Αρχική Blog Σελίδα 193

«Τόν νοῦ σας σέ ὅσους εἶναι ἐρωτευμένοι μέ τόν ἑαυτό τους, τό χρῆμα καί τήν ἐξουσία!»

1

«Ἡ πατρίδα εἶναι κάτι πολύ μεγαλύτερο ἀπό ἐμᾶς – Ὁ Ἐθνικός Ὕμνος καί τό “Τῇ Ὑπερμάχῳ” εἶναι “in”, ὄχι ντεμοντέ Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ γνήσιοι Μακεδόνες – Δέν καταδεχθήκαμε ποτέ νά σφετεριστοῦμε τίς ταυτότητες ἄλλων»

Πραγματικό μάθημα ζωῆς μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ἡ χθεσινή ὁμιλία τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ κ. Κώστα Καραμανλῆ κατά τήν τελετή ἀποφοιτήσεως τῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν τοῦ Ἀριστοτελείου Κολλεγίου Θεσσαλονίκης, στήν ὁποία ἦταν κεντρικός ὁμιλητής. «Νά θέτετε ὑψηλούς στόχους» προέτρεψε τούς μαθητές ὁ κ. Καραμανλῆς τονίζοντας ὅτι ἡ πατρίδα ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἐνεργούς πολῖτες.

Τούς ἐκάλεσε νά κλείσουν στήν καρδιά τους τήν Ἑλλάδα τονίζοντας ὅτι στήν Μακεδονία ἰδιαιτέρως ἡ ἐθνική μας ταυτότητα διατηρήθηκε παρά τούς αἰῶνες τυραννίας. Τέλος, ὑπογραμμίζοντας ὅτι ὡς γνήσιοι Μακεδόνες «ποτέ δέν καταδεχθήκαμε νά σφετερισθοῦμε ταυτοτικά στοιχεῖα ἄλλων» ἐτόνισε: «Εἶστε τιτλοῦχοι, κληρονόμοι ἑνός οἰκουμενικοῦ πολιτισμοῦ. Κι αὐτό εἶναι ἐξαιρετικά σημαντικό σέ ἕναν κόσμο πού οἱ ἐθνικές ταυτότητες ρευστοποιοῦνται».

Ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Καραμανλῆ ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Ζοῦμε σέ μιά ἐποχή ραγδαίων ἀλλαγῶν, αἰφνιδιαστικῶν ἀνακατατάξεων καί θορυβωδῶν ἀνατροπῶν. Ἡ τεχνολογία ἀναπτύσσεται πλέον μέ ἰλιγγιώδεις ταχύτητες. Ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη ἀναδιαμορφώνει τήν καθημερινότητά μας, τόν τρόπο πού ἐργαζόμαστε, ἐπικοινωνοῦμε, ἐπιλύουμε σύνθετα προβλήματα.

Οἱ παγκόσμιες προκλήσεις ἀπαιτοῦν νέα ἀναλυτικά ἐργαλεῖα καί νέες ἀπαντήσεις.

Σέ αὐτόν τόν ρευστό κόσμο ἡ ἁπλῆ πληροφορία δέν ἀρκεῖ. Τό μεγάλο σας συγκριτικό πλεονέκτημα εἶναι ἡ οὐσιαστική παιδεία καί ἡ κριτική σκέψη πού ἀποκτήσατε ἐδῶ. Αὐτά εἶναι τά ὅπλα σας ἀπέναντι στήν ἀβεβαιότητα. Μήν παρασύρεστε ἀπό τήν εὐκολία τῶν ἐπιφανειακῶν ἀναγνώσεων καί τῶν ρηχῶν ἀναλύσεων. Ὁδηγοῦν πάντα σέ ἐπισφαλῆ συμπεράσματα καί ἕωλες ἀπαντήσεις. Ψάξτε, ρωτῆστε, σκεφτεῖτε! Νά ἐρευνᾶτε, νά ἀμφισβητεῖτε μέ ἐπιχειρήματα. Πετᾶξτε τά ἀσήμαντα, τήν σαβούρα. Ἑστιάστε στά μεγάλα καί τά σημαντικά. Νά ἀναζητᾶτε πάντα τήν ἀλήθεια.

Σᾶς προτρέπω νά μήν φοβηθεῖτε τά ἐμπόδια. Οἱ δυσκολίες, οἱ ἀνατροπές, ἀκόμη καί οἱ ἀποτυχίες, εἶναι μέρος τῆς διαδρομῆς καί σχεδόν πάντα οἱ καλύτεροι δάσκαλοι. Νά θέτετε ὑψηλούς στόχους καί νά κυνηγᾶτε τά ὄνειρά σας μέ πεῖσμα, ἦθος καί ἀξιοπρέπεια. Νά μήν ξεχνᾶτε ποτέ τήν εὐθύνη σας ἀπέναντι στήν κοινωνία.

Ἡ δημοκρατία καί ἡ πρόοδος τῆς πατρίδας μας ἔχουν ἀνάγκη ἀπό ἐνεργούς πολῖτες, ἀπό νέους ἀνθρώπους μέ κοινωνική εὐαισθησία, ἀλληλεγγύη καί σεβασμό στόν συνάνθρωπο. Ἀνοῖξτε τά φτερά σας, σπουδάστε, ταξιδέψτε, γνωρίστε τόν κόσμο. Κρατῆστε ὅμως γερές τίς ρίζες σας. Κλεῖστε γιά πάντα στήν καρδιά σας τήν Ἑλλάδα. Νοιῶστε το! Πρῶτα καί πάνω ἀπ΄ ὅλα, εἴμαστε Ἕλληνες. Εἴμαστε καί εἶστε τιτλοῦχοι, κληρονόμοι ἑνός οἰκουμενικοῦ πολιτισμοῦ. Κι αὐτό εἶναι ἐξαιρετικά σημαντικό σέ ἕναν κόσμο πού οἱ ἐθνικές ταυτότητες ρευστοποιοῦνται.

Εἴμαστε Μακεδόνες! Γνήσιοι Μακεδόνες. Ἐδῶ πού πατᾶμε σήμερα, τό 1912 –μέ ὅρους Ἱστορίας μόλις χθές– τό ἔδαφος δέν ἦταν ἑλληνικό. Ἡ πατρίδα μας ἦταν ὑπό μακρά κατοχή. Δέν χάσαμε τήν ταυτότητά μας στήν τυραννία. Μήν τήν χάσουμε σέ συνθῆκες ἐλευθερίας. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε τυχεροί. Καί σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στό μέγεθος ἀλλά καί στήν ἀνεκτίμητη σημασία τῆς ἱστορικῆς καί πολιτιστικῆς παρακαταθήκης τῆς ὁποίας εἴμαστε προνομιακοί διαχειριστές καί συνεχιστές. Ἀλλά καί γιατί δέν χρειάστηκε ποτέ, δέν καταδεχτήκαμε ποτέ –ὅπως ἔκαναν καί κάνουν ἄλλοι– νά κάνουμε τήν ἀνάγκη Ἱστορία, νά διαστρεβλώσουμε τήν ἱστορική ἀλήθεια, νά οἰκειοποιηθοῦμε ἤ νά σφετερισθοῦμε ταυτοτικά στοιχεῖα ἄλλων.

Βεβαίως αὐτή ἡ μεγάλη τύχη, αὐτή ἡ ἀνεκτίμητη κληρονομιά συνεπάγεται καί μιά βαρύτατη εὐθύνη: Τήν διαφύλαξη, ἀλλά καί τήν συνεχῆ ἐπαναβεβαίωση τῶν ἀξιῶν καί τῶν νοημάτων πού μᾶς συνέχουν ὡς ἔθνος καί ὡς κοινωνία. Σέ αὐτό τό ὑψηλό καθῆκον, μέ ἐμπροσθοφυλακή ἐσᾶς τίς νέες καί τούς νέους μας, ὀφείλουμε νά ἀνταποκρινόμαστε. Μέ αὐτοπεποίθηση καί ὑπερηφάνεια.

Ὀφείλουμε νά διατηροῦμε τήν παράδοσή μας. Ὅ,τι ξεριζώνεται, δύσκολα ξαναριζώνει. Κάθε φορά πού χορεύουμε ἕναν συρτό μακεδονίτικο, ἕνα κότσαρι, μιά μπαϊντούσκα, χορεύει μαζί μας ὁ παπποῦς μας, ἡ γιαγιά μας. Οἱ ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες πού ἔφτασαν μέ κάρα στήν Θεσσαλονίκη καί τήν ἔκαναν σπουδαία.

Ἡ Ἑλλάδα σᾶς χρειάζεται. Ἔχει ἀνάγκη τήν φρεσκάδα σας, τίς ἰδέες σας, τήν ὁρμή σας. Ζοῦμε, εἶναι ἀλήθεια, σέ καιρούς μή ἡρωικούς. Καλό εἶναι λοιπόν νά θυμόμαστε ὅτι ἡ πατρίδα εἶναι κάτι πολύ μεγαλύτερο ἀπό ἐμᾶς.

Φίλες καί φίλοι,

Μοῦ ἔρχονται στό μυαλό κάποιοι διάσπαρτοι στίχοι μιᾶς μεγάλης μουσικῆς ἐπιτυχίας τοῦ μοναδικοῦ Λουκιανοῦ Κηλαηδόνη ἀπό τήν μακρινή γιά σᾶς δεκαετία τοῦ 1980:

“στούς ἐντάξει λέμε ναί,
στίς πλάκες καί τά πάρτυ λέμε ναί,
στούς σκύλους καί τίς γάτες λέμε ναί,
στήν δράση λέμε ναί.
ὄχι λέμε στήν ἡρωίνη καί τήν ἐξάρτηση,
ὄχι λέμε στούς ἄσχετους,
ὄχι στούς ξενέρωτους,
ὄχι στούς κυριλέ”.

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπῆστε τή ζωή καί τή φύση. Τά ἑλληνικά βουνά, τά δάση καί τίς θάλασσες, τά ζῶα καί προπαντός τούς ἀνθρώπους. Ἰδίως τούς ζεστούς, ντόμπρους, δοτικούς συνανθρώπους μας. Τόν νοῦ σας σ’ ὅσους εἶναι ὑπερβολικά ἐρωτευμένοι μέ τόν ἑαυτό τους, μέ τό χρῆμα, μέ τήν ἐξουσία. Καί ἄν αἰσθανθεῖτε ἕνα σκίρτημα στήν ψυχή σας, ἕνα σιωπηλό δάκρυ νά κυλάει ἀκούγοντας “Σέ γνωρίζω ἀπό τήν κόψη” ἤ “Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά νικητήρια”, μήν ντραπεῖτε, μήν αἰσθανθεῖτε ντεμοντέ, ξεπερασμένοι. Τιμή σας καί καμάρι σας, Εἶστε πιό in ἀπό τόν καθένα!

