Αρχική Blog Σελίδα 1958

GDPR: Αρωγός του πολίτη ή γραφειοκρατικό τέρας;

0

Τέσσερα χρόνια εφαρμογής συμπληρώνει ο κανονισμός της ΕΕ για την προστασία προσωπικών δεδομένων (DGPR). Πόσο βοήθησε πραγματικά τους πολίτες; Οι απόψεις διίστανται.

    
Το Κέντρο Δεδομένων της Google στην ΟκλαχόμαΤο Κέντρο Δεδομένων της Google στην Οκλαχόμα

Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα. Με τη δύναμη των 450 εκατομμυρίων πολιτών και καταναλωτών που εκπροσωπεί, η ΕΕ θα ύψωνε για πρώτη φορά ανάχωμα στην παντοδυναμία των αμερικανικών κολοσσών της ψηφιακής τεχνολογίας. Θα τους υποχρέωνε να αποδεχθούν έναν ευρύτατο κατάλογο δικαιωμάτων για τη διόρθωση ή και τη διαγραφή προσωπικών δεδομένων, αλλά και την παροχή πληροφοριών στους ενδιαφερόμενους αναφορικά με τη χρήση, την επεξεργασία και την αποθήκευσή τους. Αποτέλεσμα των διεργασιών ήταν ο Κανονισμός 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 25 Μαΐου 2018.Στη διεθνή αρθρογραφία αναφέρεται συχνά, για λόγους συντομίας, ως κανονισμός DGPR (DSGVO στα γερμανικά).

Τέσσερα χρόνια αργότερα φαίνεται ότι πολλοί αγνοούν τα δικαιώματα που τους παρέχει ο νέος κανονισμός. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από έρευνα που πραγματοποίησε το ινστιτούτο YouGov για τις γερμανικές ιστοσελίδες GΜΧ και Web.de. πριν από λίγες μέρες. Απαντώντας σε σχετικά ερωτήματα, μόνο το 9% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι ο κανονισμός DGPR εξασφαλίζει μία εμφανώς αναβαθμισμένη προστασία των προσωπικών δεδομένων, ενώ ένα ποσοστό 31% κάνει λόγο για μία «εν μέρει καλύτερη προστασία». Την ίδια στιγμή το 38% των ερωτηθέντων υποστηρίζει ότι δεν βλέπει καμία απολύτως διαφορά σε σχέση με το παρελθόν.

Αλλαγή ατζέντας για τα προσωπικά δεδομένα;

Ψηφιακά cookiesΠοιος μας προστατεύει από τα συνεχή ερωτήματα για τις ρυθμίσεις των cookies;

Σε μία εξέλιξη που μάλλον δεν θα ικανοποιήσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους πρωτεργάτες της προστασίας προσωπικών δεδομένων, οι περισσότεροι χρήστες του διαδικτύου δεν δείχνουν να ανησυχούν τόσο πολύ για το περίφημο «δικαίωμα στη λήθη» ή για τους κανόνες που διέπουν τη μεταφορά προσωπικών δεδομένων από τον έναν πάροχο στον άλλον. Περισσότερο φαίνεται να εκνευρίζονται από τα συνεχή ερωτήματα για τις ρυθμίσεις cookies που εμφανίζονται ως αναδυόμενα παράθυρα (pop up) την ώρα που σερφάρουν. Το 53% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι «νευριάζει» με τα ερωτήματα αυτά, ενώ ένα ποσοστό 14% παραδέχεται ότι απαντά «ό,τι να ‘ναι» προκειμένου να συνεχίσει την περιήγηση στο διαδίκτυο. Μόνο ένα ποσοστό 12% παρατηρεί ότι τα μπάνερ για τις ρυθμίσεις των cookies του δίνουν «μία αίσθηση ελέγχου και αυτοδιάθεσης» που δεν υπήρχε πριν.

Τα cookies χρησιμοποιούνται κυρίως από τους παρόχους για την αποστολή εξατομικευμένων, «προσωποποιημένων» διαφημιστικών μηνυμάτων. Αμφιλεγόμενα είναι κυρίως τα «third party cookies», που ακολουθούν τον χρήστη σε ιστοσελίδες τρίτων, πολλές φορές χωρίς εκείνος να έχει δώσει ρητή συγκατάθεση. Τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιούνται όλο και λιγότερο, τουλάχιστον στην Ευρώπη, καθώς ο κανονισμός DGPR περιορίζει τη χρήση τους. Είναι και αυτός ένας λόγος – αλλά όχι ο μοναδικός – για τον οποίο ο Ούλριχ Κέλμπερ, εντεταλμένος της γερμανικής κυβέρνησης για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, δηλώνει σήμερα ότι «ο κανονισμός DGPR αποτελεί την καλύτερη διαθέσιμη προστασία παγκοσμίως για τα δεδομένα των πολιτών». Η αλήθεια είναι βέβαια, συμπληρώνει, «ότι η ψήφιση του νόμου από μόνη της δεν διασφαλίζει την απαραίτητη προστασία. Πρέπει επίσης να υπάρχουν οι κατάλληλες εποπτικές αρχές και δικαστικές αποφάσεις. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση».

Πρόστιμα-μαμούθ για παραβάτες

Ο Άχιμ ΜπεργκΚριτική στον ευρωπαϊκό κανονισμό από τον επικεφαλής της Bitcom Άχιμ Μπεργκ

Πάντως, ακόμη και οι αμερικανικοί κολοσσοί δεν μπορούν να αγνοήσουν πλέον τις απειλές για επιβολή προστίμων, που μπορούν να φτάσουν το 4% του παγκόσμιου τζίρου. Μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο πρόστιμο έχει επιβάλει η κυβέρνηση του Λουξεμβούργου, καλώντας την Amazon να καταβάλει 746 εκατομμύρια ευρώ μετά από καταγγελία μίας πρωτοβουλίας πολιτών. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η WhatsApp, που αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο 225 εκ. ευρώ στην Ιρλανδία για «ελλιπή πληροφόρηση» των καταναλωτών, ενώ λίγο πριν η γαλλική κυβέρνηση είχε επιβάλει πρόστιμο 90 εκ. ευρώ στην Google, γιατί επεξεργαζόταν προσωπικά δεδομένα «χωρίς επαρκή νομική βάση». Ιδιαίτερα «οδυνηρό» θεωρείται και το πρόστιμο 35,25 εκ. ευρώ που πλήρωσε η εταιρεία ένδυσης H & M στο Αμβούργο για παράνομη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων των εργαζομένων της. Ο εντεταλμένος της γερμανικής κυβέρνησης Ούλριχ Κέλμπερ υποστηρίζει πάντως ότι ο κανονισμός DGPR δεν αποτελεί μόνο «μέσο πίεσης», αλλά μπορεί να λειτουργήσει και στην αντίθετη κατεύθυνση, ως ένα «επιπλέον επιχείρημα για τις πωλήσεις». Με απλά λόγια, ο καταναλωτής θα προτιμήσει την επιχείρηση εκείνη που αποδεδειγμένα σέβεται τον κανονισμό και την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

Από την πλευρά τους, οι επιχειρήσεις του κλάδου αντιμετωπίζουν μάλλον με κριτική διάθεση τον κανονισμό. «Η γερμανική ερμηνεία του κανονισμού DGPR μάλλον χρειάζεται αναθεώρηση μετά από τέσσερα χρόνια», δηλώνει στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (DPA) ο Άχιμ Μπεργκ, επικεφαλής του Συνδέσμου της Ψηφιακής Οικονομίας Bitcom. «Μόνο εν μέρει» έχει επιτευχθεί ο κύριος στόχος του κανονισμού, που ήταν μία ενιαία νομοθεσία, αλλά και πρακτική για την προστασία των προσωπικών δεδομένων σε όλη την Ευρώπη, υποστηρίζει. «Το 40% των επιχειρήσεων δεν βλέπουν κάποιο πλεονέκτημα στον κανονισμό, ενώ το 18% βλέπει μόνο μειονεκτήματα», σημειώνει ο Άχιμ Μπεργκ. «Μάλιστα δύο στις τρεις επιχειρήσεις εκτιμούν ότι η προστασία των προσωπικών δεδομένων δυσχεραίνει την υλοποίηση των επενδυτικών σχεδίων τους».

Κρίστοφ Ντέρνμπαχ (DPA)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

ΒΜΡ-1: από την τραγωδία στο Τζόκερ – Ένας αξιωματικός περιγράφει

0

Από Σάββας Δ. Βλάσσης

Η πρόσφατη ανακοίνωση της συμφωνίας μεταξύ ελληνικής και γερμανικής κυβερνήσεων για “ανταλλαγή” τεθωρακισμένων οχημάτων ΒΜΡ-1 και Marder 1A3, προκάλεσε όπως ήταν φυσιολογικό αρκετό σχολιασμό σε όλα τα μέσα. Μεταξύ αυτών, ξεχώρισαν τοποθετήσεις αποστράτων, δηλαδή επαϊόντων, λόγω των κραυγαλέων άστοχων ή και εσφαλμένων σχολίων ακόμη και σε “απλά” θέματα σχετιζόμενα με την τεχνολογία και την συνολική επιχειρησιακή αξία των σοβιετικής προελεύσεως ΒΜΡ-1 που θα αποσυρθούν από τον Ελληνικό Στρατό. Η πλέον εξωφρενική περίπτωση, ήταν ο ισχυρισμός της δήθεν μεγάλης ισχύος πυρός του ΒΜΡ-1, η οποία μάλιστα εκρίνετο υπέρτερη του Marder 1A3.

Όλα αυτά είναι απογοητευτικά να ακούγονται από στρατιωτικό, πολύ περισσότερο δε από ανώτερους και ανώτατους αποστράτους και μάλιστα πρώην Αρχηγούς. Τέτοιου επιπέδου σχολιασμός, δημιουργεί προφανείς απορίες για το επίπεδο γνώσεως “απλών” πραγμάτων και οδηγεί στα παρακάτω συμπεράσματα:

  1. Οι στρατιωτικοί αυτοί, που συχνά το βιογραφικό τους κοσμούν τίτλοι σπουδών πλην στρατιωτικής επιστήμης, ακόμη και αν δεν έχουν υπηρετήσει σε μονάδες με ΒΜΡ-1, δεν έχουν ακούσει τίποτα για τα εν γένει προβλήματα των μονάδων με το συγκεκριμένο υλικό.
  2. Οι αρμόδιες Διευθύνσεις των Όπλων – Σωμάτων, για να μην γίνουν δυσάρεστες, κρύβουν το πρόβλημα “κάτω από το χαλί” και δεν συντάσσουν εκθέσεις για τα προβλήματα του χρησιμοποιούμενου υλικού. Ή αν συντάσσουν, οι προϊστάμενοι δεν ενδιαφέρονται.
  3. Οι διοικήσεις των μονάδων, για να μην γίνουν δυσάρεστες, κρύβουν το πρόβλημα “κάτω από το χαλί” και δεν συντάσσουν υπηρεσιακές αναφορές προς τα προϊστάμενα κλιμάκια, για τα προβλήματα του υφισταμένου υλικού. Ή αν συντάσσουν, οι προϊστάμενοι δεν ενδιαφέρονται.
  4. Οι στρατιωτικοί αυτοί, κυρίως οι επίτιμοι, αν επισκέφθηκαν – επιθεώρησαν κάποια από τις μονάδες με ΒΜΡ-1, δεν ενδιαφέρθηκαν να ενημερωθούν “από πρώτο χέρι” πηγαίνοντας μια βόλτα με ένα από αυτά. Ενδιαφέρθηκαν για… άλλα.

