Αρχική Blog Σελίδα 1946

Η Διευκρινιστική Δήλωση του Κωνσταντίνου Πικραμένου για τον Παναγιώτη Λαφαζάνη

0
neakriti.gr

Μετά την σημερινή τοποθέτηση του επικεφαλής της πολιτικής κίνησης Δημοκρατικό Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης Παναγιώτη Λαφαζάνη στον 98.4 στα όσα δήλωσε για την συνέντευξη του ο εμπειρογνώμονας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Κωνσταντίνος Πικραμένος, την ίδια ημέρα στον 98.4 σε δική του συνέντευξη που ακολούθησε, ο κ. Πικραμένος με δημόσια επιστολή του προς τον 98.4 με τίτλο «Άρθρο – Αποκατάσταση στη Παρέμβαση του κ. Λαφαζάνη» αναφέρει τα εξής:

«Άρθρο Αποκατάσταση στην παρέμβαση του κ. Λαφαζάνη

Άκουσα προσεκτικά τα όσα είπε ο κ. Λαφαζάνης στην πρώτη και δεύτερη παρέμβαση του στην εκπομπή του κ. Σαχίνη (98.4 radio). Προσπάθησα να επικοινωνήσω εκ των υστέρων μαζί του για να ξεκαθαρίσω τις θέσεις μου….Δεν μπόρεσα να μιλήσω μαζί τους και δημοσιεύω το παρόν άρθρο. Η παρέμβαση μου αναφορικά με τις δηλώσεις του κινήθηκε σε δυο κατευθύνσεις:

  • Πρώτον αφορούσε τις Ρωσικές Υπηρεσίες Πληροφοριών και την άσκηση ενεργητικών μέτρων στην Ευρώπη. Η ειδησεογραφία και η βιβλιογραφία για τις επιχειρήσεις των Μυστικών Υπηρεσιών της Ρωσίας τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια είναι ΕΥΡΕΙΑ για όποιον θέλει να εμπλουτίσει τις γνώσεις του. Μολις προχτες (16.6.2022) η Αυστριακή αντικατασκοπεία ανακοίνωσε τον εντοπισμό – επέλαση ενός αξιωματικού πληροφοριών της GRU (Ρωσική Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών), άνευ διπλωματικής ιδιότητας (illegal) ο οποίος επιχείρησε να προσληφθεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης που ερευνά υποθέσεις εγκλημάτων πολέμου στη Γεωργία (2008) και Ουκρανία (2022).  Στο βιβλίο μου “Οι Μυστικές Υπηρεσίες του 21ου αιώνα” (Εκδόσεις Ινφογνώμων) το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα υπάρχει ειδικό κεφάλαιο για τη δράση της CIA και της Ρωσικής FSB πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία.
  • Η δεύτερη αφορά τα λεγόμενα του κ. Λαφαζάνη. Και εδω ξεκινάει η παρεξήγηση…

Ο ίδιος δήλωσε ότι εξαιτίας της υποστήριξής του στους Ρωσόφωνους της ανατολικής Ουκρανίας έχει καταχωρηθεί Ο ΙΔΙΟΣ σε ειδικό κατάλογο τρομοκρατών (της Κρατικής Ασφάλειας SBU) της Ουκρανίας. Επί αυτού αναφερόμουν όταν υποστήριξα ότι  ΜΠΟΡΕΙ ο κ. Λαφαζάνης να έχει προβλήματα με την Ελληνική Εισαγγελία καθώς ενδέχεται οι Ουκρανικές Αρχές να ζητήσουν την έκδοσή του στην Ουκρανία. Ενδεχομένως να μην ήμουν σαφής. Το αναγνωρίζω…

  • Ουδέποτε έκανα σύνδεση του υπο ίδρυση Κόμματος του με χρηματόδοτηση ή άλλη στήριξη από τη Ρωσία ή την εν Ελλάδι Ρωσική Πρεσβεία. Υπάρχει η απομαγνητοφώνηση της ομιλίας μου για αυτό. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος περί αυτού. Αναφερόμουν σε ξένα πολιτικά κόμματα που έχουν λάβει ΕΠΙΣΗΜΑ τραπεζικό δάνειο (από Ρωσική ιδιωτική τράπεζα) όπω το Κόμμα της κ. Λε Πεν
  • Η χρήση του ρήματος “μπαινοβγαίνει” ήταν ατυχής εκ μέρους μου. Δεν ξέρω πόσες φορές ο κ. Λαφαζάνης έχει προσκληθεί από τη Ρωσική Πρεσβεία ή άλλες επίσημες Αρχές της Ρωσίας στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Αν τον έθιξε η συγκεκριμένη έκφραση του ζητάω συγγνώμη.
  • Όσον αφορά τον όρο “πράκτορας προπαγάνδας” είναι όρος που χρησιμοποιείται κατά κόρον στη διεθνή ορολογία. Στις ΗΠΑ και στη Ρωσία υπάρχει σχετικός νόμος που απαγορεύει σε νομικά και φυσικά πρόσωπα να προβαίνουν σε προβολή θέσεων και εκπροσώπηση συμφερόντων τρίτων χωρών ΑΝ δεν έχουν προηγουμένως δηλωθεί στους αντίστοιχους καταλόγους του Υπουργείου Δικαιοσύνης. ΕΚΕΙ αναφερόμουν όταν είπα οτι οι θέσεις του κ. Λαφαζάνη, (αν τις εξέφραζε στην ίδια τη Ρωσία πχ υπέρ των ΗΠΑ) θα ήταν αντικείμενο έρευνας και ποινικής δίωξης καθώς ΕΚΕΙ θα “θεωρείται πράκτορας προπαγάνδας” με βάση τις τροποποιήσεις του νόμου το 2021. Δεν αναφερόμουν στο κ. Λαφαζάνη αλλά στις προβλέψεις του Ρωσικού Ποινικού Κώδικα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχο αδίκημα. Θέλω να το ξεκαθαρίσω.
  • Όταν χρησιμοποίησα τους όρους “δεν έχει αίσθηση κινδύνου” και “τον προειδοποιώ” αναφερόμουν στα ενεργητικά μέτρα που λαμβάνουν οι Ρωσικές Υπηρεσίες. Καλοπροαίρετα το είπα για να τον “προφυλάξω” από ενδεχόμενες δυσάρεστες καταστάσεις και παγίδες. Υπάρχουν αντίστοιχα παραδείγματα στην Ευρώπη. Δεν τον απείλησα με κάτι αλλά τον προειδοποίησα για τις τακτικές των Ρωσικών Υπηρεσιών.

Εν κατακλείδι απευθυνόμενος στον κ. Λαφαζάνη θέλω να τον ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΩ ότι στην Ελλάδα οι θέσεις του και οι απόψεις του δεν ποινικοποιούνται. Εγώ ασχολούμαι με τις Υπηρεσίες Πληροφοριών όχι με τους πολιτικούς. Οι δράσεις των Υπηρεσιών (όλων των χωρών) με ενδιαφέρουν και κατά πόσο “στρατολογούν ή μη” φυσικά και νομικά πρόσωπα σε Ευρωπαϊκο επίπεδο. Ελπίζω να είμαι σαφής.

Και πάλι λυπάμαι για την όποια παρερμηνεία.

Με εκτίμηση

Κώστας Πικραμένος

Διευθυντής Ερευνών CP Consulting

Εμπειρογνώμων Ευρ. Κοινοβουλίου»

Γ. Κουμουτσάκος στην «Κ»: Ελληνοτουρκικά – Εγχειρίδιο κλιμακούμενης έντασης

0

Φωτ. Τουρκική προεδρία μέσω ΑΡ

Η αμφισβήτηση και υπονόμευση του status quo στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως το έχουν διαμορφώσει οι Συνθήκες Λωζάννης (1923), Μοντρέ (1936) και Παρισίων (1947) και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, αποτελεί επί σχεδόν μισό αιώνα επιδίωξη της Τουρκίας, ανεξάρτητα από εσωτερικούς πολιτικούς λόγους.

Οι 16 χάρτες των συνεχώς διευρυνόμενων παράνομων τουρκικών απαιτήσεων και διεκδικήσεων έναντι της Ελλάδας, που ορθώς δημοσιοποίησε πρόσφατα το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, αποτυπώνουν με ακρίβεια τον στρατηγικό χαρακτήρα του τουρκικού αναθεωρητισμού. Μιας στρατηγικής που η Αγκυρα υπηρετεί άλλοτε με τακτική ύφεσης και άλλοτε με εξάρσεις, εντάσεις και κρίσεις.

Τα τελευταία δυόμισι χρόνια οι ελληνοτουρκικές σχέσεις περνούν, με αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας, περίοδο μεγάλης έντασης. Ειδικά τον τελευταίο καιρό, η Αγκυρα κλιμακώνει επικίνδυνα. Δίνει την εντύπωση ότι εφαρμόζει ένα εγχειρίδιο με οδηγίες για βήμα βήμα δημιουργία κρίσης. Ας δούμε τα βήματα αυτά, όχι αποσπασματικά και μεμονωμένα, αλλά ως αλληλένδετα στοιχεία ενός συνολικού σχεδιασμού που επιδιώκει να ωθήσει την Ελλάδα στο εκβιαστικό δίλημμα «διαπραγμάτευση για τα αδιαπραγμάτευτα ή κρίση».

Βήμα 1ο: Εγερση ενός ζητήματος που η άλλη πλευρά (Ελλάδα) είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί με κανέναν τρόπο ούτε να συζητήσει, ούτε βέβαια να συμβιβαστεί. Πρόκειται για την απαίτηση αποστρατιωτικοποίησης νησιών μας ως προϋπόθεσης για την αναγνώριση της ελληνικής κυριαρχίας επ’ αυτών. Ετσι η Αγκυρα οδηγεί σκόπιμα τον διάλογο σε αδιέξοδο.

Βήμα 2ο: Επιμονή στο ζήτημα αυτό με κλιμακούμενες κατηγορίες προς την άλλη πλευρά και χαρακτηρισμό της ως «αδιάλλακτης».

Βήμα 3ο: Ενέργειες που επιβεβαιώνουν την αρχική απαίτηση με μαζικές, «βαθιές» παραβιάσεις ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου και υπερπτήσεις ελληνικών νησιών.

Βήμα 4ο: Προσωποποίηση της αντιπαράθεσης προκειμένου να γίνει πιο συγκεκριμένη και σαφής η εικόνα του «αντιπάλου». Στόχος ο Ελληνας πρωθυπουργός αλλά και οι αρμόδιοι υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας, ακόμα και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Βήμα 5ο: Διακοπή κάθε διαύλου επικοινωνίας και διαλόγου.

Η Τουρκία επιδιώκει να ωθήσει την Ελλάδα στο εκβιαστικό δίλημμα «διαπραγμάτευση για τα αδιαπραγμάτευτα ή κρίση».

Βήμα 6ο: Δαιμονοποίηση του «αντιπάλου» με ακραίες και έωλες κατηγορίες για δήθεν: φιλοξενία και εκπαίδευση τρομοκρατών, απώθηση και διακινδύνευση της ζωής προσφύγων και μεταναστών, απειλητική ενίσχυση ενόπλων δυνάμεων, επιθετικό εξοπλισμό νησιών, οικοδόμηση εχθρικών συμμαχιών, όπως με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ.

Βήμα 7ο: Διαμόρφωση εσωτερικού μετώπου κατά της «δαιμονοποιημένης» αντιπάλου με όχημα τα ελεγχόμενα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης που έχουν «ξεσπαθώσει» απαιτώντας ακόμα και να καταληφθούν ελληνικά νησιά.

Βήμα 8ο: Θέση σε εγρήγορση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με μεγάλης κλίμακας ασκήσεις, όπως η EFES 2022, που αξιοποιούνται ως σκηνικό και βήμα εκτόξευσης απειλών κατά της Ελλάδας και μάλιστα με αναφορές στη Μικρασιατική Καταστροφή στην επέτειο των 100 χρόνων.

Βήμα 9ο και ιδιαίτερα σοβαρό: Υιοθέτηση πρακτικών ψυχολογικού πολέμου, όπως το τουίτ του Τούρκου προέδρου στα ελληνικά με σκοπό την «αδιαμεσολάβητη» αποστολή του μηνύματος-απειλής απευθείας στην κοινή γνώμη του αντιπάλου.

Εάν η ανάλυση αυτή είναι βάσιμη και η Τουρκία πράγματι ακολουθεί συνειδητά και σκόπιμα σχεδιασμένη «by the book» αύξηση της έντασης, θα πρέπει να περιμένουμε νέα βήματα περαιτέρω κλιμάκωσης με δηλώσεις και ενέργειες. Σενάρια υπάρχουν και εξετάζονται πολλά. Η κυβέρνηση, ως οφείλει, είναι προετοιμασμένη να απαντήσει αποφασιστικά και αποτελεσματικά ακόμη και στα πιο δύσκολα. Η χρονική περίοδος μέχρι την 29η και την 30ή Ιουνίου είναι ιδιαίτερα ύποπτη καθώς πρόσθετη κλιμάκωση, ένταση ή κρίση πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη θα μπορούσε να οδηγήσει σε άσκηση πίεσης προκειμένου να εκκινήσει σε νατοϊκό περιβάλλον διάλογος σε θέματα απτόμενα άμυνας και εδαφικής κυριαρχίας. Δηλαδή σε θέματα αδιαπραγμάτευτα για την Ελλάδα, που άλλωστε έχει εξαιρέσει από την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου ήδη από το 2014.

