστά στο παραμικρό τους ανθρώπους δικαιότερους, αντίθετα μάλιστα, εξαιτίας του σεβασμού προς τον νόμο, ακόμα και καλοπροαίρετοι άνθρωποι καταντούν καθημερινά συντελεστές αδικίας. […] Οι μάζες των ανθρώπων που υπηρετούν με αυτόν τον τρόπο την πολιτεία, δεν την υπηρετούν ως άνθρωποι, αλλά ως μηχανές, μόνο με τα κορμιά τους. Αυτοί αποτελούν τον μόνιμο στρατό, την εθνοφρουρά, τους δεσμοφύλακες, τους χωροφύλακες, τα (εκτελεστικά) αποσπάσματα».^[32]

Άλλοι πάλι θεωρούν την ατομική ιδιοκτησία προϊόν της ανθρώπινης φύσης, σαν να πρόκειται για ένα δεδομένο και σταθερό μέγεθος και όχι επίκτητο^[33] ή/και κάποιας υποτιθέμενης ψυχολογικής ανάγκης, αναφερόμενοι συχνά στην υποτιθέμενη τάση των μικρών παιδιών να παίρνουν πράγματα, παραγνωρίζοντας ότι: Τα μικρά παιδιά πιστεύουν πως μπορούν να έχουν οτιδήποτε τους προκαλεί την περιέργεια, αυτή την κατ’ εξοχήν ανθρώπινη ιδιότητα που μας ξεχώρισε από τα ζώα, προφανώς γιατί τα θεωρούν όλα κοινά κι επιθυμούν να τα αγγίξουν, να τα περιεργαστούν για να μάθουν, κι όταν πάρουν τις πρώτες πληροφορίες που μπορούν να επεξεργαστούν, τότε τα παρατάνε για την «επόμενη εξερεύνηση», κρατώντας ενδεχόμενα κάτι μικρό προσωπικό για συντροφιά και όχι ως κτήμα τους, κι αυτό γιατί δεν έχουν ακόμα εκπαιδευτεί στην επικρατούσα λογική «το δικό μου δεν είναι δικό σου».^[34] Παραπέρα τα μικρά παιδιά, αν και έχουν κάποια αντίληψη για τα πράγματα του περιβάλλοντός τους που υποτίθεται ότι τους ανήκουν, συνήθως απορούν για τη μονιμότητα της κατοχής, γι’ αυτό και χαρίζουν, ανταλλάσσουν και μοιράζονται πράγματα, όπως και θεωρούν αυτονόητο ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν πράγματα των μεγαλύτερων αδελφών τους ή και των γονιών τους. Αν λοιπόν είναι κάτι η αυθεντική, η ανεπιτήδευτη, η πραγματική ανθρώπινη φύση και κατ’ επέκταση η «ανθρώπινη ψυχολογία», τότε είναι αυτή ακριβώς η αθώα αίσθηση των κοινών αγαθών, που ανήκουν σε όλους μας χωρίς ανταλλάγματα και τιμωρίες. Αυτό όμως είναι πολύ διαφορετικό από εκείνο που περιγράφουν όσοι από άγνοια ή από σκοπιμότητα θέλουν να φορτώσουν την εγκληματική φύση του οικονομικοκοινωνικού συστήματος της κοινωνικής ανισότητας, της ατομικής ιδιοκτησίας, της ιδιωτικής και κρατικής εξουσίας στις αθώες υπάρξεις που φέρνουμε στον κόσμο, ή, ακόμα χειρότερα, να το φορτώνουν στην ασύνειδη Φύση-Βιόσφαιρα και στη διαδικασία που καταλήγει στο θαύμα της ζωής και ιδιαίτερα στο ανθρώπινο όν.

Πολλοί μάλιστα από αυτούς που θέλουν να δικαιολογήσουν την κλεπτοκρατική φύση του καπιταλισμού, αναφέρονται συχνά σε περιστατικά παιδιών που κλέβουν παιχνίδια άλλων παιδιών ή κάτι άλλο που δεν το έχουν ή το έχουν, αλλά θέλουν να αποκτήσουν ένα ακόμα. Σ’ αυτή την περίπτωση αποσιωπούν ή δεν γνωρίζουν τις εμπειρίες των εκπαιδευτικών και τα συμπεράσματα των ειδικών παιδαγωγικών επιστημών, ότι η παιδική κλοπή μπορεί να οφείλεται στην επιδίωξη μιας αθώας περιπέτειας για αυτοεπιβεβαίωση, ότι μπορούν να μιμούνται και να κάνουν ό,τι κάνουν και οι μεγάλοι ή, το συνηθέστερο και πιθανότερο, επειδή τα παιδιά αυτά είναι νευρωτικά, γιατί δεν παίρνουν αρκετή αγάπη και αναγνώριση από το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον τους και γιατί ζουν σε συνθήκες με πολλές, παράλογες και αυστηρές απαγορεύσεις.^[35] Άλλωστε η λεγόμενη «ψυχολογική ανάγκη», κατά τους ειδικούς και ιδιαίτερα κατά τον θεμελιωτή της επιστήμης της ψυχολογίας, τον Φρόυντ,^[36] αποτελεί απώθηση κάποιου φόβου, κάποιας ανασφάλειας ή μιας ανικανοποίητης ανάγκης ή επιθυμίας ή υπερβολικών απαγορεύσεων, οπότε δεν έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση, αλλά με τη φύση του συστήματος και γενικότερα με την κοινωνία και τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε, οι οποίες και μας διαμορφώνουν.

Αν λοιπόν οι κοινωνίες συνέχιζαν να είναι, όπως για εκατομμύρια χρόνια ήταν, οργανωμένες στη βάση της ισοκτησίας, με την έννοια της ισότιμης συμμετοχής στα κοινά και της χωρίς εξαίρεση ισοκατανομής των αγαθών στα μέλη της κοινότητας, ανάλογα με τις ανάγκες τους βεβαίως, τότε για ποιο λόγο θα επιχειρούσε κανείς να έρθει σε αντίθεση με όλους τους άλλους συμπολίτες του, με κίνδυνο να αποκλειστεί απ’ αυτήν; Κι αν αυτό θα το επιχειρούσαν κάποιοι, θα ήταν ψυχολογικό ή ψυχοπαθολογικό το πρόβλημα; Ένα πρόβλημα που γίνεται επαγγελματική διαστροφή, όπως συμβαίνει με όλους σχεδόν τους καταπατητές και φοροφυγάδες επιχειρηματίες, που για να κλέψουν την υπερεργασία-υπεραξία των εργαζομένων τους, τους καταπιέζουν να δουλεύουν περισσότερο και να δέχονται μικρότερες αποδοχές. Αυτό συμβαίνει άλλωστε και με πολλούς πλούσιους «κυρίους» και «καθωσπρέπει κυρίες» που, ενώ έχουν τα πάντα, καταφεύγουν συχνά στην εξάσκηση της κλεπτομανιακής τους ταξικής νοσηρότητας, το ξεπέρασμα της οποίας προϋποθέτει μια «υγιή κοινωνία»,^[37] η οποία στον 21ο αιώνα είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία και εφικτή.

Και επειδή όλοι γνωρίζουμε πως η ανισοκατανομή του πλούτου οφείλεται στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι, αφού έτσι κι αλλιώς η εργαζόμενη κοινωνία κινεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο την οικονομία, γιατί θα πρέπει οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να την αφήνουν στα χέρια των διαπλεκόμενων συμμοριών; Στην οικονομική ιστορία υπάρχουν πολλά επιτυχημένα οικονομικά μοντέλα αυτοδιαχειριστικής συλλογικής, συνεταιριστικής και κοινωνικής επιχειρηματικότητας, που κατάφεραν

σε τοπικό επίπεδο, όπως λ.χ. η αμεσοδημοκρατική κοινότητα της Μαριναλέντας της Ανδαλουσίας,^[38]
σε περιφερειακό επίπεδο, όπως το αγροτοβιομηχανικό συγκρότημα Μοντραγκόν της χώρας των Βάσκων,^[39] ακόμα και
στο ηπειρωτικό επίπεδο της Λατινικής Αμερικής, η οποία μέσω της κατάληψης των χρεοκοπημένων καπιταλιστικών εργοστασίων και της εργατικής αυτοδιαχείρισής τους πορεύεται το δύσκολο δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης,^[40]

να εξασφαλίσουν σημαντικό βαθμό αυτάρκειας σε τρόφιμα και διαρκή καταναλωτικά αγαθά, υψηλή μέχρι και πλήρη δημιουργική απασχόληση του ανθρώπινου δυναμικού, θεαματική ανάπτυξη της κοινωνικής αλληλεγγύης, της κοινωνικής συνοχής και του βιοτικού επιπέδου και βελτίωση της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και Φύσης.

Καταλήγοντας μπορούμε να υποστηρίξουμε πως η επιδίωξη απόκτησης ατομικής ιδιοκτησίας μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο ως πρόβλημα κοινωνικής ανωμαλίας και θεσμικής βίας, ως αναγκαστική αντίδραση απέναντι σε μια κοινωνία που δεν προσφέρει ασφάλεια, τροφή, στέγη, προστασία, έμπνευση, δημιουργικότητα και υπερηφάνεια σε όλα τα μέλη της, οπότε «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Η ατομική ιδιοκτησία, ως εργαλείο εξουσίας απέναντι στους συνανθρώπους μας, γίνεται μια εξουσιαστική κοινωνική σχέση που καταστρέφει την αλληλεγγύη, τον αλτρουισμό, την αμοιβαιότητα, τον αμοιβαίο σεβασμό, ευνοεί την ανάπτυξη του ατομισμού, με την έννοια του αντικοινωνικού εγωισμού, και πυροδοτεί ανταγωνισμούς και καταστροφικούς πολέμους. Κοινωνικό είναι, σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα της επιδίωξης απόκτησης ατομικής ιδιοκτησίας που ριζώνει στο αίσθημα ανασφάλειας που προκαλεί η κραυγαλέα ανισοκατανομή της ατομικής ιδιοκτησίας, του πλούτου και των ευκαιριών και ως κοινωνικό μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί με την αλλαγή της φιλοσοφίας, της αρχιτεκτονικής, της δομής και της λειτουργίας της κοινωνίας, η οποία οφείλει να εξασφαλίζει χωρίς διακρίσεις σε όλα τα μέλη της τους ίδιους όρους ύπαρξης, ασφάλειας, εξέλιξης και ευτυχίας, πράγμα ασυμβίβαστο με την ατομική ιδιοκτησία, η οποία υπονομεύει την πρόοδο προς την κοινωνική ισότητα, που ήταν^[41] και παραμένει κεντρικό διαχρονικό αίτημα από την εμφάνιση της οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης μέχρι σήμερα.