Αυτήν την εικόνα για τον Ελληνικό Στρατό μεταφέρουν οι απόστρατοι με τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις τους.

Επειδή προφανώς και δεν ισχύουν όλα αυτά, τότε είτε κάτι από τα ανωτέρω ισχύει στις περιπτώσεις των συγκεκριμένων αποστράτων με αποτέλεσμα να “μην έχουν πάρει μυρωδιά”, είτε απλώς τοποθετούνται ανεύθυνα σε θέματα για τα οποία έχουν γνώση, μόνο και μόνο για λόγους προσωπικών σκοπιμοτήτων, όπως η άσκηση αντιπολιτεύσεως προς την κυβέρνηση. Κατ’ αυτό τον τρόπο όμως, παραπληροφορούν και παραπλανούν την κοινή γνώμη. 

Επειδή σε τελική ανάλυση το προσωπικό που καλείται να χειριστεί τα όπλα είναι αυτό που αξιολογεί πραγματικά, ας ακουστεί η άποψη ενός αξιωματικού, με 10ετή εμπειρία από το ΒΜΡ-1. Οι παρατηρήσεις του, μπορούν να ενημερώσουν υπεύθυνα όχι μόνο τον πλέον αδαή αλλά και τους εν λόγω αποστράτους που τοποθετήθηκαν, με ή χωρίς επιφυλάξεις, υπέρ του ΒΜΡ-1.

Οι παρατηρήσεις του αξιωματικού, έχουν ως εξής:

“Μακάρι να μπορούσαμε να ξεφορτωθούμε τα BMP 1 OST. Τι να πρωτοπώ! Οι συνάδελφοι που άκουσαν την εξέλιξη για Marder, πανηγυρίζουν σαν να τους έπεσε το Τζόκερ!
Στη μονάδα μου είχαμε μόνο BMP. Όλοι τα μισούσαν. Απίστευτα προβληματικά και επίσης επικίνδυνα.
  • Ήταν σε άθλια κατάσταση. Σε λειτουργική κατάσταση περίπου 20%. Έβγαιναν οχήματα από τη μονάδα για άσκηση αλλά αν έσβηναν, έμεναν εκεί. Δεν κάνεις έτσι επιχειρήσεις. 
  • Έλλειψη ανταλλακτικών μέχρι και των πιο απλών και τρέχαμε στην πολιτική αγορά με πατέντες να αντικαταστήσουμε τα σωληνάκια που γέμιζαν τις μπουκάλες γιατί είχε αερομίζα εκτός από την κανονική εκκίνηση.
  • Συνήθως τα ξεκινούσαν με την αερομίζα αλλά λόγω παλαιότητας δεν γέμιζαν όλα τις μπουκάλες και κάθε λόχος είχε 2-3 BMP που τα βάζαμε μπρος και βάζαμε με αυτά να γεμίσουν οι μπουκάλες όλου του λόχου.
  • Ο κινητήρας έκαιγε πολύ λάδι, με αποτέλεσμα από την εξάτμιση να φεύγουν άκαφτα λάδια, κάνοντας όλους χάλια και μαζί με αυτά σπίθες φωτιάς. Γι’ αυτό το λόγο, τους καλοκαιρινούς μήνες αποφεύγαμε να τα κινούμε ή μόνο με τη συνοδεία του πυροσβεστικού της μονάδας. Έμπαινες μέσα να πας άσκηση και μετά η στολή ήταν για πέταμα, γεμάτη λάδια.
  • Αν το όχημα σου έσβηνε εν κίνηση και δεν προλάβεις να τραβήξεις χειρόφρενο, τα φρένα δεν λειτουργούν. Το όχημα είναι ανεξέλεγκτο. Θυμάστε το δυστύχημα στα Ιωάννινα το 2004;
  • Δεν χώρουσες να καθίσεις μέσα με εξάρτυση, κράνος και αν είσαι πάνω από 1,65 εκ. ύψος. Εγώ είμαι 1,74 και έμπαινα μέσα με το κράνος και πιανόμουν ολόκληρος. Η δε έξοδος από πίσω, επίσης όχι πρακτική.
  • Από όλο το τάγμα, μόνο ένα 20% είχε λειτουργικό πυροβόλο 73 χιλ. Κάθε φορά που είχαμε ΒΟΠ (Βολές Όπλων Πεζικού) μια φορά το εξάμηνο, ψάχναμε να βρούμε ποια θα στείλουμε.
  • Απλά στήναμε το όχημα, σκοπεύανε το στόχο και όλοι έριχναν εκεί χωρίς να αλλάζουν τη σκόπευση.
  • Τα πυροβόλα πολλές φορές δεν έριχναν, είτε λόγω βλάβης, είτε λόγω έλλειψης ηλεκτρικής ισχύος.
  • Είχε αφαιρεθεί η αυτόματη γέμιση κι όταν πηγαίναμε για ΒΟΠ, έβαζες το βλήμα μέσα στο κλείστρο και κρατώντας ένα κομμάτι ξύλο σαν λαβή από σφυρί, έπρεπε να σπρώξεις το βλήμα μέσα για να κλειδώσει το κλείστρο. Αν δοκίμαζες με τα χέρια, υπήρχε κίνδυνος να χάσεις τα δάκτυλά σου.
  • Για να πυροδοτήσει, έπρεπε ο οδηγός να πατάει φουλ το γκάζι και φυσικά να υπάρχει ρεύμα.
  • Δεν έριχνε εν κίνηση.
  • Πάθαινε ατροφίες πολύ συχνά.
  • Για νυκτερινές επιχειρήσεις, ούτε λόγος. Έφεραν αρχαία ρωσικά περισκόπια νυκτός. Δεν χρησιμοποίηθηκαν ποτέ”.

doureios.com

ΤΟΥΡΚΙΑ: ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ Η ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΝΗΣΙΩΝ;

3

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Το θέμα της αποστρατικοποίησης αριθμού νησιών του Αιγαίου δεν αποτελεί νέο στοιχείο αναθεωρητισμού από πλευράς Άγκυρας, καθώς έχει τεθεί πριν πολλές δεκαετίες και περιλαμβάνεται στη λίστα των θεμάτων που η Τουρκία διαθέτει στη «φαρέτρα» των παράνομων διεκδικήσεών της. Όμως υπάρχουν δεδομένα τα οποία ερμηνεύουν τους λόγους για τους οποίους η Άγκυρα χρησιμοποιεί το τελευταίο διάστημα, επιτακτικά και με μέθοδο το θέμα της αποστρατικοποίησης νησιών ως κύριο θέμα απειλής εναντίον της Χώρας μας.

Αν και διαχρονικά η Τουρκία δεν διαφοροποιεί το «κάδρο» των διεκδικήσεων στο Αιγαίο, εντούτοις δοκιμάζει κάθε φορά τα ελληνικά αντανακλαστικά με διαφορετικό τρόπο. Ο κύριος Αντικειμενικός Σκοπός όμως παραμένει αμετάβλητος και δεν είναι άλλος από την επιβολή των αξιώσεών της εις βάρος της Ελλάδας.

Μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος της 15 Ιουλίου 2016, ο Τούρκος Πρόεδρος έχοντας επίγνωση ότι ήταν ο μόνος κυρίαρχος στην εσωτερική πολιτική σκηνή και παρά τις όποιες λογικές φωνές στην Τουρκία, έθεσε σκοπό να πετύχει τους νεοοθωμανικούς του στόχους με χρονικό όριο το 2023. Μέσα στους στόχους αυτούς συμπεριλαμβάνεται και η κατάληψη εδαφών γειτονικών χωρών αλλά και ο έλεγχος του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Για το λόγο αυτό ο R. T. Erdoğan αμέσως μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος, αμφισβήτησε δημόσια τη Συνθήκη της Λωζάννης, δίνοντας ένα πρώτο δείγμα γραφής για το τί θα ακολουθούσε. Σημειώνεται ότι, όραμα του Τούρκου Προέδρου αποτελεί η «αποκαθήλωση» του Κ. Atatürk και αυτό απαιτεί επίτευξη στόχων υψηλού συμβολισμού. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται και η αύξηση εδαφών αλλά και η αντιμετώπιση εξωτερικών εχθρών, κάτι που κατάφερε ο τελευταίος ιδρύοντας την Τουρκική Δημοκρατία. Αυτό σημαίνει, ότι εάν δεν υπήρχαν εξωτερικοί εχθροί της Τουρκίας θα έπρεπε να επινοηθούν για να μπορέσει να υλοποιήσει το όραμά του ο Τούρκος Πρόεδρος.

Έλεγχος Αιγαίου

Την τελευταία 3ετία, σχολιαστές – αρθρογράφοι πολύ κοντά στον Τούρκο Πρόεδρο, έκαναν λόγο για περικύκλωση της Τουρκίας από εξωτερικούς εχθρούς τονίζοντας την εθνική ανάγκη αντιμετώπισης απειλών προερχόμενων από Ιράκ – Συρία (τρομοκρατία), Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο (Ελλάδα, χώρες της Δύσης, αραβικές χώρες και Ισραήλ).

Τον έλεγχο του Αιγαίου ως στρατηγικό στόχο τον είχε αποκαλύψει ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας Η. Αkar την 09 Φεβ 2018 επιθεωρώντας τουρκικές Αεροναυτικές Μονάδες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η Επιχείρηση των ΤΕΔ «Κλάδος Ελαίας» (Zeytin Dalı) στη Βόρεια Συρία. Αυτός δήλωσε τότε χαρακτηριστικά, Έχουμε την ισχύ να πραγματοποιούμε ταυτόχρονα επιχειρήσεις στο Αfrin και να ελέγχουμε το Αιγαίο.

Σημειώνεται ότι, ακριβώς την ίδια περίοδο, η Άγκυρα υιοθετούσε το Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο περιλαμβάνει μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου και το μισό Αιγαίο.

https://www.aa.com.tr/tr/gunun-basliklari/genelkurmay     https://tr.wikipedia.org/wiki/Mavi_Vatan

Η αποστρατιωτικοποίηση ως απειλή

Αυτό που διαφοροποιεί τη στάση της Τουρκίας στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης σε σχέση με το παρελθόν και την κάνει επιθετικότερη ως απειλή, είναι το γεγονός ότι έχει πλέον θέσει ως όρο κυριαρχίας των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, την αποστρατιωτικοποίησή τους. Στη σχετική επιστολή που απέστειλε προς τον ΟΗΕ το Σεπτέμβριο του περασμένου έτους για το θέμα της αποστρατικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, η τουρκική διπλωματία ανέφερε ότι, η «κυριαρχία» της Ελλάδος στα νησιά του Αιγαίου, συνδέεται με την αποστρατιωτικοποίησή τους, εμφανίζοντας στη συνέχεια του κειμένου την Ελλάδα, ως παραβάτη των διατάξεων των Συνθηκών της Λωζάννης του 1923 και των Ειρηνευτικών Συνθηκών του Παρισιού του 1947.

https://www.yenisafak.com/dunya/yunanistanin-silahlandirdigi-adalar

Ως γνωστό, η τουρκική πλευρά αν και εμφανίζεται προς τα έξω ότι επιδιώκει την επίλυση των διαφορών με την Ελλάδα με διάλογο, επιδιώκει τη νομιμοποίηση των διεκδικήσεών της μέσω δηλώσεων αξιωματούχων της, με την εκμετάλλευση του επικοινωνιακού παράγοντα – ΜΜΕ, με διεθνείς καμπάνιες ενημέρωσης, με την επιβολή τετελεσμένων με την παρουσία Μονάδων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Διοίκησης Ασφαλείας Ακτών στο Αιγαίο (Ασκήσεις, πτήσεις αφων – ΜΕΑ, παρουσία πολεμικών πλοίων κλπ), με την εκμετάλλευση του προσφυγικού και φυσικά με κατάθεση των θέσεων – αξιώσεών της στον ΟΗΕ.

