Αρχική Blog Σελίδα 1945

[OPINION] Devastating result of Blue Homeland: Egypt becomes an energy hub

0

Fatih Yurtsever*

Israel, Egypt and the European Union signed a trilateral natural gas agreement in Cairo on Wednesday as Europe struggles to find an energy strategy to replace the Russian supply on which it has depended for decades. After a hiatus of 14 years, the official visit of Israeli President Isaac Herzog to Ankara on March 9 created an optimistic atmosphere in relations between the two countries, which had long been in trouble. The government of Turkish President Recep Tayyip Erdoğan had begun to take for granted realization of a project to transport natural gas extracted by Israel from the eastern Mediterranean to Europe via a pipeline through Turkey. For days, media close to the Erdoğan government talked about how the reconciliation between Turkey and Israel would make Turkey an energy hub in the eastern Mediterranean. But the agreement signed by Egypt, Israel and the EU dashed the Erdoğan government’s hopes. While the EU tried to save the natural gas valve from a dictator (Putin), it decided not to hand it over to a new autocratic leader (Erdoğan). Egypt — instead of Turkey — has taken another critical step toward becoming an energy hub in the eastern Mediterranean.

A memorandum of understanding (MOU) to export Israeli gas to Europe via two Egyptian LNG plants was signed by the energy ministers of Israel, Egypt and the EU on June 15 as the EU seeks to reduce its energy dependence on Russia. The EU imported 155 billion cubic meters (bcm) of gas from Russia in 2021, accounting for about 40 percent of the EU’s total consumption. The signing of the MOU came a day after Russian state-owned Gazprom announced it would reduce the capacity of the Nord Stream pipeline — the main gas supply link to the EU — by 40 percent due to delays in repairs, leading to a 15 percent increase in gas prices. Israel cannot take Russia’s place altogether, but eastern Mediterranean states can provide about 20 bcm annually, most of which would come from Israel. According to industry sources, Israel is on track to double its annual gas production to about 40 bcm in the next few years as it expands its projects and brings new fields online.

The EU, Israel and Egypt agreed to work on a plan to make gas exports to Europe more efficient. The EU will encourage European companies to search for and produce natural gas in Israeli and Egyptian exclusive economic zones. The sides also agreed to work together on carbon capture and the reduction of carbon emissions as well as to cooperate with the private sector on green energy and energy efficiency initiatives.

The total capacity of Egypt’s LNG facilities (the Idku and Damietta LNG terminals) is 19 bcm. According to Refinitiv Eikon data, Egypt exported 8.9 bcm of LNG last year and 4.7 bcm in the first five months of 2022, with the majority going to Asia. Thanks to cooperation between Israel and Egypt in the energy field, there are plans to use Egypt’s LNG facilities at total capacity and export most of the gas to Europe.

The natural gas will be transferred from Israel to Egypt via an existing pipeline, where it will be liquefied and re-exported by Egypt. “This will contribute to our energy security. And we are building infrastructure fit for renewables — the energy of the future,” European Commission President Ursula von der Leyen said at the signing ceremony in Cairo.

“With the beginning of this war and the attempt of Russia to blackmail us through energy by deliberately cutting off the energy supplies, we decided to cut off and to get rid of the dependency on Russian fossil fuels and to move away from Russia and diversify to trustworthy suppliers,” von der Leyen said at a joint news conference with Israeli Prime Minister Naftali Bennett in Jerusalem on June 15, at the end of a two-day visit to Israel and the West Bank.

The MOU was signed in Cairo as Egypt was hosting the East Mediterranean Gas Forum (EMGF). The EMGF, a platform for gas producers, consumers and transit countries to cooperate on developing infrastructure for gas trade within the region and with external markets, was formed by Egypt, Cyprus, France, Greece, Israel, Italy, Jordan and Palestine in 2019. The organization’s formal charter was signed in September 2020. The EU and the US are permanent observers.

The signing of the MoU on the same day as the EMFG meeting shows that the countries of the eastern Mediterranean and the EMFG have an essential place for cooperation in the supply of natural gas to the EU and the production of renewable energy and hydrogen after 2030. The EMFG is an international organization established with the unification of the region’s countries against Turkey as a result of Turkey’saggressive foreign policy pursued in the eastern Mediterranean under the “Blue Homeland” doctrine, which defines the boundaries of Turkey’s maritime jurisdiction in the Aegean Sea and the eastern Mediterranean under a maximalist approach.

Feeling very alone in the region, Turkey abandoned Blue Homeland by making a radical policy shift in the eastern Mediterranean when the EU threatened sanctions in December 2020. Turkey launched an intensive diplomatic initiative to normalize relations with the United Arab Emirates, Saudi Arabia, Egypt and Israel. But although Turkey’s radical policy shift was welcomed rhetorically by the EU and Israel, in practice the EU and Israel preferred Egypt instead of Turkey for energy cooperation in the eastern Mediterranean. No country wants to enter into a long-term, interdependent cooperation with Erdoğan’s Turkey because of the unpredictability of Turkish foreign policy. Unfortunately, since there are no democratic institutions to challenge the Erdoğan government’s foreign policy, we will not be able to find out why Turkey lost its reputation as a reliable country in the eastern Mediterranean for the sake of the Blue Homeland doctrine. It is a fact that Turkey is a country that can become an energy hub in the eastern Mediterranean, but Egypt has become an energy hub instead of Turkey, thanks to the Blue Homeland doctrine developed by Erdoğan and his coalition partners in line with their domestic political goals.

* Fatih Yurtsever is a former naval officer in the Turkish Armed Forces. He is using a pseudonym out of security concerns.

turkishminute.com

ΝΒC: «Ο Μπάιντεν συγκρούστηκε με ΥΠΕΞ Α.Μπλίνκεν και ΥΠΑΜ Λ.Όστιν: “Αφού οι Ουκρανοί θα ηττηθούν γιατί εκτίθεστε”»;

0

Ενδοκυβερνητική σύγκρουση στην Ουάσιγκτον

Σε ρεπορτάζ  που μετέδωσε το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC αποκαλύπτεται σφοδρή ενδοκυβερνητική σύγκρουση στα ανώτατα κλιμάκια της αμερικανικής κυβέρνησης για την υπόθεση της Ουκρανίας, καθώς ο γηραιός πρόεδρος και σε όχι καλή διανοητική κατάσταση, πρόεδρος Τ.Μπάιντεν αντέδρασε στις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Antony Blinken και του υπουργού Άμυνας Lloyd Austin μετά την συνάντησή τους με τον Zelensky, ότι «Η Ουκρανία θα νικήσει».

Και ειδικά με την δήλωση  του ΥΠΑΜ Lloyd Austin«Θέλουμε να δούμε τη Ρωσία ηττημένη σε βαθμό που να μην μπορεί να κάνει τα πράγματα που έκανε όταν εισέβαλε στην Ουκρανία».

Οι σύμβουλοι του Βiden θεωρούν ότι αυτές οι δηλώσεις δεν έπρεπε να γίνουν ποτέ γιατί «Δυστυχώς θα διαψευστούν»

«Ο Biden ήταν δυσαρεστημένος όταν Antony Blinken και Lloyd Austin μίλησαν για τη νίκη της Ουκρανίας», αυτή η ρητορική ήταν λάθος, αναφέρει το NΒC στο ρεπορτάζ του.

Όπως αποκαλύπτεται οι Αμερικανοί αξιωματούχοι και επιτελείς είχαν προβλέψει ότι οι ρώσοι θα καταφέρουν να ελέγξουν τον πόλεμο και ότι παρά την αργή προέλαση θα έχουν σταθερά εδαφικά κέρδη.

Οι Αμερικανοί προεδρικοί σύμβουλοι, όπως μετέδωσε το NBC θεωρούν ότι «τέτοιες δηλώσεις δημιουργούν χάσμα μεταξύ της πραγματικότητας και των όσων πραγματικά συμβαίνουν και το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να κάνουν να φαίνονται μεγαλύτερες οι νίκες των Ρώσων

Και συστήνουν ακόμα και στον  Volodymyr Zelenskyy να εγκαταλείψει τις αερολογίες και την δήθεν «σκληρή γραμμή ότι κανένα έδαφος δεν θα παραχωρηθεί ποτέ στη Ρωσία ως μέρος μιας συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου» αφού είναι αδύνατον να ανατρέψει την ροή των πραγμάτων ενώ η κατάσταση τους επόμενους μήνες θα είναι ακόμα χειρότερη: Οι Ρώσοι βρίσκονται πάλι στα προάστια του Χάρκοβου και η Οδησσός είναι ο τελικός αντικειμενικός τους στόχος.

Τι συμβαίνει στο μέτωπο του πολέμου

Ο εκπρόσωπος του ουκρανικού υπουργείου Άμυνας Oleksandr Motuzyanyk ανέφερε ότι οι ρωσικές δυνάμεις μεταφέρουν άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, μηχανικό εξοπλισμό και οχήματα από το Svatove, κατά μήκος των ρωσικών χερσαίων γραμμών επικοινωνίας (GLOCs) στην περιφέρεια Luhansk, στο Starobilsk, μόλις 40 χιλιόμετρα ανατολικά του Severodonetsk.

Οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ανέφεραν ότι οι ρωσικές δυνάμεις πιθανότατα θα αναδιατάξουν εξοπλισμό από τη βόρεια περιφέρεια του Kharkiv στο Donbass και δημοσίευσαν πλάνα από το ρωσικό βαρύ πυροβολικό που έφτασε σιδηροδρομικώς στο Stary Osokol της Περιφέρειας Belgorod στις 17 Ιουνίου

Ο ρωσικός στρατός έχει συγκεντρώσει τη συντριπτική πλειονότητα της διαθέσιμης μαχητικής του δύναμης για να καταλάβει το Severodonetsk – Lysychansk σε βάρος άλλων αξόνων προέλασης.

Ο εκπρόσωπος Τύπου της Στρατιωτικής και Πολιτικής Διοίκησης της Περιφέρειας της Οδησσού Serhiy Bratchuk ανέφερε ότι το Κρεμλίνο όρισε τον σημερινό αρχηγό του επιτελείου της Κεντρικής Στρατιωτικής Περιφέρειας, στρατηγό Μιχαήλ Τεπλίνσκι, ως αντικαταστάτη του Serdyukov και όρισε επίσης τον Αναπληρωτή Διοικητή των Ρωσικών Αερομεταφερόμενων Δυνάμεων, Αντιστράτηγο, Konlytsev.

Στο Χάρκοβο οι ρωσικές δυνάμεις επιτίθενται από βόρεια και βορειοανατολικά της πόλης κατέλαβαν την πόλη Kochubiyika, ακριβώς δυτικά της πόλης Kharkiv προς τον Αυτοκινητόδρομο Belgorod και ενισχύουν τις δυνάμεις τους βορειοανατολικά της πόλης

Οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν να ανασυντάσσονται και να μεταφέρουν προσωπικό εντός της περιφέρειας Zaporizhia καθώς ετοιμάζονται για την τελική επίθεση στην Οδησσό

Οι ρωσικές δυνάμεις συγκεντρώνουν στρατεύματα στις περιοχές Vasylivka και Polohy, 45 χιλιόμετρα νότια και 90 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Zaporizhia.

Οι ρωσικές δυνάμεις φέρεται να μετέφεραν ορισμένα στοιχεία από άλλους οικισμούς στην περιφέρεια Zaporizhia στη Μελιτόπολη και σχεδιάζουν να μετακινήσουν επιπλέον μονάδες στην πόλη από την περιοχή Enerhodar.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/nvc-o-mpainten-sygkroustike-me-ypeks-a-mplinken-kai-ton-ypam-l-ostin-afou-oi-oukranoi-tha-ittithoun-giati-ektitheste/

Το παραμύθι με «ιέρακες και περιστερές» στην Τουρκία και η πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών

0

«Mηνύματα αποκλιμάκωσης» και πράσσειν άλογα…

Νίκος Μελέτης

Σε ένα νεύμα του Ακάρ, στην Αθήνα σπεύσαμε σχεδόν να πανηγυρίσουμε για τα «μηνύματα αποκλιμάκωσης» από την Άγκυρα, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πόσο ευάλωτοι είμαστε στα επικοινωνιακά τεχνάσματα και τις υβριδικές επιχειρήσεις της Τουρκίας.

Αρκούσε μια χειραψία στο «πόδι» και τρία τέσσερα λεπτά συζήτηση για να αρχίσει στην Αθήνα το «ξέπλυμα» όχι μόνο του Χ. Ακάρ αλλά και της Τουρκίας και να ανακαλύπτουμε εσωτερικές έριδες, «διπλούς» ρόλους με τον Ακάρ σε ρόλο περιστεράς. Δεν χρειάστηκαν περισσότερες από 20 ώρες για να προσγειωθεί και πάλι το σύστημα στην σκληρή πραγματικότητα με τις δηλώσεις Ερντογάν που ουσιαστικά έκλεισαν και πάλι κάθε δίαυλο ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ των δυο κυβερνήσεων. Εκτός φυσικά εάν κανείς πιστεύει ότι ο κάθε Ακάρ στην σημερινή Τουρκία μπορεί να έχει αυτόνομο ρόλο και να ασκεί τη δική του πολιτική χωρίς την έγκριση του Ερντογάν.

Η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν έχει προκύψει ως παρεξήγηση ούτε πρόκειται περί ψυχολογικού φορτίου μεταξύ των δυο χωρών. Και όσο δεν συνειδητοποιούμε ότι πρόκειται για μια στρατηγική επιλογή της Τουρκίας η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, τόσο θα περιμένουμε ένα tweet του κ. Ακάρ η του κ.Τσαβούσογλου ή ένα «χαμόγελο» του κ. Ερντογάν ή μια ερμηνεία της «γλώσσας του σώματος» του κ.Σοϊλού, για να εφεύρουμε «θετικά» σημάδια και μηνύματα.

Το κόψιμο των διαύλων επικοινωνίας μεταξύ των δυο χωρών είναι όχι η αιτία αλλά το αποτέλεσμα της κλιμάκωσης της έντασης εκ μέρους της Τουρκίας και αυτό επίσης αποτελεί κεντρική επιλογή την οποία έχει κάνει ο ίδιος ο Τούρκος ηγέτης Τ. Ερντογάν. Ακόμη κι αν υπήρχαν σε χαμηλότερο επίπεδο επαφές είναι προφανές ότι όταν ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος δίνει το σύνθημα ότι πλέον με την Ελλάδα δεν υπάρχει δίαυλος, ούτε επαφή και ότι η «Ελλάδα θα πορευθεί μόνη της», θέτει το πλαίσιο και το όριο των επαφών αυτών.

Η Αθήνα σωστά επιμένει να δηλώνει (όπως έκαναν χθες ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης και ο ΥΠΕΞ Ν. Δένδιας) έτοιμη για αποκατάσταση των διαύλων καθώς γνωρίζει εκτός των άλλων ότι αυτό θα είναι το πρώτο που θα ζητήσουν οι επίδοξοι μεσολαβητές αλλά και οι Σύμμαχοι και Εταίροι που δεν θέλουν να δουν και πάλι έναν επικίνδυνο εκτροχιασμό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Όμως και για την Αθήνα θα πρέπει να υπάρξουν όρια και να τεθεί συγκεκριμένο πλαίσιο στην διαδικασία αποκατάστασης των διαύλων επικοινωνίας. Γι αυτό, δεν αρκεί μια χειραψία ή μια κοινωνικού τύπου συνομιλία ή έστω μια επισήμανση ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί η ένταση αυτή επί μακρόν. Η αποκατάσταση δίαυλου επικοινωνίας θα πρέπει καταρχήν να είναι σε ανώτατο επίπεδο και να είναι εντός συγκεκριμένου πλαισίου. Και όπως όλα δείχνουν είμαστε ακόμη μακριά από αυτό.

Στην Αθήνα δημιουργήθηκε στιγμιαία ευφορία με βάση το κλίμα που μεταφέρονταν από την Τουρκία για τη δήλωση Ακάρ την παραμονή της συνάντησης του στο περιθώριο της υπουργικής Συνόδου του ΝΑΤΟ με τον Ν.Παναγιωτόπουλο και τη δήλωση του αμέσως μετά ότι χρειάζονται δίαυλοι και ότι η Τουρκία είναι υπέρ του διαλόγου για την επίλυση των προβλημάτων.

