Αρχική Blog Σελίδα 1944

Ο Τζορτζ Τσούνης στην «Κ»: H συνεργασία ΗΠΑ – Ελλάδας κάνει την Ε.Ε. πιο ασφαλή

0

Ως μία από τις ισχυρότερες αμυντικές σχέσεις της Αμερικής στην Ευρώπη χαρακτηρίζει τη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας ο πρέσβης των ΗΠΑ

Ως μία από τις ισχυρότερες αμυντικές σχέσεις της Αμερικής στην Ευρώπη χαρακτηρίζει τη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ Γιώργος Τσούνης στην αποκλειστική συνέντευξή του στην «Κ». Περιγράφει αναλυτικά την προσωπική δέσμευσή του, αλλά και την ευρεία διακομματική συναίνεση που υπάρχει στην Ουάσιγκτον για τη διατήρηση και την περαιτέρω ενίσχυση της εξαιρετικής σχέσης και συνεργασίας των δύο χωρών. Αναφερόμενος στην Τουρκία, επαναλαμβάνει με σαφήνεια την πάγια θέση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι η κυριαρχία των ελληνικών νησιών δεν αμφισβητείται και πρέπει να γίνεται σεβαστή και να προστατεύεται, όπως και η εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία όλων των χωρών. Προτρέπει να αποφεύγεται η ρητορική που αυξάνει τις εντάσεις και λέει ότι σε αυτή τη συγκυρία απαιτείται ψυχραιμία, ενότητα και αυτοσυγκράτηση σε ηγετικό επίπεδο. Για τις επενδύσεις σε όλους τους τομείς και την αυξημένη συνεργασία στο νέο ενεργειακό τοπίο, αναφέρει όταν «όταν οι δύο χώρες συνεργάζονται επωφελείται ολόκληρη η περιοχή».

– Κύριε πρέσβη, εισερχόμαστε σε μια νέα περίοδο στην ήδη εξαιρετική σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας. Τη νέα περίοδο σηματοδοτεί ο διορισμός σας στην Ελλάδα, η επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, η επικύρωση του επικαιροποιημένου MDCA και τα δύο νομοσχέδια Μενέντεζ. Πώς οραματίζεστε την επόμενη μέρα και ποια είναι τα θέματα στα οποία θέλετε να εστιάσετε;

– Ευχαριστώ, κυρία Αργύρη. Είναι μεγάλη τιμή να επιστρέφω στις ρίζες μου, εδώ στην Ελλάδα, για να υπηρετήσω τη χώρα μου ως πρέσβης των ΗΠΑ. Και δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη συγκυρία για κάτι τέτοιο. Η σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρή ούτε πιο σημαντική, σε μια μάλιστα συγκυρία όπου ένα κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος αντιμετωπίζει μια ολοκληρωτική εισβολή, τόσο κοντά μας.

Είχα την τιμή να συμμετέχω στην ιστορική επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον. Αυτή η επίσκεψη επιβεβαίωσε την ακλόνητη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα. Από τον πρόεδρο Μπάιντεν, έναν παραδοσιακό φίλο της χώρας, που είναι προσωπικά δεσμευμένος για αυτή τη σχέση, έως όλους τους αξιωματούχους που ακολουθούν στην ιεραρχία. Το μήνυμα ήταν σαφές: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα στέκονται μαζί.

Ως θεματοφύλακες της δημοκρατίας, οι χώρες μας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα μεταξύ των δημοκρατικών αξιών, που γεννήθηκαν εδώ στην Αθήνα, και των δυνάμεων της τυραννίας και του αυταρχισμού. Η συλλογική απάντησή μας σήμερα θα καθορίσει το μέλλον του κόσμου μας αύριο. Εχουμε ιερή υποχρέωση να προωθήσουμε τα δημοκρατικά ιδεώδη και να σταθούμε ενωμένοι ενάντια σε αυτές τις δυνάμεις του σκότους, που επιδιώκουν να ανατρέψουν τη διεθνή τάξη πραγμάτων, στην οποία βασίζεται η συλλογική ασφάλεια και ευημερία μας.

Αν και έχουμε καταφέρει πολλά, υπάρχει περιθώριο να εμβαθύνουμε περαιτέρω τη συνεργασία μας, ή για να χρησιμοποιήσω τον υπέροχο ελληνικό όρο, τη συνέργεια, μια λέξη που αποτυπώνει πολύ καλύτερα το πνεύμα αυτού που εννοώ. Η συνεργασία μας ενισχύει το ΝΑΤΟ. Κάνει την Ευρωπαϊκή Ενωση πιο ευημερούσα και ασφαλή.

Η σχέση μας δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρή, ούτε πιο σημαντική, σε μια συγκυρία μάλιστα όπου ένα κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος αντιμετωπίζει ολοκληρωτική εισβολή.

Προσωπικά δεσμεύομαι να οικοδομήσω περαιτέρω πάνω στα ισχυρά θεμέλια και τη δυναμική αυτής της σχέσης. Να ενισχύσω τους οικονομικούς δεσμούς και τη συνεργασία των ενόπλων δυνάμεων των χωρών μας και να εργαστώ μαζί σας για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις που αναδεικνύονται.

– Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια σημαντικές αμερικανικές επενδύσεις στην Ελλάδα. Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι προοπτικές και σε ποιους τομείς της οικονομίας είναι πιθανές πρόσθετες επενδύσεις; Και αναφέρομαι κυρίως σε επενδύσεις που θα οδηγήσουν σε περισσότερες θέσεις εργασίας, που είναι και το ζητούμενο.

– Κατ’ αρχάς, είμαι πολύ ενθουσιασμένος από τη μεγάλη αύξηση των αμερικανικών επενδύσεων στην Ελλάδα, μεσούσης μιας παγκόσμιας πανδημίας που έχει προκαλέσει προβλήματα σε όλες τις οικονομίες. Σημαντικές επενδύσεις από κορυφαίες αμερικανικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των Microsoft, Amazon Web Services, Digital Realty, JPMorgan, Cisco, Pfizer και Deloitte, για να αναφέρω μόνο μερικές, στέλνουν το μήνυμα στον πλανήτη ότι η Ελλάδα έχει επιστρέψει.

Όλο και περισσότερες αμερικανικές εταιρείες αποκαλούν την Ελλάδα «σπίτι τους». Και μία από τις πρώτες προτεραιότητές μου ως πρέσβης είναι να συνεργαστώ με τους εταίρους και τους φίλους μας σε όλο το φάσμα της ελληνικής κυβέρνησης και βιομηχανίας, για να αξιοποιήσουμε αυτή τη μεγάλη δυναμική και να ενθαρρύνουμε ακόμη περισσότερες επενδύσεις και ευκαιρίες για την ενίσχυση των οικονομικών δεσμών των χωρών μας. Η συνεργασία μας θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη ευημερία, όχι μόνο τις δύο χώρες μας. Οταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα συνεργάζονται, ωφελείται ολόκληρη η περιοχή.

Τώρα που μεγάλες αμερικανικές εταιρείες έχουν να επιδείξουν επιτυχημένες επενδύσεις στην Ελλάδα και αποδεικνύεται η εξαιρετική πρόταση αξίας που προσφέρει η χώρα, ξέρω ότι θα ακολουθήσουν και άλλες. Ατενίζοντας το μέλλον, βλέπω την τεχνολογία, την ενέργεια και τον τουρισμό ως τους κύριους τομείς όπου μπορούμε να επιτύχουμε ακόμη μεγαλύτερες επενδύσεις, οι οποίες δημιουργούν υψηλής ποιότητας βιώσιμες θέσεις εργασίας. Η Ελλάδα θα συνεχίσει να προσελκύει κορυφαίες εταιρείες τεχνολογίας, για παράδειγμα εταιρείες που επιδιώκουν να αποκτήσουν καινοτόμες ελληνικές νεοσύστατες εταιρείες τεχνολογίας, όπως έχουμε δει για παράδειγμα με την Think Silicon.

Οι ευκαιρίες για την πράσινη ενέργεια και την ενεργειακή αποδοτικότητα αναμένεται να αυξηθούν, καθώς η Ελλάδα εφαρμόζει το «εθνικό σχέδιο για το κλίμα» και επενδύει σε αναβαθμίσεις στο ηλεκτρικό δίκτυό της. Εχουμε κολοσσούς των ΗΠΑ, όπως η 547 Energy, η Oracle και η Tesla που έχουν ήδη μπει σε αυτόν τον χώρο και θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Πιστεύω επίσης ότι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον και προοπτικές για επενδύσεις στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης και των βιοφαρμακευτικών προϊόντων, εάν τεθούν σε εφαρμογή οι σωστές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και δοθούν τα σωστά κίνητρα.

Για δεύτερη συνεχή χρονιά έχουμε ρεκόρ απευθείας πτήσεων από τις ΗΠΑ προς την Ελλάδα που θα φέρουν, στην πραγματικότητα έχουν ήδη αρχίσει να φέρνουν, αριθμό ρεκόρ Αμερικανών τουριστών. Βλέπουμε ήδη τον θετικό αντίκτυπο των Αμερικανών τουριστών φέτος και τις σχετικές επενδύσεις, για παράδειγμα από αλυσίδες ξενοδοχείων των ΗΠΑ. Αυτά δεν είναι απλώς εξαιρετικά νέα και για τις δύο οικονομίες μας, αλλά αυτό το τουριστικό κύμα και οι επενδύσεις οδηγούν και ενισχύουν περαιτέρω τους αξιοσημείωτους δεσμούς και τις κοινές αξίες των λαών μας.

«Κλειδί» η Ελλάδα για να μειωθεί η επιρροή της Ρωσίας στην ενέργεια

– Θα ήθελα να περάσω στις ενεργειακές εξελίξεις και πιο συγκεκριμένα στην ενεργειακή διπλωματία, όπου φαίνεται ότι υπάρχει μια διττή στρατηγική για την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης. Η βραχυπρόθεσμη στρατηγική που αφορά την επιτάχυνση της αξιοποίησης φυσικού αερίου από μη ρωσικές πηγές, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Και η μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη στρατηγική, που αφορά μεγάλα έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Μπορείτε να μας εξηγήσετε τη σημασία του ρόλου της Ελλάδας κατά την εφαρμογή αυτού του διπλού στρατηγικού στόχου και τους τρόπους με τους οποίους οι ΗΠΑ θα συνεργαστούν με την Αθήνα για την επίτευξη τους;

– Η συνεργασία των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ελλάδα στον τομέα της ενέργειας και η συνεργασία μας για τη διασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας της περιοχής, είναι τώρα πιο σημαντική από ποτέ. Η Ελλάδα έχει έναν βασικό ρόλο να διαδραματίσει ως περιφερειακός ενεργειακός κόμβος και αυτός είναι ένας ρόλος που υποστηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και αρκετά χρόνια. Η συνεργασία μας στον τομέα της ενέργειας θα ενισχυθεί και θα αυξηθεί.

Βραχυπρόθεσμα, το γεγονός ότι η Βουλγαρία και η Ρουμανία επιδιώκουν ήδη να πάρουν φυσικό αέριο –συμπεριλαμβανομένου του αμερικανικού LNG– από τη Ρεβυθούσα και ο ρόλος που έπαιξε η Ελλάδα υποστηρίζοντας τις ανάγκες της Βουλγαρίας σε φυσικό αέριο μετά την εργαλειοποίηση της Gazprom από τη Ρωσία, αποτελούν απόδειξη της σημασίας της Ελλάδας στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Οταν τεθεί σε λειτουργία ο Διασυνδετήριος Ελλάδας – Βουλγαρίας (IGB), τεθεί η Αλεξανδρούπολη σε λειτουργία το 2023 και κατασκευαστεί η διασύνδεση με τη Βόρεια Μακεδονία, η Ελλάδα θα έχει γίνει περιφερειακός ενεργειακός κόμβος και θα έχει μειώσει την επιρροή της Ρωσίας σε αυτόν τον στρατηγικό τομέα.
Η Ελλάδα θα είναι επίσης σημαντικό σημείο εισόδου για το φυσικό αέριο από την Ανατολική Μεσόγειο. Εργαζόμαστε με την Ελλάδα και τους περιφερειακούς εταίρους μας για την εξεύρεση τρόπων παροχής αυτού του φυσικού αερίου όσο το δυνατόν γρηγορότερα και όσο το δυνατόν φθηνότερα. Αυτό πρέπει να γίνει μέσω τρόπων και μέσω υποδομών που δεν θα καταστούν τα επόμενα χρόνια παρωχημένοι.

Μακροπρόθεσμα: η Ελλάδα είναι περιφερειακή ηγέτις στην ενεργειακή μετάβαση και στους φιλόδοξους στόχους για το κλίμα και χάρηκα πολύ που είδα τον νέο εθνικό νόμο για το κλίμα να ψηφίζεται πρόσφατα. Πέρα από τη δική της εγχώρια παραγωγή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, η Ελλάδα θα είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο διέλευσης για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, με έργα όπως η διασύνδεση EuroAsia και η προτεινόμενη διασύνδεση ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου.

Με τις υπάρχουσες και προγραμματισμένες συνδέσεις με όλους τους γείτονές της, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας, των Βαλκανίων και της Τουρκίας, η Ελλάδα θα βρίσκεται στη βέλτιστη θέση για τη μεταφορά πράσινης ηλεκτρικής ενέργειας σε όλη την περιοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εργάζονται με την Ελλάδα για να υποστηρίξουν αυτόν τον φιλόδοξο στόχο με διάφορες πρωτοβουλίες. Οπως για παράδειγμα μέσω της ομάδας εργασίας 3+1, όπου ηγούμαστε για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και μέσω της στήριξής μας σε επενδύσεις από εταιρείες όπως η 547 Energy στον αιολικό τομέα και η Advent Technologies στον τομέα του υδρογόνου.

Ο Τζορτζ Τσούνης στην «Κ»: H συνεργασία ΗΠΑ – Ελλάδας κάνει την Ε.Ε. πιο ασφαλή-1
«Εάν κάποιος χρειάζεται αποδείξεις για την ισχυρή, ακλόνητη διακομματική υποστήριξη στη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας, προτείνω να παρακολουθήσει το βίντεο της ιστορικής ομιλίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στην κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου, όπου χειροκροτήθηκε τουλάχιστον οκτώ φορές και από τα δύο κόμματα», λέει ο κ. Τσούνης. Φωτ. ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ / ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

Η κυριαρχία των ελληνικών νησιών δεν αμφισβητείται

– Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που πιστεύετε ότι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσετε;

– Οπως ανέφερα και πριν, η σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρή και πιο σημαντική, σε μια συγκυρία όπου ένα κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος αντιμετωπίζει μια ολοκληρωτική εισβολή τόσο κοντά μας. Το μήνυμα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν ξεκάθαρο στην ιστορική ομιλία του στην κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου των ΗΠΑ: πρέπει να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία!

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα βρίσκονταν πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Οι Αμερικανοί πολέμησαν περήφανα δίπλα δίπλα με τους Ελληνες για την ανεξαρτησία της Ελλάδας πριν από περισσότερους από δύο αιώνες. Από την ίδρυση των εθνών μας, οι μοίρες μας ήταν αλληλένδετες. Ως θεματοφύλακες της δημοκρατίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα μεταξύ των δημοκρατικών αξιών, που γεννήθηκαν εδώ στην Αθήνα, και των δυνάμεων της τυραννίας και του αυταρχισμού. Και βλέπω αυτόν τον αγώνα ως μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας.

