Αρχική Blog Σελίδα 1880

Αθανασόπουλος Άγγελος Αλ.-Το φλερτ Ερντογάν – Πούτιν και η αφέλεια της Δύσης

0

Η καιροσκοπική προσέγγιση Ρωσίας και Τουρκίας, τα δημοσιεύματα για εμβάθυνση της οικονομικής συνεργασίας των δύο πλευρών και πώς ΕΕ και ΗΠΑ έχουν εγκλωβιστεί στη «συναλλακτική» πολιτική τους απέναντι στην Αγκυρα

Την περασμένη Παρασκευή 5 Αυγούστου – την ώρα που η ελληνική πολιτική ζωή βυθιζόταν στην «κινούμενη άμμο» της υπόθεσης των υποκλοπών – ο Βλαντίμιρ Πούτιν υποδεχόταν στο θέρετρο του Σότσι τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η τετράωρη συνάντηση των δύο ηγετών επιβεβαίωσε, κυνικά, την πεποίθηση ότι κάτι βαθύτερο συνδέει τους δύο άνδρες. Ισως είναι τα συμφέροντα, ίσως τα χαρακτηριστικά του μοντέλου διακυβέρνησης που ακολουθούν. Επιβεβαίωσε όμως και κάτι άλλο: ότι η αφελής άποψη πολλών χωρών, τόσο ευρωπαϊκών όσο και των Ηνωμένων Πολιτειών, ότι η Αγκυρα παραμένει ένας δρώντας που εξακολουθεί να κοιτάει πρώτα προς τη Δύση και μετά αλλού – και μάλιστα εξαιτίας των οικονομικών της ασθενειών – έχει πια φτάσει στα όριά της.

Ένα επικίνδυνο «διπλό παιχνίδι»

Δεν είχαν περάσει πάνω από 24 ώρες από τις συνομιλίες των προέδρων Ρωσίας και Τουρκίας όταν εμφανίστηκε στην έγκυρη βρετανική εφημερίδα «Financial Times» εκτενές δημοσίευμα σύμφωνα με το οποίο δυτικοί αξιωματούχοι εξέφραζαν σοβαρές ανησυχίες για την πρόθεση των δύο ανδρών να εμβαθύνουν ακόμη περισσότερο την οικονομική τους συνεργασία, με έμφαση στο εμπόριο και στην ενέργεια. Οι ίδιοι αξιωματούχοι προειδοποιούσαν για το ενδεχόμενο να πρέπει να εξεταστεί η επιβολή, κυρίως από τους Αμερικανούς, (δευτερογενών) κυρώσεων σε βάρος της Αγκυρας εφόσον εκείνη επιδιώξει να βοηθήσει τη Μόσχα να διαφύγει από τον κλοιό των κυρώσεων που έχει επιβάλει η Δύση λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Λίγες ημέρες μετά, η ίδια βρετανική εφημερίδα μιλούσε για το επικίνδυνο «διπλό παιχνίδι» του Ερντογάν στο κύριό της άρθρο.

Το δημοσίευμα για την πρόταση

Είχε προηγηθεί εκτενές δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας «Washington Post», σύμφωνα με το οποίο η Μόσχα έχει καταθέσει πρόταση προς την κυβέρνηση Ερντογάν ώστε αυτή να επιτρέψει την αγορά μεριδίων σε τουρκικά διυλιστήρια, τερματικούς σταθμούς και αποθηκευτικούς χώρους με σκοπό, όπως εκτιμάται, να πλαγιοκοπήσει το εμπάργκο που έχει αποφασίσει η ΕΕ κατά του ρωσικού πετρελαίου από τις αρχές του 2022. Σύμφωνα με την ίδια πρόταση, η οποία, σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα, υποκλάπηκε από τις ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών, η Ρωσία έχει επίσης ζητήσει από ορισμένες κρατικά ελεγχόμενες τουρκικές τράπεζες να επιτρέψουν το άνοιγμα λογαριασμών για τις μεγαλύτερες ρωσικές τράπεζες – μια κίνηση που εφόσον γινόταν αποδεκτή θα επρόκειτο για κατάφωρη παραβίαση των αμερικανικών και ευρωπαϊκών κυρώσεων. Παράλληλα, η Μόσχα φέρεται να πρότεινε να λειτουργούν ρωσικές βιομηχανίες εντός των ελεύθερων οικονομικών ζωνών στην Τουρκία.

Η προειδοποίηση από Αντεμέγιο

Σε δημόσιο, τουλάχιστον, επίπεδο δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ότι υφίσταται μια συμφωνία των δύο πλευρών σε αυτά τα αιτήματα. Δεν έχει άλλωστε περάσει πολύς καιρός από τον περασμένο Ιούνιο, όταν o Γουόλι Αντεμέγιο, υφυπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε συναντηθεί στην Κωνσταντινούπολη με τούρκους αξιωματούχους και τραπεζίτες και τους είχε προειδοποιήσει να μη μετατραπούν σε αγωγό παράνομης μεταφοράς ρωσικών κεφαλαίων. Και ας μη λησμονείται ότι τούρκοι αξιωματούχοι είχαν σπεύσει, την επομένη της επιβολής κυρώσεων σε ρώσους ολιγάρχες, τις οποίες η Αγκυρα δεν εφαρμόζει, να τους προσκαλέσουν στην Τουρκία.

Καιροσκοπισμός και εγκλωβισμός

«Υπάρχουν ξεκάθαρα στοιχεία καιροσκοπισμού και από τις δύο πλευρές» τόνιζε στο «Βήμα» κοινοτική πηγή τις προηγούμενες ημέρες, σε μια δήλωση που εκινείτο στην ίδια γραμμή με όσα έγραφαν νωρίτερα οι «Financial Times». Τόσο η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν όμως σαφώς εγκλωβιστεί στην πολιτική τους έναντι της Αγκυρας, κάτι που παραδέχθηκε η ίδια πηγή. «Η συναλλακτική διπλωματία (transactional diplomacy) που έχουμε ως Ευρωπαίοι ακολουθήσει τα τελευταία χρόνια με την Τουρκία ίσως να φτάνει στα όριά της» εξηγεί. Αυτή η επιλογή, την οποία επί χρόνια ακολούθησε το Βερολίνο ειδικά μετά τη μεταναστευτική κρίση του 2015, έχει διασπάσει το κοινοτικό μέτωπο σε τέτοιο βαθμό ώστε μια πιθανή συζήτηση για κυρώσεις κατά της Αγκυρας, αν η «αμαρτωλή προσέγγισή» της με τη Μόσχα συνεχιστεί, να είναι πολύ επώδυνη.

Η δυτική αφέλεια μοιάζει όμως παροιμιώδης. Χωρίς να είναι σαφές αν η προαναφερθείσα υποκλαπείσα ρωσική πρόταση είναι αληθής, μια σειρά άλλων κινήσεων καταδεικνύουν ότι η ρωσο-τουρκική σύμπραξη είναι ευθεία. Η Αγκυρα επιδιώκει να την καλύψει εμφανιζόμενη ως απαραίτητος εταίρος σε υποθέσεις όπως η εξαγωγή σιτηρών – αλλά και ρωσικών λιπασμάτων, κάτι που δεν πρέπει να λησμονείται – μέσω της Μαύρης Θάλασσας ή η χορήγηση – με το αζημίωτο φυσικά – τουρκικών drones Bayraktar στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Η εταιρεία του γαμπρού του κ. Ερντογάν αναμένεται μάλιστα να κατασκευάσει και εργοστάσιο για τα προϊόντα της επί ουκρανικού εδάφους. Ωστόσο, η «συγκρουσιακή συνεργασία» (conflictual cooperation) Μόσχας και Αγκυρας έχει τη δική της δυναμική.

«Ενεση» $5 δισ. στα διαθέσιμα

Πριν από μερικές εβδομάδες αποκαλύφθηκε (Bloomberg) ότι ο ρωσικός κολοσσός Rosatom (έχει εξαιρεθεί των κυρώσεων), ο οποίος έχει αναλάβει την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Ακούγιου της Τουρκίας, αποφάσισε να παύσει το συμβόλαιο με τον τουρκικό συνεταίρο του IC Ictas και αντί αυτού να στείλει στη δική της θυγατρική (Akkuyu Nuclear JSC) το θηριώδες ποσό των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων με σκοπό να μην καθυστερήσει η κατασκευή του σταθμού λόγω των κυρώσεων. Ηδη εστάλη η πρώτη δόση των 5 δισ. δολαρίων και αναμένονται οι επόμενες. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Al-Monitor, η αρχική καταβολή έγινε μέσω της τουρκικής κρατικής τράπεζας Ziraat. Υστερα από αυτή την κίνηση, τα τουρκικά συναλλαγματικά διαθέσιμα εμφανίζονται αυξημένα και αναμένεται να αυξηθούν κι άλλο, ενώ, καθώς η χρηματοδοτική ένεση έγινε σε δολάρια, αυτά μπορούν να δανειστούν στην Κεντρική Τράπεζα μέσω swap.

Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο κ. Ερντογάν ανακοίνωσε ότι πέντε τουρκικές τράπεζες συμφώνησαν να χρησιμοποιούν το ρωσικό σύστημα πληρωμών Mir, στοιχείο το οποίο θα διευκολύνει πολύ και τους ρώσους τουρίστες που συρρέουν στην Τουρκία – πόσω μάλλον αν η ΕΕ αποφασίσει κάποια στιγμή να προχωρήσει στην απαγόρευση χορήγησης θεωρήσεων για ρώσους τουρίστες στην κοινοτική επικράτεια. Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών της Τουρκίας, ήδη 15% των τουρκικών επιχειρήσεων μπορούν από τον περασμένο Απρίλιο να χρησιμοποιούν το σύστημα Mir. Επί του ζητήματος συζήτησαν αναλυτικά οι διοικητές των δύο κεντρικών τραπεζών, που επίσης συναντήθηκαν στο Σότσι.