Γιατί τώρα:

Το ερώτημα που προκύπτει είναι, γιατί η Άγκυρα θέτει τώρα επιτακτικά και επίμονα ως πρώτο θέμα προκλήσεων και αναθεωρητισμού την αποστρατιωτικοποίηση νησιών του ανατολικού Αιγαίου, αφού αυτό βρίσκεται στη λίστα των παράνομων διεκδικήσεών της εδώ και δεκαετίες;

Η απάντηση έχει σχέση με την αδυναμία της τουρκικής πλευράς όλα αυτά τα χρόνια να εξαναγκάσει τη Χώρα μας σε διάλογο με ευνοϊκούς για την Τουρκία όρους, λαμβάνοντας υπόψη ότι, ο Τούρκος Πρόεδρος πιέζεται χρονικά αφού θα πρέπει μέχρι το έτος 2023 να πετύχει στόχους υψηλού συμβολισμού σε υλοποίηση του οράματος της Νέας Τουρκίας. Μέσα στους στόχους αυτούς είναι και η αλλαγή του status του Αιγαίου και ο έλεγχος μέρους αυτού. Αφού η Άγκυρα δεν κατόρθωσε τόσα χρόνια να επιβάλλει τις αξιώσεις της με τους προαναφερόμενους τρόπους, δοκιμάζει πλέον την αξίωση της αποστρατιωτικοποίησης. 

Ενδιαφέρον προκαλεί και το χρονικό σημείο που η Άγκυρα ανέδειξε το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης στη νέα του διάσταση, αφού καταγράφεται σχεδόν με τη λήξη της κρίσης των ερευνών του Πλοίου Σεισμικών Ερευνών Oruç Reis (Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2020) νοτίως Καστελόριζου. Τότε ακριβώς (13 Σεπτεμβρίου 2020), ο Τούρκος ΥΠΑΜ H. Akar από το Κas έναντι Καστελόριζου, έκανε δηλώσεις για  την παραβίαση συμφωνιών και στρατιωτικοποίηση 18 νησιών του Ανατολικού Αιγαίου από πλευράς Ελλάδας, την 16 Σεπτεμβρίου 2020 εκδόθηκε τουρκική Νavtex σχετικά με την παραβίαση του καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης της Χίου, ενώ την 24 Σεπτεμβρίου 2020 στη σχετική ανακοίνωση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (Milli Güvenlık Kurulu), υπήρξε ειδική μνεία στην Ελλάδα όπου την καλούσε να  «λογικευτεί», κατηγορώντας την ότι, στρατιωτικοποιεί τα νησιά με αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο και τις συμφωνίες.

https://www.yenisafak.com/gundem/milli-savunma-bakani

Αφού λοιπόν απέτυχε τότε η πρόκληση σύγκρουσης κάνοντας χρήση του ενεργειακού παράγοντα και μάλιστα με ελληνική υπαιτιότητα, η τουρκική πλευρά έθεσε το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του Αιγαίου και επινόησε το θέμα της σύνδεσης του όρου της κυριαρχίας με την αποστρατιωτικοποίηση, προκειμένου να είναι δυνατή η άσκηση πίεσης με χρήση στρατιωτικής βίας έτσι ώστε η Άγκυρα να μας «καθίσει στο τραπέζι» και να δεχθούμε τους όρους που η ίδια επιθυμεί.

https://greekreporter.com/2020/11/30/the-oruc-reis

Γιατί η αποστρατιωτικοποίηση;

Φαίνεται ότι στο μυαλό των Τούρκων υπηρεσιακών παραγόντων, διακρίνεται μία σειρά από επιχειρησιακές δυνατότητες που προσδίδει η απαίτηση της αποστρατιωτικοποίησης, ώστε να εξαναγκάσουν την πλευρά μας να ενδώσει στις τουρκικές αξιώσεις αφού μέχρι στιγμής δεν μπόρεσαν να «ρευστοποιήσουν» τις προκλήσεις και να αποσπάσουν τα επιδιωκόμενα με άλλους τρόπους.

Ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές οι επιχειρησιακές δυνατότητες;

Πρόκειται για χρησιμοποίηση αεροναυτικών Μονάδων ώστε να προκληθεί θερμή εμπλοκή με διάφορους τρόπους παρεμπόδισης ελληνικών πολεμικών πλοίων να προσεγγίσουν τα νησιά τα οποία κατά την τουρκική θεώρηση θα έπρεπε να είναι αποστρατιωτικοποιημένα.

Έτσι η Τουρκία θα πετύχαινε με αποκλεισμό κάποιων νησιών το στόχο εξαναγκασμού της Χώρας μας να «συρθεί» σε διάλογο χωρίς να καταλογίζεται στην Άγκυρα η ευθύνη χρήσης πυρών και χωρίς μάλιστα να της προσάπτεται ο ρόλος του επιτιθέμενου, αφού στο θέμα αυτό η Δύση είναι ευαίσθητη και η οποία θα τασσόταν αυτόματα υπέρ της αμυνόμενης πλευράς, δηλαδή της Χώρα μας.

Σε περίπτωση που το τουρκικό εγχείρημα σημείωνε επιτυχία ώστε να απομακρυνθεί μέρος στρατευμάτων έστω και σε κάποια από τα νησιά που στοχοποίησε η τουρκική πλευρά με αξιώσεις αποστρατιωτικοποίησης, ο Τούρκος Πρόεδρος θα το χρησιμοποιούσε ώστε να καυχηθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας και στοχεύοντας στην πολυάριθμη συντηρητική δεξαμενή ψηφοφόρων ενόψει και των εκλογών, χρησιμοποιώντας το αφήγημα ότι, η Άγκυρα ελέγχει μέρος του Αιγαίου και βρίσκει πλήρη εφαρμογή το Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Αυτή η «υβριδικότητα» στη νέα πονηρή μεθόδευση της Άγκυρας, μιας και επιδιώκει πολιτικά αποτελέσματα με τη χρήση στρατιωτικών μέσων και χωρίς τη χρήση πυρών, είναι πολύ επικίνδυνη αφού στοχεύει σε εξαναγκασμό της Χώρας μας να υποκύψει στις «νεοοθωμανικές» αξιώσεις απώλειας του ελέγχου μέρους του Αιγαίου, αποφεύγοντας την αντίδραση της Δύσης.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017

 

 

 

 

 

Γιάννης Μαγκριώτης: Πόση ένταση και για πόσο χρόνο, χωράει στο Αιγαίο;

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Μετά την επιστροφή της Ελληνικής κυβερνητικής αποστολής από την Ουάσιγκτον, λέχθηκαν και έγιναν πολλά, που διέλυσαν το κλίμα της ευφορίας, που την συνόδευε. Αναφέρω κάποια αντιπροσωπευτικά, που αποκαλύπτουν μια πολύ δύσκολη πραγματικότητα, που πρέπει να τα αξιολογήσουμε, για να δούμε τις εξελίξεις που έρχονται στο άμεσο μέλλον.

α) Την συνέντευξη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια, αμέσως μετά την επιστροφή από την Ουάσιγκτον, σε Αθηναϊκό τηλεοπτικό σταθμό, όπου μεταξύ άλλων είπε:
«Εμείς περιμένουμε από τις ΗΠΑ μια σαφή τοποθέτηση στα θέματα του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της θάλασσας και την δυνατότητα που έχουν όχι να παρέμβουν σε περίπτωση επεισοδίου, αλλά να προλάβουν το επεισόδιο».

β) Τις υβριστικές δηλώσεις Ερντογάν εναντίον του Έλληνα Πρωθυπουργού. Την έκδοση της παράνομης Naftex, για έρευνες υδρογονανθράκων, σε περιοχές που ανήκουν στην δυνητική ΑΟΖ της χώρας μας, και την δήλωση Τσαβούσογλου, πως θα αντιμετωπίσουν την χώρα μας στο πεδίο, αν δεν προχωρήσουμε στην αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, όπως ορίζει κατά την εκτίμησή τους η συνθήκη της Λοζάνης του 1923 και των Παρισίων το 1947.

γ) Την ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου, λίγες ημέρες μετά τα θυελλώδη χειροκροτήματα, για την ομιλία του κ. Μητσοτάκη στο Κογκρέσο, και την πρώτη ανακοίνωση της Κομισιόν, με ανάλογο περιεχόμενο, την οποία στοιχειωδώς διόρθωσε, μετά την ελληνική διαμαρτυρία.

Το συμπέρασμα απλό, υποτιμούν την πραγματικότητα, όσοι πιστεύουν ότι, η αντίδραση Ερντογάν, είναι αντίδραση “μικρού παιδιού”, που δεν το παίζουν οι φίλοι του.

Ο Ερντογάν, η Τουρκική πολιτική ηγεσία στο σύνολό της, εδώ και χρόνια, με δηλώσεις και πράξεις, έχουν καταστήσει σαφές, ότι η Τουρκία δεν χωράει στον στενό κορσέ της Συνθήκης της Λοζάνης και του Ψυχροπολεμικού status quo, μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Διεκδικούν τον ρόλο Περιφερειακής και όχι μόνο Υπερδύναμης, η οποία έχει τα δικά της ζωτικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή, τις δικές της ζώνες επιρροής, και αυτονομία στις γεωπολιτικές επιλογές της.

Η στρατηγική αυτή της Τουρκίας προκαλεί συγκρούσεις με τις χώρες που συνορεύει, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, όπως η Γαλλία, που διεκδικεί τον ίδιο ρόλο, στην ίδια περιοχή.

Προκαλεί συγκρούσεις και με την Ουάσιγκτον, με επιλογές, όπως η απαγόρευση της χρήσης της βάσης του Ιντσιρλίκ, στην εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, η εισβολή στην Συρία, η αγορά των S400, η άρνηση να επιβάλλει κυρώσεις στην Ρωσία, για την εισβολή στην Ουκρανία, το βέτο στην ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Όμως,  ουσιαστικά η Ουάσιγκτον, η ΕΕ, η Μόσχα και το Πεκίνο, της έχουν αναγνωρίσει τον ρόλο της περιφερειακής υπερδύναμης, απλώς, μένει να λυθεί το θέμα των ορίων της αυτονομίας της, και το εύρος του ζωτικού της χώρου.

