Αρχική Blog Σελίδα 1879

Νίκος Χλέπας για μεταναστευτικό: εμπιστεύομαι τις ελληνικές αρχές

0
του Νίου Χλέπα, Καθηγητή ΕΚΠΑ
Μια από τις πρώτες δουλειές που βρήκα όταν επέστρεψα από τη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα ήταν σε μια οργάνωση-συνεργάτη της Ύπατης Αρμοστείας που ασχολούνταν με τους πρόσφυγες.
Εργάστηκα σχεδόν τρία χρόνια στη Νομική της Υπηρεσία (ένα φεγγάρι και ως προϊστάμενός της) πήρα συνεντεύξεις από εκατοντάδες πρόσφυγες, εκπροσώπησα πολλούς από αυτούς, συμμετείχα σε αποστολές κλπ., προτού τελικά παραιτηθώ και επιλέξω την αποκλειστική μου απασχόληση στο Πανεπιστήμιο.
Θυμάμαι εκείνες (γυναίκες ήταν οι περισσότερες) που δημιούργησαν αυτές τις πρώτες οργανώσεις στην Ελλάδα,: Δυνατές γυναίκες, πολλές με διεθνή καριέρα, οι οποίες χαρακτηρίζονταν από έναν αληθινό κοσμοπολιτισμό που συνδυάζονταν με βαθειά αγάπη για την πατρίδα τους και ειλικρινή και ανιδιοτελή αφοσίωση στα ανθρώπινα δικαιώματα. Δυστυχώς, αυτή η γενιά δεν υπάρχει πλέον.
Σήμερα, με μεγάλη απογοήτευση βλέπω να προβάλει ως αρετή η ουδετεροπατρία, μαζί με έναν ηθικολογούντα ναρκισισμό. Σας πληροφορώ λοιπόν, ότι η εργαλειοποίηση από την Τουρκία των προσφύγων και των μεταναστών στα Ελληνοτουρκικά σύνορα δεν είναι σημερινή υπόθεση ούτε χθεσινή αλλά έχει προϊστορία τουλάχιστον 30 ετών (δηλ. τουλάχιστον όσο την παρακολουθώ, στην πραγματικότητα είναι ακόμη παλιότερη).
Όσοι λοιπόν ασχολούνται σοβαρά με το προσφυγικό ζήτημα γνωρίζουν πολύ καλά το ρόλο της Τουρκίας, απλά τον κάνουν γαργάρα….
Από το 2005 που εντάχθηκε η Βουλγαρία στην ΕυρωπαΪκή Ένωση, θα περίμενε κανείς να επιλέγεται από τα κυκλώματα διακίνησης και ο ‘βουλγαρικός διάδρομος” που αντικειμενικά παρουσιάζει μεγάλα πλεονεκτήματα, όπως η απουσία φυσικών εμποδίων στα σύνορα (ο Έβρος στρίβει προς τα δυτικά περίπου στο ύψος της Ανδριανούπολης), καθώς και η συντομότερη απόσταση από τον τελικό προορισμό που είναι οι χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Εις μάτην όμως, αφού το τουρκικό κράτος ελέγχει πλήρως τη διακίνηση αυτών των πληθυσμών εδώ και δεκαετίες.
Οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν πολύ γρήγορα ότι οι μετακινήσεις αυτές μπορούσαν να τους αποφέρουν μεγάλα έσοδα, να αυξήσουν το γεωπολιτικό τους βάρος και τις δυνατότητες εκβιασμών έναντι των δυτικών εταίρων τους και, βεβαίως, να χρησιμοποιηθούν ως όπλο καταπόνησης, επιβάρυνσης, προπαγάνδας (κυρίως αυτό!) σε βάρος των Ελλήνων.
Ως προς το τελευταίο, μπορούσαν βέβαια να υπολογίζουν στη σταθερά ευνοΪκή στάση των δυτικών ΜΜΕ απέναντί τους (τα οποία επηρεάζουν, απειλούν, εκφοβίζουν κλπ. με διάφορους τρόπους), αλλά σήμερα πλέον και στη στάση πολλών διαμορφωτών της κοινής γνώμης της Ελλάδας που σπεύδουν πάντοτε να υιοθετήσουν τη λιγότερο ευνοϊκή για την πατρίδα τους εκδοχή των γεγονότων οποτεδήποτε προκύπτει κάποιο συμβάν σε μετακινήσεις μεταναστών.
Όπως μου τόνιζε παλιός Γερμανός φίλος και συνάδελφος: “Είναι πολύ εύκολο να βρεις έναν Ελληνα που κατηγορεί μετά μανίας την πατρίδα του και τους συμπατριώτες του. Θα δυσκολευτείς πολύ όμως να βρεις έναν Τούρκο που κάνει το ίδιο και συνήθως θα πρόκειται για Κούρδο…..”.
Ακόμη λοιπόν και όταν πρόκειται για έναν πολύ έντιμο και επαγγελματία ξένο δημοσιογράφο, είναι εκ των προτέρων δεδομένο ότι η πληροφόρηση που θα λάβει από τις δύο πλευρές (Ελληνική και Τουρκική) θα είναι ασύμμετρη, αφού στην Ελληνική πλευρά θα βρει αμέτρητους συνομιλητές που θα σπεύσουν να υιοθετήσουν άκριτα τη χειρότερη εκδοχή για τις κρατικές τους αρχές και τους συμπατριώτες τους, ενώ στην Τουρκική πλευρά δύσκολα θα βρει ανάλογες φωνές κριτικής κατά της δικής τους πατρίδας, όχι μόνον εξαιτίας ενός (εύλογου) φόβου, αλλά κυρίως εξαιτίας μιας απολύτως κυρίαρχης και ακραία σωβινιστικής εθνικής ιδεολογίας που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί της.
Φτάνουμε δηλ. στο σημείο, οι ανακοινώσεις μιας χώρας που χαρακτηρίζεται ως “υβριδικό καθεστώς” (Τουρκία), σε γνωστές διεθνείς αξιολογήσεις, να αναπαράγονται άκριτα στα διεθνή ΜΜΕ, ενώ οι ανακοινώσεις μιας δημοκρατικής χώρας (Ελλάδα) να ρίχνονται στον κάλαθο των αχρήστων.
Έχοντας όλα τα παραπάνω υπόψη μου, θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι εμπιστεύομαι σαφώς περισσότερο την εκδοχή των Ελληνικών αρχών, από τις εκδοχές που προβάλει η άλλη πλευρά και συχνά αναπαράγονται άκριτα από τους δήθεν “ψαγμένους” της δικής μας πλευράς και τελικά βέβαια και από τους δημοσιογράφους στα διεθνή ΜΜΕ: αυτά που ακούν αναπαράγουν οι άνθρωποι, έχουν και πολλές άλλες δουλειές να κάνουν, ούτε είναι βέβαια αλάθητοι- όπως ανοήτως τους αντιμετωπίζουν κάποιοι με περίσσευμα επαρχιωτισμού και ξενοδουλείας.
ΥΓ Κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε και για το ρόλο των Ελλήνων “πρόθυμων” συνομιλητών και την εικόνα που μετέφεραν στη διάρκεια της κρίσης, αλλά αυτό δεν είναι θέμα του παρόντος.
*Ανάρτηση στη σελίδα του στο fb.- Ο τίτλος είναι των Ανιχνεύσεων.

Το στρατηγικό πρόβλημα της Κίνας και της Ρωσίας

0
George Friedman

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, που τώρα συμπληρώνει, περίπου, 6 μήνες, είναι στρατηγικά σημαντικός για διάφορους λόγους. Εάν η Ρωσία νικήσει την Ουκρανία και πάρει τον έλεγχο της χώρας, οι δυνάμεις της θα βρίσκονται στα σύνορα της Ανατολικής Ευρώπης. Μια ρωσική παρουσία στα σύνορα της Ευρώπης θα μεταμόρφωνε την ισορροπία δυνάμεων στον Ατλαντικό και, ως εκ τούτου, θα ανάγκαζε αναπόφευκτα τις ΗΠΑ να αναπτύξουν δυνάμεις για την άμυνα της Ευρώπης.

Ποιες ήταν οι προθέσεις της Ρωσίας στην αρχή της εισβολής ελάχιστη σημασία έχει. Οι προθέσεις αλλάζουν και η στρατηγική δεν πρέπει να είναι αισιόδοξη. Αυτό που διακυβεύεται λοιπόν στον πόλεμο της Ουκρανίας είναι η πιθανή αναβίωση του Ψυχρού Πολέμου, με όλους τους συνακόλουθους κινδύνους. Από την αμερικανική σκοπιά, η εμπλοκή της Ρωσίας με Ουκρανικά στρατεύματα, στην Ουκρανία είναι πολύ λιγότερο επικίνδυνη από έναν άλλο Ψυχρό Πόλεμο.

Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν οδήγησε σε πόλεμο πλήρους κλίμακας, παρά, μόνο, στον φόβο του πολέμου. Οι δυτικοί φόβοι για τις σοβιετικές προθέσεις ξεπέρασαν τις σοβιετικές δυνατότητες. Ο φόβος τους, με τη σειρά του, κράτησε το ΝΑΤΟ ενωμένο, προς μεγάλη απογοήτευση των ηγετών στη Μόσχα. Κανένας από τους χειρότερους φόβους τους δεν έγινε πραγματικότητα, και επομένως η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης είχε να κάνει περισσότερο με εσωτερική σήψη παρά με εξωτερική απειλή. Δεν είναι σαφές ότι οποιοσδήποτε μελλοντικός Ψυχρός Πόλεμος θα εξελιχθεί όπως ο προηγούμενος, αλλά ένα πράγμα είναι πιθανό: Δεδομένης της ύπαρξης πυρηνικών όπλων, η πρώτη γραμμή ενός νέου Ψυχρού Πολέμου θα παραμείνει στατική και το status quo σε κάθε πλευρά θα παραμένει άθικτο όσο καμία από τις δύο πλευρές δεν είναι κατακερματισμένη. Θα ήταν ένα δαπανηρό και επικίνδυνο αποτέλεσμα, αφού η ιστορία δεν χρειάζεται να επαναληφθεί. Αλλά η κατάρρευση της Ουκρανίας θα αποτελούσε απειλή που θα μπορούσε να αναχαιτιστεί, όσο ακριβή και επικίνδυνη κι αν είναι. Το παγκόσμιο πρότυπο θα παρέμενε άθικτο.

