Αρχική Blog Σελίδα 1878

Iran’s policy toward the Caucasus and Central Asia

0
August 17, 2022 | The Central Asia-Caucasus Analyst

Much of the analysis on Iranian foreign policy focuses on both Iran’s positonality in relation to the Middle East, and its claim to the mantle of Shia Islamic leadership. However, a more detailed examination shows that Iran’s foreign policy is also focused toward its neighbors to the north in the Caucasus and Central Asia. Tehran’s policies toward these states reveals the realpolitik core of Iranian foreign policy, especially in relation to the Armenia-Azerbaijan conflict. Iran’s foreign policy toward the Caucasus and Central Asia is intertwined with its domestic security, as several of Iran’s major ethnic groups share ties with co-ethnics in these states. Iran and its neighbors in Central Asia and the Caucasus use a high degree of policy compartmentalization in order to simultaneously derive benefit and prevent open conflict.

Many Western policy makers relate to Iran as a Middle East country. However, Iran straddles the Caucasus and Central Asia, sharing over half of its borders with states in the region. Therefore, developments in the region can directly affect Iran’s security and core interests. Successful policies toward Iran will take into consideration the significance of its interaction with the Caucasus and Central Asia, and not just the Middle East. Events in the Caucasus and Central Asia directly affect Iran’s security not only as a bordering country, but they also can project onto Iran’s domestic political arena and affect the stability of the ruling regime. This is because ethnic groups in Iran share ties with co-ethnic regions – chiefly Azerbaijan and Turkmenistan. Consequently, the chief factors in Iran’s policy toward the region are defensive: preventing events in the region from negatively affecting its national security and domestic political arena. While the Iranian regime formally declares that its foreign policy is based on Islamic solidarity, Tehran almost always puts pragmatic concerns above religious fraternity, especially in its close neighborhood. Iran’s policy toward the region is guided by realpolitik: In conflicts waging in the region, Tehran sides mostly with non-Muslim countries, Armenia and Russia, versus the Muslim sides. In fact, Iran’s closest ally in the region, Armenia, has occupied close to twenty percent of the territory of majority-Shia populated Azerbaijan, which is Iran’s main nemesis in the region, despite sharing common Shia faith. Iran focuses its policies in the Caucasus and Central Asia on the state-to-state level with the governments of the region. At the same time, it maintains clandestine ties to representatives of local Islamic and ethnic groups that could serve a lever of influence over the states in the region. For instance, Iran sponsors the Huseynyun brigades, which aim to overthrow the government in the Republic of Azerbaijan and maintain regular television and other media broadcasts from Qom. Tehran models the Huseynyun brigades on other militias it sponsors in the Middle East, such as the Hizballah in Lebanon.1 Iran prefers, however, to promote its direct ties with the ruling governments in the region and primarily activates these other levers of influence only when it needs a tool to coerce policy change in certain states, or to threaten to destabilize governments that do not conform to Iran’s demands. Iran maintains exceptionally large embassies and numbers of diplomats in the states of the region, something that helps facilitate this clandestine infrastructure. This paper will examine the main factors that guide Iran’s policy toward the Caucasus and Central Asia.

Main Foreign Policy Factors

Iran’s policy toward the region is guided by five main factors: First, Iran’s national security. Second, prevention of anti-regime activity of Iran’s Azerbaijani and Turkmen minorities. Third, Iran’s relations with third parties, chiefly Turkey and Russia. Fourth, Iran’s leadership role and integration in regional transit, transportation, and energy trade routes. Fifth and finally, economic benefits.

Defense First: Iran’s National Security and the Prevention of Domestic Anti-Regime Activity of Co-Ethnics

From day one following the collapse of the USSR, Tehran viewed the independence of the new states in the Caucasus and Central Asia as potentially threatening to its national security. The new post-Soviet states, most of them Muslim-majority, were not viewed as objects of export of Islam or revolution, but rather as potential sources of ethno-nationalism that could project onto Iran’s domestic arena. The Tehran Times editorial following the Soviet collapse clearly articulated Iran’s concern that the new neighboring states could be sources of domestic instability that could affect Iran:

from the point of view in Tehran is the lack of political stability in the newly independent republics. The unstable conditions in those republics could be serious causes of insecurity along the lengthy borders (over 2,000 kilometers) Iran shares with those countries. Already foreign hands can be felt at work in those republics, [e]specially in Azerbaijan and Turkmenistan republics, with the ultimate objective of brewing discord among the Iranian Azeris and Turkmen by instigating ethnic and nationalistic sentiments.

Iran’s foreign policy toward its neighbors in the Caucasus and Central Asia is also linked to domestic issues. More than half of Iran’s citizens are of non-Persian origin. Most of Iran’s major ethnic minorities share ties with co-ethnics in bordering states: Azerbaijan, Turkmenistan, Turkey, Iraq, Afghanistan and Pakistan. Three of Iran’s border regions – with Iraq, Turkey, and Pakistan – are security hotspots with the shared ethnic factor playing a major role. Conflict between Armenia and Azerbaijan at times at spilled over to Iranian territory as well.

Iran’s policy toward Afghanistan is also guided by security concerns. Tehran promotes multiple interests in Afghanistan, including the protection and power of the Shia Hazara minority and other allies. In addition, Tehran strives for influence in the Herat region, which it views as part of historic greater Iran. However, its primary goal is preventing developments that could affect its national security, such as increased refugee flows into Iran.

Brenda Shaffer is a faculty member of the US Naval Postgraduate School. She also is a senior advisor for energy at the Foundation for Defense of Democracies and a senior fellow at the Atlantic Council’s Global Energy Center in Washington, DC. Follow her on Twitter @ProfBShaffer. FDD is a Washington, DC-based, nonpartisan research institute focusing on national security and foreign policy.

Notes

  1. For more on ethnic politics in Iran and the connection to ties of the ethnic groups with the Republic of Azerbaijan and Turkmenistan, see Brenda Shaffer, Iran is more than Persia, Foundation for Defense of Democracies monograph, April 2021. (https://www.fdd.org/analysis/2021/04/28/iranis-more-than-persia) and Brenda Shaffer, Iran is more than Persia: Ethnic Politics in Iran Berlin: De Gruyter, 2022. For more on the topic of Iran’s pragmatism, see: Brenda Shaffer, “The Islamic Republic of Iran: Is it really?” in Shaffer, Limits of Culture: Islam and Foreign Policy, Cambridge, MA: MIT Press, 2006.

fdd.org

Άρθρο του Γ. Ρούντου στην «Κ»: Ποιοι μιλούν σήμερα για πνευματική κρίση;

0

Σήμερα, συζητούνται οι κρίσεις που προσφέρονται περισσότερο για τεχνικές προσεγγίσεις διερεύνησης προβλημάτων σε συστήματα και διαχείριση

Ο φιλόσοφος καθηγητής θίγει εκ νέου (το έχει κάνει κατ’ επανάληψη, αλλά πόσους ενδιαφέρει…) τις διαστάσεις του προβλήματος αναφορικά με την πνευματική ποιότητα των ανθρώπων στην εποχή μας. Ποιότητα, που αντικατοπτρίζεται στο εργαλείο της νόησης, τη γλώσσα και τη μεγάλη, «μέχρι σημείου αναπηρίας, βύθιση σε γλωσσική (άρα και νοητική) υστέρηση». Οπως επισημαίνει, «δεν πρόκειται για περιθωριακή κοινωνική μερίδα, που υπάρχει και επιμένει (ολοφάνερα λένε οι στατιστικές) σε μορφωτική καθυστέρηση. Μάλλον μιλάμε για φαινόμενο γενικευμένου αυθυποβιβασμού και νεο-πρωτογονισμού, όπου ο καταναλωτισμός απολυτοποιείται».

Σήμερα, συζητούνται οι κρίσεις που προσφέρονται περισσότερο για τεχνικές προσεγγίσεις διερεύνησης προβλημάτων σε συστήματα και διαχείριση: η υγειονομική κρίση εξαιτίας της COVID-19, η κλιματική που έρχεται από μεγάλο βάθος χρόνου αλλά μόλις τώρα μας απασχολεί, με δεδομένες τις καταστροφές και τους αυξανόμενους έξω από κάθε πρόβλεψη κινδύνους, η γεωπολιτική με το ντόμινο αναταραχών όπως η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και όλες οι συμφραζόμενες κρίσεις – ενεργειακή, επισιτιστική, δημογραφική/μεταναστευτική.

Πρόκειται για κρίσεις αλληλοτροφοδοτούμενες, με κοινή επαγωγικά την αναφορά τους σε μιαν άνευ προηγουμένου παγκόσμια οικονομική κρίση, όπως αυτή προβάλλει σήμερα. Παραπέμπω σε επισημάνσεις του Nουριέλ Ρουμπινί: «Τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι μια ήπια προσγείωση είναι εξαιρετικά απίθανη, Αυτό οδηγεί είτε σε μια σκληρή προσγείωση και μια επιστροφή σε χαμηλότερο πληθωρισμό είτε σε ένα στασιμοπληθωριστικό σενάριο. Είτε έτσι είτε αλλιώς, μια ύφεση στα επόμενα δύο χρόνια είναι πιθανή», παρατηρεί ο διαπρεπής οικονομολόγος.

Διερωτώμαι, λοιπόν, πάνω στην άποψη του κ. Γιανναρά για απολυτοποίηση του καταναλωτισμού: Τι θα απογίνουν οι καταναλωτές, βιώνοντας το καταναλωτικό αδιέξοδο; θα βυθιστούν στο καθοδικό σπιράλ ενός υπαρξιακού κενού;

Ασφαλέστερη διέξοδος από τη μόρφωση δεν υπάρχει. Ειδικότερα στη χώρα μας, καμία νύξη και αναγωγή δεν γίνεται στην επί μακρόν σοβούσα κρίση που βρίσκεται στο υπόβαθρο όλων των κρίσεων που εξελίσσονται στο παρόν, την πνευματική κρίση. Φυσικά, συνιστούν πνευματική κρίση οι κρίσεις παιδείας και ήθους, δηλαδή πολιτισμικής ταυτότητας στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία των πολλών ταχυτήτων, ανισορροπιών και ανισοτήτων, που υπονομεύουν την κοινωνική ειρήνη και πρόοδο για τους πολλούς.

Στην Ελλάδα, αυτή η κρίση φωνάζει εις ώτα κωφών. Παράλληλα, καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ενός αναπτυξιακού λούνα παρκ της «καλής χαράς» (και στις επιχειρήσεις) με πολλά τρικ. Και τούτο μολονότι η επίδραση σε θέσεις εργασίας και μισθούς των εργαζομένων, όπου αναδεικνύεται σε βασική πρακτική επιβίωσης εταιρειών η περιστολή του κόστους, αργά ή γρήγορα φαίνεται.

Δεν είναι άμοιρη όλων αυτών και η εικόνα της έλλειψης ηγετών, από τη μικρότερη οικογενειακή επιχείρηση μέχρι τη δημόσια διακυβέρνηση, όπου εντέχνως η ευθύνη μετακυλίεται από την ηγεσία σε μια δήθεν «δημοκρατία» αποφάσεων και επιλογών σχολικού επιπέδου και εκτεταμένης ρηχότητας. Η δημοκρατία, εξ ορισμού, προβιβάζεται ή ευτελίζεται από το επίπεδο της πνευματικής ποιότητας των πολιτών. Ενα είδος άτυπης συνωμοσίας μετριοτήτων επικυριαρχεί, με ταυτόχρονη την πομφολυγώδη και φλύαρη επίφαση εικονικής πραγματικότητας επί χάρτου. Εννοιες πομπώδεις, όπως «σκοπός», «στρατηγική», «καινοτομία» κ.λπ., επαναλαμβάνονται αυτιστικά έξω από κάθε πραγματικότητα, με ηλιθιώδη ενθουσιασμό.