Η χώρα μας, που συνέχισε και με την σημερινή κυβέρνηση, μέχρι την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, την στρατηγική εταιρική σχέση με την Ουάσιγκτον, μέσα όμως σε μια ευρύτερη ευρωκεντρική στρατηγική, που κορυφώθηκε με την Ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία και την υιοθέτηση της στρατηγικής του Μακρόν, για την “Στρατηγική Αμυντική Αυτονομία”, της ΕΕ, την αγορά μαχητικών αεροσκαφών και φρεγατών από την Γαλλία, μετακινήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, στον Υπερατλαντικό άξονα, ταυτιζόμενη με τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Η ταύτιση με την στρατηγική της Ουάσιγκτον, στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, “η Ελληνοαμερικανική Αμυντική Συμφωνία”, που κυρώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες στην βουλή, για να την έχει στο ντοσιέ του ο Πρωθυπουργός στην επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον, το αίτημα για την αγορά και των μαχητικών F35, είναι μερικά από τα τεκμήρια που αποδεικνύουν την μετατόπιση.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεφύγει από την προσοχή μας το γεγονός, ότι η μετατόπιση της χώρας μας προς τις ΗΠΑ, συμπίπτει με την απόσταση που παίρνει η Τουρκία από αυτήν, όπως και από την ΕΕ.
Δυστυχώς, υπάρχουν μερικοί στην χώρα, ακόμη και στο επίπεδο χάραξης εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, που χαίρονται για αυτές τις εξελίξεις.

Όμως, όσο οι αποστάσεις της Τουρκίας από ΗΠΑ και Ελλάδα, θα μεγαλώνουν, τόσο:
α) Θα ενισχύεται η επιθετικότητα της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, και όχι μόνο.
β). Θα μειώνεται η δυνατότητα της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών, να συγκρατούν την Τουρκία, από την εκδήλωση της επιθετικότητας στο πεδίο. Αυτό δηλαδή που θέλει η χώρα μας, όπως αποκαλύπτεται από τις δηλώσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών.

Γιατί, όταν αυτό συνέβη στο παρελθόν, ξέρουμε ποια ήταν τα αποτελέσματα.

Η χώρα μας, πρέπει να βρει την νέα εθνική στρατηγική, στην νέα πολύ πιο δύσκολη, πολύπλοκη, και με πολλές αβεβαιότητες, γεωπολιτική πραγματικότητα.
Ούτε υποχωρητικότητα και φοβικότητα, ούτε όμως και μια αδιέξοδη και διαρκή καταστροφική σύγκρουση.

Η δήλωση του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών, μας προσγειώνει στην πραγματικότητα, πέρα από τις επικοινωνιακές κορώνες των κυβερνητικών αξιωματούχων, τις “αφελείς” αναλύσεις επαγγελματιών διεθνολόγων και Τουρκολόγων και, πολύ χειρότερα των αφανών εκπροσώπων των ξένων εταιρειών παραγωγής οπλικών συστημάτων. Αυτοί, που μέχρι να υπογράψουμε τις συμφωνίες για τα Γαλλικά μαχητικά αεροσκάφη και τις Γαλλικές φρεγάτες, μας έλεγαν, ότι με αυτές τις αγορές, κερδίζουμε από τα αποδυτήρια τους Τούρκους, και τώρα μας λένε ότι με μερικά δις ευρώ ακόμη και με μια μοίρα Αμερικανικών F35, θα αναγκάσουν τους Τούρκους να παραδοθούν.
Η νέα εθνική στρατηγική πρέπει να στηρίζεται στην ισχυρή αποτρεπτική δύναμη των ενόπλων δυνάμεων, στις ευρατλαντικές συμμαχίες μας, στην ισχυρή δημοκρατία, την ανάλογη οικονομία και κοινωνία, και να έχει στόχο την ειρήνη και την σταθερότητα στην περιοχή.
Ελλάδα και Τουρκία, δεν μπορούν να συνεχίσουν για πολύ, την κλιμακούμενη ένταση. Εάν η ηγεσία της Τουρκίας δεν το καταλαβαίνει, εμείς πρέπει να το καταλάβουμε.
Αυτό πρέπει να είναι το πλαίσιο του διαλόγου με την Άγκυρα και αυτό πρέπει να απαιτήσουμε από ΗΠΑ και Βρυξέλλες, να επιβάλλουν και στην Τουρκία.
Πρέπει όμως, πρωτίστως, να υπάρξει εθνική συνεννόηση, και προετοιμασία για την μεγάλη και πολύ δύσκολη διαπραγμάτευση.
Εδώ θα κριθεί ο πατριωτισμός και η διορατικότητα της κυβέρνησης, της κάθε κυβέρνησης, και της κάθε αντιπολίτευσης.

*Διετέλεσε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

 

 

Και… η «άλλη ανάγνωση» των όσων είπε ο Καραμανλής!

0

Ο Κώστας Καραμανλής κατά τη διάρκεια της ομιλίας του / Φωτογραφία: Intimenews-ΛΙΑΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

03/06/2022  15:40
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι η περιλάλητη ομιλία Καραμανλή στο Μέγαρο αποσκοπούσε στην «υπενθύμιση» της παρουσίας του ως κληρονόμου της «ρίζας» της παράταξης, εξ αντικειμένου αυτά που είπε, και απετέλεσαν τροφή για ποικίλες και αντιφατικές μεταξύ τους ερμηνείες ανάλογα με το «κοινό» στο οποίο απευθύνθηκε, επί της ουσίας και όχι επί των εντυπώσεων-«χρησμών» είναι απολύτως λογικά, σωστά!

Και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι θα μπορούσε να τα πει δημοσίως και ο σημερινός πρωθυπουργός, αν δεν έφερε το άχθος της διακυβέρνησης της χώρας, της διαχείρισης ενός προβληματικού παρόντος και ενός δυσοίωνου μέλλοντος, που εκ των πραγμάτων απαιτεί υπευθυνότητα, σοβαρότητα, στάθμιση των ισορροπιών στις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Με άλλα λόγια, μνημονεύοντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, «στην (υπεύθυνη…) πολιτική, υπάρχουν πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται…»

Ποιος αντιλέγει ότι η στάση της Ευρώπης, τόσο στο εκρηκτικό πρόβλημα του ουκρανικού αλλά και στο ζήτημα των κυρώσεων έναντι της Μόσχας, όσο και στο… παρεμπίπτον παράπλευρο στην επικαιρότητα θέμα του τουρκικού αναθεωρητισμού (στα βήματα του Πούτιν…) που μας απειλεί άμεσα, ήταν εμφατικά κατώτερη των περιστάσεων και των απαιτήσεων της συγκυρίας;

Ποιος δεν προβληματίζεται από την απόλυτη και «περίεργη», τουλάχιστον, αδιαλλαξία των ΗΠΑ εναντίον κάθε προσπάθειας διαπραγμάτευσης για άμεσο τερματισμό του πολέμου προκειμένου να ηττηθεί, «να ταπεινωθεί», να εκπέσει ο Πούτιν στη Ρωσία. Θα ήταν ίδια η αντίδραση της Ουάσιγκτον αν υπέφερε, κινδύνευε εξίσου άμεσα και δραματικά με την Ευρώπη εξαιτίας της διακοπής ενεργειακών πόρων από τη Ρωσία; Και δεν είναι αλήθεια ότι ο Μπάιντεν ευνοεί τη συνέχιση της κρίσης, όχι μόνο… εκ του ασφαλούς, αλλά και οικονομικά επωφελώς, αφού πουλάει το αμερικανικό LNG στη «στεγνή» Ευρώπη, που βλέπει την οικονομία της να απειλείται άμεσα;

Τα έχει πει, άλλωστε, και ο ίδιος ο Μητσοτάκης, αλλά με τρόπο πιο… διπλωματικό και ήπιο (γιατί αναγκαστικά με τις ΗΠΑ και την ΕΕ συστρατεύεται και σ’ αυτές προσβλέπει και σε αυτή την παγκόσμια απειλή, αλλά και έναντι του αναθεωρητισμού του Ερντογάν) και έχει κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου από τις συγκεκριμένες συμπεριφορές των εταίρων και συμμάχων μας. A la guerre, comme a la guerre…

«Με εκπτώσεις σε θέματα εθνικής κυριαρχίας δεν εξαγοράζεται η ειρήνη. Το αντίθετο. Οι εκπτώσεις τέτοιου είδους απλώς μεγαλώνουν τη βουλιμία και εντείνουν τις ηγεμονικές επιδιώξεις και τον επεκτατισμό των γειτόνων» είπε ο Κώστας Καραμανλής, και από την πλευρά των γνωστών (και αλλοπρόσαλλων ιδεολογικά μεταξύ τους -από ακροδεξιούς και ακροαριστερούς) αντικυβερνητικών «προθύμων» ερμηνεύθηκε ως… «μπηχτή» και αρνητική κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης.

Φυσικά, ο καθένας (κατά τις εμμονές του) ερμηνεύει αυτά που ακούει κατά πως τον συμφέρουν. Αλλά πότε, πού, σε ποια περίπτωση η σημερινή κυβέρνηση έκανε ή φάνηκε πρόθυμη να κάνει εκπτώσεις σε θέματα εθνικής κυριαρχίας; Μήπως με τις αναβαθμισμένες αμυντικές συμφωνίες της Ελλάδας με ΗΠΑ και Γαλλία; Μήπως με την προμήθεια προηγμένων οπλικών συστημάτων (Ραφάλ, φρεγάτες, F-35), που τόσο εξόργισαν τον Ερντογάν; Μήπως με την εκπληκτικής απήχησης (και αποτελεσμάτων, ε;) ομιλίας Μητσοτάκη στο Κογκρέσο, που πυροδότησε και την τελευταία απειλητική έκρηξη της Άγκυρας; Μήπως με την επίμονη παρουσίαση της τουρκικής απειλής κατά της κυριαρχίας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, με χάρτες, στοιχεία, αποδείξεις πέραν πάσης αμφιβολίας, σε όποιο φόρουμ βρεθεί και σταθεί Ο Μητσοτάκης;

Ξαναλέμε, ο καθένας ακούει… ό,τι θέλει, και το ερμηνεύει φέρνοντάς το στα δικά του μέτρα σκοπιμότητας. Όσοι βρέθηκαν και άκουσαν στο Μέγαρο τον πρώην πρωθυπουργό (και άκρα δεξιοί, και νοσταλγοί με το θυμικό του «καραμανλισμού», και παλιά στελέχη της ΝΔ που… μήδισαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ, και νοσταλγοί της «λαϊκής δεξιάς» που για να… ξανάρθει δεν θα τους πείραζε να χάσει η ΝΔ την εξουσία, και εμμονικοί αντιμητσοτακικοί που θεωρούν τον σημερινό πρωθυπουργό «ξένο σώμα» στην παράταξη, και λόγω… ονόματος αλλά και εξαιτίας της προοδευτικής φιλελεύθερης πολιτικής που ασκεί, ενώ αυτοί «έχουν μάθει» με το κόμμα ευεπίφορο στις πελατειακές μικροκομματικές πρακτικές, και πάει λέγοντας…) ήταν… σαν έτοιμοι από καιρό να τον ερμηνεύσουν, πριν… ακόμη τον ακούσουν!