Μαζί, μπορούμε να προωθήσουμε μια διπλωματία βασισμένη σε αξίες στην Ανατολική Μεσόγειο, στα Δυτικά Βαλκάνια, στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και πέρα από αυτήν. Οι χώρες και οι λαοί μας έχουν ιερή υποχρέωση να προάγουν τα δημοκρατικά ιδεώδη και να στέκονται ενωμένοι ενάντια σε αυτές τις δυνάμεις που επιδιώκουν να ανατρέψουν τη διεθνή τάξη πραγμάτων, στην οποία βασίζεται και άνθησε η συλλογική ασφάλεια και ευημερία μας τον περασμένο αιώνα.

– Μια και μιλάμε για προκλήσεις, θα ήθελα να στραφώ στην Τουρκία. Δεδομένης της αυξημένης και άνευ προηγουμένου κλιμάκωσης από την Αγκυρα, ήθελα να ρωτήσω πόσο ανησυχούν οι ΗΠΑ ότι η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο, είτε από ένα ατύχημα είτε από έναν λάθος υπολογισμό είτε από μια στημένη ενέργεια.

– Αυτή είναι μια συγκυρία όπου η ψυχραιμία, η ενότητα και η αυτοσυγκράτηση σε ηγετικό επίπεδο χρειάζονται περισσότερο. Είναι κρίσιμο οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ, η Ελλάδα και η Τουρκία, να εργαστούν μαζί για να διατηρήσουν την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή και να επιλύσουν τις διαφορές τους διπλωματικά.
Οπως έχουμε επανειλημμένως πει, ενθαρρύνουμε τους συμμάχους μας να αποφεύγουν τη ρητορική που αυξάνει τις εντάσεις περαιτέρω και αυτό είναι κάτι που όλοι ευχόμαστε να αποτρέψουμε.

– Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει ξεκαθαρίσει με επιμονή και σαφήνεια ότι η κυριαρχία των ελληνικών νησιών δεν αμφισβητείται. Με την ίδια επιμονή όμως, ο πρόεδρος της Τουρκίας και ο υπουργός Εξωτερικών αμφισβητούν αυτή τη θέση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Πώς μπορείτε να κάνετε τη θέση σας σχετικά με την κυριαρχία των νησιών ακόμη πιο καθαρή στον Ερντογάν, μια και φαίνεται ότι δεν παίρνει το μήνυμα;

– Οπως έχουμε καταστήσει με απόλυτη σαφήνεια, η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα όλων των χωρών πρέπει να γίνονται σεβαστές και να προστατεύονται. Η κυριαρχία των ελληνικών νησιών δεν αμφισβητείται.
Θα επαναλάβω ότι σε μια εποχή όπου η ενότητα είναι πιο απαραίτητη από ποτέ, είναι κρίσιμο οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ, Ελλάδα και Τουρκία, να συνεργαστούν για να διατηρήσουν την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή και να επιλύσουν τις διαφορές τους διπλωματικά. Προτρέπουμε τους συμμάχους μας να αποφύγουν τη ρητορική που θα μπορούσε να αυξήσει περαιτέρω την ένταση. Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι και οι δύο ισχυροί εταίροι και βασικοί νατοϊκοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών.

– Με ποιον τρόπο πιστεύετε ότι μπορείτε να υπηρετήσετε καλύτερα έναν ρόλο που απαιτεί λεπτές ισορροπίες και χειρισμούς, καθώς είστε Ελληνοαμερικανός με ισχυρούς δεσμούς στη χώρα, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να προωθείτε και να βάζετε πάνω από όλα τα συμφέροντα των ΗΠΑ;

– Oπως γνωρίζετε, είμαι περήφανος Ελληνοαμερικανός με βαθύτατους δεσμούς στην Ελλάδα. Και είναι τιμή μου η επιστροφή στις ρίζες και η ευκαιρία που έχω να υπηρετήσω την Αμερική από αυτό το πόστο. Είμαι απίστευτα ευγνώμων στους γονείς μου, που με έμαθαν να μην ξεχνάω ποτέ τις ρίζες μου και τα ελληνικά ιδανικά της καλοσύνης, της αγάπης και πάνω από όλα του φιλότιμου. Μαζί με τη δημοκρατία, πιστεύω ότι αυτές οι αξίες είναι μερικά από τα μεγαλύτερα δώρα της Ελλάδας στην ανθρωπότητα.

Αυτές είναι αξίες, και το λέω με περηφάνια, τις οποίες οι χώρες μας μοιράζονται και από τις οποίες εμπνέονται. Η σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρή. Βιώνουμε μια ιστορική στιγμή σε αυτή την εξαιρετική σχέση όπου υπάρχει σχεδόν 100% συναίνεση στις κοινές στρατηγικές προτεραιότητες. Μαζί εργαζόμαστε για να προωθήσουμε τους κοινούς στόχους για ειρήνη και ευημερία στην Ανατολική Μεσόγειο και όχι μόνο.
Είμαι πολύ περήφανος που εργάζομαι για την προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων στην Ελλάδα και για μια συνεργασία που δεν αφορά μόνο τις επενδύσεις ή σε στρατιωτικό υλικό. Πρόκειται για μια μακροπρόθεσμη δέσμευση σε κοινές αξίες και στόχους που κάνουν τις χώρες μας ισχυρότερες και πιο ευημερούσες, που ενισχύουν το ΝΑΤΟ, που ενισχύουν την ασφάλεια σε μια πολύπλοκη περιοχή του κόσμου γεμάτη προκλήσεις. Oλα αυτά σε μια εποχή που η δημοκρατία και η διεθνής τάξη πραγμάτων δέχονται πρωτοφανή επίθεση.

– Παρόλο που διοριστήκατε από έναν Δημοκρατικό πρόεδρο, ξεκινήσατε την καριέρα σας –και αυτό είναι κάτι που ο κόσμος δεν γνωρίζει– δουλεύοντας για έναν πολύ σημαντικό Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή. Γνωρίζω ότι έχετε πολύ στενές σχέσεις και με τα δύο κόμματα στην Αμερική. Υπάρχει διακομματική στήριξη σε αυτή τη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας;

– Εάν κάποιος χρειάζεται αποδείξεις για την ισχυρή, ακλόνητη διακομματική δέσμευση και υποστήριξη για τη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας, προτείνω να παρακολουθήσει το βίντεο της ιστορικής ομιλίας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου, όπου χειροκροτήθηκε τουλάχιστον οκτώ φορές και από τα δύο κόμματα του πολιτικού συστήματός μας.

Μια πρόσκληση για ομιλία σε κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου είναι η ύψιστη τιμή που μπορεί να απονείμει το νομοθετικό σώμα των ΗΠΑ σε έναν ξένο ηγέτη. Και αποτυπώνει μια διακομματική συναίνεση. Μια συναίνεση που έχει οικοδομηθεί εδώ και αρκετά χρόνια από πολλές κυβερνήσεις τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ελλάδα. Μια συναίνεση ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα έχει σημασία. Αυτή η σχέση δεν είναι σημαντική μόνο για την Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά έχει σημασία για ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και για πολλούς άλλους λόγους.

Η αξία της Ελλάδας ως βασικού εταίρου και συμμάχου είναι ένα θέμα στο οποίο μπορούν να συμφωνήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Στεκόμαστε περήφανα στο πλευρό της Ελλάδας και δεσμευόμαστε πλήρως για αυτή τη σχέση. Η ισχυρή διακομματική δέσμευση στη συμμαχία μας αντανακλάται στην επικαιροποιημένη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας, η οποία αποτελεί το θεμέλιο της αμυντικής σχέσης ΗΠΑ – Ελλάδας, μιας από τις ισχυρότερες αμυντικές σχέσεις της Αμερικής στην Ευρώπη. Αντικατοπτρίζεται στη σημαντικότατη διακομματική νομοθεσία που κατοχυρώνει την ενίσχυση των δεσμών μας, με αιχμή του δόρατος έναν από τους σπουδαίους σημερινούς φιλέλληνες, τον γερουσιαστή Ρόμπερτ Μενέντεζ. Υποστηρίζεται από την εξαιρετική ελληνοαμερικανική κοινότητα που έχει σχέσεις και με τα δύο κόμματα. Με τη συνεχή στήριξη αυτής της κοινότητας έχουμε πετύχει τόσο σημαντική πρόοδο έως σήμερα. Θα συνεχίσουμε να πράττουμε το ίδιο και τα επόμενα χρόνια.

Ο λόγος για αυτή την αξιοσημείωτη και διαρκή συναίνεση είναι απλός. Μας ενώνουν κοινές αξίες και ιδανικά από την ίδρυση των εθνών μας. Αυτές οι αξίες, που γεννήθηκαν στην Αθήνα, βοήθησαν να φωτιστεί ο δρόμος στις πιο σκοτεινές ώρες μας και θα συνεχίσουν να καθοδηγούν την πορεία μας προς τα εμπρός. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτά που μας ενώνουν και όχι σε αυτά που μας χωρίζουν. Εχουμε περισσότερη συναίνεση, περισσότερη συνεργασία και περισσότερη ενότητα σε όλους τους τομείς.

Ο ανταγωνισμός με την Κίνα

– Κατά τη διάρκεια της ακρόασης για τον διορισμό σας στο Κογκρέσο, ξεκαθαρίσατε ότι προτίθεστε να ανταγωνιστείτε, επιχειρηματικά, με την Κίνα. Ειδικότερα, τώρα που η αμερικανική κυβέρνηση επικύρωσε τον διορισμό του επικεφαλής του DFC (Αμερικανική Αναπτυξιακή Τράπεζα), υπάρχουν περισσότερα εργαλεία για να βοηθήσουν στην αύξηση των επενδύσεων στις ΗΠΑ;

– Θέλω οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι εταιρείες των ΗΠΑ να είναι οι προτιμώμενοι επενδυτικοί εταίροι της Ελλάδας και των ελληνικών εταιρειών. Οι αμερικανικές εταιρείες αυξάνουν εκθετικά τις επενδύσεις τους στην Ελλάδα, προσφέροντας πραγματικές επενδύσεις που ωφελούν την οικονομική ανάπτυξη και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι ορισμένοι επενδυτές από χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, απέτυχαν να αποφέρουν απτά οφέλη στις τοπικές κοινωνίες όπου δραστηριοποιούνται και να εκπληρώσουν τις αρχικές συμβατικές υποχρεώσεις τους. Δεν πρόκειται απλώς για το κλείσιμο μιας συμφωνίας, αλλά για μια μακροπρόθεσμη δέσμευση σε κοινές αξίες. Αυτός είναι ο παράγοντας που καθορίζει την επιτυχία και τη βιωσιμότητα οποιασδήποτε προσπάθειας.

Η κυβέρνηση της Κίνας έχει αποκαλέσει το λιμάνι του Πειραιά ως «το κεφάλι του δράκου» της «Πρωτοβουλίας μια ζώνη, ένας δρόμος» στην Ευρώπη. Ως πρέσβης, δεσμεύομαι προσωπικά να διασφαλίσω δίκαιο και διαφανή ανταγωνισμό και πρόσβαση στην αγορά για τις εταιρείες των ΗΠΑ και να διασφαλίσω ότι οι τοπικοί εταίροι μας κατανοούν τα οφέλη της συνεργασίας με έμπιστους εταίρους σε υποδομές ζωτικής σημασίας. Εργάζομαι για να ενθαρρύνω τις αμερικανικές επενδύσεις, ειδικά σε τομείς και υποδομές ζωτικής σημασίας, όπως η ναυπηγική και τα λιμάνια. Αυτό περιλαμβάνει την υποστήριξη των δύο αμερικανικών υποψηφιοτήτων που έχουμε για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Για αυτό οι Ηνωμένες Πολιτείες επικεντρώνονται έντονα στα ναυπηγεία της Ελευσίνας και του Σκαραμαγκά.

Δεσμευόμαστε να αξιοποιήσουμε όλα τα εργαλεία των ΗΠΑ για να διασφαλίσουμε επενδύσεις υψηλής ποιότητας, διαφανείς και βιώσιμες που ωφελούν τις κοινότητες και τις οικονομίες μας. Αυτό περιλαμβάνει τη συνεργασία με το DFC, της οποίας ο νέος διευθύνων σύμβουλος, Σκοτ Νάθαν, κατανοεί πλήρως την κρίσιμη σημασία της Ελλάδας. Χαίρομαι που βλέπω ότι το DFC αναζητεί τρόπους για να υποστηρίξει δυνητικά έργα, συμπεριλαμβανομένης της Ελευσίνας και ορισμένων ενεργειακών έργων βοηθητικών στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Συνεργαζόμαστε επίσης με την US Export-Import Bank των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου υπάρχει μια εξαιρετική νέα διοίκηση της προέδρου Ρίτα Τζο Λιούις. Και συνεργαζόμαστε και με το υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ, όπου και εκεί είναι προσηλωμένοι στην επιτυχία της Ελλάδας.

“Καθημερινή”

Ο Π. Μολυβιάτης στην «Κ»: Ανοιχτή επιστολή προς τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ

3

Ο Πέτρος Γ. Μολυβιάτης. Φωτ. INTIME NEWS

Αξιότιμε κύριε Γενικέ Γραμματέα του ΝΑΤΟ,

Τον τελευταίο καιρό προβαίνετε σε δηλώσεις σχετικά με την κρίση που επικρατεί στις σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας. Οι δηλώσεις αυτές φαινομενικά τηρούν ίση απόσταση μεταξύ των δύο χωρών.

Στην πραγματικότητα όμως είναι τυπικά απαράδεκτες, ουσιαστικά ευνοούν τον επιτιθέμενο εις βάρος του θύματός του και τελικά είναι επιβλαβείς για τη Συμμαχία.

Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ είναι υπάλληλος των κυβερνήσεων που τον διορίζουν και καταβάλλουν τον μισθό του από τα χρήματα των φορολογουμένων τους. Δεν διαμορφώνει πολιτική –αυτό είναι έργο των κυβερνήσεων– και δεν εκφράζει θέσεις χωρίς την έγκρισή τους. Και προφανώς δεν έχει εγκρίνει τις δηλώσεις αυτές η ελληνική κυβέρνηση.

Ο λόγος υπάρξεως κάθε συμμαχίας είναι προφανώς η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της. Εδώ όμως έχουμε ένα μέλος του ΝΑΤΟ, την Τουρκία:

Να διεκδικεί επισήμως και δημόσια τα εδάφη ενός άλλου μέλους, της Ελλάδος. Και συγκεκριμένα, 152 νήσους, νησίδες και βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου.

Να πραγματοποιεί καθημερινά υπερπτήσεις πολεμικών αεροσκαφών πάνω από τα εδάφη αυτά.

Οταν καλείτε την Ελλάδα σε διάλογο με την Τουρκία για να λύσουν τις διαφορές τους, αυτό δεν είναι στάση ίσων αποστάσεων. Είναι ενθάρρυνση του επιτιθέμενου εις βάρος του θύματός του.

Να έχει αναπτύξει απέναντι των νησιών αυτών τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο της Μεσογείου και ταυτοχρόνως να απαιτεί και τον αφοπλισμό τους.

Οταν εσείς, κύριε Γενικέ Γραμματέα, καλείτε την Ελλάδα σε διάλογο με την Τουρκία για να λύσουν τις διαφορές τους, στην ουσία ζητάτε από την Ελλάδα να καταστήσει την εδαφική της ακεραιότητα αντικείμενο διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Και το ζητάτε αυτό ενώ εκπροσωπείτε μια Συμμαχία που συνεστήθη και εξακολουθεί να υπάρχει για αυτόν ακριβώς τον λόγο, δηλαδή την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας των μελών της.