Διευκολύνσεις για ο φυσικό αέριο

Παράλληλα, οι κ.κ. Πούτιν και Ερντογάν συζήτησαν τρόπους διευκόλυνσης των τουρκικών πληρωμών για την προμήθεια φυσικού αερίου. Ορισμένες πληροφορίες ανέφεραν ότι ο κ. Ερντογάν θα επιθυμούσε αυτές να γίνουν σε τουρκικές λίρες, αλλά η παραχώρηση του κ. Πούτιν ήταν να γίνουν σε ρούβλια – κάτι το οποίο βοηθάει και τις δύο πλευρές και επιτρέπει στην Αγκυρα «να μην κάψει» δολάρια τα οποία έχει ανάγκη για την εξυπηρέτηση δανείων. Χρήματα μπορούν επίσης να εισρεύσουν στην τουρκική οικονομία και μέσω του προγράμματος «υπηκοότητα έναντι επενδύσεων». Σύμφωνα με στοιχεία της τουρκικής Στατιστικής Υπηρεσίας, μόνο το διάστημα Φεβρουαρίου – Ιουνίου 2022 (δηλαδή μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία) υπολογίζεται πως περίπου 5.000 Ρώσοι αγόρασαν κατοικίες στην Τουρκία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι λόγω γεωγραφικής θέσης η Αγκυρα έχει επιδιώξει να παίξει τον ρόλο του «επιτήδειου διαμεσολαβητή» μεταξύ Δύσης και Ρωσίας στο Ουκρανικό. Αν και εξοργίζει πολλούς στη Δύση, έχει καταφέρει να πείσει ότι είναι η μόνη που θα μπορούσε να διαμεσολαβήσει ακόμη και για τον τερματισμό του πολέμου. Για να το αποδείξει αυτό, δίνει κάτι σε όλους.

Το «αγκάθι» του Συριακού και το τρίγωνο με το Ιράν

Ισως το μεγαλύτερο αγκάθι στις ρωσοτουρκικές σχέσεις να είναι το Συριακό. Ο κ. Ερντογάν φαίνεται να επιζητεί το «πράσινο φως» του κ. Πούτιν για μία νέα εισβολή στη Συρία, αλλά μοιάζει να μην το έχει ακόμη λάβει. Ωστόσο, η Αγκυρα δεν φαίνεται ότι μπορεί να επιβάλει την επιθυμία της στη Μόσχα, όπως και το σχετικά πρόσφατο παρελθόν καταδεικνύει.

Η «συγκρουσιακή συνεργασία» Ρωσίας – Τουρκίας είναι ένα δίπολο που διευρύνεται αν κάποιος προσθέσει την παρουσία του Ιράν. Η πρόσφατη τριμερής Σύνοδος Κορυφής στην Τεχεράνη δεν ήταν μία σύναξη που πρέπει να υποτιμηθεί, αν και δεν είναι σαφές ότι, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το Συριακό, ο ρόλος της Τουρκίας είναι ισχυρός εντός αυτού του τριγώνου. Οι τρεις χώρες έχουν κοινά συμφέροντα αλλά και αντικρουόμενες επιδιώξεις, αλλά όλες έχουν κάτι κοινό: θέλουν να στείλουν στη Δύση ένα μήνυμα ότι δεν εξαρτώνται από εκείνη και ότι σε μία τόσο κρίσιμη περιοχή μπορούν να λύνουν τα προβλήματά τους χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις. Ενα στοιχείο που όμως δεν πρέπει να διαφεύγει την προσοχή είναι η τεράστια επιθυμία της Δύσης να βρει τη «χρυσή τομή» σε μία συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν – προφανώς επειδή πιστεύει ότι το ιρανικό φυσικό αέριο θα μπορέσει να αντικαταστήσει σε σημαντικό βαθμό το ρωσικό αέριο στο ευρωπαϊκό ενεργειακό μείγμα. Η ΕΕ έχει υποβάλει μία τελική πρόταση και οι Ιρανοί εμφανίζονται κάπως πιο διαλλακτικοί, αλλά ακόμη όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά.

Η Αθήνα παρακολουθεί με προσοχή τις κινήσεις του «Abdulhamid Han»

Λήξη συναγερμού σήμανε προς το παρόν στην υπόθεση της εξόδου του τουρκικού γεωτρυπάνου «Abdulhamid Han» στην Ανατολική Μεσόγειο. Μέχρι και τις 7 Οκτωβρίου το πλωτό γεωτρύπανο θα κινηθεί σε μια περιοχή περίπου 30 ναυτικά μίλια από τις τουρκικές ακτές και σε σημείο πλήρους τουρκικής δικαιοδοσίας σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα σε έρευνες στην υφαλοκρηπίδα. Σε αυτή την περιοχή εντοπίζεται ο στόχος «Γιορουκλέρ-1», χωρίς να σημαίνει ότι έπειτα από αυτό το χρονικό διάστημα δεν μπορεί να επεκταθούν οι τουρκικές επιδιώξεις.

Η επιλογή αυτή διασφαλίζει μια σχετική νηνεμία στην Ανατολική Μεσόγειο και στο τρίγωνο Αθήνα – Αγκυρα – Λευκωσία. Η ελληνική πλευρά εμφανίζεται ικανοποιημένη επειδή θεωρεί ότι η διπλωματική εκστρατεία των προηγούμενων μηνών έστειλε τα κατάλληλα μηνύματα στην άλλη πλευρά. Ωστόσο, η υπερβολική αισιοδοξία για κάτι τέτοιο ίσως πρέπει να μετριαστεί. Οι κινήσεις αυτές είναι τακτικού χαρακτήρα και ήδη ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης έσπευσε να χαμηλώσει τον πήχη για αλλαγή της στάσης του Βερολίνου έναντι της Αγκυρας μετά την επίσκεψη της Αναλένα Μπέρμποκ στην περιοχή μας. «Δεν βλέπω κάποια αλλαγή» είπε την Τετάρτη απαντώντας σε ερώτηση της Deutsche Welle και παρέπεμψε σε «εποικοδομητικές επαφές» μεταξύ των δύο χωρών.

Το πλαίσιο της κίνησης

Θα ήταν επίσης συνετό, εκτιμούσαν έμπειροι παρατηρητές, να αποφεύγονται τα βιαστικά συμπεράσματα για τα επόμενα βήματα της Αγκυρας. Οποιος είχε τη δυνατότητα να διαβάσει το κείμενο όσων είπε ο τούρκος πρόεδρος στη φιέστα για τον απόπλου του γεωτρυπάνου θα καταλάβαινε ότι η νέα αυτή κίνηση εντάσσεται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, που ορίζεται από το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». «Οταν το πλοίο «Abdulhamid Han» ξεκινήσει τις εργασίες του, πιθανόν να υπάρξουν κάποιοι που θα επιχειρήσουν να μας εξουσιάσουν, βασιζόμενοι στα μεγάλα αδέλφια που βρίσκονται από πίσω τους. Οσο δεν τους παίρνουμε στα σοβαρά και δεν τους βλέπουμε ως ισότιμους και συνομιλητές, αυτοί που αυξάνουν την αλαζονεία τους θα καταλήξουν μια μέρα να χτυπήσουν το κεφάλι τους στον τοίχο… Ούτε οι μαριονέτες ούτε αυτοί που κρατούν τα νήματα στα χέρια τους θα μπορέσουν να μας εμποδίσουν να πάρουμε ό,τι δικαιούμαστε στην Ανατολική Μεσόγειο» σημείωσε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Αγκυρα διαθέτει περιθώρια ευρύτερης κλιμάκωσης στη «μάχη των γεωτρυπάνων» (ή των ερευνητικών σκαφών, αν προτιμά κανείς). Αυτό συμπεριλαμβάνεται στους ελληνικούς υπολογισμούς και οι σχετικές συζητήσεις έχουν προχωρήσει εις βάθος. Ακριβώς, άλλωστε, με αφορμή την έξοδο του «Abdulhamid Han» πραγματοποιήθηκε ευρεία κλειστή σύσκεψη με συμμετοχή τόσο πολιτικών όσο και στρατιωτικών παραγόντων στο Μέγαρο Μαξίμου υπό τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη την Πέμπτη 4 Αυγούστου. Στο τραπέζι έπεσαν όλα τα σενάρια όχι μόνο για το τι μπορεί να πράξει η Τουρκία αλλά και για τα πιθανά ελληνικά αντίμετρα, τόσο στρατιωτικά όσο και διπλωματικά. Τα σοβαρότερα από αυτά θα ενεργοποιηθούν αν και εφόσον η Αγκυρα αποφασίσει να κινηθεί δυτικά του 28ου μεσημβρινού και εντός της περιοχής του τουρκολιβυκού μνημονίου. Οι δε σχετικές προετοιμασίες έχουν προχωρήσει σε σημαντικό βαθμό.

Αναμφίβολα, ο κ. Ερντογάν κινείται με ορίζοντα τις προεδρικές εκλογές, οποτεδήποτε και αν πραγματοποιηθούν αυτές. Αυτή τη στιγμή, ο τούρκος ηγέτης κρίνει ότι τον συμφέρει η νηνεμία με τη Δύση, τόσο επειδή θέλει να εκμεταλλευτεί την «ανάγκη» των Ευρωπαίων στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία όσο και για εσωτερικούς πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Αναμφίβολα επίσης παρακολουθεί πολύ στενά τις εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς φαίνεται να πιστεύει ότι μια αλλαγή των ισορροπιών στο Κογκρέσο θα ευνοήσει στους στόχους του, μεταξύ άλλων στο ζήτημα της προμήθειας νέων και του εκσυγχρονισμού παλαιότερων μαχητικών αεροσκαφών F-16. Η Αγκυρα έχει αποστείλει πολλές αντιπροσωπείες στην Ουάσιγκτον το τελευταίο διάστημα με σκοπό να αντιστρέψει το αρνητικό για αυτήν κλίμα και να πείσει την αμερικανική κυβέρνηση να προχωρήσει.