Τα τρωτά σημεία της Κίνας και οι προσπάθειές της να τα ξεπεράσει είναι δυνητικά πιο επικίνδυνα. Όπως και με τη Ρωσία, το βασικό ζήτημα είναι η γεωγραφία. Για τη Ρωσία, το πρόβλημα είναι ότι τα ουκρανικά σύνορα απέχουν λιγότερο από 300 μίλια από τη Μόσχα και η Ρωσία έχει επιβιώσει από πολλαπλές εισβολές μόνο λόγω της απόστασης της Μόσχας από τους εισβολείς – μια απόσταση που περιόρισε η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Η εμμονή της Ρωσίας με την Ουκρανία έχει σκοπό να διορθώσει αυτό το πρόβλημα.

Το γεωγραφικό πρόβλημα της Κίνας είναι ότι έχει γίνει εξαγωγική δύναμη και ως εκ τούτου εξαρτάται από την πρόσβασή της στον Ειρηνικό Ωκεανό και τα παρακείμενα ύδατα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν την ελεύθερη πρόσβαση της Κίνας στον Ειρηνικό ως πιθανή απειλή για το δικό τους στρατηγικό βάθος, κάτι θεμελιώδες για τις Ηνωμένες Πολιτείες από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η πρόσβαση των Κινέζων στον Ειρηνικό εμποδίζεται από μια σειρά νησιωτικών κρατών – Ιαπωνία, Ταϊβάν, Φιλιππίνες και Ινδονησία, που υποστηρίζονται έμμεσα από κοντινές δυνάμεις όπως η Αυστραλία, η Ινδία και το Βιετνάμ. Δεν είναι όλες σύμμαχοι των Αμερικανών, αλλά όλες έχουν κοινά συμφέροντα ενάντια στην κινεζική ναυτική επέκταση. Η Κίνα θέλει να υπερασπιστεί το στρατηγικό της βάθος καταλαμβάνοντας και ελέγχοντάς το. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να υπερασπιστούν το στρατηγικό τους βάθος υπερασπίζοντάς το.

Η γεωγραφική διάσταση συνδυάζεται με μια οικονομική διάσταση. Η οικονομία της Κίνας εξαρτάται από τις εξαγωγές και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μεγαλύτερος πελάτης της. Το Πεκίνο χρειάζεται επίσης συνεχείς επενδύσεις στις ΗΠΑ, καθώς το χρηματοπιστωτικό του σύστημα βρίσκεται υπό έντονη πίεση.

Η Ρωσία επιχειρεί να διεκδικήσει ξανά στρατηγικό βάθος και μπήκε σε αυτή τη λογική γνωρίζοντας πολύ καλά τις οικονομικές συνέπειες που θα δημιουργούσε. Με άλλα λόγια, ανέχτηκε οικονομική ζημιά με αντάλλαγμα τη στρατηγική ασφάλεια. Μέχρι στιγμής, δεν έχει κερδίσει στρατηγική ασφάλεια και έχει απορροφήσει σημαντικές οικονομικές ζημιές, ενώ έχει μεταφέρει κάποιες δικές της στην Ευρώπη.

Η Κίνα αναζητά μια στρατηγική λύση αποφεύγοντας την οικονομική ζημιά που πιθανότατα θα προκαλούσε η περαιτέρω επέκταση. Ο πρωταρχικός της αντίπαλος και στα δύο μέτωπα θα ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι, η Κίνα διερευνά τις ΗΠΑ, προσπαθώντας να κατανοήσει τις πιθανές απαντήσεις τους. Η απάντηση στην επίσκεψη της προέδρου της Βουλής Νάνσι Πελόζι πίεσε τα όρια μιας εισβολής στην Ταϊβάν. Το τι έμαθε η Κίνα για τον στρατό των ΗΠΑ είναι ασαφές, αλλά έμαθε ότι το έναυσμα για αμερικανικές οικονομικές ενέργειες βρίσκεται πέρα ​​από την κινεζική επίδειξη.

Ο στόχος της Αμερικής στην Ουκρανία, λοιπόν, είναι να αρνηθεί στη Ρωσία το στρατηγικό βάθος που θέλει για να περιορίσει τη ρωσική απειλή στην Ευρώπη. Με την Κίνα, στόχος της είναι να διατηρήσει το αμερικανικό στρατηγικό βάθος προκειμένου να αποτρέψει την Κίνα από το να απειλήσει τις ΗΠΑ ή να αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια.

Τα ζητήματα είναι παρόμοια κατ’ αρχήν, αλλά το διακύβευμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι. Για την Ουάσιγκτον, το ζήτημα της Κίνας είναι πολύ πιο σημαντικό από το ζήτημα της Ρωσίας. Μια ρωσική νίκη στην Ουκρανία θα επαναφέρει τα ανεπίσημα όρια και θα αύξανε τους κινδύνους. Μια επιτυχία της Κίνας θα δημιουργούσε μια παγκόσμια δύναμη που θα προκαλεί τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους σε όλο τον κόσμο.

Οι συνέπειες του πολέμου είναι πάντα σημαντικές. Η εμπλοκή των ΗΠΑ προσθέτει οικονομικό κόστος στην εξίσωση. Μέχρι στιγμής, η Ρωσία έχει απορροφήσει το κόστος. Η Κίνα μπορεί να μην είναι σε θέση να το κάνει, δεδομένου ότι η οικονομία της είναι επί του παρόντος ευάλωτη. Αλλά τα έθνη ζουν με την οικονομία και επιβιώνουν με ασφάλεια. Υπό αυτή την έννοια, φαίνεται ότι η Ρωσία ενδιαφέρεται λιγότερο για τις διαπραγματεύσεις από ό,τι η Κίνα.

Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν έχουν προγραμματίσει να συναντηθούν στα μέσα Νοεμβρίου, σε διάσκεψη στην Ινδονησία ή στην Ταϊλάνδη. Εάν πραγματοποιηθεί η συνάντηση, θα είναι η πρώτη μετά την τηλεδιάσκεψή τους τον Μάιο. Μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας γίνονται μόνο ανεπίσημες συνομιλίες και συνομιλίες από πίσω.

Η Κίνα έχει μια σταθερή οικονομία τώρα περισσότερο από όσο χρειάζεται για να κυβερνά τις θάλασσες. Η Ρωσία φαίνεται ικανή να επιβιώσει οικονομικά, αλλά δεν έχει σπάσει την πλάτη των ουκρανικών δυνάμεων. Η Κίνα βρίσκεται πιο κοντά σε οικονομική κρίση από τη Ρωσία, και ως εκ τούτου δεν είναι διατεθειμένη να διακινδυνεύσει πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα μιλήσει, αν δεν τακτοποιηθεί. Η οικονομική και στρατιωτική κατάσταση της Ρωσίας είναι θολή μακροπρόθεσμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν την Κίνα και τη Ρωσία σε αρκετά χαμηλό κόστος και μπορούν να χειριστούν και τις δύο αυτήν τη στιγμή. Η Ρωσία και η Κίνα πρέπει να προσπαθήσουν να αυξήσουν το κόστος για τις ΗΠΑ, αλλά δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να αυξήσουν το δικό τους.

Είναι μια ιλιγγιώδης εξίσωση αλλά όχι ασυνήθιστη. Η Κίνα πρέπει να καταλήξει σε συνεννόηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ρωσία δεν έχει αυτή την ανάγκη. Οι ΗΠΑ είναι ευέλικτες.

Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός αναλυτής και στρατηγικός διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com

Το κόστος τού να γράφεις χωρίς φόβο

0

του Andrea Aguilar (*)

Η επίθεση εναντίον του Σαλμάν Ρούσντι την περασμένη Παρασκευή υπενθυμίζει με τον πιο βίαιο τρόπο τις πιέσεις και τις απειλές που δέχονται συγγραφείς σε όλο τον κόσμο. Στην τελευταία έκθεση της οργάνωσης PEN, που ιδρύθηκε πριν από έναν αιώνα με σκοπό την υπεράσπιση της λογοτεχνίας και της ελευθερίας της έκφρασης, αναφέρονται περίπου 200 συγγραφείς και δημοσιογράφοι που έχουν δολοφονηθεί ή καταδιώκονται για τις απόψεις τους. Μαζί με τη δολοφονία, τον Φεβρουάριο του 2021, του Λιβανέζου εκδότη Λοκμάν Σλιμ, που ήταν επικριτικός προς τη Χεζμπολάχ, και την εξαφάνιση του ποιητή από τη Ρουάντα Ινοσεντ Μπαχάτι, η ΡΕΝ αναφέρει τον συγγραφέα Σέρχιο Ραμίρες, εναντίον του οποίου ο Πρόεδρος της Νικαράγουας, Ντανιέλ Ορτέγκα, εξέδωσε πέρυσι ένταλμα σύλληψης, αναγκάζοντάς τον να παραμείνει εξόριστος στην Ισπανία.