Αναφορικά με τις συνέπειες της ατομικής ιδιοκτησίας, χαρακτηριστική είναι η άποψη του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, που θεωρεί πως «η εγκαθίδρυση της ατομικής ιδιοκτησίας είναι η αρχή όλων των κοινωνικών κακών και η κύρια αιτία της ολέθριας πορείας της ανθρωπότητας […] ένα αποφασιστικό βήμα στην πορεία του ανθρώπου προς τη δουλεία».^[42] Το γεγονός πως ο ίδιος στο έργο του Λόγος περί Πολιτικής Οικονομίας ορίζει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας ως «το πιο ιερό από όλα τα δικαιώματα των πολιτών και κατά μία άποψη σημαντικότερο από την ίδια την ελευθερία, […] επειδή η ιδιοκτησία αποτελεί το πραγματικό θεμέλιο της αστικής κοινωνίας και τον πραγματικό εγγυητή των δεσμεύσεων των πολιτών»,^[43] δεν αναιρεί τη σημασία της θέσης του για τις καταστροφικές συνέπειες της ατομικής ιδιοκτησίας και για τον πρόσθετο λόγο ότι στο συγκεκριμένο έργο αναφερόταν κύρια στην αστική οικονομία και κοινωνία και στις αντιλήψεις των θεωρητικών θεμελιωτών της. Με κάποιους μάλιστα από αυτούς, όπως ο Χομπς και ο Γκρότιους,^[44] ο Ρουσσώ έρχεται σε μετωπική σύγκρουση, αντικρούοντας τη θέση τους ότι η ατομική ιδιοκτησία είναι «φυσικός νόμος».^[45] Ο σκοπός του κοινωνικού συστήματος, υποστηρίζει ο Ρουσσώ, δεν είναι να καταστρέψει τη «φυσική ισότητα», αλλά να τη συμπληρώσει με την οικονομική, την κοινωνική και την ηθική ισότητα, η οποία θα καθιστά όλους τους ανθρώπους ελεύθερους και ισότιμους, ακόμη κι αν αυτοί είναι διαφορετικοί και «άνισοι ως προς τη φυσική ισχύ και ευφυΐα», καταλήγοντας στην παραίνεση πως η ανθρωπότητα «δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψει το ανθρώπινο γένος να ανήκει σε καμιά εκατοστή ανθρώπους αντί αυτοί οι εκατό να ανήκουν στο ανθρώπινο γένος».^[46]

Επανερχόμενοι στον Προυντόν και παραφράζοντάς τον λίγο, θα μπορούσαμε να κάνουμε τον παρακάτω λογικό συλλογισμό: «Είναι σωστό και δίκαιο οι άνθρωποι που γεννιούνται ίσοι να παραμένουν ίσοι. Ό,τι είναι δίκαιο, για πολύ σπουδαιότερο λόγο είναι και ωφέλιμο, ό,τι είναι ωφέλιμο, για πολύ σπουδαιότερο λόγο είναι και αληθινό, συνεπώς ό,τι είναι αληθινό και δίκαιο, όπως η ισότητα, για πολύ σπουδαιότερο λόγο είναι αναγκαίο και εφικτό».^[47]

Μπροστά σ’ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα της ατομικής ιδιοκτησίας ορθώνεται διαχρονικά ολόκληρη η εργαζόμενη ανθρωπότητα, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, και διεκδικούν μια άλλη σχέση των ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά με τη Φύση, το έδαφος, την παραγωγή και διανομή των αγαθών, με τον παγκόσμιο κοινωνικό πλούτο. Διεκδικούν μια τέτοια σχέση που κανένας άνθρωπος να μη στερείται του αναγκαίου για την απρόσκοπτη φυσική και πνευματική του ανάπτυξη ζωτικού χώρου και συνεπώς κανένας να μην μπορεί να διευρύνει το δικό του ζωτικό χώρο σε βάρος του ζωτικού χώρου του όποιου συνανθρώπου ή και εκατομμυρίων συνανθρώπων του. Αυτός είναι και ο λόγος που μετά την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό άρχισε, στα ευρωπαϊκά κυρίως συντάγματα, να αμφισβητείται η απολυτότητα και να σχετικοποιείται το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας υποτασσόμενο σε κάποιο αόριστα διατυπωμένο «γενικό συμφέρον», το οποίο συνήθως παραγνωρίζεται μπροστά στο αυστηρά οριζόμενο και πολιτικά ισχυρότερο δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας.

Καταλήγοντας μπορούμε να ορίσουμε την ατομική ιδιοκτησία ως άμεση ή έμμεση βίαιη απόσπαση, κατοχή και ιδιοποίηση αξίας που ανήκει σε όλους, με πολλαπλασιαστικές σε γεωμετρική κλίμακα αντικοινωνικές συνέπειες.

________________

ΠΗΓΗ: https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/9187125630183701051,

[1] Για μια σε έκταση και βάθος ανάλυση βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η Γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΙΔΑ, Αθήνα 2017. Βλέπε, επίσης Καγγελάρης Φώτης, Η πολιτική φιλοσοφία ως ηθική, Η πολιτική φιλοσοφία ως ηθική. | Ανιχνεύσεις (anixneuseis.gr)

[2] Jean-Jacques Rousseau (1712-1778). Ελβετός φιλόσοφος, οι πολιτικές ιδέες του οποίου επηρέασαν τη Γαλλική Επανάσταση και τη διαμόρφωση της σοσιαλιστικής και της κομμουνιστικής ιδεολογίας.

[3] Υπάρχουν αγαθά που δεν εμπίπτουν, με τη στενή έννοια, σε καθεστώς αποκλειστικής ατομικής ιδιοκτησίας, όπως ο Ήλιος, το Νερό, ο Αέρας, τα ποτάμια, οι λίμνες, οι θάλασσες, τα δάση, οι δρόμοι, οι επιστήμες, τελευταία και το διαδίκτυο, κ.ά., που τα χαρακτηρίζουμε ελεύθερα, κοινά ή μη αποκλειστικής ιδιοκτησίας αγαθά, τα οποία βέβαια το κεφάλαιο προσπαθεί να τα εντάξει στην αποκλειστική ιδιωτικοποίηση μέσω της εμπορευματοποίησής τους.

[4] «Όπως όλες οι ιδιοκτησίες, έτσι και η πνευματική δεν είναι μόνο απαραβίαστη, είναι και “ιερή”. […] Σήμερα, σε έναν πολιτισμό που έχει αναγάγει σε υπέρτατες αξίες την ιδιοκτησία και την εξουσία, η επιστήμη μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε ένα μέσο προς απόκτηση των υπέρτατων αυτών αγαθών. […] Η εφεύρεση, η ανακάλυψη, η έρευνα, η επιστήμη έχουν γίνει απλές θεραπαινίδες του χρήματος και της εξουσίας. Ο φωτοστέφανος της γνώσης και της αλήθειας που περιβάλλει εξ ορισμού τις σοφές κεφαλές των επιστημόνων είναι μία ακόμη από τις ψευδαισθήσεις του πολιτισμού μας», Γεώργιος Β. Δερτιλής, «Επιστήμη, ιδιοκτησία, εξουσία», εφημερίδα Το Βήμα, 13.9.1998.

[5] Ιστορική, αποκαλείται και «νεκρή», μορφή εργασίας θεωρούνται όλα εκείνα τα δημιουργήματα της πνευματικής και μυϊκής δύναμης των εργαζόμενων ανθρώπων, όπως εργαλεία, μηχανές, γνώση, τεχνολογία κ.ά., που υποκαθιστούν τη ζωντανή εργασία στην παραγωγική δραστηριότητα.

[6] «Η ατομική ιδιοκτησία είναι το δικαίωμα που έχει κάποιος να διαθέτει με τον πιο απόλυτο τρόπο μια κοινωνική ιδιοκτησία», Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, Τι είναι η ιδιοκτησία, Αναγνωστίδης, Αθήνα χ.χ., σελ. 66.

[7] John Locke, Δεύτερη πραγματεία περί κυβερνήσεως, Πόλις, Αθήνα 2010, σελ. 226.

[8] Στο ίδιο, σελ. 88.

[9] John Locke (1632-1704).

[10] David Harvey, Δεκαεφτά αντιφάσεις και το τέλος του καπιταλισμού, Μεταίχμιο, Αθήνα 2015 (υπογράμμιση Κ.Λ).

[11] Πάνω σ’ αυτή την ανηθικότητα και στο κατά συρροήν έγκλημα της γενοκτονίας σε βάρος της ανθρωπότητας και του πολιτισμού και με την απάνθρωπη θεωρία και τη νομική αντίληψη περί res nullius (δεν ανήκει σε κανέναν), που δικαιολογούσε τον εγκληματικό τρόπο κτήσεως κυριότητας εδάφους από κράτη και ιδιώτες κατά την εποχή των μεγάλων θρησκευτικών και αποικιοκρατικών πολέμων, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η οργάνωση ή η βούληση των αυτόχθονων πληθυσμών, χτίστηκαν μεγάλες αυτοκρατορίες σε Ανατολή και Δύση. με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Βλ. σχετικά: David Harvey, ό.π.

[12] Ο πρώτος μεταφυσικός ποιητής, ο Ησίοδος, σύγχρονος ή κατ’ άλλους μεταγενέστερος του Ομήρου, φέρεται να έγραψε την Κοσμογονία του αναζητώντας τη «θεοδικία» ως αντίδοτο της ανηθικότητας, εξαιτίας της αδικίας που υπέστη από τον αδερφό του Πέρση κατά τη μοιρασιά της πατρικής κληρονομιάς τους. Βλ. σχετικά Δανιήλ Ι. Ιακώβ, Πρόλογος στο: Ησίοδος, Έργα και ημέρες, Κοσμογονία, έκδοση της εφημερίδας Το Βήμα, Αθήνα 2015, σελ. 9 κ.επ.

[13] Ησίοδος, ό.π., σελ. 285.

[14] Δεν είναι, προφανώς, τυχαίο ότι η έννοια της εξουσίας, σε όλες τις, κατά τον Τζον Λοκ, εκδοχές της είναι ταυτόσημη με την έννοια της ιδιοκτησίας: «Η πατρική εξουσία υφίσταται μόνο όπου το ανήλικο παιδί είναι ανίκανο να διαχειριστεί την περιουσία του, η πολιτική εξουσία όπου οι άνθρωποι έχουν ιδιοκτησία στη διάθεσή τους και η δεσποτική εξουσία υφίσταται επί ανθρώπων που δεν διαθέτουν καθόλου ιδιοκτησία», John Locke, Δεύτερη πραγματεία, σελ. 227.

[15] Βλ. σχετικά Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, Τι είναι η ιδιοκτησία, σελ. 173 κ.επ.

[16] «Όταν υπερασπιζόμαστε την ιδιοκτησία, υπερασπιζόμαστε την ύπαρξή μας, κι αυτήν είναι αναμενόμενο να την υπερασπιζόμαστε μέχρι αίματος. Μέχρι φόνου. Σας φαίνεται υπερβολή; Κι όμως, κάθε πράξη απόκτησης προϋποθέτει την αποξένωση του άλλου από το “κτήμα”. Κάθε πράξη επιβεβαίωσης της ύπαρξής μας διά της ιδιοκτησίας είναι η αφαίρεση ενός μέρους της ύπαρξης του άλλου», ΚΙΜΠΙ, «Η ιδιοκτησία είναι κλοπή, είναι και φόνος», στο http://kibi-blog.blogspot.gr/2007/05/blog-post_9928.html

[17] Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, Τι είναι η ιδιοκτησία, σελ. 88.

[18] Η κατοχύρωση της ατομικής ιδιοκτησίας, που τόσο αμφισβητήθηκε κατά τον θεοκρατικό-φεουδαρχικό Μεσαίωνα, επανέρχεται με τη δυναμική των νέων εξελίξεων που πυροδότησαν η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός και συνέδεσαν τη νέα πορεία της ανθρωπότητας με την αρχαία ελληνορωμαϊκή παράδοση, όπως αυτές αποκρυσταλλώθηκαν με τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 και αποτυπώθηκαν στην αντιφατική Οικουμενική ∆ιακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (άρθρο 17), που τοποθετεί την ιδιοκτησία μεταξύ των τεσσάρων φυσικών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου, δηλαδή: ελευθερία, ιδιοκτησία, ασφάλεια και ισότητα, αποσιωπώντας ότι ισότητα και ελευθερία δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την ατομική ιδιοκτησία, η οποία αποτελεί τη μήτρα κάθε μορφής ανισότητας. Έκτοτε, όλα τα συντάγματα προβλέπουν την κρατική προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας. Κατά το άρθρο 17 του Ελληνικού Συντάγματος, «Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του κράτους». Αντίθετα, το ∆ιεθνές Σύμφωνο περί ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν αναφέρεται στην ιδιοκτησία.