Σε έναν κόσμο που γίνεται εφιαλτικά χειρότερος, με τόσους «οραματισμούς» έωλης αισιοδοξίας ή ανοησίας και κάτω από τα τοξικά σύννεφα όλων αυτών των ανθρωπογενών κρίσεων –για τις οποίες λέγονται και γράφονται πολλά, αλλά ελάχιστα βήματα αντιμετώπισης γίνονται, λόγω άγνοιας, ανικανότητας ή αδιαφορίας– η διακρίβωση, άραγε, της πολύ σοβαρής πνευματικής κρίσης τι κίνδυνο θα μπορούσε τώρα να προσθέσει στη βάση όλων των άλλων κινδύνων…

Ωστόσο, ο βαθύνους Χρήστος Γιανναράς και λίγοι ακόμη κάπου τα γράφουν ευγενικά, για τη χώρα μας και τη μετα-κοινωνία που ετοιμάζει, με τα άβαταρ των αμόρφωτων «εξειδικευμένων». Και δεν έχω παρά να προσυπογράψω, με τη δέουσα περίσκεψη, μέσα από αυτό το άρθρο.

* Ο κ. Γιάννης Ρούντος είναι σύμβουλος επιχειρήσεων και πολιτιστικών οργανισμών.

Καθημερινή

Ukraine admits it was behind three explosions in Crimea. Here’s what we know

0
A view shows smoke rising above a transformer electric substation, which caught fire after a blast in the Dzhankoi district, Crimea, in this still image from video obtained by Reuters August 16, 2022. ATTENTION EDITORS - THIS IMAGE HAS BEEN SUPPLIED BY A THIRD PARTY. NO RESALES. NO ARCHIVES. MANDATORY CREDIT.

By Vasco Cotovio and Tara John, CNN

(CNN)Ukraine was behind three explosions rocked Russian military facilities in the annexed province of Crimea this past week, including an explosion at a Russian air base on the peninsula’s west coast that wrecked several airplanes, according to a Ukrainian government report circulated internally and shared with CNN by a ​Ukrainian official. ​

The official requested anonymity because they were not authorized to share the information with the media.
The report describes the Saki airbase, which was rocked by explosions last Tuesday, as a hard but one time loss for Russian military infrastructure in the peninsula, with subsequent attacks as proof of Ukraine’s systematic military capability in targeting Crimea.
The August 9 incident at Saki airbase, which destroyed at least seven military aircraft, severely damaged the base and killed at least one person​.
Russia claimed it was a result of an accident and Ukrainian officials have so far declined to confirm on the record that they were responsible. What caused the explosions remains unclear.
In a speech following the incident, Ukrainian President Volodymyr Zelensky said the war “began with Crimea and must end with Crimea — its liberation.”​
Another set of explosions were reported in Crimea this week, on August 16, this time at an ammunition depot in Maiske and at an airfield in Gvardeyskoe.
Russian officials said the incident in Maiske had been the result of sabotage​, but they did not specify the kind of sabotage, or whom they believed was responsible.

What do we know about other recent incidents?

On Tuesday, a fire and smoke plume were seen rising from an electrical substation 12 miles away from Maiske’s ammunition depot, according to social media footage. The cause of the fire, and smoke, at the substation remains unclear.
The incidents both took place around the Dzhankoi area, described by the British Ministry of Defence as “a key road and rail junction that plays an important role in supplying Russia’s operations in southern Ukraine.”

Smoke rises from an electric substation in Crimea on Tuesday.

The attacks come at a time when nascent resistance movement in Russian occupied areas appears to have been carrying out acts of sabotage.
Over the weekend, Ukrainian officials said that a railway bridge near the southeastern Ukrainian city of Melitopol, used by Russians to transport military equipment and weapons from occupied Crimea, was blown up by Ukrainian partisans. Melitopol has for months been a center of underground resistance to Russian occupation.
As analysts speculate that there is a campaign to degrade Russia’s military capability in Crimea, Zelensky warned Ukrainians living in occupied areas on Tuesday to stay clear of Russian forces’ military facilities.

What do the blasts mean for Putin’s ambitions?

The explosions at Saki airbase jolted sunbathers lounging in beach-side cabanas last week, and marked the start of a series of mysterious incidents on the Ukrainian peninsula that threatens the jewel of President Vladimir Putin’s revanchist ambitions.
Western officials and analysts have since offered competing explanations about the cause.
In any event, the Cavell Group said, the “Saki attack was audacious and highly effective in both damaging Russian reinforcements and striking a significant psychological blow to morale amongst the Russian military and civilians.”

A mushroom cloud of smoke can be seen in the distance, scaring beachgoers in Crimea last week.

Whatever caused the explosions, they could have significant implications for the overall conflict, especially if the attack were to have been carried out with any new long-range weapon system that Ukraine has developed.
The UK Ministry of Defence says that the loss of combat jets represents a minor proportion of the overall fleet of aircraft Russia has available to support the war.
But it noted that Saki is the main base for supporting the Russian navy in the Black Sea. “The fleet’s naval aviation capability is now significantly degraded. The incident will likely prompt the Russian military to revise its threat perception,” it said.
It may also cause a re-evaluation of the threat to Crimea which “has probably been seen as a secure rear-area,” the ministry said.

Why is Crimea so important to Putin?

Crimea is home to Russia’s Black Sea Fleet, which is based at Sevastopol. The peninsula has acted as a launching pad for the February invasion, with Russian troops pouring into Ukraine’s south from the annexed region.
Control of Crimea assures Russia continuing access to the Sevastopol naval base, which it previously operated under a leasing deal with Ukraine that was scrapped after Moscow’s 2014 annexation of Crimea. Surrounded by the Black Sea and the Sea of Azov, ships and submarines based in Crimea are just north of Turkey and can reach the Mediterranean to influence the Middle East and the Balkans.
Crimea was forcibly seized by Russia in 2014 — soon after Ukrainian protesters helped topple pro-Russian President Viktor Yanukovych — when thousands of Russian special-operations troops wearing unmarked uniforms deployed around the peninsula in early March that year.
Two weeks later, Russia completed its annexation of Crimea in a referendum, slammed by Ukraine and most of the world as illegitimate, and at the time considered the biggest land-grab on Europe since World War II.
Even before annexation, nationalist Russian politicians often made claims to the region — with its rich farmland and its access to the Black Sea — part of their populist rhetoric, even though Russia was just one of a number of powers to have dominated Crimea over the centuries. One particular nationalist grievance was the Soviet leadership’s decision to transfer the administration of Crimea to Ukraine in 1954, when both Russia and Ukraine were part of the Soviet Union.
Putin also capitalized on those sentiments.
“In our hearts, we know Crimea has always been an inalienable part of Russia,” Putin told Russian lawmakers as he announced the annexation in 2014.
Crimea has long been a popular spot for Russian vacationers and for the Soviet elite. In 1991, the Soviet Union’s last leader, Mikhail Gorbachev, was vacationing in the region when hardliners launched a coup against him.
The full-scale invasion of Ukraine by Russia has affected tourism in the region. Sergei Aksyonov, the head of the Russian-controlled Crimean administration, acknowledged last month that a 40% decline in the tourism industry was expected over the summer. The Russian Tourism Association made a similar prediction in June.
Despite Moscow’s claims, domestic politics may have played a part in Putin’s decision to annex the region. Despite an economic crisis in Russia, nationalistic rhetoric and Crimea’s invasion saw Putin’s approval ratings climb in 2014

What’s happened in Crimea after the blasts?

The Russian road state agency on Tuesday reported a new traffic record across a Crimean bridge just days after the explosions at Saki airbase.
“During the day on August 15, 38,297 cars drove across the bridge in both directions,” the statement read.
Local officials have downplayed the size of the lines saying they were the result of stricter controls on the bridge for security reasons and not because of an increase in outward traffic.
“From the point of view that they are fleeing Crimea, this is a complete lie, there is no doubt about it,” Aksyonov, the head of the Russian-controlled Crimean administration, told Russian state TV on Tuesday.
On Tuesday, in reference to the miles-long tailbacks of civilian vehicles attempted to leave Crimea for Russia, Zelensky said: “The queue these days to leave Crimea for Russia via the bridge proves that the absolute majority of citizens of the terrorist state already understand or at least feel that Crimea is not a place for them.”

Εξαιρετικά περίεργη ομιλία Ερντογάν: Αδέλφια μου, όλους μας περιμένει ένας τάφος δύο κυβικών μέτρων

0

Μια εξαιρετικά απροσδόκητη αποστροφή είχε ομιλία του ισλαμιστή προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν καθώς… επεκτάθηκε σε υπαρξιακά πεδία, κάτι που δεν συνηθίζει.

Μιλώντας σε εκδήλωση για τη συμπλήρωση 21 ετών από την ίδρυση του κυβερνητικού κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Από τη μέση Ασία ως τα Βαλκάνια και από την Αφρική και σε όλα τα σημεία του κόσμου, εμείς έχουμε ακόμη πολλές ελπίδες να παράσχουμε στα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων των, οποίων η καρδιά και τα μάτια έχουν στραφεί προς την Τουρκία» τόνισε, μεταξύ άλλων, ο τούρκος πρόεδρος, όπως σημειώνουν τα tourkikanea.gr.

Μετριάζοντας στη συνέχεια τον λόγο του και δίνοντας ανθρώπινη διάσταση στην ύπαρξή του είπε ότι «όπως όλοι έτσι και εμείς μια μέρα θα φύγουμε από αυτόν τον θνητό κόσμο. Και αδέρφια μου είναι γνωστό πως μας περιμένει ένας τάφος δύο κυβικών μέτρων».

Η φράση αυτή σε συνδυασμό με τις φήμες για την κατάσταση της υγείας του Ερντογάν είναι σίγουρο ότι θα πυροδοτήσει νέα σενάρια και πολλές συζητήσεις εντός και εκτός Τουρκίας.

Η σπατάλη…

Aπό την πλευρά του ο Tεμέλ Καραμολάογλου, πρόεδρος του κόμματος Ευημερίας, που φαίνεται να μην συμμερίζεται την ταπεινότητα του Ερντογάν, δήλωσε:

«Αυτό που μας συνθλίβει τόσο είναι η διαφθορά, αλλά να είστε σίγουροι πως ακόμα περισσότερο και από την διαφθορά, είναι η σπατάλη».

Και πρόσθεσε: «Μεταβαίνεις σε ένα μέρος και πας με 100 αυτοκίνητα. Πας σε μία χώρα και πας με δέκα αεροσκάφη. Μήπως νομίζετε ότι επειδή δεν φαίνονται εμείς δεν τα ξέρουμε»;

Με πληροφορίες από in.gr

Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν σε συνέδριο του κόμματος του. Πίσω διακρίνεται ο ισλαμιστής υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

https://hellasjournal.com/2022/08/exeretika-periergi-omilia-erntogan-adelfia-mou-olous-mas-perimeni-enas-tafos-dio-kivikon-metron/

Πρώην υπουργός του Τ.Μπους: «Δεν χρειάζονται τα λεφτά σας – Θέλουν την γη σου και τα παιδιά σου»

0

Τι λέει η Catherine Austin Fitts

Η Catherine Austin Fitts, πρώην υφυπουργός Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης των ΗΠΑ επί Προεδρίας του Τζορτζ Μπους, υποστήριξε ότι οι ηγέτες του κόσμου δεν θέλουν τα λεφτά των ανθρώπων, αλλά τα παιδιά τους και τη γη τους, δηλαδή να έχουν απόλυτη εξουσία πάνω τους. 

Μεταξύ άλλων η ίδια τονίζει:

«Αν μπορούν να σου βάλουν ένα τσιπάκι στο χέρι και να πραγματοποιήσουν ένα δίκτυο ελέγχου οικονομικής συναλλαγής, δεν είναι μόνο ότι μπορούν να επιβάλουν ένα εμβόλιο ή να σας αποκόψουν από το φαγητό.

Μπορούν, και θα πάρουν τα παιδιά σας.

Σας διαβεβαιώνω ότι αυτοί οι τύποι μπορούν να εκτυπώσουν χρήματα. Δεν χρειάζονται τα λεφτά σας.