Η φήμη και η διεθνής αναγνώριση δεν σώζουν τους συγγραφείς, όπως δείχνει η περίπτωση της νομπελίστριας από τη Λευκορωσία Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, που ζει εδώ και δύο χρόνια στο Βερολίνο, και που η κυβέρνηση της χώρας της αφαίρεσε τα βιβλία της από τη σχολική ύλη. Αλλά και ο Τούρκος συγγραφέας Ορχάν Παμούκ είχε προβλήματα το 2021: Μετά την έκδοση του τελευταίου βιβλίου του, που τιτλοφορείται «Νύχτες πανούκλας», κατηγορήθηκε για προσβολή της τουρκικής σημαίας και του Κεμάλ Ατατούρκ.

Η περίπτωση που θυμίζει, όμως, περισσότερο αυτό που συνέβη στον Ρούσντι είναι το μαχαίρωμα του Αιγύπτιου νομπελίστα Ναγκίμπ Μαχφούζ το 1994 από ισλαμιστές, με αποτέλεσμα ο συγγραφέας να χάσει το ένα μάτι του και την κινητικότητα στο ένα χέρι.

Η απαγόρευση ορισμένων βιβλίων και των συγγραφέων τους είναι αναμφίβολα τόσο παλιά όσο η τυπογραφία. Η καταδίωξη, όμως, του Σαλμάν Ρούσντι και των «Σατανικών Στίχων» του έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες. Συνήθως, οι απειλές εκτοξεύονται μέσα από τα σύνορα της χώρας προέλευσης ή διαμονής και προέρχονται από το κράτος, μαφιόζικες οργανώσεις (όπως στις περιπτώσεις της Μεξικανής Λίντια Κάτσο ή του Ιταλού Ρομπέρτο Σαβιάνο) ή τρομοκρατικές οργανώσεις (όπως η ΕΤΑ στην Ισπανία). Τίποτα από αυτά δεν συνέβη με τον Ρούσντι: Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί εξέδωσε το 1989 έναν «φετφά» κατά του συγγραφέα, που είχε γεννηθεί στη Βομβάη και κατοικούσε στο Λονδίνο. Εξαιτίας αυτού του φετφά υπέστησαν αντίποινα δύο μεταφραστές και ένας εκδότης, έγιναν ταραχές στους δρόμους της Βρετανίας, σκοτώθηκαν άνθρωποι στην Ινδία, το Πακιστάν την Αίγυπτο και τη Νότια Αφρική, και εξαπολύθηκαν επιθέσεις εναντίον βιβλιοπωλείων.

Κανένα άλλο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα δεν προκάλεσε τόσο λυσσαλέες αντιδράσεις, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας από το Ελ Σαλβαδόρ Οράσιο Καστεγιάνος Μόγια, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα του ύστερα από απειλές που δέχθηκε εξαιτίας ενός βιβλίου του. Κατέφυγε στο Βερολίνο χάρις σε ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε ο Ρούσντι το 1993, τη δημιουργία του Διεθνούς Κοινοβουλίου Συγγραφέων. Μέσα από αυτήν την οργάνωση, η οποία, πλέον, δεν υπάρχει, πολλές ευρωπαϊκές πόλεις φιλοξένησαν για ένα ή δύο χρόνια συγγραφείς που οι ζωές τους διέτρεχαν κίνδυνο.

(*) Ο Αντρέα Αγκιλάρ είναι αρθρογράφος της El Pais 

(Πηγή: El Pais)

Erdoğan Purges Turkish Intel to Hide Corrupt Tehran Ties

0

Άλογα και γαϊδουράκια στην Ελλάδα: Ανύπαρκτη προστασία για τους ακούραστους εργάτες

0

Ο αντιπρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου Προστασίας Ιπποειδών, Θανάσης Χελιώτης, μιλά στην «Κ» για τα άλογα και τα γαϊδούρια που το καλοκαίρι εργάζονται αδιάκοπα από άκρη σε άκρη στην Ελλάδα

Σέρνουν άμαξες, ανεβοκατεβαίνουν σκαλιά με φορτίο και αναβάτες στη ράχη τους, χρησιμοποιούνται για εργασίες στο δάσος. Την ίδια στιγμή όμως, η νομοθεσία που τα προστατεύει είναι ελλιπής ενώ και η εικόνα που έχουμε για τον αριθμό τους και τις συνθήκες εργασίας τους είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Ο λόγος για τα άλογα και τα γαϊδουράκια «εργασίας» (όπως αποκαλούνται) τα οποία στη χώρα μας μπορεί κανείς να τα δει σε πολλά τουριστικά σημεία- στα νησιά των Κυκλάδων και του Αργοσαρωνικού (Σαντορίνη, Ύδρα, Αίγινα κ.τ.λ) αλλά και στην επαρχία να κάνουν εργασίες για τους ιδιοκτήτες τους.

Τι γνωρίζουμε όμως για τις συνθήκες όπου διαβιούν και εργάζονται; Πριν από λίγες ημέρες, θλίψη και αποτροπιασμό προκάλεσε η εικόνα ενός αλόγου που έσερνε άμαξα στο Μανχάταν και το οποίο εξουθενωμένο από τη ζέστη κατέρρευσε καταμεσής του δρόμου. Στα καθ’ ημάς, εικόνα κοπιώδους εργασίας εν μέσω έντονης συχνά ζέστης βλέπει κανείς στη Σαντορίνη με τα διάσημα πια γαϊδουράκια της, τα οποία έχουν πολλές φορές προκαλέσει τις καταγγελίες των φιλόζωων.

Τον Αύγουστο του 2021, μια εγκύκλιος με τίτλο «Προστασία των ιπποειδών εργασίας και των ζώων που μεταφέρονται κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών υπό ακραίες καιρικές συνθήκες» ανέφερε πως τα ζώα δεν θα έπρεπε να εργάζονται από τις 13.00 μέχρι τις 17.00 όταν η θερμοκρασία είναι 35 βαθμοί Κελσίου και άνω, υπό σκιά.

«Ποιός το ελέγχει όμως αυτό;» αναρωτιέται ο Θανάσης Χελιώτης αντιπρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου Προστασίας Ιπποειδών (Ε.Σ.Π.Ι.) και εξηγεί: «Κατ’ αρχάς, μιλάμε για εγκύκλιο και όχι για νόμο. Παρά την εγκύκλιο, στη Σαντορίνη τα γαϊδουράκια συνεχίζουν να εργάζονται μέσα στην έντονη ζέστη ή να είναι δεμένα χωρίς σκιά.

Στην πραγματικτότητα, η ελληνική νομοθεσία για τα ιπποειδή εργασίας είναι ανύπαρκτη αφού στηρίζεται στον απαρχαιωμένο νόμο 1197 του 1981 ο οποίος ουσιαστικά μιλάει αόριστα για τις βασικές ανάγκες των ζώων-φαγητό, νερό, σκιά. Και δεν είναι μόνο τα νησιά και οι άμαξες και η μεταφορά φορτίων. Γαϊδουράκια και μουλάρια εργάζονται σε σημαντικό βαθμό και στη Βόρεια Ελλάδα, εκεί όπου οι υλοτόμοι δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση με μηχανικά μέσα στα δάση και χρησιμοποιούν μικρόσωμα άλογα και μουλάρια για τις εργασίες τους».

Άλογα και γαϊδουράκια στην Ελλάδα: Ανύπαρκτη προστασία για τους ακούραστους εργάτες-1
φωτ. Shutterstock

Ο άγνωστος αριθμός τους και η βάση δεδομένων που θα δημιουργηθεί

Σύμφωνα με τον κ. Χελιώτη, ένα σημαντικό εμπόδιο στον έλεγχο για τα ιπποειδή εργασίας είναι η έλλειψη μιας βάσης δεδομένων. «Η καταγραφή τους είναι κάτι που δεν έχει ακόμα γίνει από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων» λέει ο αντιπρόεδρος του Ε.Σ.Π.Ι και προσθέτει: «Δεν γνωρίζουμε πόσα άλογα και γαϊδούρια εργάζονται, ξέρουμε απλώς ότι κάθε καλοκαίρι… χάνεται η μπάλα για το τι συμβαίνει σε αυτό τον τομέα.

Καταγραφές υπάρχουν μόνο κατά τόπους. Στη Σαντορίνη για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι στα σκαλοπάτια υπάρχουν 35 αγωγιάτες οι οποίοι μπορούν να έχουν μάξιμουμ 7 ζώα ο καθένας. Ο ιππόδρομος επίσης καταγράφει πόσα άλογα έχει. Εμείς που ως οργάνωση έχουμε φροντίσει 180 άλογα από το 2006 και έπειτα, ξέρουμε που βρίσκονται. Μιλάμε όμως για αποσπασματικές καταγραφές».

Η καταγραφή τους εμπίπτει σε έναν ευρωπαϊκό κανονισμό ο οποίος θα έπρεπε να έχει θεσπιστεί εδώ και χρόνια στη χώρα μας. Τον περασμένο Απρίλιο το ΥΠΑΑΤ εξέδωσε μια εγκύκλιο σύμφωνα με την οποία από τον ερχόμενο Οκτώβριο πρέπει να ξεκινήσει η καταγραφή τους έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια βάση δεδομένων- μητρώο των ιπποειδών εργασίας, όπου κάθε ζώο θα έχει το δικό του πιστοποιημένο βιβλιάριο υγείας. «Μέχρι τώρα κανείς δεν υποχρεώνει έναν ιδιώτη να έχει ένα βιβλιάριο υγείας για το άλογο του» λέει ο κ. Χελιώτης και συμπληρώνει: «Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιο τέτοιο ζώο χτυπηθεί στο δρόμο για παράδειγμα, κανείς δεν φέρει την ευθύνη».