Οι πρόσφατες δηλώσεις Στόλτενμπεργκ περί κατανόησης των τουρκικών ανησυχιών σε σχέση με τη Σουηδία και τη Φινλανδία είναι προαναγγελτικές του ότι το ΝΑΤΟ στα ελληνοτουρκικά για ακόμη μία φορά θα κρατήσει ίσες αποστάσεις. Το πιθανότερο είναι ότι θα καλέσει Αθήνα και Αγκυρα «να τα βρουν» γιατί «δεν μπορεί η Συμμαχία να έχει σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία πρόβλημα συνοχής, εξαιτίας τριβών μεταξύ δύο συμμάχων χωρών». Θα πρέπει να συγκρατηθεί ότι στο ατλαντικό περιβάλλον ο Ερντογάν έχει στα χέρια του τον εκβιασμό για την ένταξη ή μη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, καθώς και τον ρόλο της Τουρκίας στη διά των Στενών ροή του επισιτιστικού εμπορίου. Ομως η Αγκυρα δεν μπορεί να εκβιάζει όλους τους συμμάχους της. Δεν μπορεί να εκβιάζει τους πάντες. Και πάντως όχι την Ελλάδα. Εχει και εκείνη τα δικαιώματα που προβλέπει η ιδρυτική του ΝΑΤΟ Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού του 1949. Και ο νοών νοείτω.

* Ο κ. Γιώργος Κουμουτσάκος είναι τ. αναπληρωτής υπουργός, βουλευτής του Β1 Βόρειου Τομέα Αθήνας με τη Νέα Δημοκρατία.

Καθημερινή

Η Μόσχα «έκοψε» το φυσικό αέριο στην Γαλλία – GRTgaz: «Δεν λαμβάνουμε καμία ποσότητα»

0

Η Γαλλία είχε την ίδια τύχη με τις Ιταλία και Γερμανία καθώς η Μόσχα διέκοψε την ροή φυσικού αερίου και το Παρίσι δεν παραλαμβάνει καμία ποσότητα.

Η διαχειρίστρια του γαλλικού δικτύου μεταφοράς φυσικού αερίου GRTgaz ανακοίνωσε ότι δεν λαμβάνει ρωσικό αέριο μέσω αγωγού από τις 15 Ιουνίου έπειτα «από τη διακοπή της φυσικής ροής μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας».

Ο ρωσικός κολοσσός ενέργειας Gazprom έχει μειώσει σημαντικά τις τελευταίες ημέρες τις παραδόσεις του σε ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως προς τη Γερμανία μέσω του αγωγού Nord Stream 1, κάτι που ενδέχεται να προκάλεσε τη διακοπή ανεφοδιασμού της Γαλλίας.

Η Γαλλία βασίζεται στη Ρωσία για περίπου το 17% του φυσικού της αερίου, το οποίο φτάνει στη χώρα είτε μέσω αγωγών είτε σε υγροποιημένη μορφή. Το μεγαλύτερο μέρος φτάνει στη Γαλλία μέσω αγωγού από τη Γερμανία.

Η ροή είχε μειωθεί ήδη κατά 60% από την αρχή του έτους, σύμφωνα με τη GRTgaz. Εδώ και δύο ημέρες οι προμήθειες μέσω του αγωγού έχουν πέσει στο μηδέν.

Σημειώνεται επίσης ότι η ρωσική εταιρεία ενέργειας Gazprom άρχισε νωρίς χθες το πρωί να μειώνει τον όγκο του αερίου που προμηθεύει στη Γερμανία μέσω του αγωγού Nord Stream 1 στα 67 εκατ. κυβικά μέτρα την ημέρα.

Συνολικά η τελευταία περικοπή αντιπροσωπεύει μια μείωση κατά περίπου 60% των προμηθειών αερίου στη Γερμανία μέσα σε μόλις δύο ημέρες.

Η Siemens Energy ανακοίνωσε την Τρίτη πως μία από τις τουρμπίνες αερίου του Nord Stream 1, που είχε πρόσφατα επισκευαστεί στον Καναδά, δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να μεταφερθεί με πλοίο από το Μόντρεαλ εξαιτίας των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία.

Ο Nord Stream 1 είναι ο κύριος αγωγός μέσω του οποίου γίνονται οι παραδόσεις του φυσικού αερίου στη Γερμανία.

Η Gazprom, η οποία ανήκει κατά πλειοψηφία στο ρωσικό κράτος, επικαλέσθηκε τις καθυστερήσεις που προκαλούνται λόγω της επισκευής της μονάδας συμπίεσης αερίου ως την ατία για τις παραδόσεις μειωμένων όγκων αερίου, αν και η αρμόδια γερμανική υπηρεσία αμφισβήτησε τον ισχυρισμό αυτό.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών κατηγόρησε τη Ρωσία ότι προσπαθεί να δημιουργήσει ανησυχία και να αυξήσει τις τιμές του αερίου με την κίνηση αυτή, προσθέτοντας ωστόσο ότι εξακολουθεί να είναι δυνατό να διοχετευθούν στην αγορά εναλλακτικές προμήθειες αερίου, όμως σε υψηλή τιμή. Οι γερμανικές εγκαταστάσεις αποθήκευσης αερίου είναι γεμάτες περίπου στο 56%, δήλωσε.

Σε χθεσινοβραδινό μήνυμά του, ο Ρόμπερτ Χάμπεκ ζήτησε από το κοινό να κάνει οικονομία στην ενέργεια. «Τώρα είναι η ώρα να το κάνουμε. Κάθε κιλοβατώρα βοηθάει σ’ αυτή την κατάσταση», δήλωσε.

Αν και η κατάσταση είναι σοβαρή, η προμήθεια ενέργειας στη Γερμανία δεν κινδυνεύει, πρόσθεσε αλλά δεν φαίνεται να τον πολυπιστεύουν οι Γερμανοί οι οποίοι έχουν αρχίσει να πανικοβάλλονται.

Άλλωστε σαν κοινωνία δεν έχουν «ζοριστεί» ιδιαίτερα τα τελευταία 70 χρόνια.

Πριν 2 ημέρες η Gazprom είχε μειώσει τις ροές φυσικού αερίου και στην Ιταλία κατά 15%!

https://www.pronews.gr/oikonomia/i-mosxa-ekopse-to-fysiko-aerio-stin-gallia-grtgaz-den-lamvanoume-kamia-posotita/

Δ. Μάρδας: Μεταναστευτικό. Γιατί αρκεί η εφαρμογή των Συνθηκών της Ευρώπης

0

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού εξωτερικών

-Η Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2009) αναφέρεται σε τρία της Άρθρα στις πολιτικές σχετικά με το άσυλο και την μετανάστευση.

Ειδικότερα, ως προς το κοινό Ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου, επικουρικής και προσωρινής προστασίας που αναφέρεται στους πρόσφυγες, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ λαμβάνουν μέτρα που εκτός των άλλων, σκοπεύουν σε ένα «κοινό σύστημα για την προσωρινή προστασία των εκτοπισμένων προσώπων σε περιπτώσεις μαζικής εισροής (Άρθρο 78, παρ. 2γ.)

Επίσης, σύμφωνα με την παράγραφο 2γ του Άρθρου 79, το οποίο αναφέρεται στην μετανάστευση και παράνομη μετανάστευση,  τα θεσμικά όργανα της ΕΕ σύμφωνα με την συνήθη νομοθετική διαδικασία λαμβάνουν μέτρα  που αφορούν εκτός των άλλων, τους ακόλουθους τομείς: «την λαθρομετανάστευση και παράνομη διαμονή καθώς και τον επαναπατρισμό των παρανόμως διαμενόντων.”

Τέλος, σύμφωνα με το Άρθρο 80, «Η πολιτικές της Ένωσης που προβλέπονται στο παρόν κεφάλαιο (σχετικό με άσυλο, πρόσφυγες, μετανάστες) και η εφαρμογή τους διέπονται από την αρχή της αλληλεγγύης και της δίκαιης κατανομής ευθυνών μεταξύ των κρατών μελών, μεταξύ άλλων και στο οικονομικό επίπεδο. Οπότε απαιτείται οι πράξεις της Ένωσης που θεσπίζονται…να περιέχουν κατάλληλα μέτρα για την εφαρμογή της εν λόγω αρχής.»

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή οφείλει να πραγματοποιεί τις απαραίτητες προτάσεις προς το Συμβούλιο των Υπουργών με σκοπό την εφαρμογή των προαναφερθέντων. Τα δυο αυτά θεσμικά όργανα έπρεπε από την αρχή της δεκαετίας του 2010, να εφαρμόσουν τις προβλέψεις της Συνθήκης στο επίμαχο θέμα της δίκαιης κατανομής των ευθυνών. Πρόσφατα η Επιτροπή και μετά από καθυστέρηση δέκα περίπου ετών με Ανακοίνωση της (κείμενο μη νομικών δεσμεύσεων) επιδιώκει να δώσει κάποιες ιδέες προς συζήτηση! Φυσικά αυτό είναι ανεπαρκές.

Όταν όμως δεν πραγματοποιούνται τα δέοντα και παραβιάζονται οι αρχές που διέπουν τις Συνθήκες της ΕΕ τότε τον λόγο τον έχει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

-Το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα σήμερα κινείται σε δυο επίπεδα. Το πρώτο αφορά τους πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες από τις Αραβικές χώρες και Αφρική και το δεύτερο τους πρόσφυγες από την Ουκρανία. Η διαφορά εδώ είναι κυρίως μια. Η πρώτη κατηγορία των προσφύγων-παράνομων μεταναστών  (νέοι και οικογένειες κυρίως) επιδιώκει τη μόνιμη εγκατάστασή της στην Ευρώπη ενώ η δεύτερη (γυναικόπαιδα κυρίως) θεωρεί ότι η μετακίνηση της είναι προσωρινή.

Οι διαστάσεις του προβλήματος είναι τρείς. Η αξιοπρεπής αλλά προσωρινή διαμονή των μεταναστών-προσφύγων και η παροχή παιδείας είναι υποχρέωση κάθε πολιτισμένης χώρας. Η προστασία και ο σεβασμός της ζωής είναι οι κύριοι παράγοντες του προβλήματος. Αυτή είναι η πρώτη διάσταση και έχει ως αποδέκτη και τις δυο κατηγορίες μεταναστών-προσφύγων.

Η δεύτερη, που αφορά κυρίως την πρώτη κατηγορία προσφύγων-μεταναστών αναφέρεται στην πολυσυζητημένη ενσωμάτωσή τους στην αγορά εργασίας. Εδώ όμως το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα συνδέεται με τους στόχους της παγκοσμιοποίησης. Πράγματι, οι ένθερμοι υποστηρικτές της επιζητούν την ελεύθερη διακίνηση της άφθονης φθηνής εργασίας υπέρ της ενίσχυσης των κερδών τους.

Η αναδιάταξη των δυνάμεων στην ανοιχτή χωρίς φραγμούς αγορά, εισάγει λοιπόν σταδιακά την υποτίμηση του κόστους σε όλη την έκταση της αλυσίδας της αξίας. Οι μισθοί είναι το προπέτασμα μιας τέτοιας τάσης. Οι καμπύλες του κέρδους είναι αυτές που μετράνε από οτιδήποτε άλλο για τους υποστηριχτές της παγκοσμιοποίησης.

Στις ημέρες μας έχουμε μια νέα βίαια ολική επανεκκίνηση της παγκόσμιας οικονομίας με αφορμή τον Covid-19. Τα φθηνά χέρια προσφύγων-μεταναστών φτωχών κρατών του Τρίτου κόσμου αφθονούν πλέον στον πλανήτη, οπότε οι χαμηλότεροι μισθοί απειλούν να έρθουν στο προσκήνιο κτίζοντας έτσι μια νέα ισορροπία τρόμου υπέρ των κερδών.

Από τα προαναφερθέντα εξαιρούνται φυσικά οι πρόσφυγες με υψηλό εισόδημα. Σε κάποιες περιπτώσεις τα κράτη υποδοχής μερίμνησαν για την προσέλκυσή τους χωρίς τυμπανοκρουσίες και περιττό θόρυβο, προς όφελος όλων.

Όταν μια χώρα έχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και περιορισμένο εργατικό δυναμικό, τότε η μετανάστευση τής προφέρει μια διέξοδο σε θέματα ζήτησης της εργασίας. Στην περίπτωση αυτή οργανώνει τον τρόπο υποδοχής των μεταναστών μέσω διμερών συμφωνιών με άλλα κράτη (Βλ. Γερμανία, Γαλλία κ.λπ).

Όταν μια άλλη χώρα όμως, όπως η Ελλάδα, με ισχνή αναπτυξιακή δυναμική και περιορισμένες ευκαιρίες απασχόλησης, επιδιώκει την ενσωμάτωση των μη προσκεκλημένων μεταναστών-προσφύγων στην αγορά εργασίας τότε εύλογα αναμένεται ένα σύνολο αρνητικών επιπτώσεων.

Η πρώτη επίπτωση εντοπίζεται στην αδυναμία αύξησης των μισθών, λόγω συμπίεσης τους που προκαλείται από την άφθονη προσφορά εργασίας μεταναστών. Η δεύτερη επίπτωση, που συνδέεται με την πρώτη, εντοπίζεται στην έξοδο των Ελλήνων εργαζομένων σε άλλες χώρες. Και δεν μεταναστεύουν μόνο Έλληνες επιστήμονες…

Η γνώση λοιπόν των αρνητικών εκφάνσεων της παγκοσμιοποίησης απαιτεί την ανάλογη αντίδραση με στόχο την προστασία της εγχώριας απασχόλησης και των μισθών. Στο πλαίσιο αυτό η θέση των όποιων ριζοσπαστικών απόψεων υπέρ των ανοικτών συνόρων είναι απόλυτα συμβατή με τους στόχους των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων, υπέρμαχων της παγκοσμιοποίησης.