[19] «Το ατομικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας δεν εξασφαλίζει την απόκτηση μιας ιδιοκτησιακής σχέσης, αλλά τη διαφύλαξη μιας ήδη υφιστάμενης ιδιοκτησιακής σχέσης από τη στιγμή που αυτή αποκτά συγκεκριμένη υπόσταση», Ελένη Βλασερού, «Περιορισμοί της ατομικής ιδιοκτησίας», Νομικές μελέτες, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο http://www.greeklaws.com/pubs/index.php?

[20] Η καθημερινή μας εμπειρία δείχνει ότι αυτό δεν συμβαίνει και ότι οι βαθμοί ελευθερίας και σεβασμού, στο συγκεκριμένο κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής και διανομής των αγαθών, είναι ευθέως ανάλογοι του πλούτου, πράγμα που σημαίνει ότι όσο λιγότερο πλούτο διαθέτει κανείς, τόσο λιγότερη ελευθερία και σεβασμό απολαμβάνει, όπως εύκολα συνάγεται από το δίκαιο που διαμορφώνεται κάτω από την εξουσία των μεγάλων ατομικών ιδιοκτησιών. Βλ. ενδεικτικά, Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), Άρθρo 1, Πρoστασία της ιδιoκτησίας: «Παv φυσικόv ή voμικόv πρόσωπov δικαιoύται σεβασμoύ της περιoυσίας τoυ», χωρίς ωστόσο να γίνεται παράλληλα λόγος για σεβασμό της προσωπικότητας και για δίκαιη κατανομή του πλούτου, χωρίς την οποία δεν μπορεί αντικειμενικά να υπάρξει ισοτιμία, ισονομία, ισοπολιτεία, δηλαδή ελευθερία και ευημερία για όλους.

[21] Ο όρος ανάπτυξη (development) αναφέρεται στη συνολική, δίκαιη οικονομική και κοινωνική ευημερία και πρόοδο, σε αντίθεση με τον όρο μεγέθυνση (growth) που αναφέρεται σε αύξηση οικονομικών μεγεθών και συχνά ανεξάρτητα από την κοινωνική χρησιμότητά τους, για τη μεγιστοποίηση του επιχειρηματικού κέρδους και τη διαιώνιση της εξουσίας της κυρίαρχης τάξης πάνω στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τις καταστροφικές συνέπειες πάνω στη Φύση και την κοινωνία.

[22] «Είναι ορθότερο η οικονομική μεγέθυνση να αντιμετωπίζεται ως ένας από τους πολλούς ερμηνευτικούς παράγοντες των εισοδηματικών ανισοτήτων και της φτώχειας, και όχι ως μία επαρκής συνθήκη για την αντιμετώπισή τους», Χρίστος Παπαθεοδώρου, Γιάννης Δαφέρμος, Έλενα Παπαδοπούλου, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Οικονομική μεγέθυνση, ανισότητα και φτώχεια: Θεωρητικές και εμπειρικές προσεγγίσεις, Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, Δεκέμβριος 2010.

[23] Βλ. αναλυτικά στο Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος, Κοινωνικός Ανθρωπισμός και Ανθρώπινα Δικαιώματα, Σάκκουλας, Αθήνα 1998, σελ. 66 κ.επ.

[24] Thomas Hobbes (1588-1679). Άγγλος φιλόσοφος.

[25] James Harrington (1611–1677). Άγγλος φιλόσοφος και πολιτικός.

[26] Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, Τι είναι η ιδιοκτησία, σελ. 248.

[27] Στο ίδιο, σελ. 24.

[28] Στο ίδιο, σελ. 35.

[29] Charles Darwin, Η καταγωγή του ανθρώπου, Γκοβόστης, Αθήνα 2006, σελ. 160-161.

[30] Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, Τι είναι η ιδιοκτησία, σελ. 66.

[31] Charles Eisenstein, Sacred Economics [Ιερά Οικονομικά], Evolver Editions 2011.

[32] Henry David Thoreau, Πολιτική ανυπακοή, Ζωή χωρίς αρχές, Περπατώντας, Διεθνής Βιβλιοθήκη, 5η έκδοση, Αθήνα 2011, σελ. 91-92.

[33] «Θεωρούμε δεδομένο ότι με κάθε νεογέννητο βρέφος αναδύεται από τη μήτρα ένα εξαιρετικό εύπλαστο βιοενεργειακό σύστημα, και ότι από εκείνη τη στιγμή και ύστερα θα επηρεαστεί από ένα πλήθος ποικίλων επιδράσεων του περίγυρου. Οι εντυπώσεις με τις οποίες θα έρθει σε επαφή, θα αρχίσουν να διαμορφώνουν τον ιδιαίτερο τύπο αντίδρασης του βρέφους…», Βίλχελμ Ράιχ, Ο θωρακισμένος άνθρωπος, Καστανιώτης, Αθήνα 1979, σελ. 9.

[34] «Η έννοια δ ι κ ό Μ ο υ και δ ι κ ό Σ ο υ είναι έννοιες των ενηλίκων, το παιδί αρχίζει να τις κατανοεί όταν έχει κάπως ωριμάσει», Α. Σ. Νηλ, Θεωρία και πράξη της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2019, σελ. 355 (η υπογράμμιση στο πρωτότυπο).

[35] «Η έλλειψη αγάπης και οι υπερβολικές σεξουαλικές απαγορεύσεις είναι η συνηθέστερη αιτία για την οποία κλέβει το νευρωτικό παιδί. […] Η κλοπή παραμένει στην ουσία μια ασυνείδητη επιθυμία για την απόκτηση της αγάπης. […] Οι παιδικές κλοπές είναι μια πληγή για τη νεολαία, εξωτερικά συμπτώματα της αρρώστιας ενός οργανισμού, του οργανισμού της κοινωνίας», στο ίδιο, σελ. 357-361.

[36] Σίγκμουντ Φρόυντ, Εισαγωγή στην ψυχανάλυση, Γκοβόστης, Αθήνα χ.χ.

[37] Έριχ Φρομ, Η υγιής κοινωνία, Μπουκουμάνης, Αθήνα 2006.

[38] Στέλιος Ελληνιάδης, «Μαριναλέντα: Το χωριό της ουτοπίας», εφημερίδα Δρόμος της αριστεράς, 20.9.2010.

[39] «Θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσουμε ότι το συγκρότημα των βιομηχανικών επιχειρήσεων του Μοντραγκόν αποτελεί μια ιστορική επιτυχία χωρίς προηγούμενο μεταξύ των συνεταιριστικών κινημάτων του σημερινού κόσμου καθώς και σε όλη την ιστορία του. Οι συνεταιριστές του Μοντραγκόν ξεπέρασαν κατά πολύ σε οικονομικά επιτεύγματα τους ομολόγους τους ανταγωνιστές καπιταλιστές βιομηχάνους», Απόσπασμα από Έκθεση Επιτροπής της ΕΟΚ που αξιολόγησε το συγκρότημα Μοντραγκόν, αναφέρεται στο Κώστας Λάμπος, Συνεταιρισμοί και ανάπτυξη, Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός, Αθήνα 1999, σελ. 44.

[40] Βλέπε αναλυτικά στο Αντρές Ρουτζέρι, Οι ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής, Εκδόσεις των Συναδέλφων και Ακυβέρνητες Πολιτείες, Αθήνα/Θεσσαλονίκη 2016· και Κώστας Λάμπος, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 243-256.

[41] «Πρέπει όλοι να συμμετέχουν», έλεγε το 392 π.χ., διά της Πραξαγόρας, ο Αριστοφάνης, αντιδρώντας στην πατριαρχική εξουσία της ανισότητας, «και να έχουν μερίδιο στα πάντα και από τα ίδια αγαθά να ζουν και να μην είναι ο ένας πλούσιος και ο άλλος πάμπτωχος. Ούτε ο ένας πολλή γη να καλλιεργεί και ο άλλος να μην έχει ούτε τάφο. Θα κάνω τα αγαθά να ανήκουν σε όλους και σε ίσα μερίδια», Αριστοφάνης, Εκκλησιάζουσες, Μεταίχμιο, Αθήνα 2006.

[42] Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, Πραγματεία περί της καταγωγής και των θεμελίων της ανισότητας ανάμεσα στους ανθρώπους, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1999, σελ 46-47.

[43] Jean-Jacques Rousseau, Λόγος περί πολιτικής οικονομίας, Σαββάλας, Αθήνα 2004, σελ. 105-107.

[44] Hugo Grotius (1583-1645). Ολλανδός διπλωμάτης και νομομαθής.

[45] «Δεν είναι φυσικός νόμος κάποιοι λίγοι να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και οι περισσότεροι να διαθέτουν μόνο την εργασιακή τους δύναμη προς εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος η μετατροπή της δημιουργικής δραστηριότητας του ανθρώπου σε εργασία για την εξασφάλιση της επιβίωσής του. Δεν είναι φυσικός νόμος να υπάρχει διεύθυνση και δεσποτεία, μέσω των τεχνικών, επιστημονικών και διοικητικών ιεραρχιών, πάνω στη δραστηριότητα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Δεν είναι φυσικός νόμος το να γίνεται ο προσδιορισμός των αναγκών μας από δυνάμεις έξω από εμάς, που έχουν ως μοναδικό κριτήριό τους το κέρδος, και η κάλυψη αυτών των αναγκών να επαφίεται στις απρόσωπες, αφηρημένες δυνάμεις του χρήματος. Όλα αυτά δεν είναι παρά επιλογές που μας έχουν επιβληθεί από τις ολιγαρχίες της ιδιοκτησίας και του πλούτου, επιλογές που αναπαράγουν τη θέση τους και υπεξαιρούν τη δυνατότητά μας για ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό», Κώστας Χαριτάκης, «Άμεση δημοκρατία και οικονομία: Θεμέλιο της αυτοκυβέρνησης η κοινωνική “ιδιοκτησία” και αυτοδιαχείριση», εφημερίδα Δράση, 1.9.2011.

[46] Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, Το κοινωνικό συμβόλαιο, Πόλις, Αθήνα 2004, σελ. 50.

[47] Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, Τι είναι η ιδιοκτησία, σελ. 175.

Russian Offensive Campaign Assessment

Από

anixneuseis

May 5, 2022

Kateryna Stepanenko, Karolina Hird, and Mason Clark

May 4, 7:15 ET

Ukrainian defenses have largely stalled Russian advances in Eastern Ukraine. Russian troops conducted a number of unsuccessful attacks in Eastern Ukraine on May 4 and were unable to make any confirmed advances. Russian forces attacking south of Izyum appear increasingly unlikely to successfully encircle Ukrainian forces in the Rubizhne area. Ukrainian forces have so far prevented Russian forces from merging their offensives to the southeast of Izyum and the west of Lyman, Slovyansk, and Kramatorsk, as Russian forces likely intended.