Ο λόγος που ο κ. Ακάρ έκανε αυτή τη δήλωση είναι γιατί η Τουρκία θέλει να θολώνει τα νερά. Να εμφανίζεται έναντι τρίτων ότι είναι αυτή που είναι η διαλλακτική δύναμη και όχι η Ελλάδα. Βεβαίως δεν εξηγεί ότι ο διάλογος τον οποίο προτείνει και προκρίνει είναι το να σύρει την Ελλάδα σε τραπέζι διαπραγματεύσεων επί όλων και των πιο ακραίων διεκδικήσεων της. Που δεν αφορούν πια θαλάσσιες ζώνες ή εναέριο χώρο ή άσκηση αναρμοδιοτήτων, αλλά και ευθέως την ελληνική κυριαρχία και ελληνικό έδαφος.

Αν και ο κ. Ερντογάν έχει δώσει το στίγμα και το πλαίσιο της τουρκικής πολιτικής έναντι της Ελλάδας τις επόμενες ημέρες κάθε άλλο παρά μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κι άλλων «ανοιγμάτων» από Τούρκους υπουργούς. Γιατί πλησιάζουν οι Σύνοδοι Κορυφής της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ όπου η Τουρκία θα βρίσκεται στο επίκεντρο.

Η Κομισιόν υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων να υπενθυμίσει τις προηγούμενες αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Συμβουλίων που προβλέπουν την ενεργοποίηση της διαδικασίας κυρώσεων αν και είναι σαφές ότι δύσκολα θα ληφθεί μια τέτοια απόφαση, λόγω των συμπαθειών προς την Τουρκία και κυρίως λόγω του ρόλου που θεωρούν αρκετοί Ευρωπαίοι ότι έχει η Τουρκία στην Ουκρανική κρίση.

Και στην μυστική συνάντηση που έγινε στο Βερολίνο κυρίως οι Αμερικανοί δια του συμβούλου εθνικής ασφαλείας Τ. Σάλλιβαν διεμήνυσαν στον Ι.Καλίν ότι ενδεχόμενη κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο δεν είναι επιθυμητή και πρέπει να αποφευχθεί.

Η Τουρκία ετοιμάζεται για την τελική φάση ενός πολύ δύσκολου και σκληρού παζαριού. Και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι μια παράμετρος αυτού του παζαριού. Έτσι κρατώντας την απόλυτη σκληρή θέση της και αναλλοίωτο όλο το πλαίσιο των αμφισβητήσεων της θέλει να δηλώνει «διαλλακτική» και έτοιμη για διάλογο.

Ελπίζοντας ότι αφού έχει καταθέσει όλο το πλαίσιο των διεκδικήσεων της και έχει διαμορφώσει μια ευνοϊκή ατζέντα για τα συμφέροντα της, ακόμη κι αν επιδιωχθεί από Ευρωπαίους και Αμερικανούς μια «μεσολάβηση» ή αν ασκηθεί πίεση για εκτόνωση των εντάσεων, πολύ απλά θα βρεθεί σε ένα τραπέζι που δεν θα υπάρχει παρά μόνο κέρδος για την ίδια.

Ας μην επιτραπεί λοιπόν στην Τουρκία να θολώσει την εικόνα, όπως επιχειρεί προκειμένου να πιστέψουν όλοι ότι υπάρχουν δυο πρόσωπα στην Τουρκία και γι αυτό πρέπει να γίνουν υποχωρήσεις ώστε να κερδίσει η «καλή» Τουρκία. Και κυρίως δεν θα πρέπει να αφήσουμε να χαθεί η συγκυρία, που όσο φιλικά κι αν νοιώθουν ορισμένοι ηγέτες για την Τουρκία δεν μπορούν εύκολα να «ξεπλύνουν» τον τυχοδιωκτισμό και τον αναθεωρητισμό της ηγεσίας της που απειλεί να αποδυναμώσει το Δυτικό στρατόπεδο και να αποσταθεροποιήσει την περιοχή.

liberal.gr

Τρόπος του λέγειν: Ο ποιητικός τρόπος του Φώτη Καγγελάρη

0

Θανάσης Γεωργάς Ψυχίατρος-Ψυχαναλυτής, π. Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Φαινομενολογικής-Υπαρξιακής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας, Μέλος ΔΣ International Federation of Daseinanalysis

Το βιβλίο του Φώτη Καγγελάρη έχει τον τίτλο «Τρόπος του λέγειν» και υπότιτλο «η μορφή των πραγμάτων στην τέχνη και τον βίο» με την επιπλέον πλαγιότιτλη επισήμανση «ιδιαίτερα στην αρχιτεκτονική». Ο Καγγελάρης είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων εκ των οποίων ενδεικτικά αναφέρω: «Το βλέμμα και το Είναι στην Ψύχωση» (βιβλίο που θεωρείται ήδη κλασσικό στο είδος του), «Το Πράγμα, η Λέξη και ο Κόσμος», «Homo Photographicus», «Φωτογραφία Γάμου, «Το βάρος του Σώματος», «Η Μελαγχολία της Κυριακής», «Σημειώματα για την Τέχνη ως σύλληψη του άλεκτου», «Σημειώματα για τη σεξουαλικότητα, το φύλο, τις σχέσεις».

Πρόκειται για ένα παράξενο βιβλίο. Οι ρίζες του απλώνονται σε ποικίλες κατευθύνσεις, σε βάθος διαδοχικών επιπέδων και αρδεύονται από πολλές διαφορετικές πηγές. Από αυτές τις ρίζες ξεπροβάλει ένας στοχασμός ικανός να αναρωτιέται για τα όρια του ίδιου του στοχασμού. Ένας στοχασμός που τολμά να μιλά για την αδυναμία της γλώσσας να μιλήσει επαρκώς και τελεσίδικα για τον ίδιο της τον εαυτό. Είναι σαν ένα κομψό κέντημα με ψιλοβελονιά. Το βελονάκι διαπερνά -διαρκώς, επίμονα και ασταμάτητα- τον βασικό καμβά και, γύρω από τις αδιόρατες τρυπούλες του, πλέκεται ένας πλούσιος ιστός πολυφωνικών ερωτημάτων και συνομιλιών. Ποιο είναι το θέμα του βιβλίου; Ο συγγραφέας το θέτει ευθύς εξ αρχής, ήδη από τον πρόλογο του έργου. Γράφει (σελ. 13): «Αυτό το βιβλίο δεν αποσκοπεί σε κάτι, σε μια φιλοσοφία του πράγματος ή ακόμα περισσότερο της πραγματικότητας. Αναπτύσσει σκέψεις περί της επικράτειας του πράγματος και της σχέσης του με τη μορφή, […] Η μελέτη αυτή είναι μια επιχείρηση προσέγγισης του σχηματισμού της μορφής μέσω της σχέσης της με το πράγμα». Το βασικό θέμα, δηλαδή του βιβλίου, είναι η σχέση -η συνύφανση- πράγματος και μορφής. Πρόκειται για ένα θέμα που επανέρχεται ξανά και ξανά σε ποικίλες παραλλαγές, παρά τις θεματικές, μορφικές και ειδολογικές διαφορές των κεφαλαίων του βιβλίου. Ο αναγνώστης μπορεί να περιπλανηθεί από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, από ψηφίδα σε ψηφίδα, σε ένα αδιάκοπο πηγαινέλα, αλλά μόνο μια συνεχής ανάγνωση από την αρχή ως το τέλος, θα του επιτρέψει να γνωρίσει την περιπέτεια ενός στοχασμού που διέπεται από μια παράδοξη, υπόρρητη, συνοχή -να τον γνωρίσει και να τον εμπιστευθεί!

Tο πράγμα, λέει ο συγγραφέας, αν και συνιστά την απαραίτητη βάση επί της οποίας αναδύεται η μορφή ως δυνατότητα της ζωής και της τέχνης, αν και είναι η προϋπόθεση της ίδιας της υλικότητας της πραγματικότητας και της γέννησης του λόγου, διαφεύγει του ορισμού του. Πρόκειται δηλαδή για το ά-μορφο, το α-προσδιόριστο. Ωστόσο, ο μη ορισμός, ως κενό σημαίνον, είναι αυτός που παράγει ορισμό, τον ιστό του νοήματος, τον κόσμο εντός του οποίου κινούμαστε χρονικά. Παράγει το σημαίνον ως μορφή. Η μορφή εμπεριέχει το πράγμα και το πράγμα είναι εν εξελίξει μορφή. Το πράγμα υπάρχει μέσω της μορφής του, καθώς το περιεχόμενο ενός πράγματος δεν είναι παρά η εκδίπλωση και ανάδυση της μορφής του. Αν μπορούσαμε να φανταστούμε τα πράγματα χωρίς μορφή, χωρίς, δηλαδή, τα μορφοποιά όρια τους, μπροστά σε τι θα βρισκόμασταν; Δεν θα ήμασταν μπροστά σε κάτι απέραντο, άμορφο και απροσδιόριστο; Το Μηδέν;  Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας του βιβλίου επιχειρεί να αναμετρηθεί με κάτι που βρίσκεται στον ίδιο τον πυρήνα του ανθρώπινου προβληματισμού από αρχαιοτάτων χρόνων: Πως γίνεται, από το άμορφο και το απροσδιόριστο -το πράγμα– να προκύπτουν οι  ποικίλες μορφοποιήσεις και οι εκάστοτε προσδιορισμοί; Πως το πράγμα (δηλαδή το άμορφο) μετουσιώνεται σε μορφή και ποια η μεταξύ τους σχέση;

Η Αρχιτεκτονική στην οποία ο συγγραφέας αναφέρεται σε όλο το 2ο μέρος του βιβλίου, προσφέρεται ως ένα προνομιακό πεδίο όπου μπορεί να αναδεικνύεται με ενάργεια το ερώτημα. Λέει ο συγγραφέας (σελ. 13): «Η έμφαση στην αρχιτεκτονική οφείλεται στο γεγονός ότι η τέχνη αυτή προσφέρεται ιδιαίτερα για τη διευκρίνηση της σχέσης πράγματος-μορφής. Η αρχιτεκτονική ως τέχνη εκφράζει κατεξοχήν την αγωνία για την υπέρβαση του πράγματος, καθότι η ίδια της η φύση συγχέεται με τη δική του. Δεν πρόκειται, ωστόσο, για μια μελέτη επί της αρχιτεκτονικής». Είναι προφανές ότι αυτό που ενδιαφέρει είναι η σχέση πράγματος και μορφής συνολικότερα στον ανθρώπινο βίο. Όπως γράφει (σελ.14), «Ίσως τελικά να είναι μια ματιά επί του βίου …αλλά, πως να διαφορίσεις τον βίο από την τέχνη»;  […] ίσως να μη είναι δυνατός ο διαχωρισμός».

Η σχέση πράγματος και μορφής, έρχεται, επίσης, με εμφατικό τρόπο στον χώρο της ψυχανάλυσης, κι εδώ θα σταθούμε περισσότερο. Η έννοια του πράγματος αναδεικνύεται στη λακανική ψυχανάλυση -από την οποία ιδιαιτέρως εμπνέεται ο Καγγελάρης- και αντιστοιχεί στον γερμανικό όρο das Ding που καταλαμβάνει σημαντική θέση και στην όψιμη  σκέψη του Μάρτιν Χάιντεγκερ. Το das Ding είναι το πράγμα στη βουβή του πραγματικότητα, το ολοκληρωτικά εκτός γλώσσας. Συγγενεύει πολύ με το καντιανό πράγμα καθεαυτό, στο βαθμό που βρίσκεται πέραν της όποιας συμβολοποίησης. Στο πλαίσιο της λακανικής ψυχανάλυσης, το das Ding λειτουργεί ως αντικείμενο της επιθυμίας και ως το αίτιο του πιο θεμελιακού ανθρώπινου πάθους. Είναι το χαμένο αντικείμενο που συνεχώς προσπαθούμε να ξαναβρούμε. Ωστόσο, το ανθρώπινο υποκείμενο κρατιέται, εντέλει, σε μια ορισμένη απόσταση από αυτό καθώς περιστρέφεται γύρω του χωρίς ποτέ να το κατακτά. Χάρη στο συμβολικό, όμως, η διάχυτη πρωταρχική κατάσταση του πράγματος, οριοθετείται και μορφοποιείται, μέσω της παραγωγής σημασιών. Έτσι, ο άνθρωπος γίνεται υποκείμενο του λόγου, του σημαίνοντος. Εντούτοις, όπως κατ’ επανάληψη επισημαίνει ο Καγγελάρης,  και στον ψυχισμό, όπως και στο κάθε τι στο σύμπαν, εξακολουθεί να λανθάνει το πράγμα, το άμορφο, η τρέλα, το άρρητο, την ίδια στιγμή που οι λέξεις, ονομάζοντας, δημιουργούν τον κόσμο των μορφών, τον κόσμο των διαφόρων πραγμάτων, τον κόσμο των οντοτήτων. Μπορούμε ίσως, όχι μόνο να υποψιαστούμε την εγγύτητα του υποκειμένου της τρέλας με το «λογικό» υποκείμενο αλλά να διανοηθούμε  τον βυθό του ψυχωτικού ως την αβυσσαλέα θεμελίωση της ταυτότητας όλων μας. Σε μια ευφυή -όσο και παιγνιώδη- αποστροφή του λόγου  του (σελ. 188), ο Καγγελάρης σημειώνει:

«Επί τη ευκαιρία, αν κατονομάζαμε το ακατονόμαστο, το πράγμα, θα λέγαμε ότι ισούται με τη δομή, το id, την πρωτογενή διαδικασία, το κενό, την τρέλα, την ύλη, το υψηλό, το άρρητο, το αόρατο, το ψυχρό φως, το ανείκαστο και ό,τι μπορείτε να συμπληρώσετε εσείς. Φυσικά το πράγμα δεν είναι αυτά. Το συμβολικό ισούται με τη λέξη, την εικόνα, τη δευτερογενή διαδικασία, τη μορφή, το σχήμα, την ηθική, τον λόγο, τον πολιτισμό, την ιδέα, το νόημα, το ωραίο, το θερμό φως και ό,τι μπορείτε να συμπληρώσετε εσείς. Φυσικά το συμβολικό είναι αυτά».

Το πράγμα εντέλει, είναι το πεδίο εκείνο που παραμένει εκτός γλώσσας, εκείνο που αντιστέκεται στη συμβολοποίηση, το μη ενσωματώσιμο σε αυτήν. Είναι εκείνο που παραμένει πέραν της δυνατότητάς μας να το φανταστούμε, να το βάλουμε σε λέξεις και να το κατακτήσουμε με οποιονδήποτε τρόπο. Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, δείχνει προς αυτό μέσα από την έννοια του Μηδενός (δηλαδή, το μήτε εν, το κανένα ον). Ενώπιον αυτού όλες οι λέξεις σιωπούν. Το Mηδέν, εδώ, δεν υπονοεί  ένα κενό χώρο, άδειο από το οτιδήποτε, αλλά περισσότερο, το άμορφο (το απροσδιόριστο, το έτερον του όντος), από το οποίο αναδύονται οι εκάστοτε μορφοποιήσεις και οι διάφοροι οντικοί προσδιορισμοί. Δεν πρόκειται, εντούτοις, για δυο διαφορετικές περιοχές, καθώς το ένα υπεισέρχεται και διαπερνά το άλλο: το άμορφο ενυπάρχει στις μορφές. Θα μπορούσαμε εδώ να διακρίνουμε ένα νήμα που παραπέμπει στην μονιστική σκέψη του Σπινόζα και του Σέλινγκ, ή το παιχνίδισμα είναι/μηδενός και κάλυψης/εκκάλυψης στον Χάιντεγκερ,  -μακριά από τον όποιο καρτεσιανό δυισμό της εποχής μας.