-Τέλος, οι γεωπολιτικές σκοπιμότητες, πέραν των οικονομικών που συνάγονται από τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης, είναι η τρίτη διάσταση του προβλήματος. Οι εν λόγω σκοπιμότητες μπορούν εύλογα να οδηγήσουν στον επηρεασμό των πολιτικών συστημάτων των χωρών υποδοχής των μεταναστών-προσφύγων. Στοιχεία όπως ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, η χειραγώγηση μαζών, η ισχυρή σύνδεση με τις «ρίζες» των εκτοπισθέντων και διακινουμένων, η αδυναμία και η αποτυχία ενσωμάτωσης των προσφύγων-μεταναστών στην καθημερινότητα των χωρών υποδοχής (Βλ. Σουηδία) κ.ά. αποτελούν συνιστώσες του λεπτού αυτού προβλήματος. Αυτό αποκτά μια άλλη διάσταση στις περιπτώσεις απόδοσης της ιθαγένειας.

Eνδεικτικά, εδώ σημειώνονται οι πιέσεις που ακούν τα 2,2 εκ. Τούρκων ψηφοφόρων με γερμανική ιθαγένεια και η χειραγώγηση τους από το την τουρκική κυβέρνηση. Η συνιστώσα αυτή σε συνδυασμό με τα προαναφερθέντα περιπλέκει ακόμη περισσότερο το εξεταζόμενο πρόβλημα, μέσω της γεωπολιτικής της λοιπόν διάστασης.

euro2day.gr

 

Κ. Κυριακόπουλος: Ατζέντα πολέμου…

0

Η αναβάθμιση των προκλήσεων είναι διαρκής… Οι παράτολμες – πειρατικές πρακτικές στο πεδίο και οι κατευθυνόμενες προβοκάτσιες που κινούνται ακόμη και πέρα από τα όρια της κόκκινης γραμμής, τείνουν να καταστούν ρουτίνα στην αποτίμηση της Ελληνοτουρκικής καθημερινότητας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στην πατρίδα μας όμως, δυστυχώς συνεχίζουμε να καταγινόμαστε με τα αυτονόητα, σε μια προσπάθεια να προσαρμόσουμε τις ειδήσεις αλλά και τις κρίσιμες αξιολογικές προσεγγίσεις, στα μέτρα αυτών που θέλουμε να ακούμε, ενώ αυτό που οφείλουμε να κάνουμε ως κοινωνία, είναι να απαιτούμε ύψιστη ετοιμότητα, πολιτική αποφασιστικότητα, σχέδιο και φυσικά την καθημερινή επιβεβαίωση ενός ρόλου για την πατρίδα μας, που θα αποπνέει τον αέρα του πρωταγωνιστή, αρνούμενη να καταστεί φτηνό παρακολούθημα των εξελίξεων και των σχεδιασμών τρίτων.

Ας επανέλθουμε όμως στα αυτονόητα, μιας και στον τόπο μας συμπεριφερόμαστε ωσάν να υπάρχει μια αόρατη αρχή, στην οποία θα πρέπει να καταθέτουμε κάθε φορά τα διαπιστευτήριά μας, πριν επιχειρήσουμε να αξιολογήσουμε δεδομένα, εξελίξεις και συμπεριφορές…

Α. Προφανώς ΔΕΝ θέλουμε πόλεμο. Η πατρίδα μας όμως, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ανοικτή ατζέντα πολέμου, το περιεχόμενο της οποίας ΔΕΝ το διαμορφώνουμε εμείς. Και αυτήν την πραγματικότητα, είναι φανερό ότι ΔΕΝ μπορούμε να την αγνοήσουμε.

Β. Το περιεχόμενο αυτής της ατζέντας είναι συγκεκριμένο και δυναμικά διευρυνόμενο, ενώ σε ότι αφορά στην ουσία του, αποτελείται από δυο θεμελιώδη «πακέτα» επιδιώξεων.

  • Το πρώτο από αυτά σχετίζεται με όλα όσα η Τουρκία απαιτεί να της παραχωρήσουμε, διότι απλώς… έτσι γουστάρει.
  • Και το δεύτερο, αφορά σε όλα όσα η Τουρκία απαιτεί να μην διεκδικήσουμε, διότι απλώς και εδώ… έτσι γουστάρει.

Όταν λοιπόν, σε συνθήκες κλιμακούμενου παροξυσμού, δηλώνουμε με περισσή βεβαιότητα ότι η Τουρκία τελικά ΔΕΝ θα επιχειρήσει το απονενοημένο, αυτό σημαίνει πως κατά την άποψή μας, ένα τουλάχιστον από τα θεμελιώδη «πακέτα» της πολεμικής ατζέντας θα αποσυρθεί, έτσι ώστε να συμπαρασύρει με την σειρά του και το δεύτερο εξ αυτών, σε μια πορεία σταδιακής εξομάλυνσης.

Κατά την γνώμη του γράφοντος πάντως, η πρωτοφανής πλειοδοσία τόσο του Τουρκικού πολιτικού συστήματος όσο και της Τουρκικής κοινωνίας στο σύνολό της, στην μαξιμαλιστική προσέγγιση του περιεχόμενου αυτής της ατζέντας, δεν αφήνει το παραμικρό παράθυρο ανοικτό για να μπορεί να ελπίσει κανείς σε υπαναχώρηση από αυτό το πακέτο των απαιτήσεων. Άρα το μόνο που μένει για να οδηγηθούμε σταδιακά σε αποκλιμάκωση της έντασης, είναι να υπαναχωρήσει η Ελληνική πολιτική τάξη, με την ανοχή ενός μακαρίως κοιμώμενου τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας, από την υποχρέωσή της να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Αυτό όμως ισοδυναμεί με συντριπτική στρατηγική ήττα και μάλιστα άνευ πολέμου.

Έχουμε την άποψη ότι τα πράγματα μπορούν να οδηγηθούν εκεί;;; Προτείνουμε μήπως μια τέτοια λύση;;; Για την οικονομία της συζήτησης πάντως, ο γράφων θα ήθελε να υπενθυμίσει ότι τις αποφάσεις πάνω στο κρίσιμο αυτό ζήτημα για λογαριασμό της απέναντι πλευράς, ΔΕΝ τις παίρνουμε εμείς με τις αναλύσεις μας στο διαδίκτυο. Τις παίρνει ένα πολιτικοστρατιωτικό επιτελείο το οποίο αντιλαμβάνεται ότι το κρίσιμο γεωπολιτικό στοίχημα το οποίο χορογραφεί η Τουρκική πολιτική ηγεσία, συνδέεται ευθέως και άρρηκτα με την στρατηγική επιβίωση της γειτονικής χώρας. Και αυτό το στοίχημα ή το χάνεις ή το κερδίζεις. Μέση λύση δεν υφίσταται διότι στην περίπτωση της Τουρκίας, η μέση λύση ισοδυναμεί με γεωπολιτικό διαμελισμό.

Και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζει καλά ο Ερντογάν και το επιτελείο του… Το γνωρίζει εξ ίσου καλά και σύμπαν το Τουρκικό πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο, γι’ αυτό και σπεύδει να στοιχηθεί πλειοδοτώντας πίσω από την συγκεκριμένη αντίληψη…  Και είναι φανερό ότι το ίδιο ακριβώς θα έκανε αργά ή γρήγορα και μια ομάδα καλοκάγαθων Αγγέλων, αν με κάποιον μαγικό τρόπο της ανατίθετο να αναλάβει την πολιτική διοίκηση της γειτονικής χώρας. Ας μην έχουμε καμιά αυταπάτη επ’ αυτού…

Γ. Προφανώς η απόφαση για Ελληνοτουρκική σύγκρουση, ΔΕΝ είναι μια εύκολη απόφαση για την Τουρκική πολιτικοστρατιωτική ηγεσία, διότι η ίδια έχει επίγνωση της ισχύος των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και φυσικά αντιλαμβάνεται ότι το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει, ενδέχεται να εκτιναχτεί πέρα και έξω από κάθε πρόβλεψη. Αυτό όμως δεν είναι λόγος για να συντηρούμε στην κοινωνία τον εφησυχασμό και να εξασφαλίζουμε στην κυβέρνηση τα απαραίτητα άλλοθι για τις διπλωματικοπολιτικές της ανεπάρκειες και τις λοιπές διαχειριστικές και άλλες ολιγωρίες.

Αντιθέτως, όλα τα παραπάνω συνιστούν επαρκείς λόγους, για να αφήσουμε στην άκρη τον εφησυχασμό, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω ΔΕΝ είναι συνώνυμο της καθ’ όλα απαραίτητης κοινωνικής αισιοδοξίας. Κυρίως όμως όλα τα παραπάνω, συνιστούν επαρκείς λόγους για να συνεχίσουμε να αναδεικνύουμε το γεγονός πως…

  • ΚΑΙ οι υβριδικές επιχειρήσεις…
  • ΚΑΙ η επιχειρησιακή κατατριβή…
  • ΚΑΙ η αλληλουχία των διπλωματικοπολιτικών εκβιασμών στους οποίους επιδίδεται συστηματικά η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας…

Είναι προπαρασκευαστικές πολεμικές ενέργειες που ΔΕΝ απομακρύνουν αλλά αντίθετα κινούνται στην λογική του επιχειρησιακού αιφνιδιασμού και αυτήν την πολυτέλεια, ο Ελληνικός σχεδιασμός θα πρέπει πάση θυσία να την αποστερήσει από τους Τούρκους επιτελείς. Και φυσικά…

Δ. Κρίσιμο ζήτημα, εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, ΔΕΝ είναι το να αποφασίσουμε εμείς για το ΕΑΝ η Τουρκία θα αποτολμήσει το απονενοημένο, διεκδικώντας έτσι για λογαριασμό μας έναν ρόλο που ουδείς μας ανέθεσε, αλλά να επιμείνουμε στον ρόλο που δικαιωματικά μας ανήκει, αναδεικνύοντας και κυρίως τονίζοντας, πως η τελική έκβαση αυτής της σύγκρουσης (που θα πρέπει να θεωρείται ΔΙΑΡΚΗΣ και που ως τέτοια τροφοδοτείται με «απαλλοτριωμένα» εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα τα οποία ροκανίζονται στο όνομα του εξευμενισμού όσο οι αυταπάτες μας σέρνονται στο άρμα του χρόνου), θα εξαρτηθεί όπως τονίσαμε και σε προηγούμενο άρθρο μας, από το ποιος θα διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων και κυρίως την αδιαμφισβήτητη ικανότητα να χρησιμοποιεί αυτήν την πρωτοβουλία, για να ισχυροποιήσει την πραγματική γεωπολιτική του θέση, καθιστώντας ταυτόχρονα τον αντίπαλο ακόμη πιο επιρρεπή σε τυχοδιωκτισμούς, αλλά και περισσότερο ευάλωτο στην ουσιαστική στρατηγική ήττα.

Είναι λοιπόν φανερό ότι για να κερδηθεί αυτό το γεωπολιτικό στοίχημα, η Ελλάδα δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα πως θα ξορκίζει τον διαφαινόμενο κίνδυνο. Αυτό που οφείλει να κάνει, για να μην συρθεί και πάλι πίσω από τις εξελίξεις, είναι να σύρει η ίδια τον χορό των εξελίξεων. Και αυτό για να γίνει απαιτεί δυο πράγματα:

  • Προετοιμασία για το προληπτικό συντριπτικό πλήγμα την στιγμή που θα επιλέξει αυτή προκειμένου να εκβιάσει τις εξελίξεις με τους ευνοϊκότερους δυνατούς όρους για τα ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού. Και…
  • Ολοκληρωμένο διπλωματικοπολιτικό αιφνιδιασμό, που θα παρασύρει τους Τούρκους στο μοιραίο τυχοδιωκτικό βήμα, ενώ η ίδια η χώρα μας το μόνο που θα έχει κάνει θα είναι να ασκήσει τα νόμιμα με όρους Διεθνούς Δικαίου.

Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι… Το αφήγημα Νίκης, διατυπώνεται ως αλληλουχία στοχεύσεων και εθνικών επιδιώξεων και όχι ως ξόρκισμα του κακού από την πόρτα, όταν όλα δείχνουν πως οσονούπω αυτό πρόκειται να εισβάλει από το παράθυρο.

Yeni Safak: Γιατί ο ρόλος της Αθήνας ως «πληρεξούσιου» των ΗΠΑ απειλεί άμεσα την Τουρκία

1

NEDRET ERSANEL, ΤΕΤΑΡΤΗ 10:43, 15 ΙΟΥΝΙΟΥ 2022

ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ: Η Yeni Safak είναι το Μέσο Ενημέρωσης στην Τουρκία που εκφράζει καλύτερα απο όλα τις μύχιες σκέψεις του τούρκου προέδρου. Το άρθρο που ακολουθεί αποκαλύπτει τους προβληματισμούς της σημερινής τουρκικής πολιτικής ηγεσίας. Οι υπογραμμίσεις είναι των “Ανιχνεύσεων”.