Σε αυτό το σημείο, ο κ. Χελιώτης τονίζει πως όταν έρθει η ώρα για τη δημιουργία του μητρώου, η ευθύνη για τα αδέσποτα ιπποειδή θα βρίσκεται στις περιφέρειες ενώ όσον αφορά τους ιδιώτες θα πρέπει οι ίδιοι να τα δηλώνουν στη περιφέρεια τους. «Σκεφτείτε πως αδήλωτα ζώα σημαίνει και μηδέν φορολογική επιβάρυνση» υπογραμμίζει ο κ. Χελιώτης και εξηγεί: «Στις αγοραπωλησίες αυτή τη στιγμή διακινείται μαύρο χρήμα που το νήμα τους δεν μπορεί να “πιαστεί” από κάπου. Άρα, θα πρέπει να υπάρξει κινητοποίηση και έλεγχος για να πάρει το πλάνο του μητρώου σάρκα και οστά και να μην πέσει στο κενό».

Άλογα και γαϊδουράκια στην Ελλάδα: Ανύπαρκτη προστασία για τους ακούραστους εργάτες-2
φωτ. Shutterstock 

Οι καταγγελίες για υπερεργασία και η δύσκολη διάσωση τους

Ο αντιπρόεδρος του Ε.Σ.Π.Ι μάς λέει πως η πλειονότητα των καταγγελιών για τις κακές συνθήκες εργασίας αλλά και διαβίωσής τους γίνονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Σε πολλές καταγγελίες αναφέρεται ότι γαϊδουράκια και άλογα σηκώνουν υπερβολικό βάρος ή ότι εργάζονται έχοντας ανοιχτές πληγές που δεν έχουν φροντιστεί.

«Δεν είναι ότι τα περιστατικά δε συμβαίνουν τον χειμώνα, απλά τους χειμερινούς μήνες δεν είναι τόσο… μπροστά στα μάτια μας αλλά και αυτά των τουριστών» σημειώνει ο κ. Χελιώτης και συνεχίζει: «Δυστυχώς πια καταγράφουμε και πολλά αδέσποτα. Για οικονομικούς λόγους, κάποιοι τα αφήνουν έξω να βοσκήσουν και αυτά ανοίγονται γιατί προσπαθούν να βρουν περισσότερη τροφή. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα βρίσκουμε σε δρόμους μιας και έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Μια περιοχή που συνήθως βλέπουμε παρατημένα άλογα είναι στον Ασπρόπυργο. Επίσης βλέπουμε εγκαταλελειμμένα πρώην ιπποδρομιακά άλογα που πια θεωρούνται… ακατάλληλα».

 

Και υπάρχουν και ολόκληρες αγέλες αδέσποτων στην επαρχία, όπου οι ιδιοκτήτες πήραν επιδοτήσεις για αυτά και αμέσως μετά τα εγκατέλειψαν». Ο κος Χελιώτης λέει πάντως πως οι εθελοντικές οργανώσεις δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα σε όλη την έκτασή του λόγω ελλιπούς στελέχωσης αλλά και περιορισμένων οικονομικών πόρων.

«Πρέπει αναγκαστικά να ξεδιαλέγουμε τα επείγοντα περιστατικά. Προηγούνται τα ζώα που έχουν μεγάλες πληγές ή τα παστουρωμένα – σ.σ με δεμένα πόδια-» σημειώνει ο ίδιος και συνεχίζει: «Σε άλλες περιπτώσεις προσπαθούμε να συνεργαστούμε με τα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα, με τη θετική έκβαση να κρίνεται από το αν ο προϊστάμενος του τμήματος θα είναι συνεργάσιμος ή όχι. Προσπαθούμε να κάνουμε τα άλογα καλά και μετά να τα στείλουμε για υιοθεσία. Όσο δεν υιοθετούνται δεν μπορούμε να φέρουμε και καινούργια στο στάβλο μας. Αυτά τη στιγμή φιλοξενούμε 20 και είμαστε δυστυχώς πολύ καιρό πλήρεις. Αντίστοιχες δομές του κράτους δεν υπάρχουν.

Εν καταλείδι, το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, υφίσταται σε πάρα πολλές χώρες. Αυτό που χρειαζόμαστε στην Ελλάδα είναι μια ειδική νομοθεσία για τα ιπποειδή εργασίας, αφού είναι κατηγορία εντελώς διαφορετική από τα παραγωγικά ζώα (πρόβατα, αγελάδες κ.τ.λ). Μιλάμε για ζώα που μάς βοήθησαν να ανοικοδομήσουμε τη χώρα μετά τον πόλεμο, μας έχουν προσφέρει επί δεκαετίες ολόκληρες τόσα πολλά, πρέπει πια να τα φροντίσουμε και εμείς».

“Καθημερινή”

Άρθρο Δ. Σπινέλλη στην «Κ»: Από τα «καφάο» στο Predator: η εξέλιξη των «συνακροάσεων»

0
ΦΑΚΕΛΟΣ: ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ

Η επανάσταση των iPhone του Στιβ Τζομπς, οι «βαρήκοες» κρατικές υπηρεσίες και οι… λύσεις, με το αζημίωτο, από ιδιωτικές εταιρείεςΦωτ. SHUTTERSTOCK.

Μέχρι και το τέλος της δεκαετίες του 1980 οι μικρές αγγελίες ιδιωτικών ντετέκτιβ, διαφήμιζαν στις προσφερόμενες υπηρεσίες τους μαζί με «διαζύγια, παρακολουθήσεις, προγαμιαία» και «τηλεμαγνητοφωνήσεις». Ήταν κοινό μυστικό ότι ο ασαφής αυτός όρος περιλάμβανε την (παράνομη) παρακολούθηση τηλεφωνικών κλήσεων. Αυτή συνήθως γίνονταν συνδέοντας ένα μαγνητόφωνο ή έναν ραδιοπομπό στο σημείο που κατέληγε το τηλεφωνικό καλώδιο του θύματος στο λεγόμενο «καφάο». Τα γκρίζα αυτά κουτιά που βλέπουμε στα πεζοδρόμια κάθε γειτονιάς συγκεντρώνουν τις τηλεφωνικές γραμμές μερικών δρόμων για να τις συνδέσουν με το κτήριο που στεγάζει το τηλεφωνικό κέντρο μιας ολόκληρης περιοχής. Κανονικά, ονομάζονται υπαίθριοι ή κύριοι κατανεμητές — η λέξη «καφάο» προέρχεται από την ελληνική προφορά των γραμμάτων KV  του αντίστοιχου γερμανικού όρου Kabelverzweiger. Όντας αφύλακτοι και εύκολο να διαρρηχθούν ήταν το ιδανικό μέρος για να εγκαθιστούν οι ντετέκτιβ, και, υποψιάζομαι και οι κρατικές υπηρεσίες, τις συσκευές τηλεφωνικής παρακολούθησης.

Ο τρόπος παρακολούθησης των τηλεφωνικών κλήσεων άρχισε να αλλάζει στα μέσα της δεκαετίας του 1990 λόγω δύο αντίρροπων δυνάμεων που απελευθέρωσε η τεχνολογική πρόοδος. Αφενός, η ψηφιοποίηση του δικτύου (και αργότερα τα κινητά τηλέφωνα) δυσκόλεψαν την εγκατάσταση συσκευών παρακολούθησης στα τηλεφωνικά κέντρα και στους υπαίθριους κατανεμητές. Αυτό είναι πρόβλημα αντίστοιχο με αυτό που είχαμε όταν η μετάβαση στο ψηφιακό τηλεοπτικό σήμα μας υποχρέωσε το 2015 να προσθέσουμε αποκωδικοποιητές σε όλες τις παλιές τηλεοράσεις. Αφετέρου, τα ψηφιακά τηλεφωνικά κέντρα έκαναν πολύ πιο εύκολη την παρακολούθηση κλήσεων από ένα κεντρικό σημείο. Η παρακολούθηση ήταν μια δυνατότητα του τηλεφωνικού κέντρου παρόμοια με αυτή της τηλεφωνικής συνδιάσκεψης που επιτρέπει σε τρεις ανθρώπους να μιλούν ταυτόχρονα, μόνο που στην παρακολούθηση ο ένας ακούει μόνο, ή, συνήθως, ηχογραφεί. Σε αυτό το πλαίσιο οι κυβερνήσεις νομοθέτησαν την υποχρέωση των τηλεφωνικών παρόχων να προσφέρουν την κεντρική δυνατότητα παρακολούθησης κλήσεων στις κρατικές υπηρεσίες. Στις δημοκρατίες η παρακολούθηση γίνεται βάσει συγκεκριμένων κανόνων (π.χ. απόφασης Δικαστικού Συμβουλίου) και διαδικασιών ελέγχου (π.χ. από την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών — ΑΔΑΕ).

Όπως κάθε κερκόπορτα, η κεντρική αυτή δυνατότητα συνακρόασης δεν είναι καθόλου ακίνδυνη. Αυτό το είδαμε στην Ελλάδα το 2004 όταν, άγνωστοι τότε, σχεδόν σίγουρα πράκτορες υπηρεσίας των ΗΠΑ όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ενεργοποίησαν παράνομα το σύστημα συνακρόασης ενός παρόχου κινητής τηλεφωνίας για να παρακολουθήσουν τις επικοινωνίες δεκάδων κυβερνητικών αξιωματούχων και πολιτικών.