Θέλουν την γη σου, θέλουν τον χρυσό σου και θέλουν τα παιδιά σου. Αυτά είναι τα πραγματικά περιουσιακά στοιχεία που κυνηγούν».

Η Catherine Austin Fitts είναι εκδότρια του Solari Report και διευθύνουσα σύμβουλος της Solari Investment Advisory Services, LLC.

Μεταξύ άλλων διετέλεσε διευθύνουσα σύμβουλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της επενδυτικής τράπεζας της Wall Street Dillon, Read & Co. Inc. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται εντατικά με την έρευνα των “Χαμένων Τρισεκατομμυρίων” από τα ταμεία του αμερικανικού κράτους.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/proin-ypourgos-tou-t-mpous-den-xreiazontai-ta-lefta-sas-theloun-tin-gi-sou-kai-ta-paidia-sou/

Γερμανός ΥΠΕΣ: «Εχθροί του κράτους όσοι διαμαρτύρονται για τις αυξήσεις – Αυτοί δεν ήθελαν τα εμβόλια – Τους παρακολουθούμε»

0

Αποκάλυψε ότι τους παρακολουθούν οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες

Εμπρηστικές δηλώσεις έκανε ο υπουργός Εσωτερικών του γερμανικού κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (NRW), Herbert Reul (CDU), καθώς ισχυρίστηκε ότι όσοι διαμαρτύρονταν για τα lockdown και τα εμβόλια είναι αυτοί που τώρα διαμαρτύρονται για τις αυξήσεις. 

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο NT, ο Reul αποκάλυψε ότι οι γερμανικές υπηρεσίες ασφαλείας παρακολουθούσαν «εξτρεμιστές» που σχεδιάζουν να διεισδύσουν στις διαδηλώσεις και να οργανώσουν βίαια επεισόδια, με την κινητοποίηση να σχεδιάζεται μέσω της εφαρμογής Telegram, την οποία οι γερμανικές αρχές έχουν δοκιμάσει στο παρελθόν. να απαγορεύσουν.

«Μπορείτε ήδη να το καταλάβετε από αυτούς που είναι εκεί έξω», είπε ο Ρεούλ, Στην σκιά των σφοδρών αποδοκιμασιών κατά του καγκελαρίου σε δημόσια εκδήλωση. «Οι διαδηλωτές δεν μιλούν πλέον για κορωνοϊό ή εμβολιασμό. Αλλά τώρα καταχρώνται τις ανησυχίες και τους φόβους των ανθρώπων σε άλλους τομείς. (…) Είναι οι νέοι εχθροί του κράτους που εδραιώνονται».

Παρά την πολύ πραγματική απειλή πιθανών διακοπών ρεύματος, τις βλάβες στο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας και τις ελλείψεις φυσικού αερίου, ο Reul ισχυρίστηκε ότι τέτοια ζητήματα τροφοδοτούν «αφηγήσεις θεωριών συνωμοσίας».

Ωστόσο, δεν είναι «θεωρία συνωμοσίας» ότι οι Γερμανοί σε όλη τη χώρα πανικοβλήθηκαν αγοράζοντας σόμπες, καυσόξυλα και ηλεκτρικές θερμάστρες, καθώς η κυβέρνηση τους λέει ότι οι θερμοστάτες θα περιοριστούν στους 19 C στα δημόσια κτίρια και ότι οι αθλητικοί χώροι και οι εκθεσιακοί χώροι θα χρησιμοποιούνται ως «ζεστά κοινόβια». δημιουργώντας έτσι χώρους για αυτό το χειμώνα ώστε να βοηθήσει τους πολίτες που αδυνατούν να αντέξουν οικονομικά τους εκτοξευόμενους λογαριασμούς ενέργειας.

Όπως αναφέρει το Remix News, το να κατηγορείς πολίτες ως θεωρητικούς συνωμοσιών για μια κρίση που προκλήθηκε από τις κυρώσεις της Γερμανίας στη Ρωσία και την αυτοκτονική εξάρτηση από την πράσινη ενέργεια είναι αρκετά προκλητικό.

Ο Ρέουλ, όπως και η ομοσπονδιακή υπουργός Εσωτερικών της χώρας, Νάνσι Φέιζερ, προσπαθεί να συνδέσει τη δεξιά ιδεολογία και τις διαμαρτυρίες κατά των πολιτικών αντιμετώπισης του Covid-19 με πιθανές διαμαρτυρίες τον χειμώνα για το κόστος ενέργειας και τις ελλείψεις στην παροχή φυσικού αερίου.

Φυσικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης για άλλη μία φορά αποδεικνύεται πρωτοπόρος στον συγκεκριμένο τρόπο αντιμετώπισης της κοινωνικής δυσαρέσκειας, έχοντας μάλιστα εφεύρει και σχετικό όρο για να δαιμονοποιήσει όσους διαμαρτύρονται: «Ψεκασμένοι»…

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/germanos-ypes-exthroi-tou-kratous-osoi-diamartyrontai-gia-tis-ayksiseis-aytoi-den-ithelan-ta-emvolia-tous-parakolouthoume/

Μ. Λεύκοβιτς: 46 έτη δίδαξα στις ΗΠΑ την αρχαία Ελλάδα αλλά κι η σύγχρονη δεν με απογοήτευσε ποτέ

0

Η, γεννηθείσα στην Νέα Υόρκη, κορυφαία Ελληνίστρια που πρόσφατα έλαβε τιμητική υπηκοότητα, παραχώρησε συνέντευξη στην HuffPost.
Για πάνω από έξι δεκαετίες η μεγάλη αυτή μορφή των κλασικών γραμμάτων, φέρει στους ώμους της την κλασική Ελλάδα, μελετώντας, αναδεικνύοντας και προβάλλοντας συστηματικά τις ανθρωπιστικές επιστήμες και την αρχαία ελληνική γραμματεία. Η Μαίρη Π. Λεύκοβιτς, ομότιμη καθηγήτρια κλασικών σπουδών στο Wellesley College, 87 ετών σήμερα, διετέλεσε για είκοσι χρόνια επικεφαλής του τμήματος κλασικών σπουδών στο φημισμένο ακαδημαϊκό Ιδρυμα και δίδαξε για σαράντα έξι συναπτά έτη κλασικές σπουδές και αρχαία ελληνικά, συστήνοντας την αρχαία Ελλάδα και τους μεγάλους Έλληνες στοχαστές και συγγραφείς σε χιλιάδες φοιτήτριες ενός εκ των σημαντικότερων ακαδημαϊκών ιδρυμάτων των ΗΠΑ.

Η σπουδαία Ελληνίστρια είναι για δεκαετίες μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών των Αθηνών, δεινή υπερασπίστρια της ιστορικής ακρίβειας, της επιστημονικής μεθοδολογίας και της ίδιας της αξίας της κλασικής Ελλάδας. Έχει συγγράψει σειρά βιβλίων μεταξύ των οποίων είναι ο Ευριπίδης και οι θεοί, οι γυναίκες στην ελληνική μυθολογία, η ζωή των γυναικών στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη, η Μαύρη Αθηνά, μάθημα ιστορίας, μάθημα ιστορίας και οι ζωές των αρχαίων ποιητών, οι Έλληνες θεοί και οι ζωές των αρχαίων ποιητών. Με την ευκαιρία της τιμητικής απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας ως ένδειξη αναγνώρισης των εξαιρετικών της υπηρεσιών στην Ελλάδα, στις ελληνοαμερικανικές πολιτιστικές σχέσεις και στην προώθηση και ανάδειξη των κλασσικών σπουδών από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Βοστόνη και τον πρώην Γενικό Πρόξενο, κύριο Στράτο Ευθυμίου που πρόσφατα ολοκλήρωσε μια δημιουργική θητεία πέντε ετών, η καθηγήτρια Λεύκοβιτς παραχώρησε συνέντευξη στην HuffPost Greece.

– Γεννηθήκατε στην Νέα Υόρκη. Θυμάστε πότε, για πρώτη φορά, «συναντήσατε» την Ελλάδα;

΄Ημουν καλή στο μάθημα λατινικών στο σχολείο μου. Γι’ αυτό και μου προτάθηκε να μάθω ελληνικά. «Θα σου αρέσουν πολύ», μου είχαν πει οι δάσκαλοί μου. Και μπορεί οι γονείς μου να θεώρησαν ότι αυτό είναι ένα πολύ περίεργο πράγμα, εγώ, όμως, ήξερα πόσο πολύ μ’ αρέσουν τα λατινικά και πόσο με ενδιέφερε η ρωμαϊκή εποχή και σκέφτηκα να το κάνω. Στην συνέχεια απέκτησα τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την αρχαία ελληνική γραμματεία, ώστε έγινε το πρωταρχικό μου ενδιαφέρον κι αυτό παραμένει μέχρι σήμερα.

“Οι γονείς μου είπαν πως δεν ήθελαν να καλύψουν τα έξοδα για να κάνω μεταπτυχιακά στα αρχαία ελληνικά αλλά εγώ βρήκα μια υποτροφία που κάλυψε τις σπουδές μου. Και βρέθηκα στο Χάρβαρντ να γράφω το διδακτορικό μου”

– Υπήρχε καμία επιρροή ως προς αυτή την κατεύθυνση από το οικογενειακό ή ευρύτερα κοινωνικό σας περιβάλλον;

Όχι, καμία, αλήθεια. Στο σχολείο μου πίστευαν ότι η γνώση ξένων γλωσσών είναι πολύ σημαντική. Ξεκίνησα να ασχολούμαι, όπως είπα πριν, με τον ρωμαϊκό κόσμο κι αυτό με οδήγησε στην αρχαία Ελλάδα. Σπούδασα ως φοιτήτρια και δίδαξα στο Wellesley. Στην αρχή παρακολούθησα μαθήματα αρχαίων ελληνικών τα οποία μου άρεσαν πάρα πολύ. Οι γονείς μου είπαν πως δεν ήθελαν να καλύψουν τα έξοδα για να κάνω μεταπτυχιακά στα αρχαία ελληνικά αλλά εγώ βρήκα μια υποτροφία που κάλυψε τις σπουδές μου. Κι αφού βρέθηκα στο Χάρβαρντ για κάποια χρόνια κι έγραφα το διδακτορικό μου, υπήρξε ένα «άνοιγμα» στο Wellesley και μου ζήτησαν να έρθω και να διδάξω. Κι έτσι πήγα, κι παρέμεινα εκεί μέχρι να συνταξιοδοτηθώ.

– «Μελετώ τους αρχαίους συγγραφείς, φιλοσόφους και ποιητές από την ηλικία των 16 ετών», είπατε όταν λάβατε τιμητικά ελληνική υπηκοότητα για το έργο σας. Με ποιους ξεκινήσατε;

Με τους καθηγητές μου νομίζω ότι διαβάσαμε την Απολογία του Πλάτωνα. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που διαβάσαμε, στην συνέχεια ένα μεγάλο μέρος της Οδύσσειας του Ομήρου και μετά όταν ήμουν στο Wellesley αρχαίους τραγικούς ποιητές. Διάβασα επίσης Ελληνες λυρικούς ποιητές και πολλούς συγγραφείς της ρωμαϊκής εποχής όπως Βιργίλιο (κάναμε Βιργίλιο στο σχολείο). Κατά την διάρκεια του μεταπτυχιακού έπρεπε να κάνουμε σχεδόν τα πάντα. Είχαμε να διαβάσουμε πολλούς συγγραφείς, πολλών περιόδων, και από την κλασσική και από την λατινική γραμματεία. Υπήρχε πολύ δουλειά αλλά μου άρεσε πολύ. Η κλασσική λογοτεχνία είναι εξαιρετική. Διάβαζα τις Βάκχες του Ευριπίδη και δεν μπορούσα να αφήσω το έργο από τα χέρια μου. Απλά κάθισα σε μια καρέκλα και διάβαζα το έργο. Γιατί ήταν τόσο ώριμο. Ηταν τόσο καλό.