Αυτό δεν είναι στάση ίσων αποστάσεων. Είναι ενθάρρυνση του επιτιθέμενου εις βάρος του θύματός του.

Και αυτό, τελικά, δεν οδηγεί σε ενίσχυση της συνοχής της Συμμαχίας, αλλά μάλλον στη διάλυσή της.

Εάν, κύριε Γενικέ Γραµµατέα, δεν έχετε την εξουσιοδότηση να παρέμβετε για να διορθωθεί αυτή η πρωτοφανής και απαράδεκτη κατάσταση στους κόλπους της Συμμαχίας, νομίζω ότι το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να σιωπήσετε έως ότου λήξει η θητεία σας.

Ειλικρινά,

Πέτρος Γ. Μολυβιάτης

Ελλην πολίτης

“Καθημερινή”

Σπύρος Στάλιας: Ευρώ VS Εθνική Κυριαρχία

0
Currency EUR rate concept symbol button on white background

 

                                                   Του Σπύρου Στάλια*

                                                                                             

Η Ευρωζώνη είναι ένα αντιδημοκρατικό και καταπιεστικό κατασκεύασμα. Οι λαοί της Ευρωζώνης διαβιούν υπό καθεστώς «γκεμπελικής προπαγάνδας», ότι δήθεν αν καταστραφεί το ευρώ θα έρθει ο κόσμος ανάποδα, λες και αυτό δεν έχει συμβεί. Αυτός ο φόβος, αργά ή γρήγορα, θα καταστρέψει την Ευρώπη. Ποιά όμως είναι τα κατασκευαστικά λάθη της Ευρωζώνης;

Με την αποδοχή του κοινού νομίσματος, ενός ξένου νομίσματος, οι χώρες της Ευρωζώνης απώλεσαν οικειοθελώς το δικαίωμα να ασκούν ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, δημοσιονομική πολιτική, εμπορική πολιτική, εισοδηματική πολιτική (μισθοί) και συναλλαγματική πολιτική, όπως τις ασκούν οι κυβερνήσεις  σε κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Τι σημαίνουν τα παραπάνω;

  1. Η άσκηση ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής σημαίνει ότι η κάθε κυβέρνηση μπορεί να θέτει τα επιτόκια στο ύψος που αυτή επιθυμεί, χωρίς να γίνεται έρμαιο των αγορών. Αν η χώρα είναι σε ύφεση έχει ανάγκη από χαμηλά επιτόκια και αν είναι σε φάση μεγάλης ανάπτυξης (σε μπουμ) τότε έχει ανάγκη από υψηλά επιτόκια. Η κυβέρνηση ανάλογα του οικονομικού κύκλου, θέτει τα επιτόκια εκεί που αυτή νομίζει. Στην Ευρωζώνη αυτό αποκλείεται. Το κράτος δεν μπορεί να ορίσει τα επιτόκια στα δάνεια του, που λόγω ευρώ είναι σε ξένο νόμισμα, και ούτε γνωρίζει αν θα έχει την προσφορά χρήματος που έχει ανάγκη από την ΕΚΤ.
  2. Η άσκηση ανεξάρτητης δημοσιονομικής πολιτικής σημαίνει ότι η κυβέρνηση ανεξαρτήτως των αγορών ορίζει αυτή, στο επίπεδο που επιθυμεί, τις δαπάνες της και πόσο χρήμα θα αφαιρέσει από την οικονομία με την φορολογία που θα επιβάλλει. Όταν η οικονομία είναι σε ύφεση και υπάρχει ανεργία, κάθε χώρα, εκτός από τα χαμηλά επιτόκια, έχει ανάγκη από μεγάλες δημόσιες δαπάνες. Εφ’ όσον η κυβέρνηση ασκεί ανεξάρτητη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, με άλλα λόγια εκδίδει το νόμισμα της, μπορεί να δαπανήσει όσο απαιτείται για να οδηγήσει την χώρα στην ανάπτυξη. Όταν φτάσει σε φάση πλήρους απασχόλησης μπορεί να φορολογήσει και να αφαιρέσει χρήμα, για να καταπολεμήσει τον τυχόν πληθωρισμό και να προστατεύσει την αξία του νομίσματος. Αυτό στην Ευρωζώνη απαγορεύεται ή επιτρέπεται με τη σύμφωνη γνώμη των αγορών που σημαίνει ότι κάθε χώρα θα είναι εσαεί χρεωμένη και σε διαρκή λιτότητα.
  3. Η παράδοση της συναλλαγματικής πολιτικής σημαίνει ότι οι χώρες της Ευρωζώνης εκχώρησαν το πιο ισχυρό όπλο που διαθέτει κάθε κυβέρνηση στον κόσμο, δηλαδή, να μπορεί να μεταβάλλει την ονομαστική συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματός της, με στόχο την καταπολέμηση των ελλειμμάτων του εξωτερικού τομέα. Λόγω ευρώ, αυτό δεν μπορεί να το κάνει και έτσι η λύση είναι η προσφυγή στη λιτότητα (εσωτερική υποτίμηση).
  4. Η δασμολογική πολιτική ασκείται από κάθε κυβέρνηση στον κόσμο για να προστατεύσει την εγχώρια παραγωγή. Αυτό το όπλο δεν είναι διαθέσιμο πια στην Ευρωζώνη, αλλά και συνολικά στην ΕΕ, αφού υπάρχει κοινή δασμολογική πολιτική η οποία δεν αντιστοιχεί στις ανάγκες κάθε ευρωπαϊκής οικονομίας ξεχωριστά.
  5. Η εισοδηματική πολιτική ασκείται αναλόγως της ανταγωνιστικότητας της κάθε μιας οικονομίας. Οίκοθεν νοείται ότι όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τη Γερμανία, διότι περί αυτού πρόκειται, θα πρέπει οι μισθοί να ισοδυναμούν με «μία κούπα ρύζι» για να μπορούμε να βρίσκουμε ευρώ από τις εξαγωγές.
  6. Τέλος η ΕΚΤ που ανέλαβε την έκδοση του ευρώ και την προστασία της αξίας του από τον πληθωρισμό (σήμερα τι κάνει;) απεδείχθη όχι μόνο ανεπαρκής, αλλά μετέτρεψε το τραπεζικό σύστημα σε καζίνο. Η χωρίς κριτήρια παροχή πιστώσεων το έκανε κέντρο κερδοσκοπίας και διαφθοράς που οδήγησε κράτη και πολίτες σε χρέη δυσβάσταχτα και όταν κατέρρευσε απαίτησε οι λαοί της Ευρώπης να το σώσουν.
  7. Ο Κέϋνς τόνιζε: «Οι κερδοσκόποι δεν δύνανται να βλάψουν ως φυσαλίδες επί σταθερού ρεύματος επιχειρηματικότητας. Η κατάσταση καθίσταται όμως σοβαρά όταν η επιχειρηματικότητα καθίσταται μια φυσαλίδα εις τον κυκεώνα της κερδοσκοπίας. Όταν η κεφαλαιουχική ανάπτυξη μιας χώρας καθίσταται υποπροϊόν της δραστηριότητας μιας χαρτοπαικτικής λέσχης (εννοεί το τραπεζικό σύστημα), τότε η δουλειά δεν γίνεται καλά. Με αλλά λόγια, αν οι κερδοσκόποι απολέσουν την εμπιστοσύνη τους για ένα κερδοφόρο μέλλον ή η πίστη των τραπεζών που δανείζουν εξασθενήσει, τότε η καταστροφή της οριακής αποδοτικότητας του κεφαλαίου είναι αναπόδραστη και ενώ η εξασθένηση τής μιας είναι αρκετή για να προκαλέσει κατάρρευση, η ανάρρωση απαιτεί την αναγέννηση αμφοτέρων. Πράγματι, η εξασθένηση της πίστεως αρκεί να προκαλέσει κατάρρευση, αλλά η ενίσχυση της, αν και αποτελεί αναγκαίον όρον αναρρώσεως, δεν αρκεί».

Τι αρκεί; Μετά από είκοσι χρόνια ευρώ και δώδεκα χρόνια μνημονίων, με όλους τους οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες χειρότερους παρά ποτέ, σε περίοδο ειρήνης από ιδρύσεως του νέου Ελληνικού Κράτους, η  επάνοδος στο εθνικό νόμισμα αποτελεί αδήριτο γεγονός. Χωρίς αυτό, κανένας στόχος του Έθνους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Όλα τ’ άλλα έπονται με δημοκρατικές αποφάσεις του λαού. Οι εθνικές και πατριωτικές δυνάμεις που προβάλλουν άλλα αιτήματα  ως προτεραιότητες, ας καταλάβουν μια και καλή, ότι χωρίς εθνικό νόμισμα δεν μπορούν να υλοποιήσουν κανέναν από τους στόχους που έχουν κατά νου, και όταν λέω κανέναν, το εννοώ.

Η επανασύνδεση των  κρατικών δαπανών  και των τραπεζικών πιστώσεων με την πραγματική οικονομία, οι επενδύσεις, η κατανάλωση, η ρευστότητα και η Κεντρική Τράπεζα υπό κοινωνικό έλεγχο, αποτελούν την αναγκαία συνθήκη για την απελευθέρωση της χώρας από την οικονομική εξάρτηση. Δεν υπάρχει χειρότερη εξάρτηση. Από την οικονομική ιστορία αυτό μάθαμε. Οι τραπεζίτες και οι κεφαλαιούχοι σιχαίνονται την ανεξάρτητη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική που επιδιώκει επενδυτικές δαπάνες και χαμηλά επιτόκια. Αμφότερες τους αποστερούν την ανεξέλεγκτη εξουσία τους. Αλλά αυτό είναι το δικό τους συμφέρον και όχι δικό μας, των λαών της Ευρώπης. Κάτι επειγόντως πρέπει να κάνουμε!

*Ο Σπύρος Στάλιας είναι Οικονομολόγος Ph.D

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

*Τα άρθα που δημοσιεύονται εκφράζουν τους συντάκτες τους και όχι-ΚΑΤ ΑΝΑΓΚΗΝ- τις “Ανιχνεύσεις”.

 

 

 

 

 

 

«Βόμβα» από Σ.Λαβρόφ: «Είχαμε συμφωνήσει με το Κίεβο στις διαπραγματεύσεις αλλά ξαφνικά τις διέκοψαν» – Η Δύση θέλει συνέχιση του πολέμου;

0

Στα τέλη Αυγούστου που θα βρίσκεται σε καλύτερη θέση, η επανεκκίνηση διαπραγματεύσεων λέει η Ουκρανία

Καθώς οι συνομιλίες για μια ειρηνική διευθέτηση του πολέμου στην Ουκρανία έχουν καταρρεύσει, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergei Lavrov έκανε γνωστό ότι η Μόσχα είχε λάβει μια εφαρμόσιμη πρόταση από Ουκρανούς διαπραγματευτές αμέσως μετά την έναρξη της σύγκρουσης, αλλά υποστήριξε πως το Κίεβο διέκοψε ξαφνικά κάθε διάλογο και έχει «σιωπήσει». από τότε.

«Αυτό απαντά στο ερώτημα αν υπάρχει προοπτική διαπραγματεύσεων. Η Δύση δεν επιτρέπει στην Ουκρανία να διαπραγματευτεί. Η Ουκρανία κατέθεσε μια πρόταση πριν από δύο μήνες για το πώς θα επιλυθεί αυτό το ζήτημα. Πήραμε αυτές τις προτάσεις ως βάση. Μία ημέρα αργότερα, η Δύση απαγόρευσε στους Ουκρανούς να συνεχίσουν αυτή τη διαδικασία», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών.

Μιλώντας στο Tass ο Lavrov είπε ότι ενώ οι ειρηνευτικές συνομιλίες που διεξήχθησαν στην Κωνσταντινούπολη τον Μάρτιο έδωσαν κάποια υπόσχεση για τον τερματισμό των μαχών, οι προσπάθειες κατέρρευσαν γρήγορα αφού η διαπραγματευτική ομάδα της Ουκρανίας διέκοψε κάθε επαφή με την αντίστοιχη ρωσική.

«Αυτές οι διαπραγματεύσεις κάποια στιγμή στα τέλη Μαρτίου… οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα που έδωσε ελπίδα σε όλους μας, χάρη στο γεγονός ότι η ουκρανική πλευρά δέχθηκε για πρώτη φορά μία θέση, που θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για τη συνέχιση των συζητήσεων» σημείωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών.

Από τα μέσα Απριλίου, ωστόσο, «η ουκρανική πλευρά δεν έχει ανταποκριθεί στις προτάσεις που της αποστείλαμε», συνέχισε ο Lavrov, προσθέτοντας ότι «έκτοτε επικρατεί απόλυτη σιωπή».

Τι συνέβη ξαφνικά

«Εάν η ουκρανική πλευρά δείξει ότι κατανοεί πως είναι ακόμα απαραίτητο να συναφθούν κάποιες συμφωνίες, είμαστε έτοιμοι για αυτό. Αλλά δεν έδειξε μέχρι στιγμής τέτοια επιθυμία», επισήμανε.

Ενώ το Κίεβο είχε προηγουμένως σηματοδοτήσει ότι θα ήταν ανοιχτό σε μια διπλωματική διευθέτηση, η ρητορική του γίνεται ολοένα και πιο πολεμική, με τον Ουκρανό πρόεδρο Volodymyr Zelensky να δεσμεύεται να επιτύχει μια πλήρη στρατιωτική νίκη επί της Μόσχας.

Οι ευθύνες της Δύσης

Οι δυτικοί σύμμαχοι της Ουκρανίας, εν τω μεταξύ, έχουν αποθαρρύνει κατά καιρούς εντελώς τις διαπραγματεύσεις, ενώ ταυτόχρονα διοχετεύουν δισεκατομμύρια δολάρια σε βαρέα όπλα στη χαοτική εμπόλεμη ζώνη.

Η Γαλλία είναι μεταξύ ενός μικρού αριθμού κρατών που ζητούν επί του παρόντος διάλογο, αλλά ο πρόεδρος Emmanuel Macron έχει αντιμετωπίσει έντονη κριτική για την πρότασή του από Ουκρανούς αξιωματούχους και άλλες χώρες στην Ανατολική Ευρώπη.

Κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Κίεβο την Πέμπτη (16/6/2022), ο Γάλλος ηγέτης είπε ότι η Ουκρανία πρέπει να αποφασίσει μόνη της εάν θα παραχωρήσει οποιοδήποτε έδαφος στη Ρωσία – μια παραχώρηση που ο Zelensky έχει επανειλημμένα απορρίψει σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης.

Ορισμένες δυτικές χώρες μπορεί να ευνοούν την παράταση του πολέμου για μια διπλωματική λύση, ανεξάρτητα από το κόστος σε αίμα ή πόρους.

Το ΝΑΤΟ θέλει πόλεμο

Τον Απρίλιο, η Washington Post ανέφερε ότι τα μέλη του ΝΑΤΟ προτιμούν οι Ουκρανοί να συνεχίσουν να «μάχονται και να πεθαίνουν» αντί «μιας ειρήνης που έρχεται πολύ νωρίς», απορρίπτοντας οποιοδήποτε αποτέλεσμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «νίκη» για τη Μόσχα.