Το πεδίο άλλαξε ξανά όταν το 2007 ο τεχνολογικός οραματιστής και συνιδρυτής της Apple, Steve Jobs, παρουσίασε το πρώτο iPhone. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κινητά τηλέφωνα της εποχής εκείνης, το iPhone μπορούσε με εύκολο τρόπο να τρέξει εφαρμογές που είχαν δημιουργήσει άλλες εταιρίες, όπως γίνονταν μέχρι τότε στους προσωπικούς υπολογιστές. Αυτό δημιούργησε ένα νέο πρόβλημα στις διωκτικές αρχές, διότι η επικοινωνία μέσω των εφαρμογών αυτών (π.χ. Gmail, Messenger, Snapchat, Viber, WhatsApp) γίνεται κρυπτογραφημένα και συνεπώς οι τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι δεν μπορούν να την εντάξουν στα συστήματα νόμιμης συνακρόασης. Άρα, για να μπορέσει π.χ. η αστυνομία να διαβάσει τα μηνύματα μελών μιας εγκληματικής οργάνωσης θα πρέπει να απευθυνθεί ξεχωριστά με δικαστική εντολή σε κάθε εταιρία κατασκευής εφαρμογών που μεταφέρει και επεξεργάζεται τα μηνύματα αυτά. Επειδή τα σύγχρονα κινητά τηλέφωνα μπορούν να τρέξουν εκατομμύρια διαφορετικές εφαρμογές η διαδικασία αυτή είναι εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα.

Μερικές μάλιστα εφαρμογές κινητού τηλεφώνου είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε ούτε η ίδια εταιρία που τις χειρίζεται να μην έχει πρόσβαση στην επικοινωνία των χρηστών της. Αυτές δημιουργούν ένα πρόσθετο πονοκέφαλο στις κρατικές υπηρεσίες που θέλουν να παρακολουθήσουν τις επικοινωνίες. Ενώ υπάρχουν νομικές διατάξεις που, βάσει προϋποθέσεων, υποχρεώνουν τις εταιρίες να παρέχουν στις υπηρεσίες τα στοιχεία που τους ζητούν, δεν υπάρχει (ακόμα) νομικό πλαίσιο που να υποχρεώνει μια εταιρία να κατασκευάζει έτσι τις εφαρμογές της, ώστε να μπορεί το κράτος να κατασκοπεύει τους χρήστες τους. Αυτό φάνηκε το 2016 στις ΗΠΑ όταν το FBI δεν κατάφερε να υποχρεώσει την Apple να του δώσει πρόσβαση στα δεδομένα της συσκευής ενός τρομοκράτη.

Λύση στις «βαρήκοες» κρατικές υπηρεσίες ήρθαν να δώσουν ιδιωτικές εταιρίες που δημιουργούν και εμπορεύονται εξαιρετικά προηγμένα και φυσικά πανάκριβα συστήματα παρακολούθησης για κινητά τηλέφωνα. Οι εταιρίες αυτές ανακαλύπτουν τρωτότητες σε συγκεκριμένους τύπους τηλεφώνων (το αντίστοιχο με ένα παράθυρο σε έναν ουρανοξύστη που δεν ασφαλίζει καλά) και τις εκμεταλλεύονται για να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της συσκευής, δηλαδή να μπορεί κάποιος π.χ. να ακούει τι λέγεται, να βλέπει την οθόνη, να μαθαίνει τι γράφεται και να γνωρίζει που βρίσκεται η συσκευή κάθε στιγμή. Ένα τέτοιο σύστημα είναι το Predator, το οποίο φαίνεται ότι στόχευσε μέσω πλαστών ιστοσελίδων κινητά τηλέφωνα Ελλήνων χρηστών.

Η χρήση του συστήματος Predator στην Ελλάδα φέρνει στην επικαιρότητα τρία σοβαρά θέματα.

Πρώτον, την ανάγκη θέσπισης ρυθμιστικού πλαισίου για τέτοια συστήματα. Θα πρέπει να υποχρεωθούν νομικά οι εταιρίες που διαθέτουν τέτοια συστήματα και οι κρατικές υπηρεσίες που τα θέτουν σε λειτουργία να προσφέρουν και να χρησιμοποιούν μια υποδομή ελέγχου και αναφορών αντίστοιχη με αυτή των υπαρχόντων συστημάτων συνακρόασης μέσω του τηλεφωνικού κέντρου. Η υποδομή αυτή επιτρέπει τη συνακρόαση μόνο όταν εισαχθούν τα στοιχεία της νόμιμης άδειας και καταγράφει όλες τις ενέργειες συνακρόασης προκειμένου να μπορούν να τις ελέγχουν οι αρμόδιες αρχές, όπως η ΑΔΑΕ.

Δεύτερον, τη χρήση της νόμιμης άρσης του απορρήτου των επικοινωνιών από τις κρατικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με την έκθεση πεπραγμένων της ΑΔΑΕ το 2020 είχαν παραληφθεί από την ΑΔΑΕ 3.190 βουλεύματα άρσης απορρήτου των επικοινωνιών Δικαστικών Συμβουλίων έναντι 13.751 διατάξεων που αφορούσαν λόγους εθνικής ασφάλειας. Αν και η ΑΔΑΕ αποφεύγει να σχολιάσει τους δύο αριθμούς, η διαφορά τους μοιάζει δυσανάλογη και οι διατάξεις παρακολούθησης για λόγους εθνικής ασφάλειας εμφανίζονται σημαντικά υψηλότερες από αυτές άλλων δημοκρατικών χωρών. Ίσως λοιπόν θα πρέπει να ενισχυθούν οι έλεγχοι και τα αντίβαρα που υπάρχουν στην Ελλάδα για τις διατάξεις άρσης του απορρήτου που γίνονται για λόγους εθνικής ασφάλειας.

Τρίτον, τον τρόπο που αντιμετωπίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα συστήματα τύπου Predator. Ανέφερα ήδη την ανάγκη κανονιστικής ρύθμισής τους. Μήπως αντί αυτού θα πρέπει να απαγορευθούν εντελώς; Αυτό θα ενισχύσει σημαντικά την προστασία των επικοινωνιών όλων των πολιτών, αλλά θα δυσκολεύσει το έργο των κρατικών υπηρεσιών που βασίζονται σ’ αυτά. Μήπως αντί των συστημάτων αυτών, που αναπτύσσονται σε καθεστώς Άγριας Δύσης, θα πρέπει οι κατασκευαστές κινητών συσκευών να υποχρεωθούν να προσθέσουν τη δυνατότητα νόμιμης παρακολούθησης στις συσκευές τους; Όμως, η ζωή μας σε ένα τέτοιο θεσπισμένο Πανοπτικό ακούγεται εφιαλτική, ενώ παράλληλα αυτή η δυνατότητα παρακολούθησης σίγουρα θα αποτελέσει εξαίρετο στόχο κυβερνοεπιθέσεων και εργαλείο απολυταρχικών καθεστώτων. Δυστυχώς δεν υπάρχει εύκολη και προφανής απάντηση στο τελευταίο πρόβλημα.

*Ο κ. Διομήδης Σπινέλλης είναι καθηγητής στο Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών και στο Τμήμα Τεχνολογίας Λογισμικού του Πολυτεχνείου του Ντελφτ.

Καθημερινή

Israel, Turkey Restore Full Diplomatic Ties

0

‘Restoring ties with Turkey is an important asset to the stability of the region and bears great economic significance to Israel’s citizens,’ Lapid says

Israeli President Isaac Herzog and his Turkish counterpart Tayyip Erdogan shake hands during a press conference in Ankara, in March.Credit: AFP

Prime Minister Yair Lapid and Turkish President Recep Tayyip Erdogan spoke on Wednesday and agreed on reinstating their respective ambassadors and general consuls, thus restoring full diplomatic ties.

Lapid said in a statement that “restoring ties with Turkey is an important asset to the stability of the region and bears great economic significance to Israel’s citizens.

“We’ll continue working and strengthening Israel’s international standing in the world,” Lapid said.

President Isaac Herzog also welcomed the renewal of diplomatic ties with Turkey, calling it an “important development.”

Turkish foreign minister Mevlut Cavusoglu said the appointment of new ambassadors will begin in the next few days, and that it is a “positive step” in the relationship between the two countries. He added that Turkey will continue to protect the rights of Palestinians through its renewed relations with Israel.

Ankara and Jerusalem both withdrew their respective ambassadors following the U.S. recognition of Jerusalem as Israel’s capital in 2018, following more than a decade of tensions between the two capitals, including over such incidents as the 2010 Mavi Marmara incident in which nine people were killed by Israeli troops on a Turkish ship attempting to break the blockade of the Gaza Strip.

Yet despite the lack of high-level diplomatic relations, Israel has retained several back-channel communication methods with Ankara, which was previously a close regional ally, and Erdogan had told Jewish leaders that his country’s relationship with Israel is “vital for the stability of our region” and that “we must all work together to strengthen peace and stability in the Middle East.”

Despite this, he and his associates kept up a steady stream of critical (and sometimes antisemitic) remarks, with Erdogan accusing Israel of “killing children and babies” as recently as last week. During his remarks, he stated that his administration’s regional diplomacy and said ties with Israel “are back on track,” and serve to “defend the rights of our Palestinian brothers and sisters.”

Erdogan made efforts to renew diplomatic relations with Israel in the last two years, but was met with suspicion from Israeli officials. “A change of leadership in Israel was a needed in order to rehabilitate relations between Israel and Turkey,” says Dr. Nimrod Goren, President of the Mitvim research institute for regional foreign policy. “Since June the two countries have engaged in a slow and careful process of improving their diplomatic relations,” he added.

In March, President Isaac Herzog and Erdogan met in Ankara, marking the first official Israeli visit by a statesman in 14 years. In a joint statement at the end of Herzog’s trip, Erdogan said that the meeting was “historic and will serve as a turning point in the relations between the two countries.”

Israeli political figures are worried that more flip-flopping on the part of the Turkish leader, especially concerning the Palestinian question, might lead to another breakdown just after an ambassador exchange. One of Israel’s main demands ahead of advancing ties is that Ankara work harder to stop Hamas activities in Turkey, and that it take a hard line against Hamas actions against Israelis.