Το ζήτημα που σίγουρα δεν πρόκειται να φύγει από το τραπέζι εκ μέρους της Αγκυρας είναι αυτό της σύνδεσης της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά υπό τον όρο της αποστρατιωτικοποίησής τους. Ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου έχει προαναγγείλει την επίδοση νέας επιστολής, αυτή τη φορά στα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών – μια κίνηση που θα αναβάθμιζε πολιτικά τις τουρκικές αναθεωρητικές επιδιώξεις. Δεν αποκλείεται, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, η Αγκυρα να έστελνε αυτή την επιστολή εγγύτερα στην έναρξη των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού.

Θύελλα στη Γερμανία από τις δηλώσεις Αμπάς για «απαρτχάιντ» και «50 ολοκαυτώματα» του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων

0

«Από το 1947 μέχρι σήμερα, το Ισραήλ έχει διαπράξει 50 σφαγές σε 50 παλαιστινιακά χωριά και πόλεις, στο Νταΐρ Γιασίν, στην Ταντούρα, στο Καφρ Κάσιμ και σε πολλά άλλα. 50 σφαγές, 50 ολοκαυτώματα.

Ως και σήμερα έχουμε καθημερινά νεκρούς από τον ισραηλινό στρατό. Η απαίτησή μας είναι: Σταματήστε! Αρκετά! Αφήστε μας να βρούμε ειρήνη! Ας κοιτάξουμε μπροστά, την ασφάλεια, τη σταθερότητα!».

Η δήλωση αυτή του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον καγκελάριο Όλαφ Σολτς στο Βερολίνο, έχει πυροδοτήσει τις τελευταίες ώρες σφοδρές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση και ΜΜΕ, που επικρίνουν κυρίως το γεγονός ότι ο κ. Σολτς δεν απάντησε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, αλλά και από τον ίδιο τον καγκελάριο, ο οποίος εξέφρασε αργότερα τον εκνευρισμό του.

Στο πλαίσιο της κοινής συνέντευξης Τύπου, ο παλαιστίνιος ηγέτης ερωτήθηκε αν σκοπεύει να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους των Παλαιστινίων από το Ισραήλ και τη Γερμανία για την επίθεση της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης» εναντίον αθλητών της ομάδας του Ισραήλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, το 1972.

«Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να σκάβουμε στο παρελθόν, ναι, παρακαλώ! Έχω 50 σφαγές που διέπραξε το Ισραήλ, οι οποίες καταγράφηκαν σε κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ: τη σφαγή στην Ταντούρα το 1948, στο Καφρ Κάσιμ το 1956», είπε ο Μαχμούντ Αμπάς και επέμεινε στο ότι πρέπει να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών, διότι «αυτό θα ήταν πολύ καλύτερο από οποιαδήποτε λέξη».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Χεμπεστράιτ, όπως συνηθίζεται στην καγκελαρία έπειτα από τέσσερις ερωτήσεις, ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους και οι δύο ηγέτες αποχώρησαν από τον χώρο της συνέντευξης Τύπου, χωρίς ο κ. Σολτς να σχολιάσει τις δηλώσεις του προσκεκλημένου του.

Ο καγκελάριος, εμφανώς ενοχλημένος, έδωσε βιαστικά το χέρι στον κ. Αμπάς και προπορεύτηκε του φιλοξενούμενού του, πράγμα που δεν συνηθίζει.

«Πριν ο καγκελάριος προλάβει να αντικρούσει αυτή την εξωφρενική πρόταση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε ήδη ολοκληρώσει τον συντονισμό της συνέντευξης Τύπου –όπως γίνεται συνήθως έπειτα από την τελευταία ερώτηση/απάντηση–, κάτι που προφανώς ενόχλησε τον κ. Σολτς.

Στη συνέχεια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε στους δημοσιογράφους οι οποίοι βρίσκονταν ακόμη στην αίθουσα και βεβαίως δεν μπορούσαν να μην αντιληφθούν τον εκνευρισμό του καγκελάριου, πόσο οργισμένος ήταν ο κ. Σολτς με τη δήλωση και για το γεγονός ότι δεν είχε την ευκαιρία να διαφωνήσει δημοσίως», δήλωσε στην εφημερίδα Bild αξιωματούχος της καγκελαρίας.

Αργότερα, ο ίδιος ο κ. Σολτς δήλωσε στην εφημερίδα: «Ειδικά για εμάς τους Γερμανούς, οποιαδήποτε μετατροπή του Ολοκαυτώματος σε κοινοτοπία είναι αφόρητη και απαράδεκτη».

Ο πρεσβευτής της Γερμανίας στο Ισραήλ (και πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος) Στέφεν Ζάιμπερτ τόνισε από την πλευρά του μέσω Twitter ότι «αυτό που είπε ο πρόεδρος Αμπάς στο Βερολίνο, περί ‘50 ολοκαυτωμάτων’, είναι λάθος και απαράδεκτο.

Η Γερμανία δεν θα ανεχτεί καμία προσπάθεια άρνησης της μοναδικής διάστασης των εγκλημάτων του Ολοκαυτώματος».

Ο αρχηγός του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) Φρίντριχ Μερτς, επίσης μέσω Twitter, στάθηκε στο ότι ο Όλαφ Σολτς έπρεπε να είχε αντικρούσει τις δηλώσεις του παλαιστίνιου προέδρου και να του ζητήσει να αποχωρήσει από την καγκελαρία.

Ο προκάτοχός του Άρμιν Λάσετ υπερθεμάτισε, αναφερόμενος «στην πιο αηδιαστική δήλωση που έχει ακουστεί ποτέ στην καγκελαρία».

Για «σκάνδαλο αντισημιτισμού στην καγκελαρία» έκανε λόγο σε σχόλιο της σύνταξής της η Bild, καταδικάζοντας τη στάση του καγκελάριου.

«Ακόμη και στους μαθητές λέμε να μην σιωπούν όταν κάποιος αρνείται το Ολοκαύτωμα», υπογράμμισε η εφημερίδα.

«Ο Αμπάς κατηγορεί το Ισραήλ για ολοκαύτωμα – Ο Σολτς σιωπά», ήταν το σχόλιο του περιοδικού Der Spiegel.

Ακόμη όμως και πριν από την επίμαχη ερώτηση, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, είχαν γίνει καθαρές οι πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις των δύο ηγετών.

Ο κ. Σολτς επέκρινε τη δήλωση του κ. Αμπάς περί καθεστώτος «απαρτχάιντ» από το Ισραήλ, λέγοντας ότι δεν υιοθετεί τον όρο και ότι δεν θεωρεί πως περιγράφει σωστά την κατάσταση, ενώ τάχθηκε εναντίον της πλήρους αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους από τον ΟΗΕ.

Ο παλαιστίνιος ηγέτης κάλεσε την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωρίσουν πλήρως το παλαιστινιακό κράτος, με τον καγκελάριο να τονίζει μεν επανειλημμένα ότι «η Γερμανία εξακολουθεί να υποστηρίζει τη λύση των δύο κρατών μέσω διαπραγματεύσεων και κατά μήκος των συνόρων του 1967», όμως ταυτόχρονα να απορρίπτει το αίτημα για πλήρη αναγνώριση από τον ΟΗΕ, όπου σήμερα οι Παλαιστίνιοι έχουν καθεστώς παρατηρητή. «Δεν είναι η ώρα να αλλάξει αυτό», επέμεινε ο κ. Σολτς.

Ο κ. Αμπάς διαβεβαίωσε μεταξύ άλλων ότι η Παλαιστινιακή Αρχή «απορρίπτει πλήρως την τρομοκρατία και τη βία οπουδήποτε στον κόσμο», επισημαίνοντας ότι οι Παλαιστίνιοι, «παρότι είμαστε εκτεθειμένοι σε επιθέσεις, επιμένουμε στην ειρηνική αντίσταση».

Έκανε λόγο για 77 χρόνια κατοχής της Παλαιστίνης και ζήτησε την προστασία της λύσης των δύο κρατών, ενώ διαβεβαίωσε ότι έχει δεσμευτεί για τη διοργάνωση βουλευτικών και προεδρικών εκλογών, που όμως, όπως κατήγγειλε, εμποδίζει το Ισραήλ.

Σε αυτό το σημείο ο κ. Σολτς επισήμανε ότι «εάν ζει κανείς σε μια χώρα όπως η Γερμανία, όπου γίνονται εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, τότε θεωρεί ότι από το 2006 μάλλον έχει περάσει κάμποσος καιρός και θα μπορούσαν να ξαναγίνουν εκλογές».

Ο κ. Αμπάς εξέφρασε εξάλλου την απογοήτευσή του διότι δεν προέκυψε καμία ειρηνευτική πρωτοβουλία κατά την πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στην περιοχή, δεσμεύτηκε πάντως ότι η παλαιστινιακή πλευρά δεν θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες.

«Υπάρχουν 700 ψηφίσματα από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και άλλα 90 από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Εύχομαι όλα τα κράτη, αλλά κυρίως οι ΗΠΑ, να εφαρμόσουν κάποιο από αυτά τα ψηφίσματα.

Θα ήμουν ευτυχής αν εφαρμοζόταν ένα ψήφισμα», είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής.

Στιγμιότυπο από την επεισοδιακή συνέντευξη Τύπου Αμπάς- Σολτς στο Βερολίνο. EPA/CLEMENS BILAN

Με πληροφορίες μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Βερολίνο, Γερμανία

Η τουρκική Αεροπορία χτύπησε τον συριακό Στρατό στο Χαλέπι – Βίντεο με F-16 να ισοπεδώνει θέσεις των Σύρων

0

Σκοτώθηκαν Σύροι στρατιώτες από το χτύπημα των Τούρκων

Η τουρκική Αεροπορία χτύπησε με μαχητικά αεροσκάφη F-16 θέση του Στρατού της Συρίας στο Χαλέπι. 