“Υπήρξα πολύ χαρούμενη που πέρασα την ζωή μου σπουδάζοντας για την Ελλάδα και την γνώρισα κι από κοντά. Μακάρι να ήξερα κι άλλα, να είχα περισσότερο χρόνο να μελετήσω κι άλλο, να μάθω για την Ελλάδα του σήμερα και να διαβάσω σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία”

– Επί 46 έτη διδάξατε κλασσικές σπουδές και αρχαία Ελληνικά σε χιλιάδες σπουδαστές στο Wellesley College. Ποια είναι πιο σημαντική για εσάς: Η ερευνητική δουλειά ή η δουλειά της καθηγήτριας;

Δεν ξέρω. Αγαπώ να διδάσκω. Αγαπούσα να δουλεύω, αγαπούσα να εργάζομαι με τον κόσμο, την δουλειά, τα γραψίματά μου. Νομίζω πως το ότι εργάστηκα στην αρχαία ελληνική γραμματεία ήταν εκείνο που απόλαυσα περισσότερο. Ιδιαίτερα απόλαυσα την τελευταία μου δουλειά πάνω στον Ευριπίδη γιατί ήταν ένας συνδυασμός μελετών τόσων πολλών χρόνων.

– Τι μάθατε από τους φοιτητές σας;

Δε νομίζω ότι μπορούσαν να με διδάξουν όσα θα μπορούσα να τους διδάξω εγώ, αλλά πιστεύω ότι έμαθα αρκετά από το ενδιαφέρον τους για την γλώσσα, τον ενθουσιασμό τους και πόσο πολύ ήθελαν να καταλάβουν την δομή της γλώσσας – και για μερικούς ανθρώπους το να μπορούν να αντιληφθούν πώς λειτουργεί η γλώσσα είναι πολύ συναρπαστικό. Ηταν κι αυτά που διάβαζαν. Διάβαζαν σπουδαία έργα όπως Ομηρο, κι όσοι έκαναν λατινικά Βιργίλιο ή ελληνική δραματική ποίηση. Εργα που τους βοηθούσαν να καταλάβουν τις δικές τους ζωές. Τα μεγάλα αυτά έργα μιλούν για τα πιο πολύτιμα πράγματα στην ζωή. Όλα αυτά μπορεί να τα μάθει κανείς διαβάζοντας σπουδαία λογοτεχνία.

– Πιστεύετε ότι οι κλασσικές σπουδές βρίσκονται σε παρακμή λόγω της τόσο μεγάλης διείσδυσης της τεχνολογίας στην ζωή μας;

Ναι. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο αναφορικά με τις αρχαίες γλώσσες. Συμβαίνει και με την αγγλική κι αμερικανική λογοτεχνία – που στις ΗΠΑ έχουν υπάρξει δημοφιλείς… Οι άνθρωποι λένε ότι πρέπει να επενδύσω κάποια χρήματα στις κολλεγιακές σπουδές μου (στην Αμερική δεν είναι δωρεάν) και πρέπει να έχω (αργότερα) μια καλοπληρωμένη δουλειά για να αναπληρώσω (αυτό το ποσό που ξόδεψα). Γι’ αυτό λένε π.χ. θα διαλέξω να σπουδάσω computer science και με μια έννοια αυτό είναι κακό διότι το Πανεπιστήμιο είναι μια φορά στην ζωή μας και πρέπει να είμαστε ελεύθεροι από κάθε δέσμευση να γνωρίσουμε τους άλλους πολιτισμούς. Η ιστορία είναι πολύ σημαντική επίσης. Πώς μπορείς να κατανοήσεις το παρόν αν δεν έχεις καταλάβει το παρελθόν;

– Η σύγχρονη Ελλάδα σας απογοήτευσε ποτέ και με κανέναν τρόπο;

Όχι. Για πρώτη φορά ήρθα στην Ελλάδα, στην Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών όταν ήμουν 20 ετών. Απλά μου άρεσαν τα πάντα. Μου άρεσε η Αθήνα, πίστευα ότι είναι πολύ συναρπαστικό το να είμαι εκεί, οι Ελληνες ήταν πολύ καλοί με εμένα και πάντα ήθελα να επιστρέφω. Δεν τα κατάφερα κάθε χρονιά, αλλά μπόρεσα να επισκεφθώ την Ελλάδα πολλές χρονιές. Βρέθηκα στην χώρα σας για περίπου ένα μήνα πριν από λίγους μήνες – πρόσφατα επέστρεψα. Ηθελα να δω πράγματα στην Κρήτη που δεν είχα δει και μετά είχα μια ευκαιρία να πάω στην Ηπειρο, απλά να είμαι εκεί για μερικές μέρες – αυτό ήταν υπέροχο. Δεν είχα πάει ποτέ σε κάποια απ’ αυτά τα μέρη. Ακούσαμε υπέροχη μουσική και παραδοσιακά τραγούδια από γυναικείες φωνές. Λοιπόν, όχι, καθόλου δεν είμαι απογοητευμένη από την σύγχρονη Ελλάδα.

– Πόσο συχνά επισκέπτεσθε την Ελλάδα;

Όταν μπορώ, όσο μπορώ. Δεν γινόταν φυσικά την εποχή που η πανδημία ήταν στο απόγειό της – κανείς δεν ταξίδευε – κι όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά. Αλλά έκτοτε ταξίδευα στην Ελλάδα αρκετά συχνά, όχι πάντα κάθε χρόνο αλλά πολλά χρόνια. Κι αυτό που κάνω είναι να παίρνω μεταπτυχιακές φοιτήτριες και φοιτητές του Wellesley και να συνεργάζομαι με εταιρείες που εκπονούν εκπαιδευτικά τουριστικά προγράμματα. Αυτό βοηθά τους ανθρώπους στα ταξίδια τους να βλέπουν και κάτι (όταν κάνουν διακοπές) όχι μόνο να πηγαίνουν σε εστιατόρια – όχι πώς είναι κακά τα εστιατόρια. Αυτή η συνεργασία γίνεται αρκετά συχνά. Κι επίσης είμαι συνδεδεμένη με την Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών στην Αθήνα κι αυτός είναι ένας καταπληκτικός τρόπος να μιλά κανείς με αρχαιολόγους και να επισκέπτεται σημαντικά μέρη κι έχει συμβάλει στο να έρχομαι συχνά. Μεγαλώνω και θα πρέπει να σταματήσω σιγά – σιγά. Ομολογώ ότι δεν μ’ αρέσει πολύ αυτή η ιδέα.

– Ποιο κομμάτι της δουλειάς σας στην Αμερικάνικη Σχολή Κλασσικών Σπουδών ξεχωρίζετε και γιατί;

Μ΄ ένα τρόπο η απόφαση ήρθε για μένα όταν έγινα Trustee της Αμερικανικής Σχολής Κλασσικών Σπουδών το 2004. Μετά από κάποια χρόνια μου ζήτησαν να γίνω ηγηθώ του Trustees Publication Committee. Δουλεύω με ομάδες ακαδημαϊκών που βρέθηκαν στην Σχολή ως μαθητές και προσπαθώ να μάθω ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν και να το παρουσιάσω στους υπόλοιπους Trustees. Εχω μάθει πολλά από την ενασχόλησή μου αυτή. Βέβαια οι περισσότεροι είναι αρχαιολόγοι κι εγώ δεν είμαι αρχαιολόγος αλλά γνωρίζω – λίγο ως πολύ – πότε να τους βοηθήσω όταν είναι αναγκαίο να τους προσφέρω την υποστήριξη που χρειάζεται.

– Καθηγήτρια Λεύκοβιτς, ποια είναι η βασική διαφορά του τρόπου ζωής των γυναικών στην Ελλάδα των κλασσικών χρόνων και σήμερα;

Ω Θέε μου. Τώρα οι γυναίκες μπορούν να μορφώνονται. Εχουν κάποιον έλεγχο στην ζωή τους – τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα τώρα. Οι Ελληνίδες είναι μάλλον δυνατές. Επεβίωσαν στην αρχαιότητα. Νομίζω ότι κερδίζουν περισσότερο σεβασμό απ’ ότι παλαιότερα. Δεν νομίζω ότι τα χρόνια που η Ελλάδα ήταν υπό Οθωμανική κατοχή ήταν πολύ βοηθητικά για τις γυναίκες. Δεν αισθάνομαι ότι το Ισλάμ είναι υποστηρικτικό για τις γυναίκες, έστω και λίγο. Από τότε που η Ελλάδα κέρδισε την ανεξαρτησία της νομίζω ότι οι γυναίκες έχουν γίνει πιο δυνατές και πιο σημαντικές. Θυμάμαι όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα έβλεπα τις γιαγιάδες που ήταν ντυμένες παραδοσιακά (και άντρες επίσης) αλλά αυτό έχει εξαφανιστεί. Κι έτσι νομίζω ότι οι γυναίκες κερδίζουν δύναμη κι ελπίζω να συνεχίσουν. Γνωρίζω γυναίκες που δεν έχουν το ίδιο επίπεδο των ευκαιριών με οι άντρες αλλά αυτό συμβαίνει και στις ΗΠΑ επίσης. Ισχύει παντού μάλλον.

– Πιστεύετε ότι το debate αν ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός προήλθε ή όχι από την αρχαία Αίγυπτο διαρκεί;

Νομίζω πως ναι. Νομίζω, πάντως, πως δεν διδάσκεται στα Πανεπιστήμια όπως παλιότερα. (Αυτή η θεωρία) κέρδιζε έδαφος στα Πανεπιστήμια κι αυτό την έκανε σημαντική. Υπήρχε ένας καθηγητής που την δίδασκε στο Wellesly και οι φοιτητές του τον υπερασπίζονταν. Και δεν ήξεραν. Δεν ήξεραν τις αρχαίες γλώσσες, δεν ήξεραν την ιστορία των αρχαίων χρόνων – γιατί να την ξέρουν άλλωστε, δεν ήταν αυτό το αντικείμενό του. Οι άνθρωποι τώρα είναι τόσο αποφασισμένοι στα Πανεπιστήμια να προσπαθήσουν να διορθώσουν όλα τα σφάλματα που έχουν γίνει στους Αφροαμερικάνους σ’ αυτή τη χώρα κι αλλού. Κι είναι πραγματικά απαίσια αυτά που έχουν γίνει στους Αφροαμερικάνους σ’ αυτή την χώρα – αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Αλλά αυτό δεν διορθώνεται με το να ξαναγράψουμε την ιστορία των αρχαίων χρόνων. Πρέπει κανείς να «απευθύνει» τα προβλήματα του σήμερα στις εποχές του σήμερα. Να μην ανησυχεί για το παρελθόν. Τίποτα από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό δεν προήλθε από την αρχαία Αίγυπτο. Ας πάρουμε την αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Οι Αιγύπτιοι δεν έκαναν φιλοσοφία. Κι οποιοσδήποτε γνωρίζει ο,τιδήποτε γύρω από την αρχαία Αίγυπτο μπορεί να το επιβεβαιώσει. Στις θέσεις μου σε σχέση με το παραπάνω ζήτημα που αποτέλεσαν μάλλον αίτιο αντιπαράθεσης σ′ αυτή την χώρα βρήκα υποστήριξη από Ελληνες κι όσους συνειδητοποίησαν ότι είχα δίκιο. Αλλά είναι σκληρό – οι άνθρωποι επιθυμούν πολύ να είναι political correct και να υποστηρίξουν τους Αφροαμερικάνους και ξεχνούν ότι κι αυτοί είναι … άνθρωποι και μπορούν να κάνουν πράγματα λάθος, όπως επίσης και σωστά.