Μέ τίς σκέψεις αὐτές καί μέ αἰσθήματα ἀγάπης, θέλω νά σᾶς εὐχηθῶ μέσα ἀπό τήν καρδιά μου καλή ἐπιτυχία σέ κάθε ἑπόμενο βῆμα σας. Καλή σταδιοδρομία.

Νά εἶστε ὑγιεῖς καί δημιουργικοί.

Καί νά θυμᾶστε πάντα ὅτι τό μέλλον δέν εἶναι κάτι πού ἁπλῶς θά συμβεῖ. Εἶναι κάτι πού ἐσεῖς πρωτίστως θά διαμορφώσετε».

estianews.gr

«Η Πάουλα Μπαντόσα επιτίθεται στον Τσιτσιπά» μιλώντας για τοξικά πράγματα

0
Η Ισπανίδα άφησε αιχμές για τον Στέφανο Τσιτσιπά και τη σχέση που τη «δυσκόλεψε».

Η Πάουλα Μπαντόσα, την Τετάρτη (17/6), πανηγύρισε μια σπουδαία ανατροπή επί της Κόκο Γκοφ στο τουρνουά του Βερολίνου και, λίγο αργότερα, στράφηκε ευθέως κατά του Τσιτσιπά, μιλώντας για όσα δύσκολα πέρασε εντός και εκτός γηπέδου. Η Ισπανίδα, που υπήρξε ζευγάρι με τον Έλληνα τενίστα, άφησε σαφείς αιχμές σε συνέντευξη Τύπου στη γερμανική πρωτεύουσα, υπονοώντας ότι ο χωρισμός τους δεν υπήρξε ομαλός. Η νίκη της με ανατροπή 1-6, 6-3, 6-2 στον γύρο των «16» την έστειλε στα προημιτελικά της γερμανικής διοργάνωσης.

Φανερά συγκινημένη, η άλλοτε Νο. 2 του κόσμου ξέσπασε σε δάκρυα μετά το τέλος του αγώνα. Πέρυσι, στο ίδιο τουρνουά, είχε υποστεί τον τραυματισμό που στοίχειωσε τη χρονιά της. Από τότε, δυσκολευόταν να αγωνιστεί με συνέπεια, ενώ έπεσε από το Top 10 στην 142η θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

 

Τι είπε η Πάουλα Μπαντόσα

Ερωτηθείσα για τις δυσκολίες των τελευταίων μηνών, η Ισπανίδα δεν έκρυψε ότι ο χωρισμός της επηρέασε βαθιά την καθημερινότητά της. Η ίδια ανέφερε αρχικά: «Έχω περάσει από πολλούς χωρισμούς στη ζωή μου, τους αποδέχομαι και ξέρω ότι τα πράγματα είναι όπως είναι. Όταν όμως υπάρχουν τοξικά πράγματα γύρω σου, όλα γίνονται πολύ πιο περίπλοκα από έναν συνηθισμένο χωρισμό».

Ακόμα, η Πάοyλα Μπαντόσα συνέχισε με νόημα: «Μπορείς να διατηρήσεις μια καλή σχέση με έναν πρώην, όταν πρόκειται για φυσιολογικούς ανθρώπους και φυσιολογικές σχέσεις. Όταν όμως δεν συμβαίνει αυτό, δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα περισσότερο. Μπορείτε να βλέπετε καθημερινά ότι το άλλο άτομο κάνει τα πάντα πιο δύσκολα».

Σημαδεύτηκε η χρονιά της

Η Ισπανίδα στάθηκε και στο ψυχολογικό κόστος της περιόδου. Έτσι, είπε: «Μετά τη Μαδρίτη χρειάστηκε να σταματήσω. Ψυχολογικά ήταν υπερβολικά δύσκολο για εμένα. Δεν μπορούσα να βρω έναν τρόπο να δω το φως στην άκρη του τούνελ παρότι έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου. Πριν από έναν χρόνο ήμουν στο top 10 και το να βλέπω πού βρίσκομαι τώρα δεν είναι εύκολο. Αυτή είναι η επαγγελματική πλευρά. Και σε προσωπικό επίπεδο, η διαδικασία επίσης δεν ήταν απλή, καθώς έπρεπε να ξεκαθαρίσω πολλά πράγματα στη ζωή μου».

Κλείνοντας, η Πάολα Μπαντόσα ξαναγύρισε στο θέμα με ευθύτητα και μια δόση χιούμορ, τονίζοντας: «Επιτέλους, εδώ και μερικούς μήνες βρίσκομαι σε ένα καλό περιβάλλον, όμως δεν ήταν εύκολο να ξεπεράσω τα τοξικά πράγματα που υπήρχαν γύρω μου. Παρ’ όλα αυτά, είναι κάτι που ως γυναίκα πρέπει να περάσεις, και πλέον νιώθω ξανά δυνατή. Τώρα θέλω να δω τους αυριανούς τίτλους: “Η Πάουλα επιτίθεται στον Τσιτσιπά”. Το αξίζει!».

https://www.ieidiseis.gr/athlitismos/797935/i-paoyla-mpantosa-epitithetai-ston-tsitsipa-milontas-gia-toxika-pragmata/?dicbo=v2-sstZ9E7

Γιατί αναβλήθηκε η συνάντηση ΗΠΑ – Ιράν στην Ελβετία: Το παρασκήνιο και η «νάρκη» του Ισραήλ στον Λίβανο

0

«Οι προπαρασκευαστικές εργασίες θα συνεχιστούν», ανέφερε το υπ. Εξ. της Ελβετίας. Στον «αέρα» η συνάντηση.

Η Τεχεράνη και η Ουάσιγκτον ανέβαλαν τις απευθείας συνομιλίες για την οριστικοποίηση των λεπτομερειών της προσωρινής συμφωνίας τους με στόχο τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν. Η ανακοίνωση της αναβολής έγινε επίσημα από το υπουργείο Εξωτερικών της Ελβετίας.

Παρότι ο ακριβής λόγος της αναβολής δεν έχει γνωστοποιηθεί, φαίνεται πως η άρνηση του Ισραήλ να αποδεχτεί τη συμφωνία αποτελεί σημαντικό «αγκάθι» στην εφαρμογή του deal για τον τερματισμό του πολέμου.

«Οι προγραμματισμένες συνομιλίες μεταξύ των ΗΠΑ, του Ιράν, του Κατάρ και του Πακιστάν αναβλήθηκαν… Οι προπαρασκευαστικές εργασίες στο Bürgenstock [πολυτελές θέρετρο σε βουνό δίπλα στη λίμνη της Λουκέρνης] θα συνεχιστούν. Δεν μπορούν να δοθούν περαιτέρω πληροφορίες προς το παρόν», ανέφερε το υπουργείο Εξωτερικών της Ελβετίας σε σύντομη ανακοίνωσή του.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, JD Vance, δήλωσε την Πέμπτη ότι σχεδίαζε να συμμετάσχει στις απευθείας συνομιλίες στην Ελβετία αυτό το Σαββατοκύριακο. «Οι τεχνικές διαπραγματεύσεις πρόκειται να ξεκινήσουν κάποια στιγμή μέσα στο Σαββατοκύριακο», είπε. «Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει. Το Ιράν δεν είναι εύκολη χώρα για να φύγει κανείς από εκεί». Την Παρασκευή, το Reuters μετέδωσε ότι το ταξίδι ακυρώθηκε για λόγους «οργάνωσης».

Υπενθυμίζεται πως ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ – ο οποίος λειτουργεί ως διαμεσολαβητής – υπέγραψαν αργά την Τετάρτη μια προσωρινή συμφωνία με στόχο τον τερματισμό των στρατιωτικών ενεργειών μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον.

Τι προβλέπει η συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν

Το πλαίσιο περιλαμβάνει τη σταδιακή άρση των αμερικανικών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν και δεσμεύσεις της Τεχεράνης ότι θα εγκαταλείψει τις προσπάθειες ανάπτυξης πυρηνικού όπλου. Το έγγραφο αναφέρει επίσης ότι οι δύο πλευρές έχουν προθεσμία 60 ημερών για να διαπραγματευτούν μια τελική συμφωνία.

Ο Νετανιάχου «δεν δεσμεύεται» από τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν

Η συμφωνία προβλέπει ακόμη την παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στον Λίβανο. Ωστόσο το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει τη συμφωνία, υπογραμμίζοντας πως αυτή δεν το δεσμεύει και συνέχισε τα πλήγματα στη χώρα της Μέσης Ανατολής. Μάλιστα δημοσίευσε και έναν χάρτη που δείχνει την κατοχή εδαφών του Λιβάνου από τις ισραηλινές δυνάμεις, παρότι η συμφωνία προβλέπει την αποχώρηση των Ισραηλινών από τις περιοχές που έχουν καταλάβει.

Σύμφωνα με διπλωμάτη που έχει γνώση των παρασκηνιακών διεργασιών και μίλησε στο CNN, το Ιράν ζητά σαφείς εγγυήσεις ότι οι ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο θα τερματιστούν πριν από τη συνάντηση με τις ΗΠΑ στην Ελβετία. «Οι μεσολαβητές εργάζονται επί του παρόντος για την επίλυση του ζητήματος», ανέφερε η εν λόγω πηγή.

Ο διπλωμάτης περιέγραψε τις προγραμματισμένες συνομιλίες ως «προσωρινά αναβληθείσες μετά τις ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο» χωρίς να αναφέρει πότε οι μεσολαβητές αναμένουν επανέναρξη. Η συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν αναγνωρίζεται ως «καταστροφική» από τους Ισραηλινούς και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, παρότι δεν επιθυμεί μια ανοιχτή ρήξη με τον Ντόναλντ Τραμπ, είναι δεδομένο πως ευελπιστεί στην κατάρρευσή της και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να συμβεί αυτό.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπος με σφοδρή κριτική στο εσωτερικό του Ισραήλ για το φιάσκο με το Ιράν και πλέον αναζητά μια «σανίδα σωτήριας» ενόψει των εκλογών του Φθινοπώρου με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν πως υπολείπεται τον πολιτικών του αντιπάλων. Η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση αποτελεί μια «μάχη επιβίωσης» για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, καθώς δεν διακυβεύεται μόνο η παραμονή του στην εξουσία, αλλά και εν γένει το πολιτικό του μέλλον καθώς βρίσκεται αντιμέτωπος με σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς.