Επιπλέον, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu είπε πρόσφατα ότι «υπάρχουν χώρες εντός του ΝΑΤΟ που θέλουν να συνεχιστεί ο πόλεμος», ελπίζοντας ότι θα αφήσει τη Ρωσία «ασθενέστερη», μια άποψη που αργότερα που εκφράστηκε σχεδόν κατά λέξη από τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Lloyd Austin.

Η κυβέρνηση της Ουκρανίας σχεδιάζει να ξαναρχίσει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με αυτή της Ρωσίας περί τα τέλη του Αυγούστου, αφού θα έχουν διεξαχθεί αντεπιθέσεις από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, δήλωσε αξιωματούχος χθες Σάββατο, την ώρα που συνεχίζονται να μαίνονται μάχες στο Ντονμπάς, όπως είναι γνωστή η ανατολική Ουκρανία.

Η χώρα θα βρίσκεται σε καλύτερη διαπραγματευτική θέση τότε (!), προέβλεψε ο Νταβίντ Αραχάμια, ο επικεφαλής των διαπραγματευτών της Ουκρανίας, κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στο αμερικανικό κρατικό δίκτυο Φωνή της Αμερικής.

Οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε απόλυτο αδιέξοδο.

Στα τέλη Μαρτίου, το Κίεβο ανακοίνωνε πως θα δεχόταν να εγκαταλείψει την προσπάθειά του να ενταχθεί στο NATO, με αντάλλαγμα διεθνείς εγγυήσεις για την ασφάλεια της Ουκρανίας.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/vomva-apo-s-lavrof-eixame-symfonisei-me-to-kievo-stis-diapragmateyseis-alla-ksafnika-tis-diekopsan-i-dysi-thelei-synexisi-tou-polemou/

Γιάννης Μαγκριώτης: Η Θεσσαλονίκη και οι χαμένες Βαλκανικές ευκαιρίες.

0

τουΓιάννη Μαγκριώτη*

Η κυβέρνηση και μέρος των ΜΜΕ, προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη, ότι: Οι ηγέτες που παραβρέθηκαν στην Σύνοδο των χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αναγνώρισαν τον ηγετικό ρόλο της Ελλάδας και του Πρωθυπουργού, στην περιοχή αυτή, κατά την διάρκεια της ολιγόωρης σύσκεψης στην Θεσσαλονίκη, την Παρασκευή δέκα Ιουνίου το βράδυ.

Η Σύνοδος καλώς έγινε, και είναι θετικό γεγονός, άλλωστε ήταν και υποχρέωση της χώρας μας στην ετήσια διοργάνωσή της. Πέρσι έγινε στην Αττάλεια της Τουρκίας, στην εκλογική περιφέρεια του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Μελβούτ Τσαβούσογλου, του χρόνου θα γίνει στην Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου, και το 2024, στα Σκόπια.

Η δε διακήρυξη, που ετοίμασαν οι διπλωμάτες, και ψηφίστηκε ομόφωνα, δηλαδή και από την Τουρκία, έχει όλους τους γενικούς στόχους, που έχει η ΕΕ και οι χώρες της περιοχής αυτή την περίοδο, ειδικά μετά την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Υπάρχουν δυο σημεία όμως, που αξίζουν την προσοχή μας, για να καταλάβουμε πως βγαίνουν αυτά τα κείμενα, των γενικών ευχών και, αν έχουν κάποια πρακτική αξία. Το πρώτο, είναι η γενική συμφωνία της μελλοντικής ένταξης όλων των χωρών στην ΕΕ, και το δεύτερο η σπουδαιότητα του «Νότιου διαδρόμου Φυσικού Αερίου, τα αποθέματα και οι βιώσιμες οδεύσεις μεταφοράς της Ανατολικής Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, αποτελούν λύση για τις ενεργειακές ανάγκες των χωρών της περιοχής και την απεξάρτηση από την Ρωσία». Αν προσέξουμε την διατύπωση, τότε η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει, τι σημαίνουν αυτά και ποια χώρα φωτογραφίζεται, χωρίς να είναι παρόν και ο ηγέτης της.

Η ιστορία των Συνόδων αυτών ξεκίνησε από την χώρα μας, στην Κρήτη το 1997, και μια από της πιο σημαντικές στιγμές για την περιοχή, ήταν η Σύνοδος Κορυφής της Θεσσαλονίκης, της Ελληνικής Προεδρίας το 2003, όταν υιοθετήθηκε η πρόταση της Ελληνικής Προεδρίας, για την στρατηγική ένταξης των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ. Φυσικά είχαν προηγηθεί οι αποφάσεις για την ένταξη της Κροατίας και της Σλοβενίας, βασικές επιλογές της Γερμανίας, και για ευρύτερους λόγους, την οριστική τους απόσπαση από την Ρωσική επιρροή, που υποστήριξε και η χώρα μας, για τους δικούς της λόγους, η ένταξη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας.

Οι άλλες χώρες, είτε έχουν αρχίσει τον ενταξιακό διάλογο είτε περιμένουν να πάρουν την ημερομηνία έναρξης του ενταξιακού διαλόγου, είναι πολύ μακριά, μερικές, όπως η Τουρκία, μάλλον και οι δυο πλευρές έχουν αναθεωρήσει τις απόψεις τους ή δεν είναι στις προτεραιότητές τους πλέον.

Θεωρώ, ότι το πιο θετικό είναι, ότι, έστω και με τον τρόπο αυτό, η κυβέρνησή μας ασχολήθηκε με την Νοτιοανατολική Ευρώπη, και ειδικά με τα Δυτικά Βαλκάνια, που συνεχίζουν να παράγουν αστάθεια, γιατί μετά το Τουρκολυβικό Μνημόνιο, για τον καθορισμό της ΑΟΖ, μεταξύ των δυο χωρών, κατά παράβαση βέβαια του διεθνούς δικαίου, η χώρα μας έτρεχε πίσω από την Άγκυρα, εστιάζοντας αποκλειστικά, στις ενεργειακές κυρίως συνεργασίες, στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή, χωρίς κάποια σημαντικά πρακτικά αποτελέσματα.

Η πρόσκληση του Έλληνα Πρωθυπουργού στον Γερμανό Καγκελάριο να παρευρεθεί στο δείπνο, που δεν είχε πολιτική ατζέντα, στο μέσον της περιοδείας του σε Πρωτεύουσες των Βαλκανίων, που τόσο προβλήθηκε ως μεγάλη επιτυχία της χώρας, απλώς έδειξε, ποια χώρα είναι η σημαντική για τα Βαλκάνια και, την εξυπηρέτηση που μπορούμε να της προσφέρουμε.

Ας αφήσουμε όμως τις επικοινωνιακές επιλογές της κυβέρνησης, που αποβλέπουν στην τόνωση του προφίλ του κ. Μητσοτάκη στο εσωτερικό της χώρας, και ας πάμε στην ουσία του θέματος.

Δυστυχώς η χώρα μας, δεν μπόρεσε να κατακτήσει ηγετικό ρόλο στα Βαλκάνια και, ούτε φαίνεται να μπορεί να τον πετύχει στον ορατό ορίζοντα. Οι λόγοι πολλοί, τρείς οι κυριότεροι:

α).Οι επιλογές των Ελληνικών κυβερνήσεων, που από τις αρχές του ΄90, όταν άλλαζαν τα καθεστώτα στις χώρες των Βαλκανίων, στην χώρα μας οι κυβερνήσεις επεδίωκαν, είτε ιδεολογικά κέρδη είτε την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων είτε την δικαίωση της ιστορίας.

β) Η αδυναμία των κυβερνήσεων να κατανοήσουν την οικονομική και γεωπολιτική ευκαιρία, που είχε η χώρα μας, να κερδίσει και πάλι την ευρύτερη περιοχή, και τον ρόλο που μπορούσε να παίξει η Βόρεια Ελλάδα και ειδικά η Θεσσαλονίκη.
γ). Η πολύπλευρη κρίση των τελευταίων χρόνων και η ιδιοτελής επιλογή της Τρόικας, να φύγει επιχειρηματικά από τα Βαλκάνια η Ελλάδα, ξεπουλώντας όλες τις σημαντικές θυγατρικές εταιρείες των Τραπεζών, των εταιρειών τηλεπικοινωνιών και ενέργειας, πριν πουληθούν και οι ίδιες σε αγοραστές, κυρίως εταιρείες των εταίρων και δανειστών μας.

Φυσικά, μπορούμε να παρηγορηθούμε με το γεγονός, ότι και η Τουρκία δεν πέτυχε πολλά στην ίδια περιοχή, παρ΄ότι με τον Οζάλ εμπνευστή στην αρχή, επεδίωξε να χτίσει «Μουσουλμανικά τόξα», και στην συνέχεια με την παραλλαγή των Νταβούτογλου- Ερντογάν, με το Νεοωθαμανικό δόγμα, «του στρατηγικού βάθους της Τουρκίας», και τα μεταλλασσόμενα «σύνορα της καρδιάς μας» του Ερντογάν των τελευταίων χρόνων, που φαντασιώνονται τον Σουλεϊμάν έξω από τα τείχη της Βιέννης, προκαλεί όμως συχνά αναστάτωση, ενίοτε και με την Μόσχα μαζί, όμως τίποτα περισσότερο μέχρι τώρα.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών

 

ΓΑΛΛΙΑ, 52% ΑΠΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: Οταν  οι πολιτικοί στερούνται οράματος!  

1

 

του Robert Redeker*      LE FIGARO

Το ρήγμα Δεξιάς – Αριστεράς υπάρχει μόνο στα «βεγγαλικά» των πολιτικών καθώς η δύναμη του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου το έχει καταργήσει. Το αποτέλεσμα είναι η πλειονότητα των πολιτών – ελλείψει πολιτικού οράματος – να αρνείται την πεμπτουσία της ιδιότητας του Πολίτη: Το δικαίωμα ψήφου!

Εκλογές με εκλογές, η σιωπή των κάλπες γίνεται όλο και πιο εκκωφαντική! Aυτό θέτει ένα κακό ερώτημα: γιατί πολλοί Γάλλοι παύουν να ψηφίζουν; Αντ’ αυτού, ας ρωτήσουμε: ποιο είναι το πολιτικό, ιστορικό και ανθρωπολογικό ταυτόχρονα νόημα της κατάρρευσης της συμμετοχής στις εκλογές, παρά τις μερικές κατά καιρούς εκρήξεις;

Αυτό το γεγονός ήταν αδιανόητο πριν από μισό αιώνα: σε λίγες μέρες θα κυβερνόμαστε από μια πλειοψηφία που  στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών θα εκπροσωπεί το 25% του 48% των ψηφοφόρων, με άλλα λόγια θα κυβερνούμαστε από μια μικρή μειοψηφία . Η διάσπαση και η παραφωνία υπάρχουν παντού στο εκλογικό μας σύστημα. Η πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση και στο τιμόνι θα είναι ξεκάθαρα μειοψηφία στον πληθυσμό. Οι Γάλλοι θα την βλέπουν ως μια απόμακρη και αλαζονική κυρίαρχη κάστα που θα αποφασίζει και θα νομοθετεί γι ‘αυτούς, που θα οικοδομήσει το μέλλον τους, χωρίς ποτέ να ασπάζονται πλήρως τη διαδικασία λήψης αποφάσεων ή το περιεχόμενό τους.

Αυτή η στρέβλωση και αυτή η ετερογένεια μεταξύ του πολιτικού σώματος και των κυβερνήσεων δεν σημαίνει ωστόσο ότι δεν έχουμε πλέον δημοκρατία. Οι δημοκρατικές διαδικασίες εξακολουθούν να ισχύουν, αλλά δεν τις συμμερίζονται πλέον οι Γάλλοι. Αυτό που βιώνουμε υποδηλώνει κάτι άλλο: ο δημοκρατικός δεσμός που ενώνει τους Γάλλους με την εθνική εκπροσώπηση και τους ηγέτες τους έχει σπάσει, χωρίς ωστόσο να έχει καταργηθεί η δημοκρατία. Δεν έχουμε μια εκλογική απεργία, γινόμαστε μάρτυρες μιας εγκατάλειψης της ιδιότητας του πολίτη.

Η μαζική αποχή είναι μια σιωπηλή επανάσταση, μια κατάρρευση. Ο φιλόσοφος Jean Baudrillard χαρακτήρισε κάποτε την απομάκρυνση των εργατών από τα συνδικάτα, την απομάκρυνσή τους από τον προλεταριακό μυστικισμό, ως κατάρρευση της κοινωνικότητας. Ξαφνικά, οι εργάτες δεν ζούσαν πια, δεν σκέφτονταν πια και δεν ονειρεύονταν πια μέσα από αυτά τα συνδικάτα που δομούσαν το φαντασιακό τους. Το οποίο τους καθόριζε. Παρακολουθούμε μια κατάρρευση του δημοκρατικού εκλογικού συστήματος, αντιγραφή στο χώρο της πολιτικής της προηγούμενης κατάρρευσης, αυτής της κοινωνικότητας. Το έδαφος στο οποίο αναπτύχθηκε αυτό το σύστημα θρυμματίζεται κάτω από τα πόδια των πρωταγωνιστών του. Ακούστε τον Baudrillard, το 1978:Τίποτα δεν δείχνει σαφέστατα ότι το μόνο πραγματικό πρόβλημα σήμερα είναι η σιωπή των μαζών, η σιωπή της σιωπηλής πλειοψηφίας».

Αυτή η σιωπή δεν είναι αποδοκιμασία. Είναι περιφρόνηση και υπέρβαση: εμείς, οι ψηφοφόροι, βρισκόμαστε τώρα παράμερα και πέρα από την πολιτική, την οποία εγκαταλείπουμε ευχαρίστως σε εσάς, κυρίες και κύριοι, τους επαγγελματίες του είδους, σαν μια άδεια μορφή, όπως μια δενδρογαλιά αφήνει το πουκάμισό της.

Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία των πολιτών δεν αναγνωρίζει πλέον τις εκλογές ως συστατικό της ιθαγένειάς τους. Ακόμη πιο σοβαρό, αυτοί οι πολίτες δεν αναγνωρίζουν πλέον την ιθαγένειά τους ως συστατικό της ύπαρξής τους. Ούτε της ψυχολογικής τους ύπαρξης, ούτε της συλλογικής τους υπόστασης. Μακριά από μια εκλογική απεργία, γινόμαστε μάρτυρες μιας εγκατάλειψης της ιθαγένειας. Ο πολίτης εγκαταλείπει την πολιτική του ψυχή: την ιθαγένεια, της οποίας οι εκλογές αντιπροσωπεύουν την ιερή στιγμή. Αυτή βρίσκει, στο μυστήριο του εκλογικού θαλάμου, τη μυστηριακή της στιγμή, την Ευχαριστία της: οι άνθρωποι κοινωνούν, ενώνονται και σχηματίζονται σε αυτήν την Κοινωνία.