Την ανάσα του Μηδενός, μπορούμε να την αισθανθούμε, κατ’ εξοχήν στον χώρο της ψυχιατρικής, της ψυχολογίας και της ψυχανάλυσης, μέσα από την αποσταθεροποίηση, το έλλειμμα, την απροσδιοριστία και την κατάρρευση του νοήματος που υποβαστάζει τα πράγματα ενός «κόσμου» και μιας ταυτότητας. Είναι το δεν του «κόσμου» μας και, την ίδια στιγμή, της ταυτότητας μας. Ο κατ’ εξοχήν τρόπος με τον οποίο διατίθεται το Μηδέν στον άνθρωπο (σύμφωνα και με τον Κίρκεγκωρ και με τον Χάιντεγκερ και με τον Λακάν), είναι μέσα από την διάθεση της αγωνίας (Angst), καθώς, συνήθως, η προσέγγιση του πραγματικού, έχει αγωνιώδη και τραυματική ποιότητα. Το Μηδέν «μηδενίζει», λέει ο Χάιντεγκερ, μέσα στο βίωμα της αγωνίας, καθώς η ολότητα των όντων του «κόσμου» μας (και, μαζί, η μέχρι τώρα οικεία μας ταυτότητα), οδηγείται σε διολίσθηση. Η ύπαρξή μας αρθρώνεται μέσα από τη σύμπλεξη είναι/μη-είναι, γύρω από την εξάρθρωση και την έλλειψη, την αδυνατότητα συγκρότησης οποιασδήποτε ταυτότητας ως σταθερής ολότητας και την -αγωνιώδη συνήθως- κατάρρευση κάθε κανονικότητας. Ιδωμένο σε αυτή την οπτική, το ανθρώπινο υποκείμενο δεν μπορεί να είναι ένα αυτάρκες, ενσυνείδητο, ουσιοκρατικό Εγώ που εδράζεται στην απροϋπόθετη αυτονομία του. Αντίθετα, πρόκειται για ένα  υποκείμενο διαρκώς ρηγματωμένο, πάντα μια ακυρωμένη ολότητα, ένα κατακερματισμένο και ελλειμματικό είναι. Οι όποιες φαντασιακές του εξιδανικεύσεις δεν καταφέρνουν ποτέ να επουλώσουν το έλλειμμα και εξαφανίσουν την υποβόσκουσα αγωνία -και το τραύμα- του πραγματικού. Η ψυχανάλυση, στέκεται σε αυτή την τομή, σε αυτόν τον τόπο της γλωσσικής διάρρηξης, όπου το υποκείμενο αναμετράται με τ’ ανείπωτο, με τη σιωπή τη γλώσσας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η εμπειρία της ψυχανάλυσης γίνεται μια «σκοτεινή» εμπειρία, το συμβάν ενός πηγαίου σκότους που εξέρχεται. Μην ξεχνάμε όμως ότι το πράγμα, παρότι εκτός του λόγου, οφείλει να βρεθεί μέσα στον λόγο για να μπορέσει, εκφραζόμενο, να υπάρξει. Παρότι διαφεύγει του ορισμού του παράγει τον ορισμό, το νόημα, τον κόσμο, το σημαίνον εν μορφή. Η ψυχανάλυση διανοίγει, ακριβώς, στην επενέργεια της γλώσσας, καθώς γίνεται η ίδια ένα γλωσσικό όργανο που αντηχεί μέσα από τις ανοικτές και διαρκείς του ρηγματώσεις. Η ψυχανάλυση γίνεται η ίδια ένα γλωσσικό συμβάν, ένα ένσαρκο ίχνος του πάθους της γλώσσας. Μιας γλώσσας που δεν σιωπά ποτέ, ακόμα και όταν σωπαίνει.

Ο Καγγελάρης, αναρωτιέται στη σελ. 37:

«Είναι τρομακτικό το πράγμα ή είναι τρομακτική η κατάσταση της κατάρρευσης του συμβολικού και γι’ αυτό το πράγμα δηλώνει παρουσία χωρίς απαραίτητα να εμφανίζεται σε ένα τρομακτικό πλαίσιο; […] Υπάρχει κενό; Σιωπή; Από το κενό προέρχεται η πρώτη λέξη; Πώς να ακούσουμε τη φράση του Meister Eckhart ότι ο Θεός είναι μια λέξη που δεν ειπώθηκε ποτέ ή την ανάλογη έκφραση του Silesius το απόλυτο τίποτα»;

Η μορφή, επισημαίνει ο συγγραφέας, αποτελεί την οριοθέτηση της ώσης του πράγματος μέσα από την ατέρμονη διαπάλη του τίποτα με το κάτι, της διάλυσης με τον ορισμό, του άρρητου με τον λόγο. Όταν ο ιστός του νοήματος είναι ανεπαρκής, η τέχνη και η «τρέλα» αναδύονται ως διαφορετικές μορφές εκβολής της ρευστότητας του πράγματος. Η λέξη ανείπωτο είναι ίσως ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός για τη κατάσταση της αγωνίας, του πανικού, του τρόμου, στα επεισόδια «τρέλας» που χαρακτηρίζουν τις ψυχωτικές καταστάσεις.

Ο Καγγελάρης αναπτύσσει τον προβληματισμό του περί πράγματος και μορφής μεταβαίνοντας κεφάλαιο το κεφάλαιο, από την ψυχανάλυση στη φιλοσοφία, στην ποίηση, την αισθητική και στις διάφορες μορφές τέχνης, στις ιεροτελεστίες και τις μαγικές πρακτικές των σαμάνων, στην αρχιτεκτονική, και γενικότερα σε κάθε είδους πνευματική-πολιτισμική  μορφοποίηση. Οι αναφορές στον Φρόυντ ή τον Λακάν ή τον Μπίον, συναντούν τον Καντ, τον Χέγκελ, τον Χάιντεγκερ, τον Βίτγκενσταιν, τον Φουκώ, τον Ντελέζ και τις νεφελώδεις έννοιες των Γερμανών μυστικιστών του Μεσαίωνα ή του Σέλινγκ. Ο Ελύτης συναντά τον Ρίτσο και τον Αναγνωστάκη και μαζί διανοίγονται στον Μπέκετ ή στη μουσική του Βάγκνερ και του Στραβίνσκι. Είναι καταιγιστική η παράθεση παραδειγμάτων που αφορούν εκφάνσεις του πράγματος μέσω των τεχνών, από τη σελίδα 261 έως 274: μουσική, κινηματογράφος, θέατρο, χορός, γλυπτική, φωτογραφία, ποίηση, ζωγραφική, περφόρμανς. Περίοπτη θέση κατέχει το παιχνίδισμα πράγματος και μορφής στην Αρχιτεκτονική.

Θα μπορούσαμε, ως εκ τούτου, να πούμε ότι ο προβληματισμός του Καγγελάρη αναπτύσσεται μέσα από ένα πολλαπλασιασμό των κειμενικών αναφορών του, μέσα από διαρκείς και μεταβαλλόμενες συνηχήσεις, που τροφοδοτούνται από τις πιο διαφορετικές πηγές πνευματικής έμπνευσης και δημιουργίας. Πρόκειται όμως για εγχείρημα υψηλού ρίσκου: Η πολυεστιακότητα δημιουργεί ένα πληθωρισμό που είναι πιθανό να επιφέρει σύγχυση και αίσθημα διασκορπισμού στον αναγνώστη. Εν τούτοις, ο Καγγελάρης το αποφεύγει αυτό, όσο μπορεί, καθώς μας ταξιδεύει σε αυτή τη περιπετειώδη θάλασσα εξερευνήσεων κρατώντας γερά τα σκοινιά της σχεδίας μας. Άλλωστε, του αρέσουν πολύ τα ταξίδια και δεν τα αποφεύγει. Μας προσκαλεί κι εμάς, έτσι όπως κάλεσαν οι θεοί τον Οδυσσέα όταν πόθησε να εγκαταλείψει την μακρόχρονη ησυχία και τη βεβαιότητα που του πρόσφερε η Καλυψώ και το νησί της: φτιάξε μια σχεδία, βάλε σε αυτή ένα κατάρτι κι ένα πανί και αφέσου στον ωκεανό και τις βαθιές του δίνες.

Το ταξίδι στο οποίο μας προσκαλεί αφορά την περιπέτεια του πράγματος και τη σχέση του με τη μορφή. Το πράγμα και η μετουσίωσή του σε μορφή, στις τέχνες και στο βίο αλλά και η επιστροφή του στην αρχική του κατάσταση. Στο ταξίδι του ανακαλύπτει, ωσάν έκπληκτος και μαγεμένος εξερευνητής, τα πιο ετερόκλητα και θαυμαστά θραύσματα της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Όντας αυθεντικός συλλέκτης, τοποθετεί με σεβασμό τις μάσκες του πράγματος, τη μία δίπλα στην άλλη, σε ένα λόγο παρατακτικό. Εν τέλει, όλες αυτές οι συνηχήσεις δεν συνιστούν παρά εκφράσεις της πανανθρώπινης αγωνίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, καθώς σχετίζονται, ακριβώς, με τον αγώνα για την μορφοποίηση του αμόρφου. Θα λέγαμε ότι το πεδίο που διανοίγει η σκέψη του Καγγελάρη διασχίζεται από μια μόνιμη ένταση ανάμεσα στην ελπίδα κατανόησης και στην απορία, ανάμεσα στην κίνηση οικειοποίησης και τον μετεωρισμό στο ανοίκειο.

Εντούτοις, θα μπορούσε να αναρωτηθεί ένας καλοπροαίρετος αναγνώστης, όλα αυτά σε τι με αφορούν εμένα, τώρα, στη ζωή μου, στη σημερινή συγκυρία που συμβαίνουν τόσα και τόσα πρωτοφανή και επείγοντα; Μα, ακριβώς, το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι, εντέλει, παρά ένα σχόλιο και μια πρόταση για τη σημερινή συγκυρία, τη σημερινή ζωή όλων μας. Είναι η εποχή όπου όλα μοιάζουν να ρευστοποιούνται, χάνουν την όποια μορφή τους, την όποια ταυτότητά τους και βυθίζονται στο άμορφο, στο Μηδέν. Την ίδια στιγμή παρατηρούμε μια απελπισμένη κίνηση είτε μεμονωμένων ανθρώπων είτε πληθυσμιακών ομάδων, να γαντζωθούν από μια ταυτότητα και από μια (ψευδ)αίσθηση ενός κάποιου στέρεου κρατήματος -κάτι που οδηγεί ενίοτε σε κατ’ εξοχήν «κλειστά» έως παρανοϊκά σχήματα εξήγησης. Όλο αυτό δημιουργεί απίστευτη απελπισία και απίστευτη βία.

Ποια είναι, όμως, η βοήθεια, που μας προσφέρει το συγκεκριμένο βιβλίο; Παρότι το πράγμα, διαρκώς εκτός λόγου διαφεύγει κάθε οριστικής του μορφοποίησης, εντούτοις το έργο του Καγγελάρη, εμμένοντας σε μια non finitο μορφοποίηση (όπως αναπτύσσει τον όρο στο σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου), μας χαρίζει ένα ποιητικό λόγο και μια ποιητική κατοίκηση. Τι εννοώ; Αν η ποίηση είναι μια απόπειρα άρθρωσης -πάντοτε ημιτελούς- αυτού που δεν υπεισέρχεται σε λέξεις, αν η ποίηση είναι μια απόπειρα μορφοποίησης του άρρητου ως άρρητου, τότε αυτό είναι που κάνει ο Καγγελάρης. Το έργο του προσφέρεται ως μια ποιητική σχεδία που μπορεί να μας βοηθήσει, όλους εμάς, να ανοιχτούμε στο αρχιπέλαγος της αγωνίας και να συμφιλιωθούμε με αυτό. Να συμφιλιωθούμε με το εγγενές έλλειμμα της ανθρώπινης φύσης, το οποίο, εντέλει, παραμένει τραυματικό μόνο στο βαθμό που εμμένει κανείς στις ψευδαισθήσεις των φαντασιακών βεβαιοτήτων περί ολότητας-πληρότητας. Μας βοηθά να σταθούμε στον τόπο της διάρρηξης, απ’ όπου διαρκώς αναβλύζει το υπόρρητο εκείνο ρεύμα που επιτρέπει στο πράγμα μορφοποιούμενο να υπάρχει.

Ανατρέχοντας σε ένα άλλο σημαντικό έργο του «Το Πράγμα η Λέξη και ο Κόσμος», ανακαλώ:

«Η δομή της φράσης, ο ρυθμός του ποιήματος να αφήνει χαώδη σημασιακά κενά όπου θα κατακρημνίζεται ο αναγνώστης και όπου ή θα αντιπαρατάσσει τον δικό του εσωτερικό λόγο, θα πιάνεται από την δική του εσωτερική απάντηση για να μην χαθεί και να βρεθεί έτσι σε μια σχετική ισορροπία, σε μια τρικυμιώδη ισορροπία, ή θα βρίσκει ανακούφιση προσγειωνόμενος στον επόμενο στίχο ή, ακόμα ασφαλέστερα, στο κενό μετά την τελευταία τελεία. Εκεί, σηκώνει το βλέμμα για να αντικρίσει το ποίημα που μόλις κατέβηκε και να ατενίσει το ύψος στο οποίο βρέθηκε. Ο κόσμος δεν είναι πια ίδιος. Κάτι διασαλεύτηκε στην τάξη του κόσμου. Ένα σάλεμα. Ποιητής και αναγνώστης, σαλοί και οι δύο. Άγγιξαν την τρέλα. Δεν τρελάθηκαν. Αλληλοκοιτάχτηκαν. Ξέρουν ότι το νόημα διαφεύγει. Ούτε αυτό το ποίημα μπόρεσε να το συλλάβει. Αλλά το ξέρουν. Ξέρουν ότι δεν ξέρουν». (Από το κεφάλαιο ποίηση και τρέλα, σ. 177).

Γιώργος Ικάριος : Αποπομπή της Τουρκίας απο το ΝΑΤΟ

2

Γιώργος Ικάριος

Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στο χώρο της βορειοατλαντικής συμμαχίας υπάρχει μια χώρα, της οποίας οι πράξεις και οι μέχρι τούδε συμπεριφορά  δεν συνάδουν με τις αξίες του συμφώνου. Η χώρα αυτή δεν είναι άλλη από την γείτονα χώρα την Τουρκία η οποία τελευταία εμφανίζεται να πατά σε δύο βάρκες.

Η μια της αναθεωρητικής, περιφερειακής υπερδύναμης, εξοπλισμένη με τους ρωσικούς S – 400 (ασύμβατους με το νατοϊκό οπλοστάσιο) και κρατώντας ουδέτερη στάση στον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας αποφεύγοντας να ψηφίσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και η άλλη βάρκα στην οποία πατάει η Τουρκία είναι το ΝΑΤΟ.

Είναι προφανές πως η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που έχει διαφοροποιηθεί από τις θέσεις της συμμαχίας. Ας μην ξεχνάμε ότι η Τουρκία μετά από εισβολή το 1974 κατέχει το 45% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας..  Ας μην ξεχνάμε τα επτά πολεμικά μέτωπα που έχει η Τουρκία ανά τον κόσμο. Ας μην ξεχνάμε ότι η Τουρκία έφτιαξε τον ISIS που αιματοκύλησε Ιράκ και Συρία και τέλος αυτό που αφορά την Ελλάδα και πρέπει να ζητήσουμε την αποπομπή της Τουρκίας από την συμμαχία είναι ότι όλος ο εξοπλισμός της ξηράς, αέρα και θάλασσας και πύραυλοι S – 400 δεν είναι στραμμένα σε κάποια εχθρική χώρα αλλά εναντίον της συμμάχου χώρας Ελλάδας, κάτι που καθιστά αδύνατη την συνύπαρξη των δύο χωρών στην ίδια συμμαχία. Συμπέρασμα: Τουρκία και Ελλάδα δεν χωράνε μαζί στην Ατλαντική συμμαχία και από τα μέχρι τούδε πεπραγμένα η χώρα που πρέπει να αποπεμφθεί είναι η Τουρκία.

Κάνοντας μια μικρή ιστορική αναδρομή για το θέμα NATO , Ελλάδα και Τουρκία μπήκαν μαζί στο ΝΑΤΟ το 1952 ,εποχή έναρξης του ψυχού πολέμου, σημείωση: την  εποχή εκείνη η Ελλάδα είχε βγει από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αλλά και τον εμφύλιο που μας κληροδότησαν οι σύμμαχο.. βγήκε με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες, υπολογίζεται ότι το 15% του πληθυσμού της Ελλάδας πέθαναν άλλοι στα πολεμικά μέτωπα, άλλοι πολεμώντας τον κατακτητή στην εθνική αντίσταση, άλλοι σε εκκαθαρίσεις και εκτελέσεις, και άλλοι  από την πείνα.