«Η συμφωνία με το Ιράν είναι πολύ ισχυρή» υποστηρίζει ο Τραμπ

Η συνάντηση στην Ελβετία την Παρασκευή είχε αρχικά προγραμματιστεί ως τελετή υπογραφής. Αντ’ αυτού, Αμερικανοί και Ιρανοί αξιωματούχοι υπέγραψαν χωριστά το έγγραφο το βράδυ της Τετάρτης, χωρίς να συναντηθούν πρόσωπο με πρόσωπο. «Είναι μια πολύ ισχυρή συμφωνία, κανείς δεν ξέρει τι είναι, αλλά είναι πολύ ισχυρή», δήλωσε ο Τραμπ σε συνέντευξη Τύπου στο περιθώριο της συνόδου της G7 στο Εβιάν την Τετάρτη.

Το σχέδιο που αλλάζει την αγορά κατοικίας: Ανοίγει ο δρόμος για πλαφόν στα ενοίκια

0
ΑΚΙΝΗΤΑ(ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ EUROKINISSI)

«Παράθυρο» για πλαφόν στα ενοίκια από τη νέα Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική 2026-2035.

Το ενδεχόμενο επιβολής περιορισμών στα ενοίκια συγκεκριμένων κατηγοριών κατοικιών φέρνει στο προσκήνιο η νέα Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική 2026-2035, η οποία τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση.

Πρόκειται για το πρώτο ολοκληρωμένο δεκαετές σχέδιο που επιχειρεί να διαμορφώσει ένα συνεκτικό πλαίσιο αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης στην Ελλάδα.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η δημιουργία ενός νέου εθνικού δείκτη τιμών ακινήτων και ενοικίων, ο οποίος θα συγκεντρώνει στοιχεία από μισθώσεις, μεταβιβάσεις, τραπεζικές αποτιμήσεις και φορολογικές δηλώσεις, με στόχο την ακριβέστερη αποτύπωση της αγοράς κατοικίας.

Ωστόσο, το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ο δείκτης αυτός δεν θα λειτουργεί μόνο ως εργαλείο παρακολούθησης των τιμών.

Σύμφωνα με τη στρατηγική, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για στοχευμένες παρεμβάσεις στην αγορά ενοικίων, ακόμη και για τον καθορισμό ανώτατων ορίων μισθωμάτων σε ορισμένες κατηγορίες ακινήτων.

Ειδικότερα, εξετάζεται η δυνατότητα εφαρμογής ειδικών κανόνων για κατοικίες χαμηλής ποιότητας ή χαμηλής ενεργειακής απόδοσης, με στόχο την προστασία των ενοικιαστών και τον περιορισμό ακραίων χρεώσεων σε ακίνητα που δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες προδιαγραφές.

Η νέα στρατηγική περιλαμβάνει ακόμη προτάσεις για ένα αναβαθμισμένο πρόγραμμα «Σπίτι μου» με πιο προσιτά στεγαστικά δάνεια, φορολογικά κίνητρα για την κατασκευή οικονομικά προσιτών κατοικιών, αλλά και ειδικές ρυθμίσεις για επενδύσεις στην αγορά ακινήτων.

Αν και δεν προβλέπεται άμεση επιβολή πλαφόν, η πρόταση ανοίγει για πρώτη φορά τη συζήτηση για ρυθμίσεις στα ενοίκια.

Ο αμερικανικός Στόλος αποχωρεί από τον Περσικό Κόλπο – Κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή το Ιράν (upd)

0

Οι Ιρανοί απέδειξαν ότι ήταν ενωμένοι και είχαν «όπλα για κάθε απάντηση»

Η Κεντρική Διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών (CENTCOM) ανακοίνωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις έπαψαν να εφαρμόζουν τον ναυτικό αποκλεισμό σε κάθε θαλάσσια κίνηση προς και από τα ιρανικά λιμάνια και τις παράκτιες περιοχές της χώρας με απόσυρση του στόλου προς τα λιμάνια συντήρησης, αφήνοντας το Ιράν την κυρίαρχη δύναμη στον Περσικό Κόλπο.

Το Ιράν παρά την αμερικανική και ισραηλινή τεχνολογική υπεροπλία είναι ο πραγματικός νικητής της σύγκρουσης καθώς απέδειξε ότι δεν ήταν κάποια ηγεσία που κρατούσε την χώρα με τα όπλα αλλά ο πληθυσμός ήταν ενωμένος εναντίον της επίθεσης ΗΠΑ-Ισραήλ.

Επίσης αποδείχθηκε ότι είχαν «όπλα για κάθε απάντηση» καθώς σε πολλά συστήματα κατάφεραν να διαπεράσουν όλες τις άμυνας με προεξάρχουσα αυτή του Ισραήλ το οποίο δέχθηκε καίρια κτυπήματα (το 5% του Τελ Αβίβ έχει πάθει μεγάλες ζημιές, όπως και η Χάιφα και λιγότερο η Ιερουσαλήμ), όπως και τα αμερικανικά ραντάρ στην περιοχή του Κόλπου και περιμετρικά αυτής.

To παρακάτω βίντεο είναι χαρακτηριστικό της «αποτελεσματικότητας» των ισραηλινών αντιπυραυλικών συστημάτων που θέλει να προμηθευτεί η Ελλάδα για την περίφημη «Ασπίδα του Αχιλλέα»:

 

Ταυτόχρονα τοΙ ράν πέτυχε και ορισμένες αξιοσημείωτες, όσο και απρόσμενες επιτυχίες, όπως η καταστροφή της αμερικανικής βάσης στο Κουβέιτ από F-5!

Τα πυραυλικά συστήματα και τα drone όμως αποδείχθηκαν το μεγάλο ατού της ιρανικής πλευράς που έκανε ακόμα και το πανίσχυρο αμερικανικό Ναυτικό να απομακρυνθεί από την περιοχή και ο επονομαζόμενος ναυτικός αποκλεισμός να γίνεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα ιρανικά χωρικά ύδατα.

Το Ισραήλ θα πρέπει να αναθεωρήσει πολλά πράγματα και ειδικά την στρατηγική που ακολούθησε ο Μ.Νετανιάχου: Η Γάζα και η εξόντωση 70.000 Παλαιστινίων, εκ των οποίων το 1/3 ήταν παιδιά, δημιούργησε παγκόσμια οργή, ακόμα και στους πιο φιλοϊσραηλινούς κύκλους.

Με εξαίρεση την Ελλάδα του Κ.Μητσοτάκη και την Ουγγαρία του Β.Ορμπάν, όλες οι άλλες χώρες στην Ευρώπη τάχθηκαν «κατά». Ακόμα και οι ΗΠΑ του Ν.Τραμπ φάνηκε ότι «με το ζόρι» σύρθηκαν στον πόλεμο από τον Μ.Νετανιάχου.

Οι εκλογές του Οκτωβρίου, ίσως φέρουν το πολιτικό του τέλος και από εκεί και πέρα, ίσως ακολουθεί και η ποινική διερεύνηση των υποθέσεων διαφθοράς που εμπλέκεται.

Δεν αποκλείεται να αποχωρήσει με αντάλλαγμα την ασυλία του…

Σε στρατιωτικό επίπεδο, μπορεί η ισραηλινή Αεροπορία να αποδείχθηκε και πάλι εξαιρετικά αποτελεσματική, αλλά ο πόλεμος έχει αλλάξει.

Δεν αρκεί η Αεροπορία για να καταβληθεί μια χώρα 90 εκατ. κατοίκων. Η εικόνα που επικράτησε από το πρώτο δευτερόλεπτο της σύγκρουσης, επιβεβαίωσε πλήρως.

Όπως είχαμε σημειώσει πριν καν ξεκινήσει ο πόλεμος το Ναυτικό και η Αεροπορία του Ιράν δεν είχαν καμία ελπίδα απέναντι στις ενωμένες αεροναυτικές δυνάμεις ΗΠΑ-Ισραήλ και αυτό το είδαμε στο πεδίο.

Καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος τους μέσα σε λίγες ημέρες.

Στις 16 Μαρτίου, κάνοντας μια ανασκόπηση των δύο πρώτων εβδομάδων του πολέμου σημειώναμε χαρακτηριστικά (και προφητικά):

«Μετά από 15 ημέρες πολέμου, του μεγαλύτερου από την εποχή του Β’ΠΠ, ότι αφορά τους εμπλεκόμενους πληθυσμούς και την έκτασή που καλύπτουν οι επιχειρήσεις (από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό), μπορούμε με ασφάλεια να εξάγουμε τα πρώτα συμπεράσματα:

    • Οι Ιρανοί αντέχουν, αλλά έχουν υποστεί μεγάλες καταστροφές στην στρατιωτικο-βιομηχανική υποδομή τους
    • Οι Ισραηλινοί έχουν «ξεπεράσει εαυτόν» σε ότι αφορά τις αεροπορικές επιχειρήσεις, αλλά αυτό δεν αρκεί
    • Οι ΗΠΑ δεν έχουν καταφέρει τον ΑΝΣΚ (Αντικειμενικό Σκοπό) που ήταν η κατάρρευση του καθεστώτος του Ιράν».
    • Είχαμε γράψει στις 23 Φεβρουαρίου: «Το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης δεν είναι μια απλή υπόθεση: Υπάρχουν πολλοί επάλληλοι κύκλοι εξουσίας που η μία μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει την άλλη.Η τυχόν εξόντωση του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ δεν θα άφηνε ακέφαλο το Ιράν: Ήδη έχει ορίσει τον αντικαταστάση του τον Αλί Λαριτζάνι, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν έναν 67χρονο βετεράνο πολιτικό, πρώην διοικητή του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης».Και αυτός εξοντώθηκε αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμαΟ θάνατος του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο τραυματισμός του διαδόχου γιου του και η θανάτωση του Αλί Λαριτζάνι, είχαν ορισμένες κρίσιμες συνέπειες στην δομή εξουσίας του Ιράν: Οι πιο «διαλλακτικοί» κληρικοί έδωσαν την πλήρη εξουσία στους Φρουρούς της Επανάστασης που διαφωνούσαν, αλλά πειθαρχούσαν, σε διάφορες φάσεις της σύγκρουσης με το Ισραήλ. 
    • Σε ότι αφορά τον τέταρτο Κλάδο των ιρανικών δυνάμεων, τα βαλλιστικά όπλα, η απόδοση των Ιρανών, βάσει των κτυπημάτων που έχουν επιφέρει στο Ισραήλ, ήταν τρομακτικά αποτελεσματική: Με τρία μοντέλα υπερ-υπερηχητικών πυραύλων, δύο εκ των οποίων χρησιμοποιούν 80 υποκεφαλές μη αναχαιτίσιμες από τα ισραηλινά αντιαεροπορικά όπλα και είναι βέβαιο ότι θα πέσουν στο έδαφος της χώρας-στόχο, αποτελούν την βασική ισχύ του Ιράν.