Russian forces reportedly entered the Azovstal Steel Plant – rather than its outskirts – for the first time on May 4. The extent of this Russian advance remains unclear, and Russian forces likely face further costly fighting if they intend to clear the entire facility. The Kremlin likely hopes that the successful capture of Azovstal through a ground assault will cement the Kremlin’s growing effort to claim complete control of Mariupol by May 9, with Russian propagandists recently arriving in the city to set conditions for further claims of a Russian victory. The Kremlin likely intends to claim some sort of victory in Mariupol to present a success to the Russian people, though Russian forces are highly unlikely to halt offensive operations across Ukraine on this date.

Russian forces intensified airstrikes against transportation infrastructure in Western Ukraine on May 4 but remain unable to interdict Western aid shipments to Ukraine. Six Russian cruise missiles hit electrical substations near railway stations in Lviv and Transcarpathia (the southwestern Oblast of Ukraine) on May 4. A senior US defense official reported that Russian aircraft conducted 200 to 300 airstrikes largely targeting transportation infrastructure in the last 24 hours. The US official added that these Russian strikes are likely intended disrupt Ukrainian transportation capabilities and slow down weapon re-supply efforts but have been unable to do so.

Key Takeaways

Russian forces engaged in several unsuccessful ground offensives to the south of Izyum and did not significantly advance efforts to encircle Ukrainian troops in the cauldron to the southeast of Izyum and west of the Donetsk-Luhansk frontline.
Russian forces reportedly stormed the Azovstal Steel Plant on May 4 and are likely operating inside the plant’s facilities.
Russian and Ukrainian sources confirmed that a Ukrainian counteroffensive pushed Russian troops back 40 kilometers from Kharkiv City.
Russian forces conducted a number of unsuccessful counteroffensives on the southern axis.

Click here to read the full report.

The Institute for the Study of War (ISW) is a non-partisan, non-profit, public policy research organization. ISW advances an informed understanding of military affairs through reliable research, trusted analysis, and innovative education. We are committed to improving the nation’s ability to execute military operations and respond to emerging threats in order to achieve US strategic objectives.

Donate online or by sending a check to the Institute for the Study of War at 1400 16th Street NW, Suite #515, Washington, DC, 20036. Please consider including the Institute for the Study of War in your estate plans.

To learn about further ways to get involved, please contact ISW’s Business Development Director, Megan Beth Lott, at [email protected] or (202) 293-5550 ext. 209.

ISW is a tax-exempt organization under section 501(c)(3) of the Internal Revenue Code. Donations are tax-deductible to the extent permitted by law.

The Institute for the Study of War | 1400 16th Street NW, Suite

Τόμας Φρίντμαν: «Όταν χάνεις, να λες λίγα. Και όταν κερδίζεις, να λες ακόμη λιγότερα»

Από

anixneuseis

May 4, 2022

THE NEW YORK TIMES

Τα «πολλά λόγια» γύρω από το Ουκρανικό, σύμφωνα με τον αρθρογράφο των New York Times, Τόμας Φρίντμαν, μπορεί να έχουν απρόβλεπτες ή ανεπιθύμητες συνέπειες.

(AP Photo/Evan Vucci)

04.05.2022 • 19:59

«Όταν χάνεις, να λες λίγα. Και όταν κερδίζεις, να λες ακόμη λιγότερα.» Ο αρθρογράφος των New York Times, Τόμας Φρίντμαν, θυμάται τον Αμερικανό σπορτκάστερ Αλ Σέιβερ να λέει την παραπάνω φράση ως αποφώνηση, στο κλείσιμο των εκπομπών του.

«Ο πρόεδρος Μπάιντεν και η ομάδα του θα έκαναν καλά να ενστερνιστούν τη σοφία του Σέιβερ», συνεχίζει ο Φρίντμαν, κάνοντας τη μετάβαση από τον χώρο του αμερικανικού χόκεϊ, τους αγώνες του οποίου σχολίαζε ο Αλ Σέιβερ, στον χώρο της διεθνούς πολιτικής.

Την περασμένη εβδομάδα, από την Πολωνία την οποία επισκέφθηκε, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Λόιντ Όστιν, προχώρησε σε μια σειρά από δηλώσεις που τράβηξαν την προσοχή του Φρίντμαν, όπως σημειώνει ο ίδιος στο άρθρο του.

«Θέλουμε να δούμε τη Ρωσία αποδυναμωμένη σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί να κάνει τα πράγματα που έκανε όταν εισέβαλε στην Ουκρανία. Η Ρωσία έχει ήδη χάσει μεγάλο κομμάτι των στρατιωτικών της ικανοτήτων και πολλά από τα στρατεύματά της. Θέλουμε να τους δούμε να μην μπορούν να ανακτήσουν πολύ γρήγορα όσα έχασαν»: Αυτή ήταν η δήλωση που κίνησε το ενδιαφέρον του αρθρογράφου των New York Times.

Ο Τόμας Φρίντμαν διερωτάται εάν η προαναφερθείσα δήλωση στην οποία προχώρησε ο Αμερικανός ΥΕΘΑ Λόιντ Όστιν από την Πολωνία είχε όντως την έγκριση του προέδρου Μπάιντεν και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου.

Διότι σύμφωνα με τον Αμερικανό αρθρογράφο, είναι άλλο πράγμα το να ζητάς την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από την Ουκρανία και την αποκατάσταση της ουκρανικής κυριαρχίας, και άλλο πράγμα το να ζητάς την αποδυνάμωση της Ρωσίας. Το πρώτο είναι κάτι πολύ σαφές. Το δεύτερο, από την άλλη πλευρά, μπορεί να είναι κάτι… αέναο.

«Ελπίζω αυτός ο πόλεμος να τελειώσει με τον στρατό της Ρωσίας υποβαθμισμένο και τον Πούτιν εκτός εξουσίας. Δεν θα το έλεγα όμως ποτέ αυτό δημόσια αν ήμουν στην ηγεσία γιατί δεν θα μου προσέφερε τίποτα και ενδεχομένως να μου κόστιζε», σημειώνει ο Φρίντμαν μέσα από τις σελίδες των New York Times, επικαλούμενος μια αγγλική έκφραση σύμφωνα με την οποία τα «ανοιχτά στόματα», ή αλλιώς τα πολλά λόγια, «βουλιάζουν πλοία» («loose lips sink ships»).

Τα «πολλά λόγια», σύμφωνα με τον Φρίντμαν, μπορεί να έχουν απρόβλεπτες ή ανεπιθύμητες συνέπειες, ενώ παράλληλα υπάρχει ο κίνδυνος να προετοιμάσουν το έδαφος για άλλους νέους «μπελάδες».

Το περασμένο Μάρτιο, από το έδαφος της Πολωνίας, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν είχε δηλώσει πως ο Πούτιν «δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία». Και αυτή η δήλωση ωστόσο ήταν, σύμφωνα με τον Φρίντμαν, προβληματική.

Ο στόχος των ΗΠΑ θα έπρεπε, σύμφωνα με τον αρθρογράφο των New York Times, να είναι: Να βοηθήσουν τους Ουκρανούς να πολεμήσουν όσο εκείνοι έχουν τη θέληση και να διαπραγματευτούν όταν εκείνοι νιώσουν ότι είναι η κατάλληλη στιγμή προκειμένου να μπορέσουν να αποκαταστήσουν την κυριαρχία τους. Οτιδήποτε πέρα από αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα, προειδοποιεί ο Φρίντμαν υπενθυμίζοντας και το προηγούμενο της Αραβικής Άνοιξης που δεν έφερε τελικώς τη δημοκρατία αλλά την αναταραχή.

«Πολλές χώρες στον κόσμο είναι ουδέτερες σε αυτόν τον πόλεμο γιατί, όσο κι αν συμπάσχουν με τους Ουκρανούς, στην πραγματικότητα δεν τους αρέσει να βλέπουν την Αμερική ή το ΝΑΤΟ να ενεργούν σαν νταήδες», γράφει ο Φρίντμαν.

«Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει αναφορικά με την Ουκρανία από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και έπειτα, εκτός από ένα και αυτό είναι η γεωγραφική της θέση», συνεχίζει ο ίδιος, υπογραμμίζοντας πως οι Ουκρανοί θα χρειαστεί να κάνουν δύσκολους συμβιβασμούς το προσεχές διάστημα που θα ήταν σοφό να μην γίνουν ακόμη δυσκολότεροι στον βωμό μη-ρεαλιστικών στόχων.

Ο Φρίντμαν προειδοποιεί υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ο κίνδυνος μη-ρεαλιστικοί στόχοι να οδηγήσουν σε μακροχρόνια προβλήματα. Οι ίδιος θυμάται πως Χριστιανοί «Φαλαγγίτες» του Λιβάνου και Ισραηλινοί είχαν επιχειρήσει να οδηγήσουν την PLO του Αραφάτ μακριά από το Βηρυτό. Στην πορεία ωστόσο, «ο ηγέτης των Φαλαγγιτών δολοφονήθηκε. Το Ισραήλ κόλλησε στη λάσπη στον Λίβανο. Και μια φιλοϊρανική σιιτική πολιτοφυλακή αναδύθηκε ενάντια στους Ισραηλινούς: η Χεζμπολάχ που πλέον κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή του Λιβάνου», όπως σημειώνεται.

Ο ομάδα Μπάιντεν μέχρι στιγμής τα έχει πάει καλά, σύμφωνα με τον Φρίντμαν. «Μόνο η αποκατάσταση της κυριαρχίας της Ουκρανίας και η ήττα του στρατού του Πούτιν εκεί, θα ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα με μακροπρόθεσμα οφέλη», συνεχίζει ο ίδιος προτού επανέλθει στον αρχικό του συλλογισμό: Όταν χάνεις, να λες λίγα. Και όταν κερδίζεις, να λες ακόμη λιγότερα. Στην τελική όλοι μπορούν να δουν το σκορ.

Πηγή: New York Times/ Καθημερινή

Πρόεδρος Βουλγαρίας: Δεν πρόκειται να συμβιβαστώ με τα δικαιώματα των Βουλγάρων στα Σκόπια

Από

pcuser

May 4, 2022

««Είμαι πεπεισμένος ότι η ευρωπαϊκή προοπτική της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας δεν έχει εναλλακτική.

Είμαι πεπεισμένος ότι αργά ή γρήγορα η επιθυμία των ανθρώπων και των δύο πλευρών θα οδηγήσει στην εγκατάλειψη των τεχνητών διαθέσεων.

Φυσικά, πρέπει να γίνει πολλή δουλειά για να γίνει αυτό».

Αυτό ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Βουλγαρίας, Ρούμεν Ράντεφ, ο οποίος ήταν ο οικοδεσπότης της Εθνικής Διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στη Σόφια με θέμα: «Ευρωπαϊκή προοπτική για σχέσεις καλής γειτονίας μεταξύ της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας».

Στο φόρουμ συμμετέχουν η Αντιπρόεδρος Ιλιάνα Γιότοβα, εξέχοντες ιστορικοί, διπλωμάτες, εκπρόσωποι διαφόρων οργανισμών.

Το συνέδριο διοργανώνεται από το Ινστιτούτο Ιστορικής Έρευνας της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών και το Μακεδονικό Επιστημονικό Ινστιτούτο με έδρα τη Σόφια, σημειώνεται ότι είναι στη μνήμη του Γκότσε Ντέλτσεφ. Σήμερα συμπληρώνονται 119 χρόνια από τον θάνατό του.

«Αυτή τη στιγμή, μια αντιβουλγαρική εκστρατεία περιτριγυρίζει στη γειτονική μας χώρα. Χρησιμοποιούνται κάθε είδους μηχανισμοί για να ασκήσουν πίεση και να ασκήσουν πίεση στη Βουλγαρία για συμβιβασμούς. Η σκανδαλώδης απογραφή ανέδειξε τα βαθιά προβλήματα με τους Βούλγαρους στα Σκόπια», πρόσθεσε ο πρόεδρος.