At the same time, Israel and Turkey both want to strengthen coordination with each other when it comes to their attacks in Syria. Both see the Iranian presence in Syria as a threat to their stability, each is active in the air over Syria and each is dealing with the Russian military presence there.

Both countries hold an interest in improving dialogue on this issue to prevent Turkish harm to Israeli aircraft and vice versa. They have also recently been discussing the possibility of cooperation in what has been defined as “regional architecture,” in an attempt to restrict terror by Iranians who are working to gain a foothold in Syria.

Prior to the visit, Erdogan had been working to warm relations between the countries, stating publicly that he wants to meet with President Herzog in order to accomplish this goal. A Turkish source revealed that Erdogan saw in Herzog a “responsible adult” in the tumultuous political landscape in Israel in the past few years.

The shift in attitude towards Israel was concurrent with the economic crisis in Turkey. Israeli officials were initially suspicious of Erdogan, who is known for his criticism of Israel and support for Palestinians.

Turkish foreign minister, Mevlut Cavusoglu, arrived for a two-day visit this May, followed by a visit to Ankara by Prime Minister Yair Lapid in June, during which he thanked Turkey for thwarting Iranian terror attempts targeting Israelis on its soil, highlighting rapidly improving ties.

Prior to Lapid’s visit, nearly ten suspects were arrested in an operation in Istanbul on suspicion of planning targeted attacks on Israeli diplomats and tour groups in Istanbul.

Haaretz

Israel, Turkey return to full normalization

0

Erdogan told a gathering of ambassadors in Ankara earlier that resuming full relations will “allow us to help our Palestinian brothers.”

Israel and Turkey will return to full normalization of relations, including reinstating ambassadors and consuls-general, Prime Minister Yair Lapid and Turkish President Recep Tayyip Erdogan announced on Wednesday.

Lapid said that “renewing relations with Turkey is an important asset for regional stability and important economic news for the citizens of Israel.”

Erdogan told a gathering of ambassadors in Ankara earlier that resuming full relations will “allow us to help our Palestinian brothers.”

Foreign Ministry Director-General Alon Ushpiz and Turkish Deputy Foreign Minister Sedat Onal finalized the agreement to return to full diplomatic relations in a phone call on Tuesday.

“Renewing relations with Turkey is an important asset for regional stability and important economic news for the citizens of Israel.”

Prime Minister Yair Lapid

Developing Turky-Israel relations in the past year

Reinstating diplomats is “the continuation of the positive trend in developing relations in the past year, since President Isaac Herzog’s visit to Ankara, and the mutual visits of the foreign ministers in Jerusalem and Ankara,” the Prime Minister’s Office said.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan and Yesh Atid leader Yair Lapid (credit: Courtesy)
Turkish President Recep Tayyip Erdogan and Yesh Atid leader Yair Lapid (credit: Courtesy)

“Improving relations will contribute to deepening the relations between the two nations, and to increasing economic, trade and tourism connections and regional stability,” according to the PMO.

Herzog praised the renewed relations, saying that “partnership and being good neighbors in the Eastern Mediterranean is important to all of us. Members of all religions, Muslims, Jews and Christians, can and must live [together] peacefully.”

In addition to Herzog’s visit to Ankara, he spoke with Erdogan on the phone several times; Lapid spoke to him since becoming prime minister, as well.

Jerusalem announced in recent months that it would reopen its trade office in Istanbul, and the countries signed an aviation agreement that allowed Israeli airlines to fly to Turkey.

Relations also improved drastically in light of attempts by Iran-backed terrorists to abduct and murder Israeli tourists in Istanbul. Security officials in Ankara and Jerusalem cooperated to foil the threat, resulting in over 10 arrests.

The rapprochement comes after a deterioration in ties that began in 2008, with Operation Cast Lead, and reached their nadir in the wake of the 2010 Mavi Marmara raid, in which IDF commandos boarded a ship seeking to break the blockade on Gaza. In the ensuing hand-to-hand combat, the commandos killed nine armed activists from an organization affiliated with Erdogan.

In recent years Turkey sought to rebuild relations with Israel, and the efforts gained momentum after Herzog took office.

https://www.jpost.com/breaking-news/article-

Ο Αδωνις καίει τον Κυριάκο

0
Οι δηλώσεις του αντιπροέδρου εκθέτουν τον πρόεδρο, ενώ οι αναφορές στον νόμο του 1994 θυμίζουν την πάγια αντίθεση της Ν.Δ. στον δημοκρατικό έλεγχο της ΕΥΠ.

Ενδεικτικό για το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η κυβέρνηση μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών είναι ότι εκτός από τους επίσημους εκπροσώπους του πρωθυπουργού (Γιάννης Οικονόμου, γραφείο Τύπου Ν.Δ., υπουργός Επικρατείας) δεν μιλάει σχεδόν κανείς από τα προβεβλημένα στελέχη της. Και όταν το αποτολμούν, επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο την προσωπική δυσχερή θέση του κ. Μητσοτάκη.

Χαρακτηριστική η περίπτωση του Αδ. Γεωργιάδη, ο οποίος, σύμφωνα με το «Βήμα», είναι «ένα από τα ελάχιστα, αν όχι το μοναδικό κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος που έχει παρέμβει δημοσίως και υποστηρικτικά», αλλά με τις δηλώσεις του στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» εξέθεσε πλήρως τον πρωθυπουργό. Ακολουθώντας τη γραμμή του Μαξίμου, η οποία αναζητά σανίδα σωτηρίας διεκδικώντας τον ρόλο του επίσημου εκπροσώπου των ΗΠΑ στο εσωτερικό της Ε.Ε., θεώρησε καλό να υποδείξει τη Ρωσία και την Τουρκία ως υπεύθυνες για το σκάνδαλο. Μετά τις εύλογες καταγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Γεωργιάδης επιχείρησε να αναδιπλωθεί, με το πρόσχημα ότι αναφερόταν στο γεγονός ότι οι χώρες αυτές θα ευνοούνταν από την πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα. Ομως στις δηλώσεις του υποστήριζε καθαρά ότι «ίσως πίσω από όλα αυτά να κρύβεται η Τουρκία» («Turkey, too, he said, “could be” behind it all»).

Αλλά τι είναι «όλα αυτά», τα οποία ενδεχομένως προκάλεσε η Τουρκία; Επισήμως η κυβέρνηση παραδέχεται ότι υπήρξε ένα και μόνο ολίσθημα της ΕΥΠ, μία και μόνο μία «απολύτως νόμιμη επισύνδεση», η οποία απλώς δεν ήταν «πολιτικά ανεκτή». Πώς θα μπορούσε να «κρύβεται η Τουρκία» πίσω από τη «νόμιμη επισύνδεση» του κινητού του προέδρου του ΠΑΣΟΚ; Ο κ. αντιπρόεδρος της Ν.Δ., άθελά του, γελοιοποιεί την αρχική προσπάθεια του προέδρου του να περιορίσει το σκάνδαλο των υποκλοπών σε μια «αστοχία» του διοικητή της ΕΥΠ. Με τις δηλώσεις του παραδέχεται ότι οι υποκλοπές είναι κάτι πολύ ευρύτερο. Στην ίδια γραμμή και ο βουλευτής της Ν.Δ. κ. Αθανασίου, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Σαμαρά, ο οποίος δεν δίστασε να υποστηρίξει την ανάγκη να παρακολουθούνται οι βουλευτές «που έχουν διαφορετικό θρησκευτικό προσανατολισμό».

Στο επίκεντρο της κομματικής αντιπαράθεσης μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου βρέθηκε βέβαια το αν πρέπει να προστατεύονται τα πολιτικά στελέχη από την ΕΥΠ, με τον κ. Βενιζέλο να διασταυρώνει το επιστημονικό και πολιτικό του ξίφος με τον κ. Γεραπετρίτη. Το κεντρικό επιχείρημα της κυβερνητικής πλευράς είναι εξαιρετικά αδύναμο. Αποκλείει κάθε συζήτηση για ειδική προστασία των πολιτικών στελεχών και των κομμάτων και καταλογίζει στον επικεφαλής της ΕΥΠ μόνο «ότι δεν είχε ενημερώσει ως όφειλε για την εκκίνηση της διαδικασίας τον πρωθυπουργό», ο οποίος θα αξιολογούσε «αν για ένα αιρετό, προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο εκείνο το διάστημα υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να ξεκινήσει αυτή η διαδικασία» (Γ. Οικονόμου, ΕΡΤ 1, 9.8.2022).

Μ’ άλλα λόγια, η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ο πρωθυπουργός (ο οποίος βέβαια είναι και αρχηγός ενός πολιτικού κόμματος) είναι ο μόνος αρμόδιος να κρίνει, χωρίς κανέναν έλεγχο, αν πρέπει να παρακολουθούνται οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Αυτή είναι η συνέπεια της υπαγωγής της ΕΥΠ στο πρωθυπουργικό γραφείο, καθώς και η κατάργηση το 2021 της δυνατότητας των πολιτών να πληροφορούνται τα της παρακολούθησής τους, μόλις λήξει χωρίς «ευρήματα» η περίοδος της «νόμιμης επισύνδεσης».

Αστοχη, επίσης, είναι και η απόπειρα της κυβέρνησης να κρυφτεί πίσω από το επιχείρημα ότι το βασικό νομοθέτημα για την ΕΥΠ ψηφίστηκε επί ΠΑΣΟΚ (ν. 2225/1994), με τον Ευάγγελο Βενιζέλο να υπογράφει κι αυτός ως υπουργός Τύπου και ΜΜΕ της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι γεγονός ότι στο αρχικό νομοθέτημα δεν υπήρχε εξαίρεση για πολιτικά πρόσωπα. Αλλά τα κόμματα ενημερώνονταν, όπως πρόβλεπε το άρθρο 5.4β: «Η σχετική αλληλογραφία είναι απόρρητη και τηρείται σε ειδικό εμπιστευτικό αρχείο, στο οποίο έχει πρόσβαση μόνο ο πρόεδρος της Βουλής ή πρόσωπο εξουσιοδοτημένο από αυτόν. Ο πρόεδρος της Βουλής ενημερώνει τους αρχηγούς των κομμάτων».