Σήμερα η CENTCOM αποσαφήνισε ότι αμερικανικά πολεμικά πλοία δεν παρεμποδίζουν πλέον τη διέλευση πλοίων από και προς τα λιμάνια του Ιράν στον Περσικό Κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν και αποχωρούν από την περιοχή.

«Όλες οι επιχειρήσεις επιβολής του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού έχουν τερματιστεί», ανέφερε η αμερικανική διοίκηση.

Παράλληλα, η CENTCOM υπογράμμισε ότι αμερικανικές ναυτικές μονάδες θα συνεχίσουν να βρίσκονται στην περιοχή, με αποστολή να διασφαλίσουν ότι όλοι οι όροι της συμφωνίας θα τηρηθούν πλήρως και θα παραμείνουν σε ισχύ.

 

Πάντως ήδη οι ναυτικές δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν ξεκίνησαν περιπολίες σε όλο τον τομέα των Στενών αν και δεν έχει παρατηρηθεί κάποια ενόχληση από μέρους των εμπορικών πλοίων που ξεκίνησαν να περνούν σε αυτή την ναυτική διαδρομή.

Σε κάθε περίπτωση η Τεχεράνη δήλωσε ότι σε επόμενο χρόνο θα βρεθεί η φόρμουλα για την πληρωμή διοδίων από μέρους των τάνκερ που θα διέρχονται την περιοχή.

Τα βασικά σημεία της συμφωνίας

Η άρση του ναυτικού αποκλεισμού αποτελεί ένα από τα βασικά σημεία του Μνημονίου Κατανόησης (MoU) που υπέγραψαν Ουάσινγκτον και Τεχεράνη, με στόχο τον τερματισμό της πολεμικής σύγκρουσης και την έναρξη μίας νέας φάσης διαπραγματεύσεων.

 

Σύμφωνα με το κείμενο που διαβιβάστηκε από τον Λευκό Οίκο στο αμερικανικό Κογκρέσο, οι δύο πλευρές δεσμεύονται σε άμεση παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και στην αποφυγή κάθε εχθρικής ενέργειας στο μέλλον.

Το Μνημόνιο προβλέπει επίσης την πλήρη άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού εντός 30 ημερών, ενώ, το Ιράν αναλαμβάνει την υποχρέωση να διασφαλίσει την ελεύθερη και ασφαλή διέλευση εμπορικών πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ για διάστημα τουλάχιστον 60 ημερών.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/o-amerikanikos-stolos-feygei-apo-ton-persiko-kolpo-kyriarxi-dynami-stin-perioxi-to-iran/

Έγκλημα: Ανατίναξαν τους εκσκαφείς λιγνίτη στα ορυχεία της Κοζάνης για να είναι αδύνατη η επιστροφή στην ενεργειακή αυτάρκεια!

4
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ο «καφέ χρυσός» της Ελλάδας θα μείνει για πάντα θαμμένος

Στο ορυχείο της Μαυροπηγής στην Κοζάνη, η κυβέρνηση προχώρησε στην ανατίναξη τριών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων διαπράττοντας έγκλημα κατά των Ελλήνων φορολογουμένων.

Μηχανήματα μήκους περίπου 100 μέτρων, ύψους 50 μέτρων και βάρους άνω των 150 τόνων το καθένα, που για δεκαετίες αποτελούσαν σύμβολο της λιγνιτικής βιομηχανίας της Δυτικής Μακεδονίας, εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Η επίσημη εκδοχή μιλά για «απόσυρση παλαιού εξοπλισμού που δεν χρησιμοποιείται πλέον» αλλά πρόκειται για μηχανήματα τα οποία κόστισαν πολύ ακριβά στον ελληνικό λαό για να αγοραστούν.

 

Για χιλιάδες κατοίκους της περιοχής η εικόνα αυτή δεν είναι απλά «τέλος εποχής».

Είναι η οριστική «ταφόπλακα» στην τοπική οικονομία, που χτίστηκε γύρω από τον λιγνίτη για περισσότερα από 60 χρόνια.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από το 2019 και μετά, έχει επιταχύνει δραματικά την απολιγνιτοποίηση.

Στόχος ήταν από την αρχή οι μηδενικές εκπομπές άνθρακα μέχρι το 2028-2030, σε ευθυγράμμιση με τις ευρωπαϊκές οδηγίες.

Μία «ευθυγράμμιση» όμως την οποία δεν ακολούθησαν «πονηρές» χώρες όπως η Πολωνία και η Γερμανία οι οποίες πρόσφεραν στους εαυτούς τους, μεγάλες παρατάσεις.

Ειδικά τώρα που δεν έχει το ρωσικό φθηνό φυσικό αέριο, η Γερμανία θα είχε καταστραφεί χωρίς τον λιγνίτη.

Η περιοχή της Κοζάνης, της Πτολεμαΐδας και της Φλώρινας, που ζούσε από τα ορυχεία βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε μαζικές απολύσεις, κλείσιμο μονάδων και εγκατάλειψη.

Οι υποσχέσεις για «δίκαιη μετάβαση» και δισεκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκά κονδύλια παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στα χαρτιά.

Αντί για νέες θέσεις εργασίας υψηλής προστιθέμενης αξίας, η περιοχή βλέπει ανέργους, φτώχεια και νέους να φεύγουν.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση σπρώχνει μαζικά τις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά, συχνά σε περιοχές όπου ντόπιοι και περιβαλλοντικές οργανώσεις καταγγέλλουν υπερβολική εγκατάσταση χωρίς επαρκή χωροταξικό σχεδιασμό.

Για πολλούς κατοίκους της Δυτικής Μακεδονίας, η ανατίναξη των εκσκαφέων δεν είναι τεχνική διαδικασία. Είναι συμβολική πράξη.

Είναι η επιβεβαίωση ότι η κυβέρνηση επέλεξε την «πράσινη μετάβαση», χωρίς να εξασφαλίσει εναλλακτικές λύσεις που να στηρίζουν πραγματικά την τοπική κοινωνία.

Ενώ η χώρα εξαρτάται ακόμα από εισαγόμενο φυσικό αέριο και το ακριβό ρεύμα, ενώ οι λογαριασμοί των νοικοκυριών παραμένουν υψηλοί, η κυβέρνηση προχωρά στην κατεδάφιση του μοναδικού εγχώριου ενεργειακού πόρου που είχε η Ελλάδα για δεκαετίες.

Και όλα αυτά τη στιγμή που η ενεργειακή ασφάλεια θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα.

Για περισσότερο από μισό αιώνα, η οικονομική και βιομηχανική ανασυγκρότηση της μεταπολεμικής Ελλάδας στηρίχθηκε στους ώμους ενός ταπεινού, αλλά πολύτιμου εγχώριου ορυκτού: Του λιγνίτη.

Το στρατηγικό αυτό καύσιμο, που δικαιωματικά κέρδισε το παρατσούκλι «ελληνικός καφετής χρυσός», αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά του ενεργειακού συστήματος της χώρας και τον βασικότερο μοχλό για το πέρασμα της Ελλάδας στη σύγχρονη εποχή.

Η γέννηση της ενεργειακής ανεξαρτησίας

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Ελλάδα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου. Έθεσε ως πρωτεύοντα στόχο την αξιοποίηση των εγχώριων ενεργειακών πηγών, ώστε να σταματήσει η εξάρτηση από το πανάκριβο, εισαγόμενο πετρέλαιο.

Το μεγάλο «στοίχημα» κερδήθηκε στα απέραντα ορυχεία της Πτολεμαΐδας και, αργότερα, της Μεγαλόπολης. Ο λιγνίτης, αν και χαμηλής θερμιδικής αξίας σε σχέση με τον λιθάνθρακα της κεντρικής Ευρώπης, βρισκόταν σε τεράστιες ποσότητες στο ελληνικό υπέδαφος και η εξόρυξή του ήταν εύκολη και οικονομική.

Ο φθηνός ηλεκτρισμός ως καύσιμο της ανάπτυξης

Η συστηματική εκμετάλλευση του λιγνίτη άλλαξε ριζικά τα δεδομένα της χώρας με τρεις καθοριστικούς τρόπους:

Εξηλεκτρισμός της υπαίθρου: Το ρεύμα έφτασε και στο πιο απομακρυσμένο ελληνικό χωριό, εκσυγχρονίζοντας την καθημερινότητα των πολιτών και στηρίζοντας την αγροτική παραγωγή.

Βιομηχανικό άλμα: Ο φθηνός και άφθονος ηλεκτρισμός επέτρεψε τη δημιουργία μεγάλων βιομηχανικών μονάδων (χαλυβουργίες, τσιμεντοβιομηχανίες, διυλιστήρια), οι οποίες δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με εισαγόμενα καύσιμα.

Θωράκιση της οικονομίας: Σε περιόδους παγκόσμιων κρίσεων (όπως οι πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του ’70), ο λιγνίτης κράτησε την Ελλάδα όρθια, προσφέροντας ενεργειακή ασφάλεια και σταθερές τιμές για τα νοικοκυριά.

Η εξόρυξη του ορυκτού αναμόρφωσε ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές. Η Δυτική Μακεδονία και η Αρκαδία μετατράπηκαν στις «ενεργεργειακές καρδιές» της Ελλάδας. Χιλιάδες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν στα ορυχεία και στους ατμοηλεκτρικούς σταθμούς (ΑΗΣ), στηρίζοντας την τοπική οικονομία, συγκρατώντας τον πληθυσμό στην περιφέρεια και δημιουργώντας μια ισχυρή εξειδικευμένη εργατική τάξη.

Το τέλος μιας εποχής

Σήμερα, υπό το βάρος της υποτιθέμενης κλιματικής αλλαγής και των ευρωπαϊκών στόχων για την απανθρακοποίηση, η Ελλάδα βαδίζει προς την πλήρη απολιγνιτοποίηση, στρεφόμενη στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Ωστόσο, η ιστορική αλήθεια παραμένει αναλλοίωτη: Χωρίς τη συμβολή του λιγνίτη, η μεταπολεμική Ελλάδα δεν θα είχε καταφέρει ποτέ να πετύχει το οικονομικό θαύμα της ανάπτυξής της.

Γαλλικές πόλεις «τιμωρούν» με πρόστιμο 150 ευρώ τους άνδρες που κυκλοφορούν χωρίς μπλούζα εκτός παραλίας

0

Σε αυστηρότερο πλαίσιο ενδυματολογικών κανόνων προχωρούν αρκετοί δήμοι παραθαλάσσιων πόλεων στη Γαλλία, επιβάλλοντας πρόστιμα σε όσους κυκλοφορούν χωρίς μπλούζα εκτός παραλίας.