Jean Baudrillard (1929-2007): «Η μαζική αποχή είναι μια σιωπηλή επανάσταση, μια κατάρρευση»

Ας προσέξουμε να μην υπερπροσδιορίσουμε αυτή τη λέξη, αποχή, με μια ηθικολογική κρίση. Η αποχή παραπέμπει σε αποστασιοποίηση: αναπτύσσεται, βαθιά μέσα στον καθένα μας, καθώς και στην πολιτική ζωή της χώρας, μια αποστασιοποίηση από την ιθαγένεια. Ο τρόπος με τον οποίο ο Νίτσε περιγράφει τη συγχρονικότητα,  «η έρημος μεγαλώνει», που σημαίνει ότι η αποστασιοποίηση εξαπλώνεται σταδιακά σε όλη την ύπαρξη, βρίσκει την επιβεβαίωσή της εδώ: τώρα τρώει και τη δημοκρατική ιδιότητα του πολίτη. Λες και αυτή η συνέπεια της κλιματικής αλλαγής, η ερημοποίηση, έλεγε πολλά περισσότερα από τον περιορισμό της στον μοναδικό γεωγραφικό τομέα, σαν το κλίμα να ήταν ο δείκτης ή το σημάδι ενός πολύ γενικότερου καταστροφικού φαινομένου.

Το πεπρωμένο

Γιατί αυτή η αποστασιοποίηση από την ιθαγένεια, αυτή η σιωπή του πολιτικού σώματος, επηρεάζει τη Γαλλία περισσότερο από άλλα κράτη; Η Γαλλία ήταν μια χώρα του πεπρωμένου. Δεν ήταν οποιαδήποτε χώρα. Είναι σπάνιες, οι χώρες με πεπρωμένο, στον πλανήτη: Ηνωμένες Πολιτείες, Ισραήλ, Βατικανό, Γαλλία. Δύο φορές, επί Παλαιού Καθεστώτος, στη συνέχεια επί Δημοκρατίας, ο γαλλικός λαός νόμιζε ότι είχε αποστολή, σύμφωνα με τα μονοπάτια ενός πεπρωμένου του οποίου όργανο ήταν η πολιτική. Κάθε Γάλλος παρέμενε απόλυτα πεπεισμένος ότι συμμετείχε σε ένα πεπρωμένο που είχε σχεδόν μεταφυσική αξία. Καλύτερα: κάθε Γάλλος ένιωθε αυτό το πεπρωμένο να πάλλεται στις φλέβες του.

Ωστόσο, πρόσφατα, μια ιστορική αλλαγή συνέβη: ο ορίζοντας έχει μπλοκαριστεί, η Γαλλία δεν είναι πλέον μια χώρα με πεπρωμένο. Μπήκε στη γραμμή, έχει γίνει κοινός τόπος. Αυτό φάνηκε με τις γελοιότητες στα χρόνια της πανδημίας: η κυβέρνησή της δεν είναι παρά μια μορφή διευθυντηρίου, φτάνοντας στο κατάντημα να αποφασίζει αν θα φάμε ένα σάντουιτς ή θα πιούμε έναν καφέ καθιστοί ή όρθιοι. Και, τρομακτική ομολογία πολιτικής ανικανότητας, πολιτικής ανυπαρξίας, το μοίρασμα επιταγών. Στην καλύτερη περίπτωση –αλλά αυτό το καλύτερο είναι μια άβυσσος της απώλειας– θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Εμμανουέλ Μακρόν κυβερνά σαν διευθύνων σύμβουλος εταιρίας εισηγμένης στο χρηματιστήριο, κινούμενος από την ίδια νοοτροπία και τις ίδιες μεθόδους. Κυβερνά τη Γαλλία σαν μια χώρα που δεν έχει πια πεπρωμένο. Σαν μια χώρα εισηγμένη στο χρηματιστήριο. Ιστορικός λαός, άνθρωποι που έγραψαν ιστορία, λαός που βρέθηκε στις πρώτες γραμμές του μετώπου της ιστορίας, οι Γάλλοι δεν συνήθισαν ποτέ να είναι χωρίς αποστολή.

Αυτός είναι ο λόγος που ο λαός σας σιωπά: η Γαλλία δεν είναι πλέον ένας λαός με πεπρωμένο. Η σιωπή των καλπών εκφράζει την αποστράγγιση του πεπρωμένου.

*Φιλόσοφος, αρθρογράφος και συγγραφέας πολυάριθμων βιβλίων, ο Robert Redeker έχει δημοσιεύσει συγκεκριμένα τα «Le Soldat impossible», «L’Éclipse de la mort» και «Les Sentinelles d’humanité. Philosophie de l’héroïsme et de la sainteté». Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο  «Sport, je t’aime moi non plus».

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://artofuss.blog/2022/06/16/robert-redeker-le-silence-des-urnes-repond-a-lassechement-du-destin-de-la-france/

Υποσμηναγός (Ι) Νικόλαος Σιαλμάς, «…ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΣ»

0

του Στέφανου Καραβίδα*

Όνειρο κάθε Έλληνα Αεροπόρου, πριν  ακόμη εισέλθει στην Σχολή Ικάρων, είναι να ανοίξει τα φτερά του και να ξεχυθεί στο Αιγαίο. Να γίνει συνεχιστής μιας μακράς παράδοσης Μαχητών της Πατρίδας. Τι ευλογία, τιμή και βαριά ΕΥΘΥΝΗ, να αποτελείς την αιχμή του δόρατος του Κράτους, να σου δίνεται το ιερό καθήκον της υπεράσπισης του Αιγαίου μας και του ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ.

Πουθενά αλλού στον κόσμο ο ουρανός, ο ήλιος και η θάλασσα δεν δένονται τόσο αρμονικά μεταξύ τους. Και οι Αεροπόροι αγκαλιά με αυτά τα τρομερά ατσάλινα πουλιά  να γίνονται μύστες αυτής της μυστηριακής και αρχέγονης σχέσης. Μόνο όσοι το έχουν ζήσει μπορούν να αντιληφθούν πλήρως το μεγαλείο αυτού του συναισθήματος. Είναι το ίδιο συναίσθημα που με δέος βίωσε ο Ίκαρος πριν το χαμό του στο Αρχιπέλαγος. Το ίδιο συναίσθημα που πεισμώνει τους Έλληνες Ιπταμένους, όταν αφού ακούσουν το «ουρλιαχτό της σειρήνας», απογειώνονται για να εμπλέξουν τους ανατολίτες εισβολείς. Η ιστορική μνήμη της Φυλής «ρέει» στο αίμα τους . Ηρωικές φιγούρες του παρελθόντος, μνήμες αγώνων και θυσιών και «ιστορικές εκκρεμότητες» με τους νομάδες άρπαγες, δεν αφήνουν περιθώριο για αποτυχίες.

Ένα βήμα πριν το πάτημα της σκανδάλης, μία κίνηση μακριά από το «ΜΑSTER ΑRM», περνάνε το μήνυμα που ΜΟΝΟ η «Σκληρή Ισχύς» μπορεί να κάνει κατανοητό στους αλλόπιστους εχθρούς του Γένους. Το μήνυμα που η διπλωματία και η συμμορία του κατευνασμού και της ηττοπάθειας δεν καταφέρνουν να περάσουν. Είναι παράδοξο αλήθεια, ο αντίπαλος να γνωρίζει την Ισχύ σου και πέρα από τα λόγια να μην τολμά το επόμενο βήμα, ενώ το φυγόστρατο πολιτικό, ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό κατεστημένο της Πατρίδας, καλλιεργεί αναίτια φοβικά σύνδρομα.

Η ζωή ενός Ιπταμένου, ασκητική. Εγκλεισμός, μελέτη, μελέτη, μελέτη, γνώση του μέσου, των διαδικασιών, των όπλων, του αντιπάλου, φυσική κατάσταση, ψυχική και συναισθηματική προετοιμασία, εγρήγορση, ειλικρίνεια στην απενημέρωση, ένας συνεχής κύκλος.

Σύμβολο για τους κοσμοκαλόγερους των Πολεμικών Μοιρών ένα σημείο στον χάρτη: ΑΚΡΑ ΣΙΑΛΜΑΣ ή αλλιώς Ακρωτήριο Υποσμηναγού Νικολάου Σιαλμά, νότιο άκρο Αγίου Ευστρατίου, 25Οος Μεσημβρινός…

Τόπος Θυσίας, Μνημείο Χρέους, Προσκύνημα, και Πηγή αέναου Φρονήματος για τους Αεροπόρους. Είναι εκεί που στις 18 Ιουνίου του 1992 ο Υπσγος (Ι) Νικόλαος Σιαλμάς από το Θέρμο της Αιτωλοακαρνανίας, με χαρακτηριστικό κλήσης «ΣΠΑΡΤΗ» έγινε για τους Αεροπόρους ΙΣΑΞΙΟΣ του ΛΕΩΝΙΔΑ. Έδωσε τη ζωή του, στα 27 του έτη για το Αιγαίο και την Πατρίδα.

Μια τεράστια Ασπίδα, ένα Δόρυ προς την Ανατολή και ένα «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ».

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ

Επισμηναγός (Ι) ε.α Στέφανος Καραβίδας

Πρώην Ιπτάμενος 335Μ «ΤΙΓΡΗΣ»

 

 

 

        

 

           

Κων. Μαζαράκης Αινιάν: Οι τουρκικές προκλήσεις και ο δρόμος της Ελλάδας

1

Αν υπάρξει επόμενο βήμα κλιμάκωσης εκ μέρους της Αγκυρας, αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα περιλαμβάνει «kinetics», δηλαδή επιθετικές/εχθρικές κινήσεις

Δεν είμαι γεωστρατηγικός αναλυτής. Με την εμπειρία μου όμως ως επιχειρησιακός αξιωματικός μπορώ να δω τα εξής:

Η τουρκική επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας το τελευταίο διάστημα έχει φθάσει στο ακρότατο όριο φραστικής αμετροέπειας προσθέτοντας στις παράλογες αιτιάσεις και κατηγορίες ηθελημένη προσβλητικότητα εναντίον του ελληνικού λαού και των ηγετών του. Με την προϋπόθεση ότι η ελληνική πλευρά δεν θα διολισθήσει στο ίδιο μονοπάτι, περαιτέρω όξυνση σε λεκτικό επίπεδο δεν μπορεί να υπάρξει. Αν υπάρξει επόμενο βήμα κλιμάκωσης εκ μέρους του εξ Ανατολών συμμάχου μας στο ΝΑΤΟ, αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα περιλαμβάνει «kinetics», δηλαδή επιθετικές/εχθρικές κινήσεις κλιμάκωσης ή και επίθεσης στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, του ηλεκτρονικού πολέμου, των μη επανδρωμένων συστημάτων και υβριδικών μορφών επιθέσεις.

Αν προχωρήσει σε τέτοιου είδους κίνηση, βοήθεια στο αμυντικό/επιχειρησιακό επίπεδο από τρίτους δεν θα υπάρξει. Συμπάθεια και στήριξη ναι, όπως υπήρξε μετά τα Ιμια. Αν όμως μπηχτεί τουρκική σημαία σε ελληνικό έδαφος και σταματήσουμε «να το σκεφτούμε», τότε το έδαφος αυτό από γαλάζιο έγινε γκρίζο ή και κόκκινο. Μόνος αξιόπιστος τρόπος να πείσουμε τους φίλους και συμμάχους μας ότι πρέπει να εμποδίσουν ενεργά τη σχεδιαζόμενη κατάληψη ελληνικού εδάφους από την Τουρκία είναι να πιστεύουν πραγματικά, όχι επειδή το διακηρύσσουμε, αλλά επειδή το διαπιστώνουν και μέσα από τις δικές τους υπηρεσίες, ότι σημαία τουρκική σε ελληνικό έδαφος θα σημάνει πόλεμο. Πόλεμο ανακατάληψης, πόλεμο διαρκείας, πόλεμο σκληρό, με τεράστιο κόστος για τα συμφέροντα –οικονομικά και γεωστρατηγικά– των ιδίων.

Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις δεν διαθέτουν ακόμα τα οπλικά συστήματα, τα οποία πολύ σωστά έχουν παραγγελθεί και αναμένονται.

Αν υπάρξει επόμενο βήμα κλιμάκωσης εκ μέρους της Αγκυρας, αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα περιλαμβάνει «kinetics», δηλαδή επιθετικές/εχθρικές κινήσεις.

Παρά ταύτα, με αυτά που διαθέτουν, θα κάνουν το χρέος τους. Χρέος όμως όλων ημών, λαού και ηγεσίας, είναι να εξασφαλίσουμε, παρακάμπτοντας γελοίες γραφειοκρατικές διαδικασίες εδώ και τώρα, τα υλικά μέσα που χρειάζονται: ανταλλακτικά, καύσιμα, πυρομαχικά και εμπιστοσύνη στους αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων να προχωρούν σε προσκτήσεις και αγορές μέσα από έναν ετήσιο λειτουργικό προϋπολογισμό επαρκή για αυτά. Αλλωστε, πέρα από την ακεραιότητα της πατρίδας, τους έχουμε εμπιστευθεί τις ζωές των παιδιών μας.

Αν θέλουμε να δώσουμε το σωστό μήνυμα σε φίλους και εχθρούς, δεν μπορούμε να συντηρούμε ολόκληρο στόλο φρεγατών με όσα χρήματα διαθέτει το ναυτικό των ΗΠΑ για κάθε αντιτορπιλικό του. Κούρσα εξοπλισμών πρέπει να αποφευχθεί, αλλά μονομερής στάση οδηγεί αναπόφευκτα σε ήττα χωρίς μάχη. Με αυτή την έννοια, στηρίζω ανεπιφύλακτα την άποψη του υποναυάρχου επί τιμή Πάνου Λασκαρίδη, όπως εκφράστηκε προ ημερών από τις φιλόξενες σελίδες της εφημερίδας σας.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν είναι αντιναύαρχος (ε.α.) Π.Ν., επίτιμος αρχηγός στόλου.

“Καθημερινή”

Χάρης Τοπαλίδης: Η πράσινη μετάβαση και η ατζέντα της προόδου

0
SOS από τον πλανήτη Γη για την κλιματική αλλαγή και τις ανθρώπινες «πιέσεις» (Unsplash)

Η αισθητή επιτάχυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού και η αλματώδης ανάπτυξη της τηλεργασίας λόγω της κρίσης του COVID 19 αλλά και οι επαχθείς οικονομικές συνέπειες της έκρηξης της ενεργειακής κρίσης ως απόρροια των κυρώσεων της Ε.Ε. στη Ρωσία λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, επηρεάζοντας καταλυτικά την καθημερινότητα των πολιτών, οδήγησαν ακόμα και τους πλέον ανυποψίαστους στη συνειδητοποίηση της μετάβασης που συντελείται από το βιομηχανικό σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, την πράσινη οικονομία (οικονομία της γνώσης).

Η συνειδητοποίηση είναι βίαιη και επώδυνη για τη μεγάλη πλειοψηφία της εργασίας και της επιχειρηματικότητας, όπως υποδηλώνει π.χ. η κοινωνική αποστασιοποίηση που συνεπάγεται η χρήση των νέων μέσων σε συνθήκες κοινωνικών περιορισμών, η διαρκής μείωση του εισοδήματος της εργασίας, η ενεργειακή φτώχια και η έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά και η παράλληλη περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων (εκτόξευση του αυταρχισμού, υποβάθμιση Συνταγματικών ελευθεριών, δικαιωμάτων και θεσμικών λειτουργιών, μονοπωλιακή χειραγώγηση της δημόσιας σφαίρας επικοινωνίας από μια επιχειρηματική ελίτ).