Αντίθετα η Τουρκία εφαρμόζοντας ουδέτερη φιλοναζιστική πολιτική, πουλούσε στην Γερμανία μέχρι τους τελευταίους μήνες σιδηρομετάλλευμα και αλλά πολύτιμα μέταλλά που ήταν απαραίτητα για την ναζιστική πολεμική μηχανή, και κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία στις 7 Μαΐου 1945.. μια ημέρα πριν 8 Μαΐου 1945 όταν στην διάσκεψη του Πότσδαμ μπήκε η υπογραφή   της παράδοσης άνευ όρων  της Ναζιστικής Γερμανίας .στους συμμάχους. Καιροσκοπισμός και εμπαιγμός των Τούρκων.. είναι οι λέξεις που ταιριάζουν..

Επανέρχομαι στα 1952 εποχή εσόδου Ελλάδας Τουρκίας στο ΝΑΤΟ γιατί πρέπει να υπενθυμίσω κάτι που δεν πρέπει να ξεχνιέται: τα πρώτα διαπιστευτήρια βαρβαρότητας.. της Τουρκίας..  η βαρβαρότητα αυτή των  Τούρκων δεν ήταν  άλλη από την απρόκλητη οργανωμένη κα καθοδηγούμενη από την τότε Κυβέρνηση επίθεση Τουρκικού επιστρατευμένου όχλου 50000 ατόμων.. εξοπλισμένων από τους οργανωτές με κασμάδες φτυάρια τσεκούρια βαριοπούλες σιδερολοστούς και μπιτόνια βενζίνης.. με σκοπό την καταστροφή και λεηλασία και την πυρπόληση των περιουσιών της Ελληνικής Μειονότητας της Κωνσταντινούπολης.

Στις 6-7 Σεπτέμβρη 1955 ήταν η νύχτα των κρυστάλλων για την Ελληνική Μειονότητα της Πόλις όταν σε μια βραδιά ο Τουρκικός όχλος κατέστρεψε: 4348  Ελληνικά καταστήματα 3500 σπίτια 110 ξενοδοχεία 27 φαρμακεία ,23 Σχολεία 21 εργοστάσια 73 Εκκλησίες ,από την κανιβαλική μανία του όχλου δεν διασώθηκαν ούτε τα ορθόδοξα νεκροταφεία. Οι δολοφονημένοι του πογκρόμ ανέρχονται στους 35 και οι βιασμοί ξεπέρασαν τους 200..   δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Τούρκοι πρώτοι εγκαινίασαν τις εθνοκαθάρσεις στον 20 Αιώνα βλέπε γενοκτονία  Αρμενίων 1915 γενοκτονία ποντιακού Ελληνισμού γενοκτονία Ελλήνων Ιωνίας 1918 – 1922. Ως και ο Χίτλερ προετοιμάζοντας το ολοκαύτωμα των Εβραίων στα 1940 είχε πει ποιος θυμάται τώρα τις γενοκτονίες που διέπραξαν οι Τούρκοι πριν 25 χρονιά…Εκτός από το πογκρόμ της Πόλις συντονισμένα ο τουρκικός όχλος χτύπησε και στην μαρτυρική Σμύρνη 33 χρόνια μετά την Καταστροφή στόχος του όχλου αυτή τη φορά ήταν ένα Ελληνικό περίπτερο στην διεθνή έκθεση της Σμύρνης το οποίο πυρπόλησαν εν συνεχεία πυρπόλησαν την μοναδική ορθόδοξη εκκλησία που είχε απομείνει στην Σμύρνη την Αγία Φωτεινή μετά πυρπόλησαν το Ελληνικό προξενείο της Σμύρνης.. δεν έμεινε παρά μόνο το στρατηγείο του ΝΑΤΟ..       στο οποίο υπηρετούσαν Έλληνες Αξιωματικοί με τις οικογένειες τους εκεί ξέσπασε η μανία του όχλου σπάζοντας βιοπραγόντας και τέλος βιάζοντας  όπως λένε τις Γυναίκες των Ελλήνων Αξιωματικών… Το επίσημο ΝΑΤΟ  της εποχής προσπάθησε να υποβαθμίσει τα έκτροπα των Τούρκων και Αμερικανοί και Άγγλοι πίεσαν την Ελληνική κυβέρνηση να ξεχάσει τα συμβάντα γιατί η Τουρκία είναι πολυτίμους εταίρος στα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης..

Ο υποκειμενικός σκοπός των Τούρκων εθνοκάθαρσης και εκδιώξεις της Ελληνικής Μειονότητας από την Πόλη επιτευχθεί ..από 130 χιλιάδες Έλληνες το 1955 σήμερα έχουν μείνει 2000..και οι μουσουλμάνοι της Ελληνικής Θράκης από 80000 έχουν αυξηθεί στις 130000..Περασαν πολλά χρόνια βρισκόμαστε στα 2022 και η  Τουρκία έχει μετατραπεί σε μεγάλη αναθεωρητική περιφερειακή υπερδύναμη.. υπό την καθοδήγηση του ισλαμιστή ηγέτη Ερντογάν ο οποίος δεν σέβεται νόμους διεθνείς συμβάσεις δίκαιο της θάλασσας  έχει παρουσιάσει την θεωρία της γαλάζιας πατρίδας διεκδικώντας το μισό Αιγαίο και τα Ελληνικά νησιά.

Έχει μετατρέψει την Αγία Σοφία και άλλες εκκλησίες στην Τουρκία σε τζαμιά.. συνεχόμενες καθημερνές προκλήσεις με υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα Ελληνικά Νησιά ατελείωτος ο κατάλογος προκλήσεων από την εχθρική αυτή χώρα.. Αναρωτιέμαι αν έχει λόγο και χώρο ύπαρξης μια κατ’ ουσίαν Ασιατική και Ισλαμική χώρα όπως είναι η Τουρκία  η οποία δημιουργεί συνεχείς εντάσεις  με την  επιθετική συμπεριφορά εναντίον άλλων μελών της συμμαχίας. Και αν ήρθε η ώρα να αποπεμφθεί..

Νομίζω ότι είναι ποιο εύκολο να γίνει ένα Κράτος μέλος και λίγο δύσκολο να αποπεμφθεί.. αλλά σύμφωνα με την σύμβαση της Βιέννης για το δίκαιο των συνθηκών: αν κάποια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ δεν συμμορφώνεται με τις αρχές του.. αυτό ισοδυναμεί με ουσιώδη παραβίαση της συνθήκης κατά την έννοια του άρθρου 60 της σύμβασης  που ορίζει (ουσιώδη παραβίαση) Τότε τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ έχουν το δικαίωμα με ομόφωνη απόφαση των υπόλοιπων μελών να αποπέμψουν την Τουρκία από το ΝΑΤΟ.. πόσο μάλλον τώρα που η Τουρκία προσπαθεί να υπονομεύσει το ΝΑΤΟ βάζοντας VETO..στις 2 προς ένταξη Ευρωπαϊκές χώρες Σουηδία  και Φινλανδία ..Αν φθάσαμε στο σημείο να καθορίζεται η τύχη της Ευρώπης και της Αμερικής ..απο μια Ισλαμική.. χώρα την Τουρκία..τότε   ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ… ..

 

Η Realpolitik, αναγκαία περισσότερο από ποτέ

0
Σάββατο, 18 Ιουν 2022 09:02UPD: 09:03

Shutterstock /
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κλείνει σχεδόν τέσσερις μήνες, αλλά το αδιέξοδο συνεχίζεται. Η οργή και οι τυποποιημένες καταδίκες δεν φτάνουν πάντως για την εξεύρεση λύσης, αμοιβαία αποδεκτής.

Μια αντίδραση  βασισμένη μόνο στην ηθική αγανάκτηση και την αποστολή στο Κίεβο όλο και περισσότερων όπλων, αποδεικνύεται αναποτελεσματική .Αλλά και η οικονομική πίεση στη Μόσχα με την αυστηροποίηση των κυρώσεων, δεν έχει καταφέρει να αναγκάσει τη Ρωσία να υποχωρήσει.Οταν μάλιστα το σεντούκι του Πούτιν ξεχειλίζει από δολάρια,λόγω των αυξημένων τιμών στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Αλλά αν η εξωτερική πολιτική σημαίνει να βλέπουμε μέσα  και από τα μάτια του αντίπαλου, η Δύση πρέπει να κατανοήσει και τη ρωσική προοπτική. Κατανόηση δεν σημαίνει φυσικά αποδοχή της βαρβαρότητας, αλλά ερμηνεία των αιτίων της κρίσης και κυρίως προσπάθεια εξόδου, όσο γίνεται πιο αναίμακτα.

Ο βετεράνος Γερμανός διπλωμάτης Βόλφγκανγκ Ισιγκερ , που διετέλεσε Επί χρόνια πρόεδρος στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια, το εξηγεί: Η Δύση δεν πέτυχε τον στόχο να συνδέσει τη Ρωσία με τη δυτική συμμαχία. Οι ρεαλιστές αναλυτές ,ανάμεσά τους ο Χένρι Κίσιγκερ και ο Τζότζεφ Στίγκλιτς ,προειδοποίησαν από νωρίς ότι το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να λάβει περισσότερο υπόψη τις ρωσικές ευαισθησίες , ώστε να κατευνάσει τους υποτιθέμενους «φόβους περικύκλωσης» της Μόσχας, μέσω μιας επέκτασης της Δύσης ,υπό αμερικανική ηγεσία.

Η Ρωσία βλέπει να αμφισβητείται από τη δυτική πολιτική και, μέσω της επιθετικής της συμπεριφοράς. Επιδιώκει να αναγνωριστεί ως μεγάλη δύναμη, σε ισότιμη βάση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να προστατεύσει τη σφαίρα επιρροής της στον μετασοβιετικό κόσμο.

Αν συζητήσει κανείς με τους Ρώσους, λένε ότι από το 1990 και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και της Σοβιετικής Ένωσης , 14 χώρες έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και τα εδάφη της Συμμαχίας έχουν επεκταθεί περίπου 1.000 χιλιόμετρα προς την κατεύθυνση των ρωσικών συνόρων.

Η Μόσχα βλέπει τη δυτική πολιτική ως μαζική παραβίαση των συμφερόντων της. Με τις ρωσικές προτάσεις για μια νέα συνθήκη ασφαλείας που παρουσιάστηκαν λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, η προοπτική αυτή της Μόσχας, έγινε σαφής για άλλη μια φορά Σε κάθε περίπτωση, η αρχή της εδαφικής ακεραιότητας είναι στρατηγικής σημασίας για τη σταθερότητα στην Ευρώπη. Και πρέπει επίσης να καταστεί σαφές στη Ρωσία πώς δεν πρέπει να συνδέει τις ζώνες επιρροής με απειλές και πολεμική βία. Αλλά η τυφλή απόρριψη των ρωσικών προτάσεων θα ήταν εξίσου λάθος. Υπάρχουν ιδέες στο τραπέζι, όπως η «φινλανδοποίηση» της Ουκρανίας, δηλαδή η ουδετερότητα, με ότι αυτό σημαίνει.Ταυτόχρονα, η Δύση πρέπει να σκεφτεί πώς μπορεί να απομακρύνει τη Ρωσία από την συγκρουσιακή, αντιδυτική πορεία της. Που την σπρώχνει άλλωστε στην αγκαλιά της Κίνας.

Η επιστροφή λοιπόν σε μια Realpolitik είναι πιο αναγκαία από ποτέ  Προϋπόθεση, ωστόσο, είναι η αναγνώριση των θεμιτών συμφερόντων ασφάλειας και των δύο πλευρών. Πρέπει λοιπόν να δημιουργηθούν καταστάσεις win-win. Το κλειδί για αυτό δεν βρίσκεται μόνο στη Μόσχα –όπως υποθέτουν σχεδόν όλοι οι δυτικοί σχολιαστές– αλλά και στην Ουάσιγκτον, το Βερολίνο , το Παρίσι και τις Βρυξέλλες.

naftemporiki.gr

Θανάσιμο κίνδυνο για την Ελλάδα συνεπάγεται το τουρκικό παιχνίδι στο ΝΑΤΟ

0
Του Ζαχαρία Μίχα*
(Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA)

Κάθε μέρα που περνάει Ελλάδα και Τουρκία έρχονται πιο κοντά σε πολεμική σύρραξη. Η Τουρκία δε διστάζει να δείχνει το πιο απεχθές της πρόσωπο, όχι μόνο απέναντι στην Ελλάδα, αλλά και απέναντι στους συμμάχους της -υποτίθεται- στο ΝΑΤΟ. Μοναδική πολιτική που γνωρίζει να ασκεί είναι των διαρκών εκβιασμών, στηριζόμενη στην υψηλή γεωστρατηγική σημασία του τουρκικού χώρου. Η Ελλάδα έχει περάσει σε αντεπίθεση. Θα πρέπει όμως στρατηγικά να τη συνεχίσει και να την κλιμακώσει, αδιαφορώντας για περιστασιακές, τακτικής φύσεως αλλαγές της εικόνας…

Ανώτεροι αξιωματούχοι από την Τουρκία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, συναντήθηκαν την περασμένη Τρίτη στο Βερολίνο, στο πλαίσιο της προπαρασκευής της Συνόδου Κορυφής (29-30) του ΝΑΤΟ, που θα επιχειρήσει να λύσει το πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η Τουρκία μπλοκάροντας την είσοδο Σουηδίας και Φινλανδίας στη Συμμαχία.

Οι πληροφορίες που δημοσίευσε η καθεστωτική «Γενί Σαφάκ» στην Τουρκία, είναι εξόχως αποκαλυπτικές. Η Τουρκία, διά στόματος Ιμπραήμ Καλίν, του εξ απορρήτων του προέδρου Ερντογάν, επί της ουσίας ξεκαθάρισε τον εκβιασμό: Εάν θέλετε να πούμε ναι στις επιθυμίες σας, τότε θα πρέπει να μας ικανοποιήσετε σε ό,τι ζητάμε, κορυφαία θέση εντός των οποίων έχει το Αιγαίο και η ανατολική Μεσόγειος. Πώς αλλιώς να ερμηνευθεί η διαρροή των Τούρκων ότι «συζητήθηκαν» το Αιγαίο και η ανατολική Μεσόγειος σε μια συνάντηση που αφορούσε το ζήτημα της ένταξης Σουηδίας και Φινλανδίας;

 

“MAVI VATAN” ΚΑΙ 25ος ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

 

Η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή. Αυτά δεν τα είπε ο Ιμπραήμ Καλίν σε κάποια συνάθροιση ακαδημαϊκής φύσεως για τις… γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Παρόντες ήταν ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, Τζέικ Σάλιβαν, ο εκπρόσωπος του Γερμανού καγκελάριου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, Γενς Πλότνερ, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου Στίβεν Λάβγκροβ και ο γενικός διευθυντής πολιτικών υποθέσεων και ασφάλειας στο γαλλικό υπουργείο Ευρώπης και Εξωτερικών, Φιλίπ Ερέρα.

Αυτή τη συνάντηση αξιοποίησε η Τουρκία για να δηλώσει ότι δεν θα κάνει πίσω στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. Δηλαδή, επί της ουσίας είπε στους κοινούς μας συμμάχους, ότι στην Τουρκία ανήκει ο έλεγχος του μισού Αιγαίου (25ος μεσημβρινός) και όλη η θάλασσα στην ανατολική Μεσόγειο, με τον τρόπο που την καταγράφει ο χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan). Επ’ αυτών δεν πρόκειται να υποχωρήσει.