Στην πόλη Ναρμπόν, στη νότια Γαλλία, η δημοτική αρχή αποφάσισε την επιβολή προστίμου που μπορεί να φτάσει έως τα 150 ευρώ για όσους εμφανίζονται γυμνόστηθοι στο κέντρο της πόλης, με το μέτρο να ισχύει έως το τέλος της θερινής περιόδου.

Οι τοπικές αρχές υποστηρίζουν ότι η ρύθμιση στοχεύει στη διατήρηση της δημόσιας τάξης, της εικόνας της πόλης και του σεβασμού στους κοινόχρηστους χώρους, επισημαίνοντας ότι διαφορετικοί χώροι απαιτούν διαφορετική ενδυματολογική συμπεριφορά.

Όπως αναφέρεται, ήδη έχουν καταγραφεί παραβάσεις και έχουν επιβληθεί πρόστιμα, ενώ η αστυνομία είναι υπεύθυνη για την εφαρμογή του μέτρου.

Αντίστοιχες αποφάσεις έχουν λάβει και άλλες γαλλικές πόλεις, όπως η Ντοβίλ, το Αρκασόν και οι Σαμπλ-ντ’Ολόν, όπου επίσης προβλέπονται πρόστιμα έως 150 ευρώ για κυκλοφορία χωρίς μπλούζα εκτός παραλιών.

Οι δημοτικές αρχές τονίζουν ότι οι παραλίες παραμένουν χώροι απόλυτης ελευθερίας, ωστόσο στους δρόμους και τα ιστορικά κέντρα των πόλεων θεωρούν απαραίτητη μια πιο «συγκρατημένη» δημόσια εμφάνιση.

https://www.pronews.gr/travel/gallikes-poleis-timoroun-me-prostimo-150-eyro-tous-andres-pou-kykloforoun-xoris-mplouza-ektos-paralias/

Δημήτρης Κόντης: Πώς χάθηκαν οι εγγυήσεις για τη Βόρειο Ήπειρο

1

 

του Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη*

 Το παρόν άρθρο αποτελεί συνοπτική παρουσίαση βασικών συμπερασμάτων που αναπτύσσονται εκτενέστερα στη μελέτη του συγγραφέα «Η Αλβανία στην Κοινωνία των Εθνών και το ζήτημα των μειονοτικών εγγυήσεων», διαθέσιμη στο ResearchGate.

 

Στην αλβανική βιβλιογραφία, η ένταξη της Αλβανίας στην Κοινωνία των Εθνών παρουσιάζεται ως μια μεγάλη εθνική δικαίωση: ως η στιγμή κατά την οποία ο αλβανικός λαός, ύστερα από μακρούς αγώνες και παρά τις επιδιώξεις Ελλήνων, Σέρβων, Μαυροβουνίων αλλά και Ιταλών, που από αλβανική σκοπιά απειλούσαν την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, κατόρθωσε να αναγνωριστεί ως ισότιμο μέλος της διεθνούς κοινότητας. Η 17η Δεκεμβρίου 1920 αποτέλεσε πράγματι κομβικό σταθμό, καθώς η Γενική Συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών δέχθηκε ομόφωνα την Αλβανία ως μέλος, αναγνωρίζοντάς την de jure ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, έστω κι αν εκείνη την εποχή τα σύνορά της δεν είχαν ακόμη οριστικοποιηθεί πλήρως.

Για τον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου, ωστόσο, η ίδια αυτή εξέλιξη δεν σήμαινε δικαίωση, αλλά μάλλον την αρχή του τέλους των ειδικών εγγυήσεων που θα μπορούσαν να κατοχυρώσουν ουσιαστικά την επιβίωσή του.

Οι δύο βασικοί πυλώνες του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου ήταν διαχρονικά η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία και τα ελληνικά σχολεία. Πάνω σε αυτούς τους δύο θεσμούς στηριζόταν όχι μόνο η θρησκευτική και μορφωτική ζωή της μειονότητας, αλλά και η ίδια η εθνική, γλωσσική και πολιτισμική της συνοχή. Ήδη από το 1914, ο Ελευθέριος Βενιζέλος επιδίωκε να εξασφαλίσει διεθνείς εγγυήσεις από τις Μεγάλες Δυνάμεις, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Τελικά, η εξέγερση των Βορειοηπειρωτών το 1914 οδήγησε στο Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, το οποίο προέβλεπε ένα ιδιαίτερα ενισχυμένο καθεστώς προστασίας, αφού στην πράξη αναγνώριζε στη Βόρειο Ήπειρο μια διευρυμένη εσωτερική αυτονομία εντός της Αλβανίας.

Αυτή ακριβώς η λογική των ειδικών εγγυήσεων δεν διασώθηκε μετά το 1920. Όταν η Αλβανία εισήλθε στην Κοινωνία των Εθνών, η Ελλάδα επιχείρησε, μέσω του Βασιλείου Δενδραμή, επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Κοινωνία των Εθνών, να αποσπάσει ένα ειδικό και ενισχυμένο καθεστώς προστασίας για τον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου, καθώς και το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών σε περίπτωση αλβανικών παραβιάσεων. Ωστόσο, οι Μεγάλες Δυνάμεις και η αλβανική πλευρά απέρριψαν αυτή τη λογική και επέβαλαν τελικά μόνο το γενικό σύστημα μειονοτικών εγγυήσεων, όπως αποτυπώθηκε στη μονομερή διακήρυξη του Fan Noli τον Οκτώβριο του 1921. Η διακήρυξη αυτή αναγνώριζε γενικώς ισότητα δικαιωμάτων, εκπαίδευση και θρησκευτική ελευθερία, αλλά δεν προέβλεπε ειδική κατοχύρωση της ελληνικής μειονότητας ως διακεκριμένου συλλογικού υποκειμένου δικαίου ούτε παραχωρούσε στην Ελλάδα προνομιακό δικαίωμα καταγγελίας.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι το αλβανικό κράτος βρήκε σύντομα την ευκαιρία να στραφεί ακριβώς κατά των δύο πυλώνων του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού. Στο εκπαιδευτικό πεδίο, οι ελληνικές καταγγελίες άρχισαν ήδη από το 1921 με αφορμή τα σχολεία της Χειμάρρας, ενώ στις επόμενες δεκαετίες η αλβανική πολιτική οδήγησε σταδιακά στο κλείσιμο των ελληνικών σχολείων. Η κορύφωση ήρθε με τα μέτρα του 1933 για την κατάργηση των ιδιωτικών και μειονοτικών σχολείων, εξέλιξη που οδήγησε τελικά την υπόθεση στη Χάγη. Στη γνωμοδότησή του της 6ης Απριλίου 1935, το Μόνιμο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης δικαίωσε την ελληνική θέση ως προς τα μειονοτικά σχολεία στην Αλβανία, κρίνοντας ότι οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της αλβανικής κυβέρνησης, που οδηγούσαν στο κλείσιμο των ελληνικών ιδιωτικών σχολείων, παραβίαζαν τη Διακήρυξη του 1921.

Στο μεταξύ, όμως, η ζημιά για τον βορειοηπειρωτικό ελληνισμό είχε ήδη συντελεστεί. Η δικαίωση της Ελλάδας στη Χάγη το 1935 δεν μπορούσε να αναιρέσει το γεγονός ότι, επί σειρά ετών, η αλβανική πολιτική είχε ήδη διαρρήξει τη συνέχεια της ελληνικής παιδείας στη Βόρειο Ήπειρο. Έτσι, μια νέα γενιά παιδιών δεν φοίτησε σε ελληνικά σχολεία όπως είχαν φοιτήσει οι πατέρες και οι παππούδες της, με αποτέλεσμα να πληγεί βαθιά ένας από τους βασικότερους φορείς της εθνικής, γλωσσικής και πολιτισμικής συνέχειας του εκεί ελληνισμού.

Το αλβανικό εκκλησιαστικό εθνικό κίνημα, με ρίζες ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα και νέα ώθηση μετά το 1920, διεκδίκησε τη χρήση της αλβανικής γλώσσας στη λατρεία και κατέληξε στο αίτημα για χωριστή αλβανική εκκλησιαστική οργάνωση. Η διαδικασία αυτή κορυφώθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1922, όταν το κληρικο-λαϊκό συνέδριο του Μπερατίου ανακήρυξε την Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας χωρίς την αρχική συναίνεση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ήδη από τον Ιούνιο του 1921, ο Αλβανός πρωθυπουργός Ηλίας Βρυώνης είχε καταστήσει σαφές προς την Κοινωνία των Εθνών ότι τα Τίρανα δεν θα αποδέχονταν «ποτέ κανενός είδους επέμβασης, φανερής ή συγκεκαλυμμένης, από την Ελλάδα στα εσωτερικά ζητήματα της Αλβανίας». Υπό αυτό το πρίσμα, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί το αλβανικό κράτος δεν επιθυμούσε Έλληνες μητροπολίτες, τους οποίους αντιλαμβανόταν όχι απλώς ως εκκλησιαστικούς ποιμένες αλλά και ως πιθανούς φορείς ελληνικής πολιτικής επιρροής. Η πορεία προς την Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας υπήρξε, επομένως, όχι μόνο εκκλησιαστική αλλά και βαθύτατα πολιτική.

Η εξέλιξη των πραγμάτων μετά το 1921 έδειξε ότι η Ελλάδα δεν κατόρθωσε τελικά να εξασφαλίσει για τον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου το ειδικό και ενισχυμένο καθεστώς προστασίας που είχε επιδιώξει. Στη θέση συγκεκριμένων διεθνών εγγυήσεων για την παιδεία, την εκκλησία και την πολιτική παρουσία της μειονότητας, επιβλήθηκε ένα γενικό σύστημα προστασίας, το οποίο αποδείχθηκε στην πράξη ανεπαρκές απέναντι στις επιλογές του αλβανικού κράτους.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι γιατί η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει αυτές τις ειδικές εγγυήσεις. Η απάντηση συνδέεται με μια σειρά παραγόντων: πρώτον, το 1921-1922 η Αθήνα είχε στραμμένη την προσοχή της πρωτίστως στη Μικρασιατική Εκστρατεία, γεγονός που περιόριζε αναπόφευκτα το πολιτικό και διπλωματικό βάρος που μπορούσε να αφιερωθεί στο βορειοηπειρωτικό ζήτημα⋅ δεύτερον, η Ιταλία επιδίωκε να καταστεί η κατεξοχήν προστάτιδα δύναμη της Αλβανίας και, συνεπώς, δεν είχε κανένα λόγο να ευνοήσει μια ενισχυμένη διεθνή κατοχύρωση του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου⋅ και τρίτον, η επάνοδος του βασιλιά Κωνσταντίνου, μετά την ήττα του Βενιζέλου το 1920, είχε επιβαρύνει σοβαρά τις σχέσεις της Ελλάδας με τους Αγγλογάλλους, αποδυναμώνοντας τη διεθνή της θέση σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή.