Στις συνθήκες αυτές η στρατηγική σύμπλευση των κοινοβουλευτικών κομμάτων με προοπτική εξουσίας όλου του πολιτικού φάσματος, αλλά και μικρότερων, με την κυρίαρχη διεθνή ατζέντα της μετάβασης προς το νέο παραγωγικό μοντέλο, επιτείνει την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια του μέσου πολίτη. Διευκολύνεται έτσι η άκριτη χειραγώγησή του από υπερεθνικά σχεδιασμένες συντηρητικές πολιτικές διαχείρισής της – «μιας μεγάλης επανεκκίνησης» χωρίς κοινωνικές και εθνικές αναφορές ή από ακροδεξιές πολιτικές πλατφόρμες αντίδρασης σε αυτήν. Τούτο γιατί η διακομματική σύμπλευση έχει θολώσει την ουσιαστική διάκριση μεταξύ της συντηρητικής και προοδευτικής πολιτικής διαχείρισής της. Η πολιτική διάκριση έχει αντικατασταθεί από πολιτικά ψευδεπίγραφες και χειραγωγητικά πρόσφορες διαιρέσεις «προθύμων ή μη» να αποδεχθούν την κυρίαρχη ατζέντα της, του τύπου εκσυγχρονιστές-λαϊκιστές, ορθολογιστές-ψεκασμένοι, η επιβολή των οποίων στηρίζεται μάλιστα σε μια νεοπαγή πολιτική θέσπισης οικονομικών και κοινωνικών κινήτρων «συμμόρφωσης» και ποινών «ανυπακοής» που παραβιάζει κατάφωρα τα αστικοδημοκρατικά δικαιώματα. Η πολιτική αντικαθίσταται έτσι από την πολιτική ορθότητα και η πολιτική δράση από την αντιπαράθεση συμπεριφορών και στάσεων κοινωνικά «νομιμοποιημένων» ή μη («αντικοινωνικών» και «ανεύθυνων» κατά το αφήγημα νομιμοφροσύνης της κυρίαρχης ατζέντας), που χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη ή μικρότερη κοινωνική ευαισθησία.

Η διάκριση της προοδευτικής από τη συντηρητική ατζέντα στη διαχείριση της πράσινης μετάβασης, εξαρτάται από την τοποθέτησή της στην αρχιτεκτονική της δομής του νέου παραγωγικού μοντέλου ως προς τα εξής διακυβεύματα πολιτικής: (α) τη διάρθρωση των συσχετισμών μεταξύ των παραγωγικών συντελεστών (κεφάλαιο, εργασία, φυσικοί πόροι, τεχνολογία), όσον αφορά τη συμβολή τους στην παραγωγική διαδικασία (οι αντίστοιχες ισορροπίες του βιομηχανικού παραγωγικού μοντέλου είναι ένα μέτρο σύγκρισης) και (β) τη συμμετρικότητα ή μη του προγραμματικού προσανατολισμού του στην αντιμετώπιση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών πιέσεων στην ανάπτυξη. Το θεμελιώδες κριτήριο για την αξιολόγηση της συντηρητικής ή προοδευτικής κατεύθυνσής της σε αυτό το πλαίσιο είναι η διαχείριση των ισορροπιών κεφαλαίου-εργασίας και τεχνολογίας-φυσικών πόρων που υιοθετεί καθώς και του ισοζυγίου κοινωνικής και περιβαλλοντικής πίεσης που υπηρετεί. Η διαχείριση αυτών των ισορροπιών καθορίζει τον πολιτικό προσανατολισμό της: προς μια εκθετική ανάπτυξη, που είναι όμως εύθραυστη και άνιση (για μια ελίτ), διαλύει την κοινωνική συνοχή και οδηγεί σε μια ολιγαρχική δημοκρατία τύπου Κίνας ή προς μια συγκρατημένη ανάπτυξη, που είναι όμως ανθεκτική, συμπεριληπτική και βιώσιμη και οδηγεί σε μια συμμετοχική δημοκρατία που αξιοποιεί την αμεσότητα των νέων μέσων επικοινωνίας.

Η αρχιτεκτονική του νέου παραγωγικού μοντέλου

Το νέο παραγωγικό μοντέλο είναι μια νέα ριζοσπαστικά καινοτομική πρακτική παραγωγής έντασης γνώσης πιο προηγμένη από τη βιομηχανική. Η στήριξή του στις τεχνολογίες της 4ης Βιομηχανικής επανάστασης  υπόσχεται την προώθηση της μεγέθυνσης και της παραγωγικότητας πέρα από κάθε προηγούμενο (τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης) με την ταυτόχρονη μείωση της εξάρτησης της παραγωγικής διαδικασίας από τους μη ανανεώσιμους φυσικούς πόρους – π.χ. ορυκτά καύσιμα, πρώτες ύλες – αλλά και του περιβαλλοντικού της αποτυπώματος – π.χ. εκπομπές ρύπων (τεχνολογίες βελτίωσης της αποδοτικότητας των μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων).

Καθώς οι νέες τεχνολογίες είναι πολύ μεγαλύτερης έντασης κεφαλαίου από τις βιομηχανικές τεχνολογίες αποταμίευσης εργασίας (απαιτούνται συγκριτικά περισσότερα κεφάλαια και λιγότερη εργασία για την παραγωγική λειτουργία τους) η μορφή (το περιεχόμενο) του κεφαλαίου αλλάζει. Το άϋλο τμήμα του (περιέχει μικρότερη από το υλικό ή μηδαμινή ποσότητα φυσικών πόρων) αναβαθμίζεται έναντι του φυσικού (υλικού). Έτσι η παραγωγή των υλικών αγαθών χαρακτηρίζεται τώρα, αφενός, από μεγαλύτερο κόστος κεφαλαίου (το άϋλο κεφάλαιο είναι πιο ακριβό από το υλικό) και, αφετέρου, από μικρότερη εισροή φυσικών πόρων. Συνολικά, η παραγωγική διαδικασία αλλάζει: το επίπεδο της έντασης κεφαλαίου (ο λόγος κεφαλαίου προς εργασία) αυξάνεται ριζικά, ενώ η ένταση φυσικών πόρων (ο λόγος φυσικών πόρων προς ένταση κεφαλαίου) μειώνεται ουσιαστικά.

Τι σημαίνουν αυτές οι αλλαγές για τη διάρθρωση των συσχετισμών μεταξύ των παραγωγικών συντελεστών στο νέο παραγωγικό μοντέλο; Ότι αλλάζει ριζικά η συγκριτική συμβολή τους στην παραγωγική διαδικασία και επέρχεται μια νέα ιεράρχηση παραγωγικών ρόλων μεταξύ τους: η πράσινη οικονομία προϋποθέτει τη διαρκή αύξηση της έντασης κεφαλαίου της παραγωγικής διαδικασίας, αλματώδη σε σχέση με τη βιομηχανική, με την διαρκή υιοθέτηση νέας τεχνολογικής γνώσης, δηλαδή απαιτούνται διαρκώς περισσότερα κεφάλαια και τεχνολογική γνώση και διαρκώς λιγότερη εργασία και φυσικοί πόροι. Ο ρόλος του κεφαλαίου και της τεχνολογίας αναβαθμίζεται έτσι θεαματικά ενώ ο ρόλος της εργασίας και των φυσικών πόρων υποβαθμίζεται δραματικά. Τι σημαίνει αυτή η αναδιάρθρωση ρόλων για τις Εθνικές οικονομίες και για τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας; Για τις πρώτες, ότι η ισορροπία κεφαλαίου – εργασίας που επιτεύχθηκε μεταπολεμικά στο πλαίσιο του βιομηχανικού παραγωγικού μοντέλου και οδήγησε στη μεγαλύτερη περίοδο ευημερίας και ισχυρής δημοκρατίας στην Ευρώπη ανατρέπεται ριζικά υπέρ του κεφαλαίου. Για τον δεύτερο, ότι η ισορροπία που επιτεύχθηκε μεταξύ των αναπτυγμένων οικονομιών της Δύσης (συγκριτικό πλεονέκτημα σε κεφάλαια, τεχνολογική γνώση) και των αναπτυσσόμενων (εργασία, φυσικοί πόροι), όπως αποτυπώνεται στα παγκόσμια υποδείγματα παραγωγής και εμπορίου, ανατρέπεται οριστικά υπέρ των πρώτων.

Η ανάπτυξη και η ασύμμετρη αντιμετώπιση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών πιέσεων

Η υιοθέτηση του νέου παραγωγικού μοντέλου εισάγει ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης που συνιστά την ανταπόκριση των αναπτυγμένων οικονομιών της Δύσης στο πρόβλημα της προσέγγισης των περιβαλλοντικών ορίων (των ορίων της φέρουσας χωρητικότητας του πλανήτη) που εκδηλώθηκε με την κλιματική κρίση και δημιουργήθηκε από την εκβιομηχάνιση, εγείροντας απειλές στην οικονομική μεγέθυνση και στο βιοτικό επίπεδο. Με την έννοια αυτή είναι προγραμματικά προσανατολισμένο στην αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής πίεσης ως μείζονος απειλής στην ανάπτυξη. Αντιμετωπίζει συμμετρικά και την κοινωνική πίεση (π.χ. την μεγάλη κοινωνική ανισότητα) ως ενδεχόμενη απειλή στην ανάπτυξη; Όπως διαπιστώνεται από την αρχιτεκτονική του, το κύριο εργαλείο που προκρίνεται από την οικονομική πολιτική για την παραγωγική υπέρβαση της περιβαλλοντικής κρίσης, είναι αποκλειστικά η προσφυγή στην τεχνολογική πρόοδο, δηλαδή η προσφυγή σε μια νέα δέσμη πολιτικών ανάπτυξης ακόμη μεγαλύτερης έντασης κεφαλαίου, ενώ τίθενται εκτός ατζέντας οι περιβαλλοντικές πολιτικές έντασης εργασίας – όπως π.χ. η γενικευμένη ανακύκλωση φυσικών πόρων. Αυτή η στρατηγική πολιτική επιλογή για την υπέρβαση των περιβαλλοντικών απειλών στην ανάπτυξη προοιωνίζεται τη μετάθεση της έντασης των πιέσεων στην πορεία της, από το περιβάλλον στις κοινωνίες. Ειδικότερα η διαρκής συσσώρευση τεχνολογικής γνώσης για την προώθηση της πράσινης μετάβασης, απαιτώντας τη διαρκή αύξηση της έντασης κεφαλαίου της παραγωγικής διαδικασίας, προϋποθέτει τη διαρκή αποδέσμευση από αυτήν ανειδίκευτου εργατικού δυναμικού. Η υποβάθμιση της εργασίας αφορά τόσο στις διαθέσιμες θέσεις απασχόλησης όσο και στο εισοδηματικό μερίδιο της στο ΑΕΠ. Καθώς η εκβιομηχάνιση με την έννοια της μαζικής βιομηχανικής παραγωγής δεν συνιστά πλέον αποτελεσματική στρατηγική ανάπτυξης, η κλασσική προσέγγιση για την απασχόληση, δηλαδή η μετακίνηση εργασίας και πόρων από τους λιγότερο παραγωγικούς στους πιο παραγωγικούς τομείς (στη βιομηχανία), δεν αποδίδει. Έτσι η αντιμετώπιση του περιβαλλοντικής κρίσης με βάση την κυρίαρχη ατζέντα της μετάβασης οδηγεί στην οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Εμβληματικό παράδειγμα της συσχέτισης της περιβαλλοντικής πολιτικής με την οικονομική υποβάθμιση της θέσης της εργασίας, είναι το κίνημα των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία. Εκδηλώθηκε κυρίως ως αντίδραση στις οικονομικές συνέπειες που είχε στα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα η πολιτική αύξησης της φορολόγησης της ενέργειας για περιβαλλοντικούς λόγους (με στόχο τη μείωση της κατανάλωσής της). Ας σημειωθούν εν προκειμένω: (α) το νέο παραγωγικό μοντέλο χρειάζεται ακόμη περισσότερη ενέργεια από το βιομηχανικό, λόγω της στρατηγικής αναβάθμισης του κεφαλαίου έναντι της εργασίας σε αυτό. Καθώς η εργασία με τις νέες τεχνολογίες υποκαθίσταται με ακόμη μεγαλύτερους ρυθμούς, η πράσινη οικονομία θα απαιτεί ολοένα περισσότερη ενέργεια από τη βιομηχανική (η παραγωγική ενέργεια που παρείχε η εργασία αντικαθίσταται σε μεγάλο βαθμό από την ενέργεια που καταναλώνουν οι μηχανές) (β) Η συγκεκριμένη γαλλική πολιτική υποδηλώνει έκδηλα ποιος θα σηκώσει το βάρος της περιβαλλοντικής πολιτικής: η πλευρά της ζήτησης και όχι της προσφοράς.

Συμπερασματικά, η κυρίαρχη ατζέντα της πράσινης μετάβασης αδυνατεί δομικά να αντιμετωπίσει συμμετρικά τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές πιέσεις στην ανάπτυξη. Δεν διαθέτει εργαλεία (πολιτικές) για την αντιμετώπιση της κοινωνικής πίεσης. Εντούτοις ούτε και τις περιβαλλοντικές πιέσεις αντιμετωπίζει μακροπρόθεσμα αποτελεσματικά γιατί: (α) η χρήση των νέων τεχνολογιών βελτίωσης της αποδοτικότητας των φυσικών πόρων επιδρά ως μπούμεραγκ (rebound effect) στην κατανάλωσή τους στη συνολική παραγωγή μακροπρόθεσμα, καθώς οδηγεί στη χρήση συνολικά περισσότερων φυσικών πόρων, ενώ ταυτόχρονα ανά μονάδα παραγωγικής εκροής  χρησιμοποιούνται λιγότεροι φυσικοί πόροι. Αυτό συμβαίνει γιατί οι νέες τεχνολογίες διευκολύνουν την παραγωγή περισσότερων εκροών γρηγορότερα από το ρυθμό αποταμίευσης της χρήσης φυσικών πόρων ανά μονάδα εκροής. Κατά συνέπεια οδηγούν στην αναζωπύρωση των περιβαλλοντικών πιέσεων. (β) οι επενδύσεις κεφαλαίου για τη διαρκή παραγωγή τεχνολογικής γνώσης, που απαιτεί η μετάβαση, δεν μπορούν να αυξάνονται απεριόριστα γιατί δεν μπορούν να ξεπερνούν μακροπρόθεσμα την αύξηση του ΑΕΠ.

Η πολιτικός σχεδιασμός του νέου παραγωγικού μοντέλου

Όπως προκύπτει από την αρχιτεκτονική και τον προσανατολισμό του, το νέο παραγωγικό μοντέλο δεν είναι καρπός μιας αιφνίδιας ευαισθητοποίησης για τις περιβαλλοντικές συνέπειες της βιομηχανικής οικονομίας αλλά της αναγκαιότητας ανασυγκρότησης της παραγωγικής διαδικασίας στο πλαίσιο της 4ης Βιομηχανικής επανάστασης. Ειδικότερα, ο σχεδιασμός της δομής του θα πρέπει να αναζητηθεί στις παραγωγικές και γεωπολιτικές αναγκαιότητες της Δύσης στις συνθήκες της φιλελεύθερης ηγεμονίας μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και όχι στις οικολογικές ευαισθησίες: την αντιμετώπιση της κρίσης της βιομηχανικής ανάπτυξης λόγω της περιβαλλοντικής κρίσης (α) με την ενίσχυση του κεφαλαιοκρατικού χαρακτήρα της ανάπτυξης και κατά συνέπεια του πολιτικού ρόλου του κεφαλαίου και (β) την επικράτησή της με αυτό τρόπο επί των ανταγωνιστών της που πλεονεκτούν σε εργασία και φυσικούς πόρους στη διεθνή γεωπολιτική και οικονομική σκακιέρα. Αποβλέπει δηλαδή, στη φιλελεύθερη ηγεμονία σε ένα μονοπολικό κόσμο.