Το απροσδόκητο ξέσπασμα της Αθήνας κατά της Τουρκίας έγινε πρωτοσέλιδο παγκοσμίως. Ενώ όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τους λόγους που κρύβονται πίσω απο αυτήν την στάση, έθεσα το εξής ερώτημα σε αυτή τη στήλη: «ποιος στηρίζει την Αθήνα;» Σημειώνοντας ότι η Ελλάδα έχει οριστεί να ενεργεί ως «πληρεξούσιος» εδώ.

Το Proxy ήταν ήδη ένας δημοφιλής όρος που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει αυτό που συνέβη και ταίριαζε καλά στην Ελλάδα. Τότε αυτό είναι το μόνο που υπάρχει. Είναι λάθος επίθετο; Όχι πραγματικά. Είναι όμως 100% ακριβές; Λοιπόν, υπάρχουν περισσότερα σε αυτό.

Εφόσον η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να αντισταθεί στην Τουρκία χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, και στην πραγματικότητα, «μπορεί να πάει σε πόλεμο μόνο αν το απαιτήσουν οι ΗΠΑ», τότε πρέπει να καταλάβουμε τι θέλουν οι ΗΠΑ από εμάς.

Έγραψα προηγουμένως: «Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι [η τρέχουσα κατάσταση] είναι διαφορετική όσον αφορά την πιθανή κλιμάκωση σε πόλεμο μεταξύ των παραδοσιακών κρίσεων Αθήνας-Άγκυρας που αντιμετωπίστηκαν στο παρελθόν.

Το ξέσπασμα του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ενθαρρύνεται από την υποστήριξη των ΗΠΑ, την επιχείρηση στη Συρία και τις ελληνικές εκλογές, αλλά κυρίως, υπάρχει ακόμη και ένα νεύμα στα «σύνορα της Δύσης»!

***

Το βλέπουμε κάθε μέρα. Η πρότασή τους είναι ότι για να ξεπεράσει η Τουρκία την κρίση με την Ελλάδα, να λύσει το ζήτημα Σουηδίας-Φινλανδίας πρέπει να διατηρήσει ακόμη στενότερους δεσμούς με τις ΗΠΑ και την ΕΕ!

Το ποτέ σε κάποιους ανθρώπους.

Η διατήρηση στενότερων δεσμών με τη Δύση, όπως κάναμε κάποτε στο παρελθόν, μοιάζει σαν να «κολλάμε στις παλιές συνήθειες» και δεν υπάρχει πλέον μοντέλο ούτε ρεαλιστικός στόχος που να υποστηρίζει αυτού του είδους την προσέγγιση.

Ας υποθέσουμε ότι κάναμε ακριβώς αυτό – που θα ήταν σαν να κρατάμε αραιό τον αέρα – τι θα συνέβαινε; Θα μας δεχτούν στην ΕΕ; Όχι. Το λένε και οι ίδιοι. Θα είναι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ όπως στα «παλιά»; Δεν είναι πιθανό. Το έχουν πει και οι ίδιοι.

Τι τότε?

Ακόμα κι αν υπήρχε έστω και «ένας υπαινιγμός μιας πιθανότητας», θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν άλλα προκλητικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν: Θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν την τρομοκρατία; Θα εκδώσουν τους προδότες του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και της Τρομοκρατικής Οργάνωσης Φετουλάχ (FETÖ); Θα μπορέσουν να αποδεχτούν τη συνεργασία της Τουρκίας με «άλλες χώρες»; Θα δημιουργήσουν δίκαιες και ισότιμες σχέσεις μαζί μας;

Ένας «πληρεξούσιος» σημαίνει τη χρησιμοποίηση μιας χώρας ως «εργαλείου» για να βλάψει μια άλλη χώρα. Αυτό φαίνεται στο παράδειγμα της Ελλάδας; Ναί. Αλλά υπάρχουν περισσότερα σε αυτό.

Μας δείχνει επίσης πού βρίσκεται η Τουρκία σε σχέση με τη Δύση.

Είναι καιρός να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια, και είναι απλό: «Πού βρισκόμαστε; Μέσα ή έξω από τον «κύκλο»;

Από αυτή την άποψη, η Ελλάδα, η Αλεξανδρούπολη, αποτελεί απειλή. Όχι επειδή αποθηκεύουν όπλα εκεί, αλλά επειδή οι ΗΠΑ βρίσκονται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

«Τα πάντα γύρω απο αυτούς είναι ψέματα. Η Δύση δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη. Οι πολιτικές τους δεν είναι αξιόπιστες. Χάνουμε τον χρόνο μας ακόμη και στην ΕΕ από το 1963. Είναι ανέντιμοι».

Πήρα αυτό το απόσπασμα από τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επειδή είναι η πιο πρόσφατη περιγραφή του για τη Δύση (6 Ιουνίου). Υπάρχουν πολλές άλλες πιο σκληρές δηλώσεις.

Εάν πιστεύετε ότι αυτή είναι η συνήθης δήλωση ενός πολιτικού ηγέτη προς το εκλογικό του σώμα, κάνετε λάθος.

Αυτό πιστεύουν οι αξιωματούχοι, τα ινστιτούτα, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας (MGK), τα κυβερνητικά μυαλά και τελικά η πλειοψηφία του κοινού. Η Δύση δεν είναι διαφορετική. Έτσι, «φτιάχνουν» τα σύνορα.

Ωστόσο, στην αντιπολίτευση εξακολουθούν να επιμένουν ότι «η απόσυρση (σσ: εννοεί απο τη Δύση) δεν θα λειτουργήσει». Σαν να μιλάει κανείς για αποχώρηση, ή διακοπή όλων των σχέσεων με τη Δύση. Η Τουρκία έχει πολλούς δρόμους που μπορεί να ακολουθήσει: Ρωσία, Κίνα, ειδικά Ευρασία, Τουρκικές Δημοκρατίες, Μέση Ανατολή, Αφρική και Βαλκάνια – όχι μεμονωμένα, αλλά όλα μαζί.

Ο πρόεδρος είπε: «Θα δούμε την Ευρασία να γίνεται η κόρη του ματιού του κόσμου την επόμενη περίοδο».

Η πραγματικότητα έχει τελειώσει να ανακατευθύνεται ξανά προς τη Δύση από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Ως εκ τούτου, οι όποιες επενδύσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης στην Τουρκία θα παραμείνουν αναπάντητες στις επερχόμενες εκλογές.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΑΜΥΝΑΣ ΗΠΑ-ΚΙΝΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ!

Γιατί οι ανώτατες στρατιωτικές αρχές δύο υπερδυνάμεων χωρών να συναντώνται μόνες τους; Αν έχετε τέτοια περιέργεια, θα είχατε επίσης παρατηρήσει ότι οι υπουργοί Άμυνας της Κίνας και των ΗΠΑ συναντήθηκαν επίσης στη Σιγκαπούρη.

Καθώς η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ πλησιάζει γρήγορα, με άλλα λόγια, μια τέτοια συνάντηση είναι σίγουρα ενδιαφέρουσα καθώς «η Κίνα βρίσκεται στο μπλοκ κοπής » ενώ εγκαθίσταται στη νέα «στρατηγική περιοχή».

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μετά τη δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ότι θα υπερασπιστεί την Ταϊβάν σε περίπτωση που η Κίνα της επιτεθεί.

Η Κίνα ανησυχεί ότι ο πόλεμος της Ουκρανίας θα χρησιμεύσει ως «παράδειγμα» για την Ταϊβάν, την ομόλογό της στον Ειρηνικό. Καθώς έχει γίνει τάση να δημιουργηθούν δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, Τουρκίας και Ελλάδας, το Πεκίνο ανησυχεί ότι μπορεί να υπάρχει ομοιότητα μεταξύ Κίνας, Ταϊβάν και Η.Π.Α. Ανησυχεί ότι οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και οι δυτικοί σύμμαχοι σε αυτή την περιοχή θα δείξουν την ίδια υποστήριξη που παρείχαν στην Ουκρανία και την Ελλάδα.

Οι ΗΠΑ φέρνουν επίσης την Ταϊβάν εναντίον της Κίνας ως απάντηση στη φιλορωσική θέση του Πεκίνου στην κρίση της Ουκρανίας. Παρέχουν οι ΗΠΑ όπλα στην Ταϊβάν; Ναι. Λέγεται ότι θα αντιδράσουν στρατιωτικά σε οποιαδήποτε επέμβαση στην Ταϊβάν; Ναι. Τότε δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε.

Οι ΗΠΑ δήλωσαν σχετικά με την Ταϊβάν: «Το status quo πρέπει να προστατευθεί, θα συνεχίσουμε να παρέχουμε όπλα για αμυντικούς σκοπούς, θα αντισταθούμε σε οποιαδήποτε απόπειρα ισχύος που απειλεί την ασφάλεια της Ταϊβάν, αλλά είμαστε πιστοί στην πολιτική της «Μίας Κίνας». ” Τι αστείο. Αυτό απλώς δείχνει πόσο διπρόσωπες είναι πραγματικά οι ΗΠΑ.

Στη συνάντηση, οι ΗΠΑ επέκριναν την οικονομική στήριξη της Κίνας προς τη Ρωσία επίσης. Σε απάντηση, το Πεκίνο είπε ότι δεν παρείχε στρατιωτική υποστήριξη.

Επιπλέον, το Πεκίνο είπε: «Αποφύγετε οποιαδήποτε ενέργεια που θα προκαλέσει αστάθεια στην Κίνα και την Ταϊβάν. Θα αγωνιστούμε για την κυριαρχία μας με όποιο τίμημα. Αυτή είναι η μόνη επιλογή για την Κίνα. Κανείς δεν μπορεί να χωρίσει την Ταϊβάν από την Κίνα». Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να ειπωθεί επ’ αυτού.

yenisafak.com

 

Υπάρχει τουρκική απειλή; Κι αν υπάρχει, κάνουμε κάτι;

1

Από

Εδώ και χρόνια γίνεται προσπάθεια να υποβαθμιστεί το ζήτημα του τουρκικού επεκτατισμού και των διεκδικήσεων που προωθεί σε βάρος γειτονικών του χωρών, και πιο συγκεκριμένα της Ελλάδας. Πότε αναφέρονται οι τρομερές δυσκολίες που έχει η Τουρκία, πότε τα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ερντογάν, πότε η υγεία του, χωρίς να λείψουν και οι απόψεις ότι πάλι καλά που κυβερνά αυτός, γιατί αν ήταν άλλοι τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα. Στους χώρους της συστημικής αριστεράς όλα αυτά θυμίζουν «εθνικισμό» (άλλωστε και ο πατριωτισμός είναι εντελώς ξεπερασμένη έννοια γι’ αυτούς), το δε ΚΚΕ κάτι λέει, αλλά βλέπει σαν αιτία τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε δύο αστικές τάξεις που τσακώνονται για την ιμπεριαλιστική λεία… Η δε εξωκοινοβουλευτική αριστερά δεν ασχολείται με το ζήτημα: καταγγέλλει γενικά το κεφάλαιο και τον πόλεμο, ζητά (μαζί με τη συστημική αριστερά) «σύνορα ανοιχτά» και καταγγέλλει σε όλους τον τόνους τον «εθνικισμό» και «ιμπεριαλισμό» της Ελλάδας. Επομένως για όλους αυτούς τους χώρους υπάρχουν μεν προβλήματα με την Τουρκία, αλλά δεν υπάρχει πραγματική απειλή. Κάθε άλλη εκτίμηση τους φαίνεται υπερβολική, και πάντως δηλώνουν με μεγάλη σιγουριά ότι δεν υπάρχει κίνδυνος μεγάλης εμπλοκής ή πολέμου ανάμεσα στις δύο χώρες.

Ο λαϊκός παράγοντας

Σε αντίθεση με όλα αυτά που υποστηρίζονται, ο λαός, και ιδιαίτερα οι κάτοικοι των παραμεθόριων περιοχών, ανησυχούν ιδιαίτερα, και εύχονται να μην μας βρει και ένα τέτοιο κακό. Με άλλους όρους, ο λαός έχει πιο σαφή εικόνα του κινδύνου και της απειλής, παρόλο που αυτή η αίσθηση συνυπάρχει με μια τάση να διωχθεί –ακόμα και σαν σκέψη– το ενδεχόμενο ενός πολέμου με την Τουρκία. Αναγνώριση του κινδύνου, αλλά και απώθησή του στη συνείδηση του κόσμου. Γιατί συμβαίνουν αυτά τα δύο συγχρόνως;

Τον λαό δεν μπορείς να τον κοροϊδεύεις για καιρό. Καταλαβαίνει ότι η Τουρκία ανεβάζει στροφές σε όλα τα επίπεδα, ότι ισχυροποιείται, ότι ήδη διεξάγει 2-3 πολέμους, ότι εξοπλίζεται και διαθέτει πολεμική βιομηχανία, ότι συμμετέχει στο G20 (δηλαδή στο κλαμπ των 20 ισχυρότερων χωρών του πλανήτη), ότι έχει σαν στρατηγική την «Γαλάζια Πατρίδα», ότι αμφισβητεί διεθνείς συμβάσεις, αδιαφορεί για το διεθνές δίκαιο, και τώρα θέτει μαξιμαλιστικούς στόχους για το γκριζάρισμα των μεγάλων ελληνικών νησιών στο Ανατολικό Αιγαίο και στα Δωδεκάνησα. Γνωρίζει ακόμα το τι έγινε στα Ίμια, τι έγινε παλιότερα (και τι γίνεται μέχρι σήμερα) στην Κύπρο. Γνωρίζει τι έγινε το 2020 στον Έβρο και στο Αιγαίο, και πόσο κοντά ήμασταν πάλι σε πολεμική εμπλοκή.