Από αυτή την άποψη, η περίπτωση της Βορείου Ηπείρου δεν φωτίζει μόνο τα όρια της ελληνικής διπλωματίας, αλλά και τις βαθύτερες αδυναμίες του ίδιου του μειονοτικού συστήματος της Κοινωνίας των Εθνών.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι υποψήφιος διδάκτορας διπλωματικής ιστορίας της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Ο μίτος ευρέθη

1
Η ΑΟΖ της Ελλάδας κατά τον Χάρτη της Σεβίλλης

Του Θεοδώρου Κατσούφρου*

 

Όψιμη αλλά δικαιολογημένη αντίδραση με αφορμή την «τριλογία» του Ιωάννη Σαρμά στην εφημερίδα Το Βήμα

 

 Έχοντας ως αποκλειστικό γνώμονα τον εθνικά επωφελή επιστημονικό διάλογο και την αντικειμενική ενημέρωση της κοινής γνώμης, θεωρώ χρήσιμες και επιβεβλημένες ορισμένες διευκρινίσεις. Εξεταζόμενα υπό το φως της διεθνούς νομολογίας, τα ζητήματα “ευαίσθητης εθνικά ύλης” απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, ιδίως όταν οι εκφραζόμενες δημόσια απόψεις επιδέχονται διαφορετικές αναγνώσεις, οδηγούν σε εσφαλμένες εντυπώσεις ή εκπέμπουν διφορούμενα μηνύματα.

Με το πρώτο κείμενο [«Διεθνές Δίκαιο και αυταπάτες», Το Βήμα, 29.04.2025 (https://www.tovima.gr/print/opinions/diethnes-dikaio-kai-aytapates-cr/)], ο αρθρογράφος επικεντρώνεται σε τέσσερις αποφάσεις της Διεθνούς Δικαιοσύνης οι οποίες «επιλύουν διαφορές σε ζητήματα παρόμοια με το καίριο εθνικό μας ζήτημα» περί την θαλάσσια οριοθέτηση, αναγνωρίζοντας μειωμένη επήρεια στα νησιωτικά εδάφη. Εκτιμώντας ότι η Τουρκία «τρέφει αυταπάτες» ή «μας κάνει να πιστεύουμε ότι τρέφει», διαπιστώνει ότι « η Διεθνής Δικαιοσύνη μπορεί να την πειθαναγκάσει να τις εγκαταλείψει». Διερωτώμενος εάν και η Ελλάδα τρέφει «αντίστοιχες αυταπάτες για το τί μας αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο», άγεται στο συμπέρασμα ότι τα δικαιώματά μας απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο», «[α]ρκεί να έχουμε την τόλμη να το αποδείξουμε». Με δεύτερο κείμενο ως συνέχεια του πρώτου [«Αναζητώντας τον μίτο της Αριάδνης», Το Βήμα, 15.10.2025 (https://www.tovima.gr/print/opinions/to-mperdemeno-kouvari-kai-i-akinisia)], ο αρθρογράφος βλέπει «τα ζητήματα που εκκρεμούν με την Τουρκία […] σαν ένα μπερδεμένο κουβάρι». Βοηθούσης και της «ακινησίας» της εθνικής πολιτικής της Ελλάδας, το κουβάρι «παραμένει μπερδεμένο». Θέτοντας το ερώτημα εάν μπορούμε «να βρούμε τον μίτο της Αριάδνης σε αυτό το κουβάρι», προλειαίνει το έδαφος για το τρίτο κείμενο [«Αναζητώντας τον μίτο της Αριάδνης (ΙΙ)», Το Βήμα, 18.11.2025 (https://www.tovima.gr/print/opinions/anazitontas-ton-mito-tis-sriadnis-II/ )]. Ο αρθρογράφος υπενθυμίζει τις ίδιες δικαστικές αποφάσεις, σχολιάζει τον βαθμό επήρειας των νησιωτικών εδαφών και επισημαίνει ότι κανείς «δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πού ακριβώς θα κατέληγε η Διεθνής Δικαιοσύνη εάν επιλαμβανόταν του καθορισμού των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο Πέλαγος».

Θεμελιώνοντας τη συλλογιστική τους στην εθιμική αρχή της επίτευξης δίκαιου αποτελέσματος, τα Διεθνή Δικαστήρια διαμόρφωσαν σταδιακά ένα συμπαγές νομολογιακό κεκτημένο για τη θαλάσσια οριοθέτηση. Με την ενσωμάτωση της γνωστής «μεθόδου των τριών σταδίων» στη νομολογία τους, συνέβαλαν στη μείωση στοιχείων υποκειμενικότητας και αβεβαιότητας. Το πρώτο στάδιο της οριοθέτησης συνίσταται στη χάραξη μιας προσωρινής γραμμής ίσης απόστασης. Η αναφορά του αρθρογράφου αποκλειστικά στον βαθμό επήρειας των νησιωτικών εδαφών υποβαθμίζει τον ρόλο της γεωγραφίας κάθε περίπτωσης ως μοναδικής («each case is unique») και ως βασικής συνιστώσας της οριοθέτησης. Και οι τέσσερις υποθέσεις χαρακτηρίζονται ως «αντίστοιχες προς την ελληνοτουρκική διαφορά», παρόλον ότι η γεωγραφία τους διαφέρει ριζικά από τη γεωγραφία του Αιγαίου. Αδυνατούν συνεπώς να αποτελέσουν λυσιτελή σημεία αναφοράς. Μια ματιά στον χάρτη πείθει ότι πουθενά στο Αιγαίο δεν έχουμε την παρουσία ενός απομονωμένου νησιού εγγύς της τουρκικής ακτής. Αποσιωπάται επίσης η νομολογιακή επιταγή ότι, ακριβώς προς επίτευξη δίκαιου αποτελέσματος, η μειωμένη ή μηδενική επήρεια των νήσων συνδυάζεται, ως σχέση αιτίου και αιτιατού, με το δικαίωμά τους στα 12 ναυτικά μίλια (νμ). Σημειωτέον ότι τα τέσσερα παραδείγματα περιλαμβάνονται μαζί με άλλα στο κατάλογο των προπαγανδιστικών κειμένων των ετών 2019 και 2020, με συντάκτη τον Τούρκο πρέσβη στην Ελλάδα Çağatay Erciyes.

Εάν η λύση του προβλήματος έγκειται στο να ξεκαθαρίσουν «οι λαοί των δύο χωρών αυτό που αντιλαμβάνονται αμοιβαίως όταν αναφέρονται σε “υφαλοκρηπίδα” και “πλήρη επήρεια”», τότε η ατυχής ανάδειξη συγκεκριμένων σημείων των τεσσάρων αποφάσεων -τα οποία εκμεταλλεύεται ευφυώς η Τουρκία ως υποστηρικτικά των παράλογων θεωριών της- δεν συμβάλλει στην ψύχραιμη και αντικειμενική αξιολόγησή τους.

Πρώτον, στο πλαίσιο της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Γαλλίας, το επιληφθέν Διαιτητικό Δικαστήριο (απόφαση της 30ής Ιουνίου 1977) επιδίκασε στις Αγγλονορμανδικές Νήσους θαλάσσια ζώνη 12 νμ, αναγνωρίζοντας ως δυνητικό δικαίωμα την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης τους από τα 3 στα 12 νμ. Εάν δε η διαφορά κρινόταν σήμερα, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό χάρη στη γενική παραδοχή ότι τα νησιά έχουν πλήρες δικαίωμα (full entitlement) σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες, ανεξάρτητα από τον βαθμό επήρειάς τους για τους σκοπούς της οριοθέτησης (full effect). Το άρθρο 121 της Σύμβασης του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας ισχύει πλέον έναντι όλων ως διάταξη εθιμικού χαρακτήρα. Ανατρεπτική υπέρ των ελληνικών θέσεων είναι η σκέψη 199 της απόφασης ότι οι βρετανικές Νήσοι βρίσκονται μεν στη λάθος πλευρά της μέσης γραμμής, αλλά η εκεί γεωγραφική πραγματικότητα είναι όλως διαφορετική από την περίπτωση «όπου πολυάριθμα νησιά εκτείνονται, το ένα μετά το άλλο, σε μεγάλες αποστάσεις από το ηπειρωτικό έδαφος». Την έμμεση αναφορά στην ελληνοτουρκική διαφορά περί την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου επιβεβαιώνει το γεγονός ότι εκκρεμούσε ήδη ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου (ICJ) η ελληνική προσφυγή κατά της Τουρκίας. Η σκέψη αυτή διέλαθε της προσοχής του αρθρογράφου. Εντέλει, λόγω ακριβώς του χαρακτήρα του Αιγαίου ως Αρχιπελάγους -όχι ως αρχιπελαγικού κράτους-, τα ηπειρωτικά αποτελούν μαζί με τα νησιωτικά εδάφη της Ελλάδας ενιαίο και αναπόσπαστο σύνολο, ώστε να είναι αδιανόητη, παρεισφρέοντας, οποιαδήποτε παραπλανητική επίκληση της «λάθος πλευράς».

Δεύτερον, στη διαφορά περί την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Καναδά και Γαλλίας, το επιληφθέν Διαιτητικό Δικαστήριο (απόφαση της 10ης Ιουνίου 1992) έκρινε ότι το μήκος των ακτών των γαλλικών νήσων Saint Pierre και Miquelon διαφέρει σημαντικά από το μήκος των καναδικών ακτών και, για να αποφευχθεί η αποκοπή της προβολής των τελευταίων στη θάλασσα, διαχώρισε την επίδικη θαλάσσια περιοχή σε δύο τμήματα. Προς δυσμάς, θεωρώντας ότι οι ακτές των διαδίκων παράκεινται, αναγνώρισε το δικαίωμα των γαλλικών νήσων σε αιγιαλίτιδα ζώνη 12 νμ, καθώς και σε μια επιπλέον ζώνη 12 νμ ως υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Προς νότον, αρνούμενο να δεχτεί την ενθυλάκωσή τους σε καναδική υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, τούς αναγνώρισε το δικαίωμα ενός θαλάσσιου διαδρόμου εύρους 10 νμ, όσο το θαλάσσιο μέτωπό τους, και μήκους 200 νμ, όσο το εύρος της ΑΟΖ.