Δείτε βίντεο από το χτύπημα:

17 νεκροί συνολικά

Τουρκικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί στη βόρεια Συρία εναντίον θέσης του καθεστώτος είχε αποτέλεσμα να σκοτωθούν 17 άνθρωποι, έπειτα από νυχτερινές εχθροπραξίες ανάμεσα στα στρατεύματα της Άγκυρας και Κούρδους μαχητές, ανακοίνωσε μη κυβερνητική οργάνωση χθες Τρίτη.

«Δεκαεπτά μαχητές σκοτώθηκαν σε τουρκικό αεροπορικό πλήγμα με στόχο θέση του συριακού καθεστώτος (…) κοντά στα τουρκικά σύνορα», στο χωριό Τζαρκαλί, δυτικά της πόλης Κομπάνι, ανέφερε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

«Δεν γνωρίζουμε αν ανήκαν στις δυνάμεις του καθεστώτος ή αν ήταν κούρδοι μαχητές που ελέγχουν τη ζώνη», είπε ο διευθυντής της ΜΚΟ, ο Ράμι Άμπντελ Ραχμάν.

Το επίσημο συριακό πρακτορείο ειδήσεων SANA μετέδωσε, επικαλούμενο πηγή προσκείμενη στον στρατό, πως έχουν επιβεβαιωθεί οι θάνατοι τριών Σύρων στρατιωτικών και οι τραυματισμοί άλλων έξι.

«Οποιαδήποτε επίθεση εναντίον θέσης που ελέγχουν οι ένοπλες δυνάμεις μας θα αντιμετωπιστεί απευθείας και άμεσα σε όλα τα μέτωπα», πρόσθεσε η πηγή του SANA.

Σφοδρές μάχες ξέσπασαν τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη ανάμεσα στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ΣΔΔ), συμμαχία στην οποία ηγούνται κουρδικές παρατάξεις, και τον τουρκικό στρατό, που κλιμάκωσε τους βομβαρδισμούς του αφότου υπέστη επίθεση μια από τις θέσεις του στα σύνορα, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Επιχείρηση σε εξέλιξη

Η Άγκυρα ανέφερε ότι η κουρδική επίθεση στην τουρκική επικράτεια στοίχισε τη ζωή σε έναν στρατιώτη.

Σε αντίποινα, «13 τρομοκράτες εξουδετερώθηκαν», ανακοίνωσε το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, που διεμήνυσε ότι η επιχείρηση στην περιοχή θα συνεχιστεί.

 

Οι ΣΔΔ ανέφεραν σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησαν ότι «τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη» διεξήγαγαν «12 πλήγματα εναντίον θέσεων του συριακού στρατού που είναι ανεπτυγμένος στη συνοριακή ζώνη δυτικά του Κομπάνι». Τα πλήγματα είχαν «θύματα», είπε ο εκπρόσωπος τους Φαρχάντ Σάμι, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Σύμφωνα με τις ΣΔΔ, τουλάχιστον 13 μαχητές τους έχουν σκοτωθεί σε τουρκικές επιδρομές από τον Ιούλιο.

Οι κουρδικές παρατάξεις ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της βορειοανατολικής Συρίας, χώρας κατατετμημένης από τον πόλεμο που ξέσπασε το 2011 και έγινε εξαιρετικά περίπλοκος στην πορεία των ετών με την εμπλοκή μιας μυριάδας οργανώσεων και ξένων δυνάμεων, μεταξύ άλλων και της Τουρκίας.

Η σύρραξη στη Συρία έχει στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον μισό εκατομμύριο ανθρώπους και μετέτρεψε εκατομμύρια άλλους σε πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένους.

Δυνάμεις του συριακού καθεστώτος έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια σε τομείς που ελέγχονται από τις κουρδικές δυνάμεις κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, στο πλαίσιο συμφωνιών με σκοπό την αποτροπή τουρκικών διασυνοριακών επιθέσεων εναντίον κουρδικών οργανώσεων που η Άγκυρα χαρακτηρίζει «τρομοκρατικές».

Η Τουρκία, που έχει εξαπολύσει σειρά επιχειρήσεων στη Συρία βάζοντας στο στόχαστρο κουρδικές παραστρατιωτικές οργανώσεις και την τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος, απειλεί από τον Μάιο να διεξαγάγει επίθεση ευρείας κλίμακας εναντίον των Κούρδων στη βορειοανατολική Συρία.

Από το ξέσπασμα του πολέμου, η Τουρκία, προστάτιδα δύναμη οργανώσεων ανταρτών, τάχθηκε σθεναρά εναντίον του σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ. Όμως από την περασμένη εβδομάδα ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου απευθύνει έκκληση να υπάρξει συνεννόηση ανάμεσα στη συριακή κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, κάτι που προκάλεσε έντονο εκνευρισμό στους αντάρτες και τους υποστηρικτές τους και πυροδότησε αντιτουρκικές διαδηλώσεις.

Χθες Τρίτη ο κ. Τσαβούσογλου δήλωσε ξανά πως οι Σύροι αντάρτες και το καθεστώς της Δαμασκού πρέπει να «συμφιλιωθούν».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/toulaxiston-17-nekroi-sta-pligmata-tis-tourkias-sti-voreia-syria/

Erdoğan Purges Turkish Intel to Hide Corrupt Tehran Ties

0

Οι Αμερικανικές τράπεζες «επιστρέφουν» στη Ρωσία

0

Γιούλα Ζαχιώτη

JPMorgan, Bank of America, Barclays και Jefferies Financial Group είναι μεταξύ πολλών τραπεζών που ξεκίνησαν τις συναλλαγές

Μεγάλες Αμερικανικές τράπεζες «επιστρέφουν» στη Ρωσία για τη διαπραγμάτευση ρωσικών ομολόγων κι άλλων περιουσιακών στοιχείων, συναλλαγές που είχαν παγώσει εδώ και μήνες, μετά την εισβολή στην Ουκρανία.

Η JPMorgan Chase & Co. η Bank of America Corp. η Barclays Plc και η Jefferies Financial Group Inc. είναι μεταξύ πολλών τραπεζών που ξεκίνησαν να διευκολύνουν τις συναλλαγές σε εταιρικά και κρατικά χρέη στη Ρωσία για λογαριασμό πελατών τους.

Όπως αναφέρει το Bloomberg, το «πράσινο φως» δόθηκε από το Αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών το οποίο εκτιμά, οτι οι συναλλαγές αυτές δεν αποτελούν παραβίαση των διεθνών κυρώσεων καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για ιδιώτες επενδυτές που έχουν εγκλωβιστεί στη ρωσική αγορά.

Η Bank of America ενημέρωσε την περασμένη εβδομάδα τους επενδυτές της, ότι οι συναλλαγές αφορούν όσους θέλουν να πουλήσουν ρωσικά ομόλογα ή άλλα περιουσιακά στοιχεία ώστε να αποχωρήσουν από την αγορά.

Στον απόηχο της εισβολής στην Ουκρανία και των αυστηρών κυρώσεων των ΗΠΑ, πολλές ξένες τράπεζες αποχώρησαν από τη Ρωσία και διέκοψαν απότομα τις συναλλαγές τους, εγκλωβίζοντας πολλούς επενδυτές που διέθεταν περιουσιακά στοιχεία στη χώρα.

Σταθεροποιείται η ρωσική αγορά

Όπως αναφέρει WSJ, καθώς ο κίνδυνος χρεοκοπίας της Ρωσίας απομακρύνεται, η επανέναρξη των συναλλαγών θεωρείται ζωτικής σημασίας για τα funds που διαχειρίζονται συνταξιοδοτικά προγράμματα και περιουσιακά στοιχεία και προσπαθούσαν να πουλήσουν ρωσικούς τίτλους.

Στο διάστημα των κυρώσεων και μέχρι σήμερα, οι συναλλαγές γίνονται κυρίως μεταξύ διεθνών τραπεζών και επενδυτών σε κρατικό και εταιρικό χρέος σε δολάρια. Η αγορά όμως εξακολουθεί να βρίσκεται σε αδιέξοδο για τα ρωσικά ομόλογα του δημοσίου, μεγάλο μέρος των οποίων διαθέτει η JPMorgan Chase & Co.

Αν και σύμφωνα με τις Αμερικανικές Αρχές η πώληση ρωσικών ομολόγων δεν ήταν ποτέ ανάμεσα στις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί στη Μόσχα, οι τράπεζες σταμάτησαν τις συναλλαγές καθώς κάτι τέτοιο δεν ήταν ξεκάθαρο.

Μετά τη διαβεβαίωση του Γραφείου Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων των ΗΠΑ, οτι οι τράπεζες μπορούν να διαπραγματεύονται ρωσικά περιουσιακά στοιχεία χωρίς να παραβιάζουν τους κανόνες, ο δρόμος ανοίγει για νέες συναλλαγές με τη Ρωσία.

Το ρωσικό χρήμα από την ενέργεια

Το Reuters ανέφερε χθες, ότι η JPMorgan, η Bank of America και η Citigroup Inc. ξεκίνησαν ήδη να δραστηριοποιούνται στην Ρωσική αγορά καθώς οι τιμές του ρωσικού χρέους ανέκαμψαν τις τελευταίες εβδομάδες και ο κίνδυνος χρεοκοπίας απομακρύνθηκε.

Πολλοί Ρώσοι επενδυτές προσπαθούν να κάνουν συναλλαγές και να αγοράσουν περιουσιακά στοιχεία και εκτός Ρωσίας, με χρήματα που προέρχονται από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Το 10ετές κρατικό ομόλογο διαπραγματεύεται με 39 σεντς του ευρώ, μετά το χαμηλό του Ιουνίου που ήταν στα 16 λεπτά του ευρώ, όταν οι τράπεζες είχαν αποσυρθεί από τις συναλλαγές.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/oi-amerikanikes-trapezes-epitrefoen-ste-rosia_gr_62fb34b9e4b071ea95898108?utm_source=Sailthru&utm_medium=email&utm_campaign=%CE%A4%CE%BF%20Newsletter%20%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%B7%CE%BD%20%CE%A4%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%2017%20%CE%91%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85&utm_term=gr-daily-brief

Το «Αμπντουλχαμίτ Χαν», ο Άμος Χόκσταϊν και ο χάρτης Μπάιντεν… Ανάβουν φωτιές στην Ανατολική Μεσόγειο!