Ο Καραμανλής δεν θα μπορούσε, φυσικά, να… τα βάλει με όλο αυτό το αλλοπρόσαλλο κοινό. Αλλά με τον τρόπο του είπε όσα είχε να πει, σε καμιά περίπτωση δεν υπονόμευσε την ενότητα του (αλλοπρόσαλλου) κόμματος, ούτε αμφισβήτησε (το αντίθετο, θα λέγαμε) τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση. Άλλο ζήτημα αν κάποιοι ερμήνευσαν την παρουσία του ως… πρόθεση «συνέγερσης» όσων αυτοεντάσσονται στο αποκαλούμενο «καραμανλικό μπλοκ», κάποιοι εκ των οποίων υπηρετούν τη σημερινή κυβέρνηση…

Γι’ αυτό και δεν άκουσε καμιά κριτική από την πλευρά των υπεύθυνων ατόμων, ψηφοφόρων ή μη της ΝΔ, και ερμηνεύθηκε για όσα είπε και όχι από όσα… άκουσαν κάποιοι!

iefimerida.gr

Κορυφαίος ηθοποιός και φίλος της Ελλάδας

0

Τα 60 του χρόνια συμπληρώνει σήμερα ο Σεμπάστιαν Κοχ, ένας από τους πιο εμβληματικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Έγινε γνωστός και στην Ελλάδα, όπου συχνά κάνει διακοπές.

    Ο Σεμπάστιαν Κοχ στο Μπέβερλι Χιλς το 2019

Στην Ελλάδα έγινε γνωστός από την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι». Εκεί υποδύεται τον δαιμόνιο έμπορο Ιωάννη Βαρβάκη, που ξεκίνησε από τα φτωχικά Ψαρά για να γίνει περιζήτητος στην Αυλή της Αικατερίνης της Μεγάλης. Ήρθε και πάλι στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2019 για την πρεμιέρα της ταινίας «Μη χαμηλώνεις το βλέμμα» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Σύμφωνα με ελληνικά δημοσιεύματα κάθε τόσο απολαμβάνει τις διακοπές του στην Πάρο. Πρόκειται για τον Σεμπάστιαν Κοχ, έναν από τους πιο εμβληματικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Μιλώντας παλαιότερα στην Deutsche Welle αποκάλυψε ότι είχε αγαπήσει την Ελλάδα από μικρός, καθώς ερχόταν κάθε χρόνο για διακοπές στα ελληνικά νησιά. Και στο απόγειο της ευρω-κρίσης, όταν οι ελληνογερμανικές σχέσεις δοκιμάζονταν, ο Σεμπάστιαν Κοχ αισθάνθηκε υποχρέωσή του να μην μείνει σιωπηλός, να πει μια κουβέντα για την Ελλάδα.  

Σήμερα ο καλός ηθοποιός κλείνει τα 60 του χρόνια. Το ραντεβού για τη συνέντευξη με το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (DPA) είχε δοθεί στο Café Einstein, στην Κουρφιρστενστράσε, στην καρδιά του παλαιού Δυτικού Βερολίνου. Ήταν το στέκι του παλαιότερα. Αγκαλιάζει με οικειότητα τη σερβιτόρα, παραγγέλνει καπουτσίνο με γάλα βρώμης. Πρόσφατα επανήλθε στη μικρή οθόνη, μετά από χρόνια, με την τηλεοπτική σειρά «Euer Ehren», στην οποία υποδύεται έναν δικαστή που μπαίνει στο στόχαστρο της μαφίας. Ο κριτικός της Süddeutsche Zeitung κάνει λόγο για «μεγαλειώδη ερμηνεία». Διαβάζει όμως κριτικές ο Σεμπάστιαν Κοχ; «Εντάξει, δεν βάζω και Google-Alert να δω πότε θα εμφανιστεί το επόμενο κείμενο, αλλά ναι, διαβάζω τις κριτικές, θετικές και αρνητικές».

Χερμίνε Χουντγκεμπούρτ, Σεμπάστιαν ΚοχΣεμπάστιαν Κοχ και Χερμίνε Χουντγκεμπούρτ στην ταινία «Effie Briest», βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τέοντορ Φοντάνε

Κάνει λιγότερη τηλεόραση σήμερα. Γενικά κάνει λιγότερα πράγματα. «΄Εχω ακούσει πολλές φορές τον εαυτό μου να λέει ‘Θα κάνω επιτέλους ένα διάλειμμα’ και μετά σκεφτόμουν ότι το ίδιο έλεγα και πριν από δύο ή και τρία χρόνια. Κάποια στιγμή λοιπόν αποφάσισα να κάνω αυτό το διάλειμμα», λέει ο Σεμπάστιαν Κοχ. «Γι αυτό κάνω λιγότερες και πιο επιλεγμένες δουλειές». Είναι βέβαια και τυχερός, γιατί δέχεται πολλές προτάσεις και «ανάμεσά τους είναι ενδιαφέροντα πράγματα, είναι και κάποιες βλακείες, αλλά είναι και πράγματα που λες ‘Αυτό πρέπει να το κάνω οπωσδήποτε’. Και ξέρετε, έχω τη συνήθεια να διαβάζω όλα τα σενάρια, από την αρχή μέχρι το τέλος».

«Οι ζωές των άλλων», μία ταινία-σταθμός

Σεμπάστιαν Κοχ, Μαρτίνα ΓκέντεκΣεμπάστιαν Κοχ και Μαρτίνα Γκέντεκ στις «Ζωές των Άλλων»

Πολλά χρόνια πριν από την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, ασφαλώς πολλοί Έλληνες θα είχαν εντοπίσει τον Σεμπάστιαν Κοχ στο αριστουργηματικό πολιτικό θρίλερ του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ «Οι ζωές των άλλων», που έκοψε πολλά εισιτήρια και στην Ελλάδα, κέρδισε βραβείο καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας το 2006, αλλά και Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Η δράση εκτυλίσσεται στην πρώην Ανατολική Γερμανία το …συμβολικό έτος 1984, με την πανίσχυρη «Στάζι» να παρακολουθεί τους πάντες.

Ο Κοχ υποδύεται τον θεατρικό συγγραφέα Γκέοργκ Ντράϊμαν, που αρχίζει να βλέπει με κριτική διάθεση το καθεστώς, χωρίς όμως να επιδιώκει την ανατροπή του. Οι μυστικές υπηρεσίες τον παρακολουθούν, η σύζυγός του τον καταδίδει για να προωθήσει την καριέρα της, αλλά ο διώκτης του, ο συνταγματάρχης της Στάζι Γκερντ Βίζλερ, βασανίζεται κι εκείνος από δικούς του δαίμονες. Σε αυτή την ταινία ο Σεμπάστιαν Κοχ έχει την τύχη να συμπρωταγωνιστεί με μερικούς από τους καλύτερους Γερμανούς ηθοποιούς της γενιάς του, όπως ο Ούλριχ Μύε, η Μαρτίνα Γκέντεκ και ο Ούλριχ Τουκούρ.

Μπρους Γουίλις, Τζόελ Κόρτνεϊ, Σεμπάστιαν ΚοχΈνα ακόμα πέρασμα από το Χόλιγουντ, μαζί με τον Μπρους Γουίλις και τον Τζόελ Κόρτνεϊ

Μετά από όλα αυτά το Χόλυγουντ δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Το 2015 ο Κοχ πρωταγωνιστεί, ως καθεστωτικός δικηγόρος Βόλφγκανγκ Φόγκελ, στην εξαιρετική ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ «Η γέφυρα των κατασκόπων» (Bridge of spies). Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Βερολίνο του Ψυχρού Πολέμου και βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και συγκεκριμένα στις ανταλλαγές κατασκόπων που γίνονταν μέχρι και το 1986 στη γέφυρα Γκλίνικε κοντά στο Πότσνταμ, η οποία την εποχή εκείνη συνέδεε τον Ανατολικό με τον Δυτικό Τομέα της διαιρεμένης γερμανικής πρωτεύουσας.

Αναζητώντας τον παράδεισο

Σεμπάστιαν Κοχ το 2016Στο κόκκινο χαλί για την Μπερλινάλε το 2016

Και σήμερα; «Προσπαθώ να είμαι πιστός στον εαυτό μου, να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και να απολαμβάνω την κάθε στιγμή», λέει ο Σεμπάστιαν Κοχ στο DPA. Κάθε τόσο εμφανίζεται σε λογοτεχνικές βραδιές με συνοδεία μουσικής και, όπως τονίζει, «το διασκεδάζω πάρα πολύ αυτό. Για παράδειγμα, έχω ξεκινήσει μαζί με τον (γερμανοϊρλανδό μουσικό και δεξιοτέχνη του βιολιού) Ντάνιελ Χόουπ το πρόγραμμα ‘Paradise’, είναι κάτι υπέροχο».

Paradise, όπως «παράδεισος». «Πριν από πέντε χρόνια σκεφτόμουν: Πώς να είναι άραγε ο παράδεισος; Ποιο περιεχόμενο έχει για μένα η συγκεκριμένη έννοια;», λέει ο Σεμπάστιαν Κοχ. «Έχω μεγαλώσει με το χριστιανικό δόγμα, με τη σκέψη ότι πρέπει να εργαστούμε σκληρά για να πάμε στον παράδεισο, αλλά κάτι δεν πάει καλά με αυτή τη θεωρία. Τελικά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ζούμε ήδη στον παράδεισο. Είμαστε εδώ. Μπορεί να λειτουργούμε τόσο εγκεφαλικά, ώστε δεν το συνειδητοποιούμε καν, δεν μπορούμε να το περιφρουρήσουμε, δεν γίνεται να συμβιβαστούμε με αυτή τη σκέψη. Αλλά έχουμε όλες τις προϋποθέσεις…»

Γιούλια Κίλιαν (DPA)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Το φάντασμα της πείνας

0

Ένα δισεκατομμύριο επτακόσια εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν πολύ αυξημένη διατροφική ανασφάλεια, υψηλότερες τιμές ενέργειας και εντονότερα προβλήματα λόγου χρέους των χωρών τους, υπογράμμισε σε ανακοίνωσή της η Ομάδα Απόκρισης στην Παγκόσμια Κρίση του ΟΗΕ (UN Task Team for the Global Crisis Response Group).

Η ανθρωπότητα αντιμετώπιζε ήδη σοβαρότατα προβλήματα λόγω των ανισοτήτων, της υπερχρέωσης, της πανδημίας και της κλιματικής αλλαγής, όταν ήρθε να προστεθεί και το ουκρανικό προκαλώντας τον κίνδυνο μιας παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης.

Μια «τέλεια καταιγίδα» απειλεί τώρα να καταστρέψει τις οικονομίες πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Και η Ουκρανία και η Ρωσία πρέπει να επανενσωματωθούν στις παγκόσμιες αγορές τροφίμων, παρά τη μεταξύ τους στρατιωτική σύγκρουση. Δεν υπάρχει λύση στην παγκόσμια επισιτιστική κρίση χωρίς την επανενσωμάτωση της ουκρανικής παραγωγής τροφίμων και της ρωσικής παραγωγής τροφίμων και λιπασμάτων στην παγκόσμια αγορά, έστω και αν συνεχίζεται ο πόλεμος. Αυτά τόνισε ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτιέρες, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για την ταχεία επιδείνωση όλων των μεγάλων προβλημάτων της ανθρωπότητας.