– Ανάμεσα σ’ άλλα, έχετε γράψει βιβλία για τον Ευριπίδη και τους θεούς, τις γυναίκες στην ελληνική μυθολογία, την ζωή των γυναικών στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη και πολλά άλλα. Ποιο από αυτά είναι πιο κοντά στην καρδιά σας και γιατί;

Ω, δεν ξέρω. Όλα έχουν ενδιαφέρον για μένα. Το τελευταίο που έχω γράψει είναι σχετικά με τον Ευριπίδη και τους θεούς γιατί οι άνθρωποι τον είδαν ως κάποιο που έκανε κριτική στους θεούς και προσπάθησα να αποδείξω πως αυτό δεν ίσχυε καθόλου. Είναι δραματικός ποιητής, δεν είναι φιλόσοφος. (Λέει) μάλιστα ότι οι άνθρωποι που κριτικάρουν τους θεούς έχουν πρόβλημα. Αυτό που θέλει να μας πει είναι ότι το σύμπαν δεν σχεδιάστηκε για τα ανθρώπινα όντα. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα «εναντίον» μας. Υπάρχουν τόσα πράγματα που νομίζουμε ότι καταλαβαίνουμε αλλά στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνουμε. Κι αυτό είναι ένα από τα βασικά ζητήματα σήμερα. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ξέρουν το σωστό αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρουν το σωστό. Είναι πολύ σκληρό να καταλαβαίνεις τα πράγματα. Κι η άγνοια είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα. Το σκέφτομαι αυτό με την πολιτική κατάσταση στην Αμερική όλη την ώρα. Όταν αναλογίζομαι τον Ντόναλντ Τραμπ, έναν από τους πιο αδαείς ανθρώπους που έγιναν ποτέ πρόεδροι των ΗΠΑ, νιώθω τρόμο. Και μερικά πράγματα που συμβαίνουν σήμερα είναι τρομακτικά επίσης. Όπως ο νόμος για τις εκτρώσεις στις ΗΠΑ. Πρέπει οι γυναίκες να έχουν ίσα δικαιώματα γιατί οι γυναίκες έχουν πολύ μεγάλη συμμετοχή στα πράγματα, έχουν αναδείξει εξαιρετικές γερουσιαστές και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην δούμε γυναίκα πρόεδρο των ΗΠΑ. Δεν θα ήθελα να επιβάλλω κάτι, αλλά βλέπω ότι υπάρχει μεγάλη σύγχυση και άγνοια – ίσως όχι παντού, αλλά αρκετά. Και πολλά ακόμα από τα πράγματα που συμβαίνουν τώρα είναι πολύ οδυνηρά: ο πόλεμος στην Ουκρανία, η θέση των γυναικών σε μέρη όπως το Αφγανιστάν και τόσα άλλα.

– Πώς αισθανθήκατε κατά την διάρκεια της τιμητικής εκδήλωσης στο Προξενείο της Βοστόνης όταν λάβατε ελληνική υπηκοότητα;

Ηταν τόσο ευγενική αυτή η κίνηση κι ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. Κι αισθάνομαι μεγάλη ταπεινότητα. Υπάρχουν πολλοί από εμάς στις ΗΠΑ που πραγματικά αγαπάμε να μελετάμε την αρχαία Ελλάδα κι ελπίζω ότι λαμβάνω αυτή την τιμή εκ μέρους του καθενός που έχει αφιερωθεί σ’ αυτό – κάτι θαυμάσιο. Και μερικοί από τους Ελληνες φίλους μου είναι πολύ χαρούμενοι. Μπορεί να πάρω και διαβατήριο τώρα… Υπήρξα πολύ χαρούμενη που πέρασα την ζωή μου σπουδάζοντας για την Ελλάδα και την γνώρισα κι από κοντά. Μακάρι να ήξερα κι άλλα, να είχα περισσότερο χρόνο να μελετήσω κι άλλο, να μάθω για την Ελλάδα του σήμερα και να διαβάσω σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία.

– Εκτός από τις καθημερινές σας βόλτες, τι είναι αυτό που σας δίνει ευχαρίστηση σήμερα;

Σήμερα; Είναι πάντα οι φίλοι, η οικογένεια, οι γάτες μου… Αυτά, καθώς μεγαλώνω γίνονται πιο σημαντικά. Αλλά αγαπώ την δουλειά μου. Διαβάζω τώρα τους Πέρσες, ένα έργο που δεν έχω διδαχτεί και το απολαμβάνω πολύ. Δεν ξέρω τι θα γράψω στην συνέχεια. Δεν είχα πολύ χρόνο το καλοκαίρι. Σίγουρα θα γράψω κάτι. Εχω μια βιβλιοπαρουσίαση να κάνω και μετά έχω να (ξανα)γράψω ένα άλλο άρθρο για τον Ευριπίδη και για το βραβείο που κέρδισε με το έργο του στους δραματικούς αγώνες το 430 / 29 π. Χ. Το ενδιαφέρον για εμάς σήμερα είναι ότι δίνει έμφαση στις ηθικές συνέπειες. Οι Αθηναίοι εκείνη την εποχή εγκατέλειπαν τις παραδοσιακές τους ιδέες κι αξίες κι αυτό δεν ήταν καλό για την πόλη. Και σήμερα οι άνθρωποι δεν νοιάζονται για τους άλλους ανθρώπους αλλά μόνο για τον εαυτό τους. Κι αυτό ίσως είναι μια συνέπεια της πανδημίας. Ισως όχι; Δεν γνωρίζουμε ακόμα. Μας δίνει, όμως, τροφή για σκέψη.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/m-leekovits-46-ete-didaxa-stis-epa-ten-archaia-ellada-alla-ki-e-seychrone-den-me-apoyoeteese-pote_gr

The climate-space nexus: new approaches for strengthening NATO’s resilience

0


Climate change presents major challenges that NATO faces today, and will have to confront tomorrow. Space technology is playing an increasingly important role in helping to monitor rapid environmental change and identify related hazards.

NATO already recognises space capabilities as critical in the area of environmental monitoring, meteorological forecasting, and the planning and execution of NATO missions and operations. Yet, the benefits of space technology for improved operational effectiveness remain underutilised.

At the Madrid Summit in June 2022, NATO released its first Climate Change and Security Impact Assessment (CCSIA), an element of an ambitious Action Plan on Climate Change and Security, which was adopted at the Brussels Summit in June 2021. The CCSIA intends to increase Allied awareness concerning the impact of climate change on security. In addition to maritime, land and air domains, the Impact Assessment underlines the threat climate-related hazards present to the operational domain of space. In addition, the newly approved NATO Strategic Concept recognises that unfettered access to, and the secure use of space is key to effective deterrence and defense, and suggests boosting the resilience of Allied space capabilities.

Because space and climate-related issues are intrinsically intertwined, both climate and space resilience are fundamental to NATO’s deterrence and defense in the 21st century. This article will explore two ways in which climate change and space technologies intersect.

Improved understanding of a changing climate

Satellites are providing NATO Allies with invaluable data about the Earth’s climate and weather patterns, and a better understanding of a changing climate overall. Closely monitoring various natural hazards, such as landslides, floods and large forest fires, aids in disaster relief operations by making it possible to identify the events early on, recognise their extent, and reduce overall damage by responding swiftly and effectively. Satellite data is also being used to develop more accurate climate models, which are essential for predicting future climate risks and their impacts.

 Figure 1: Credit: European Space Agency (ESA)
Figure 1: Credit: European Space Agency (ESA)

Space-based observing systems are also helping to monitor greenhouse gas (GHG) emissions and overall changes in the composition of our atmosphere. These systems are key to improving climate change predictions and developing effective mitigation and adaptation strategies. Since 2009, the Greenhouse Gas Observing Satellite (GOSAT), also known as “Ibuki”, has been providing detailed data about atmospheric concentrations of carbon dioxide and methane, improving scientific understanding of the causes of global warming.

Space technologies can also play a key role in monitoring and verifying compliance with international climate agreements. In support of the non-profit organisation Carbon Mapper and its consortium of partners, NASA participates in a pioneering program that will help quantify and track point-source emissions, identify “super emitters”, all while making collected data on emissions publicly accessible. The first Carbon Mapper satellite is targeted for launch in 2023. As part of the European Union’s Copernicus programme, in 2021-2023 the CoCO2 project will deliver prototype systems for a new European anthropogenic CO2 emissions monitoring and verification support capacity. Now that NATO is set to reduce its military GHG emissions, these capabilities can enable Allied militaries to provide more rapid and targeted disaster response and aid in emissions estimates.

Enhanced operational effectiveness

The focus of civilian space capabilities has traditionally revolved around earth observation, environmental monitoring and weather observation. Advances in satellite technology are also reducing limits on global communications, providing Internet access to remote locations. But the potential of satellites and other space technologies goes beyond just climate monitoring and improved communications.

Today, technologies that were initially conceived and used to track weather events are helping Allied militaries to improve their combat capabilities, operational effectiveness, and battlefield situation awareness. This is particularly evident in the case of the ongoing war in Ukraine, where Ukrainian forces that track Russian troop movements are being aided by radar data and satellite imagery.

For example, data from the European satellite, Sentinel – previously used to survey vegetation growth – has been helping to assess damage to buildings and, as such, Russian gains and advances across Ukraine. Prior to the invasion, the same tools helped track deployments of certain military radars, which provided clues about the movement of troops and equipment in western Russia. In addition to Sentinel-2, NASA Fire Information for Resource Management System (FIRMS), developed for near-real time forest fire monitoring, has helped detect and monitor heavy fighting and fuel storage explosions, as well as wildfires in the contaminated areas around Chernobyl.

 Figure 2: Credit: NASA's Fire Information for Resource Management System (FIRMS), part of NASA's Earth Observing System Data and Information System (EOSDIS)
Figure 2: Credit: NASA’s Fire Information for Resource Management System (FIRMS), part of NASA’s Earth Observing System Data and Information System (EOSDIS)

Looking ahead, space-based observing systems will enable members of the Alliance to plan their operations in more effective ways. For example, they will be able to better optimise their routes and logistics, with significant savings in terms of costs and fuel use. Reducing NATO’s reliance on fossil fuels, which make armed forces vulnerable to attack, is key.

Another example is the multi-year Cube4EnvSec project, launched as part of the NATO Science for Peace and Security (SPS) programme, which aims to integrate big earth observation data (i.e. Landsat- and Sentinel satellite data), artificial intelligence and a visualisation for a Military Recognized Environmental Picture (REP).

5G technology, in combination with telecommunication satellites and advanced encryption methods, will have significant strategic and battlefield implications for military operations, too. With 5G and new datalink technologies, Allied militaries will be able to communicate and undertake remote sensing in real-time, as well as to integrate various sensors over and on the battlefield. This will help militaries and the civilian sector alike to further optimise their logistics and situational awareness.

Space capabilities are not immune to climate change

Allied military space assets are critical to NATO’s security and resilience, providing NATO members with essential intelligence and communications capabilities. Climate change is increasingly impacting the ability to operate in space, limiting the potential value that space capabilities can add for Allied militaries, and potentially jeopardising NATO’s operational effectiveness in several ways.

First, climate change affects ground-based infrastructure, such as launch pads, communication towers and other facilities that are critical to space operations. This is of greater concern to Western space capabilities than it is to Russian and Chinese space capabilities. The primary launch sites of NATO members – Vandenberg Space Force Base in California, Cape Canaveral Space Force Station in Florida and French Guiana Space Station – are all situated along coastlines and increasingly find themselves at major risk from sea-level rise, coastal erosion and flooding. According to NASA estimates, for example, sea levels at Kennedy Space Center are expected to rise by 5 to 8 inches by 2050.

Second, there are 14 weather criteria that have to be met to ensure that a rocket is safe throughout its entire launch process. Unfavourable weather conditions, such as thunderstorms and lightning, heavy precipitation, thick cloud coverage, freezing air temperatures or strong windshear and turbulence could influence launch trajectories for satellites and missiles alike, endanger their safety, and cause a launch to be postponed. Even after a successful launch, rain, wind or rough sea can make it challenging for reusable rockets – which almost every major company is developing or using – to land, which affects their future utilisation. Changes in weather patterns, which are likely to become more frequent and intense due to climate change, will challenge the viability of space operations in certain regions in the future.

In contrast, the majority of Chinese launch sites, as well as those operated by Russia, namely the Vostochny Kosmodrome in the south-east part of Russia and the Baikonur Cosmodrome in Kazakhstan, are located inland, thus benefiting from more stable weather conditions, and are less vulnerable to climate change.