Η σύγκρουση Ρωσίας – Δύσης και η αδιαφορία συμβιβαστικής επίλυσής της αλλά και η σύσταση Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας της Ε.Ε. συνολικού προϋπολογισμού 8 δις. € (ετήσιας χρηματοδότησης ύψους 1 δις €), η ανάπτυξη ενός νέου προγράμματος για να καταστεί η Ε.Ε. κόμβος αμυντικής καινοτομίας ύψους 2 δις € καθώς και η διάθεση για τους τομείς Ασφάλειας και Άμυνας από το δημοσιονομικό πλαίσιο 2021-2027 κονδυλίων ύψους 44 δις € (αύξηση 123%), δηλαδή σχεδιασμών που έχουν γίνει πριν από τον πόλεμο, υποδηλώνει εύγλωττα τη γεωπολιτική πτυχή του πολιτικού σχεδιασμού στον οποίο εντάσσεται η δομή του νέου παραγωγικού μοντέλου. Σε συνδυασμό με το χρηματοδοτικό πλαίσιο που αφορά στην εσωτερική ασφάλεια και στην επιτήρηση των συνόρων της Ε.Ε., αλλά και την αλματώδη αύξηση των αμυντικών δαπανών των χωρών του ΝΑΤΟ, καθίσταται σαφές ότι η έρευνα και η ανάπτυξη οπλικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας μετατοπίζεται στο επίκεντρο της οικονομίας. Άλλωστε η τεχνολογική έρευνα για τις πολεμικές ανάγκες ήταν ανέκαθεν, όπως αποδείχθηκε στους δυο παγκόσμιους πολέμους, ο καταλύτης για μεγάλη τεχνολογική πρόοδο και καινοτομία. Στο πλαίσιο αυτό, οι συνέπειες που έχουν στην κοινωνική ευημερία η στροφή της οικονομίας στην στρατιωτική καινοτομία αλλά και οι επιπτώσεις των πολεμικών κυρώσεων, προοιωνίζονται την πολεμική και την πράσινη οικονομία ως τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η ατζέντα της προόδου

Όπως υποδηλώνουν οι τρέχουσες ιστορικές εξελίξεις – οικονομικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές – οι συνθήκες επιβάλλουν σήμερα την υιοθέτηση μιας προοδευτικής ατζέντας για τη ρύθμιση της δομής του νέου παραγωγικού μοντέλου για τη βιώσιμη αντιμετώπιση των μεγάλων κρίσεων που έχουν ανακύψει.

Στον πυρήνα αυτής της ρύθμισης βρίσκεται, όπως θα αναπτυχθεί στο Μέρος ΙΙ του άρθρου, η αναδιάρθρωση της δομής του, με την αποκατάσταση μιας νέας ισορροπίας στις σχέσεις κεφαλαίου – εργασίας και τεχνολογίας – φυσικών πόρων, με κριτήριο την αντιμετώπιση της  κλιματικής κρίσης και με πολιτικές έντασης εργασίας. Η ιστορική εμπειρία των συνεπειών της αποτυχίας της ρύθμισης με πολιτικά μέσα του βιομηχανικού παραγωγικού μοντέλου στην περίοδο του Μεσοπολέμου, οδήγησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και είναι ακόμα νωπή και  απευκταία η επανάληψή της.

Η ρωσική διαπραγματευτική μπλόφα με τα ουκρανικά σιτηρά

0

Το τρίγωνο Ρωσίας-Τουρκίας-Ουκρανίας και στη μέση τα αποκλεισμένα σιτηρά, οι αγρότες και οι νάρκες. Πώς η επισιτιστική κρίση γίνεται όπλο στα χέρια της Μόσχας. Το ράλι των τιμών και η σκληρή πραγματικότητα.

Ακόμη και αν συνεχιστούν οι συνομιλίες για τον τερματισμό του ναυτικού αποκλεισμού της Ουκρανίας από τη Ρωσία ώστε να επιτραπούν οι εξαγωγές σιτηρών μέσω της Μαύρης Θάλασσας, τα μεγάλα εμπόδια στην εφαρμογή της όποιας συμφωνίας υποδεικνύουν ότι οι εξαγωγές σιτηρών της Ουκρανίας θα παραμείνουν περιορισμένες, διατηρώντας την πίεση στις παγκόσμιες τιμές τροφίμων και μεταδίδοντας την «κόπωση» του πολέμου στη Δύση και σε όλο τον κόσμο.

Στις 8 Ιουνίου, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και ο Τούρκος ομόλογός του Μεβλούτ Τσαβούσογλου συναντήθηκαν στην Άγκυρα όπου, μεταξύ άλλων, συζήτησαν μέτρα για τη δημιουργία θαλάσσιας οδού που θα επέτρεπε την επανέναρξη των εξαγωγών ουκρανικών σιτηρών μέσω Μαύρης Θάλασσας, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με σκοπό την αντιμετώπιση της παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Τουρκία είναι δεκτική σε μια συμφωνία στο πλαίσιο της οποίας τουρκικά πολεμικά πλοία θα αποναρκοθετήσουν τα ουκρανικά λιμάνια παρέχοντας ασφαλή διέλευση σε πλοία που μεταφέρουν σιτάρι και άλλα προϊόντα από τα ουκρανικά ύδατα. Αν και οι δύο υπουργοί εξέφρασαν αισιοδοξία ότι το σχέδιο ήταν εφικτό, συμφωνία δεν επιτεύχθηκε. Και όσο οι συνομιλίες πραγματοποιούνται χωρίς τη συμμετοχή της Ουκρανίας και χωρίς ανταπόκριση στα αιτήματά της, μια συμφωνία πιθανότατα θα παραμένει ανέφικτη.

  • Πριν από τον πόλεμο, η Ουκρανία εξήγε περίπου το 95% των δημητριακών και των ελαιούχων σπόρων της μέσω Μαύρης Θάλασσας, κατά μέσο όρο έως και 6 εκατ. τόνους τον μήνα. Όμως οι εξαγωγές ανήλθαν σε μόλις 800.000 τόνους τον Μάιο. Ο σιδηροδρομικός φορέας της χώρας δήλωσε ότι αναμένει  να αυξηθούν οι σιδηροδρομικές εξαγωγές έως και 1,5 εκατ. τόνους τον μήνα τις επόμενες εβδομάδες, αλλά ακόμη και σ’ αυτό το αισιόδοξο σενάριο οι ουκρανικές εξαγωγές θα παραμείνουν κάτω από το ένα τρίτο των προπολεμικών επιπέδων τους και με πολύ υψηλότερο κόστος. Οι Ουκρανοί αγρότες κατάφεραν να σπείρουν σχεδόν το 70% των καλλιεργειών τους την άνοιξη του 2022, όμως η αδυναμία να πουλήσουν τα αγαθά τους εν μέσω μπλόκων και συμφόρησης σε αποθήκευση και εξαγωγές θα μπορούσε να τους εμποδίσει να ανανεώσουν τις καλλιέργειές τους το φθινόπωρο του 2022 και την άνοιξη του 2023.
  • Η συνεργασία Άγκυρας-Μόσχας για την προώθηση του ζητήματος των ουκρανικών εξαγωγών υποκινείται εν μέρει από την εγχώρια οικονομική αστάθεια της Τουρκίας και την επιθυμία της να μετριαστεί η υπερβολική ακρίβεια στις τιμές των τροφίμων. Υποκινείται επίσης από την επιθυμία της Τουρκίας να παραμείνει κεντρικός παίκτης στις συνομιλίες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας για κατάπαυση του πυρός, καθώς η Άγκυρα, ως συνομιλητής και εταίρος της Μόσχας, αποβλέπει σε ακόμη μία πιθανή επίθεση σε περιοχές της Συρίας που προστατεύονται από τη Ρωσία.

Το Κίεβο θα επιμείνει ότι ο πιο βιώσιμος τρόπος να τερματιστεί ο ναυτικός αποκλεισμός και να επανεκκινήσουν οι εξαγορές σιτηρών είναι να εφοδιαστεί με όπλα από τη Δύση προκειμένου να προστατεύσει την ουκρανική ακτογραμμή. Σε σχετική δήλωση μετά την τουρκο-ρωσική συνάντηση, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας ανέφερε ότι, ενώ το Κίεβο «τρέφει εκτίμηση προς τις προσπάθειες της Τουρκίας να ξεμπλοκάρει τα ουκρανικά λιμάνια», εντούτοις θα απέρριπτε οποιεσδήποτε συμφωνίες δεν λαμβάνουν υπόψη τα ουκρανικά συμφέροντα. Ως εκ τούτου, είναι απίθανο να πραγματοποιηθούν διαπραγματεύσεις στις οποίες η Ουκρανία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος και οι οποίες δεν περιλαμβάνουν την παροχή στρατιωτικών αποτρεπτικών μέσων στην Ουκρανία ενάντια στη Ρωσία, η οποία παραβιάζει τη συμφωνία. Η Ουκρανία έχει πολλές ανησυχίες σχετικά με την επανέναρξη των εξαγωγών σιτηρών, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας η αποναρκοθέτηση των λιμανιών και των παράκτιων υδάτων της να διευκολύνει τη Ρωσία να χρησιμοποιήσει τις εκκαθαρισμένες περιοχές ώστε να εξαπολύσει επίθεση από θαλάσσης και να καταφέρει πλήγματα στην Ουκρανία.

  • Η ουκρανική δήλωση επικαλέστηκε τη ρωσική πυραυλική επίθεση που κατέστρεψε αποθήκες στο εμπορικό λιμάνι του Μικολάιβ στις 7 Ιουνίου, ως απόδειξη ότι η Ρωσία δεν το εννοεί ότι θα επιτρέψει στην Ουκρανία να ξαναρχίσει τις εξαγωγές τροφίμων.
  • Η Ουκρανία θα διατηρήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιτευχθεί συμφωνία εφόσον τρίτες χώρες, πιθανώς χώρες του ΝΑΤΟ συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και της Ρουμανίας, εγγυηθούν όλες τις πτυχές της συμφωνίας, όπως τη διαδικασία αποναρκοθέτησης και τα καθήκοντα περιπολίας και συνοδείας στην εν λόγω περιοχή.

Μια συμφωνία θα μπορούσε να πάρει μήνες για να εφαρμοστεί. Η Μόσχα έχει ελάχιστους λόγους να επισπεύσει την επανέναρξη των εξαγωγών σιτηρών, καθώς ο πληθωρισμός τροφίμων θα μπορούσε να ενισχύσει τις επιπτώσεις του πολέμου στη Δύση.

Εκπρόσωποι του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) δήλωσαν ότι, ακόμη κι αν η Ουκρανία ήθελε να ανοίξει ξανά τα λιμάνια της, θα χρειαστούν αρκετοί μήνες για να αφαιρεθούν πλήρως οι νάρκες στα ύδατα της Μαύρης Θάλασσας. Επιπλέον, η Μόσχα πιθανότατα πιστεύει ότι ο περιορισμός των ουκρανικών εξαγωγών σιτηρών μόνο σε οδικές, σιδηροδρομικές και ποτάμιες μεταφορές (που ουσιαστικά μειώνει τον όγκο που μπορεί να εξαχθεί) θα ασκήσει περαιτέρω πιέσεις στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο, συμβάλλοντας στην αύξηση των τιμών εν μέσω ισχυρών προϋπαρχουσών πληθωριστικών πιέσεων στα καύσιμα και άλλα εμπορεύματα. Η Μόσχα ίσως ελπίζει ότι αυτή η κόπωση θα ωθήσει τη Δύση να πιέσει το Κίεβο να αποδεχθεί τους ρωσικούς όρους για κατάπαυση του πυρός.

  • Τα εμπορικά πλοία σταμάτησαν να δραστηριοποιούνται στα βορειοδυτικά της Μαύρης Θάλασσας, κοντά στην Ουκρανία. Τα έξοδα μεταφοράς και ασφάλισης αυξήθηκαν μετά το χτύπημα πολλών εμπορικών πλοίων τις πρώτες μέρες της ρωσικής εισβολής, ωθώντας ορισμένες ναυτιλιακές εταιρείες να αποχωρήσουν εντελώς από τη Μαύρη Θάλασσα. Τρεις νάρκες εντοπίστηκαν να επιπλέουν ελεύθερα τον Μάρτιο, δύο στα ανοιχτά των τουρκικών ακτών και μία στη Ρουμανία.

Stratfor/euro2day.gr

Η νέα γεωγραφία της ρωσικής ελίτ

0
THE NEW YORK TIMESshutterstock

Η απόφαση του Βλαντίμιρ Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου προκάλεσε τεκτονικές αλλαγές – ίσως από το σημείο αυτό και μετά μιλάμε για έναν άλλο κόσμο, η Ιστορία γράφεται αλλιώς.

Οι New York Times ρίχνουν φως σε μία διαφορετική διάσταση των αλλαγών που προκλήθηκαν – αφορούν στις ρωσικές ελίτ και πώς η ζωή τους άλλαξε μετά τις δυτικές κυρώσεις.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις ήταν οι «παιδικές χαρές» για τους δισεκατομμυριούχους της Ρωσίας. Αλλά οι κυρώσεις απέκλεισαν για αυτούς ένα μεγάλο μέρος του κόσμου κι έτσι υποχρεώθηκαν σε μία νέα γεωγραφική ανάγνωση.

Προ της εισβολής στην Ουκρανία, ιδιωτικά τζετ από τη Μόσχα προσγειώνονταν ως επί το πλείστον στο Παρίσι, το Μιλάνο και τη Γενεύη. Αυτό δείχνει η ανάλυση των στοιχείων της έρευνας από τους ΝΥΤ για τη χρονική από την 1η έως την 24η Φεβρουαρίου.

Η νέα γεωγραφία της ρωσικής ελίτ-1
NYT

Από το σημείο αυτό και έως τις 21 Απριλίου, οι βασικοί προορισμοί της ρωσικής ελίτ αλλάζουν άρδην καθώς η Ευρώπη κλείνει τον εναέριο της χώρο για τα ρωσικά αεροσκάφη.

Αυτά πλέον προσγειώνονται κυρίως στην Κεντρική Ασία και στη Μέση Ανατολή.

Από τις 22 Απριλίου έως και τις 8 Μαΐου, ο προορισμός των πάμπλουτων Ρώσων  βρίσκει ένα νέο επίκεντρο: Το Ντουμπάι. Η ρωσική ελίτ απέκτησε καινούργιο προορισμό – οι ίδιοι χαριτολογώντας το αποκαλούν Ντουμπάισκ, σε μία προσπάθεια να του δώσουν ρωσικό ηχόχρωμα.

Η νέα γεωγραφία της ρωσικής ελίτ-2
ΝΥΤ

Το δημοσίευμα των ΝΥΤ συνεχίζει σημειώνοντας ότι μετά την εισβολή, ο φόβος για το κλείσιμο των συνόρων, των διεθνών κυρώσεων και η πιθανότητα φυλάκισης, οδήγησε χιλιάδες Ρώσους να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Δημοσιογράφοι, ακτιβιστές και εργαζόμενοι στον τομέα της τεχνολογίας έσπευσαν στην Αρμενία, τη Γεωργία και την Τουρκία — σχετικά προσιτές, κοντινές χώρες που επιτρέπουν στους Ρώσους να εισέρχονται χωρίς βίζα. Στην Ευρώπη, χώρες όπως η Γερμανία και η Λετονία δέχτηκαν Ρώσους φοβούμενοι διώξεις στο εσωτερικό.