Σύμφωνα με μια έκθεση του Boston Consulting Group (BCG) («The War in Ukraine and the Rush to Feed the World»), μιας από τις μεγαλύτερες συμβουλευτικές εταιρείες consulting, η Νιγηρία και 44 ακόμα χώρας στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική, είναι έντονα εκτεθειμένες στις διατροφικές συνέπειες της ουκρανικής κρίσης. Συνέπειες ακόμα πιο απειλητικές, στο μέτρο που αυτές οι χώρες αντιμετώπιζαν ήδη πολύ υψηλά επίπεδα ακραίας φτώχειας και οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων που προκάλεσε η πανδημία.

Όπως υπογράμμισε ο γγ του ΟΗΕ πρέπει να αρθούν οι περιορισμοί στις εξαγωγές, να διατεθούν τα πλεονάσματα και τα αποθέματα στους ευάλωτους πληθυσμούς και να αντιμετωπισθούν οι αυξήσεις των τιμών ώστε να «ηρεμήσουν» οι αγορές.

Την ίδια ώρα ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντιμίτρι Πεσκόφ προειδοποίησε ότι ο κόσμος βρίσκεται στο κατώφλι μια «πολύ βαθειάς επισιτιστικής κρίσης», την ευθύνη για την οποία απέδωσε στους «παράνομους περιορισμούς» (τις κυρώσεις) που επεβλήθησαν στη χώρα του και στην ναρκοθέτηση της Μαύρης Θάλασσας από την Ουκρανία. Από την πλευρά του, ο Ουκρανός Πρόεδρος κατηγορεί τη Ρωσία ότι δημιουργεί την «απειλή της πείνας» και υποστηρίζει ότι η χώρα του αδυνατεί να εξάγει ήδη 22 εκατομμύρια τόνους σίτου που έχουν συγκεντρωθεί, λόγω αποκλεισμού των λιμανιών της στη Μαύρη Θάλασσα και κατάληψης των λιμανιών της στην Αζοφική. Ο ρωσικός στρατός ανταπαντά υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν δύο ασφαλείς διάδρομοι για εμπορική ναυσιπλοΐα στη Μαύρη Θάλασσα και την Αζοφική αντίστοιχα.

Υπενθυμίζουμε ότι η Ρωσία και η Ουκρανία αντιπροσωπεύουν το 30% της παγκόσμιας παραγωγής σιτηρών, ενώ η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας λιπασμάτων παγκοσμίως. Η Δύση κατηγορεί τη Ρωσία ότι έχει προκαλέσει την επισιτιστική κρίση συνεχίζοντας τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ η Μόσχα κατηγορεί τη Δύση ότι την προκάλεσε με τις κυρώσεις.

Όπως ήδη αναφέραμε η παρούσα κρίση λόγω ουκρανικού συμπίπτει με πολύ υψηλά επίπεδα χρέους σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, οφειλόμενα, εκτός των άλλων παγίων παραγόντων και στις δαπάνες αντιμετώπισης του COVID και των συνεπειών του. Το 2015 το 30% των χωρών μικρού εισοδήματος ήταν σε κίνδυνο χρεοκοπίας, σήμερα είναι το 60% σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η παρούσα κρίση θα επηρεάσει τους πάντες, όμως οι οικονομίες χαμηλού εισοδήματος κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν καταστροφή και σοβαρές αναταραχές, τόνισε η Ertharet Cousin, επικεφαλής της οργάνωσης «Συστήματα Τροφίμων για το Μέλλον» («Food Systems for the Future»), που συνεργάστηκε με την BCG στην εκπόνηση της μελέτης που αναφέρθηκε παραπάνω. «Δεν μιλάμε μόνο για τους φτωχότερους των φτωχών, αυτούς που ήδη υποφέρουν από την πείνα. Μιλάμε για ανθρώπους που μπορούσαν να προσφέρουν μέχρι πρόσφατα μια φρατζόλα ψωμί στη φαμίλια τους και τώρα δεν θα μπορούν», είπε χαρακτηριστικά η κυρία Cousin.

Για όποιον εξακολουθεί να διαθέτει λίγο μυαλό στο κεφάλι του και να διατηρεί ένα ελάχιστο ανθρώπινων χαρακτηριστικών, παραμένει πάρα πολύ εντυπωσιακό το γεγονός ότι υπάρχουν τέτοια προβλήματα, σε μια ιστορική εποχή που η ανθρωπότητα, στο σύνολό της, διαθέτει υλικά και τεχνικά μέσα που δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί ότι θα τα διέθετε σε οποιαδήποτε άλλη εποχή της ιστορίας της.

Με την παρούσα όμως οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική, ψυχολογική και δομή διεθνών σχέσεων της ανθρωπότητας, μοιάζει κατά πολύ πιθανότερο όλα αυτά τα απίθανα μέσα να χρησιμεύσουν στον τερματισμό του ανθρώπινου είδους, εκτός αν καταφέρουμε -και μάλιστα πολύ γρήγορα- ένα είδος «θαύματος».

 

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος

Άλκης Καλλιαντζίδης: Το δημοψηφισματικό τέλος ενός καθεστώτος εξαιρέσεων σχεδόν 30 ετών της Δανίας

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]    www.kalkis.eu

Όπως έγραψα χθες στις Ανιχνεύσεις, η Δανία είχε διοργανώσει ένα δημοψήφισμα. ΕΔΩ

Ε λοιπόν το δημοψήφισμα έγινε και το οποίο τερματίζει ένα υποκριτικό καθεστώς εξαιρέσεων σχεδόν 30 ετών. Πράγματι, την Τετάρτη 1-6-2022, οι πολίτες της Δανίας ενέκριναν με μεγάλη πλειοψηφία –σχεδόν 67%– την κατάργηση ενός μηχανισμού που την απάλλασε από τη συνεισφορά στην Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Αυτό το ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ, από τους πιο ατλαντιστές στην ευρωπαϊκή ήπειρο, θα προστεθεί επομένως στην αμυντική ομπρέλα των 27 μελών της Ε.Ε..

«Απόψε, η Δανία έστειλε ένα σημαντικό μήνυμα. Στους συμμάχους μας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ και στον [πρόεδρο Βλαντιμίρ] Πούτιν. Δείχνουμε ότι όταν ο Πούτιν εισβάλλει σε μια ελεύθερη χώρα και απειλεί τη σταθερότητα στην Ευρώπη, εμείς οι υπόλοιποι συσπειρωνόμαστε», δήλωσε η Σοσιαλδημοκράτισσα πρωθυπουργός Mette Frederiksen. Στα μέσα Μαρτίου, είχε καταλήξει σε μια συμφωνία με 5 κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς για τη διεξαγωγή του χθεσινού δημοψηφίσματος, καθώς και για την αύξηση των αμυντικών δαπανών της Δανίας από το υφιστάμενο 1,4% στο 2% του ΑΕΠ έως το 2033.

«Ιστορική επιλογή»

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία οδήγησε και τη Δανία να σχεδιάζει, και αυτή, να μειώσει δραστικά την προμήθεια φυσικού αερίου από τον εισβολέα. «Η αναίρεση της εξαίρεσης της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ)  οφείλεται πραγματικά στον πόλεμο στην Ουκρανία. Και αυτό αποδεικνύει πόσο ισχυρό είναι το ωστικό κύμα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες», σημείωσε χθες Τετάρτη στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Les Echos» η Nicole Gnesotto, αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Jacques–Delors, το οποίο δημοσίευσε τον Ιανουάριο του 2022 την έκδοση  «Η Ευρώπη : θα αλλάξει ή θα εξαφανιστεί».

Η Δανία επωφελήθηκε (ως «επιτήδειος ουδέτερος») από αυτήν την εξαίρεση μετά τη μαζική απόρριψη από τους Δανούς της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992. Η Κοπεγχάγη αποδέχθηκε τη εν λόγω συνθήκη το 1993, αφού έλαβε, αλά Τούρκα,  μια σειρά εξαιρέσεων σχετικών με το μελλοντικό ευρωπαϊκό νόμισμα το Ευρώ, τη δικαστική και αστυνομική συνεργασία καθώς και την αμυντική πολιτική (όπως και η Μάλτα) που της επέτρεπε, να έχει την ψευδαίσθηση, ότι έτσι θα διαφυλάττει καλύτερα την εθνική της κυριαρχία.

Όμως ο πόλεμος στην Ουκρανία αναστάτωσε το λογισμικό, όπως και στη Σουηδία ή και τη Φινλανδία, όπου δεν ισχύουν πλέον οι πολιτικές της μη στρατιωτικής  ευθυγράμμισης, ή και στη Γερμανία, όπου οι στρατιωτικές δαπάνες θα αυξηθούν κατά περίπου 100 δισεκατομμύρια επιπλέον ευρώ.

«Χαιρετίζω το ισχυρό μήνυμα δέσμευσης για την κοινή μας ασφάλεια που έστειλε ο δανικός λαός», έγραψε στο Twitter η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Λέει ότι είναι «πεπεισμένη ότι η Δανία και η ΕΕ θα ωφεληθούν από αυτή την απόφαση». «Ο λαός της Δανίας έκανε μια ιστορική επιλογή», ​​καλωσόρισε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Charles Michel.

Κι εμείς στην Ελλάδα και την Κύπρο, πώς θα καταφέρουμε, χωρίς τις υστερίες ενός τουρκο-ελληνικού σκυλο-καυγά (όπως τον θέλουν οι Μεμέτηδες), να αξιοποιήσουμε αυτήν την ευνοϊκή συγκυρία ; Πώς θα κάνουμε τους αδιάφορους ή «ουδέτερους» της Ε.Ε. να δείξουν συγκρίσιμη ευαισθησία στην Ουκρανία, ενάντια στον δυνητικό εισβολέα μας ;

Όπως το έδειξε ξεκάθαρα ο Εμανουέλ Μακρόν.

Η διπλωματία μας έχει το λόγο.

 

Κ. Καραγιαννίδης: Κάποιες παρατηρήσεις ως προς τα τεχνικά ζητήματα των οπλικών συστημάτων BMP και Marder

0

 Κωνσταντίνος Α. Καραγιαννίδης*

(Α) ΟΠΛΙΣΜΟΣ

Το διαμέτρημα ενός όπλου δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα της αποτελεσματικότητός του.

Το ρωσικό 73άρι (χαμηλής πιέσεως) των BMP1 υπήρξε εξ αρχής προβληματικό, γι’ αυτό και στην επόμενη έκδοση του οχήματος (BMP2) αντικαταστάθηκε με 33άρι, για να καταλήξουμε αργότερα στο BMP3, με τον συνδυασμό πυροβόλου χαμηλής πιέσεως 100mm και πυροβόλου 30mm.

Αντιθέτως, το 20άρι της Rheinmetall θεωρείται πολύ αξιόπιστο όπλο και υπηρετεί ήδη, ως αντιαεροπορικό, στις ελληνικές ΕΔ.

Συμπληρωματικώς, το Marder δύναται να φέρει εκτοξευτήρα Α/Τ βλημάτων MILAN, που υπάρχουν, επίσης, σε μεγάλους αριθμούς στον ΕΣ.

Περισσότερα για την ισχύ και την εξέλιξη των ΤΟΜΑ σε άρθρο του δρ. Μαν. Καμπούρη.
https://www.amynanet.gr/poia-einai-pleon-i-dokimi-morfi-strateumaton

(Β) ΘΩΡΑΚΙΣΗ

Εστιάζουμε κακώς στον οπλισμό των υπό εξέταση ΤΟΜΑ και όχι στην θωράκιση.