Τρίτον, στην τεθείσα στην κρίση του Διεθνούς Δικαστηρίου του Δικαίου της Θάλασσας (ITLOS) διαφορά περί την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στον Κόλπο της Βεγγάλης μεταξύ Μπαγκλαντές και Μυανμάρ (απόφαση της 14ης Μαρτίου 2012), οι ακτές των δύο διάδικων κρατών παράκεινται υπό γεωγραφικές συνθήκες άσχετες προς αυτές του Αιγαίου. Στην ανήκουσα στο Μπαγκλαντές αλλά κείμενη στην πλευρά της Μυανμάρ Νήσο του Αγίου Μαρτίνου δεν αναγνωρίστηκε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Εντούτοις, το ITLOS επιβεβαίωσε το πλήρες και υπέρτερης ισχύος δικαίωμά της σε αιγιαλίτιδα ζώνη 12 νμ, ακόμη και σε θαλάσσιες περιοχές επικαλυπτόμενες με την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Μυανμάρ.

Τέταρτον, στη διαφορά μεταξύ Νικαράγουας και Κολομβίας, το ICJ (απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 2012) θεώρησε ως ληπτέες υπόψη για την οριοθέτηση ακτές τη συνολική ακτογραμμή της Νικαράγουας και τις προβαλλόμενες στη θάλασσα προς πάσα κατεύθυνση (ακτινοειδώς) ακτές του ανήκοντος στην Κολομβία Αρχιπελάγους του Αγίου Ανδρέα. Ακολουθώντας τη μέθοδο των τριών σταδίων, το ICJ χάραξε αρχικά μια προσωρινή μέση γραμμή, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα τριών από τα νησιά του Αρχιπελάγους σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες. Σε ένα δεύτερο στάδιο, διαπίστωσε ότι η προσωρινή μέση γραμμή απαιτούσε τροποποίηση λόγω της μεγάλης διαφοράς του μήκους των ακτών των δύο κρατών. Στο τελικό τρίτο στάδιο, η επίτευξη δίκαιου αποτελέσματος υπαγόρευσε και την περαιτέρω τροποποίηση της οριογραμμής με τη μετακίνησή της προς ανατολάς εις βάρος της Κολομβίας. Έτσι, μειώθηκε μεν η επήρεια των νησιωτικών εδαφών της προς δυσμάς, τούς αναγνωρίστηκε όμως στο σύνολό τους αιγιαλίτιδα ζώνη 12 νμ, ώστε να μην διαρρηγνύεται η εδαφική συνέχεια και η ενότητά τους με τον ηπειρωτικό κορμό προς ανατολάς (κάτι δεν σημαίνει αυτό και για το Αιγαίο Αρχιπέλαγος;).

Συμπερασματικά, όλες οι προαναφερθείσες αποφάσεις αναγνωρίζουν το ανεπιφύλακτο δικαίωμα των νησιωτικών εδαφών (των βράχων συμπεριλαμβανομένων) σε αιγιαλίτιδα ζώνη 12 νμ. Ο ρόλος της πραγματικής άσκησής του στο Αιγαίο θα είναι καταλυτικός. Η αδήριτη αυτή αλήθεια είναι γνωστή τόσο στους δύο λαούς όσο και στις ηγεσίες τους. Αποτελεί την αιτία υιοθέτησης του τουρκικού casus belli, αλλά εξηγεί και την αμφισβήτηση της κυριαρχίας επί ελληνικών νησιωτικών εδαφών, φωτίζοντας πλήρως την επίμονη άρνηση των γειτόνων μας «να λύσουμε τις διαφορές μας με βάση το υπαρκτό Διεθνές Δίκαιο» και «όχι [με] ό,τι ο καθένας, κακόπιστα ή καλόπιστα, επικαλείται χωρίς γνώση». Συμφωνώντας ότι η λύση μπορεί να προέλθει μόνον από τη Διεθνή Δικαιοσύνη, προσυπογράφω τις αποφάσεις της επειδή απλούστατα εμπιστεύομαι την ίδια. Ο μίτος ευρέθη!

* Νομικός διεθνολόγος, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, senior fellow του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Jean Monnet του ΕΚΠΑ, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

Η Τουρκία Μεταξύ Ευρωπαϊκής Πίεσης και Περιφερειακού Αναθεωρητισμού

1

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Οι πρόσφατες εξελίξεις αποκαλύπτουν δύο παράλληλες αλλά αλληλένδετες διαστάσεις της τουρκικής πολιτικής. Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξανόμενη κριτική από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για ζητήματα δημοκρατίας, κράτους δικαίου και ατομικών ελευθεριών. Από την άλλη, εντείνει τον αναθεωρητικό της προσανατολισμό στην Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και το Αιγαίο, επιδιώκοντας να αναδιαμορφώσει τις περιφερειακές ισορροπίες ισχύος μέσω νομικών, στρατιωτικών και διπλωματικών εργαλείων.

Η πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία θέτει ακόμη και το ενδεχόμενο κυρώσεων κατά ανώτατων Τούρκων αξιωματούχων, μεταξύ αυτών και του υπουργού Δικαιοσύνης Ακίν Γκιουρλέκ, αποτελεί ενδεικτικό δείγμα της διευρυνόμενης απόστασης μεταξύ της Τουρκίας και του ευρωπαϊκού πολιτικού και νομικού πλαισίου. Η έκθεση περιγράφει το τουρκικό δικαστικό σύστημα ως ολοένα και πιο πολιτικοποιημένο και εκφράζει σοβαρές ανησυχίες για τη μεταχείριση της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα μετά τις διώξεις κορυφαίων στελεχών του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) και τις πιέσεις που ασκήθηκαν στον δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου.

Την ίδια ακριβώς στιγμή που η Ευρώπη αμφισβητεί τη δημοκρατική πορεία της Τουρκίας, η Άγκυρα κλιμακώνει τις γεωπολιτικές της φιλοδοξίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πρόσφατο περιστατικό με τα αεροσκάφη που μετέφεραν Ευρωπαίους υπουργούς Άμυνας στην Κύπρο. Σύμφωνα με κυπριακές πηγές, τουρκικές στρατιωτικές ενέργειες προκάλεσαν παρεμβολές στις πτήσεις που μετέφεραν τους υπουργούς Άμυνας της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας σε σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία. Ανεξαρτήτως των διαψεύσεων της Άγκυρας, το πολιτικό μήνυμα ήταν σαφές, η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως έναν αμφισβητούμενο στρατηγικό χώρο όπου επιδιώκει να διατηρεί δικαιώματα επιρροής και πίεσης.

Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν ήταν. Η Γαλλία και η Κυπριακή Δημοκρατία υπογράφουν συμφωνία για το καθεστώς παρουσίας γαλλικών δυνάμεων στην Κύπρο, γεγονός που θα ενίσχυε σημαντικά την ευρωπαϊκή στρατηγική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και θα εμβάθυνε τη συνεργασία μεταξύ Κύπρου, Ελλάδας, Γαλλίας και ενδεχομένως του Ισραήλ.

Από την οπτική της Άγκυρας, οι εξελίξεις αυτές ερμηνεύονται ως μια μορφή στρατηγικής περικύκλωσης. Ως εκ τούτου, η Τουρκία απαντά αυξάνοντας το στρατιωτικό της αποτύπωμα στα κατεχόμενα, αναπτύσσοντας επιπλέον αντιαεροπορικά συστήματα και μαχητικά αεροσκάφη, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλει τους άλλους για «στρατιωτικοποίηση» της Κύπρου.

Η αντίφαση αυτή αποτυπώνει την ουσία της τουρκικής στρατηγικής συμπεριφοράς. Η Άγκυρα αντιτίθεται στις στρατιωτικές κινήσεις των άλλων, ενώ επεκτείνει τις δικές της. Καταγγέλλει μονομερείς ενέργειες, ενώ προωθεί τις δικές της μονομερείς διεκδικήσεις. Καλεί σε διάλογο, ενώ ταυτόχρονα θεσμοποιεί αναθεωρητικές θέσεις.

Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και στη θαλάσσια στρατηγική της.

Οι πληροφορίες που κάνουν λόγο για επικείμενη τουρκική νομοθεσία σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ουσιαστικά μετατρέπουν τη «Γαλάζια Πατρίδα» από πολιτικό αφήγημα σε κρατικό δίκαιο. Η σημασία μιας τέτοιας εξέλιξης δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Ένας εσωτερικός νόμος δεν μπορεί να τροποποιήσει διεθνείς συνθήκες ούτε να μεταβάλει διεθνώς αναγνωρισμένα κυριαρχικά δικαιώματα. Μπορεί όμως να δημιουργήσει ένα μόνιμο διοικητικό, νομικό και πολιτικό πλαίσιο μέσω του οποίου η Τουρκία θα δικαιολογεί μελλοντικές ενέργειες. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την έκδοση NAVTEX, τη διενέργεια ερευνών, την αδειοδότηση γεωτρήσεων, την αμφισβήτηση θαλάσσιων έργων υποδομής και την άσκηση πίεσης σε διεθνείς οργανισμούς ή ενεργειακές εταιρείες.

Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που διεθνώς αποκαλείται πλέον «lawfare», δηλαδή η χρήση του δικαίου ως εργαλείου γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.

Ο κίνδυνος δεν έγκειται στο ότι ένας τουρκικός νόμος παράγει διεθνές δίκαιο. Δεν παράγει.

Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι δημιουργεί έναν μόνιμο μηχανισμό παραγωγής κρίσεων, αμφισβήτησης υφιστάμενων καθεστώτων και σταδιακής κανονικοποίησης αναθεωρητικών διεκδικήσεων.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία συνεχίζει να εκσυγχρονίζει με ταχύτατους ρυθμούς τις στρατιωτικές της δυνατότητες. Τα προγράμματα βαλλιστικών πυραύλων, η ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων, η ενίσχυση του ναυτικού και η αυξανόμενη αμυντική αυτονομία της καταδεικνύουν μια ευρύτερη στρατηγική φιλοδοξία, να εξελιχθεί σε αυτόνομη περιφερειακή δύναμη με δυνατότητα επιρροής από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερο την Τουρκία ως αναγκαίο αμυντικό εταίρο λόγω της βιομηχανικής και στρατιωτικής της ισχύος. Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή κινδυνεύει να αγνοήσει μια θεμελιώδη πραγματικότητα.

Η στρατιωτική ισχύς δεν μπορεί να διαχωριστεί από την πολιτική πρόθεση.

Μια χώρα που ταυτόχρονα απειλεί κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, αμφισβητεί την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ισορροπεί μεταξύ Δύσης και Ρωσίας και επιχειρεί να θεσμοποιήσει αναθεωρητικές θαλάσσιες διεκδικήσεις, δεν μπορεί αυτομάτως να θεωρείται πλήρως ευθυγραμμισμένος στρατηγικός εταίρος της Δύσης.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο αποκτά ιδιαίτερη σημασία η ευρωπαϊκή συζήτηση.