«Είναι σαφές ότι δεν είναι όλα ασπρόμαυρα. Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας, δεν μπορώ και δεν πρόκειται να συμβιβάσω τα δικαιώματα των Βούλγαρων πολιτών στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Δεν θα συμβιβαστώ με την ιστορία μας. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με την κλοπή της ιστορίας, με την αντικατάστασή της».

Ο αρχηγός του κράτους πρόσθεσε ότι η γλώσσα μίσους που χρησιμοποιείται στη γείτονά μας προς τους Βούλγαρους είναι απολύτως απαράδεκτη.

«Το μεγάλο ερώτημα είναι πότε θα συμφωνήσει η Βουλγαρία να ξεκινήσει μια διαδικασία διαπραγμάτευσης. Πάντα έλεγα ότι αυτό πρέπει να συμβεί μετά από μια αλλαγή στο Σύνταγμα της Βόρειας Μακεδονίας για τα δικαιώματα των Βούλγαρων πολιτών εκεί», είπε ο Ρούμεν Ράντεφ και για άλλη μια φορά τόνισε ότι σύμφωνα με σε αυτόν, είναι σωστό να γράψουν μια και μόνο λέξη – Βούλγαροι.

Ο μήνας «μακεδονικής» γλώσσας και πολιτισμού στις ΗΠΑ

Ο αρχηγός του κράτους σχολίασε επίσης το γεγονός ότι το σχέδιο ψηφίσματος 741 των ΗΠΑ θα ψηφιστεί σύντομα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τον Ράντεφ, εάν εγκριθεί, ο Σεπτέμβριος θα ανακηρυχθεί μήνας της «μακεδονικής» γλώσσας, πολιτισμού και ιστορίας που συνέβαλε στην ανάπτυξη των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Αυτό το πράγμα γίνεται κάτω από τη μύτη των διπλωματών μας», πρόσθεσε ο Ράντεφ. Ο αρχηγός του κράτους επέστησε επίσης την προσοχή στο γεγονός ότι μόνο διάφοροι οργανισμοί αντέδρασαν και ευχαρίστησε τον Γενικό μας Πρόξενο στο Σικάγο για την ομιλία του στο Κογκρέσο του Ιλινόις, διότι δείχνει πώς υποστηρίζουμε την πολιτική μας.

«Από αυτή την άποψη, υπάρχει έλλειψη ενός ενιαίου κέντρου που θα ενώνει τις προσπάθειες όλων των θεσμών για να έχουν μια ξεκάθαρη στρατηγική και πόρους για την υπεράσπιση αυτού του πολιτιστικού και πνευματικού χώρου», πρόσθεσε ο Ράντεφ, σύμφωνα με το βουλγαρικό δημοσίευμα.

dnes.bg

https://www.echedoros-a.gr

Τρία κράτη διεκδικούν εδάφη της Ουκρανίας

Από

pcuser

May 4, 2022

Ο πρώην βουλευτής του Βερχόβνα Ράντα (κοινοβουλίου) της Ουκρανίας, Ιλία Κίβα, από το κόμμα της Αντιπολίτευσης – «Για Ζωή» (OPPL) προέβλεψε την ένταξη τμήματος της χώρας στην Πολωνία ως αποτέλεσμα δημοψηφίσματος.

Μάλιστα ο ίδιος έγραψε σχετικά στο κανάλι του στο Telegram.

Ο Κίβα είπε ότι ο σχηματισμός της δυτικής γραμμής άμυνας της Ουκρανίας έχει τώρα ξεκινήσει. Σύμφωνα με τον ίδιο, όπλα και πυρομαχικά που προμηθεύονται από την Ευρώπη θα παραμείνουν στο δυτικό τμήμα της χώρας.

Αυτό είναι το πρώτο στάδιο πριν από την απόσχιση και τη δημιουργία μιας «φιλοδυτικής Ουκρανίας» με πρωτεύουσα το Lviv. Με επακόλουθη ένταξη, μέσω δημοψηφίσματος, στην Πολωνία, όπως αναφέρει

Τον Φεβρουάριο, ο Κίβα είχε δηλώσει ότι τρεις χώρες θα μπορούσαν να διεκδικήσουν ορισμένα από τα εδάφη που είχαν ενσωματωθεί στην Ουκρανία κατά τη σοβιετική εποχή.

«Περιμένουμε από την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Ρουμανία να διεκδικήσουν το έδαφος που έλαβε η Ουκρανία κατά τη διάρκεια του μισητού, κατοχικού κομμουνιστικού καθεστώτος».

Ο Κίβα σημείωσε ότι οι κάτοικοι της περιοχής λαμβάνουν δεύτερη υπηκοότητα, επομένως το σενάριο «προσάρτησης» είναι πολύ πιθανό.

Στις 4 Μαΐου, ο γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας (NSDC) Ολέξιι Ντανίλοφ κατηγόρησε την Ουγγαρία ότι σχεδίαζε να καταλάβει μέρος της επικράτειας της Ουκρανίας.

Η Βουδαπέστη , μετά την έναρξη της ρωσικής ειδικής επιχείρησης, «για κάποιο λόγο πίστευε ότι μπορούσε να καταλάβει μέρος της επικράτειάς της», είπε.

Ο Ντανίλοφ τόνισε ότι μετά τη διευθέτηση της ουκρανικής κρίσης, η Ουγγαρία θα μπορούσε να αναμένει συνέπειες.

Δηλώσεις Ουκρανών

Ο πρώην βουλευτής του Βερχόβνα Ράντα Ολέξιι Ζουράβκο δήλωσε ότι οι νότιες πόλεις της Ουκρανίας δεν έχουν θέση στη χώρα, καθώς, κατά τη γνώμη του, πάντα έλκονταν προς τη Ρωσία.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το μέλλον των νότιων περιοχών βρίσκεται στην οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση με τη Ρωσία και το καθεστώς του Κιέβου δεν θα είναι πλέον σε θέση να επαναφέρει την περιοχή Χερσώνα υπό τον έλεγχό του. Η Νικολάεφ και η Οδησσός θα ακολουθήσουν το δρόμο τους, είπε χαρακτηριστικά ο Ζουράβκο.

Όπως αναφέρεται, στην περιοχή Χέρσον της Ουκρανίας ξεκίνησε την 1η Μαΐου, η αλλαγή του νομίσματος σε ρούβλια. Οι κάτοικοι έλαβαν ήδη συντάξεις σε ρούβλια.

‘Ουκρανικά εδάφη στη Ρωσία’

Επιπλέον, ο Ολέξιι Γκοντσαρένκο, βουλευτής από το κόμμα της «Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης», υποστήριξε ότι το Κουμπάν πρέπει να ανήκει στην Ουκρανία. Ήταν αγανακτισμένος που στη Ρωσία το Χάρκοβο και η Οδησσός χαρακτηρίζονται ρωσικές πόλεις.

Μάλιστα, υπενθύμισε ότι «πριν από εκατό χρόνια» στο Κουμπάν (νότια Ρωσία) μιλούσαν ουκρανικά. Σύμφωνα με τον πολιτικό, πρόκειται για «εθνικά ουκρανικά εδάφη» αποκομμένα από τη χώρα «από τη θέληση της μοίρας».

«Σήμερα, πολλοί άνθρωποι εκεί έχουν ξεχάσει ότι ήταν μέρος των Ουκρανών. Αλλά παρόλα αυτά, νομίζω ότι αυτές οι ρίζες – τόσο από τα επώνυμα των κατοίκων, όσο και από τραγούδια και από τον πολιτισμό – φαίνονται διαφορετικές », είπε ο Γκοραντσένκο αναφερόμενος σε εδαφικές διεκδικήσεις. Είναι σίγουρος ότι η ρωσική περιοχή με τις κωμοπόλεις και τα χωριά της «μοιάζει περισσότερο με την Ουκρανία».

lenta.ru

– https://www.echedoros-a.gr

«Ο Πούτιν ίσως κηρύξει επίσημα τον πόλεμο στην Ουκρανία στις 9 Μαΐου και να διατάξει γενική κινητοποίηση στη Ρωσία»

Από

pcuser

May 4, 2022

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν θα μπορούσε να κηρύξει επίσημα τον πόλεμο στην Ουκρανία στις 9 Μαΐου, μια κίνηση που θα οδηγήσει σε γενική κινητοποίηση στη Ρωσία, σύμφωνα με Αμερικανούς και δυτικούς αξιωματούχους, που επικαλείται το CNN.

Η 9η Μαΐου, γνωστή ως «Ημέρα της Νίκης» στη Ρωσία, σηματοδοτεί την ήττα των Ναζί το 1945.

Δυτικοί αξιωματούχοι πίστευαν από καιρό ότι ο Πούτιν θα εκμεταλλευτεί τη συμβολική σημασία αυτής της ημέρας για να ανακοινώσει είτε ένα στρατιωτικό επίτευγμα στην Ουκρανία είτε μεγάλη κλιμάκωση των εχθροπραξιών – ή και τα δύο.

Οι αξιωματούχοι έχουν αρχίσει να επικεντρώνονται σε ένα σενάριο, δηλαδή ότι ο Πούτιν θα κηρύξει επίσημα τον πόλεμο στην Ουκρανία στις 9 Μαΐου.

Μέχρι στιγμής, ο Πούτιν έχει επιμείνει να αναφέρεται η σύγκρουση ως «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», απαγορεύοντας λέξεις όπως εισβολή και πόλεμος.

«Νομίζω ότι θα προσπαθήσει να απομακρυνθεί από την ‘ειδική επιχείρηση’», δήλωσε ο Βρετανός υπουργός Άμυνας Μπεν Γουάλας στο ραδιόφωνο LBC την περασμένη εβδομάδα.

«Προετοίμασε το έδαφος για να μπορεί να πει: «Κοίτα, αυτός είναι ένας πόλεμος εναντίον των Ναζί τώρα, και χρειάζομαι περισσότερους ανθρώπους».

Ο Γουάλας πρόσθεσε ότι δεν θα εκπλαγεί, αλλά ότι δεν έχει πληροφορίες σχετικά με αυτό, να δηλώσει ότι «τώρα βρισκόμαστε σε πόλεμο με τους Ναζί στον κόσμο και πρέπει να κινητοποιήσουμε μαζικά τον ρωσικό λαό».

Μια επίσημη κήρυξη πολέμου στις 9 Μαΐου θα μπορούσε να ενισχύσει τη δημόσια υποστήριξη για την εισβολή.

Επίσης, σύμφωνα με τη ρωσική νομοθεσία, θα επιτρέψει στον Πούτιν να κινητοποιεί εφέδρους και να στρατολογεί ανθρώπους, τους οποίους αξιωματούχοι λένε ότι η Ρωσία χρειάζεται απεγνωσμένα ενόψει της αυξανόμενης έλλειψης εργατικού δυναμικού.

Δυτικοί και Ουκρανοί αξιωματούχοι υπολόγισαν ότι τουλάχιστον 10.000 Ρώσοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί στον πόλεμο από τότε που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία πριν από λίγο περισσότερο από δύο μήνες.

Μετά από μια σειρά στρατιωτικών και υλικοτεχνικών αποτυχιών, η Μόσχα έχει επικεντρώσει τις προσπάθειές της στην περιοχή του Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία, η οποία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης του 2014.

Ωστόσο, Αμερικανός αξιωματούχος χαρακτήρισε τη Δευτέρα, την πολεμική προσπάθεια της Ρωσίας στην περιοχή ως «αναιμική».