Η Τουρκία αυτά τα ονομάζει «νόμιμα δικαιώματα». Όταν εγερθεί ένσταση περί της νομιμότητας των ισχυρισμών, αναγορεύει εαυτόν ως αυθεντικό ερμηνευτή του διεθνούς δικαίου, αρνούμενη να κριθεί η θέση της από οποιοδήποτε τρίτο ουδέτερο μέρος. Μια θέση η οποία περιλαμβάνει και τον ισχυρισμό ότι τα νησιά δεν δικαιούνται θαλασσίων ζωνών πέραν χωρικών υδάτων έξι ναυτικών μιλίων. Την εφάρμοσε δε στην πράξη στην περίπτωση του παράνομου Τουρκολιβυκού Μνημονίου, που ενέπλεκε νήσο του μεγέθους της Κρήτης!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣ “ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΣ”…
Παράλληλα, σχεδόν σε καθημερινή βάση, εκτοξεύονται απειλές εναντίον των Ελλήνων ότι θα πεταχτούν στη θάλασσα και «θα πάθουν ό,τι οι πρόγονοί τους», δηλαδή θα σφαχτούν. Με φρασεολογία μάλιστα χειρότερη και από τη ρητορική της ναζιστικής Γερμανίας όταν ανέκυψε το ζήτημα της Σουδητίας, η «διπλωματική διευθέτηση» του οποίου, έμεινε στην ιστορία να χαρακτηρίζει αρνητικά την πολιτική του κατευνασμού.

Αυτή είναι όμως η πολιτική που εφαρμόζει σήμερα η Συμμαχία και μάλιστα σε βάρος μιας χώρας-μέλους, της Ελλάδας, από άλλη χώρα-μέλος της οποίας ανέχεται τις σκανδαλώδεις ιδεολογικές και πρακτικές ομοιότητες με τη ναζιστική Γερμανία (Τουρκία). Κι ας μην είναι πολιτικώς ορθό να αναφέρεται.

Η ελληνική κυβέρνηση και το υπουργείο Εξωτερικών οφείλουν να αντιληφθούν ότι η κατάσταση παρουσιάζει ποιοτική διαφοροποίηση σε σχέση με το παρελθόν. Οφείλουν να αφήσουν κατά μέρος την πολιτικώς ορθή – «πολιτισμένη» αντιμετώπιση τέτοιων συμπεριφορών και να επικεντρωθούν στην εξισορρόπηση της τουρκικής στρατηγικής και τακτικής επί του πεδίου.

Το μήνυμα που πρέπει να αποστέλλεται σταθερά προς τους συμμάχους είναι απλό και σαφές: Με την πολιτική της ανοχής των τουρκικών επεκτατικών βλέψεων εναντίον της συμμάχου Ελλάδας, αργά αλλά σταθερά πλησιάζουμε σε μια πολεμική σύρραξη στην οποία η Ελλάδα δεν θα διστάσει να μπει για να προασπίσει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Διότι εάν οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ αντιμετώπιζαν παρόμοιο πρόβλημα, δεν θα έμπαιναν καν σε συζήτηση με τον επιτιθέμενο, αλλά θα ετοιμάζονταν με κάθε τρόπο να τον αντιμετωπίσουν. Η ακαταλληλότητα του κατευνασμού ενός αντιπάλου που εμφανίζεται να «ασφυκτιά» γεωγραφικά, όπως παλαιότερα ο Χίτλερ, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο στην προσπάθεια αιτιολόγησης της υποστήριξης της Ουκρανίας μετά τη ρωσική εισβολή.

ΕΝΔΟΣΥΜΜΑΧΙΚΟΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΣ “ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ”
Η ελληνική διπλωματία οφείλει να ενημερώσει και τα πρόσωπα που συμμετείχαν στη σύσκεψη και τις χώρες τους στο ανώτατο επίπεδο, ότι δεν θα πρέπει να ποντάρουν πλέον σε μια κακώς νοούμενη ελληνική «πολιτισμένη συμπεριφορά», δήθεν για να επιχειρηθεί επίλυση του συμμαχικού προβλήματος.

Όταν η Τουρκία επιχειρεί να αξιοποιήσει εκβιαστικά τις νατοϊκές προτεραιότητες για να επεκταθεί σε βάρος συμμάχου, πέραν της ουσίας για την ελληνική ασφάλεια, την οποία υποτίθεται ότι προστατεύει με την παρουσία της στο ΝΑΤΟ, υπάρχει και ζήτημα αρχής για τη Συμμαχία. Αυτό οφείλει να αναδείξει άμεσα η Ελλάδα.

Διότι ο Ιμπραήμ Καλίν, κατά τη διάρκεια της συνάντησης στο Βερολίνο και σύμφωνα με την ενημέρωση της τουρκικής προεδρίας, τόνισε… «τη σημασίας της αλληλεγγύης της συμμαχίας». Το τουρκικό αίτημα αφορά όμως την επίδειξη αλληλεγγύης σε βάρος συμμάχου κράτους. Το ΝΑΤΟ οφείλει να λάβει ξεκάθαρη θέση. Η βλακώδης διπλωματία Στόλτενμπεργκ, αντί να ενισχύει τη Συμμαχία την πλήττει, καθώς «κουκουλώνει» τα προβλήματα, δεν τα αντιμετωπίζει.

Τα περί απερίφραστης καταδίκης της τρομοκρατίας που θέτουν οι Τούρκοι είναι απαράδεκτο να ακούγονται παθητικά από το ΝΑΤΟ. Διότι επί της ουσίας ισοδυναμούν με αποδοχή της κατηγορίας υπόθαλψης της τρομοκρατίας από την πλευρά της Συμμαχίας! Κι όταν δεν υπάρχει απάντηση επ’ αυτού, νομιμοποιείται ο ισλαμοφασισμός της Άγκυρας να κατατάσσει συλλήβδην ως τρομοκράτη όποιον επιθυμεί.

Στην ουσία οι Τούρκοι ζητούν από το ΝΑΤΟ να αποδεχθεί τη δική τους λίστα που περιλαμβάνει Κούρδους, Γκιουλενιστές… και την Ελλάδα, επειδή δήθεν φιλοξενεί στρατόπεδα εκπαίδευσης Κούρδων στο Λαύριο και παρέχει άσυλο σε πραξικοπηματίες! Φίλοι και σύμμαχοι οφείλουν να αντιληφθούν ότι ήρθε η ώρα να τεθούν όρια συμπεριφοράς… ακόμα και για την Τουρκία.

Μπορεί πίσω από τις κλειστές πόρτες οι σύμμαχοι να διαβεβαιώνουν την Ελλάδα ότι αντιλαμβάνονται πως τα πραγματικά σύνορα του δυτικού κόσμου βρίσκονται στο Αιγαίο. Αυτό όμως δεν αρκεί, ιδίως όταν το περίφημο «Άρθρο 5» του ΝΑΤΟ ενεργοποιείται μόνο όταν η απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας κράτους-μέλους προέρχεται από χώρα εκτός της συμμαχίας. Πηγή ανησυχίας οφείλει να είναι και η αιδήμων σιωπή των ΗΠΑ, άρα και του ΝΑΤΟ περί του δικαιώματος η μη της Ελλάδας να προασπίζει νησιά τα οποία ακόμα και ονομαστικά διεκδικεί η Τουρκία…

ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΔΙΚΟΛΑΒΙΣΜΟΙ
Ενδιαφέρον έχει όμως και το ότι ο Ιμπραήμ Καλίν, καταληκτικά, συνδύασε ευφυώς το ότι η Τουρκία «δεν θα συμβιβαστεί όσον αφορά τα νόμιμα δικαιώματά της σε Αιγαίο και Μεσόγειο», με το γενικόλογο ότι «θα συνεχίσει αποφασιστικά τις προσπάθειές της για την εξεύρεση διπλωματικών λύσεων σε περιφερειακές και παγκόσμιες κρίσεις».

Με απλά λόγια λοιπόν: Επειδή οι επίσης «πολιτισμένοι» μας σύμμαχοι παγίως καλούν για την επίλυση των προβλημάτων με διάλογο, εάν δεν αντιδράσουμε θα οδηγηθούμε σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων. Ποιο θα είναι εκεί το «μενού»; Όσα ζητεί (βλ. απαιτεί) να αρπάξει η Τουρκία από την Ελλάδα, έχοντας μάλιστα ξεκαθαρίσει ότι δεν συμβιβάζεται!

Άρα και τα μισά από όσα ζητά να αποσπούσε με δική μας συναίνεση, θα μας έχει κάνει και χάρη! Κατά συνέπεια, εάν δεν είμαστε επικίνδυνα αφελείς, πρέπει να εντείνουμε την κινητοποίηση προς κάθε πλευρά, επιχειρώντας κατά προτεραιότητα διά του Κογκρέσου στις ΗΠΑ, να πιέσουμε για το θέμα της «αποστρατιωτικοποίησης».

Διότι το «αναμφισβήτητη η ελληνική κυριαρχία» της Ουάσινγκτον, δεν αποκλείει παρασκηνιακή υποστήριξη της Τουρκίας στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης. Κατανοητή η ανάγκη των ΗΠΑ να προσφέρουν κάτι στην Τουρκία για να τη διατηρήσουν σε δυτική τροχιά. Όχι όμως σε βάρος της ελληνικής εθνικής ασφάλειας.

defence-point.gr/

ΜΙΑ ΣΦΑΓΗ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

0

της Μαρίας Μαγγιώρου*

Σαν σήμερα, 16 Ιουνίου, πριν δυο αιώνες, το 1826, οι πολιτικοί-θρησκευτικοί ηγέτες της Τουρκίας εξόντωσαν με μαζική σφαγή τους στρατιωτικούς-πολιτικούς: τους Γενίτσαρους.

Ως γόνοι χριστιανών και ως μορφωμένοι, οι Γενίτσαροι δεν είχαν τυφλή και φανατική πίστη στο κοράνι. Τους χαρακτήριζε ο συγκρητισμός, η ετεροδοξία-ευελιξία και ο αποκρυφισμός. Αυτό δεν ήταν ακόμα κακό στην εποχή που άρχιζαν να διαμορφώνονται τα έθνη-κράτη στη Δύση και η οθωμανική αυτοκρατορία άρχιζε να καταρρέει, δηλαδή δυο αιώνες πιο πίσω, τον 17ο. Τότε, άρκεσε η ισχυροποίηση των σουλτάνων ως θρησκευτικών ηγετών με τον τίτλο του χαλίφη, ο οποίος παλαιότερα ήταν απλώς τιμητικός.

Τον 19ο αιώνα όμως υποχρεώθηκε και η Τουρκία να υπάρξει ως έθνος-κράτος και, φυσικά, δεν γινόταν παρά να το κάνει με τους ανατολίτικους τρόπους, δηλαδή τόσο με τον θρησκόληπτο όσο και με τον ολοκληρωτικό. Πρώτος, εφαρμόστηκε ο θρησκόληπτος προκειμένου να φτιαχτεί «κράτος» που, προφανώς, θα ήταν θρησκευτικό. Η υλοποίηση θρησκευτικού κράτους προϋποθέτει ενιαία πίστη, ομογενοποιημένους πιστούς. Έπρεπε έτσι οι πάντες να είναι σουνίτες. Έπαψε συνεπώς να είναι ανεκτός ο αλεβιτισμός των Γενιτσάρων. Και όσο ήταν αναμενόμενο να αντιδράσουν οι Γενίτσαροι, άλλο τόσο ήταν αναμενόμενο για έναν Τούρκο ηγέτη, τον Μαχμούτ τον Β’, αφού προβεί στον αφορισμό τους και στο κάψιμο των στρατώνων, να αποκεφαλίσει και να απαγχονίσει γύρω στους 120.000 και να εξορίσει σε κατάσταση δούλου τους 20.000 που επέζησαν.

Τον 20 αιώνα, χρειάστηκε να φτιαχτεί και τούρκικο “έθνος”. Ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν αυτός που βρέθηκε αντιμέτωπος με το ζήτημα του ενιαίου έθνους που περιόριζε το τούρκικο κράτος σε ένα οροπέδιο της Ανατολίας. Είχε έρθει η σειρά του βάρβαρου ολοκληρωτισμού. Ο ίδιος ντύθηκε γενίτσαρος για να ηγηθεί του κινήματος των Νεότουρκων, ενώ άλλοι φρόντιζαν για τον αφανισμό του γένους των Αρμενίων.

Οι Δυτικοί, αντί να αναγνωρίσουν την α λα τούρκα συνταγή για έθνος-κράτος, είδαν στον Κεμάλ έναν «εκσυγχρονιστή». Σαν να καθιερώθηκε «πατέρας» των Τούρκων επειδή δήθεν ο λαός αυτός αναζητούσε την πρόοδο και όχι την αναβάπτισή του στα βάρβαρα ένστικτα των προγόνων τους-πολεμοχαρών Τουρκομογγόλων νομάδων. Έφτασε η ανατολίτικη πονηριά του Κεμάλ να ορίσει ως μουσείο τη Αγιά-Σοφιά για να του χαρίσουν τα εδάφη που προηγουμένως είχαν παραχωρήσει στους Κούρδους και τους Αρμενίους και να του εξασφαλίσουν ψευδο-έθνος με τις πατρίδες των Ποντίων και των Μικρασιατών.

Σε λίγες μέρες, στις 10 Ιουλίου, κλείνουν 2 χρόνια από την επαναφορά της Αγια-Σοφιάς σε τζαμί. Ο Ερντογάν δεν χρειάζεται πια το προσωπείο του «εκσυγχρονιστή» αφού παριστάνει τον Γενίτσαρο.
Στην εξουσιαστική τους πορεία δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Κεμάλ και Ερντογάν, απλώς, «ο πόλεμος προηγείται στον Κεμάλ και έπεται στον Ερντογάν!!!!!
Εξ ου και οι αντίστροφες αναγνώσεις της ίδιας πολεμικής γραμματικής: η αποϊσλαμοποίηση ή η επανισλαμοποίηση της Αγίας Σοφίας ή της Τουρκίας είναι ταυτόσημες», γράφει ο J.-F. Colosimo. Πρέπει όλοι να διαβάσουμε το βιβλίο του ‘Το Ξίφος και το Σαρίκι, Μέχρι που θα φτάσει η Τουρκία;‘
*Η Μαρία Μαγγιώρου είναι πολιτική επιστήμων

Περί τής Αποστρατιωτικοποίησης τών νησιών μας καί τό απόρρητο έγγραφο τού Τουρκικού  Γ.Ε.Σ. γιά τό Αιγαίο.

6
του Δημήτρη Λυμπερόπουλου*
 
Α.Τό ιστορικό τών νησιών μας τού Αιγαίου
 
*Τό 1936 υπεγράφη η Συνθήκη τού Μοντραί αντικαθιστώντας τήν Συνθήκη τής Λωζάνης,όταν η Τουρκία στρατιωτικο
 
οίησε τόσο τά Στενά όσο καί τά νησιά Ιμβρο καί Τένεδο,Τότε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ρουστού Αράς,από τού βήματος τής
 
Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης,είχε δηλώσει σχετικά,ότι<<οι διατάξεις πού αφορούν τίς νήσους Λήμνο καί Σαμοθράκη,
 
οι οποίες ανήκουν στήν γειτονική  καί φιλική μας χώρα,Ελλάδα,καί είχαν αποστρατιωτικοποιηθεί κατ εφαρμογήν 
 
τής  Σύμβασης τής Λωζάνης τού 1923,επίσης καταργήθηκαν μέ τήν νέα Σύμβαση τού Μοντραί καί αυτό μάς 
 
ευχαριστεί ιδιαίτερα>>(Eφημερίδα τών Πρακτικών τής Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης,τεύχος 12,Ιούλιος 31/1936,σελ.309).
 
Παρόμοιες διαβεβαιώσεις εδόθησαν σχετικώς,κατά τήν ίδια περίοδο,εκ μέρους τής Τουρκίας καί πρός τίς κυβερνήσεις 
 
τρίτων ενδιαφερομένων χωρών.
 
Αυτό τό ιστορικό ντοκουμέντο μέ τίς δηλώσεις τού Τούρκου ΥΠΕΞ,πάντοτε ο Ανδρέας  Παπανδρέου τό επικαλείτο,τό 
 
έφερε δέ πάντοτε μαζί του,στίς σχετικές συνομιλίες πού είχε. Αραγε,τό χρησιμοποιεί καί ο Ελληνας ΥΠΕΞ ;
Ομως,έκτοτε,η Τουρκία,προβάλλει πάντοτε veto,οταν στίς ασκήσεις τού ΝΑΤΟ,περιλαμβάνεται, καί η Λήμνοςόπότε,εξ 
 
ανάγκης ,αποχωρεί η Ελλάδα από τίς ασκήσεις αυτές. 
 