Βιώνει επίσης, εδώ και μια δεκαετία και βάλε, την υποβάθμιση της χώρας, τη συρρίκνωση του ΑΕΠ, την υποθήκευση της Ελλάδας στους Δανειστές και «Συμμάχους». Βιώνει τη λεηλασία μισθών, συντάξεων και περιουσιών, τη διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, τη μετανάστευση 500.000 νέων, τις καραντίνες και τον εγκλεισμό λόγω πανδημίας, τη μετατροπή της χώρας σε ΝΑΤΟϊκό ορμητήριο. Και τώρα γνωρίζει ότι πρέπει να πληρώσει αυτός το κόστος της «πολεμικής οικονομίας» (ακρίβεια, πληθωρισμός κ.λπ.), όπως και ότι οι πόλεμοι μάλλον έχουν μπει στην ημερήσια διάταξη. Το «μη μας βρει κι άλλο κακό» είναι μια σκέψη που γίνεται σε ατομικό αλλά και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, και εκφράζει μια κουρασμένη και ταλαιπωρημένη επί 12 χρόνια κοινωνία. Η οποία δεν καταπίνει αμάσητες τις μπούρδες του πολιτικού κόσμου: ανησυχεί πολύ, αλλά και αποδιώχνει το ζήτημα σαν μια υπόρρητη ευχή να μην συμβεί το κακό…

Το κεφαλοκλείδωμα της Ελλάδας

Η βαθιά πολυοργανική κρίση που μαστίζει όλα τα καπιταλιστικά κέντρα του πλανήτη (σε διαφορετικό βαθμό και σε άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον ανάμεσά τους) οδηγεί στην ανάγκη παρεμβάσεων μεγάλου βεληνεκούς. Πρόσφατα είδαμε την ανάδυση δύο τέτοιων παρεμβάσεων: πρώτα τους πλανητικούς εγκλεισμούς πληθυσμών με πρόσχημα την αντιμετώπιση της πανδημίας, και στη συνέχεια τους πολέμους (με πρώτον αυτόν στην Ουκρανία) που μας εισάγουν σε στρατοπεδεύσεις (και ίσως αντιπαραθέσεις-πολέμους) παγκόσμιων διαστάσεων. Αυτά τα δύο (πανδημία και πόλεμος) μοιάζουν ασύνδετα. Διεξάγονται όμως σε ένα κοινό πλαίσιο, μέσω του οποίου οι ιθύνουσες παγκόσμιες δυνάμεις έχουν αποφασίσει να «προχωρήσουν».

Η προθυμοποιημένη Ελλάδα εφάρμοσε με ζήλο όλες τις συνταγές διαχείρισης της πανδημίας, και μάλιστα με τρόπο που καταγράφει τεράστιες απώλειες σε ζωές και διάλυση του συστήματος υγείας (απολύσεις 7.500 υγειονομικών και γιατρών, ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών κ.λπ.). Αμέσως μετά, άρπαξε την ευκαιρία να ταχθεί με τη «σωστή πλευρά της ιστορίας» και να μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο των ΗΠΑ, να αποστέλλει βαρύ οπλισμό στην Ουκρανία αδυνατίζοντας την άμυνα της χώρας σε ευαίσθητες περιοχές (σιωπηρή αποστρατιωτικοποίηση νησιών). Παλιά –το 1974– μιλάγαμε για προδοσία και εγκατάλειψη της Κύπρου. Σήμερα τι θα λέγαμε για όσα γίνονται;

Όμως η Ελλάδα είναι και από άλλη πλευρά ειδική περίπτωση. Παλιά είχαμε κάνει λόγο για «μέγγενη», δηλαδή μια διπλή πίεση: από τη μια από τους Γερμανούς και Ευρωπαίους Δανειστές (μνημόνια και αποικία-χρέους), και από την άλλη από την Τουρκία (απειλή πολέμου και προκλητικές διεκδικήσεις). Αυτή η ιδιομορφία κλιμακώνεται μέσα στη νέα συγκυρία που έχει δημιουργηθεί μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και την είσοδο σε μια νέα γεωπολιτική φάση. Τώρα το χρέος της χώρας (μέγεθος που αυξάνεται, αλλά κυρίως ζήτημα που χωρά πολιτική χρησιμοποίηση ευρύτατου φάσματος για τον στραγγαλισμό της Ελλάδας) είναι στα χέρια διεθνών οίκων, οι ΗΠΑ παίζουν το δικό τους παιχνίδι με τη μετατροπή της χώρας σε κόμβο (στρατιωτικό, επικοινωνιακό και ενεργειακό), δηλαδή χωρίς να δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην κυριαρχία και ακεραιότητά της, και οι Τούρκοι επεκτατιστές βλέπουν και επιδιώκουν έναν ευρύτερο αναδασμό υπέρ των σχεδίων τους και σε βάρος μιας αντικειμενικά αδυνατισμένης κατά την τελευταία 12ετία Ελλάδας. Επομένως από την κατάσταση της «μέγγενης» προχωρούμε σε αυτήν του «κεφαλοκλειδώματος» ανάμεσα στον οικονομικό στραγγαλισμό (χρέος, πληθωρισμός, «οικονομία πολέμου», φτωχοποίηση), την πλήρη ΝΑΤΟϊκή ευθυγράμμιση και επιστροφή σε μια νέα μορφή αμερικανοκρατίας, και την ευθεία αμφισβήτηση και διεκδίκηση εδαφών και θαλασσών της χώρας από την Τουρκία.

Βρισκόμαστε σε κατάσταση «κεφαλοκλειδώματος» ανάμεσα στον οικονομικό στραγγαλισμό (χρέος, πληθωρισμός, «οικονομία πολέμου», φτωχοποίηση), την πλήρη ΝΑΤΟϊκή ευθυγράμμιση και επιστροφή σε μια νέα μορφή αμερικανοκρατίας, και την ευθεία αμφισβήτηση και διεκδίκηση εδαφών και θαλασσών της χώρας από την Τουρκία

Λογικά ερωτήματα

Αν ισχύουν τα παραπάνω, προκύπτουν τα ακόλουθα (λογικά) ερωτήματα: Πρώτο, προσφέρει πράγματι μια «ομπρέλα» η Δυτική συμμαχία απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα, και ειδικά απέναντι στις επεκτατικές μεθοδεύσεις της; Δεύτερο, με πόση σιγουριά μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η Τουρκία, ειδικά στις σημερινές συνθήκες, δεν θα προχωρήσει και σε μεγαλύτερες (και έμπρακτες) αμφισβητήσεις της εδαφικής ακεραιότητας και της ελληνικής κυριαρχίας; Τρίτο, σε ποιο σημείο βρίσκονται οι σχέσεις των δύο χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, αντικειμενικά;

Ας ξεκινήσουμε από το τρίτο. Εδώ και καιρό διεξάγεται στην ουσία ένας υβριδικός πόλεμος, και η Τουρκία προβαίνει σε κινήσεις που δημιουργούν τετελεσμένα αμφισβητήσεων κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Για παράδειγμα, δεν είναι μόνο οι υπερπτήσεις και οι συνεχείς ναυτικές ασκήσεις, είναι και το τουρκολιβυκό σύμφωνο, είναι και οι γεωτρήσεις εντός κυπριακής ΑΟΖ, και τώρα η ανοιχτή αμφισβήτηση της κυριαρχίας στα μεγάλα νησιά. Διαρκώς και καθημερινά ο Ερντογάν και άλλοι Τούρκοι επίσημοι ονοματίζουν νησιά και δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι θα θέσουν θέμα κυριαρχίας. Το πώς θα το θέσουν, θα το δούμε. Ήδη κυκλοφορούν διάφορα σενάρια (π.χ. αποκλεισμός νησιών, παρεμπόδιση ελληνικών επισήμων να τα επισκέπτονται, ασκήσεις κατάληψης ελληνικών νησιών, γεωτρήσεις σε ελληνικές θαλάσσιες περιοχές κ.λπ.). Όλα αυτά δείχνουν ότι βρισκόμαστε λίγο πριν από θερμό επεισόδιο, λίγο πριν από τον πόλεμο. Αυτή είναι η κατάσταση. Φυσικά η τουρκική πλευρά έχει κι άλλα σχέδια στην φαρέτρα της, όπως το προσφυγικό, την ανοικτή προσάρτηση ή μια βιομηχανία «αναγνωρίσεων» του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα της Κύπρου, την υποδαύλιση ζητημάτων στη Θράκη, τη συνεργασία με Αλβανία και κάποιον αντιπερισπασμό στο Ιόνιο κ.ο.κ.

Οι ΗΠΑ θα ήθελαν μια περιπλοκή στην περιοχή αυτή, θα επιθυμούσαν ένα θερμό επεισόδιο ή και πόλεμο ανάμεσα στις δύο χώρες; Η λογική απάντηση είναι πως δεν το θέλουν. Αλλά το πιο σημαντικό ερώτημα είναι αν μπορούν σήμερα (όπως μπορούσαν χθες ή προχθές) να το αποτρέψουν. Πιέζουν για διάλογο και συνεννόηση ανάμεσα στις δύο χώρες, στέλνουν μηνύματα, πιθανόν να απειλούν κιόλας, αλλά δεν ελέγχουν την τουρκική πλευρά όπως άλλοτε. Η Τουρκία θα ζυγίσει όλες τις πλευρές, και είναι αυτή που θα πάρει τις αποφάσεις για το τι ακριβώς και πότε θα το πράξει. Ήδη όμως καταγγέλλει την Ελλάδα ότι έχει γίνει 51η πολιτεία των ΗΠΑ, ότι υπάρχουν 6-12 αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα που στρέφονται κατά της Τουρκίας, και παζαρεύει (με όλους τους τρόπους) ώστε να πετύχει τους στρατηγικούς της στόχους.

Στα πλαίσια αυτά, τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι υπόλοιποι Δυτικοί δεν έχουν κανένα σοβαρό λόγο να μην παραχωρήσουν πολλά από αυτά που θέλει η Τουρκία στην περιοχή, και μάλιστα σε βάρος της Ελλάδας – την οποία θεωρούν χώρα εντελώς «δεδομένη» και «δεμένη» στο άρμα τους. Σιγά μην νοιάζονται για την εδαφική ακεραιότητα και την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, που ήδη έχουν αυτοί πρώτοι κουρελιάσει. Αν το «ρεγάλο» στην Τουρκία τους βοηθά να κρατηθεί καλύτερα η Τουρκία στο δυτικό μαντρί, τότε no problem.

Μένει βέβαια το ζήτημα πώς θα παρουσιαστεί η όλη «επιχείρηση», πώς θα γίνει δεκτή και από την ελληνική πλευρά. Εδώ φυσικά θα λειτουργήσει ιδιαίτερα το «κεφαλοκλείδωμα», δηλαδή η αποφυγή χρεοκοπίας της χώρας και η αποφυγή του πολέμου με κάθε κόστος, ακόμα και με μεγάλες υποχωρήσεις – που βέβαια θα παρουσιαστούν σε ένα αξιοπρεπές περιτύλιγμα, το οποίο θα αποδεχθούν οι ελληνικές ελίτ για να μην υποβαθμιστούν κι άλλο. Βέβαια αυτά μπορούν να γίνουν πριν, μετά, συγχρόνως με κάποιο θερμό επεισόδιο. Ήδη προετοιμάζονται οι όροι για τέτοιες λύσεις και το «κόμμα της Χάγης» είναι ήδη ενεργοποιημένο στην κατεύθυνση αυτή. Πιθανόν να κληθούν κυβερνήσεις συνεργασίας και ειδικού σκοπού για να σηκώσουν τα βάρη των υποχωρήσεων…

Επομένως, για να φθάσουμε και στο πρώτο ερώτημα: η Δυτική «ομπρέλα» δεν προστατεύει από τα «εγκαύματα» και τις εθνικές περιπέτειες, όπως δεν προστάτευσε  και στο παρελθόν (π.χ. 1922, Κύπρος 1974, Ίμια 1996, Χρεοκοπία 2010, Μνημόνια, Υπερταμείο, Πρέσπες 2018 κ.λπ).

Επομένως;

Άμεση συνειδητοποίηση ότι η χώρα και η κοινωνία τελούν εν κινδύνω! Ότι εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας μια μεγάλη εθνική και κοινωνική κρίση διαστάσεων απρόβλεπτων, όσον αφορά τις επιπτώσεις της. Τα μεγέθη και γεγονότα θα ξεπερνούν αυτά που είχαμε συνηθίσει (και στα οποία είχαμε προσαρμοστεί) μέχρι τώρα. Τα πολεμικά διαγγέλματα της Τουρκίας πρέπει να τα πάρουμε σοβαρά υπόψη μας. Όχι για να φοβηθούμε, αλλά επειδή, ότι και να γίνει, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε έναν επεκτατικό και βουλιμικό γείτονα, που θέλει να αναδειχθεί σε μεγάλη ηγεμονική περιφερειακή χώρα (και μάλιστα σε βάρος μας). Η εναλλακτική που μας αφήνει η Τουρκία είναι να υποταχθούμε και να δορυφοροποιηθούμε.