0

 

Πολλά ήταν τα σενάρια που αναφέρθηκαν στον εγχώριο και διεθνή τύπο σχετικά με τις πιθανές κινήσεις του «Αμπντουλχαμίτ Χαν» στην Αν. Μεσόγειο τις ημέρες πριν την έξοδό του. Κανείς όμως δεν προέβλεψε την απόφαση του Ρ.Τ. Ερντογάν να στείλει το γεωτρύπανο πρώτα εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας -σύμφωνα με τις προβλέψεις του Δίκαιου της Θάλασσας-. Επιλογή για την οποία δέχτηκε εσωτερική κριτική και από τον Τούρκο Ναύαρχο ε.α Τσιχάτ Γιαϊτζί, τον δήθεν «πατέρα της Γαλάζιας Πατρίδας». Τονίζουμε το «δήθεν» γιατί η «Γαλάζια Πατρίδα» είχε σχεδιαστεί τη δεκαετία του ’70, ενώ η ονομασία της είναι κλεμμένη από το δόγμα του «γαλάζιου εδάφους» των Κινέζων (οι οποίοι διεκδικούν με παρόμοιες τακτικές πάνω από το 80% της Νότιας Σινικής Θάλασσας).
Ο δήθεν εμπνευστής της «Γαλάζιας Πατρίδας» λοιπόν, άφησε σαφείς αιχμές προς τον Ερντογάν αναφορικά με την αποστολή του «Αμπντουλχαμίτ Χαν» στα 55 χιλιόμετρα από τις νότιες ακτές της Τουρκίας στον κόλπο της Αττάλειας, όπου και αναμένεται να παραμείνει μέχρι τις 7 Οκτωβρίου.
Γιατί λοιπόν ο Ερντογάν αποφάσισε να κινηθεί εκ του ασφαλούς;
Η απάντηση στο ερώτημα που απασχολεί πολλούς πιθανότατα να κρύβεται σε διεθνή παρέμβαση που έγινε παρασκηνιακά και συντονισμένα από τις ΗΠΑ και την Γερμανία, όπως εξηγεί ο Γ. Χαραλαμπίδης στην «Σημερινή» της Κύπρου και γράφει ότι, «τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Γερμανία παίζουν με τις φιλοδοξίες ενόψει εκλογών το 2023 και το κεφάλι του Ερντογάν, δημιουργώντας μια συγκυριακή συνθήκη αποτροπής της κρίσης στο Αιγαίο». Η εύστοχη κατά την άποψή μας παρατήρηση του Γ. Χαραλαμπίδη όμως ενδέχεται να έχει μεγαλύτερο παρασκήνιο.
Κατ’ αρχήν υπενθυμίζουμε ότι στις 13/07/2020 η τότε διευθύντρια του διπλωματικού γραφείου του Πρωθυπουργού, Ελένη Σουρανή και ο εκπρόσωπος της τουρκικής Προεδρίας Ιμπραήμ Καλίν σε συνάντηση που είχαν υπό γερμανική επιδιαιτησία στο Βερολίνο (η οποία πραγματοποιήθηκε εν αγνοία του Έλληνα ΥΠΕΞ Ν. Δένδια κατά ομολογία του ιδίου), κατέληξαν σε μυστική συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες. Ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης το ομολόγησε αργότερα σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Γ. Πρετεντέρη (δημοσιεύτηκε 12/10/2020 στο primeminister.gr). Το σχετικό απόσπασμα της συνέντευξης αναφέρει:
«Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Στο Βερολίνο, συμφωνήθηκε μόνο θαλάσσιες ζώνες;
Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Βεβαίως. Βεβαίως έχει συμφωνηθεί.
Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Γιατί τότε δεν δώσατε στη δημοσιότητα τη Συμφωνία του Βερολίνου, αν είναι τόσο υπέρ μας;
Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Γιατί εξαρχής είχαμε συμφωνήσει να μην δοθεί. Δεν ήταν άλλωστε συμφωνία, όπως σας είπα κατ’ αρχάς. Είναι τα γραπτά πρακτικά του τι συμφωνήθηκε εκεί.»
Την σύναψη της μυστικής συμφωνίας λοιπόν το κρατάμε ως δεδομένο. Μερικές εβδομάδες μετά τη συμφωνία Καλίν-Σουρανή ακολούθησαν τα γεγονότα με το Oruc Reis, το οποίο όργωσε επί 4,5 μήνες την περιοχή ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Ενέργειας της Τουρκίας το ερευνητικό, συνοδεία στολίσκου του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, αφού: «συνέλεξε 10.995 χλμ 2D σεισμικών δεδομένων, επέστρεψε στο λιμάνι της Αττάλειας». Με άλλα λόγια, η αποστολή του να «γκριζάρει» την εν λόγω περιοχή είχε επιτευχθεί.
Στη συνέχεια υπογράφηκε η Ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ, η οποία πήρε σάρκα και οστά -πάλι «τυχαία»- ένα σχεδόν μήνα μετά την συμφωνία Σουρανή-Καλίν στο Βερολίνο και αφού το Oruc Reis ήδη όργωνε τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες. Η άλλη «σύμπτωση» είναι ότι η Ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία έχει επίσης σαν όριο τον 28ο Μεσημβρινό (κίτρινη γραμμή, σημεία A,B,C,D,E).
Αντιπαραβολή του γνωστού χάρτη Μπάιντεν και των παράνομων τουρκικών Navtex ερευνών του Oruc Reis. Η Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ ορίζεται από τα σημεία (A,B,C,D,E). Πηγή: slpress.gr
Η δε περιοχή έρευνας του Oruc Reis, «τυχαίνει» να συμπίπτει ακριβώς με τις προβλέψεις του γνωστού χάρτη Μπάιντεν (παραπάνω με χρώματα οι Navtex του Oruc Reis) το οποία εκτείνονται ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού που τέμνει την Ρόδο.
Ο Αμερικανός ειδικός απεσταλμένος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για θέματα ενέργειας, Άμος Χόκσταϊν, πρωτοστάτησε κατά δήλωσή του, στο σχεδιασμό του εν λόγω «προφητικού» χάρτη για τον οποίο έχουμε αναφερθεί εκτενώς σε ανάλυσή μας στο iEpikaira, αποδεικνύοντας ότι οι εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο είναι αποτυπωμένες σε αυτόν. Ο ειδικός σε θέματα ενέργειας, όταν πρωτοδημοσιεύτηκε ο εν χάρτης στον ιστότοπο McClatchy DC (Ιούνιο 2019) είχε δηλώσει, «μας πήρε πολύ χρόνο για να τον δημιουργήσουμε». Εκτιμάται λοιπόν ότι συντάχθηκε πιθανότατα το 2014(!), ή και νωρίτερα.
Επομένως συνοψίζοντας, έχουμε τα εξής ΟΡΟΣΗΜΑ:
1.Μια μυστική συμφωνία Καλίν-Σουρανή για τις θαλάσσιες ζώνες (υπό γερμανική επιδιαιτησία στις 13/07/2020),
2.Το Oruc Reis που ενεπλάκη σε έρευνες σε συγκεκριμένη επίμαχη περιοχή (ξεκίνησε μετά τις 21/07/2020),
3.Την υπογραφή της Ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ (στις 06/08/2020), και
4.Τον χάρτη Μπάιντεν (σχεδιάστηκε από το 2014) ο οποίος αποτυπώνει επακριβώς το 2ο και 3ο (για το 1ο μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν) ορόσημο.
Τώρα το πώς μπορεί όλα αυτά να σχετίζονται με το «Αμπντουλχαμίτ Χαν» το οποίο για κάποιο λόγο ο Ερντογάν αποφάσισε να το στείλει αρχικά(!) σε ασφαλή περιοχή, εικάζεται ότι έχει να κάνει με την εκτίμηση του Γ. Χαραλαμπίδη αλλά και τα παραπάνω ΟΡΟΣΗΜΑ στα οποία εμπλέκεται η Γερμανία και οι Ηνωμένες πολιτείες δια του Αμερικανού ειδικού απεσταλμένου, Άμος Χόκσταϊν (εκλεκτός του προέδρου Μπάιντεν), ο οποίος επισκέφτηκε ήδη την Αθήνα στις 29/08/2022 (την ώρα που του «Αμπντουλχαμίτ Χαν» ζέσταινε τις μηχανές του) και είχε μπαράζ επαφών με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη, τον υπουργό Εξωτερικών Ν. Δένδια και τον υπουργό Ενέργειας Κ. Σκρέκα την ίδια ημέρα!
Ο Χόκσταϊν έγραψε για την συνάντησή του με τον Έλληνα Πρωθυπουργό στο Twitter:
«Είναι τιμή και χαρά να δω τον Πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη στην Αθήνα για να συζητήσουμε τη συνεργασία ΗΠΑ – Ελλάδας στην περιοχή της Αν. Μεσογείου καθώς και τα σχέδια της ΕΕ ενόψει του ερχόμενου χειμώνα…»
Και επειδή στις σοβαρές δυτικές χώρες τίποτα δεν γίνεται «τυχαία» αλλά καλλιεργείται προηγουμένως το κατάλληλο κλίμα, στις 08/08/2022 το αμερικανικό «The Hill» δημοσίευσε άρθρο όπου προτείνεται η Αμερική να μεσολαβήσει στην διευθέτηση των ζητημάτων που άπτονται του διαμοιρασμού των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου και Τουρκίας.
Κλείνοντας επισημαίνουμε ότι εάν όντως ξεκίνησαν εκ νέου οι μυστικές διεργασίες για την μοιρασιά της Αν. Μεσογείου, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ερντογάν ξέρει πολύ καλά πώς να αυξομειώνει την ένταση χρησιμοποιώντας τα γεωτρύπανα, τα ερευνητικά ή οτιδήποτε άλλο, σαν πιστόλι πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στην κρίση σας…

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Has Trump put the Republican party in danger of repeating the 2010 Senate race?