Ο αξιωματούχος είπε ότι τα προβλήματα που επηρέασαν τον ρωσικό στρατό από την αρχική επίθεση δεν έχουν επιλυθεί.

«Εξακολουθεί να υποφέρει από κακή διοίκηση και έλεγχο, χαμηλό ηθικό σε πολλές μονάδες, λιγότερο ιδανική επιμελητεία», είπε.

Οι ρωσικές δυνάμεις θέλουν επίσης να αποφύγουν κινδύνους που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πρόσθετες απώλειες για τις ήδη εξαντλημένες δυνάμεις τους, είπε ο αξιωματούχος, περιγράφοντας τον χερσαίο πόλεμο στην περιοχή ως «πολύ προσεκτικό».

zf.ro

https://www.echedoros-a.gr

«Μπλόκο» στο νέο πακέτο κυρώσεων κατά Ρωσίας: Αντάρτικο από Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία και Βουλγαρία

Από

pcuser

May 4, 2022

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος

Μπρατισλάβα: «Θέλουμε εξαίρεση για τουλάχιστον 3 χρόνια»

«Μπλόκο» στο 6ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, που περιλαμβάνει εμπάργκο κατά του ρωσικού πετρελαίου θέτουν η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Βουλγαρία καθώς φοβούνται ότι οι οικονομίες τους θα υποστούν σοβαρές επιπτώσεις.

Χωρίς συμφωνία ολοκληρώθηκε η συνάντηση των απεσταλμένων των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το και σύμφωνα με το Reuters, που επικαλείται αξιωματούχο με γνώση των συνομιλιών, οι «27» αναμένεται ότι θα συζητήσουν εκ νέου την Πέμπτη.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε νωρίτερα την Τετάρτη σταδιακό εμπάργκο για το ρωσικό πετρέλαιο. Σύμφωνα με την πρόταση, για την Ουγγαρία και τη Σλοβακία θα δοθεί μεγαλύτερη περίοδος προσαρμογής, από τους έξι μήνες, στο εμπάργκο μέχρι το τέλος του 2023.

Οι απεσταλμένοι της ΕΕ είχαν μια πρώτη συζήτηση για την πρόταση την Τετάρτη. Ωστόσο δεν υπήρξε επίσημη υποστήριξη του σχεδίου όπως ανέφερε η πηγή, που αρνήθηκε να κατονομαστεί λόγω της ευαισθησίας του θέματος.

Η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Βουλγαρία «μπλοκάρισαν» το σχέδιο των νέων κυρώσεων καθώς δεν εξυπηρετεί τα οικονομικά τους συμφέροντα ωστόσο θα υπάρξει νέα συνάντηση των απεσταλμένων την Πέμπτη.

Η Ουγγαρία και η Σλοβακία έχουν εκφράσει δημοσίως την αντίθεσή τους για το εμπάργκο πετρελαίου, με τη Σλοβακία να δηλώνει την Τετάρτη ότι επιθυμεί μεγαλύτερη μεταβατική περίοδο για να απεξαρτηθεί από το ρωσικό πετρέλαιο, τουλάχιστον τριών ετών.

Όλα αυτά δείχνουν ότι οι αντι-ρωσικές κυρώσεις δεν λαμβάνουν υπόψιν τα συμφέροντα των κρατών-μελών της ΕΕ και φυσικά ούτε των πολιτών τους.

Το μόνο που κάνουν είναι να εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά (και όχι τόσο οικονομικά) συμφέροντα των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ καλώς πράττουν για λογαριασμό τους, αλλά οι Ευρωπαίοι και ειδικότερα οι Βρυξέλλες για ποιο λόγο τις ακολουθούν όταν έχουν μόνο να χάσουν;

Η τριετής εξαίρεση που ζητά η Σλοβακία (και η Ουγγαρία τόσο ζητάει) δείχνει πως οι αντι-ρωσικές κυρώσεις και ειδικά στο πετρέλαιο προκαλούν ζημιά σε αυτούς που τις επιβάλουν και όχι σε αυτούς που τις δέχονται οι οποίοι δεν έχουν καμία έλλειψη σε προϊόντα και πρώτες ύλες.

https://www.pronews.gr/oikonomia/mploko-sto-neo-paketo-kyroseon-kata-rosias-antartiko-apo-ouggaria-slovakia-tsexia-kai-voulgaria/

Ένα βήμα πριν την χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων – Μόσχα: «Έχει παραβιαστεί η κόκκινη γραμμή της μη επέμβασης του ΝΑΤΟ»

Από

pcuser

May 4, 2022

Οι Ρώσοι υποστηρίζουν ότι «Εμείς είχαμε προειδοποιήσει για το τι θα συμβεί»

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας και της Λευκορωσίας ξεκίνησαν σήμερα αιφνιδιαστικά μεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις απέναντι στις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις «προκειμένου να ελέγξουν την ετοιμότητα μάχης τους», ανακοίνωσε το υπουργείο Άμυνας της Λευκορωσίας που συνορεύει με την Ουκρανία.

Η βασική άσκηση είναι λευκορωσική, αλλά θα δοκιμαστεί και ο συντονισμός της επιχείρησης με ρωσικές δυνάμεις που σταθμεύουν στην χώρα σύμφωνα με πηγές του defencenet.ru.

Πρακτικά Ρωσία και Λευκορωσία απαντούν στις ασκήσεις “Defender Europe 2022” (DE22) και “Swift Response 2022” (SR22) του ΝΑΤΟ και εντοπίζονται στην ανάσχεση ΝΑΤΟϊκής επέμβασης στην Ουκρανία, αλλά και στην διεξαγωγή αμυντικών επιχειρήσεων επί της βάσει της συμμαχίας CSTO στα σύνορα Πολωνίας-Λευκορωσίας.

H Λευκορωσία ανακοίνωσε αργά τη νύχτα αιφνιδιαστικές ασκήσεις ετοιμότητας. Αντιαεροπορικά συστήματα S-300PS των Λευκορωσικών Ενόπλων Δυνάμεων εντοπίστηκαν να κινούνται από το Μπρεστ προς της Ουκρανίας κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου R-17.

Ένα ακόμη στρατιωτικό κονβόι 30 τεθωρακισμένων εντοπίστηκε στα σύνορα με τη Λιθουανία κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου M7.

Μεγάλη στρατιωτική κινητοποίηση καταγράφεται στα σύνορα Φινλανδίας-Ρωσίας, με τον φινλανδικό Στρατό να μεταφέρει άρματα μάχης LΕΟ2A6 στα σύνορα με Ρωσία,

Η Ρωσία έχει ξεκαθαρίσει ότι τυχόν εμπλοκή ξένων δυνάμεων στην μάχη της Ουκρανίας, «θα τύχει συντριπτικής απάντησης από την Ρωσική Ομοσπονδίας» εννοώντας φυσικά την χρήση πυρηνικών όπλων! Και πηγές από την Μόσχα μιλώντας στο defencenet.ru υποστήριξαν ότι «Αυτή η κόκκινη γραμμή έχει παραβιαστεί. Όχι μόνο όπλα, αλλά και προσωπικό του ΝΑΤΟ έχει εμπλακεί επί ουκρανικού εδάφους κατά των ρωσικών δυνάμεων που αποτρέπουν την εξόντωση των ρωσόφωνων από την εξόντωσή τους».

Πριν δύο ημέρες η αμερικανική εφημερίδα «The Wall Street Journal» σε μία ανάλυσή της εκτίμησε ότι η Ρωσία πλέον «είναι πολύ κοντά στην χρήση πυρηνικών όπλων για μία σειρά λόγων»:

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι Ρώσοι σκόπιμα δημιουργούν ένα ιστορικό μονοπάτι από ντοκουμέντα, σαν να έλεγαν ότι μας προειδοποίησαν.

Τη Δευτέρα ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι ο κίνδυνος πυρηνικής σύγκρουσης είναι “σοβαρός” και “δεν πρέπει να υποτιμάται”.

Νωρίτερα, ο Ανατόλι Αντόνοφ, πρεσβευτής της Ρωσίας στην Ουάσιγκτον, έστειλε μια επίσημη διπλωματική νότα στις ΗΠΑ λέγοντας ότι αυτές πυροδοτούσαν τη σύγκρουση.

Η Washington Post έλαβε ένα αντίγραφο. Ανέφερε ότι οι αποστολές των “πιο ευαίσθητων» οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία “ρίχνουν λάδι” στη σύγκρουση και θα μπορούσαν να έχουν “απρόβλεπτες συνέπειες”.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ena-vima-prin-tin-xrisi-pyrinikon-oplon-mosxa-exei-paraviastei-i-kokkini-grammi-tis-mi-epemvasis-tou-nato/

Δημήτρης Μάρδας: Όχι στο άλλοθι των πρόωρων εκλογών!

Από

anixneuseis

May 4, 2022

17o ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΩΜΑΤΟΣ ΟΡΚΩΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΛΟΓΙΣΤΩΝ — O υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Μάρδας κατά το χαιρετισμό του στο 17ο Συνέδριο του ΣΟΕΛ με θέμα "Ευρωπαϊκά Λογιστικά Πρότυπα Δημοσίου Τομέα ( EPSAS): Εξελίξεις και Προοπτικές στην Ελλάδα", Τετάρτη 11 Μαϊου 2016. ΑΠΕ - ΜΠΕ/ΑΠΕ - ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

Tο πολιτικό σύστημα έχει να ζυγίσει τις όποιες ζημίες στην οικονομία από εκλογές στο τέλος της τετραετίας και εκείνες που προκαλούνται από το κλίμα αβεβαιότητας

Δημήτρης Μάρδας

03.05.2022 | 12:31

-Τον Δεκέμβριο του 2014 προκηρύσσονται οι βουλευτικές εκλογές λόγω αδυναμίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Υπενθυμίζεται βεβαία, ότι ο χρόνος εκλογής του Προέδρου ήταν ο Απρίλιος του 2015 και όχι ο Δεκέμβριος του 2014. Κύριοι λόγοι που ανάγκασαν την τότε κυβέρνηση να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές ήταν οι ακόλουθοι:

Αρχικά, οι διαπραγματεύσεις για το κλείσιμο του νέου μνημονίου συνεχίζονταν ατέρμονες. Το περιβόητο mail Χαρδούβελη, η τελευταία ελπίδα κλεισίματος της συμφωνίας κυβέρνησης-τρόικας, θεωρήθηκε ως mail μέτρων Μίκυ Μάους από τον Τόμσεν τον εκπρόσωπο του ΔΝΤ. Οπότε ως ανεφάρμοστο έδειχνε το αδιέξοδο.

Το ΔΝΤ είχε σταματήσει να δίνει τα όσα δάνεια είχαν συμφωνηθεί εξέλιξη που προκαλούσε προβλήματα ρευστότητας. Το κρατικό ταμείο άδειαζε δραματικά και παραδόθηκε με 1,6 δις ευρώ μετά τις εκλογές του 2015, ενώ οι μηνιαίες πληρωμές ανέρχονταν σε 5,5 δις ευρώ. Ακόμη, η οικονομία του success story γνώρισε το 2014 ένα σημαντικό εκτροχιασμό σε σχέση με τις προβλέψεις, παρά τους αντίθετους στοχασμούς. Οι πρόωρες εκλογές ήταν η μόνη λύση για να αποφευχθεί μια συντριπτική ήττα της NΔ.