Τέλος, για όσους ακόμα και τώρα αρνούνται να δουν την απειλή και βαυκαλίζονται με διάφορες θεωρίες και ανυπόστατα ξόρκια, τι να κάνουμε; Υπάρχουν κι αυτές οι καταστάσεις…

Ένας λαός, μια χώρα, μια κοινωνία, ένα έθνος αν θέλει να υπάρχει πρέπει να βρίσκει τους τρόπους και τα μέσα για να το διασφαλίσει. Πρέπει να είναι σε θέση να αγωνιστεί, να προασπιστεί την ύπαρξή του, να πολεμήσει ενάντια σε όποιον επιβουλεύεται την ύπαρξή του. Πρέπει να θυμηθεί την ιστορία, πρόσφατη και παλιότερη, και να καταλάβει βαθιά πως, αν δεν αποφασίσει να αντισταθεί, θα τον «φάνε λάχανο» στους αναδασμούς που είναι σε πλήρη εξέλιξη – και θα γίνουν και δια των όπλων και με τον εκβιασμό του πολέμου.

Στόχος της αντίστασης του λαού, της χώρας, της κοινωνίας, του έθνους είναι να βάλει τέλος στο «κεφαλοκλείδωμα» και να βρει τρόπους ύπαρξης της Ελλάδας σε ένα ταραγμένο σκηνικό, κατανοώντας ότι οι βαθμοί κυριαρχίας είναι εντελώς απαραίτητοι για την επιβίωσή μας, και όχι η κάθε είδους σκλαβιά σε πλανητάρχες και σε επίδοξες περιφερειακές επεκτατικές δυνάμεις.

edromos.gr

Το υπουργείο Εξωτερικών, οι Πρέσπες και η «ειδική απεσταλμένη» για τα Δυτικά Βαλκάνια

0
Το κτήριο του υπουργείου Εξωτερικών στην λεωφ. Βασ. Σοφίας, Τετάρτη 27 Ιουλίου 2016. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

Οι φόβοι της μετάδοσης της ουκρανικής φωτιάς στα Βαλκάνια κάνουν την Αθήνα, έστω με μεγάλη καθυστέρηση, να ορίσει ειδική απεσταλμένη για τα Δυτικά Βαλκάνια. Μια διπλωμάτη, η οποία μετείχε ενεργά στη σύναψη της Συμφωνίας των Πρεσπών

(Ανανεωμένο) Έντονη κινητικότητα παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στην Βαλκανική. Οι φόβοι για μετάδοση της «ουκρανικής φωτιάς» στη βαλκανική «μπαρουταποθήκη» αυξάνονται. Η σύγκρουση Δύσης – Ρωσίας ουδόλως αποκλείεται να μεταφερθεί στην περιοχή μας, όπου συντρέχουν όλες οι αντικειμενικές συνθήκες αντιπαράθεσης των δύο στρατοπέδων.

Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της Θεσσαλονίκης για την Συνεργασία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, παρουσία και του Γερμανού καγκελάριου, Όλαφ Σολτς, στην προ εβδομάδος σοβαρή εμπλοκή, με βαλκανικές χώρες (Βουλγαρία, Μαυροβούνιο, Σκόπια) να κλείσουν τον εναέριο χώρο τους για να μην περάσει το αεροσκάφος του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρόφ, στη Σερβία, και στην κινητικότητα προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος των Δ.Βαλκανίων προς την ΕΕ, τώρα ήλθε να προστεθεί η ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ότι ορίζει «ειδικό απεσταλμένο για τα Δυτικά Βαλκάνια».

Στην ανακοίνωση, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι «η πρέσβης στο Βουκουρέστι, Σοφία Γραμματά, ορίστηκε ως ειδική απεσταλμένη, καθήκοντα τα οποία θα εκτελεί παράλληλα με τα τωρινά της καθήκοντα. Προηγουμένως είχε διατελέσει Διευθύντρια της Διεύθυνσης Χωρών Νοτιοανατολικής Ευρώπης του υπουργείου Εξωτερικών».

Η Σ.Γραμματά εμφανίστηκε σχετικά πρόσφατα στην επικαιρότητα, όταν, ως πρέσβης στη Ρουμανία, υποδεχόταν τον υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Δένδια, στα ταξίδια του στην Ουκρανία, και μετείχε στους «απεγκλωβισμούς» Ελλήνων διπλωματών και ελληνικής καταγωγής πολίτες από την Ουκρανία.

Ωστόσο, η ίδια, ως επικεφαλής της Α3 Διεύθυνσης του υπουργείου Εξωτερικών στο παρελθόν, φέρεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προετοιμασία της Συμφωνίας των Πρεσπών που υπογράφτηκε τον Ιούνιο του 2018.

Στη συνέχεια, με την κυβερνητική αλλαγή, το καλοκαίρι του 2019, αν και είχε αποφασιστεί ότι θα αναλάβει το πόστο της πρέσβεως στην Αλβανία, θέση που αρκετοί διπλωμάτες εποφθαλμιούν, τελικώς εστάλη στο Βουκουρέστι.

Η Ελληνίδα πρέσβης στο Βουκουρέστι, Σ.Γραμματά, με τον Γεν.Γραμματέα Απόδημου Ελληνισμού, Γιάννη Χρυσουλάκη

Διπλωματικοί κύκλοι αποδίδουν αυτή την εξέλιξη στην -τότε- αρνητική στάση της ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών στο πρόσωπό της, λόγω της εμπλοκής της, ως επικεφαλής της αρμόδιας Διεύθυνσης του υπουργείου Εξωτερικών, στη Συμφωνία των Πρεσπών. Να σημειωθεί πάντως πως ο Ν.Δένδιας στην τελευταία επίσκεψή του στα Σκόπια, ούτε λίγο ούτε πολύ, εμφανίστηκε ως ο «θεματοφύλακας» της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Σήμερα, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, ο ίδιος «θα μεταβεί στην Αχρίδα, προκειμένου να συμμετάσχει στο «Φόρουμ Διαλόγου των Πρεσπών 2022» το οποίο έχει θέμα: «Διαμορφώνοντας το μέλλον των Δυτικών Βαλκανίων στο πλαίσιο της Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Αρχιτεκτονικής Ασφαλείας». Στο περιθώριο, αναμένεται να πραγματοποιήσει σύντομες διμερείς συναντήσεις με τον Ειδικό Εκπρόσωπο της ΕΕ για τον Διάλογο Βελιγραδίου – Πρίστινας, Miroslav Lajčák, καθώς και με την αναπληρώτρια Γενική Γραμματέα του ΟΗΕ, αρμόδια για πολιτικές υποθέσεις, Rosemary DiCarlo».

Όπως και να’ χει, ο ορισμός «ειδικού απεσταλμένου» για τα Δυτικά Βαλκάνια γίνεται με καθυστέρηση ετών. Ήδη, στην περιοχή μας έχουν συσσωρευτεί πολλά προβλήματα, τα μεγάλα «αγκάθια» του Κοσόβου και της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης διογκώνονται, ενώ υπάρχει μεγάλη απογοήτευση στις βαλκανικές κοινωνίες εξαιτίας της μη υλοποίησης των υποσχέσεων για έναρξη της ενταξιακής διαδικασίας ορισμένων χωρών (Σκόπια, Αλβανία) στην ΕΕ.

Γενικότερα, πάντως, οι ορισμοί «ειδικών απεσταλμένων» εκ μέρους του υπουργείου Εξωτερικών δεν έχουν αποδώσει τα πρέποντα. Στο πρόσφατο παρελθόν, όταν ορίστηκαν «ειδικοί απεσταλμένοι», όπως για χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, περισσότερο συμβολικό, παρά ουσιαστικό, χαρακτήρα είχαν.

Η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών για την ειδική απεσταλμένη στα Δ.Βαλκάνια έχει ως εξής: «Η Ελλάδα αποδίδει πρωταρχική σημασία στην εμπέδωση της ειρήνης, της ασφάλειας και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων.

Στο πλαίσιο αυτό προωθεί την εμπέδωση των διμερών σχέσεων στη βάση του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου, του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και στηρίζει έμπρακτα την ευρωπαϊκή προοπτική τους.

Ο υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος μετέβη τις προηγούμενες εβδομάδες διαδοχικά σε Τίρανα, Σκόπια, Σεράγεβο, Βελιγράδι, Ποντγκόριτσα και Πρίστινα αποφάσισε τον ορισμό ειδικού απεσταλμένου του υπουργείου για τα Δυτικά Βαλκάνια.

Η πρέσβης στο Βουκουρέστι, Σοφία Γραμματά, ορίστηκε ως ειδική απεσταλμένη, καθήκοντα τα οποία θα εκτελεί παράλληλα με τα τωρινά της καθήκοντα. H κυρία Γραμματά ανέλαβε πρέσβης της Ελλάδας στην Ρουμανία, με παράλληλη διαπίστευση στη Μολδαβία το 2019. Προηγουμένως είχε διατελέσει Διευθύντρια της Διεύθυνσης Χωρών Νοτιοανατολικής Ευρώπης του υπουργείου Εξωτερικών».

https://antinews.gr/%cf%84%ce%bf-%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%83%cf%80%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1/

Επικεφαλής ρωσικών μυστικών υπηρεσιών: «Ο COVID-19 δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ με τα κεφάλαια των Κλίντον, Ροκφέλερ, Σόρος και Μπάιντεν»

0

Συνέντευξη στα ρωσικά ΜΜΕ έδωσε ο επικεφαλής των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών και  γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας Νικολάι Πατρούσεφ  στην οποία μίλησε για όλα:

Ποιοι είναι οι στόχοι της Δύσης απέναντι στην Ρωσία, την κατάσταση στην Ουκρανία, για τον κορωνοϊό και πολλά ακόμη θέματα.

Διαβάστε  τα κυριότερα αποσπάσματα της συνέντευξης αυτής:

Κατά την γνώμη σας τι επιχειρεί να κάνει η Δύση στην Ουκρανία αλλά και γενικότερα;

«Η τακτική  των Αγγλοσάξωνων δεν έχει αλλάξει εδώ και αιώνες. Έτσι και σήμερα συνεχίζουν να υπαγορεύουν τους όρους τους στον κόσμο, καταπατώντας τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών.

Καλύπτοντας τις πράξεις τους με ωραία λόγια για τους αγώνες  για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία και τη δημοκρατία, εφαρμόζουν στην πραγματικότητα το δόγμα του «χρυσού δισεκατομμυρίου», που υποδηλώνει ότι ένας περιορισμένος αριθμός ανθρώπων μπορεί να ανθίσει σε αυτόν τον κόσμο.

Η μοίρα των υπολοίπων, όπως πιστεύουν, είναι να λυγίσουν την πλάτη στο όνομα του διακηρυγμένου στόχου τους.

Προκειμένου να αυξηθεί η ευημερία μιας χούφτας μεγιστάνων στην πόλη του Λονδίνου και στη Wall Street, οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας, που ελέγχονται από το μεγάλο κεφάλαιο, δημιουργούν μια οικονομική κρίση στον κόσμο, καταδικάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους στην Αφρική, την Ασία και την Λατινική Αμερική στην πείνα, περιορίζοντας την πρόσβασή τους σε σιτηρά, λιπάσματα και ενεργειακούς πόρους.

Με τις πράξεις τους προκαλούν ανεργία και μεταναστευτική καταστροφή στην Ευρώπη. Χωρίς να ενδιαφέρονται για την ευημερία των ευρωπαϊκών κρατών, κάνουν τα πάντα για να τα εξαφανίσουν από το βάθρο των οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών.

Σήμερα, λέγεται όλο και περισσότερο ότι οι δυτικές φαρμακευτικές εταιρείες ενδιαφέρονται για την εξάπλωση επικίνδυνων ασθενειών και για την καθημερινή εξάρτηση της ανθρωπότητας από τα φάρμακα…

«Ορισμένοι ειδικοί εκφράζουν την άποψη ότι ο κορωνοϊός, θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί στα εργαστήρια του Πενταγώνου με τη βοήθεια ορισμένων μεγάλων πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών.

Τα κεφάλαια των Κλίντον, Ροκφέλερ, Σόρος και Μπάιντεν συμμετείχαν σε αυτό το έργο με κρατικές εγγυήσεις.

Αντί να φροντίζει  για την υγεία της ανθρωπότητας, η Ουάσιγκτον ξοδεύει δισεκατομμύρια για τη μελέτη νέων παθογόνων παραγόντων. Επιπλέον, η δυτική ιατρική ασκεί ολοένα και περισσότερο τη γενετική μηχανική, τις μεθόδους συνθετικής βιολογίας, θολώνοντας έτσι τη γραμμή μεταξύ τεχνητής και φυσικής.»

Η Ουάσιγκτον σχεδιάζει να κατατάξει  τη Ρωσία στις χώρες που υποθάλπουν ή υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Ορισμένες μάλιστα χώρες όπως η Λιθουανία ήδη εκχωρούν επίσημα ένα τέτοιο καθεστώς στη Ρωσία…

«Όπως λένε, το καπέλο του κλέφτη καίγεται. Σήμερα είναι εύκολο  να πούμε ποια από τις μεγαλύτερες διεθνείς τρομοκρατικές οργανώσεις προέκυψαν από  την αμερικανική βοήθεια.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες την  χρησιμοποιούν ευρέως ως εργαλείο γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, συμπεριλαμβανομένης της χώρας μας. Πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1980, υπό τον έλεγχο των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, η Αλ Κάιντα δημιουργήθηκε σε αφγανικό έδαφος για να αντιμετωπίσει τη Σοβιετική Ένωση. Στη δεκαετία του 1990, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν το κίνημα των Ταλιμπάν για να επηρεάσουν το Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία.