0

In the course of a sizzling hot summer, predictions for how Democrats will do in the midterm elections (especially the Senate) have gone from dismal to cautiously optimistic. Many factors have contributed to this turnaround. The Supreme Court reversed a half century of precedent when they overturned Roe v. Wade, giving dispirited Democrats an issue to rally around; Biden finally made a deal with his recalcitrant Democrats to pass important elements of his domestic policy agenda and surprisingly strong job numbers countered the threat of imminent recession and proved a strong, if brief, counterpart to the bad economic news around inflation. By August Democrats were tied with Republicans in the “generic ballot” a question that asks whether voters want Democrats or Republicans in Congress.

At the beginning of the summer, FiveThirtyEight was giving Republicans a 60% chance of holding the Senate but by August 10 their prediction had flipped and they now give Democrats a 60% chance of holding the Senate.

What happened? In addition to a string of positive news for the Democrats, a field of Trump acolytes have been nominated as Republican candidates for the House and Senate (as well as for governor and other statewide races). Many of these nominees have won with Trump’s endorsement and against the better judgment of others in the Republican Party. These candidates could decrease the chances of a Republican blowout this year, especially in the Senate.

Which is why this year reminds me of the 2010 midterm elections. Going into that election, Democrats held a commanding lead in the Senate. But President Obama and his healthcare plan were very unpopular; by mid-August, 2010 Obama’s approval rating was 43%.

Between the 2008 and 2010 elections, Dems lost 9 senate races—6 of them on election night 2010. Many of their candidates got trounced. Nonetheless, Democrats stayed in control, albeit by a much narrower margin.

One of reasons Democrats held onto a slim majority that year can be traced to the influence of the Tea Party in the 2010 Republican nomination process that resulted in some problematic nominees. In Delaware, they helped nominate Christine O’Connell over a more experienced candidate, former Governor, Mike Castle, who would have had a much better shot at the Senate seat, vacated by Vice President Biden and held by a placeholder. O’Donnell had many similarities to Trump and his candidates; she was actually called “unhinged” by the Republican Party Chairman of Delaware, and she specialized in outright lies and character attacks.

But she is probably best remembered for being the first and only candidate for the United States Senate who had to declare “I’m not a witch,” after admitting on a talk show that she had “dabbled in witchcraft” and had had a “date with a witch … on a satanic alter.”

In Nevada, the Republicans had a chance to defeat Democratic Senate Majority Leader Harry Reid who had very low approval ratings due to record high unemployment in his state. Once again, the Tea Party endorsed a candidate, Sharon Angle, a conservative whose views were so far right that she even suggested phasing out of Social Security. She beat Sue Lowdon, the establishment candidate.

So, what about Trump’s 2022 choices?

So far none of Trump’s Senate candidates has had to declare that they are not a witch, but it is clear that some of Trump’s choices are weak.

For instance, Arizona is a very competitive state where Trump’s thumb on the scale gave the Republican nomination to Blake Masters, a first-time candidate who defeated some more establishment candidates in the primary. Right now, it looks like Masters may lose to the incumbent Senator Mark Kelly, thus allowing Democrats to hold the seat.

In Georgia, Trump endorsed Herschel Walker, a famous football player with no political or public sector experience and lots of personal problems. FiveThirtyEight now gives a slight edge to the incumbent, Raphael Warnock; if that turns out to be right, Democrats will hold the seat. Trump’s endorsement of author J.D. Vance, in Ohio, also a political novice, took place against the wishes of the outgoing Senator Rob Portman and other Republican establishment candidates. FiveThirtyEight gives Vance a small lead which would allow the Republicans to hold that seat, but observers are impressed at how Representative Tim Ryan has made the race a close one.

And now we come to Pennsylvania. There, the incumbent Republican Senator Pat Toomey decided to retire. Trump got into the primary endorsing television personality Mehmet Oz—against the wishes of the Republican establishment. At the beginning of the summer FiveThirtyEight gave Oz a big chance of beating the Democratic candidate John Fetterman but by August the numbers had flipped and Fetterman now has a significant lead. Oz has turned out to be a poor candidate. He has raised only about a third of the money Fetterman has raised. In addition, he has spent critical time out of state and the Fetterman campaign has painted him as a “Hollywood Doc” who is actually from New Jersey.

Trump has spent the 2022 primary season resisting the Republican establishment in order to put his own mark on the party. Not surprisingly he has shown a penchant for candidates who are celebrities and novices at politics—just like he was back in 2016. If, in November, Democrats continue to control the Senate and perhaps even pick up a seat or two the Republicans will have no one to blame but Donald Trump.

https://www.brookings.edu/blog/fixgov/2022/08/15/has-trump-put-the-republican-party-in-danger-of-repeating-the-2010-senate-race/?

China and Russia’s Strategic Problem

0

By George Friedman

The war in Ukraine, now about 6 months old, is strategically important for a variety of reasons. If Russia defeats Ukraine and takes control of the country, its forces will be on the border of Eastern Europe. A Russian presence on Europe’s border would transform the balance of power in the Atlantic, and would thus inevitably compel the U.S. to deploy forces in Europe’s defense.

What Russia’s intentions were at the outset of the invasion matters little. Intentions change, and strategy must not be optimistic. So what is at stake in the Ukrainian war is the possible resurrection of the Cold War, with all the attendant risks. From the American point of view, engaging Russia through Ukrainian troops in Ukraine is far less risky than another Cold War.

The Cold War did not result in a full-scale war, only the fear of war. Western fears of Soviet intentions outstripped Soviet capabilities. Their fear, in turn, kept NATO together, much to the chagrin of the leaders in Moscow. Neither of their worst fears came to pass, and therefore the collapse of the Soviet Union had more to do with internal rot than external threat. It is not clear that any future Cold War would play out like the last one, but one thing is likely: Given the existence of nuclear weapons, the front line of a new Cold War would remain static, and the status quo on each side would remain intact so long as neither side fragmented. It would be a costly and dangerous outcome, since history need not repeat itself. But the collapse of Ukraine would pose threats that could be contained, however expensively and dangerously. The global pattern would remain intact.

China’s vulnerabilities, and its attempts to overcome them, are potentially more dangerous. As with Russia, the core issue is geography. For Russia, the problem is that the Ukrainian border is less than 300 miles from Moscow, and Russia has survived multiple invasions only by virtue of Moscow’s distance from invaders – a distance that the collapse of the Soviet Union closed. Russia’s obsession with Ukraine is intended to rectify that problem. China’s geographic problem is that it has become an exporting powerhouse, and as such it depends on its access to the Pacific Ocean and adjacent waters. The United States sees free Chinese access to the Pacific as a potential threat to its own strategic depth, something fundamental to the United States since the end of World War II. Chinese access to the Pacific is blocked by a series of island states – Japan, Taiwan, the Philippines and Indonesia, indirectly supported by nearby powers such as Australia, India and Vietnam. Not all of them are American allies, but all have common interests against Chinese naval expansion. China wants to defend its strategic depth by seizing and controlling it. The United States wants to defend its strategic depth by defending it.

The geographic dimension is compounded by an economic dimension. China’s economy depends on exports, and the United States is its largest customer. Beijing also needs continued U.S. investment, as its financial system is under intense pressure.

Russia is attempting to reclaim strategic depth, and it went into it knowing full well the financial consequences it would create. In other words, it put up with financial damage in exchange for strategic security. So far, it has not gained strategic security and has absorbed significant financial damage while meting out some of its own to Europe.

China is searching for a strategic solution while avoiding the economic damage that further expansion would likely invite. Its primary adversary on both fronts would be the United States. So China is probing the U.S., trying to understand its potential responses. The response to House Speaker Nancy Pelosi’s visit pressed the limits of an invasion of Taiwan. What China learned about the U.S. military is unclear, but it learned that the trigger for American economic actions lies beyond the Chinese demonstration.

America’s goal in Ukraine, then, is to deny Russia the strategic depth it wants in order to limit the Russian threat to Europe. With China, its goal is to retain American strategic depth in order to prevent China from threatening the U.S. or obtaining global reach.

The issues are similar in principle, but the stakes for the United States are not. For Washington, the China question is much more important than the Russia question. A Russian victory in Ukraine would redraw unofficial boundaries and increase risks. A Chinese success would create a more global power that challenges the U.S. and its allies around the world.

The consequences of war are always significant. U.S. involvement adds economic costs to the equation. So far, Russia has absorbed the costs. China may not be able to, considering its economy is currently vulnerable. But nations live on economics and survive on safety. In that sense, it would appear that Russia is less interested in negotiations than China is.

Chinese President Xi Jinping and U.S. President Joe Biden are scheduled to meet in mid-November, at a conference in Indonesia or in Thailand. If the meeting takes place, it will be the first since their teleconference in May. Only informal and back-channel talks are happening between the U.S. and Russia. China reeds a stable economy now more than it needs command of the seas. Russia seems able to survive what it has been dealt economically, but it has not broken the back of Ukrainian forces. China is nearer an economic crisis than Russia, and is thus unwilling to risk war with the United States. It will speak, if not settle. Russia’s economic and military situation is murky in the long run. The United States is dealing with China and Russia at a fairly low price and can handle both right now. Russia and China must try to raise the cost to the U.S. but can’t afford to raise their own.

It is a dizzying equation but not an uncommon one. China needs to reach an understanding with the United States. Russia does not have that need. The U.S. is flexible.

Η στρατηγική της Ρωσίας για την αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων λειτουργεί

0

Η σχέση της Ρωσίας με τη Σερβία, ένα κράτος στην καρδιά των αμφισβητούμενων Βαλκανίων, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα θέσει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή ασφάλεια στο άμεσο μέλλον. Ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάντερ Βούτσιτς, ένας πρώην φιλικά διακείμενος προς την Ευρώπη βουλευτής που έγινε αυταρχικός ηγέτης, συνεχίζει να προωθεί τις προσπάθειες της Ρωσίας να αποσταθεροποιήσει την περιοχή. Η στενή σχέση της Ρωσίας με τη Σερβία επιτρέπει στο Κρεμλίνο να αναπτύξει δεσμούς με την εθνικιστική σερβική διασπορά σε όλα τα Βαλκάνια για να αποσταθεροποιήσει το Κοσσυφοπέδιο, τη Βοσνία και άλλα φιλοδυτικά κράτη στην περιοχή.