Και βέβαια υπήρχε από τότε η πρόβλεψη ενημέρωσης εκ των υστέρων του παρακολουθούμενου που κατάργησε πέρυσι ο κ. Μητσοτάκης: «Μετά τη λήξη του μέτρου της άρσης και υπό την αναγκαία προϋπόθεση ότι δεν διακινδυνεύεται ο σκοπός για τον οποίο διατάχθηκε, μπορεί η Επιτροπή (σ.σ. Εθνική Επιτροπή Προστασίας του Απορρήτου των Επικοινωνιών, που εξελίχθηκε το 2003 σε ΑΔΑΕ) να αποφασίζει τη γνωστοποίηση της επιβολής του στους θιγόμενους» (άρθρο 5.9).

Το πιο σημαντικό είναι ότι κατά τη συζήτηση του νόμου αυτού είχε προβλεφθεί με μεγάλη ακρίβεια το σημερινό πολιτικό σκάνδαλο. Σε μια προφητική του αγόρευση, ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ Αντώνης Σκυλλάκος είχε επιμείνει στην ανάγκη να ενημερώνονται οι αρχηγοί των κομμάτων, περιγράφοντας την περίπτωση… Ανδρουλάκη: «Δηλαδή έχουμε εμπιστοσύνη στους υπαλλήλους της ΕΥΠ, στον οποιονδήποτε εισαγγελέα και δεν έχουμε εμπιστοσύνη στους αρχηγούς των κομμάτων; Είναι ντροπή αυτό το πράγμα. Αυτοί μπορούν να λένε “αποφασίζουμε και διατάζουμε” να παρακολουθήσουμε κάποιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι ύποπτο για την εθνική ασφάλεια. Αυτό μπορεί να το πει ο οποιοσδήποτε της ΕΥΠ και να συμπαρασύρει και τον εισαγγελέα. Και ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, αν είναι στην αντιπολίτευση δεν έχει δικαίωμα να ξέρει γι’ αυτό το ζήτημα;» («Πρακτικά Βουλής», 29.6.1994).

Διαφωνούσε

Ενδιαφέρον έχει και το ότι παρά το γεγονός ότι κυβέρνηση ήταν το ΠΑΣΟΚ, εκείνος που διαφωνούσε για τον δημοκρατικό έλεγχο της ΕΥΠ ήταν η Ν.Δ. Ο εισηγητής της Βασίλης Μαγγίνας δήλωσε αρχικά ότι θα καταψηφίσει το νομοσχέδιο, επειδή με τις ρυθμίσεις του «παρακωλύεται σοβαρά και επικίνδυνα το έργο των υπηρεσιών αυτών» (23.6.1994). Ο Βύρων Πολύδωρας κατήγγειλε το νομοσχέδιο ότι πάσχει από «δημοκρατικό φετιχισμό, που συνήθως κατάγεται από την αριστερή λογική» (28.6.1994), ενώ ο Δημήτρης Σιούφας πρόσθεσε ότι σε καμιά «μυστική υπηρεσία σε ολόκληρο τον κόσμο, ακόμα και εκεί που υπάρχει πραγματική δημοκρατία, δεν χρησιμοποιούν αυτές τις διαδικασίες» και «στην προσπάθειά μας να εμφανιστούμε δημοκρατικότεροι των δημοκρατών, θέτουμε σε κίνδυνο ζητήματα υψίστης εθνικής ασφαλείας της χώρας». Και ο Β. Πολύδωρας κατέληξε: «Η ΕΥΠ [πλέον] έχει δεμένα χέρια και πόδια. Από σήμερα δεν υπάρχει ΕΥΠ» (29.6.1994).

Και κάτι τελευταίο. Επειδή ο κ. Μητσοτάκης επικαλείται τις διακοπές του για να καθυστερήσει την ενημέρωση της Βουλής, θυμίζω ότι ο νόμος του 1994 φέρει την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας ως εξής: «Μύκονος, 18 Ιουλίου 1994, Κωνσταντίνος Καραμανλής».

efsyn.gr

«Υποκρισία η κριτική για το ρωσικό πετρέλαιο»: Ο Γιάννης Αλαφούζος «σηκώνει το γάντι»

0

Τι απαντά στα δημοσιεύματα που ασκούν κριτική στους Έλληνες εφοπλιστές

Του Αντώνη Τσιμπλάκη
[email protected]

«Ευθείες βολές» κατά όσων ασκούν κριτική στους Έλληνες εφοπλιστές που μεταφέρουν νόμιμα ρωσικό πετρέλαιο σε τρίτες χώρες εξαπέλυσε ο Γιάννης Αλαφούζος, διευθύνων σύμβουλος της εισηγμένης στη χρηματιστηριακή αγορά του Όσλο, Okeanis Eco Tankers.

Ο Γ. Αλαφούζος, έπειτα από ανάλογες τοποθετήσεις των Γιώργου Προκοπίου, Βαγγέλη Μαρινάκη, Αγγελικής Φράγκου, Ιωάννη Κούστα και Μελίνας Τραυλού, «σήκωσε» το γάντι των τελευταίων δημοσιευμάτων, σε διεθνές επίπεδο, που κατονομάζουν Έλληνες πλοιοκτήτες, τα πλοία των οποίων μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο σε χώρες που δεν έχουν επιβάλει κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Κατά τη διάρκεια του conference call για τα αποτελέσματα της εταιρείας στο εξάμηνο του 2022, τα οποία ήταν θετικά, ο κ. Αλαφούζος ανέφερε ότι όλες οι μεγάλες δυτικές πετρελαϊκές εταιρείες αγοράζουν και μεταφέρουν πετρέλαιο από τη Ρωσία. «Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί όλη αυτή η υποκρισία, του να μην πηγαίνετε στη Ρωσία, όταν όλος ο κόσμος χρειάζεται αλλά και μεταφέρει το ρωσικό πετρέλαιο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Αλαφούζος.

Σύμφωνα μάλιστα με μήνυμά του στην TradeWinds, ο κ. Αλαφούζος τονίζει: «Το ενεργειακό ισοζύγιο του κόσμου είναι πολύ σφιχτό και η Ευρώπη δεν
μπόρεσε να απεμπλακεί από το ρωσικό αργό και τα προϊόντα του, κάτι που αποδεικνύεται από την τελευταία χαλάρωση του καθεστώτος κυρώσεων της Ε.Ε. Σύμφωνα με το Bloomberg και το άρθρο (“A Storm Brews in Heating Oil” από τον Javier Blas), οι ρωσικές εξαγωγές στην Ευρώπη βρίσκονται σε προπολεμικά επίπεδα τον Ιούνιο και τον Ιούλιο». «Παρεμπιπτόντως», συμπλήρωσε, «η Ευρώπη αγοράζει τώρα ντίζελ από χώρες εκτός Ε.Ε. σε υψηλές τιμές, κυρίως από την Ινδία, που προέρχονται από ρωσικό αργό το οποίο πωλείται με έκπτωση στην αγορά, επιδεινώνο- ντας την ευρωπαϊκή ενεργειακή κρίση και περαιτέρω την ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε.».

«Στην αρχή του πολέμου», εξήγησε ο κ. Αλαφούζος, «αποφασίσαμε να μη μεταφέρουμε ρωσικό πετρέλαιο. Αλλά στη συνέχεια είδαμε ότι ακόμα και οι πετρελαϊκοί κολοσσοί παίρνουν ρωσικό πετρέλαιο. Επίσης είδα- με και την ίδια την Ε.Ε. να το ενθαρρύνει κάνοντας λίγο πιο εύκολη την ασφάλιση των πλοίων».

Τι εισάγουμε

Οι μεγάλοι Έλληνες εφοπλιστές ήταν ίσως οι πρώτοι που μίλησαν για την αδυναμία των κυρώσεων της Ε.Ε. κατά της Ρωσίας. Ο κ. Γιώργος Προκοπίου, ιδρυτής του ομίλου Dynacom, στο πλαίσιο του forum της Capital Link, δήλωνε στις αρχές του προηγούμενου Ιουνίου: «Η Ε.Ε. πυροβολεί τα πόδια της και οι μόνοι κερδισμένοι είναι η Κίνα και η Ινδία.

Οι κυρώσεις ποτέ δεν λειτούργησαν. Το Ιράν βγήκε δυνατότερο και στη Βενεζουέλα πείνασε ο κόσμος ενώ η ελίτ περνούσε καλά».
Ανάλογη ήταν και η τοποθέτηση του κ. Βαγγέλη Μαρινάκη, του ομίλου Capital. Σύμφωνα με τον κ. Μαρινάκη, η Ρωσία πουλάει πετρέλαιο στην Κίνα και στην Ινδία, με μεγάλες εκπτώσεις, και στη συνέχεια αυτές οι χώρες πουλάνε στην Ευρώπη τα προϊόντα πετρελαίου (που προέρχονται από το ρωσικό πετρέλαιο) σε τιμές αγοράς.

«Αντί να τιμωρούμε τη Ρωσία, τιμωρούμε τους εαυτούς μας. Οι συνέπειες θα είναι μεγάλες και οι πολιτικοί θα πρέπει να εργαστούν για να βρεθεί μια λύση», είχε προσθέσει.