Καθοδηγούμενοι από τα υποτιθέμενα «εθνικά τους συμφέροντα», οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέτρεψαν με τη δύναμη των όπλων καθεστώτα στη Λιβύη, στο Ιράκ και προσπάθησαν να το κάνουν και στη Συρία.

Και η κύρια δύναμη κρούσης σε όλες τις περιπτώσεις είναι οι ριζοσπαστικές ομάδες, η περαιτέρω ενοποίηση των οποίων οδήγησε στη δημιουργία ενός τρομοκρατικού τέρατος που ονομάζεται ISIS ακολουθώντας την Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν, που ξέφυγαν από τον έλεγχο των Αμερικανών.

Είναι επίσης γνωστό για τις θερμές σχέσεις της Ουάσιγκτον με κακοποιούς νεοναζί στην Ουκρανία.»

Υπάρχει ακόμη πολλή διαμάχη για τους νεοναζί στην Ουκρανία. Στη Δύση επαναλαμβάνουν ομόφωνα ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι. Ο πρόεδρος Μπάιντεν, ζητώντας από το Κογκρέσο δισεκατομμύρια δολάρια σε προμήθειες όπλων στην Ουκρανία, αποκάλεσε τη χώρα την πρώτη γραμμή του αγώνα για ελευθερία…

«Είναι πιθανό οι Δυτικοί να μην βγάλουν τα ροζ γυαλιά τους έως ότου οι βάναυσοι Ουκρανοί τραμπούκοι αρχίσουν να οργίζονται στους δρόμους τους. Παρεμπιπτόντως, όχι μόνο στην Ευρώπη.

Θυμηθείτε τον πρόσφατο πυροβολισμό στην πόλη Μπάφαλο της Αμερικής. Θα ήθελα να ρωτήσω τους Αμερικανούς ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός νεοναζί που πυροβολεί ανθρώπους σε ένα σούπερ μάρκετ και των μαχητών του Αζόφ, που ταπείνωσαν και κατέστρεφαν τον άμαχο πληθυσμό του Ντονμπάς κάθε μέρα, χρόνο με τον χρόνο;»

Τι περιμένει την Ουκρανία στο μέλλον; Θα συνεχίσει να υπάρχει ως χώρα;

«Η μοίρα της Ουκρανίας θα καθοριστεί από τους ανθρώπους που ζουν στην επικράτειά της. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η χώρα μας δεν επιχείρησε ποτέ να ελέγξει τη μοίρα άλλων κυρίαρχων κρατών. Αντίθετα, τους βοηθήσαμε να υπερασπιστούν την αυτονομία  τους. Υποστηρίξαμε τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου τους πολέμου. Η Γαλλία έλαβε επανειλημμένη βοήθεια.

Στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815 δεν επέτρεψαν να ταπεινωθεί και κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο έσωσαν δύο φορές το Παρίσι. Ήταν η ΕΣΣΔ που δεν επέτρεψε στους Βρετανούς και τους Αμερικανούς το 1945 να χωρίσουν τη Γερμανία σε πολλά κράτη. Είναι γνωστός ο καθοριστικός ρόλος της Μόσχας στην ενοποίηση της Γερμανίας, στον οποίο αντιτάχθηκαν περισσότερο οι Γάλλοι και οι Βρετανοί.

Η Ρωσία έπαιξε εξίσου σημαντικό ρόλο στην ιστορία του πολωνικού κράτους. Σήμερα η Δύση επιχειρεί  με κάθε δυνατό τρόπο να δυσφημίσει τη συμβολή της χώρας μας στο δικαίωμα άλλων  κρατών να καθορίζουν τις τύχες τους.»

Είναι αλήθεια ότι η  Φινλανδία έγινε κράτος προερχόμενη μέσα από την ρωσική Αυτοκρατορίας;

«Έχετε δίκιο.  Επιπλέον, η Φινλανδία βγήκε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρόλο που συμμετείχε στο πλευρό της Γερμανίας, με ελάχιστη ζημιά της χάρη στη θέση που πήρε η  Μόσχα.

Τώρα, μαζί με τη Σουηδία, η Φινλανδία έχει πειστεί να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, δήθεν για τη δική τους ασφάλεια. Η Τουρκία και η Κροατία, ωστόσο, έχουν αντίρρηση, αλλά, νομίζω, παρόλα αυτά, το Ελσίνκι και η Στοκχόλμη θα γίνουν δεκτά στο μπλοκ, επειδή έτσι αποφάσισε η Ουάσιγκτον, όπως και οι Βρυξέλλες που ελέγχονται από αυτές.

Η βούληση άλλων λαών δεν ενδιαφέρει την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, αν και, πιστεύω, πολλοί από τους κατοίκους αυτών των χωρών κατανοούν σε τι είδους περιπέτεια ωθούνται.

Το ΝΑΤΟ δεν είναι ένας αμυντικός, αλλά ένας καθαρά επιθετικός στρατιωτικός οργανισμός και η ένταξη μιας χώρας σε αυτόν συνεπάγεται την αυτόματη μεταφορά σημαντικού μέρους της κυριαρχίας της απευθείας στην Ουάσιγκτον. Εάν η στρατιωτική υποδομή της συμμαχίας επεκταθεί στο έδαφος της Φινλανδίας και της Σουηδίας, η Ρωσία θα το αντιληφθεί ως άμεση απειλή για τη δική της ασφάλεια και θα υποχρεωθεί να απαντήσει.»

Τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ επιμένουν όμως στην ένταξη των δύο αυτών χωρών

«Ήταν η στάση του Κιέβου υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ που οδήγησε στο καταστροφικό αυτό σενάριο. Εάν η Ουκρανία παρέμενε ανεξάρτητη και δεν ελεγχόταν  από το σημερινό καθεστώς μαριονέτας, με εμμονή να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, τότε θα είχε προ πολλού εκδιώξει όλα τα απομεινάρια  των Ναζί από τη γη της.

Εν τω μεταξύ, αυτή η σύγκρουση θεωρείται ως το ιδανικό σενάριο για ολόκληρη τη βορειοατλαντική συμμαχία υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Δύση χρειάζεται την Ουκρανία ως αντίβαρο στη Ρωσία, αλλά και ως πεδίο δοκιμών για όπλα και χωματερή για την απόρριψη απαρχαιωμένων όπλων.

Τροφοδοτώντας τις εχθροπραξίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες διοχετεύουν χρήματα στο στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα τους, και πάλι, όπως και στους πολέμους του 20ού αιώνα, παραμένοντας στην πλευρά των νικητών. Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ  θεωρούν τους κατοίκους της Ουκρανίας ως αναλώσιμο υλικό, το οποίο δεν έχει θέση στο «χρυσό» αυτό «δισεκατομμύριο».

Μιλώντας για δισεκατομμύρια. Ο Ζελένσκι λέει ότι η Ρωσία πρέπει να πληρώσει αποζημιώσεις στην Ουκρανία…

«Η Ρωσία είναι αυτή που έχει το δικαίωμα να απαιτήσει αποζημιώσεις από τις χώρες που υποστήριξαν τους Ναζί στην Ουκρανία και το εγκληματικό καθεστώς του Κιέβου.

Το DPR και το LPR (σ.σ. οι Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ) θα πρέπει να απαιτήσουν αποζημίωση από αυτούς για όλες τις υλικές ζημιές στα  8 χρόνια επιθετικότητας. Και ο ίδιος ο ουκρανικός λαός αξίζει αποζημιώσεις από τους κύριους υποκινητές της σύγκρουσης, δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Βρετανία, που αναγκάζουν τους Ουκρανούς να πολεμούν, που υποστηρίζουν τους νεοναζί, που τους προμηθεύουν όπλα και στέλνουν τους στρατιωτικούς συμβούλους και τους μισθοφόρους τους.

Πολλοί Ουκρανοί, δυστυχώς, εξακολουθούν να πιστεύουν αυτό που τους λέει η Δύση και το καθεστώς του Κιέβου. Η απογοήτευση θα έρθει αργά ή γρήγορα.

Πρέπει ακόμη να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν ότι η χώρα τους στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, ότι η γονιδιακή δεξαμενή των ανθρώπων, η πολιτιστική της μνήμη καταστρέφονται από τους Δυτικούς και αντικαθίστανται από λυσσασμένες έννοιες του φύλου και κενές φιλελεύθερες αξίες».

www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/epikefalis-ton-rosikon-mystikon-ypiresion-n-patrousef-i-taktiki-ton-agglosaksonon-den-exei-allaksei-edo-kai-aiones-einai-idia-kai-aparallaxti/

US-led coalition detains Islamic State leader in Syria

0

The US-led coalition earlier carried out an early-morning helicopter landing operation in a part of northern Syria held by Turkish-backed rebels.

A general view shows on February 3, 2022 the scene following an overnight raid by US

The US-led coalition forces detained on Thursday a senior Islamic State leader during an operation in Syria on June 16, a statement by the coalition said.

The US-led coalition earlier carried out an early-morning helicopter landing operation in a part of northern Syria held by Turkish-backed rebels, a spokesperson for the rebel group told Reuters, in what he said was the first raid of its kind in the area.

The US-led coalition, formed to fight the Islamic State group in Iraq and Syria (ISIS), could not immediately be reached for comment.

A Coalition convoy of US led international coalition against ISIS stops to test fire their M2 machine guns and MK19 grenade launcher in the Middle Euphrates River Valley in the Deir Ezzor province, Syria, November 22, 2018 (credit: COURTESY MATTHEW CRANE/US ARMY/HANDOUT VIA REUTERS)A Coalition convoy of US led international coalition against ISIS stops to test fire their M2 machine guns and MK19 grenade launcher in the Middle Euphrates River Valley in the Deir Ezzor province, Syria, November 22, 2018 (credit: COURTESY MATTHEW CRANE/US ARMY/HANDOUT VIA REUTERS)

“Till now the circumstances are unclear,” a spokesman for the Turkey-backed Syrian National Army (SNA) Major Youssef Hamoud told Reuters.

He said the operation, which has since ended, took place near the village of Al-Humaira, just a few kilometers from the Turkish border, and that US-made Chinook and Black Hawk helicopters were involved.

“This is the first (US) helicopter landing operation to happen” in areas under the SNA’s control, he said.

The SNA includes groups that fought against Syrian government forces during the country’s 11-year civil war. It is a rival of other armed groups such as ISIS and Al Qaeda-backed jihadists.

A source in touch with rebels in the area said clashes erupted during the operation.

Would you give diplomacy a chance? This game simulates geopolitical conflictsSponsored by Conflict of Nations

US-led forces have in the past carried out helicopter landing operations and drone strikes in areas of northern Syria controlled by US-backed Kurdish forces and to the west in Idlib where jihadist rebels formerly linked to Al Qaeda hold sway.

United States special forces in February undertook a helicopter landing operation to the west in Syria’s Idlib province controlled by jihadist Hayat Tahrir al-Sham (HTS) that led to the death of ISIS leader Abu Ibrahim Al-Hashemi Al-Quraishi.

www.jpost.com/breaking-news/article

The Iranian Nuclear Program Advances, with only a Slim Chance of Restoring Nuclear Agreemen

0
The deadlock in the talks between Iran and the United States about a return to the nuclear agreement and the condemnation by the IAEA Board of Governors of Iran’s refusal to cooperate have escalated the tension between Iran and the international community. At the same time, Tehran is taking advantage of the crisis to increase its uranium enrichment to high levels, install advanced centrifuges that will step up its enrichment production, and remove some of the cameras supervising its activity. The coming weeks will be critical for the future of the Iranian nuclear program, and Washington and the European partners in the original nuclear agreement will have to make difficult decisions.

The ongoing tension about Iran’s nuclear program has increased in recent days. The Board of Governors of the International Atomic Energy Agency (IAEA) resolved on June 9, 2022 to demand that Iran cooperate and answer open questions. Iran responded by terminating the activity of 27 IAEA safeguards cameras (those stipulated by the nuclear agreement, and not those in the safeguards agreement under the Non-Proliferation Treaty (NPT). This Iranian measure is the culmination of a process that began over a year ago, in which Tehran decided to stop complying with the requirements of the IAEA Additional Protocol as part of its violations of the nuclear agreement (JCPOA), measures begun after the Trump administration withdrew from the nuclear agreement. It is still unknown exactly from where the cameras, which were intended to provide highly significant information for supervision of the transfer of materials, and possibly also about high-level enrichment, were removed. In response, the IAEA director general underscored that within a few weeks, he would be unable to provide a reliable picture of developments in the Iranian nuclear project.

The IAEA Board of Governors resolution was passed with the support of 30 countries, with Russia and China against and India, Libya, and Pakistan abstaining. Preceding the resolution were two reports concerning Iran published by the IAEA director general. One deals with the status of the nuclear program, and the other addresses the IAEA’s dialogue with Iran over the past four years about four undeclared Iranian sites; three of these sites were found to contain traces of processed uranium and other evidence of nuclear activity.

The report states explicitly, “Iran has not provided explanations that are technically credible,” and therefore concludes that the IAEA is unable to confirm the accuracy and completeness of the Iranian declarations, as relayed over the years under its commitment to its safeguards agreements with the IAEA. Iran’s conduct at sites that were not declared to the IAEA is a breach of its obligations under the NPT and the safeguards agreements, and constitutes the basis for the Board of Governors resolution condemning Iran’s non-cooperation and demanding its immediate cooperation. While this resolution is purely declaratory, it could in the future serve as a basis for asserting that Iran is in a state of non-compliance, and for referring the issue to the UN Security Council.