Η κατάσταση σήμερα

-Τι σημαίνει σήμερα η διενέργεια πρόωρων εκλογών μέσα στο 2022. Αρχικά εκτιμάται ότι το 2023 θα είναι χειρότερο από φέτος σε όρους αύξησης του ΑΕΠ της χώρας, ενώ ο πληθωρισμός θα πλησιάσει τους στόχους της ΕΕ το 2026. (Βλ. τα τρία σενάρια του οίκου Moody’s.

Ακόμη, ο εκτροχιασμός των εσόδων του πρώτου διμήνου του κρατικού προϋπολογισμού του 2022 αν συνεχισθεί, αυτό θα αποτελέσει ένα πρόσθετο περιορισμό για την κυβέρνηση. Επίσης, ίσως είναι το τελευταίο έτος της δημοσιονομικής χαλάρωσης, εκτός αν η Ουκρανική κρίση τη μεταθέσει για το 2024. Αν λοιπόν το 2023 εφαρμοστούν τα όσα προβλέπονται ή ό,τι είναι σε αναστολή ή έστω μέρος αυτών, η χώρα ενδέχεται να γνωρίσει μια μικρογραφία του 2014, που όλοι απευχόμαστε.

Ειδικότερα, το 2023 κατά τα συμφωνηθέντα, πρέπει να επιστρέψουμε σε πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 2,2% του ΑΕΠ, ενώ το συνολικό έλλειμμα του προϋπολογισμού δεν πρέπει να ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ. Αυτό είναι το καλό σενάριο.

Αν όμως εφαρμοστεί το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ του 2019, που είναι σε αναστολή, τότε το 3% θα πάει στο… παράδεισο καθώς ο προϋπολογισμός το 2023 πρέπει να είναι ισοσκελισμένος ή σχεδόν ισοσκελισμένος ή κοντά στο 1,5% αν η εν λόγω παρέκκλιση συμφωνηθεί λόγω της Ουκρανικής κρίσης. Αυτό είναι το κακό σενάριο.

Βέβαια, συζητώνται διάφορες προτάσεις για αλλαγή πλεύσης της υφιστάμενης δημοσιονομικής αυστηρότητας σε επίπεδο ΕΕ. Το πιθανότερο όμως ό,τι αποφασισθεί δε θα ισχύει στο σύνολό του για τα υπερχρεωμένα κράτη ή θα ισχύσει μέρος αυτών.

Επίσης, η ενισχυμένη εποπτεία όπως προβλέπεται από το «πακέτο των 2 μέτρων» του 2013 της ΕΕ θα δείξει πάλι τα δόντια της. Θα συνεχισθεί ως ότου αποπληρώσουμε το 75% των δανείων που λάβαμε από την ΕΕ και τα κράτη –μέλη της. Η μορφή αυτή της εποπτείας δεν σχετίζεται με εκείνη που λήγει τον Αύγουστο του 2022.

Ακόμη, υποθέτουμε ότι η ΕΚΤ θα συνεχίσει την πολιτική δημιουργίας ρευστότητας, παρά τις πληθωριστικές πιέσεις. Η χώρα ζει ήδη την εκτίναξη των επιτοκίων δανεισμού της, με κίνδυνο να επιδεινωθεί η εν λόγω τάση. Δε θα εκπλαγούμε τέλος, αν παραμονές εκλογών το κρατικό ταμείο, χωρίς νέο φθηνό δανεισμό, βρεθεί πάλι σε στενότητα με χρέος που θα αγγίζει όμως το 200% του ΑΕΠ.

Οπότε, αν τα προαναφερθέντα ή μέρος αυτών, προκαλέσουν ιδιαίτερα έκρυθμη κατάσταση στο υπόλοιπο του 2022 (λόγω Ουκρανίας) και τεθούν σε εφαρμογή το 2023 (λόγω ΕΕ) ανοίγοντας ένα νέο ασκό του Αιόλου, τότε οι εκλογές του Ιουλίου του 2023 ηχούν ως μη πραγματικό σενάριο.

Εκλογικά σενάρια

Βέβαια αν όλα τα προαναφερθέντα εκδηλωθούν με ιδιαίτερη σφοδρότητα τίθεται εύλογα και ένα άλλο ερώτημα, ακόμη και αν θεωρείται ως υπερβολικό: Θα θέλει πράγματι η ΝΔ να ξανακυβερνήσει ή θα ψάχνει πάλι ένα άλλοθι μιας νέας διαφυγής όμοιας εκείνης του 2015 μέσα από τις πρόωρες εκλογές το 2022;

-Αφού θεωρεί λοιπόν η κυβέρνηση ότι βιώνει ένα νέο success story, τότε οι εκλογές να γίνουν στο χρόνο που προβλέπει το Σύνταγμα. Τότε, ή θα επωμισθεί το κόστος των επιλογών της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται ή θα δρέψει τις όποιες δάφνες! Δεν είναι δυνατόν όμως οι πρόωρες εκλογές να χρησιμοποιούνται ως σανίδα σωτηρίας ή ως άλλοθι με τη βοήθεια του οποίου θα δικαιολογήσει και αυτή η κυβέρνηση τους χειρισμούς τής περιόδου που διανύουμε.

Βέβαια, σε οικονομικούς όρους το κόστος των εκλογών κατά το τέλος της τετραετίας μπορεί να είναι μεγάλο για τη χώρα. Αυτό ερμηνεύει και δικαιολογεί τις κάθε μορφής πιέσεις για παραίτηση της κυβέρνησης. Η πραγματοποίηση όμως των εκλογών στην τετραετία θα ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο της χώρας!

Εδώ, αξίζει να σημειωθούν και οι αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία λόγω του κλίματος που δημιουργείται από τη λογοτεχνία των πρόωρων εκλογών τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από κυβερνητικούς κύκλους που αντιλαμβάνονται τους παραπάνω κινδύνους για τη ΝΔ και πιέζουν προς αυτό. Στην εν λόγω περίπτωση λοιπόν η αγορά και οι επενδύσεις παγώνουν, ενώ ο κίνδυνος και η ανασφάλεια κερδίσουν έδαφος προκαλώντας ζημίες.

Οπότε το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει να ζυγίσει δυο εξελίξεις: Τις όποιες ζημίες στην οικονομία τις οφειλόμενες στις εκλογές κατά το τέλος της τετραετίας και εκείνες που προκαλούνται από το κλίμα αβεβαιότητας που έχει ήδη πυροδοτήσει η τάση για πρόωρες εκλογές.

Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ και π. Αν. Υπουργού Οικονομικών

ot.gr

Γιώργος Ρωμανός: Το Πεντάγωνο δεν ξέρει πού καταλήγουν αμερικανικά όπλα 23, 5 δις που στέλνει στην Ουκρανία

Από

anixneuseis

May 4, 2022

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός Ερευνητής

Ο πόλεμος Αμερικής–Ρωσίας στην Ουκρανία με αντιπρόσωπο (Proxy War) των ΗΠΑ τον ουκρανικό στρατό και θύμα πρωτίστως τον ουκρανικό λαό που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022 βρίσκεται σε ραγδαία και απρόβλεπτη κλιμάκωση. Η Ρωσία πλέον μάχεται κατά συνασπισμού 40 χωρών που εφοδιάζουν με τεράστιες ποσότητες όπλων την Ουκρανία. Γράφτηκε ότι οι ΗΠΑ αποστέλλουν μέχρι και Νάρκες κατά προσωπικού M18A1 Claymore, οι οποίες απαγορεύονται παγκοσμίως από την Συνθήκη της Οτάβα ή Συνθήκη για την Απαγόρευση των Ναρκών, 1999. Το Διεθνές Δίκαιο έχει κουρελιαστεί. Η ολοκληρωτική –πολεμική και οικονομική– σύγκρουση βρίσκεται ένα βήμα πριν τον Γ΄ΠΠ ή και τον Τελευταίο… Παγκόσμιο Πυρηνικό Πόλεμο.

Σε παλαιότερο κείμενό μου με τίτλο: Πρώτες ήττες ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στον Παγκόσμιο Οικονομικό Πόλεμό τους κατά της Ρωσίας, προβλέποντας εγκαίρως τον τεραστίως σημαντικό παράγοντα των αποστολών αμερικανικών όπλων έγραφα: «κατά ένα περίεργο τρόπο…, η πύκνωση αποστολών αμερικανικών όπλων υπήρξε πάντοτε προπομπός του θανάτου της αμερικανικής διπλωματίας και μείωσης της ισχύος των ΗΠΑ. Αυτό συνέβη στο Βιετνάμ, το Ιράν, επί Σάχη (πόσα αμερικανικά ελικόπτερα κατακάηκαν στο έδαφος από τους εξεγερμένους Ιρανούς, ενώ η CIA διαβεβαίωνε ότι όλα βαίνουν καλώς;…), τη Συρία, το Ιράκ, τις τεράστιες ποσότητες όπλων προς την Αλ Κάιντα πριν το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, 11η Σεπτεμβρίου 2001, στη διαρκώς σοβούσα κρίση Αμερικανών-Σαουδαράβων…, τη Λιβύη και μεγαλειωδώς (!…) στο Αφγανιστάν. Σήμερα οι ΗΠΑ πυκνώνουν τις αποστολές όπλων τους στην Ουκρανία.»

Η Αμερική έστειλε/στέλνει όπλα στην Ουκρανία που η αξία τους μέχρι στιγμής ξεπέρασε τα 3,5 δις δολάρια ενώ πρόσφατα αποφασίστηκε να δοθούν ακόμη 20 δις.

Ωστόσο προέκυψε από το αμερικανικό Πεντάγωνο (!) και όχι από ρωσικές… πηγές ένα κολοσσιαίο ζήτημα. «Πού καταλήγουν αυτά τα αμερικανικά όπλα;» Το πλανητικού ενδιαφέροντος ερώτημα αναπαρήχθη μεν από παγκόσμιας κυκλοφορίας ΜΜΕ, αλλά στην Ελλάδα (ως συνήθως) η ολιγαρχικά επιβεβλημένη στυγνή λογοκρισία του Ενιαίου Κυβερνητισμού το αποσιώπησε τελείως και εδώ είναι η πρώτη φορά που το θέμα παρουσιάζεται στη χώρα μας, ως προς τις συγκεκριμένες πηγές που ακολουθούν. Τα διεθνή ΜΜΕ που ερευνήσαμε και αναφέρουν το γεγονός είναι: το αμερικανικό CNN, το CNNespanol, το επίσης αμερικανικό GWN goodwordnews, το newsrnd του BBC, το ινδικό Pehal News Team και άλλες ιστοσελίδες και WEB τηλεοράσεις παγκοσμίως. Ο πανομοιότυπος τίτλος που χρησιμοποιούν όλα τα διεθνή μέσα είναι: «Τι συμβαίνει με τα όπλα που αποστέλλονται στην Ουκρανία; Η Αμερική δεν ξέρει πραγματικά».

Πηγή των πληροφοριών είναι το αμερικανικό Πεντάγωνο και ειδικά ο Γραμματέας Τύπου του Πενταγώνου Τζον Κίρμπι, καθώς και ένας ακόμη Εκπρόσωπος το όνομα του οποίου δεν αποκαλύπτεται.

Κοινός τόπος στα κείμενα όλων των ΜΜΕ είναι ότι: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν λίγους τρόπους για να παρακολουθήσουν τη σημαντική προμήθεια αντιαρματικών, αντιαεροπορικών και άλλων όπλων που αποστέλλουν, όταν αυτά περάσουν τα σύνορα με την Ουκρανία»[…] «(υπάρχει) ένα τυφλό σημείο που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έλλειψη αμερικανικών στρατευμάτων στο έδαφος της Ουκρανίας, αλλά και στο ότι πολλά μικρά οπλικά συστήματα μεταφέρονται εύκολα μετά τα ουκρανικά σύνορα.