Βασική αποστολή των οχημάτων αυτών είναι η ΑΣΦΑΛΗΣ μεταφορά ομάδος πεζικού, με τον οπλισμό τους να καλύπτει απλώς τον ρόλο της υποστηρίξεως της ομάδος και όχι της καταστροφής εχθρικών αρμάτων!

Ο ΕΣ πάσχει σε αυτό το σημείο, καθώς δεν διαθέτει κανένα όχημα με αξιόλογη θωράκιση. Για να έχουμε μια γενική εικόνα, τα τώρα διαθέσιμα οχήματα Μ113, “Λεωνίδας-1/2” και BMP1 είναι κατηγορίας βάρους 15t, όταν τα Marder και Bradley κυμαίνονται στους 30-35t, ενώ τα πιο σύγχρονα TOMA (Puma, Lynx) υπερβαίνουν τους 40t.

Οι δε Ισραηλινοί, που λόγω της αριθμητικής τους υστερήσεως, δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την προστασία του προσωπικού τους, χρησιμοποιούν ΤΟΜΑ βάρους ακόμη και 60t (επίπεδα άρματος μάχης, π.χ. Namer)!!!

(Γ) ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Άλλη μία παράμετρος που μας διαφεύγει.

Στις τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες ταξιαρχίες, όπου τα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ πρέπει να ακολουθούν τον ρυθμό προελάσεως των αρμάτων, πρέπει να έχουν αντίστοιχες κινηματικές επιδόσεις με τα τελευταία.

Στον ΕΣ παρατηρείται μια ανισορροπία, στον τομέα αυτό, στις μονάδες που είναι εξοπλισμένες με άρματα Leopard-2, καθώς τα υπάρχοντα ΤΟΜΠ δεν είναι σε θέση να συμβαδίσουν με αυτά.

Η εισαγωγή σε υπηρεσία του Marder, λοιπόν, θα αυξήσει την συνολική αποτελεσματικότητα των τεθωρακισμένων μονάδων του Έβρου.

(Δ) ΠΑΛΑΙΟΤΗΤΑ

Όντως, τα Marder δεν είναι νέα. Αλλά είναι νεώτερα και ισχυρότερα κάθε άλλου αντίστοιχου τύπου που διαθέτουμε.

Ενώ η ύπαρξη σημαντικού αποθέματος στην Γερμανία, μπορεί να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη συντήρησή τους, επί μακρόν.

Στον αντίποδα, η λογιστική υποστήριξη ρωσικών οπλικών συστημάτων υπήρξε πάντοτε δυσχερής, λόγω εγγενούς υστερήσεως των Ρώσων στον τομέα αυτό (όπως φάνηκε και από την ανεπάρκειά τους στις επιχειρήσεις της Ουκρανίας), όχι μόνον τώρα, που οι σχέσεις μας βρίσκονται στο ναδίρ.

(Ε) ΑΜΥΝΑ ΑΙΓΑΙΑΚΩΝ ΝΗΣΩΝ

Η απόσυρση των BMP1 είχε ξεκινήσει ήδη το 2017-18, με παραχώρηση (έναντι συμβολικού τιμήματος και άνευ ανταλλάγματος) περίπου 200 οχημάτων στην Αίγυπτο.
https://doureios.com/se-ilopiisi-h-simfonia-me-tin-aigypto-gia-ta-bmp1-nea-ypothesi-papadopoulou/

Άρα, τα σημερινά δάκρυα διαφόρων για την απομείωση της μαχητικής ισχύος της ΑΣΔΕΝ μάλλον είναι κροκοδείλια…

Και δεδομένων των προβλημάτων του BMP1 (σχεδιαστικών και συντηρήσεως), η άμυνα της ΑΣΔΕΝ πιθανότατα δεν βασιζόταν σε αυτά, ούτως ή άλλως.

Εξαίρεση αποτελούν τα ολιγάριθμα BMP1, που εφοδιάστηκαν με δίδυμα πυροβόλα των 23mm, σε αντιαποβατικό/αντιαεροπορικό ρόλο, τα οποία, ωστόσο, δεν διευκρινίζεται αν θα συμπεριληφθούν στα οχήματα που θα ανταλλαγούν.
https://www.defence-point.gr/news/συνδύασαν-bmp-1-με-zu-23…-πολυμήχανοι-έλληνες
Και πάντως δεν θυμάμαι κανέναν (απόστρατο ή μη) να διαμαρτύρεται τότε γιατί αφαιρέθηκε το πυροβόλο των 73mm για να τοποθετηθεί δίδυμο των 23mm…

ΥΓ:
Η βαρύτητα των γνωμών διαφόρων αποστράτων θα έπρεπε να συνεκτιμάται με τις κομματικές τους εξαρτήσεις…

*Ο Κωνσταντίνος Α. Καραγιαννίδης είναι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Υπολογιστών

Χρύσα Αράπογλου: όταν η Αθήνα πιστεύει ότι για το ελληνικό διοικητικό χάος φταίει η περιφέρεια

0
 της Χρύσας Αράπογλου
Χρόνια τώρα παρακολουθώ την, κάποιες φορές, φανερή αλλά συχνότερα, κρυμμένη αντιπάθεια προς την Περιφέρεια , πολλών, που κινούνται και μεγαλουργούν στο αθηναϊκό κέντρο. Το συγκεντρωτικό κράτος, παρά την πανθομολογούμενη διαχρονική του αποτυχία, δεν παύει να δυναστεύει το σύνολο της χώρας και ό,τι ορίζεται ως ανά τον κόσμο Ελληνισμός και να βρυχάται με αλαζονεία, όποτε του δίνεται η ευκαιρία. Καθώς, ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες, έννοιες όπως «αποκέντρωση», «περιφερειακή ανάπτυξη», «τοπικότητα», ερχόμενες κυρίως από την διοικητικά προηγμένη Εσπερία, ανέδειξαν τη σημασία της αυτό-διοίκησης και την υπεραξία της εγγύτητας στον πολίτη, οι αυτάρεσκες φωνές της πρωτεύουσας είχαν χαμηλώσει.
Βεβαίως, αρκετές αρμοδιότητες και ευθύνες που είχαν τις τρείς προηγούμενες δεκαετίες μεταβιβαστεί σε περιφερειακούς θεσμούς, όχι πάντα αναίμακτα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο γυρνούν στους παντογνώστες των υπουργείων, στα οποία, να θυμίσουμε, γίνεται μάχη, όταν προκύπτει πιθανότητα να μετακινηθούν από το κέντρο της Αθήνας, στην περιφέρειά της Αττικής. Εκτός λεκανοπεδίου, ούτε λόγος! Παρότι υποψιασμένη για όλα αυτά, ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα, διαβάζοντας το άρθρο του κ. Αντώνη Καρακούση, διευθυντή της εφημερίδας, στο ΒΗΜΑ της 15ης Μαΐου, με τίτλο «Το χάος των 13 «μικρών πρωθυπουργών». Επιλέγω δύο παραγράφους, αντιπροσωπευτικές των απόψεών του αλλά και του ύφους γραφής του.
Μεταφέρω: «Οι οξυδερκέστεροι των παρατηρητών επισημαίνουν ότι το ελληνικό κράτος ασθένησε βαρύτατα από τότε που αντικαταστάθηκαν οι κρατικοί νομάρχες και περιφερειάρχες από αιρετούς. Και αυτό γιατί διασπάστηκε η ενότητα του κράτους και υπονομεύθηκε το ενιαίο της διοίκησης του κράτους και της χώρας.» Φαίνεται πως νωρίτερα το κράτος ήταν υγιέστατο, φαίνεται πως στην πρωτεύουσα είχε αντιμετωπιστεί η γραφειοκρατία, είχε παταχθεί η διαφθορά, είχε επιτευχθεί η αποτελεσματική διοίκηση και τα εμπόδια που έμειναν για τον πλήρη εθνικό μας θρίαμβο είναι ο νομάρχης Φλώρινας και ο Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης!
Καθώς δε η θεσμοθετημένη αυτοδιοίκηση είναι κατά κύριο λόγο μεταπολιτευτική καινοτομία στη νεότερη υδροκεφαλική Ελλάδα, μπορούμε βασίμως να θεωρήσουμε ότι, μάλλον, στις προηγούμενες δεκαετίες, η ελληνική διοίκηση δαφνοστεφανώθηκε και ήρθε αυτή η «μόδα» της αποκέντρωσης, που εκμαύλισε την αθώα Μπλανς Επιφανί, την Αθήνα.
Και συνεχίζει το άρθρο με περαιτέρω αναλύσεις της κακοδαιμονίας και του διοικητικού χάους, αναφέροντας ότι οι περισσότεροι των περιφερειαρχών «έχουν στήσει τοπικά βιλαέτια ρουσφετιού και επικοινωνίας, υπονομεύοντας την όποια αποτελεσματικότητα της κεντρικής κυβέρνησης»! Ένας τρίτος, παρατηρητής, μπορεί να συμπεράνει ότι για τη θέση της Ελλάδας (60η στους 180) στους δείκτες διαφθοράς, έχουν βαριά ευθύνη η δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων!
Αν όχι, σίγουρα ο Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου! Να πρόκειται άραγε για μεμονωμένες απόψεις ή για την έντυπη έκφραση των πεποιθήσεων μεγάλης ομάδας πολιτικών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, που, και μόνον στο άκουσμα κάποιων παράξενων τοπωνυμιών όπου κανείς γνωστός τους δεν έχει εξοχικό, όπως, ας πούμε, Ανταρτικό ή Δίκαια Έβρου, κάποιων ιδιότυπων προβλημάτων όπως, ας πούμε, δίκαιη αναπτυξιακή μετάβαση της Κοζάνης, δυσφορούν και πολλά πολλά δεν θέλουν καν να γνωρίζουν; Φοβάμαι ότι πρόκειται για τη δεύτερη εκδοχή. Δεν θα διαφωνήσω καθόλου με τα βιλαέτια πολλών αυτοδιοικητικών. Μόνον που πρότυπό τους έχουν τη νοοτροπία του κέντρου. Δεν θα διαφωνήσω με τη διαπίστωση περί του ελληνικού διοικητικού χάους και την επικάλυψη αρμοδιοτήτων.
Μόνον που την ευθύνη για την παραλυτική πολυνομία και την παλινδρόμηση αναφορικά με τις αρμοδιότητες, την έχει ακέραιη η Κυβέρνηση. Δηλαδή η Αθήνα. Υπάρχουν χώρες που επέλεξαν νομοθετική γκιλοτίνα για να μειώσουν τους νόμους. Υπάρχουμε και εμείς που νομοθετούμε ακατάπαυστα. Υπάρχουν χώρες με ολιγομελείς κυβερνήσεις. Υπάρχουμε και εμείς με ολοένα διαστελλόμενο αριθμό μελών. Υπάρχουν χώρες με διαυγή σύνορα αρμοδιοτήτων ανάμεσα στο κεντρικό κράτος και την Αυτοδιοίκηση. Υπάρχουν κράτη που η Παιδεία είναι αποκλειστικά ευθύνη του Δήμου. Υπάρχουμε και εμείς που δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε μία ολιγόμηνη πρόσληψη εάν δεν υπογράψουν μερικές δεκάδες υπαλλήλων των Υπουργείων.
Πράγματι υπάρχει διοικητικό χάος. Μόνον που αυτές οι προσεγγίσεις , όχι μόνον δεν λειτουργούν στην κατεύθυνση βελτίωσης της διοικητικής λειτουργίας, αλλά, θεμελιώνουν υποθέσεις και απόψεις επικίνδυνες και για την εθνική ολοκλήρωση και για την «ευρωπαϊκή σύγκλιση».
 “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”

Politico: Στα πρόθυρα λιμού ο πλανήτης – Οι τρεις λόγοι πίσω από την επισιτιστική κρίση

0

Ο παγκόσμιος δείκτης πείνας έχει ανέβει σε πρωτοφανή επίπεδα, καθώς εκτιμάται ότι 276 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με σημαντικές ελλείψεις τροφίμων, ενώ τουλάχιστον τρεις χώρες κινδυνεύουν με λιμό.