Μετά τη βίαιη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 1990, εκατομμύρια Σέρβοι βρέθηκαν στα κράτη που προέκυψαν από τη σύγκρουση. Ως αποτέλεσμα, οι σεχταριστικές διαιρέσεις εξακολουθούν να μαστίζουν την περιοχή και να καθοδηγούν την εξωτερική πολιτική του Βελιγραδίου. Το Βελιγράδι συνεχίζει να διεκδικεί το Κοσσυφοπέδιο ως μέρος της Σερβίας, επικαλούμενο μια ιστορική αξίωση για τη γη και τη μη νομιμότητα της μονομερούς ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Πρίστινα. Η Ρωσία, αξιοποιώντας βαθιά πολιτιστικούς δεσμούς με τη Σερβία, παρέχει στο Βελιγράδι ζωτική διπλωματική και ρητορική υποστήριξη σε εδαφικά ζητήματα. Σε αντάλλαγμα, η Σερβία ενεργεί ως ρωσικός δούρειος ίππος στα Βαλκάνια για να διευκολύνει την εξάπλωση της ρωσικής επιρροής μεταξύ της σερβικής διασποράς στα Βαλκάνια.

Στα δυτικά της Σερβίας, η Ρωσία διατηρεί μια ισχυρή σχέση με τον Μίλοραντ Ντόντικ, τον Σέρβο που είναι μέλος της τριμερούς προεδρίας της Βοσνίας. Με τη ρωσική υποστήριξη, ο Ντόντικ και η αυτόνομη οντότητα της Δημοκρατίας Σέρπσκα της Βοσνίας ιδρύουν περιφερειακούς θεσμούς διακυβέρνησης που ανταγωνίζονται εκείνους της Βοσνίας. Αυτοί οι θεσμοί κυμαίνονται από μια δικαστική εξουσία σε κρατικό επίπεδο έως την ανασύσταση των ενόπλων δυνάμεων της Δημοκρατίας Σέρπσκα. Ο Ντόντικ είπε στις 6 Ιουνίου ότι η Δημοκρατία Σέρπσκα σκοπεύει να αποσχιστεί από τη Βοσνία. Σε απάντηση, η Γερμανία ανακοίνωσε στις 8 Ιουνίου 2022 ότι θα αναπτύξει στρατεύματα στη Βοσνία για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία επικαλούμενη την αναζωπύρωση της αστάθειας που προέρχεται από την τεταμένη κατάσταση στη χώρα.

Οι απειλές του Ντόντικ συνεχίζουν να αποσταθεροποιούν τη Βοσνία και να καθυστερούν την ένταξη της χώρας στους δυτικούς θεσμούς, προς τέρψη της Μόσχας. Ο Ντόντικ συναντήθηκε με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στις 18 Ιουνίου για να επιβεβαιώσει την επιθυμία της Δημοκρατίας Σέρπσκα να εμβαθύνει την οικονομική συνεργασία και να καταπολεμήσει τις δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Σε αυτή τη συνάντηση, ο Πούτιν εξέφρασε την εκτίμησή του για τις προσπάθειες του Ντόντικ να εμποδίσει τη Βοσνία να συμμορφωθεί με τις δυτικές κυρώσεις που προκύπτουν από τον πόλεμο της Ουκρανίας.

Η υποστήριξη της Ρωσίας προς τη σερβική διασπορά επεκτείνεται στο Κοσσυφοπέδιο και συνεχίζει να καθυστερεί την επίλυση της σερβοκοσοβαρικής διαμάχης. Αυτή η διαμάχη είναι απίστευτα σημαντική για το σημερινό κάδρο των ηγετών εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας. Για τον Πούτιν και τους ομοίους του, η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία δεν είναι αντανάκλαση της βούλησης του λαού του Κοσσυφοπεδίου, αλλά μάλλον μια κυνική προσπάθεια του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) να καταστρέψει τη Σερβία, έναν σύμμαχο της Ρωσίας. Επιπλέον, ο Πούτιν αναφέρει την υποτιθέμενη περιφρόνηση της Δύσης για το διεθνές δίκαιο για το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου για να αμελήσει τις κακόβουλες δραστηριότητες της Ρωσίας στην πρώην Σοβιετική Ένωση.

Οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου απέκλεισαν βασικούς δρόμους στις 31 Ιουλίου στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο για να διαμαρτυρηθούν για την προσπάθεια της Πρίστινα να τους αναγκάσει να αντικαταστήσουν τις σερβικές πινακίδες κυκλοφορίας τους με τις αντίστοιχες του Κοσσυφοπεδίου. Η Πρίστινα είναι ευαίσθητη σχετικά με τη χρήση σερβικών πινακίδων κυκλοφορίας από τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου, καθώς αντικατοπτρίζει την άρνηση του σερβικού πληθυσμού να νομιμοποιήσει το κράτος του Κοσσυφοπεδίου. Ως αποτέλεσμα των διαδηλώσεων των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου, οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου και η αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου συμμετείχαν σε μια τεταμένη αντιπαράθεση στις 31 Ιουλίου, η οποία τελικά οδήγησε σε ανταλλαγές πυροβολισμών.

Σε απάντηση στις αυξημένες εθνοτικές εντάσεις στο Κοσσυφοπέδιο, Σέρβοι αξιωματούχοι απείλησαν να αντεπιτεθούν εάν η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου συνεχίσει να ενεργεί κατά των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου. Ο Βλαντιμίρ Τζουκάνοβιτς, Σέρβος βουλευτής από το κόμμα του Βούτσιτς, έγραψε στο Twitter στις 31 Ιουλίου ότι η Σερβία «θα αναγκαστεί να ξεκινήσει την αποναζιστικοποίηση των Βαλκανίων», αναφερόμενος στην δικαιολόγηση της Ρωσίας για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Καθώς η κατάσταση κλιμακώθηκε, ο Βούτσιτς συναντήθηκε με το Γενικό Επιτελείο της Σερβίας για να συζητήσουν πιθανές στρατιωτικές επιλογές ως απάντηση στις «προκλήσεις» κατά των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου στις 31 Ιουλίου. Σε απάντηση σε αυτή την εξέλιξη, η Δύναμη του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο είπε ότι θα επέμβει εάν απειληθεί η σταθερότητα του Κοσσυφοπεδίου. Τελικά, η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου υποχώρησε στους Σέρβους διαδηλωτές και συμφώνησε να αναβάλει την απαγόρευση των σερβικών πινακίδων κυκλοφορίας ως την 31η Αυγούστου.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαμάχης της Πρίστινα με τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου, τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης πλημμύριζαν τον χώρο ενημέρωσης με άρθρα που ισχυρίζονταν ότι οι εντάσεις ήταν λάθος της Δύσης και αρκετοί Ρώσοι αξιωματούχοι εξέφρασαν την υποστήριξή τους στη Σερβία. Ο Πρώτος Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας της Ρωσίας Βλαντιμίρ Τζαμπάροφ δήλωσε την 1η Αυγούστου ότι η Ρωσία μπορεί να βοηθήσει τη Σερβία με στρατιωτική υποστήριξη εάν χρειαστεί. Η ρωσική υποστήριξη στη Σερβία θα συνεχίσει να ενθαρρύνει το Βελιγράδι να ακονίσει τα σπαθιά και να αποσπάσει παραχωρήσεις από το Κοσσυφοπέδιο, επιδεινώνοντας έτσι το περιβάλλον ασφαλείας για τη Δύναμη του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο.

Κατά κάποιο τρόπο, η υποστήριξη της Ρωσίας προς το Βελιγράδι σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσής του με το Κοσσυφοπέδιο μετέτρεψε τη Σερβία σε μια «μικρή Ρωσία», της οποίας η εσωτερική σταθερότητα συνδέεται με τις επιτυχίες της εξωτερικής πολιτικής. Όπως στη Ρωσία, ο δρόμος της Σερβίας προς τη δημοκρατία παρεμποδίζεται από μια συγκεντρωτική απολυταρχία που έχει ασκήσει διώξεις κατά στελεχών της αντιπολίτευσης, του ελεύθερου Τύπου και έχει θέσει σε πλήρη έλεγχο το δικαστικο σύστημα. Επιπλέον, το περιβάλλον των μέσων ενημέρωσης της Σερβίας διοικείται από μια χούφτα μεγιστάνες που υποστηρίζουν τον Βούτσιτς και μοιάζουν με τους ολιγάρχες που υποστηρίζουν το καθεστώς του Πούτιν. Τόσο η Ρωσία όσο και η Σερβία είναι πικραμένες απο την υποτιθέμενη διαίρεση των εθνών τους. Η Ρωσία ενήργησε με αυτήν την πικρία όταν προσάρτησε παράνομα την Κριμαία το 2014 και ξεκίνησε μια ευρεία εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Δεδομένης της επίσκεψης του Βούτσιτς στο Γενικό Επιτελείο στις 31 Ιουλίου και του δυσοίωνου tweet του Τζουκάνοβιτς, το μιλιταριστικό αίσθημα μεταξύ Σέρβων αξιωματούχων για το Κοσσυφοπέδιο προφανώς αυξάνεται.