*Περί τό τέλος τού ΒΠΠ,η Τουρκία,είχε  ζητήσει καί πήρε τήν άδεια τής τότε  Μ.Βρετανίας,νά στείλει στρατό της,στά 
 
νησιά τού Αιγαίου,δήθεν,γιά νά  τά προστατέψει από τούς Γερμανούς,ευτυχώς,όμως,μέ τήν έντονη παρέμβαση τής 
 
Ελληνικής κυβέρνησης τού Καϊρου,με προεξάρχοντα τόν Παναγιώτη Κανελλόπουλο,,αλλά καί λόγω τής πρωτοφανούς 
 
Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης,πού είχε προκαλέσει παγκόσμιο θαυμασμό.τελικά,η απόφαση αυτή ανακλήθηκε.
 
*Τό 1947 μέ τήν Σύμβαση Ειρήνης τών Παρισίων,μεταξύ Ιταλίας καί Συμμάχων,τά Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στήν 
 
Ελλάδα,κατά <<πλήρη κυριότητα>>.Αρα η Τουρκία δέν έχει κανένα Νομικό Δικαίωμα στά Δωδεκάνησα.
 
*Νησιά Κεντρικού Αιγαίου,Λέσβος,Χίος,Σάμος,Ικαρία.
 
Η  Συνθήκη τής Λωζάνης(Αρθρο 13),προτρέπει  τήν Ελλάδα,γιά λόγους καλής γειτονίας,νά μήν εγκαταστήσει Ναυτικές 
 
Δυνάμεις η νά κατασκευάσει οχυρωματικά έργα.Ομως,ο καταστατικός Χάρτης τού ΟΗΕ(Αρθρο 51),προβλέπει ρητά,ότι 
 
κάθε κυρίαρχο κράτος διατηρεί τό Δικαίωμα τής Αυτοάμυνας,όταν υπάρχουν σοβαροί λόγοι κινδύνου επιθετικής εχθρι 
 
κής ενέργειας.
 
*Ο αιματηρότατος εμφύλιος 1946–1949,πού ενορχηστρωθηκε από τούς Βρετανούς,αποσταθεροποίησε πλήρως τήν 
 
Ελλάδα,ούσα αναγκασμένη νά ενταχθεί,εκούσα–άκουσα,στό Δυτικό στρατόπεδο,καί τήν ενέταξαν μέ τήν επιτήδεια 
 
ουδέτερη Τουρκία,στό ΝΑΤΟ.  
 
*Η Ελλάδα,μετά τήν Τουρκική εισβολή καί κατοχή τού 38% τής Κύπρου τό 1974(η οποία κατοχή συνεχίζεται γιά 48 
 
χρόνια τώρα),ήταν αναγκασμένη νά στείλει εσπευσμένα στρατιωτικές δυνάμεις καί νά εξοπλίσει τά νησιά μας Αμυντι 
 
κά.Διατηρούμε δέ τόν στρατό αυτό στά νησιά μας γιατί δεχόμαστε καθημερινές απροκάλυπτες εχθρικές ενέργειες από 
 
τήν Τουρκία(υποτίθεται σύμμαχο στό ΝΑΤΟ),σέ ξηρά(υπερπτήσεις πάνω από τά νησιά),θάλασσα καί αέρα. τό  casus 
 
belli,o  καθημερινός υβριδικός πόλεμος πού δέχεται ο Ελληνικός Λαός,καί πού στοχεύει στήν τρομοκράτηση καί άνευ 
 
όρων παράδοση στίς Τουρκικές σχιζοφρενικές επιδιώξεις,χωρίς κάν νά γίνει πόλεμος,κλπ. 
 
Η  Τουρκία μεθοδικά καί σιωπηρά,στόν απέναντι από τά νησιά μας, Κόλπο τής Σμύρνης,δημιούργησε καί εξόπλισε 
 
τήν  4η Στρατιά  τού Αιγαίου,αποτελούμενη,από,τουλάχιστον 180(εκατόν ογδόντα)πολεμικά σκάφη,αεροπλάνα κατα
 
σκοπείας,υποβρύχια,κλπ.Γιατί άραγε; εναντίον τίνος;Μήπως εναντίον τής Ρωσίας η εναντίον τού Ισραήλ ;Μά 
 
φυσικά,εναντίον τών Ελληνικών νησιών,καί  καθημερινά μάς απειιλούν ότι θά τά καταλάβουν,αφού η Ελλάδα δέν τά 
 
αποστρατιωτικοποιεί,απειλώντας θρασύτατα,καί μέ τραμπούκικη γλώσσα,ότι τότε η Τουρκία θά τά αποκαλεί <<νησιά 
 
αγνώστου κυριαρχίας>> !…Ηδη,μέσω τών <<μεγάλων συμμάχων μας>>τών ΗΠΑ(μέ τήν περιβόητη κυρία Νούλαντ καί 
 
εδώ),μάς πιέζουν νά απομακρύνουμε όλους τούς πυραύλους μας από τά νησιά.Γιατί,τώρα,άν αποτολμήσουν κάποια 
 
τυχοδιωκτική ενέργεια,μέ εξοπλισμένα τά νησιά μας,<<μαύρο  φίδι πού  τούς έφαγε>>.
 
*Bέβαια η οργή τής Τουρκίας μεγαλώνει όσο ο Ερντογάν βλέπει ένα άλλο μεγάλο,αναπάντεχο,εμπορικό καί οικονομι 
 
κό  αντίπαλο:αυτό τού λιμανιού τής Αλεξανδρούπολης πού ανταγωνίζεται,πλέον,τά υπό Τουρκικό έλεγχο Στενά τού 
 
Βοσπόρου.Οι οικονομικές απώλειες από τήν μή χρήση του θά είναι σημαντικές γιά τήν Τουρκική Οικονομία. 
*Η κυβέρνηση Μητσοτάκη  διέπραξε εθνικό έγκλημα,αποσύροντας κάποια όπλικά συστήματα από τά νησιά,καί στέλνο 
 
ντάς τα, μέ εντολές των ΗΠΑ,στήν Ουκρανία.Η υπόσχεση ηταν ότι η Γερμανία θά μάς έστελνε σέ αντικατάστασή 
 
τους,ισοδύναμο  αριθμό,πράγμα πού τό αναίρεσε η ίδια η Γερμανία,κατόπιν πίεσης τού Εντογάν,γιά νά  μή σταλούν 
 
στά νησιά μας, γιατί στό διάβημά του ο  Ερντογάν,τόνιζε ότι <<τά όπλα αυτά απειλούν τήν Τουρκία>>!…Καί η Γερμανία 
 
φυσικά τό δέχθηκε !…
 
*Η Τουρκία μέ δόλιες μεθοδεύσεις δέν παραιτείται. Μάλιστα,κατά καιρούς,έχει προτείνει,νά περιορισθεί,μέν, η  Τουρκι 
 
κή  Στρατιά τού Αιγαίου,αλλά νά αποστρατιωτικοποιηθούν καί τά Ελληνικά νησιά.Ποιά είναι,όμως,η παγίδα πού πάνε
 
νά μάς στήσουν;Ο στρατηγός  Δημήτρης Αλευρομάγειρος σέ άρθρο του,αναφέρει σχετικά:<<Η τυχόν διάλυση η από 
 
συρση τής 4ης Τουρκικής Στρατιάς τού Αιγαίου,σέ τίποτα δέν θά μειώσει τήν στρατιωτική ετοιμότητα καί επιθετικότητα
 
τής Τουρκίας κατά τών νησιών μας,ενώ τυχόν απόσυρση τών Δυνάμεών μας από τά νησιά,η εγκατάσταση τών οποίων
 
απαίτησε πολύ χρόνο,τά αφήνει ουσιαστικά ανυπεράσπιστα,δεδομένου ότι σέ περίπτωση κρίσης,ο χρόνος πού θά 
 
απαιτηθεί γιά τήν αξιόπιστη αμυντική επανεγκατάστασή τους είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερος από τόν ελάχιστο χρό 
 
νο επιβίβασης τών Τουρκικών στρατευμάτων στά αποβατικά τους σκάφη γιά άμεση επίθεση καί κατάληψη τών νη 
 
σιών  μας>>.
 
Ελπίζουμε τέτοια αυτοκτονική ενέργεια(αποστρατιωτικοποίηση τών νησιών μας),δέν θά αποτολμήσει καμμιά Ελληνική 
 
κυβέρνηση,ενέργεια όμοια τής οποίας μόνο η προδοτική Χούντα τών Παπαδόπουλου–Ιωαννίδη διέπραξε,μέ τήν από
 
συρση τής Μεραρχίας(δύναμης 5.000 στρατιωτών),πού είχε κρυφά στείλει ο Γεώργιος Παπανδρέου(πατέρας τού 
 
Ανδρέα Παπανδρέου).Γιατί άν δέν είχε αποσυρθεί η Μεραρχία αυτή,καμμία Τουρκική εισβολή καί κατοχή τής Κύπρου  
 
δέν θά  γινόταν καί η Τουρκική απειλή στό Αιγαίο καί στήν Θράκη δέν θά υπήρχε.
 
Η μόνη θλιβερή εξαίρεση,ήταν η αναφορά τού μακαρίτη,πρώην Προέδρου τής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου,
 
(σέ  άρθρο του στήν εφημερίδα Καθημερινή)πού πρότεινε νά πάμε από κοινού,μέ τήν Τουρκία, στή Χάγη,γιά νά κρίνει  
 
τό Διεθνές Δικαστήριο,περί <<τής αποστρατιωτικοποίησης τών νησιών τού Αιγαίου>>.Βέβαια,κατόπιν τών πολύ έντο
 
νων πολιτικών αντιδράσεων,ζήτησε συγγνώμη.
 
Β.Τό απόρρητο έγγραφο τού Τουρκικού Γ.Ε.Σ.(Γενικού Επιτελείου Στρατού) γιά τό Αιγαίο.
Τό  Τουρκικό έγγραφο προβάλλει 4(τέσσερεις) κύριες θέσεις:
 
1.Οτι <<τά Ανατολικά νησιά τού Βορείου Αιγαίου(Λέσβος,Χίος,Σάμος)νά περικλείουν τά παράλια τής Ανατολίας στό Αι
 
γαίο.Τά νησιά αυτά κατέχουν θέση στίς προσβάσεις εισβολής στήν Ανατολία καί αποτελούν προφυλακή γιά τήν Αμυνά
 
της,σέ περίπτωση  επιθέσεως>>.
 
2. Οτι <<η Κύπρος αποτελεί τμήμα τής Ανατολίας,από τήν οποία διαχωρίστηκε,μετά από καταβύθιση τού ενδιάμεσου
 
εδάφους.Τό νησί έχει σημαντική αξία γιά τήν ασφάλεια τής Τουρκίας.Φράσσει όλες τίς διόδους πρός τήν Μεσόγειο καί
 
διασφαλίζει τόν Κόλπο τής Αλεξανδρέττας καί τόν λιμένα τής Μερσίνας.Σέ περίπτωση πού βρεθεί υπό τήν κατοχή ξέ 
 
νου  κράτους,θά θέσει σέ κίνδυνο τήν ασφάλεια τής Ανατολίας από τόν Νότο καί θά συντελέσει στήν συμπλήρωση τής
 
Ελληνικής κυκλωτικής ζώνης>>.
 
3.Οτι <<σέ ένα πόλεμο,η Ελληνική αντίσταση θά είναι αδύνατη.Τά νησιά βρίσκονται πολύ μακριά από τήν Ελλάδα(προ
 
φανώς εννοεί τήν ηπειρωτική χώρα),η δέ αποστολή δυνάμεων από τήν μητέρα πατρίδα γιά τήν προστασία τους θά εί 
 
ναι  πολύ δύσκολη.Πολύ περισσότερο,γιατί μέ βάση τήν Συνθήκη τής Λωζάνης,είναι ανοχύρωτα.Κατάληψη τών νησιών
 
από μιά μή Νατοϊκή χώρα,δέν δημιουργεί κινδύνους γιά τήν Ελλάδα.Γιά τήν Ανατολία,όμως,προκύπτει μείζον πρόβλη 
 
μα ασφαλείας,γιατί τήν απομονώνει.Τό Αιγαίο,λόγω τής διαπλοκής τών συμφερόντων πολλών κρατών,μπορεί νά κα 
 
ταστεί μιά περιοχή προστριβών.Η Ελλάδα δέν έχει τήν δύναμη νά διασφαλίσει τήν ειρήνη στό Αιγαίο.Η κατάσταση αυ 
 
τή είναι ασυμβίβαστη μέ τούς σκοπούς καί τά σχέδια τού ΝΑΤΟ καί θέτει σέ κίνδυνο τήν Αμυνά του.Γι αυτό η συμμαχία
 
πρέπει νά προσέξει τά δικαιώματα καί τίς υπομνήσεις τής Τουρκίας>>.
 
4.Οτι<<από  άποψη ασφαλείας τής Τουρκίας,εκτός τών σημερινών συνόρων,υπάρχει ανάγκη δημιουργίας μιάς <<ζώ 
 
νης ασφαλείας>>πού νά περιλαμβάνει καί τά ΚΟΝΤΙΝΑ ΝΗΣΙΑ….Η Τουρκία πρέπει νά εξασφαλισθεί από μιά κατάσταση
 
πού θέτει σέ κίνδυνο τήν ασφάλειά της.Η σημερινή Τουρκία,τών 80(ογδόντα)εκατομμυρίων,πού διαθέτει ένα ισχυρό 
 
Στρατό,ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ νά ανεχθεί μιά τέτοια κατάσταση.Νά δημιουργηθεί,δηλαδή,ένας στρατιωτικός κλοιός από τό Αι 
 
γαίο  μέχρι τήν Κύπρο>>
 
ΔΥΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
 
ΠΡΩΤΗ:Aπαραίτητη καί άμεση ανάγκη η οικονομική ανάπτυξη όλων τών νησιών τού Αιγαίου ΤΩΡΑ.Τό άρρωστο Αθη 
 
νοκεντρικό κράτος νά ανοίξει τά μάτια του,γιά τί μάς περιμένει.μάς τό διατυμπανίζει τό βαθύ Τουρκικό κράτος.Σχέδια
 
καί πρόγραμμα υπάρχουν.Ίσχυρή πολιτική βούληση χρειάζεται.Καί άς αφήσουν κάποιοι  τά θηλυπρεπή,<<τί,θά κάνου 
 
με πόλεμο μέ τήν Τουρκία;>>,η τό άλλο<<δέν θέλω καυγάδες μέ τήν Τουρκία>>Ας αρχίσουν πρώτα από τίς υποδομές,
 
όπου 104(εκατόν τέσσερα)λιμάνια τών νησιών μας είναι σχεδόν απροσπέλαστα τόν χειμώνα !…
 
ΔΕΥΤΕΡΗ:Διαπιστώνει κανείς μέ πόση πανουργία καί επιτηδειότητα προσπαθεί νά ταυτίσει η Αγκυρα τίς δικές της 
 
επεκτατικές βλέψεις καί επιδιώξεις μέ τό συμφέρον τού ΝΑΤΟ.Απαιτείται ΝΕΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ
 
ΚΥΠΡΟ ΑΜΕΣΑ !Η Κύπρος είναι έτοιμη νά αντιμετωπίσει ,σέ συνεργασία,μέ τήν Ελλάδα,καί τόν σχεδιαζόμενο Τρίτο
 
Τουρκικό Αττίλα,πού άν πετύχει,η Κύπρος θά γίνει 100% Τουρκική;Τά Στρατιωτικά Επιτελεία είναι έτοιμα καί γιαυτό
 
τό λίαν πιθανό σενάριο; 
 
Γ. Οι επιθετικές ενέργειες τής Τουρκίας κορυφώνονται.
 