Ο παγκόσμιος δείκτης πείνας έχει ανέβει σε πρωτοφανή επίπεδα, καθώς εκτιμάται ότι 276 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με σημαντικές ελλείψεις τροφίμων, ενώ τουλάχιστον τρεις χώρες κινδυνεύουν με λιμό.

Με τις τιμές των τροφίμων να αυξάνονται ραγδαία, τις εφοδιαστικές αλυσίδες να αντιμετωπίζουν προβλήματα και τις συγκρούσεις στην Ουκρανία να μπλοκάρουν την πρόσβαση σε ζωτικής σημασίας αποθέματα, οι ειδικοί φοβούνται πως αυτή η κρίση είναι πιθανό να βαθύνει ακόμη περισσότερο.

 

Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ;

Αυτή η κατάσταση έκτακτης ανάγκης εξελίχθηκε σε τρία στάδια, λέει στο Politico ο Τσαρλς Ογούμπα, επικεφαλής της μη κυβερνητικής οργάνωσης “Action Against Hunger” (δηλ. «Δράση Κατά Της Πείνας»). Προσθέτει, μάλιστα, ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται σε μια σειρά από επισιτιστικές κρίσεις.

1) Οι πολεμικές συγκρούσεις ήταν εκείνες που προκάλεσαν πολλές από αυτές τις κρίσεις, αναφέρει ο Ογούμπα, συμπεριλαμβανομένων των συνθηκών που διαμορφώθηκαν κατά το περασμένο έτος στην Αιθιοπία, το Νότιο Σουδάν και την Υεμένη, και είχαν χαρακτηριστικά λιμού. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες, συχνά αλληλένδετες αιτίες, όπως οικονομικές κρίσεις και ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα, τα οποία όλο και αυξάνονται. Περίπου 14.000 άνθρωποι στη νότια Μαδαγασκάρη βρέθηκαν στο κατώφλι του λιμού το 2021 μετά από τη χειρότερη ξηρασία στην περιοχή εδώ και 40 χρόνια.

2) Η πανδημία της Covid-19 ξέσπασε καθώς οι προσπάθειες αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων ήδη περιορίζονταν και οι κυβερνήσεις πολλών φτωχών χωρών δυσκολεύονταν να διαχειριστούν την κατάσταση, εξηγεί ο Ογούμπα. Τα lockdown εμπόδισαν τους αγρότες μικρής κλίμακας από το να καλλιεργούν, και μάλιστα σε χώρες που ήδη διέτρεχαν κίνδυνο ελλείψεων στα τρόφιμα. Αυτοί οι αγρότες είναι συχνά το στήριγμα των συστημάτων τροφίμων, και έτσι οι περιορισμοί οδήγησαν ακόμη περισσότερους ανθρώπους στην επισιτιστική ανασφάλεια. Τα εν λόγω μέτρα έχουν αρθεί αλλά οι αλυσίδες προμηθειών βρίσκονται ακόμη σε χαοτική κατάσταση, ενώ οι τιμές των λιπασμάτων και των καυσίμων έχουν πάει στα ύψη.

 

3) Ο πόλεμος στην Ουκρανία εντείνει την κρίση, προσθέτει ο Ογούμπα. Η Ρωσία και η Ουκρανία παρέχουν περίπου το 30% του σιταριού και κριθαριού σε χώρες ανά τον κόσμο. Οι τιμές των τροφίμων έχουν αυξηθεί σημαντικά σε παγκόσμιο επίπεδο, από τότε που διακόπηκαν αυτές οι προμήθειες. Εάν η κρίση συνεχιστεί στον τωρινό της ρυθμό, ακόμη 47 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως θα μπορούσαν να βρεθούν ένα βήμα πριν τον λιμό, τονίζει η Σάζα Μοχράμπι, του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος του ΟΗΕ.

Η Πάρβιν Νγκάλα, περιφερειακή διευθύντρια της οργάνωσης Oxfam, δίνει και μία τέταρτη εξήγηση: Την έλλειψη πολιτικής βούλησης. Κατά την περασμένη δεκαετία, διαμορφώθηκαν όλο και πιο ακριβή συστήματα για την πρόβλεψη των επισιτιστικών κρίσεων. Δεν κινητοποιήθηκαν ωστόσο και οι ανάλογοι πόροι, ώστε να υπάρξει στη συνέχεια παροχή στήριξης στις κοινότητες προκειμένου να μπορέσουν να αποτρέψουν τον κίνδυνο, σημειώνει η ίδια.

Τι πρέπει να γίνει τώρα

Το πρώτο βήμα, λέει ο Ογούμπα, είναι να υπάρξει πρόσβαση στα αποθέματα τροφίμων στην Ουκρανία. Τα περισσότερα από αυτά εξάγονται από τα λιμάνια της χώρας στη Μαύρη Θάλασσα, τα οποία όμως έχει μπλοκάρει η Ρωσία.

Ο πρόεδρος της Σενεγάλης, Μάκι Σαλ, ο οποίος είναι και επικεφαλής της Αφρικανικής Ένωσης, δήλωσε στους ηγέτες της Ε.Ε. την Τρίτη ότι θα πρέπει να γίνουν τα πάντα ώστε να απελευθερωθούν τα σιτηρά και να διασφαλιστεί ότι θα φτάσουν στις αγορές, «ώστε να αποφευχθεί ένα καταστροφικό σενάριο ελλείψεων [τροφίμων] και γενικευμένης αύξησης τιμών», όπως μετέδωσε ο Guardian.

 

Οι ανθρωπιστικές απαντήσεις στις υπάρχουσες κρίσεις χρήζουν χρηματοδότησης. Το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ ανέφερε ότι χρειάζεται 21,5 δισεκατομμύρια δολάρια φέτος. Χωρίς αυτά, θα υπάρξει μια «αντιστροφή των αναπτυξιακών επιτευγμάτων και της προόδου που επιτεύχθηκε με το πέρασμα των χρόνων», δήλωσε η Μοχράμπι.

Με πολλές από τις ευάλωτες χώρες να βρίσκονται αντιμέτωπες με το χρέος, η Νγκάλα είπε ότι η διεθνής κοινότητα θα πρέπει επίσης να εξετάσει το ενδεχόμενο ελάφρυνσής του, το οποίο θα μπορούσε να απελευθερώσει πολλούς πόρους που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν προς άμεση στήριξη.

Τι πρέπει να γίνει σύντομα

Οι συγκρούσεις, οι εξελίξεις σε ό,τι αφορά το κλίμα και οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκες που προκύπτουν απροειδοποίητα, θα συνεχίσουν να επηρεάζουν την παραγωγή και τη μεταφορά τροφίμων. Ο Ογούμπα τονίζει ότι το κλειδί είναι να διασφαλιστεί ότι τα εμπόδια αυτά δεν θα οδηγήσουν σε μια ευρύτερη κρίση.

Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη χρηματοδότηση στις κοινότητες ώστε να αντιδρούν γρήγορα στις προκλήσεις αυτές. Σημαίνει επίσης ότι πρέπει να γίνουν επενδύσεις ώστε να μετριαστεί ο αντίκτυπος της κλιματικής αλλαγής στα επισιτιστικά συστήματα. Και οι επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία έχουν αποδείξει πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτή η ενίσχυση σε τοπικό επίπεδο.

Πηγή: Politico/Καθημερινή

Η ΥΨΙΠΕΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

12
Όσοι ασχολούνται με λεπτομέρειες της εξωτερικής πολιτικής ας αναρωτηθούν αυτό που θέτει ως ερώτημα και το Euractiv. Γιατί η Γερμανία δεν προμηθεύει απευθείας όπλα στην Ουκρανία και το κάνει μέσω Ελλάδας;
Η απάντηση που δίνει το Euractiv (με ερωτηματικό) είναι μήπως έτσι η Γερμανία διαταράσσει λιγότερο τις σχέσεις της με την Ρωσία απο ό,τι αν προμήθευε με εξοπλισμό απευθείας το Κίεβο.
Το εύλογο ερώτημα είναι η Ελλάδα δεν έχει τέτοιες ανησυχίες; Δεν ενδιαφέρεται αν διαταράξει περισσότερο τις σχέσεις της με την Ρωσία; Νοιώθει τόσο σίγουρη και ότι πατά καλά στα πόδια της η Αθήνα; Ή, γενικώς, ο αιωρούμενος δεν έχει ανάγκη απο τα g;
Υπενθυμίζω ότι προτάθηκε απο τη Γερμανία η Ελλάδα να παραχωρήσει στην Ουκρανία τα ρωσικής κατασκευής τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού BMP και να πάρει τα γερμανικά “Marder”.
Απο στρατιωτικής απόψεως είναι μια καλή ανταλλαγή. Ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, μάλιστα, Μιχ. Κωσταράκος, συεχάρη όσους διαχειρίστηκαν, απο ελληνικής πλευράς, την υπόθεση.
Απο πολιτικής, όμως; Και απο διπλωματικής;
Επισημαίνω, ακόμη πως ανάλογες υποσχέσεις έδωσε η Γερμανία στην Πολωνία και την Τσεχία, χωρίς να τις έχει εκπληρώσει μέχρι στιγμής.
ΥΓ: Καθώς ανήρτησα το σχόλιο αυτό, φίλοι με ενημέρωσαν και για κάτι άλλο. Ο στρατηγός Γ. Καμπάς, δήλωσε το πρωί σε τηλεοπτικό σταθμό πως ναι μεν τα γερμανικά τεθωρακισμένα είναι πιο σύγχρονα αλλά η εμβέλεια των πυροβόλων τους είναι μικρότερη.
Τα τεθωρακισμένα για τα οποία γίνεται λόγος δεν χρησιμοποιούνται, τόσο, για μεταφορά προσωπικού όσο για την δύναμη πυρός που διαθέτουν. Βρίσκονται στα νησιά σε, περίπου, στατικές θέσεις.
Απόσυρση των ρωσικών και αντικατάστασή τους με γερμανικά θα πρέπει να λάβει υπόψη και αυτή την παράμετρο.
Αλλά δεν είμαι σίγουρος αν η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για την ουσία. Απο οτιδήποτε ρωσικό θέλει να απαλλαγεί. Οι λόγοι προφανείς.
Πράγματι, πολύ υψιπετής η ελληνική εξωτερική πολιτική.
Παντ. Σαββίδης