In the second report, dealing with the status of the nuclear program, the most disturbing figure concerns the accumulation of 43 kilograms of uranium enriched to 60 percent (in addition to substantial quantities of uranium at lower enrichment levels). Some believe that this quantity is sufficient or very close to sufficient for high enrichment for a first nuclear device (note that this pertains only to fissile material, not a bomb itself). Among the threats issued by Tehran in recent days, possibilities of 90 percent enrichment were mentioned, with a hint of possible civilian explanations, and of withdrawal from the NPT. These threats were also made in the past, and the actions that Iran has actually taken so far have been restrained and cautious, while it examines the responses to its moves and weighs the potential costs.

Over the past year, alongside talks in Vienna aiming to return Washington and Tehran to the nuclear agreement, Iran has taken measured, albeit provocative, steps to further its nuclear program. These steps were taken under the umbrella of the diplomatic track and Western willingness to regard these steps as bargaining chips to improve negotiation positions. According to sources involved in the talks, the existing agreed draft document covers most of the issues, with an emphasis on the technologies, and in practice leaves two issues raised by Iran unaddressed – removal of the Revolutionary Guards from the US State Department list of foreign terrorist organizations (FTO) and some sort of guarantee that Washington will not withdraw again from the agreement. These issues, which have political significance for both sides, are now preventing a positive conclusion and a return to the nuclear agreement.

In effect, Iran’s decision to disconnect the cameras related to the nuclear agreement and to leave only what is required as a signatory of the NPT and the original verification agreement is a final abandonment of the nuclear agreement, following many small but significant acts in violation of the deal, but with no explicit declaration to this effect. This will not prevent Iran from returning to the talks at any particular moment, should it wish to do so, and attempting to promote arrangements for a return to the nuclear agreement – a measure that Washington and the European partners – Britain, France, and Germany – still desire, and which they are calling on Tehran to take. In effect, therefore, Iran is retaining its original bargaining chip, despite all its violations, some of which it will be able to reverse, should it decide to return to the agreement.

In the current circumstances, where the IAEA has no actual means of monitoring Iranian nuclear activities, the question hovering over the Vienna talks since they began should be addressed – whether Iran, and specifically Supreme Leader Ali Khamenei, is at all interested in returning to the agreement, or whether the prolonging of negotiations for over a year is designed to gain time, with no real intention of making concessions and rolling back Iran’s advanced nuclear program. It is clear that as time passes and the program advances, the chances and utility of a return to the agreement diminish, and the impression has grown that the Iranian regime sees no significant benefit in a return to the agreement. The harsh economic situation in Iran is still the regime’s Achilles’ heel – the rial-dollar exchange rate has reached a new high – more than 300,000 riyals to the dollar. Demonstrations against the economic situation are a regular occurrence, and debate in Iran about ways of improving the situation continues, including a return to the nuclear agreement in return for removal of the sanctions. The regime, led by Supreme Leader Ali Khamenei, has so far adhered to the policy of “economic resistance,” given its basic lack of confidence in the US administration, especially the next administration; the realization that the economic benefits of any agreement are likely to be modest; and the wish to advance to the status of a clear nuclear threshold state. Underlying all these reasons is the assessment in Iran that the White House’s full attention is directed to the war in Ukraine: President Biden still wants to return to the agreement, there is no willingness to engage in military action against Iran, and Iran regards the damage that it suffers from various covert operations as tolerable.

Assuming that no bridging formula is found soon, Iran’s recent actions compel the United States and its European partners to formulate a policy for a scenario of no agreement and continued unsupervised progress in the Iranian nuclear program. The option in the nuclear agreement of a snapback, in which one of the partners to the agreement (not the United States, which has withdrawn from it) can apply to the UN Security Council and give notice that Iran is violating the agreement and that a renewal of Security Council sanctions (lifted in Resolution 2231, which adopted the nuclear agreement) is necessary, with no country having veto power over such a Security Council resolution, is resurfacing. This measure, which is primarily symbolic, will eliminate the possibility of a return to the nuclear agreement, and there is therefore reluctance to proceed with it at this stage. Meanwhile, monitoring the implementation of the existing sanctions can be strengthened and tightened, especially the oil exports that Iran has recently increased, taking advantage of the distress caused by the sanctions on Russia.

For its part, Israel must focus on reaching understandings with the United States and the European partners to the nuclear talks about future scenarios, with an emphasis on preparing a response to especially alarming progress in the nuclear program, an Iranian announcement on 90 percent uranium enrichment, or an ominous announcement of Iranian withdrawal from the NPT.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone.
/www.inss.org.il/publication/return-to-the-jcpoa/?utm_source=activetrail&utm_medium=email&utm_campaign

Τα Social Media και η Νέα Εποχή της Διπλωματίας

0

Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, ο επίσημος λογαριασμός της Ουκρανίας στο twitter, είχε ξεκινήσει ήδη την καμπάνια του για να προετοιμάσει το ιντερνετικό κοινό για τη ρωσική εισβολή

Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, οι περισσότεροι από εμάς είχαμε εστιάσει στο γεγονός ότι καταφέραμε να επιβιώσουμε άλλη μια χρονιά μέσα στην πανδημία της Covid-19. Τα θέματα που δίναμε σημασία δεν ήταν τίποτα παραπάνω από το που θα περάσουμε την Πρωτοχρονιά και πως θα καταφέρουμε να χάσουμε τα κιλά που πήραμε στην καραντίνα.

Κι όμως, αν υπήρξε κάποιος λίγο παρατηρητικός θα πρόσεχε την έντονη δραστηριότητα ενός λογαριασμού στο twitter που ξεκινούσε τις προσπάθειες να συσπειρώσει τον κόσμο του Internet με το μέρος του. Μιλώντας την μόνη γλώσσα που μιλάει καθολικά το κοινό του Internet ανεξαρτήτως γεωγραφικής τοποθεσίας: τα memes.

Τα Social Media και η Νέα Εποχή της Διπλωματίας-1

Η καμπάνια του @Ukraine

Τα Social Media σε περίοδο ειρήνης είναι μέσα διασκέδασης κι ενημέρωσης. Σε περίοδο πολέμου, όμως, είναι τα τέλεια εργαλεία ψυχολογικού πολέμου και προπαγάνδας. (Psy-Ops Warfare)

Ο επίσημος λογαριασμός της Ουκρανίας στο twitter (@Ukraine), είχε ξεκινήσει ήδη την καμπάνια του για να προετοιμάσει το ιντερνετικό κοινό για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Από GIFs μέχρι memes, με μπόλικη ειρωνεία και σαρκασμό είχε ξεκινήσει να χτίζει μια ψηφιακή κοινότητα που ξέφευγε κατά πολύ από το γεωγραφικό ύψος και μήκος της Ουκρανίας.

Κι αυτό γιατί η ομάδα που ανέλαβε να τρέξει αυτόν τον λογαριασμό κατάλαβε τον στόχο της: πρέπει να γίνουμε viral και πρέπει να μας υποστηρίξουν όλοι. Στον κόσμο του Internet, αν αναζητάς υποστήριξη, αλληλεπίδραση και virality δεν θα βγεις να μιλήσεις με γεγονότα ούτε να κάνεις ακαδημαϊκή διάλεξη. Πρέπει να προσαρμοστείς στο μέσο και στο ύφος του περιεχομένου. Δεν είναι τυχαίο που τις περισσότερες φορές το περιεχόμενο που καταναλώνουμε περισσότερο και μοιραζόμαστε με φίλους είναι το σαρκαστικό/ειρωνικό περιεχόμενο. Δεν θα κάτσουμε να δούμε ένα βίντεο 10 λεπτών που εξηγεί την εισβολή στην Ουκρανία αλλά θα κάνουμε retweet ένα αστείο meme που μας έκανε να γελάσουμε.

Τα Social Media και η Νέα Εποχή της Διπλωματίας-2

Κι αν κάποιος θεωρήσει ανούσια όλη αυτήν την ψηφιακή στρατηγική, μπορούμε να μιλήσουμε με επιτεύγματα. Στην σύγχρονη μορφή πολέμου, ο πρώτος στόχος είναι η παράλυση των τηλεπικοινωνιών και κυρίως οποιασδήποτε σύνδεσης στο διαδίκτυο. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί είτε με βομβαρδισμούς στις εγκαταστάσεις (πχ. κεραίες) είτε με κυβερνοεπιθέσεις. Παρόλο που οι εγκαταστάσεις της Ουκρανίας αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ανθεκτικές, ακόμη κι όταν η Ρωσία κατάφερε να ρίξει το Internet σε διάφορες περιοχές, το μόνο που χρειάστηκε ήταν ένα δημόσιο tweet από τον Ουκρανό Υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης προς τον Elon Musk. Γνωρίζοντας πως ο Musk είναι ένας από τους ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στον πλανήτη και κυρίως ένας άνθρωπος που θέλει να πρωταγωνιστεί στο προσκήνιο, η απάντηση του ήταν άμεση και καθοριστική. Η αποστολή τερματικών Starlink διατήρησε την επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο σε πολλές περιοχές της Ουκρανίας. Άμα δεν είχε προηγηθεί όλο αυτό το hype αμφιβάλλω πως ο Elon Musk θα ασχολιόταν. Δεν θα είχε κάτι να κερδίσει σε προβολή.

Φυσικός πόλεμος και ψηφιακός πόλεμος

Το πόσο κομβική είναι η διατήρηση του Internet σε μια εμπόλεμη κατάσταση θα απαντηθεί μ’ ένα απλό παράδειγμα: φανταστείτε την εισβολή στην Ουκρανία χωρίς την ψηφιακή παρουσία του Ζελένσκι στα Social Media. Κι όχι μόνο του Ζελένσκι. Τις πρώτες ημέρες της εισβολής είχαμε μια ακατάπαυστη ροή σε ψηφιακό περιεχόμενο από Ουκρανούς πολίτες προς όλες τις πλατφόρμες: Facebook, Instagram, Linkedin, YouTube, Tik Tok και Twitch. Είναι πολύ πιθανό πως αν δεν υπήρχαν αυτές οι παράμετροι, η πίεση προς τους ηγέτες των δυτικών χωρών θα ήταν αρκετά διαφορετική με οτιδήποτε συνεπάγεται αυτό. Μην ξεχνάμε πως οι περισσότερες χώρες αναγκάστηκαν να βοηθήσουν γιατί πρακτικά υπήρχαν και εσωτερικές πιέσεις πέρα από τις εξωτερικές. Οι εσωτερικές πιέσεις δημιουργούνται σχεδόν πάντα από το ψηφιακό οικοσύστημα της κάθε χώρας: από trending hashtags, viral memes και άρθρα μέχρι πορείες που διοργανώνονται μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Μικρές συνιστώσες που όμως όλες μαζί δημιουργούν ένα κύμα πίεσης.

Η ψηφιακή παρουσία ωστόσο δεν αφορά μόνο επικοινωνιακούς σκοπούς και δημόσιες σχέσεις. Ακόμη και σε οικονομικό επίπεδο, η Ουκρανική κυβέρνηση αποφάσισε πολύ εύστοχα να εκμεταλλευτεί μια ακόμη τεράστια ψηφιακή κοινότητα: Αυτή του Web 3.0 όπως ονομάζουμε και πιο συγκεκριμένα των κρυπτονομισμάτων. Η γνώση της Ουκρανικής κυβέρνησης πάνω στο blockchain και η δημιουργία των κατάλληλων υποδομών οδήγησαν στο να μαζευτεί το συνολικό ποσό των 100 εκατομμυρίων, ένα ποσό αποκλειστικά από δωρεές σε κρυπτονομίσματα.

Η ανάλυση γίνεται για να κατανοήσουμε πως στην εποχή που ζούμε υπάρχει ο φυσικός πόλεμος και ο ψηφιακός πόλεμος. Και χρειάζεσαι νίκες και στους δύο

Η ανάλυση δεν γίνεται για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πόσο καλός και καινοτόμος φάνηκε ο Ζελένσκι και πόσο κακός κι οπισθοδρομικός ο Πούτιν. Η ανάλυση γίνεται για να κατανοήσουμε πως στην εποχή που ζούμε υπάρχει ο φυσικός πόλεμος και ο ψηφιακός πόλεμος. Και χρειάζεσαι νίκες και στους δύο.

Πολύ εύστοχα ένας αναγνώστης θα αναρωτηθεί γιατί αναλύουμε όμως τι έκανε η Ουκρανία 6 μήνες πριν. Γιατί βλέποντας την ένταση που υπάρχει τις τελευταίες εβδομάδες με την Τουρκία, μένει να αναρωτηθούμε αν εμείς θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε την πρόοδο που έχει γίνει στην εξωτερική εικόνα της Ελλάδας στην παγκόσμια ψηφιακή σκακιέρα.

Αν θα καταφέρναμε όλη η υφήλιος να ασχοληθεί μαζί μας κι αυτήν την φορά χρήστες του internet στην Αμερική, στην Αυστραλία και στην Ασία να βάζουν την ελληνική σημαία στις φωτογραφίες τους σε περίπτωση πολέμου.

Κι όλη η υπόλοιπη Ευρώπη να απαιτεί την υποστήριξη μας με πορείες και περιεχόμενο.

Μια νηφάλια απάντηση είναι πως τις ικανότητες και τους ανθρώπους τους έχουμε. Για την ενότητα στα κοινωνικά δίκτυα (και μη) ωστόσο δεν φημιζόμαστε.

*Δημήτρης Κανέλλης, Creative Technologist και ιδρυτής της εταιρείας Imperius

“Καθημερινή”