Είναι ένας συνειδητός κίνδυνος που η κυβέρνηση Μπάιντεν είναι διατεθειμένη να αναλάβει.»

Αυτές οι ωμές παραδοχές εκ μέρους των ΗΠΑ μας προτρέπουν να κάνουμε μια συστηματική Αφηγηματολογική και όχι πρωτίστως πολιτική ανάλυση των γραφομένων. Έτσι, στην πιο πάνω παράγραφο το γεγονός αναφέρεται σαν να είναι απόλυτα φυσιολογικό οι ΗΠΑ να μη φέρουν καμία ευθύνη για το πού καταλήγουν τα δικά τους όπλα. Κι όμως μέσα στην Ουκρανία δρουν περισσότεροι από 10.000 Αμερικανοί ως «σύμβουλοι», εκπαιδευτές, μυστικοί πράκτορες, ακόμη και εν ενεργεία αξιωματικοί μεταμφιεσμένοι σε «απόστρατους εθελοντές». Στην ίδια παράγραφο αναφέρεται, ότι «πολλά μικρά οπλικά συστήματα μεταφέρονται εύκολα μετά τα ουκρανικά σύνορα». Και εδώ το Πεντάγωνο παραδέχεται ότι τα φορητά όπλα μπορεί «να μεταφερθούν οπουδήποτε».

Ο Τζον Κίρμπι είπε επί λέξει: «Παίρνοντας την απόφαση να στείλει όπλα και εξοπλισμό αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία, η κυβέρνηση Μπάιντεν, έλαβε υπόψη τον κίνδυνο ορισμένες από τις αποστολές να καταλήξουν σε απροσδόκητα μέρη…» Η δεύτερη καλά ενημερωμένη πηγή πληροφοριών του Πενταγώνου συμπληρώνει: «Έχουμε αξιόπιστο έλεγχο για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά όταν πέφτει η ομίχλη του πολέμου, τότε ο έλεγχος γίνεται σχεδόν μηδενικός» […] «Πέσε σε μια μεγάλη μαύρη τρύπα και σε λίγο δεν θα καταλαβαίνεις σχεδόν τίποτε». […] «ο αμερικανικός στρατός δεν βρίσκεται στο έδαφος της Ουκρανίας, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στις πληροφορίες που παρέχονται από την ουκρανική κυβέρνηση.» Και οι δύο αξιωματούχοι παραδέχονται σε ιδιωτικές (!) συζητήσεις, ότι «η Ουκρανία έχει κίνητρο να δίνει μόνο πληροφορίες που ενισχύουν την υπόθεσή της για περισσότερη βοήθεια, περισσότερα όπλα…» Αυτό όμως εκθέτει ευθέως την αξιοπιστία των Ουκρανών και δεν καλύπτει τις ΗΠΑ.

Οι ως άνω πηγές γνωρίζοντας καλά το πώς λειτουργούν οι αμερικανικές και δυτικές Μυστικές Υπηρεσίες Πληροφοριών, παραδέχονται πως: «όταν πρόκειται για τις ουκρανικές δυνάμεις, η Δύση –συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ– έχει κάποια κενά πληροφόρησης.» [και] «Οι δυτικές εκτιμήσεις για τα θύματα της Ουκρανίας προκαλούν επίσης σύγχυση». [κι ακόμη πως] «υπάρχουν κάποια τυφλά σημεία, όπως για παράδειγμα σε θέματα που έχουν σχέση με το επιχειρησιακό καθεστώς των S-300 της Ουκρανίας.»

Ο Τζον Κίρμπι ξεκαθαρίζει: «Το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ δεν στέλνει τα όπλα στοχευμένα σε συγκεκριμένες μονάδες. Εναπόκειται στους Ουκρανούς να καθορίσουν πού πάνε και πώς κατανέμονται εντός της χώρας τους.»

Η Ουκρανία διακεκριμένο κέντρο μαύρης αγοράς αμερικανικών όπλων;

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα ΜΜΕ: «…το 2020, ο Γενικός Επιθεωρητής του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ δημοσίευσε μια έκθεση που εγείρει ανησυχίες σχετικά με τον έλεγχο τελικής χρήσης των όπλων που αποστέλλονται στην Ουκρανία.» Είναι δεδομένο, ότι η Αμερική «εκπαιδεύει και εξοπλίζει τον ουκρανικό στρατό εδώ και οκτώ χρόνια». Οι Ουκρανοί με αυτά τα όπλα πραγματοποιούσαν επί οκταετία πόλεμο κατά των Ρωσόφωνων και στις 28/2/2022 σχεδίαζαν γενική επίθεση-σφαγή κατά του «αυτόνομου» Ντονμπάς, όπως απεδείχθη με έγγραφα του Γενικού Επιτελείου Στρατού Ουκρανίας, (βλέπε κείμενό μου: Η εξολόθρευση της Ρωσίας βάσει αμερικανικών εγγράφων. Τα Επιτελικά Σχέδια εξόντωσης των Ρωσόφωνων, Δοκίμιο μελέτης. )

Ο γνωστός Αναλυτής Άμυνας και Εξωτερικής Πολιτικής του Αμερικανικού Ινστιτούτου CATO (https://www.cato.org/) Τζόρνταν Κοέν, αποκαλύπτει ότι: «ο μεγαλύτερος κίνδυνος γύρω από την πλημμύρα όπλων που διοχετεύθηκαν στην Ουκρανία είναι αυτό που θα συμβεί όταν τελειώσει ο πόλεμος ή περιπέσει σε παρατεταμένη στασιμότητα. Αυτός ο κίνδυνος πρέπει να λαμβάνεται υπόψη πριν από οποιαδήποτε σκέψη για αποστολή όπλων στο εξωτερικό.

»Για δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έστελναν όπλα στο Αφγανιστάν, πρώτα για να εξοπλίσουν τους Μουτζαχεντίν στον αγώνα τους εναντίον του σοβιετικού στρατού και αργότερα για να εξοπλίσουν τις αφγανικές δυνάμεις στον αγώνα τους κατά των Ταλιμπάν.

»Αναπόφευκτα, ορισμένα όπλα κατέληξαν στη μαύρη αγορά, συμπεριλαμβανομένων των αντιαεροπορικών πυραύλων Stinger, του ίδιου τύπου που παρέχουν τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Ουκρανία. […] (Πολλά) όπλα κατέληξαν να εξοπλίζουν τους αντιπάλους της Αμερικής. […] αυτά που άφησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες για να βοηθήσουν τις αφγανικές δυνάμεις έγιναν μέρος του οπλοστασίου των Ταλιμπάν μετά την κατάρρευση της αφγανικής κυβέρνησης και του στρατού

»Το πρόβλημα δεν είναι μοναδικό στο Αφγανιστάν. Όπλα που πουλήθηκαν στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έπεσαν στα χέρια μαχητών που συνδέονται με την Αλ Κάιντα και το Ιράν. […] Ο κίνδυνος να συμβεί ένα παρόμοιο σενάριο στην Ουκρανία υπάρχει, παραδέχτηκε ο Αμυντικός Αναλυτής».

Σημειώνουμε πως οι ΗΠΑ κατά την παγκοσμίως γνωστή ήττα τους και ατιμωτική αποχώρησή τους από το Αφγανιστάν εγκατέλειψαν στα χέρια των Ταλιμπάν οπλισμό αξίας 83 δις δολαρίων, βάσει δικών τους ανακοινώσεων!

Με όσα αναφέρει ο Κοέν συμπεραίνουμε ότι οι Αμερικανοί είναι οι μεγαλύτεροι τροφοδότες όπλων στη μαύρη αγορά ή σε τρομοκράτες ή και σε εχθρούς των ΗΠΑ.

Ήδη κάποιοι έχουν κινητοποιήσει τα καλύτερα δίκτυά τους στην παγκόσμια μαύρη αγορά για να «αποκτήσουν» τα αμερικανικά όπλα εκμεταλλευόμενοι την «μαύρη τρύπα» ελέγχου, τα «τυφλά σημεία», τα «κενά πληροφόρησης» και το καθεστώς διαφθοράς στην Ουκρανία.

Καθημερινά, με τους καταιγιστικούς ρωσικούς βομβαρδισμούς, καταστρέφονται σιδηροδρομικοί σταθμοί και γραμμές διέλευσης με αποτέλεσμα τα όπλα να «λιμνάζουν αιφνίδια» σε απρόβλεπτα… σημεία. Παράλληλα οι λαθρέμποροι κατά πάγια τακτική όπως γινόταν και στο Αφγανιστάν, από τους σταθμούς συγκέντρωσης μέχρι και τα σημεία διανομής, διενεργούν διαρπαγή. Το ότι ένα μεγάλο μέρος των αποστελλόμενων όπλων βομβαρδίζεται συστηματικά, σύμφωνα με την κυνική λογική της μαύρης αγοράς και της Διεθνούς Τρομοκρατίας σημαίνει «διαφυγόντα κέρδη». Έτσι θα κάνουν τα πάντα για να μην καταστραφούν τα όπλα αλλά να εξαφανιστούν από την Ουκρανία.

Ωστόσο οι αποστελλόμενες ποσότητες όπλων είναι τεράστιες και όλα θα κριθούν στο πεδίο της μάχης. Μόνο εκεί αποδεικνύεται ποιος είναι ο ηττημένος και ποιος ο νικητής.

1...1,9811,9821,983...3,041 Σελίδα 1,982 από 3,041

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

ΣΟΥΗΔΙΑ: «Αίμα και πυρ» η πολιτική ενσωμάτωσης μουσουλμάνων μεταναστών!

Turkey: NATO’s Pro-Putin Ally

by Burak Bekdil

Αιτιολογώντας τον πόλεμο μεταξύ Αμερικής/Δύσης και Ρωσίας/Ανατολής

Russian Offensive Campaign Assessment

Τόμας Φρίντμαν: «Όταν χάνεις, να λες λίγα. Και όταν κερδίζεις, να λες ακόμη λιγότερα»

Πρόεδρος Βουλγαρίας: Δεν πρόκειται να συμβιβαστώ με τα δικαιώματα των Βουλγάρων στα Σκόπια

Τρία κράτη διεκδικούν εδάφη της Ουκρανίας

«Ο Πούτιν ίσως κηρύξει επίσημα τον πόλεμο στην Ουκρανία στις 9 Μαΐου και να διατάξει γενική κινητοποίηση στη Ρωσία»

«Μπλόκο» στο νέο πακέτο κυρώσεων κατά Ρωσίας: Αντάρτικο από Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία και Βουλγαρία

Ένα βήμα πριν την χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων – Μόσχα: «Έχει παραβιαστεί η κόκκινη γραμμή της μη επέμβασης του ΝΑΤΟ»

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ena-vima-prin-tin-xrisi-pyrinikon-oplon-mosxa-exei-paraviastei-i-kokkini-grammi-tis-mi-epemvasis-tou-nato/

Δημήτρης Μάρδας: Όχι στο άλλοθι των πρόωρων εκλογών!

Tο πολιτικό σύστημα έχει να ζυγίσει τις όποιες ζημίες στην οικονομία από εκλογές στο τέλος της τετραετίας και εκείνες που προκαλούνται από το κλίμα αβεβαιότητας

Η κατάσταση σήμερα

Εκλογικά σενάρια

Γιώργος Ρωμανός: Το Πεντάγωνο δεν ξέρει πού καταλήγουν αμερικανικά όπλα 23, 5 δις που στέλνει στην Ουκρανία