 Figure 3: Credit: ESA/A. Baker, CC BY-SA 3.0 IGO
Figure 3: Credit: ESA/A. Baker, CC BY-SA 3.0 IGO

Third, phenomena related to space weather significantly endanger Allied critical infrastructure, both on Earth and in space. Earlier this year, as many as 40 SpaceX Starlink internet satellites were lost due to a geomagnetic storm only a day after their launch. While disturbances caused by solar events are not a direct result of climate change, they nevertheless increase the vulnerability of Allied space technologies and present challenges for military effectiveness. Moderate to severe space weather events can disrupt radio communications, affect power grids and global navigation satellite systems (GNSS), or, in the event of a large-scale geomagnetic storm, cause the complete outage of satellites. For example, a communications outage during military operation “Anaconda” in Afghanistan in 2002 is believed to have been related to an important space weather phenomenon called plasma bubbles.

Due to global warming, the mesosphere (the third layer of the atmosphere, directly above the stratosphere) is cooling and contracting. When it contracts, the upper layers sink with it; thus, the density of upper layers of the atmosphere decreases. This, in turn, reduces satellite drag. As a consequence, the insufficient slowing of spacecraft leaves more space debris in a low-Earth orbit that would otherwise be pulled down and incinerated. This presents a challenge for satellite operators, regulators, and other companies that seek to build mega constellations of satellites. It particularly affects planning times and deployment durations of new small and miniature satellites (cubesats). Hence, more efforts are needed to actively remove satellites and space debris from orbit.

Recommendations in preparing for the unknown

 Figure 4: Credit: European Space Agency (ESA)
Figure 4: Credit: European Space Agency (ESA)

Resilience is fundamental to NATO’s ability to deter and defend. As the effects of climate change on Allied security become more apparent, NATO needs to use all available tools to address them. Space technologies are playing an important role in these efforts, and they are only going to become more important in the years to come. In addition to preparing to operate in changing climate conditions, there is a need for NATO to address the climate-related implications on its space capabilities to ensure secure and continuous access to space services, products and capabilities.

Additional investments in space technologies are needed, and should come hand-in-hand with sufficient staffing capacity at NATO to enact robust programming. One source of funding will be the newly launched €1 billion Innovation Fund, which is set to focus on space (among other dual-use emerging technologies). Through NATO’s Defense Innovation Accelerator for the North Atlantic (DIANA), which is to be launched in 2023, NATO – particularly the Science and Technology Organization (STO) and the NATO Space Center – can deepen its work with innovators across the Alliance on the non-traditional use of space technology for military applications. Of particular relevance is the improved utilisation of the so-called space downstream sector – applications using space data and technology to the benefit of business and society (e.g. space navigation, space telecommunication, and space imagery). The continuous adjustment and adaptation of NATO’s Space Policy and Space Situational Awareness is equally important.

Finally, members of the Alliance need to better prepare for and protect their space capabilities from climate-related hazards. Investing in more resilient and mobile ground infrastructure, or diversifying Allied launch capabilities, are ways to address climate-related risks. Another is supporting research on new technologies to protect satellites from debris, and developing new strategies for operating in a more congested and contested space environment. Engineering solutions, like building dunes along coasts, provide good short-term strategies too. Of equal relevance is improving weather forecasting and research focused on space weather.

Addressing climate-related implications on its space capabilities is a necessity, not a choice, for NATO to maintain its technological edge and operational advantage.

What is published in NATO Review does not constitute the official position or policy of NATO or member governments.
NATO Review seeks to inform and promote debate on security issues. The views expressed by authors are their own.

ABOUT THE AUTHOR

Jan Lukačevič is a space engineer who works as a Research & Innovation Strategy Developer at Prague Innovation Institute, Assistant Professor at the Academy of Arts, Architecture & Design in Prague and a Science Communicator. He was a member of the NATO 2030 Young Leaders Group.

Katarína Kertýsová is a Policy Fellow at the European Leadership Network (ELN) and a Global Fellow at the Kennan and Polar Institutes of the Woodrow Wilson Center. Her research focuses on NATO’s climate agenda, military decarbonisation, Arctic security and the climate-nuclear nexus. She was a member of the NATO 2030 Young Leaders Group.

René Heise works in NATO’s Emerging Security Challenges Division. Previously, he has served as head of Geo-sections at the German Air Force Air Operations Command, and as acting Chief Meteorological and Oceanographic Officer and Section Head at the NATO Allied Command Operations. He is a Subject Matter Expert in METOC/Climate Change, space weather and energy security issues.

“Μύλος” στη Λιβύη. Κανείς δεν μπορεί να παρακολουθήσει το πολιτικό παιχνίδι.

0

(Ιδιαίτερη Ανταπόκριση)

Λίβυοι πολιτικοί και σοφοί κάλεσαν τον Abdel Hamid al-Dabaiba, επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας», να «παραιτηθεί» από την εξουσία «πριν να είναι πολύ αργά», θεωρώντας όλους τους υπουργούς του «πλήρως υπεύθυνους για τις συνέπειες της παραμονής τους στις θέσεις τους».

Καμία αρχή που ανέβηκε στην εξουσία στη Λιβύη, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, δεν ξέφυγε από τις λαϊκές και πολιτικές απαιτήσεις για την αποχώρησή της, ξεκινώντας από τον αείμνηστο Πρόεδρο Μουαμάρ Καντάφι, περνώντας από την πλειοψηφία των αρχηγών κυβερνήσεων, οι οποίοι πέτυχαν να διαχειριστούν τις υποθέσεις της χώρας και φτάνοντας στην Νταμπάιμπα, στο παρόν.

Πολιτικοί και αναλυτές που μίλησαν στο Asharq Al-Awsat εξήγησαν αυτή την κατάσταση ως «αντανάκλαση της διαδικασίας πολιτικού ανοίγματος, που δεν ήταν τυπική του προηγούμενου καθεστώτος», αλλά είδαν ότι η αποχώρηση πολιτικών οντοτήτων από την εξουσία «δεν είναι η μόνη λύση στις συσσωρευμένες κρίσεις της χώρας».

Πολιτικοί, αξιωματούχοι, σοφοί και ακτιβιστές συγκεντρώθηκαν χθες το απόγευμα στην αΑγορά της Παρασκευής (ανατολικά της Τρίπολης), για να καταγγείλουν την κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», η οποία είπε ότι «τελείωσε την εντολή της», σημειώνοντας ότι «έχασε την ικανότητα για την κάλυψη των αναγκών και των απαιτήσεων βασικών δικαιωμάτων και υπηρεσιών του πολίτη.

Αυτά περιλαμβάνουν επισιτιστική ασφάλεια, ηλεκτρική ενέργεια, καύσιμα και μισθούς.

Η Λιβύη υποφέρει αυτήν τη στιγμή από διχασμό μεταξύ της κυβέρνησης Νταμπάιμπα, η οποία δημιουργήθηκε από το «Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου» στη Γενεύη και λειτουργεί από την Τρίπολη, και της κυβέρνησης «σταθερότητας» με επικεφαλής τον Φάθι Μπασάγκα, που υποστηρίζεται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και λειτουργεί, προσωρινά, από τη Σύρτη, αλλά επιδιώκει να εισέλθει στην πρωτεύουσα, υπό το πρίσμα των απαιτήσεων όλων των πολιτικών φορέων να αποχωρήσουν από τη δημόσια σκηνή.

Ενόψει του πολιτικού διχασμού που βιώνει η χώρα, υπό το πρίσμα ότι κάποιοι υποστηρίζουν μια συγκεκριμένη κυβέρνηση και απαιτούν την απομάκρυνση μιας άλλης, ο Ραμαντάν Αλ-Τουβάιτζερ, Λίβυος νομικός και πολιτικός ερευνητής, δήλωσε στη συνέντευξή του στο Asharq Al-Awsat ότι η σύγκρουση στη Λιβύη «με την τοπική και διεθνή παρέμβασή της είναι μεγαλύτερη από την ικανότητα των συμβουλίων των αξιόλογων.

Αυτό συμβαίνει παρά τις καλές προθέσεις ορισμένων από αυτούς», σημειώνοντας ότι «υπάρχουν κυβερνήσεις που προσπάθησαν να λάβουν ηθική υποστήριξη από ορισμένα κοινωνικά συμβούλια».

Ο Al-Tuwaijer συνέχισε δηλώνοντας ότι «ορισμένα από αυτά τα συμβούλια, ανεξάρτητα από την αποτελεσματικότητά τους, απαιτούν την παραίτηση μιας κυβέρνησης και τη διατήρηση άλλων».

Στη διαμαρτυρία τους, οι σοφοί και οι ακτιβιστές κατηγόρησαν την κυβέρνηση Dabaiba ότι «μουδιάζει την κοινή γνώμη με μη ρεαλιστικές δόσεις των μέσων ενημέρωσης» και θεώρησαν ότι «δεν έχει ένα εθνικό στρατηγικό πρόγραμμα με σαφές όραμα», καθώς και «την έλλειψη διαφάνειας και ασάφεια στην εκταμίευση του δημόσιου χρήματος, που συνέβαλε στην όξυνση του νεποτισμού και της διαφθοράς.»

Κάλεσαν τις δικαστικές αρχές και τις εποπτικές αρχές «να υποβάλουν σαφείς και διαφανείς εκθέσεις για το έργο της κυβέρνησης, σύμφωνα με την πολιτική συμφωνία, και να κρατήσουν υπεύθυνη στάση για τις δαπάνες και τις πηγές χρηματοδότησής τους, και τη σύγχυση στις εξουσίες και την αποκλειστικότητα των αρχών».

Αφού οι διαδηλωτές ζήτησαν από τον Dabaiba να παραιτηθεί από την εξουσία, «έχει την πλήρη ευθύνη οποιοσδήποτε παρέχει υποστήριξη στην κυβέρνησή του να παραμείνει στην εξουσία και να μην συνεργαστεί για την εξεύρεση μιας ενοποιημένης εξουσίας σε ολόκληρη την επικράτεια της Λιβύης, σύμφωνα με μια εθνική συμφωνία στην οποία συμμετέχουν όλοι χωρίς αποκλεισμούς και περιθωριοποιήσεις».

Δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζονται τέτοιες εκκλήσεις. Πριν από 11 χρόνια, μπροστά στις πολιτικές διακυμάνσεις, και σε διαφορετικά οράματα και προσανατολισμούς, οι αντίπαλοι του Καντάφι ζήτησαν να παραιτηθεί από την εξουσία.

Περιφερειακά και διεθνή κόμματα μπήκαν επίσης στη γραμμή αιτημάτων για την αποχώρησή του, συμπεριλαμβανομένης της πρώην καγκελαρίου της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ, και της Επιτροπής της Αφρικανικής Ένωσης, της οποίας ο επικεφαλής Ζαν Πινγκ είπε τότε ότι «οι Λίβυοι πρέπει να αποφασίσουν μόνοι τους αν ο Καντάφι πρέπει να παραιτηθεί, όχι εμείς.”

Οι εκκλήσεις πολιτών και ακτιβιστών έφθασαν επίσης στην πλειονότητα των πολιτικών φορέων, που εμφανίστηκαν μετά την πτώση του καθεστώτος Καντάφι, και το αίτημά τους να εγκαταλείψουν την εξουσία, ξεκινώντας από το Γενικό Εθνικό Κογκρέσο και την κυβέρνηση του Αλί Ζαϊντάν, της οποίας η έδρα ήταν στην πρωτεύουσα  όταν περικυκλώθηκε από διαδηλωτές με τσιμεντένια φράγματα και οι εργαζόμενοι δεν μπόρεσαν να εισέλθουν σε αυτην κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων   το 2013.

Αρκετούς μήνες αργότερα, με την επιδείνωση της πολιτικής κατάστασης το 2014, η Λιβύη χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα στα ανατολικά και δυτικά της χώρας, και μαζί με αυτό, οι αντιπαλότητες αυξήθηκαν και κάθε ομάδα άρχισε να επιδιώκει να αποκλείσει την άλλη από την κοινή σκηνή.