Αλλά μια άλλη ομάδα Ρώσων -συμπεριλαμβανομένων επιχειρηματιών και διασημοτήτων- έκανε το Ντουμπάι, τη μεγαλύτερη πόλη στον Περσικό Κόλπο, βασικό προορισμό.

Πριν από την εισβολή, μόνο το 3% των ιδιωτικών πτήσεων που αναχωρούσαν από τη Ρωσία πετούσαν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, κυρίως στο Ντουμπάι, σύμφωνα με ανάλυση των ΝΥΤ, που βασίστηκε στην ανάλυση χιλιάδων αρχείων από την RadarBox.com, μια εταιρεία παρακολούθησης πτήσεων. Αυτό το ποσοστό αυξήθηκε στο 6% τις εβδομάδες μετά την έναρξη της εισβολής και στο 14% τον Μάιο.

Η νέα γεωγραφία της ρωσικής ελίτ-3

Τα αρχεία παρέχουν εντυπωσιακές αποδείξεις ότι οι δυτικές κυρώσεις έχουν καταφέρει να αλλάξουν δραστικά τις ζωές και τις συνήθειες της ρωσικής ελίτ. Η ανάλυση καταγράφει τόσο ιδιόκτητα αεροσκάφη όσο και τζετ που μισθώνονται από εμπορικές εταιρείες, αν και τα πρότυπα πτήσεων υποδηλώνουν ότι τα περισσότερα αεροσκάφη είναι ιδιωτικής ιδιοκτησίας.

Πριν από την εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου, ακόμη και εν μέσω των παγωμένων σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, οι πολυτελείς ευρωπαϊκές «παιδικές χαρές» στη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ελβετία πρόσφεραν καταφύγια για τους πολύ πλούσιους Ρώσους.

Αλλά τώρα, με τον ευρωπαϊκό εναέριο χώρο κλειστό για τα ρωσικά αεροσκάφη και τις ευρωπαϊκές χώρες να κατασχούν τα περιουσιακά στοιχεία των Ρώσων ολιγαρχών, οι εποχές της σύντομης πτήσης προς τη Γενεύη για ψώνια το Σαββατοκύριακο φαίνεται να έχουν τελειώσει.

Αντίθετα, μια νέα «πολεμική γεωγραφία» αναδύεται από τις αφίξεις των πλουσίων της Ρωσίας, που αναλύονται από τους ΝΥΤ.

Το Καζακστάν και η Τουρκία, χώρες που δεν εντάχθηκαν στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και που παρείχαν στέγη σε ρωσικές επιχειρήσεις που εγκαταλείπουν τη χώρα, έχουν γίνει κορυφαίοι προορισμοί.

Το Αζερμπαϊτζάν, μια πρώην σοβιετική δημοκρατία που εξακολουθεί να τρέφει στενούς δεσμούς τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ουκρανία, έχει επίσης επωφεληθεί από τα αυξημένα ταξίδια με ιδιωτικά τζετ. Αλλά καμία χώρα δεν έχει δει τόσο μεγάλο άλμα στους πλούσιους Ρώσους ταξιδιώτες όσο τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου το Ντουμπάι έχει αναδειχθεί ως ο κύριος κόμβος που συνδέει τη Μόσχα με τις πολυτελείς και επιχειρηματικές ευκαιρίες που προσφέρονται ακόμη από τον υπόλοιπο κόσμο.

«Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν άλλη επιλογή», είπε η Ντάρια Πολιγκάεβα, Ρωσίδα δημοσιογράφος που μετακόμισε στο Ντουμπάι πριν από αρκετά χρόνια και τώρα βλέπει ένα κύμα συμπατριωτών να καταφθάνει. «Είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου μπορείτε τώρα να μεταφέρετε την επιχείρησή σας, όπου υπάρχει αγορά, όπου μπορείτε να την αναπτύξετε και όπου εξακολουθείτε να έχετε μια αγορά διεθνών εταιρειών», πρόσθεσε.

Η νέα γεωγραφία της ρωσικής ελίτ-4

Πολυεθνικές όπως η Goldman Sachs και η Google έχουν μεταφέρει υπαλλήλους με έδρα τη Μόσχα στο Ντουμπάι μετά την εισβολή.

Ένας από τους πιο γνωστούς εστιάτορες της Ρωσίας εργάζεται σε ένα νέο πρότζεκτ στο Ντουμπάι. Και μια εταιρεία ευεξίας με έδρα το Ντουμπάι άνοιξε πρόσφατα αυτό που λέει ότι είναι η πρώτη banya, – ρωσική σάουνα της πόλης.«Έπρεπε να το τροποποιήσουμε λίγο για το Ντουμπάι», είπε η διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας, Ντομινίκ Λάιρντ, εκτιμώντας ότι το 90% των πελατών της banya ήταν Ρώσοι. «Δεν μπορείς να πιεις βότκα στο ατμόλουτρο. Σίγουρα δεν μπορούν να είναι γυμνοί».

Κατά τη διάρκεια των εορτών του Μαΐου στη Ρωσία, την Πρωτομαγιά και την Ημέρα της Νίκης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στις 9 Μαΐου, ορδές Ρώσων διασημοτήτων κατέβηκαν στο Ντουμπάι.

Η πιο εντυπωσιακή φιγούρα ανάμεσα τους: ο Ντμίτρι Κισέλιοφ, ο παρουσιαστής της εβδομαδιαίας προπαγανδιστικής εκπομπής στη ρωσική κρατική τηλεόραση, στην οποία απειλεί τακτικά τη Δύση με πυρηνική εξόντωση.

Στο Ντουμπάι φωτογραφήθηκε με ποτό στο χέρι, με βερμούδα και ροζ μαγιό.Η ανάλυση των New York Times δείχνει ότι ακόμη και εν μέσω των εντάσεων μεταξύ Μόσχας και Δύσης τις εβδομάδες πριν από την εισβολή στην Ουκρανία, ιδιωτικά τζετ έφταναν μαζικά από τη Ρωσία στην Ευρώπη.

Τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Φεβρουαρίου, οι πιο δημοφιλείς προορισμοί τους ήταν η Γαλλία, η Ελβετία, η Βρετανία και η Γερμανία.

Μετά την εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου, ιδιωτικά τζετ συνέχισαν να πετούν έξω από τη Ρωσία — αλλά, στα τέλη Απριλίου, ουσιαστικά κανένα δεν κατευθυνόταν προς την Ευρώπη. Αντίθετα, πέρα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, κατευθύνονται  και προς την Τουρκία, η οποία έχει προσφέρει ένα ασφαλές καταφύγιο για τα γιοτ και τα αεροσκάφη των Ρώσων ολιγαρχών, μολονότι πουλά φονικά drones στον στρατό της Ουκρανίας.

Το Καζακστάν, η μεγαλύτερη γεωγραφικώς χώρα της Κεντρικής Ασίας, έχει γίνει ένας ακόμη κόμβος για τις ρωσικές επιχειρήσεις. Εκεί η αμερικανική McKinsey μετέφερε αρχικά εκατοντάδες υπαλλήλους του γραφείου της στη Μόσχα, καθώς έβγαινε από τη ρωσική αγορά και ήταν ο τρίτος πιο δημοφιλής προορισμός για ιδιωτικά τζετ που αναχωρούσαν από τη Ρωσία μετά την εισβολή.

Παρά τις διεθνείς κυρώσεις και το κλείσιμο του εναέριου χώρου, ορισμένοι ολιγάρχες της Ρωσίας συνέχισαν να πετούν σε όλο τον κόσμο μετά την εισβολή, σύμφωνα με την ανάλυση των ΝΥΤ. Το Ντουμπάι έγινε το κομβικό σημείο, με μεγιστάνες να σταθμεύουν τα τζετ τους εκεί.

Η νέα γεωγραφία της ρωσικής ελίτ-5

Περισσότερα από 70 παραμένουν σταθμευμένα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή επέστρεψαν στη Ρωσία μόνο αφού είχαν εγκλωβιστεί εκεί για εβδομάδες.Ένα αεροπλάνο ιδιοκτησίας του Ρομάν Αμπράμοβιτς, πρώην ιδιοκτήτη της Τσέλσι, πέταξε στο Ντουμπάι λίγες μέρες μετά την επιβολή ατομικών κυρώσεων εναντίον Ρώσων.

Τον Ιούνιο, οι αμερικανικές αρχές εξέδωσαν ένταλμα για δύο από τα αεροπλάνα του κ. Αμπράμοβιτς, συμπεριλαμβανομένου του Dreamliner. Ισχυρίστηκαν ότι το αεροπλάνο είχε παραβιάσει τις αμερικανικές κυρώσεις όταν πέταξε προς τη Ρωσία στις 4 Μαρτίου.

“Καθημερινή”

Erdoğan preparing for a ‘special operation’ against Greece

0
MUGLA, TURKEY - JANUARY 30: Turkish and Greek coast guard boats patrol around the Kardak islets in the Aegean Sea on the 21st anniversary of Kardak crisis, in Mugla, Turkey on January 30, 2017. Greece and Turkey experienced a military crisis and dispute over the Kardak islands in 1996. Ali Balli / Anadolu Agency

Türkmen Terzi

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has long been hinting at an impending military operation against Greece in the Aegean Sea as tensions continue to increase between NATO allies Turkey and Greece over maritime borders and energy exploration rights in disputed parts of the Aegean Sea and the eastern Mediterranean. These disagreements are ongoing, and both the Turkish and Greek governments have attempted to resolve the issue through diplomacy and European Union, United Nations and NATO mechanisms. Erdoğan would, however, at this point, before the presidential election scheduled for June 2023, benefit from a military victory against Greece to please his nationalist allies in Turkey.

Erdoğan is likely at this point nervous since opinion polls indicate that public support for Erdoğan is currently insufficient to secure his top seat as Turkey’s economic woes are hurting millions of Turkish households. Erdoğan has received the support of Turkish nationalists who favor Turkey’s direct military intervention in Syria to prevent the threat from Kurdish groups at its border. Similarly, support for Erdoğan is likely to increase if he orders a military operation to take over the disputed Aegean islands from Greece.

Cyprus remains a point of contention between Greece and Ankara since Turkey took over the northern third of Cyprus with a successful “Cyprus Peace Operation” five days after the 1974 Cypriot coup d’état initiated by the Greek military junta, whose aim was the annexation of the Republic of Cyprus by Greece. The Turkish Cypriot community unilaterally declared independence in 1983 by forming the Turkish Republic of Northern Cyprus (KKTC); however, only Turkey recognizes it, and Greece views Turkey as an invader on the island.

Similar to the dispute over Cyprus, which can be traced back to the British receiving the island as a protectorate from the Ottoman Empire in 1878 and its subsequent annexation in 1914, Turkey has been trying to reclaim the Dodecanese Islands, which were occupied by Italy during the Italo-Turkish War of 1911-1912. Following its defeat in World War II, Italy was forced to hand over these islands to Greece without Turkey’s consent. Since then, an overwhelming number of Aegean islands have belonged to Greece including Lesbos, Chios and Samos, which are lined up along Turkey’s west coast.

Erdoğan warned the Greek government to remain cognizant of Turkey’s Aegean Sea rights while in the city of Izmir, where he observed the “EFES 2022” military exercise on June 9. “We leave it to the international community to decide what it means to demand 40,000 kilometers of maritime jurisdiction for Meis Island, which is less than two kilometers from our country’s mainland but more than 600 kilometers from Greece in the eastern Mediterranean,” Erdoğan said, criticizing Greek authorities via Twitter in both English and Greek.

Erdoğan sent a message to Greece by drawing its attention to the manner in which the Turkish army carried out successful military operations in Syria in recent years, mentioning that “Turkey will not relinquish its rights in the Aegean and will not refrain from using the powers granted to it by international agreements for the armament of the islands when necessary.”

Erdoğan hosted Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis in Istanbul on March 13, when the two leaders had lunch together at the presidential mansion on the banks of the Bosporus. During this meeting they discussed bilateral and international relations as well as the effects of the Russia-Ukraine war, the Turkish presidency’s communications directorate confirmed. Mitsotakis expressed his hopes of restoring a relationship with Turkey, stating during a cabinet meeting in March before the visit that “As partners in NATO, we are called upon … to try to keep our region away from any additional geopolitical crisis,” the Hürriyet Daily News reported. Mitsotakis hoped to calm tensions with Ankara since the militaries of NATO members Turkey and Greece were involved in several disputes in 2020 over energy resources in Aegean waters.

However, the meeting between Mitsotakis and Erdoğan in Istanbul was not as fruitful as anticipated, and less than two weeks later Erdoğan accused Mitsotakis of seeking to hinder the sale of American-made F-16 fighter jets to Turkey while visiting the US. The Wall Street Journal reported that the Biden administration has asked congressional leaders to approve an arms deal with Turkey and that Erdoğan’s government asked the US to approve the sale of 40 US-made F-16 fighter jets to it. Erdoğan and Turkish officials have always urged Greek leaders to not involve EU and NATO members in disputes between Ankara and Athens but rather to engage in direct conversation to solve disagreements. Erdoğan harshly criticized Mitsotakis, saying on May 23 that Prime Minister Mitsotakis “no longer exists” for him.

Turkish Defense Minister Hulusi Akar’s reaction to Greek MPs at the NATO Parliamentary Assembly Political Committee meeting in Istanbul on June 14 confirms the seriousness of the tensions between the two countries. Greek lawmaker Spilios Livanos criticized Akar’s demand for Greece to demilitarize its islands and labeled Turkey an invader in Cyprus. Akar responded by saying, “If you say occupation for ‘northern Cyprus,’ it means that you want to quarrel from the beginning. …Turkey is not an occupier in the north of Cyprus. Massacres and coups took place there until 1974.”

Erdoğan announced that a planned summit scheduled to take place with Mitsotakis later this year had been canceled and pledged to “never agree to have a meeting” with the Greek leader. Turkish political analyst Hakan Bayrakcı, who appeared on CNN Türk’s “Tarafsız Bölge” (Neutral Zone), accused the US government of gaining access to Greek military bases to target Turkey and strategized that Turkey could occupy certain Greek islands so that the US would be unable to militarize these islands. The Hürriyet newspaper’s editor-in-chief, Ahmet Hakan, who hosts the program, reacted by expressing his frustration at the American presence in Greece and described Greece as the “new US state.” Turkish academic and military analyst Eray Güçlüer also argued that “the Dodecanese were temporarily given to Italy” and that they should be “returned” to Turkey, the Greek City Times reported.

Erdoğan’s Turkey is determined to take over some of the Aegean islands, with Turkey writing a letter to the UN regarding the sovereignty of the Aegean islands. “Turkey’s objections, as they were phrased in the latest letters to the United Nations, are absolutely absurd as they raise questions regarding Greece’s sovereignty over its islands. We cannot have any discussion over the absurd,” Mitsotakis told Greek public broadcaster ERT on Tuesday, Reuters reported.

Greece has benefitted from its European Union membership in challenging Turkey over the last four decades. However, Erdoğan may be successful in convincing major EU states and Washington, as Turkey’s strategic role in NATO has increased since Russia invaded Ukraine, to give the go-ahead for Turkey’s special military operation to take over the Aegean islands located near Turkey’s coast. Erdoğan’s victory over Greece in the Aegean Sea could also turn into an election victory.

https://www.turkishminute.com/2022/06/17/inion-erdogan-preparing-for-a-special-operation-against-greece/amp/