Από την πλευρά της η επικεφαλής του ομίλου Navios, Αγγελική Φράγκου, είχε σημειώσει χαρακτηριστικά: «Οι κυβερνήσεις κάνουν την πολιτική και δημιουργούν τα πρότυπα συναλλαγών.

Διαμορφώνουν τους κανόνες και εμείς τους ακολουθούμε». Είχε κάνει και αναφορά στη στάση των ΜΜΕ για την περίπτωση δεξαμενόπλοιου που κατηγορήθηκε ότι μετέφερε πετρέλαιο που ήταν στο πακέτο των κυρώσεων, το οποίο τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν συμβατό με τις κυρώσεις, αργό από το Καζακστάν.

Αλλά και ο CEO της Danaos, δρ Ιωάννης Κούστας, είχε αναφερθεί στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας για την εισβολή στην Ουκρανία. «Κερδίζουν τουλάχιστον τα διπλάσια. Δεν ξέρω τι είδους ποινή είναι αυτή. Η Ευρώπη, αντίθετα, δέχεται το μεγαλύτερο πλήγμα από τις κυρώσεις». Μάλιστα, και η πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, Μελίνα Τραυλού, δήλωσε στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου την τελευταία ημέρα της διεθνούς ναυτιλιακής έκθεσης Ποσειδώνια 2022: «Κατ’ αρχάς, ως η πιο ισχυρή ναυτιλία του πλανήτη, κατέχοντας πάνω από το 30% των πλοίων μεταφοράς δεξαμενόπλοιων και LNG και γύρω στο 80% του ευρωπαϊκού αντίστοιχου στόλου γινόμαστε αντικείμενο καλής ή κακής κριτικής. Φυσικά όλοι καταδικάζουμε την οποιαδήποτε βίαιη πράξη, όπως αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία από τη Ρωσία. Όμως δεν μπορούμε να σχολιάσουμε καμία νόμιμη επιχειρηματική πράξη. Διότι ο ελληνικός εφοπλισμός δεν κάνει κάτι παράνομο.

Δεν έχει σπάσει κανένα εμπάργκο. Όποτε επιβάλλονται κυρώσεις, είμαστε οι πρώτοι που τις ακολουθούμε και τις τηρούμε».

Ναυτεμπορική

Νικόλαος Γκότσης: Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟΥ

0
του Νικόλου Γκότση, Αντιδήμαρχου Φερρών
Παρατηρώ συνεχώς εδώ και πολύ καιρό στο διαδίκτυο, βίντεο από πολίτες με θεματολογία την λαθρομετανάστευση . Είναι ένα θέμα πιασιάρικο στην ορολογία των δημοσιογράφων. Θα πάρουμε μερικά λαίκ και θα δώσουμε την δυνατότητα σε πολλούς από τους καναπέδες των σπιτιών τους και από τα καφέ να έχουν άποψη για την φύλαξη των συνόρων από την Αστυνομία και τον στρατό .
Ωραία το πετύχαμε αυτό . Αυτός δηλαδή είναι ο σκοπός ; Αν κάνουμε προσεχτικό απολογισμό αυτών μας των πράξεων, θα δούμε ότι το πρόσημο είναι αρνητικό για την Πατρίδα. Δίνουμε βήμα σε ΜΚΟ και πρόσωπα με ανθελληνικά αισθήματα να κάνουν ότι είναι δυνατό να βλάψουν την Χώρα μας και τους πολίτες της. Αυτά τα βίντεο να χρησιμοποιούνται από κυκλώματα διακίνησης λαθρομεταναστών ως επιτυχία κάποιον ότι κατάφεραν να εισβάλουν στην Χώρα μας. Σαν να τους λέμε δηλαδή ελάτε και εσείς . Αυτοί τα κατάφεραν. Αυτό θέλουμε πραγματικά ; Δεν νομίζω .
Οι πολίτες όταν πραγματικά νοιάζονται για την ασφάλεια του τόπου τους , της χώρας, συνεργάζονται με τις Αρχές. Καθημερινά οι υπηρεσίες που έχουν την ευθύνη της διαχείρισης των συνόρων κάνουν καταπληκτική δουλεία και αποτρέπουν εκατοντάδες προσπάθειες εισβολής και με το προσωπικό τους και τα συστήματα επιτήρησης που έχουν τοποθετηθεί . Έχετε εμπιστοσύνη στις υπηρεσίας μας . Συνεργαστείτε μαζί τους . Παράκληση μην βοηθάτε εν αγνοία σας και μην παρασύρεστε από κάποιους που στην ουσία επιζητούν το κακό μας. Υπάρχουν πατριώτες και απάτριδες. Διαλέξτε την αγάπη για την πατρίδα και τα Ιδανικά που πρεσβεύει το Έθνος μας .

Την έξοδο στον Κυριάκο δείχνει ο Προκόπης

1

Με την βαρυσήμαντη παρέμβασή του στο σκάνδαλο των υποκλοπών, ο Προκόπης Παυλόπουλος, έδειξε την πόρτα της εξόδου στον Κυριάκο Μητσοτάκη. «…Η πολιτική ευθύνη εκείνων, οι οποίοι ασκούν την εξουσία που τους έχει ανατεθεί με βάση την λαϊκή ετυμηγορία είναι, εκ φύσεως και εξ ορισμού, αντικειμενική. Άρα οι φορείς της εξουσίας αυτής πρέπει ν’ αναλαμβάνουν, στο ακέραιο, την πολιτική ευθύνη που τους αναλογεί, ενώ δεν νοείται η μετάθεσή της, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, σε άλλους», ανέφερε.

Ο κ. Παυλόπουλος διευκρίνισε στην συνέχεια σε συνομιλητές του ότι μιλούσε ως καθηγητής της Νομικής και ανέπτυξε την έννοια της αντικειμενικής πολιτικής ευθύνης, όπως την αναλύει και στα συγγράμματά του καθώς επίσης ότι έχει ευθύνη απέναντι στους φοιτητές του και στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Εν ολίγοις ο κ. Παυλόπουλος είπε ότι την αντικειμενική πολιτική ευθύνη για την ΕΥΠ έχει ο πρωθυπουργός που είχε αναλάβει με νόμο την αρμοδιότητα.

Αν η αρμοδιότητα ανήκε σε κάποιον υπουργό, τότε θα μπορούσε την αντικειμενική πολιτική ευθύνη να αναλάβει ο αρμόδιος υπουργός παραιτούμενος. Όπερ έδει δείξαι: Εφόσον ο πρωθυπουργός αναγνώρισε ότι στην συγκεκριμένη υπόθεση της παρακολούθησης του Νίκου Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ υπάρχει αντικειμενική πολιτική ευθύνη, τότε ανήκει στον ίδιο και δεν μπορεί να την μεταθέσει στον γραμματέα του.

Πριν τον κ. Παυλόπουλο έχει τοποθετηθεί για το θέμα ο καθηγητής Γιώργος Σωτηρέλης και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος επιπλέον μίλησε και για ποινικές ευθύνες, δείχνοντας τον πρωθυπουργό. Ωστόσο η παρέμβαση του κ. Παυλόπουλου έχει ευρύτερη σημασία. Καίτοι διευκρίνισε ότι μιλά σαν καθηγητής της Νομικής, η τοποθέτησή του έχει το κύρος του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας.

Επιπλέον έχει διατελέσει επί σειρά ετών πρώτος της τάξη υπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή και είναι παράγοντας της καραμανλικής πτέρυγας της ΝΔ. Η ταραχή που προκάλεσε στο Μέγαρο Μαξίμου είναι ενδεικτική. Το πώς θα απαντήσει το επιτελικό κράτος έχει την σημασία του, αν και η πρώτη αντίδραση είναι η προσπάθεια να υποβαθμιστεί και να εξαφανιστεί από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.

Το καίριο ερώτημα

Αν και η παρέμβασή του δεν είναι ικανή από μόνη της να σώσει την τιμή της δεξιάς παράταξης (που τείνει να χρεωθεί συνολικά ένα παρακρατικό σύστημα που καταλύει βασικές δημοκρατικές αρχές) και ανεξάρτητα από τις προθέσεις του, ο κ. Παυλόπουλος απηχεί ένα σημαντικό τμήμα της κοινοβουλευτικής ομάδας, αλλά και των στελεχών και ψηφοφόρων της ΝΔ. Έδωσε την χαριστική βολή στο αφήγημα του Μαξίμου ότι “ο πρωθυπουργός δεν γνώριζε, έγινε ένα λάθος, μπορούμε να συνεχίσουμε”. Η κινητικότητα στο εσωτερικό της ΝΔ είναι έντονη. Σύμφωνα με πληροφορίες, μετά τον Κώστα Τζαβάρα θα υπάρξουν κι άλλες διαφοροποιήσεις βουλευτών, ενώ την δυσαρέσκειά τους διαμηνύουν προς το παρόν παρασκηνιακά και ευάριθμοι υπουργοί.

  Μόνο αν αλλάξει η ηγεσία σώζεται η ΝΔ

Σε κάθε περίπτωση το ερώτημα παραμένει: Πόσο μπορεί να αντέξει ο πρωθυπουργός που χρεώνεται την αντικειμενική πολιτική ευθύνη για ένα σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων. Οι πληροφορίες από κομματικά γραφεία επιμένουν ότι υπάρχουν κι άλλα στοιχεία για παρακολουθήσεις και θα βγουν στην δημοσιότητα, παρά τις προσπάθειες του κυβερνητικού κέντρου να τα πνίξει. Για επτά-οκτώ παρακολουθήσεις πολιτικών έκανε λόγο το δημοσίευμα της “Καθημερινής” την Κυριακή. Για επιβεβαιωμένες παρακολουθήσεις τριών δικών του στελεχών κάνουν λόγο πηγές του ΣΥΡΙΖΑ.

Συνέχεια στο slpress.gr