Με τον πρώην επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου της «Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας», Fayez Al-Sarraj, να αναλαμβάνει τα καθήκοντά του στην πρωτεύουσα, ξέσπασαν διαδοχικές διαμαρτυρίες, απαιτώντας να εγκαταλείψει την εξουσία, αφού τον κατηγόρησαν για «εξάπλωση ένοπλων πολιτοφυλακών στην Τρίπολη».

Οι κοινωνικοί και πολιτικοί ηγέτες στην αγορά της Παρασκευής υποστηρίζουν την κυβέρνηση της Μπασάγκα, η οποία στο παρελθόν είχε «υποστηρίξει τη γενναία εθνική της στάση που αποκηρύσσει τη βία και καλεί για ειρήνη».

Ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων ζητούσε να εγκαταλείψει ο Dabaiba τη θέση του, από τότε που έδωσε εμπιστοσύνη στον αντίπαλό του, Bashagha, τον περασμένο Μάρτιο, αλλά ο πρώτος αρνείται να παραιτηθεί από την εξουσία (εκτός της περίπτωσης μιας κυβέρνησης που θα εκλεγεί απο τον λαό), γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες ένοπλης σύγκρουση μεταξύ των ενόπλων ομάδων που υποστηρίζουν τα δύο μέρη. Ο Al-Tuwaijer κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτό που συμβαίνει στη Λιβύη σχετικά με τη μάχη για την εξουσία είναι «φυσιολογικό εν μέσω διεθνών παρεμβάσεων», τις οποίες θεώρησε υπεύθυνες για «ακύρωση της εκλογικής διαδικασίας», η οποία είχε προγραμματιστεί για τα τέλη του περασμένου έτους.

Asharq Al-Awsat

In Afghanistan $7.1B in planes, trucks, weapons seized by Taliban since withdrawal: DOD watchdog

0

Ground vehicles accounted for the lion’s share of the equipment left behind.

WASHINGTON — Nearly one year after the last US military aircraft departed Kabul, the Pentagon’s top watchdog says approximately $7.1 billion in US-funded planes, trucks and weaponry, all provided to the Afghan military, has been seized by the Taliban.

The breakdown includes $923 million in aircraft, $4.1 billion in ground vehicles and $511.8 million in weapons, according to a report published today by the inspector general for Operation Enduring Sentinel and Operation Freedom’s Sentinel. The report was produced as part of the watchdog’s quarterly updates to Congress on the military campaigns.

The inspector general does not further itemize specific numbers of assets seized by the Taliban, but notes the range of vehicles from Hummers to MRAPs to other tactical vehicles, as well as the hundreds of thousands of small arms, including thousands of sniper rifles and pistols, the US purchased for the Afghan military over the years — much of which was still believed to be in the government inventory when Kabul fell.

In November, the Taliban held a military parade showing off what appeared to be US-made equipment, including armored security vehicles and small arms. Also of apparent concern in the report is other equipment believed to have been left in Afghan government stocks including “specialty ground munitions (such as mortar rounds), communications equipment, explosive ordnance detection and disposal equipment, night vision devices, and other surveillance equipment.”

The report says the materiel came from the inventory of the Afghan government when it fell, while US troops had “removed or destroyed nearly all weapons and equipment” they had used in the country during the US withdrawal. The distinction could matter. After CNN first reported the estimated $7.1 billion loss in equipment in April, a defense official told VOA that the equipment the Taliban had obtained was “not state-of-the-art stuff.”

“Everything that we provided to the Afghan forces was not on the same level as ours or those of our allies,” the official said.

Also, in perhaps a sliver of good news for the Pentagon, the report noted that the “operational state of Afghan military vehicles was unknown and likely to deteriorate without U.S. contractor maintenance.”

Elsewhere in the report, the IG discusses the terrorism situation in Afghanistan all these months after the withdrawal, including noting the recent airstrike that killed al-Qaeda leader Ayman al-Zawahiri on July 31.

As far as another terror group is concerned, the Defense Intelligence Agency estimates there are some 2,000 ISIS-K fighters in Afghanistan, and their activity appears to be accelerating.

“ISIS-K claimed 80 attacks during the quarter, a 90% increase from the previous quarter,” according to the report, which covers April 1 to June 30 of this year. “Many of these attacks targeted Shia minority populations, including the bombing of a mosque in Mazar-e-Sharif that killed 31 and wounded 60…  ISIS-K aims to undermine Taliban rule through destabilizing acts of violence.”

Taliban soldiers ride down the street in a pickup truck during a celebration of the first anniversary of the Taliban’s return to power on August 15, 2022 in Kabul, Afghanistan. (Photo by Nava Jamshidi/Getty Images)

https://breakingdefense.com/2022/08/in-afghanistan-7-1b-in-planes-trucks-weapons-seized-by-taliban-since-withdrawal-dod-watchdog/

Τέσσερις κίνδυνοι για μια παράπλευρη απώλεια

0

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2022 10:15
UPD:10:26
Shutterstock  

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected] 

Με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η Ευρώπη μπήκε στο «μάτι» ενός οικονομικού, γεωπολιτικού  και στρατιωτικού τυφώνα. Στο «μάτι» ενός παγκόσμιου πολέμου διά αντιπροσώπων που διεξάγεται στην Ουκρανία μεταξύ Αμερικανών και Ρώσων,  αλλά και με την Κίνα να έχει σε ένα βαθμό εμπλακεί, είτε ως κρυφός  σύμμαχος της Μόσχας είτε ως ανταγωνιστής της Ουάσιγκτον.

Προς το παρόν, η χειρότερη απώλεια για την Ευρώπη είναι το τεράστιο ενεργειακό κόστος που πληρώνει, λόγω αυτού του πολέμου. Με το φάσμα του «δελτίου» στο φυσικό αέριο να απειλεί το μέλλον της Γηραιάς ηπείρου. Αλλά και πέρα από τις επώδυνες επιπτώσεις σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά- έχει υπονομεύσει κάθε σενάριο ανάπτυξης, με τον πληθωρισμό να ετοιμάζεται να σκαρφαλώσει σε διψήφια νούμερα στην ευρωζώνη.

Οι προσδοκίες ανάπτυξης των χωρών της ευρωζώνης για το 2022 έχουν αναθεωρηθεί προς τα κάτω λόγω των αυξανόμενων τιμών της ενέργειας. Φαίνεται ότι η ΕΕ έχει υπολογίσει λάθος στην μακροχρόνια εκτίμησή της ότι η οικονομία μπορεί να υποκαταστήσει την πραγματική εξωτερική πολιτική.

Η Ευρώπη, ως «αντιπρόσωπος» των Ηνωμένων Πολιτειών στον ουκρανικό πόλεμο,κινδυνεύει να είναι απλά μια παράπλευρη απώλεια, έχοντας βρεθεί στην πραγματικότητα σε ένα πεδίο μάχης άλλων δυνάμεων : Μια μάχη στρατιωτική, οικονομική και γεωπολιτική που εξελίσσεται μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Κίνας και Ρωσίας.

Τέσσερις εξελίξεις το αποδεικνύουν:

Πρώτον,  η τελευταία ισοτιμία ευρώ-δολαρίου. Για πρώτη φορά από το 2002, η υποτίμηση του ευρώ σημαίνει ότι για τους Ευρωπαίους έχει γίνει πολύ πιο ακριβότερο να αγοράζουν εισαγόμενα προϊόντα. Ειδικά τα πετρελαιοειδή που διακινούνται στην παγκόσμια αγορά μόνο σε δολάρια. Από την άλλη πλευρά, το αμερικανικό νόμισμα ενισχύθηκε με την σημαντική αύξηση των επιτοκίων από την Fed το τελευταίο διάστημα για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού της πλεονάζουσας ζήτησης που μαστίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα υψηλότερα επιτόκια σημαίνουν περισσότερες επενδύσεις από το εξωτερικό που ενισχύουν περαιτέρω το αμερικανικό νόμισμα. Τις τελευταίες εβδομάδες, η ΕΚΤ μπορεί να  αύξησε επίσης τα επιτόκια μετά από περίπου δέκα χρόνια, επιτυγχάνοντας μερική ανατίμηση του ευρώ, αλλά οι αιτίες του πληθωρισμού στην ευρωζώνη έχουν να κάνουν με το ενεργειακό κόστος, παρά την αυξημένη καταναλωτική ζήτηση. Με λίγα λόγια, ακόμη και οι Ευρωπαίοι επενδυτές θα βρουν τώρα  ένα ασφαλές καταφύγιο στο δολάριο και θα στηρίξουν την αμερικανική οικονομία αντί για την ευρωπαϊκή.

Ηδη, σε δίνη πιέσεων βυθίζονται τα ομόλογα της Ευρωζώνης με τις τιμές τους να υποχωρούν και τις αποδόσεις τους ανεβαίνουν πάλι αλματωδώς.

Ανεβαίνει ακόμη και απόδοση του γερμανικού 10ετούς ομολόγου, για να μην μιλήσουμε για τα  ελληνικά κρατικά χρεόγραφα, με την απόδοση του 10ετούς να διαμορφώνεται στις  πλατφόρμες διεθνών συναλλαγών πάνω από 3,30%.

«Παγετώνες με την Κίνα»

Η δεύτερη εξέλιξη του νέου παγκόσμιου «πολέμου» έχει πρωταγωνιστή το Πεκίνο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει επιδεινώσει σημαντικά τις σχέσεις μεταξύ ΕΕ και Κίνας. Τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ ,μετά από δεκαετίες οικονομικών σχέσεων με την Κίνα εξακολουθούν να διστάζουν να εμβαθύνουν την αντιπαράθεση. Οταν το 8% των γερμανικών εξαγωγών και  το 3% των ιταλικών, κατευθύνονται ετησίως στην Κίνα, είναι εμφανές ότι Βερολίνο και Ρώμη δεν στοχεύουν σε πλήρη οικονομική αποσύνδεση από το Πεκίνο. Αλλά τώρα οι δυο χώρες είναι λιγότερο εχθρικά διακείμενες στις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Κίνα από ό,τι στο παρελθόν. Η συναίνεση μεταβάλλεται ως αποτέλεσμα της κλιμακούμενης σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Σε αντίθεση με παλαιότερες εποχές, με την προτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών,  η ΕΕ δείχνει έτοιμη να αποστασιοποιηθεί οικονομικά από το Πεκίνο.
Η δεύτερη και η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου βρίσκονται βέβαια σε αντιπαράθεση από τον Μάρτιο του 2021, όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν επικύρωσε την επενδυτική συμφωνία ΕΕ-Κίνας, λόγω ανησυχιών για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλά από τότε που οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ουκρανία, οι σχέσεις έχουν επιδεινωθεί περαιτέρω.
Στη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Ιαπωνίας τον Μάιο , οι Βρυξέλλες και το Τόκιο δεσμεύτηκαν να «εμβαθύνουν τις σχέσεις τους απέναντι στην Κίνα, ιδιαίτερα για τη δυναμική της ασφάλειας».

Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ διαπραγματεύονται επί του παρόντος έναν νέο μηχανισμό που θα επιτρέψει στην Ένωση να αξιολογεί τις βιομηχανικές επιδοτήσεις των εμπορικών της εταίρων και να επιβάλει αντισταθμιστικούς δασμούς. Οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν σίγουρα να χρησιμοποιήσουν το μέτρο αυτό κατά της Κίνας, η οποία έχει επιδοτήσει σε μεγάλο βαθμό πολλές από τις εγχώριες βιομηχανίες της που είναι προσανατολισμένες στις εξαγωγές.
Αν και μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι στην ΕΕ θα συνεχίσουν να εργάζονται παρασκηνιακά για να αποτρέψουν μια αποσύνδεση με την Κίνα, το 2022 θα μείνει στη μνήμη μας ως η χρονιά που ξεκίνησε μια νέα Εποχή των Παγετώνων ανάμεσα στις Βρυξέλλες και το Πεκίνο .