Η κριτική του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη δημοκρατική οπισθοδρόμηση της Τουρκίας και η ολοένα πιο επιθετική εξωτερική πολιτική της Άγκυρας δεν αποτελούν δύο διαφορετικά ζητήματα. Είναι οι δύο όψεις της ίδιας στρατηγικής μεταμόρφωσης που συντελείται στο τουρκικό κράτος.

Η συγκέντρωση εξουσίας στο εσωτερικό συνοδεύεται από αυξημένη στρατηγική αυτοπεποίθηση στο εξωτερικό. Η αποδυνάμωση των θεσμικών ισορροπιών αντανακλάται στην αμφισβήτηση καθιερωμένων περιφερειακών κανόνων. Η καλλιέργεια εθνικιστικών αφηγημάτων στο εσωτερικό συνοδεύεται από αναθεωρητικά γεωπολιτικά αφηγήματα στο εξωτερικό.

Για την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, η πραγματικότητα αυτή απαιτεί στρατηγική διαύγεια και όχι συναισθηματικές αντιδράσεις. Ο στόχος δεν πρέπει να είναι ούτε ο πανικός ούτε ο εφησυχασμός. Πρέπει να είναι η συστηματική διεθνοποίηση του ζητήματος.

Οι τουρκικές θαλάσσιες διεκδικήσεις δεν αποτελούν απλώς διμερές ελληνοτουρκικό πρόβλημα. Αφορούν τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ενεργειακή ασφάλεια, τις θαλάσσιες υποδομές, την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και τη συνοχή της διεθνούς έννομης τάξης που στηρίζεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Αντίστοιχα, οι εξελίξεις στην Κύπρο δεν είναι απλώς μια τοπική διαφορά. Επηρεάζουν πλέον τον ευρωπαϊκό αμυντικό σχεδιασμό, τη συνοχή του ΝΑΤΟ και τη στρατηγική αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου.

Η πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη είναι, συνεπώς, ευρύτερη από την ίδια την Τουρκία.

Το ερώτημα είναι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι διατεθειμένη να υπερασπιστεί τις αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται η θαλάσσια και νομική της τάξη.

Διότι ο αναθεωρητισμός σπάνια προχωρά μέσα από θεαματικές συγκρούσεις. Συνήθως προχωρά μέσα από τη σταδιακή κανονικοποίηση της ασάφειας, τη συσσώρευση μικρών τετελεσμένων και την απροθυμία των άλλων να αντιδράσουν εγκαίρως.

Η Τουρκία φαίνεται να το γνωρίζει πολύ καλά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το έχει αντιληφθεί εγκαίρως και η Ευρώπη.

Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), και του Strategy International (SI) και του Research Institute for European and American Studies (RIEAS).

 

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά από την Τουρκία αναγνώριση της Οικουμενικότητας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

0

«Καλούμε την Τουρκία να σεβαστεί τη σημασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο και να αναγνωρίσει τη νομική του προσωπικότητα και τη δημόσια χρήση του θρησκευτικού τίτλου του Οικουμενικού Πατριάρχη, σύμφωνα με τη σχετική σύσταση της Επιτροπής της Βενετίας».

Ως νέα επιβολή στην Τουρκία καθορίζεται από τους Τούρκους η απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τον «Πατριάρχη των Ρωμιών στο Φανάρι», όπως σημειώνεται.

Στην έκθεση της Τουρκίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου περιλαμβάνεται η ακόλουθη διατύπωση:

 «Καλεί την Τουρκία να σεβαστεί τη σημασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς σε ολόκληρο τον κόσμο, και σύμφωνα με τις σχετικές συστάσεις της Επιτροπής της Βενετίας, να αναγνωρίσει την νομική της προσωπικότητα και τη δημόσια χρήση του θρησκευτικού τίτλου του Οικουμενικού Πατριάρχη».

 Αυτή η έκκληση απαιτεί από την Τουρκία την επίσημη αναγνώριση του προσδιορισμού της «Οικουμενικότητας» για το Πατριαρχείο των Ρωμιών του Φαναρίου, την απόκτηση νομικής προσωπικότητας από το ίδρυμα και την ελεύθερη χρήση του τίτλου του Πατριάρχη ως «ηγέτη των Ορθοδόξων παγκοσμίως» στον δημόσιο χώρο.

Η απόφαση του ΕΚ ενοχλεί την Τουρκία

Όπως σημειώνουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης επιδιώκεται η αναβάθμιση του Πατριαρχείου σε διεθνή status εντός των τουρκικών εδαφών, αλλά εκτός της τουρκικής κυριαρχίας.

Η Τουρκία αναγνωρίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο των Ρωμιών του Φαναρίου ως θρησκευτικό ίδρυμα των Ρωμιών που ζουν στην Τουρκία και εγγυάται την ελευθερία λατρείας.

Ωστόσο, το ζητούμενο «Οικουμενικό» status από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σημαίνει την ανύψωση του Πατριαρχείου σε θέση εκτός της νομικής και πολιτικής εποπτείας της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Αυτό θα το μετατρέψει ουσιαστικά σε «κράτος εντός κράτους» και μπορεί να ανοίξει το δρόμο για μελλοντικές διεκδικήσεις ιδιοκτησίας, αυτονομίας και διεθνών παρεμβάσεων.

 Η εν λόγω απαίτηση έρχεται σε άμεση αντίθεση με το πνεύμα της Συνθήκης της Λωζάνης και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.

Τονίζεται επίσης ότι:

Το να καθορίζει ένας ξένος διεθνής παράγοντας τον τίτλο και την νομική κατάσταση ενός θρησκευτικού ιδρύματος εντός των συνόρων ενός κράτους αποτελεί απαράδεκτη παρέμβαση στα εσωτερικά του.

Ο τίτλος «Οικουμενικός» είναι ιστορικά αμφιλεγόμενος· ακόμη και κατά την οθωμανική περίοδο δεν είχε πλήρως εδραιωθεί, ενώ η Τουρκική Δημοκρατία τον έχει συνειδητά απορρίψει.

Η Τουρκία προστατεύει την ελευθερία θρησκείας και συνείδησης χωρίς να υποχωρεί από τις αρχές της κυριαρχίας της.

«Οικουμενικές φαντασιώσεις»

Σύμφωνα με την Ζεϊνεπ Γκιζέμ Οζπινάρ, ως ειδικός στην τουρκική εξωτερική πολιτική, η στάση αυτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποτελεί νέο κρίκο στην προσπάθεια εξαγωγής των στρατηγικών θεσμών της Τουρκίας από τον έλεγχο, υπό το πρόσχημα των «δικαιωμάτων μειονοτήτων» και της «θρησκευτικής ελευθερίας».

 Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να διαφυλάξει το δικαίωμά της να ρυθμίζει τα θρησκευτικά της ιδρύματα στο πλαίσιο του συντάγματός της και της αρχής της κοσμικότητας.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο των Ρωμιών του Φαναρίου βρίσκεται σε τουρκικό έδαφος και υπάγεται στο τουρκικό δίκαιο· οι «Οικουμενικές» φαντασιώσεις εξωτερικών παραγόντων δεν έχουν θέση στην αντίληψη της Τουρκίας για την κυριαρχία της, καταλήγει το δημοσίευμα.

—

Echedoros.blog

Βούλγαρος πρωθυπουργός: Δεν βλέπω κανένα νόημα για συνάντηση με τον πρωθυπουργό των Σκοπίων…

1

«Η πολιτική ηγεσία της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας πεισματικά πηγαίνει κόντρα στο συμφέρον των πολιτών της, ώστε να έχουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που τους αξίζει το συντομότερο δυνατό, δήλωσε ο πρωθυπουργός Ρούμεν Ράντεφ σχολιάζοντας τη συμπεριφορά των Σκοπίων και τα καμένα διπλωματικά αυτοκίνητα της βουλγαρικής πρεσβείας.

 «Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προστατεύσουμε το εθνικό συμφέρον της Βουλγαρίας», πρόσθεσε ο Ράντεφ, σύμφωνα με τα βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης.

Δήλωσε ότι δεν έβλεπε κάποιο νόημα να μιλήσει με τον συνάδελφό του Χριστιάν Μίτσκοσκι.

 Το πρόβλημα δεν είναι διμερές, ο Μίτσκοσκι έχει πρόβλημα με την ΕΕ και πρέπει να εξηγήσει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή πώς η χώρα του θα επιτύχει τα κριτήρια ένταξης, επεσήμανε ο Ράντεφ.

 «Η Βόρεια Μακεδονία πρέπει από τώρα και στο εξής να πείσει την ΕΕ ότι σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια όλων των διπλωματικών αποστολών στην επικράτειά της. Προφανώς δεν αντιμετωπίζουν την κατάσταση και είναι προφανές ότι αυτή η πολιτική ηγεσία όχι μόνο δεν τιμωρεί τέτοιους εμπρησμούς, τέτοιους δρώντες, μέχρι στιγμής, τους ενθαρρύνει ακόμη και σε προεκλογικές εκστρατείες».

Οι ηγέτες στα Σκόπια κατηγορούν τη Σόφια για την παρεμπόδιση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, παρόλο που η διαδικασία έχει φτάσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο εδώ και χρόνια.

 Αρνούνται να συμπεριλάβουν τους Βούλγαρους στο σύνταγμα της χώρας, κάτι που αποτελεί την κύρια προϋπόθεση για να ξεκινήσουν τα Σκόπια πραγματικές διαπραγματεύσεις για την ένταξή τους στην ΕΕ.

 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε χθες την έκθεση προόδου των Σκοπίων, η οποία επισήμανε την έλλειψη προόδου στις μεταρρυθμίσεις, τα προβλήματα με το κράτος δικαίου και την καταπολέμηση της διαφθοράς. Προειδοποίησε επίσης για την αυξανόμενη επιρροή της Σερβίας και της Ρωσίας.

 Οι σχέσεις μεταξύ Σόφιας και Σκοπίων επιδεινώθηκαν περαιτέρω μετά τον εμπρησμό δύο βουλγαρικών διπλωματικών αυτοκινήτων στο κέντρο της πρωτεύουσας της Βόρειας Μακεδονίας.

 Η Βουλγαρία ανακοίνωσε ότι δεν θεωρεί το περιστατικό ως μια συνηθισμένη εγκληματική πράξη, αλλά ως αποτέλεσμα της συνολικής στάσης των Σκοπίων απέναντι στη βουλγαρική πλευρά.

 Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μίτσκοσκι μίλησε για άλλη μια φορά για διμερή προβλήματα με τη Βουλγαρία και απαίτησε ευρωπαϊκές εγγυήσεις ότι «η μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός».

—

Echedoros.blog