Μόλις χθές ο ηγέτης τού κόμματος τής Εθνικιστικής Δράσης καί  τών Γκρίζων Λύκων, καί κυβερνητικός εταίρος, Μπα 
 
χτσελί, εξερχόμενος τού προεδρικού μεγάρου,αποκάλυψε τά επόμενα βήματα τής Αγκυρας,λέγοντας,ότι<<θά κυκλοφο
 
ρήσουν νέοι χάρτες πού θά εμφανίζουν τά Ελληνικά νησιά ώς Τουρκικά καί θά τούς καταθέσουν στόν ΟΗΕ>>.
 
Η Ελλάδα,απαιτείται,ΤΩΡΑ νά προβεί σέ αμεση αλλαγή πλαισίου Εξωτερικής πολιτικής,αναβάθμιση τής διπλωματικής 
 
δράσης καί νέες ιδέες. Ο πρωθυπουργός,επιτέλους,νά σταματήσει τώρα τούς επικίνδυνους αυτοσχεδιασμούς καί τήν 
 
ανόητη προσωπική πολιτική πού ασυγχώρητα ασκεί,ανοιγοντας περισσότερο τήν βουλιμία τού Τούρκου.Οι τυπικές 
 
καταγγελίες είς βάρος τής Τουρκίας,η ενημερωτικού τύπου διπλωματία καί η αδυναμία δυναμικής αντίδρασης στήν 
 
Τουρκία(π.χ.κατάρριψη τών Τουρκικών UAV,πού έχουν κάνει ,κατά τήν δήλωση τού Ελληνα υπουργού Αμυνας,τόν 
 
εναέριο χώρο μας <<ελβετικό τυρί μέ τρύπες από παντού>>,κλπ),κάνει ακόμη πιό τραγική τήν κατάσταση μέ εμάς. 
 
Εδώ καί τώρα ο πρωθυπουργός νά ακυρώσει κάθε νέα  αποστολή οπλικών συστημάτων στήν Ουκρανία καί νά απαιτή
 
σει από τίς ΗΠΑ,τήν άμεση αποστολή στήν Ελλάδα,όπλων,ισοδύναμων μέ αυτά πού προσωπικά ο πρωθυπουργός αφρόνως, απέστειλε. 
 
Επίσης,η συνεχής επίκληση τού Διεθνούς Δικαίου,γιά κάποιον πού έχει πάρει τίς αποφάσεις του,είναι ΒΛΑΚΩΔΕΣ!
 
Γιατί έχουμε νά κάνουμε μέ ένα αποφασισμένο καί παράφρονα γείτονα.Τό 1996  η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψήφισε 
 
απόφαση ,μέ τήν οποία απειλεί μέ πόλεμο τήν Ελλάδα άν επεκτείνει τά χωρικά της ύδατα,θεωρώντας ότι τυχόν 
 
επέκτασή τους εγκλωβίζει τήν Τουρκία στίς ακτές της(casus belli).Τώρα,μέ τίς νέες δηλώσεις της, η Τουρκική 
 
κυβέρνηση,τονίζει ότι  δέν τίθεται καν ζήτημα επέκτασης χωρικών υδάτων,γιατί δέν είναι Ελληνικά τά νησιά !.Δέν 
 
νοιάζει τόν Ερντογάν,ότι αυτό είναι αντίθετο τόσο νομικά όσο καί πολιτικά.Είναι σαφέστατο:Tό ζήτημα γι αυτούς είναι 
 
όποιος μπορέσει νά επιτεθεί πρώτος καί όποιος έχει τήν δύναμη νά επιβληθεί. 
 
Γιαυτό  χρειαζόμαστε όσο ποτέ,προετοιμασία καί εγρήγορση  τών Ενόπλων Δυνάμεων,Εθνική ομοψυχία,αληθινή ενη  
 
μέρωση τού Λαού, γιά νά συνηδειτοποιήσει τόν άμεσο κίνδυνο,καί νά ενεργοποιηθεί,ιδιαίτερα οι νέοι,πού τούς έχουμε 
 
σπρώξει στά απερίγραπτα realitieς καί τό survivor,Σύμπνοια καί συνεννόηση τού πολιτικού κόσμου.Καί πάλι,η 
 
κυβέρνηση νά αφήσει τά ώραία  ψέμματα .Στά περί συμπαράστασης καί βοήθειας από τό εξωτερικό υπάρχει πολύ 
 
κακό παρελθόν..Τίθεται πολύ σοβαρός προβληματισμός,γιά τόν ρόλο τών ΗΠΑ πού θά παίξουν καί πάλι είς βάρος τής 
 
Ελλάδας,όσο καί κατά πόσο η Ελληνογαλλική Συμμαχία θά βοηθήσει,μιάς πού ήδη τό Γαλλικό Υπουργείο Αμυνας 
 
ξεκαθάρισε ότι δέν θά εμπλακεί, αν η σύρραξη αφορά τήν ΑΟΖ.Εχουν τά αρμόδια Επιτελεία ξεκαθαρίσει τίς τυχόν αυτές 
 
περιπλοκές;   
 
Επισης,η κυβέρνηση πρέπει νά ζητήσει,από τούς Γάλλους,επιτάχυνση τού χρόνου παράδοσης τών Rafal,κλπ.  
 

*Οι ΗΠΑ τό απέδειξαν  μέ τήν καθοδήγηση καί βοήθεια γιά νά εισβάλουν οι Τούρκοι,τό 1974,κατέχοντας σήμερα τό 38% 

 
τής Κύπρου,τό απέδειξαν τό 1996 μέ τά Ιμια,τώρα μάς συνιστούν γιά τά νησιά τού Αιγαίου,καί όχι μόνο,νά <<τά βρού 
 
με>>.Ας τό καταλάβουν κάποιοι αιθεροβάμονες στήν κυβέρνηση:Οι ΗΠΑ δέν έχουν πρόβλημα νά θυσιάσουν όσους
 
συμμάχους χρειαστεί,προκειμένου νά κρατήσουν τήν παγκόσμια παντοκρατορία τους,(βλέπε Κίνα).Δέν έχουν κανένα 
 
ηθικό φραγμό.Είναι κυνικότατοι .ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ  ΕΙΜΑΣΤΕ  ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!..
 
*Οσο δέ αφορά αυτό τό θλιβερό ανθρωπάκι,τόν ΓΓ τού ΝΑΤΟ, Στόλτενμπεργκ,σέ συγχορδία μέ ΗΠΑ,Γερμανία,καί 
 
λοιπή ΕΕ,μάς συνιστούν απλά<βρείτε τα μεταξύ σας>>,στή βάση τών Τουρκικών απαιτήσεων,Δηλαδή;μάς προτρέ 
 
πουν νά συζητήσουμε άν τά νησιά είναι Ελληνικά; Πλέον,πορευόμαστε εκτός λογικής καί η Τουρκία έχει ήδη διαβεί 
 
τήν<<πύλη τού φρενοκομείου>>.
*Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος είναι Υποψήφιος Βουλευτής στην Α’ ΑΘΗΝΩΝ με το κόμμα ¨ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ – ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΜΦΙΕΤΖΟΓΛΟΥ¨
 
  

Πώς οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να χάσουν τον Νέο Ψυχρό Πόλεμο

0
Εφόσον οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν σοβαρότητα να αντιμετωπίσουν την Κίνα σε μια εκτεταμένη αντιπαράθεση για την παγκόσμια ηγεμονία, καλύτερα να αρχίσουν να τακτοποιούν το δικό τους σπίτι. Άλλες χώρες δεν θα ήθελαν να συμμαχήσουν με μια δύναμη που στηρίζεται σε όλο και πιο αβέβαια οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά θεμέλια.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ – Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να έχουν εισέλθει σε νέο ψυχρό πόλεμο τόσο με την Κίνα όσο και με τη Ρωσία. Και η απεικόνιση εκ μέρους των ηγετών των ΗΠΑ της αντιπαράθεσης, ως αντιπαράθεσης μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού αποτυγχάνει στην αξιοπιστία της, ειδικά σε μια εποχή που οι ίδιοι ηγέτες φλερτάρουν ενεργά με έναν συστηματικό καταπατητή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η Σαουδική Αραβία. Μια τέτοια υποκρισία υποδηλώνει ότι είναι τουλάχιστον, εν μέρει, η παγκόσμια ηγεμονία που διακυβεύεται, πραγματικά, και όχι οι αξίες.

Για δύο δεκαετίες μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, οι ΗΠΑ ήταν σαφώς νούμερο ένα. Αλλά μετά ήρθαν καταστροφικά άστοχοι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, το χρηματοπιστωτικό κραχ του 2008, η αυξανόμενη ανισότητα, η επιδημία οπιοειδών και άλλες κρίσεις που φαινόταν να αμφισβητούν την ανωτερότητα του οικονομικού μοντέλου της Αμερικής. Επιπλέον, μεταξύ της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ, της απόπειρας πραξικοπήματος στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ, των πολυάριθμων μαζικών πυροβολισμών, ενός Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που στρέφεται στην καταστολή ψηφοφόρων και της εμφάνισης λατρειών συνωμοσίας όπως το QAnon, υπάρχουν περισσότερα, από αρκετά, στοιχεία που υποδηλώνουν ότι ορισμένες πτυχές της αμερικανικής πολιτικής και η κοινωνική ζωή έχει γίνει βαθιά παθολογική.

Φυσικά, η Αμερική δεν θέλει να εκθρονιστεί. Αλλά είναι, απλώς, αναπόφευκτο ότι η Κίνα θα ξεπεράσει οικονομικά τις ΗΠΑ, ανεξάρτητα από τον επίσημο δείκτη που χρησιμοποιεί κάποιος. Όχι μόνο ο πληθυσμός της είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερος από τον πληθυσμό της Αμερικής. Η οικονομία της επίσης αναπτύσσεται τρεις φορές πιο γρήγορα εδώ και πολλά χρόνια (πράγματι, ξεπέρασε ήδη τις ΗΠΑ σε όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης το 2015).

Ενώ η Κίνα δεν έχει κάνει τίποτα για να αυτοδηλωθεί ως στρατηγική απειλή για την Αμερική, είναι γραμμένο στον τοίχο. Στην Ουάσιγκτον, υπάρχει μια δικομματική συναίνεση ότι η Κίνα θα μπορούσε να αποτελέσει στρατηγική απειλή και ότι το λιγότερο που πρέπει να κάνουν οι ΗΠΑ για να μετριάσουν τον κίνδυνο είναι να σταματήσουν να βοηθούν την κινεζική οικονομία να αναπτυχθεί. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, απαιτείται προληπτική δράση, ακόμη και αν αυτό σημαίνει παραβίαση των κανόνων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου που οι ίδιες οι ΗΠΑ έκαναν τόσα πολλά για να γράψουν και να προωθήσουν.

Αυτό το μέτωπο στον νέο ψυχρό πόλεμο άνοιξε πολύ πριν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία. Και ανώτεροι αξιωματούχοι των ΗΠΑ έχουν προειδοποιήσει, έκτοτε, ότι ο πόλεμος δεν πρέπει να αποσπάσει την προσοχή από την πραγματική μακροπρόθεσμη απειλή: την Κίνα. Δεδομένου ότι η οικονομία της Ρωσίας έχει περίπου το ίδιο μέγεθος με της Ισπανίας, η συνεργασία της με την Κίνα δεν φαίνεται να έχει οικονομική σημασία (αν και η προθυμία της να συμμετάσχει σε ανατρεπτικές δραστηριότητες σε όλο τον κόσμο θα μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμη για τον μεγαλύτερο νότιο γείτονά της).

Αλλά μια χώρα σε «πόλεμο» χρειάζεται μια στρατηγική και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κερδίσουν μόνες τους μια νέα αντιπαράθεση μεγάλων δυνάμεων. Χρειάζονται φίλους. Φυσικοί σύμμαχοί τους είναι η Ευρώπη και οι άλλες ανεπτυγμένες δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο. Αλλά ο Τραμπ έκανε ό,τι μπορούσε για να αποξενώσει αυτές τις χώρες και οι Ρεπουμπλικάνοι –που εξακολουθούν να του ανήκουν εξ ολοκλήρου– έχουν δώσει πολλές αφορμές για να αμφισβητηθεί αν οι ΗΠΑ είναι αξιόπιστος εταίρος. Επιπλέον, οι ΗΠΑ πρέπει επίσης να κερδίσουν τις καρδιές και τα μυαλά δισεκατομμυρίων ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες και τις αναδυόμενες αγορές του κόσμου – όχι μόνο για να τους έχουν αριθμητικά με το μέρος τους, αλλά και για να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε κρίσιμους πόρους.

Αναζητώντας την εύνοια του κόσμου, οι ΗΠΑ θα πρέπει να καλύψουν πολύ χαμένο έδαφος. Η μακρά ιστορία τους στην εκμετάλλευση άλλων χωρών δεν βοηθά, ούτε και ο βαθιά ριζωμένος ρατσισμός τους – μια δύναμη που ο Τραμπ διοχετεύει με έμπειρο και κυνικό τρόπο. Πιο πρόσφατα, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ συνέβαλαν στο παγκόσμιο «εμβολιαστικό απαρτχάιντ», όπου οι πλούσιες χώρες πήραν όλα όσα χρειάζονταν, ενώ οι άνθρωποι στις φτωχότερες χώρες αφέθηκαν στη μοίρα τους. Εν τω μεταξύ, οι αντίπαλοι της Αμερικής στο νέο Ψυχρό Πόλεμο έχουν κάνει τα εμβόλιά τους άμεσα διαθέσιμα σε άλλους με χαμηλότερο κόστος, ενώ βοηθούν επίσης τις χώρες να αναπτύξουν τις δικές τους εγκαταστάσεις παραγωγής εμβολίων.

Το χάσμα αξιοπιστίας είναι ακόμη μεγαλύτερο όταν πρόκειται για την κλιματική αλλαγή, η οποία επηρεάζει δυσανάλογα εκείνους στον Παγκόσμιο Νότο που έχουν τη λιγότερη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν. Ενώ οι μεγάλες αναδυόμενες αγορές έχουν γίνει οι κορυφαίες πηγές εκπομπών αερίων θερμοκηπίου σήμερα, οι σωρευτικές εκπομπές στις ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι οι μεγαλύτερες με διαφορά. Οι ανεπτυγμένες χώρες συνεχίζουν να προσθέτουν και, το χειρότερο, δεν έχουν καν εκπληρώσει τις πενιχρές υποσχέσεις τους να βοηθήσουν τις φτωχές χώρες να διαχειριστούν τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης που προκάλεσε ο πλούσιος κόσμος. Αντίθετα, οι τράπεζες των ΗΠΑ συμβάλλουν στις επικείμενες κρίσεις χρέους σε πολλές χώρες, αποκαλύπτοντας συχνά μια άθλια αδιαφορία για τα δεινά που προκύπτουν.

Η Ευρώπη και η Αμερική διαπρέπουν στο να δίνουν διαλέξεις σε άλλους για το τι είναι ηθικά σωστό και οικονομικά λογικό. Αλλά το μήνυμα που συνήθως περνάει –όπως καθιστά σαφές η επιμονή των αμερικανικών και ευρωπαϊκών γεωργικών επιδοτήσεων– είναι «κάνε αυτό που λέω, όχι αυτό που κάνω». Ειδικά μετά την εποχή του Τραμπ, η Αμερική δεν έχει πλέον καμία αξίωση για υψηλό ηθικό επίπεδο, ούτε έχει την αξιοπιστία να παρέχει συμβουλές. Ο νεοφιλελευθερισμός και η οικονομική επιστήμη δεν υιοθετήθηκαν ποτέ ευρέως στον Παγκόσμιο Νότο και τώρα ξεφεύγουν από τη μόδα παντού.

Ταυτόχρονα, η Κίνα έχει διαπρέψει όχι στο να δίνει διαλέξεις αλλά στο να εφοδιάζει τις φτωχές χώρες με σκληρές υποδομές. Ναι, αυτές οι χώρες συχνά μένουν βαθιά χρεωμένες. αλλά, δεδομένης της συμπεριφοράς των δυτικών τραπεζών ως πιστωτών στον αναπτυσσόμενο κόσμο, οι ΗΠΑ, και άλλοι, δύσκολα είναι σε θέση να κουνήσουν το δάχτυλο.

Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά το θέμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο: Εάν οι ΗΠΑ πρόκειται να ξεκινήσουν έναν νέο ψυχρό πόλεμο, θα έπρεπε να καταλάβουν καλύτερα τι θα χρειαστούν για να κερδίσουν. Οι ψυχροί πόλεμοι τελικά κερδίζονται με την ήπια δύναμη της έλξης και της πειθούς. Για να βγούμε στην κορυφή, πρέπει να πείσουμε τον υπόλοιπο κόσμο να αγοράσει όχι μόνο τα προϊόντα μας, αλλά και το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα που πουλάμε.

Οι ΗΠΑ μπορεί να ξέρουν πώς να κατασκευάζουν τα καλύτερα βομβαρδιστικά και πυραυλικά συστήματα στον κόσμο, αλλά αυτά δεν θα μας βοηθήσουν εδώ. Αντίθετα, πρέπει να προσφέρουμε συγκεκριμένη βοήθεια στις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες χώρες, ξεκινώντας με μια παραίτηση από κάθε πνευματική ιδιοκτησία που σχετίζεται με τον COVID, ώστε να μπορούν να παράγουν εμβόλια και θεραπείες για τον εαυτό τους.

Εξίσου σημαντικό, η Δύση πρέπει για άλλη μια φορά να κάνει τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά μας συστήματα ζηλευτά στον κόσμο. Στις ΗΠΑ, αυτό ξεκινά με τη μείωση της βίας με όπλα, τη βελτίωση των περιβαλλοντικών κανονισμών, την καταπολέμηση της ανισότητας και του ρατσισμού και την προστασία των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών. Μέχρι να αποδείξουμε ότι είμαστε άξιοι να ηγούμεθα, δεν μπορούμε να περιμένουμε από άλλους να βαδίσουν στο τύμπανο μας.

Project Sydicate

Αμερικανός αναλυτής: Ο Χένρι Κίσινγκερ έδωσε φτερά στον ιμπεριαλισμό της Τουρκίας

0

O πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo / Alex Brandon
17/06/2022  12:53
Μύδρους κατά του Χένρι Κίσινγκερ εξαπολύει ο Αμερικανός κορυφαίος αναλυτής Μάικλ Ρούμπιν, για την μυστική υποστήριξη που παρείχε το 1974 ο τότε ΥΠ ΕΞ των ΗΠΑ στον «Αττίλα» για την εισβολή στην Κύπρο ενθαρρύνοντας τον ιμπεριαλισμό της Τουρκίας με μια τακτική «κατευνασμού», οι συνέπειες της οποίας γίνονται μέχρι σήμερα αισθητές στην εξωτερική πολιτική της Άγκυρας.

Σε άρθρο του στην Washington Examiner o ανώτερος συνεργάτης στη συντηρητική δεξαμενή σκέψης «American Enterprise Institute» σημειώνει ότι το βέτο με το οποίο απειλεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ υπογραμμίζει ότι «η Τουρκία είναι μάλλον εμπόδιο παρά ατού για την ασφάλεια της Δύσης. Και μολονότι το Ιράκ, η Συρία, η Αρμενία, η Ελλάδα και η Κύπρος βιώνουν την τουρκική επιθετικότητα και η Άγκυρα θυματοποιεί θρησκευτικές μειονότητες εντός της Τουρκίας και στο εξωτερικό, η τακτική του δυτικού κατευνασμού απέναντί της συνεχίζεται». Κι υπάρχουν διάφοροι λόγοι, εξηγεί ο Ρούμπιν, όπως ότι πολλοί διπλωμάτες πιστεύουν σε μια Τουρκία όπως ήταν κάποτε κι όχι όπως έχει γίνει, άλλοι θεωρούν ότι οι τιμωρητικές πολιτικές θα επέτρεπαν στον Ερντογάν να παίξει το εθνικιστικό χαρτί ενόψει των εκλογών του ερχόμενου έτους κι άλλοι είναι απλώς διεφθαρμένοι και λειτουργούν βάσει των συμφερόντων τους.

Ο Ρούμπιν λέει ότι η τακτική κατευνασμού έναντι της Τουρκίας δεν είναι κάτι νέο, αφού πριν από μισό αιώνα αυτή ακολούθησε κι ο Χένρι Κίσινγκερ «όταν υποστήριξε μυστικά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Οι αποφάσεις που έλαβε τότε έχουν μεγαλύτερες συνέπειες σήμερα κι από εκείνες για τον Πόλεμο στο Βιετνάμ. Συν τω χρόνω παραμερίστηκε η εχθρότητα στη νοτιοανατολική Ασία, αλλά οι αποφάσεις του Κίσινγκερ στην Ανατολική Μεσόγειο στην καλύτερη περίπτωση “πάγωσαν” μια κατά τα άλλα επιλύσιμη κρίση και στη χειρότερη ίσως πυροδοτήσουν νέα σύρραξη».

Ο ρόλος του Κίσινγκερ στην εισβολή του «Αττίλα»
Ο Ρούμπιν θυμίζει ότι θρυαλλίδα για την τουρκική εισβολή στις 15 Ιουλίου του 1974 ήταν το πραξικόπημα που ενθάρρυνε στην Κύπρο η χούντα στην Ελλάδα που ήθελε να προσαρτήσει τη μεγαλόνησο. «Η χούντα ήταν πελάτης του Κίσινγκερ και τόσο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όσο και ο τότε γερουσιαστής Τζ. Γουίλιαμ Φούλμπραϊτ προειδοποίησαν τον Κίσινγκερ για το επικείμενο πραξικόπημα. Πέντε μέρες αργότερα τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Κύπρο και κατέλαβαν το 3% των εδαφών της για να εμποδίσουν την προσάρτηση. Αλλά μόλις τέσσερα 24ωρα αργότερα το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα κατέρρευσε και επέστρεψε στη χώρα η δημοκρατία. Οι λόγοι για ξένη στρατιωτική επέμβαση εξανεμίστηκαν. Εκείνη την εποχή η ηγεσία της Τουρκίας επιθυμούσε να εκτρέψει την προσοχή από την κακή κατάσταση της οικονομίας της κι έτσι κατασκεύασε λόγους για να συνεχίσει την κατάκτηση.

Έναν μήνα αργότερα, χωρίς casus belli και εν μέσω ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στη Γενεύη η Τουρκία έκανε νέα επίθεση και κατέλαβε δεκαπλάσια εδάφη εξαπολύοντας μια εθνοκάθαρση που ούτε η ελληνική χούντα είχε ποτέ αναλογιστεί. Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα δείχνουν ότι η Τουρκία είχε σε αυτό τον Κίσινγκερ ως φίλο».

Ο Αμερικανός αναλυτής σημειώνει ότι μολονότι η Ελλάδα ήταν δημοκρατική χώρα και η σύμμαχος των ΗΠΑ, ο Κίσινγκερ «είδε» μια ευκαιρία κατευνασμού της Τουρκίας. «”Δεν υπάρχει λόγος για τις ΗΠΑ γιατί οι Τούρκοι να μην έχουν το ένα τρίτο της Κύπρου” συμβούλεψε ο Κίσινγκερ τον Τζέραλντ Φορντ, που είχε ορκιστεί Πρόεδρος λίγες μέρες νωρίτερα. “Οι τουρκικές τακτικές είναι σωστές – να αρπάξουν ό,τι θέλουν και μετά να διαπραγματευτούν στη βάση της τετελεσμένης κατοχής”, πρόσθεσε. Ο Κίσινγκερ είχε ανάψει κατ’ ιδίαν το πράσινο φως για την αρπαγή εδαφών σε συνομιλίες του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετσεβίτ. Αυτό που ουδέποτε εξήγησε ο Κίσινγκερ, είναι ποιο ήταν το νόημα της προδοσίας ενός συμμάχου όπως η Ελλάδα. Η Τουρκία, στο κάτω κάτω, δεν θα αυτομολούσε στη σοβιετική σφαίρα, αν η Ουάσιγκτον είχε βάλει βέτο στην κατοχή, ούτε ήταν ανίσχυρες οι ΗΠΑ».

Πώς ενίσχυσε η τακτική του Κίσινγκερ τον τουρκικό ιμπεριαλισμό
Ο Ρούμπιν υπογραμμίζει ότι στην παρούσα φάση το πρόβλημα με τις κινήσεις της Τουρκίας αναφορικά με την εξωτερική της πολιτική δεν είναι απλώς ο Ερντογάν, αλλά μάλλον το γεγονός ότι οι ενέργειες του Κίσινγκερ έστειλαν το μήνυμα στο ευρύτερο τουρκικό κατεστημένο ότι η επιθετικότητα αποδίδει καρπούς. «Ο Κίσινγκερ», γράφει, «κολάκευσε την τουρκική αντίληψη ότι το μέγεθος μιας χώρας μετράει. Κι η τουρκική ηγεσία, ανεξάρτητα από το είδος των προκλήσεων που κάνει, πιστεύει τώρα ότι η Ουάσιγκτον θα υποκύψει μπροστά στο μέγεθος της χώρας τους και θα προδώσει οποιαδήποτε μικρότερη χώρα. Κι όχι μόνον, γι’ αυτό το λόγο, παραμένει το βόρειο τμήμα της Κύπρου το τελευταίο κατεχόμενο έδαφος της Ευρώπης, αλλά κι ο Ερντογάν πιστεύει σήμερα ότι διά της βίας θα μπορούσε να πετύχει την κατοχή νησιών της Ελλάδας στο Αιγαίο».

Και καταλήγει: «Ο Κίσινγκερ έκανε λάθος και θα χρειαστεί να επιβληθούν εξοντωτικές κυρώσεις στην Τουρκία, να τερματιστεί το [αμερικανικό] εμπάργκο στις πωλήσεις όπλων στην Κύπρο και περαιτέρω ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο για να διορωθούν ιστορικά λάθη και να αποτραπεί μια νέα σύρραξη. Στο μεταξύ ο Κίσινγκερ θα πρέπει να ζητήσει συγνώμη από την Ελλάδα και την Κύπρο. Δεν θα υπήρχε καλύτερος τρόπος να σταλεί το μήνυμα στην Τουρκία ότι πέρασε η εποχή του ιμπεριαλισμού της».

iefimerida.gr

Ο ισραηλινός στρατός ολοκληρώνει μαζικά παιχνίδια πολέμου στην Κύπρο που προσομοιώνουν τον πόλεμο του Λιβάνου

0

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΎΣΕΩΝ”

Την περασμένη εβδομάδα Ισραηλινοί αλεξιπτωτιστές διεξήγαγαν μαζικές ασκήσεις στην Κύπρο. Τώρα μπορούμε να κάνουμε μια τακτική και στρατηγική ανάλυση αυτής της άσκησης. Παράλληλα με τους αλεξιπτωτιστές στην Κύπρο, το Ισραήλ βομβάρδισε με επιτυχία το αεροδρόμιο της Δαμασκού με ακριβείς βολές.. Προφανώς, η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, ειδικά, δεδομένων των σοβαρών απειλών που από την Άγκυρα τόσο προς στην Ελλάδα όσο και προς την Κύπρο. Η πιθανότητα η Τουρκία να προσαρτήσει το βόρειο τμήμα της Κύπρου υπάρχει και δεν μπορεί να αγνοηθεί γιατί συνιστά σοβαρή απειλή ασφάλειας που σίγουρα θα ταίριαζε στη Ρωσία σε αυτή την κατάσταση.

Οι ισραηλινές δυνάμεις παραμένουν στο νησί. Η ερμηνεία που δίνεται είναι ότι το Ισραήλ ανησυχεί για πιθανή στρατιωτική ενέργεια της Τουρκίας και θα ήθελε να μεσολαβήσει μεταξύ των δύο χωρών.

Διαβάστε το ρεπορτάζ της Haaretz

Haaretz Yaniv Kubovich

Με τον μεγαλύτερο αριθμό στρατευμάτων που έχουν σταλεί ποτέ στο εξωτερικό, ο IDF (Israel Defense Forces, μυντικές Δυνάμεις του Ισραήλ) προσομοίωσε στρατιωτική δραστηριότητα σε «εχθρικό έδαφος» στην πόλη της Πάφου

Ισραηλινές δυνάμεις στην Κύπρο αυτή την εβδομάδα για κοινή στρατιωτική άσκηση

2 Ιουνίου 2022

Χιλιάδες μάχιμοι στρατιώτες, διοικητές και στρατεύματα υποστήριξης από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις πραγματοποίησαν αυτήν την εβδομάδα στην Κύπρο μαζική προσομοίωση μαχών στον Λίβανο.

Η άσκηση, μέρος του ελιγμού “Chariots of Fire” του ισραηλινού στρατού, που διαρκεί ένα μήνα, έχει σκοπό να προσομοιώσει τη στρατιωτική δραστηριότητα σε εχθρικό έδαφος, ιδιαίτερα στο βόρειο μέτωπο του Ισραήλ. Θα τελειώσει την Παρασκευή. (ΣΣ. Η άσκηση έχει ολοκληρωθεί).

Η προσομοίωση στην κυπριακή πόλη της Πάφου περιλαμβάνει τον μεγαλύτερο αριθμό στρατευμάτων που έχουν σταλεί στο εξωτερικό για επιχειρησιακή πρακτική μέχρι σήμερα, σύμφωνα με το IDF.


Ισραηλινές δυνάμεις στην Κύπρο αυτή την εβδομάδα για κοινή στρατιωτική άσκηση
Η άσκηση ξεκίνησε στο Ισραήλ, όπου οι μάχιμες μονάδες κλήθηκαν να φτάσουν σε ορισμένες βάσεις της πολεμικής αεροπορίας και του ναυτικού που είχαν προετοιμαστεί με εξοπλισμό και οχήματα για μάχη. Όταν δόθηκε το σύνθημα, χιλιάδες στρατιώτες από τις ταξιαρχίες καταδρομών και αλεξιπτωτιστών, καθώς και άλλες ειδικές δυνάμεις και επίλεκτες εφεδρικές μονάδες, επιβιβάστηκαν σε πλοία, αεροπλάνα και ελικόπτερα για να μεταφερθούν στην Πάφο.

Το νησιωτικό έθνος της Κύπρου έχει ορεινές περιοχές κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου, παρόμοιες με αυτές που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν οι ισραηλινές δυνάμεις στον Λίβανο. Η άσκηση επικεντρώθηκε στη βελτίωση των δεξιοτήτων των στρατιωτών για συνεχείς μάχες βαθιά σε εχθρικό έδαφος και σε μια σειρά σημαντικών πολεμικών δεξιοτήτων όπως η επικοινωνία και η επιμελητεία, ανέφερε ο στρατός.

Ο διοικητής της βάσης της Χάιφα του Πολεμικού Ναυτικού του Ισραήλ, Brig. Στρατηγός Ταλ Πολίτης, είπε ότι η δύναμη έχει πολλά πλεονεκτήματα που αποσκοπούν σε μια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένης της εκτόξευσης πυραύλων από τη θάλασσα για να βοηθήσουν τις επίγειες δυνάμεις και να αξιολογήσουν την κατάσταση στο έδαφος σε διάφορες καιρικές συνθήκες.

«Οι δυνατότητες του ναυτικού είναι από τις καλύτερες στον κόσμο όσον αφορά την κάλυψη και την εκκένωση τραυματιών από τη θάλασσα», πρόσθεσε.

Στο πλαίσιο της άσκησης, στην Κύπρο αναπτύχθηκε η Μοίρα ελικοπτέρων 113, με Black Hawk και μαχητικά ελικόπτερα. Οι πιλότοι εξασκήθηκαν σε νέους τρόπους περισυλλογής και εξοπλισμού δυνάμεων αλεξιπτωτιστών στο έδαφος.


Ισραηλινές δυνάμεις στην Κύπρο αυτή την εβδομάδα για κοινή στρατιωτική άσκηση
Η Κύπρος είναι σύμμαχος του Ισραήλ και οι χώρες πραγματοποιούν μεγάλο αριθμό κοινών επιχειρήσεων σε πολλούς τομείς. Στο παρελθόν, οι δύο χώρες έχουν πραγματοποιήσει μια σειρά από κοινές στρατιωτικές δραστηριότητες και δραστηριότητες ασφάλειας σε ξηρά και θάλασσα.

Haaretz