Η Μόσχα καίει το αέριο

Η τρίτη αρνητική εξέλιξη που αφορά και την Ευρώπη ,συνδέεται με τη στάση της Ρωσίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, που επιβεβαιώνονται από δορυφορικές εικόνες και μαρτυρίες αυτόπτων μαρτύρων, η Gazprom προτιμά να καίει το αέριο ,που εικάζεται ότι εξορύσσεται πέρα από τις σημερινές ανάγκες της αγοράς,χωρίς να το χρησιμοποιήσει. Προφανώς αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία δεν έχει αγορά για όλο το φυσικό της αέριο και ως εκ τούτου το καταστρέφει με μια επιχείρηση που ονομάζεται «Flaming». Η Μόσχα δεν το χρειάζεται άλλωστε, γιατί  χάρη στην αλματώδη αύξηση των τιμών του αερίου , μπορεί να συντηρεί την οικονομία της αλλά και τον πόλεμο. Αλλά την ίδια ώρα , στο χρηματιστήριο του Άμστερνταμ η τιμή του φυσικού αερίου  έχει αυξηθεί κατά 800% από τις αρχές του 2021.

Στο επίκεντρο η Αδριατική και το Ιόνιο
Υπάρχει βέβαια και μια τέταρτη εξέλιξη που μπορεί να εμπλέξει στρατιωτικά την Ευρώπη και μάλιστα άμεσα. Το τελευταίο διάστημα , έχει αυξηθεί σημαντικά η παρουσία του ρωσικού στόλου στην Αδριατική και στο Ιόνιο Δυτικές πηγές αναφέρουν ότι δύο ρωσικά καταδρομικά,δύο φρεγάτες, μια κορβέτα, τουλάχιστον δύο υποβρύχια και τρία κατασκοπευτικά πλοία, έχουν καταπλεύσει στην Αδριατική. Στα τέλη Ιουλίου, εθεάθη ανοικτά των Ιταλικών ακτών στο Αμπρούτσο , το ρωσικό αντιπυραυλικό « Admiral Tributs»ακολουθούμενο από το καταδρομικό Varyag,που παρέμεινε νότια του Οτραντο.

Η Μεσόγειος αποτελούσε πάντα  προτεραιότητα για τη Ρωσία, αλλά από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία ακόμη περισσότερο. Το πρόβλημα είναι ότι η Μεσόγειος έχει γίνει το σημείο όπου Ρώσοι και ΝΑΤΟ βρίσκονται πραγματικά σε επαφή: «Ένα ατύχημα σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι πάντα δυνατό», λένε στην «Ναυτεμπορική» έμπειροι στρατιωτικοί αναλυτές. « Πάνω από τα ρωσικά πλοία πετούν αμερικανικά drones που αναχωρούν από τη βάση της Σιγκονέλα. Ένα “ατύχημα” λοιπόν, είναι πιθανό και δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Στην Αδριατική βρίσκεται άλλωστε και η μόνιμη ναυτική δύναμη του ΝΑΤΟ (Standing NATO Response Force Marittime Group) που περιλαμβάνει κυρίως χώρες της Μεσογείου και αποτελείται τέσσερις έως οκτώ φρεγάτες και αντιτορπιλικά, και είναι πάντα έτοιμη να επέμβει. Επιπλέον, σε μια επιδείνωση του ουκρανικού πολέμου, τι θα εμπόδιζε τους Ρώσους να χρησιμοποιούσαν πυραύλους για να πλήξουν την Ουκρανία; Πύραυλοι που θα περνούσαν πάνω από τα Βαλκάνια»…

naftemporiki.gr

Haaretz: Ισραήλ-Τουρκία αποκαθιστούν πλήρεις διπλωματικούς δεσμούς

0

Haaretz

«Η αποκατάσταση των δεσμών με την Τουρκία είναι σημαντικό πλεονέκτημα για τη σταθερότητα της περιοχής και έχει μεγάλη οικονομική σημασία για τους πολίτες του Ισραήλ», λέει ο Lapid

Ο Ισραηλινός Πρόεδρος Ισαάκ Χέρτζογκ και ο Τούρκος ομόλογός του Ταγίπ Ερντογάν δίνουν τα χέρια κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Άγκυρα τον Μάρτιο.

AFP

Jonathan Lis 17 Αυγούστου

Ο Πρωθυπουργός Yair Lapid και ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μίλησαν την Τετάρτη και συμφώνησαν στην επαναφορά των αντίστοιχων πρεσβευτών και γενικών προξένων τους, αποκαθιστώντας έτσι πλήρεις διπλωματικούς δεσμούς.

Ο Λάπιντ ανέφερε σε δήλωσή του ότι «η αποκατάσταση των δεσμών με την Τουρκία είναι σημαντικό πλεονέκτημα για τη σταθερότητα της περιοχής και έχει μεγάλη οικονομική σημασία για τους πολίτες του Ισραήλ.

«Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε και να ενισχύουμε τη διεθνή θέση του Ισραήλ στον κόσμο», είπε ο Λάπιντ.

Ο Πρόεδρος Isaac Herzog χαιρέτισε επίσης την ανανέωση των διπλωματικών σχέσεων με την Τουρκία, χαρακτηρίζοντάς την ως «σημαντική εξέλιξη».

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε ότι ο διορισμός εκ νέου πρεσβευτών θα ξεκινήσει τις επόμενες ημέρες και ότι είναι ένα «θετικό βήμα» στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Πρόσθεσε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να προστατεύει τα δικαιώματα των Παλαιστινίων μέσω των ανανεωμένων σχέσεών της με το Ισραήλ.

Η Άγκυρα και η Ιερουσαλήμ απέσυραν τους αντίστοιχους πρεσβευτές τους μετά την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ από τις ΗΠΑ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ το 2018, μετά από μια δεκαετία εντάσεων μεταξύ των δύο πρωτευουσών, συμπεριλαμβανομένων περιστατικών όπως το Mavi Marmara το 2010 στο οποίο σκοτώθηκαν εννέα άνθρωποι από Ισραηλινούς στρατιώτες σε τουρκικό πλοίο που προσπάθησε να σπάσει τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας.

Ωστόσο, παρά την έλλειψη διπλωματικών σχέσεων υψηλού επιπέδου, το Ισραήλ έχει διατηρήσει αρκετές μεθόδους επικοινωνίας με την Άγκυρα, η οποία ήταν προηγουμένως στενός περιφερειακός σύμμαχος, και ο Ερντογάν είχε πει στους Εβραίους ηγέτες ότι η σχέση της χώρας του με το Ισραήλ είναι «ζωτικής σημασίας για τη σταθερότητα στην περιοχή μας» και ότι «πρέπει να εργαστούμε όλοι μαζί για να ενισχύσουμε την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή».

Παρόλα αυτά, ο ίδιος και οι συνεργάτες του διατήρησαν μια σταθερή ροή επικριτικών (και μερικές φορές αντισημιτικών) παρατηρήσεων, με τον Ερντογάν να κατηγορεί το Ισραήλ για «δολοφονία παιδιών και μωρών» μόλις την περασμένη εβδομάδα. Κατά τη διάρκεια των παρατηρήσεών του, αναφέρθηκε στην περιφερειακή διπλωματία της κυβέρνησής του και είπε ότι οι δεσμοί με το Ισραήλ «είναι και πάλι σε καλό δρόμο» και χρησιμεύουν για την «υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων αδελφών μας».

Ο Ερντογάν έκανε προσπάθειες να ανανεώσει τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από Ισραηλινούς αξιωματούχους. «Η αλλαγή ηγεσίας στο Ισραήλ ήταν απαραίτητη προκειμένου να αποκατασταθούν οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας», λέει ο Δρ. Nimrod Goren, Πρόεδρος του ερευνητικού ινστιτούτου Mitvim για την περιφερειακή εξωτερική πολιτική. «Από τον Ιούνιο οι δύο χώρες έχουν εμπλακεί σε μια αργή και προσεκτική διαδικασία βελτίωσης των διπλωματικών τους σχέσεων», πρόσθεσε.

Τον Μάρτιο, ο Πρόεδρος Ισαάκ Χέρτζογκ και ο Ερντογάν συναντήθηκαν στην Άγκυρα, σηματοδοτώντας την πρώτη επίσημη ισραηλινή επίσκεψη πολιτικού μετά από 14 χρόνια. Σε κοινή δήλωση στο τέλος του ταξιδιού του Χέρτζογκ, ο Ερντογάν είπε ότι η συνάντηση ήταν «ιστορική και θα χρησιμεύσει ως σημείο καμπής στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών».

Οι ισραηλινές πολιτικές προσωπικότητες ανησυχούν ότι περισσότερες αντιπαραθέσεις από την πλευρά του Τούρκου ηγέτη, ειδικά σχετικά με το Παλαιστινιακό ζήτημα, ενδέχεται να οδηγήσουν σε νέα κατάρρευση των σχέσεων αμέσως μετά την ανταλλαγή πρεσβευτών. Ένα από τα κύρια αιτήματα του Ισραήλ πριν από την προώθηση των σχέσεων είναι η Άγκυρα να εργαστεί σκληρότερα για να σταματήσει τις δραστηριότητες της Χαμάς στην Τουρκία και να λάβει σκληρή γραμμή κατά των ενεργειών της Χαμάς κατά των Ισραηλινών.

Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ και η Τουρκία θέλουν και οι δύο να ενισχύσουν τον συντονισμό μεταξύ τους όταν πρόκειται για τις επιθέσεις τους στη Συρία. Και οι δύο βλέπουν την ιρανική παρουσία στη Συρία ως απειλή για τη σταθερότητά τους, καθένας δραστηριοποιείται στον αέρα πάνω από τη Συρία και ο καθένας αντιμετωπίζει τη ρωσική στρατιωτική παρουσία εκεί.

Και οι δύο χώρες ενδιαφέρονται για τη βελτίωση του διαλόγου γι αυτό το θέμα για να αποτραπεί η τουρκική βλάβη στα ισραηλινά αεροσκάφη και αντίστροφα. Συζήτησαν επίσης πρόσφατα τη δυνατότητα συνεργασίας σε αυτό που έχει οριστεί ως «περιφερειακή αρχιτεκτονική», σε μια προσπάθεια να περιοριστεί ο τρόμος από τους Ιρανούς που εργάζονται για να αποκτήσουν ερείσματα στη Συρία.

Πριν από την επίσκεψη, ο Ερντογάν εργαζόταν για να ζεστάνει τις σχέσεις μεταξύ των χωρών, δηλώνοντας δημόσια ότι θέλει να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Χέρτζογκ για να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Τουρκική πηγή αποκάλυψε ότι ο Ερντογάν είδε στο Χέρτζογκ έναν «υπεύθυνο ενήλικα» στο ταραχώδες πολιτικό τοπίο στο Ισραήλ τα τελευταία χρόνια.

Η αλλαγή της στάσης απέναντι στο Ισραήλ ήταν ταυτόχρονη με την οικονομική κρίση στην Τουρκία. Οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι ήταν αρχικά καχύποπτοι με τον Ερντογάν, ο οποίος είναι γνωστός για την κριτική του στο Ισραήλ και την υποστήριξή του στους Παλαιστίνιους.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, έφτασε για διήμερη επίσκεψη τον Μάιο, ακολουθούμενη από επίσκεψη στην Άγκυρα από τον Πρωθυπουργό Yair Lapid τον Ιούνιο, κατά την οποία ευχαρίστησε την Τουρκία για την αποτροπή ιρανικών τρομοκρατικών αποπειρών που στοχεύουν Ισραηλινούς στο έδαφός της, τονίζοντας τη ραγδαία βελτίωση.

Πριν από την επίσκεψη του Λάπιντ, σχεδόν δέκα άτομα συνελήφθησαν σε επιχείρηση στην Κωνσταντινούπολη ως ύποπτοι ότι σχεδίαζαν στοχευμένες επιθέσεις σε Ισραηλινούς διπλωμάτες και ομάδες περιοδειών στην Κωνσταντινούπολη.

Haaretz