Μεταξύ της υποστήριξης του Ντόντικ στη Βοσνία και της υποστήριξης των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου, η Ρωσία απέδειξε με επιτυχία την ικανότητά της να εκμεταλλεύεται τις θρησκευτικές διαιρέσεις για να παγώνει και να εντείνει τις συγκρούσεις στα Βαλκάνια. Οι κακόβουλες δραστηριότητες της Ρωσίας στα Βαλκάνια πετυχαίνουν να εκνευρίσουν τη Δύση και να δυσφημήσουν τον εκδημοκρατισμό στα πληγέντα βαλκανικά κράτη. Καθώς το Κρεμλίνο αναζητά τρόπους να επιτεθεί εναντίον της Δύσης, η ανάμιξη στα Βαλκάνια θα συνεχίσει να χρησιμεύει ως ευκαιρία χαμηλού κινδύνου για τη Ρωσία να απειλήσει την ασφάλεια της Ευρώπης. Οι φιλορώσοι αξιωματούχοι στη Βοσνία και τη Σερβία θα συνεχίσουν να προωθούν τα ρωσικά περιφερειακά συμφέροντα με αντάλλαγμα διπλωματική υποστήριξη.

*Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στις 2 Αυγούστου 2022.

geopoliticalmonitor.com

Σημείωση: Τα σχόλια και τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα εκφράζουν τους συντάκτες τους. Οι “Ανιχνεύσεις” τα δημοσιεύουν για να αποκτήσουν οι αναγνώστες τους μια σφαιρικότερη εικόνα της προσέγγισης των εξελίξεων απο διεθνή ΜΜΕ και πολιτικά κέντρα.

Ο ισχυρότερος μαγνήτης στον κόσμο: Νέο παγκόσμιο ρεκόρ από την Κίνα στα 45,22 Τέσλα

0

Φωτογραφία: Shutterstock
16/08/2022  09:32
Η Κινεζική Ακαδημία Επιστημών ανακοίνωσε ότι ένας υβριδικός μαγνήτης στην Εγκατάσταση Σταθερού Υψηλού Μαγνητικού Πεδίου (SHMFF) στην πόλη Χεφέι πέτυχε νέο παγκόσμιο ρεκόρ έντασης σταθερού μαγνητικού πεδίου, παράγοντας ένα πεδίο 45,22 Τέσλα στις 12/8.

Η Κίνα έσπασε έτσι το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ των 45 Τέσλα που είχε πετύχει το 1999 ένας υβριδικός μαγνήτης στο Εθνικό Εργαστήριο Υψηλού Μαγνητικού Πεδίου των ΗΠΑ.

Όπως αναφέρεται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κινεζικός μαγνήτης είχε κατασκευαστεί το 2016 και αρχικά είχε παράγει πεδίο έντασης 40 Τέσλα, ο δεύτερος στον κόσμο που είχε «πιάσει» αυτό το όριο.

«Για να πετύχουμε στη συνέχεια ακόμη υψηλότερα μαγνητικά πεδία, κάναμε καινοτομίες στη δομή του μαγνήτη και αναπτύξαμε νέα υλικά», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής, καθηγητής Κουάνγκ Γκουανγκλί, διευθυντής του Εργαστηρίου Υψηλού Μαγνητικού Πεδίου του Ινστιτούτου Φυσικής Επιστήμης της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών στη Χεφέι.

Η επίτευξη πεδίου έντασης 45,22 Τέσλα, σύμφωνα με την ανακοίνωση των Κινέζων επιστημόνων, «συνιστά ένα σημαντικό ορόσημο στην ανάπτυξη της μαγνητικής τεχνολογίας στην Κίνα και σε όλο τον κόσμο».

Τόνισαν επίσης ότι η εγκατάσταση SHMFF παρέχει πλέον σε χρήστες ερευνητές παγκοσμίως το ισχυρότερο σταθερό μαγνητικό πεδίο, προσφέροντας ήδη σε περισσότερα από 170 ινστιτούτα και πανεπιστήμια της Κίνας και άλλων χωρών τις πειραματικές συνθήκες για έρευνα αιχμής σε διάφορους ερευνητικούς τομείς.

Ένας πυρηνικός πόλεμος, ακόμη και μικρός, θα απειλήσει δισεκατομμύρια ανθρώπους με πείνα και θάνατο, προειδοποιεί νέα επιστημονική μελέτη

0

Ένας περιορισμένος πυρηνικός πόλεμος θα είναι αρκετός για να προκαλέσει μια αλυσίδα εξελίξεων που θα έχουν ως συνέπεια την πρόκληση παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης και θανατηφόρας πείνας, πέρα από τους θανάτους από τις ίδιες τις εκρήξεις των πυρηνικών όπλων, προειδοποιούν επιστήμονες. Ενώ ένας μαζικής κλίμακας πυρηνικός πόλεμος, όπως ένας αμερικανο-ρωσικός, μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο πάνω από το ήμισυ της ανθρωπότητας.

Η μελέτη εκτιμά ότι για παράδειγμα ένας τοπικός πυρηνικός πόλεμος μεταξύ Ινδίας-Πακιστάν θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια ακόμη και 2,5 δισεκατομμύρια θανάτους από πείνα μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Σε μια πολύ ευρύτερη γεωγραφικά και μαζικής κλίμακας πυρηνική σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας οι θάνατοι οι σχετιζόμενοι με την πείνα θα μπορούσαν -στο χειρότερο σενάριο- να εκτοξευθούν ακόμη και πάνω από τα πέντε δισεκατομμύρια, δηλαδή περισσότερο από το ήμισυ όλης της ανθρωπότητας.

Η ανάλυση μοντελοποίησης, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό για θέματα διατροφής «Nature Food» και κάνει εκτιμήσεις (μέσω έξι πιθανών σεναρίων) για τις επιπτώσεις από έναν -κάποτε αδιανόητο- πυρηνικό πόλεμο, τονίζει ότι η αιθάλη που θα εκτοξευθεί μαζικά στην ατμόσφαιρα θα οδηγήσει σε ελλείψεις τροφίμων και σε πολλούς θανάτους σχετιζόμενους με πείνα.

Η χρήση πυρηνικών όπλων (πυραύλων ή βομβών) θα προκαλέσει τεράστιες πυρκαγιές, με αποτέλεσμα την συσσώρευση μεγάλων ποσοτήτων αιθάλης στην ατμόσφαιρα, κάτι που θα μπλοκάρει την ηλιακή ακτινοβολία από το να φθάσει στην επιφάνεια του πλανήτη, θα μειώσει τις θερμοκρασίες και έτσι θα περιορίσει την παραγωγικότητα των φυτών, μειώνοντας τελικά την παραγωγή τροφίμων. Η κλίμακα αυτών των επιπτώσεων θα εξαρτηθεί από το πόσο μεγάλη θα είναι η μείωση των θερμοκρασιών και πόσο εκτεταμένες οι μεταβολές στις βροχοπτώσεις, κάτι που θα εξαρτηθεί από το πόση αιθάλη θα φτάσει στην ανώτερη ατμόσφαιρα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια ατμοσφαιρικής-κλιματικής επιστήμης Λίλι Σία του Πανεπιστημίου Rutgers του Νιου Τζέρσι, μοντελοποίησαν τις επιπτώσεις έξι ατμοσφαιρικών σεναρίων, μετά από μια εβδομάδα μικρότερου ή μεγαλύτερου πυρηνικού πολέμου, πάνω στις σημαντικές γεωργικές καλλιέργειες (σιτάρι, καλαμπόκι, ρύζι, σόγια κά), στην κτηνοτροφία, στην αλιεία και σε άλλα αποθέματα τροφίμων.

Ακόμη κι αν ληφθούν αντισταθμιστικά μέτρα, όπως η μείωση της σπατάλης τροφίμων που πετιούνται στα σκουπίδια και η ανακατεύθυνση διαφόρων παραγομένων αγροτικών προϊόντων (πχ ζωοτροφών για ανθρώπινη πλέον κατανάλωση), οι επιστήμονες προβλέπουν ότι η διαθέσιμη κτηνοτροφική και αλιευτική παραγωγή δεν θα μπορέσει να αντισταθμίσει τις γεωργικές ελλείψεις στις περισσότερες χώρες. Οποιαδήποτε πυρηνική έκρηξη παράγει περισσότερα από 5 τρισεκατομμύρια γραμμάρια αιθάλης, προβλέπεται ότι πιθανότατα θα οδηγήσει σε μαζικές διατροφικές ελλείψεις σχεδόν σε όλες τις χώρες.

Η μείωση της γεωργικής παραγωγής αναμένεται να είναι μεγαλύτερη σε χώρες μεσαίου έως υψηλού γεωγραφικού πλάτους, μεταξύ άλλων σε μεγάλες εξαγωγικές χώρες αγροτικών προϊόντων, όπως οι ίδιες οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Με βάση το χειρότερο πυρηνικό σενάριο, πάνω από το 75% του πλανήτη εκτιμάται ότι θα λιμοκτονήσει μέσα στα επόμενα δύο χρόνια μετά τον καταστροφικό πόλεμο. Η καταστροφή του στρώματος του όζοντος στη στρατόσφαιρα θα έχει ως συνέπεια περισσότερη υπεριώδης ηλιακή ακτινοβολία να φτάνει στην επιφάνεια της Γης, κάτι που θα έχει επιπτώσεις -πέρα από τις άμεσες στην ανθρώπινη υγεία- και έμμεσες στην παγκόσμια διατροφή.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι αυτές οι δυσοίωνες εκτιμήσεις των μοντέλων τους αναδεικνύουν τις τεράστιες συνέπειες οποιασδήποτε πυρηνικής σύγκρουσης για την πλανητική και ανθρώπινη υγεία, συνεπώς είναι μονόδρομος η παγκόσμια συνεργασία για την αποφυγή ενός τέτοιου αποτρόπαιου ενδεχόμενου.

«Τα δεδομένα μας λένε ένα πράγμα: Πρέπει να αποτρέψουμε έναν πυρηνικό πόλεμο από το να συμβεί κάποια στιγμή», τόνισε ο καθηγητής κλιματικής επιστήμης Άλαν Ρόμποκ του Rutgers. «Όσο υπάρχουν πυρηνικά όπλα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ο κόσμος έχει φτάσει κοντά σε έναν πυρηνικό πόλεμο αρκετές φορές. Η απαγόρευση των πυρηνικών όπλων είναι η μοναδική μακροπρόθεσμη λύση. Μέχρι σήμερα η ηλικίας πέντε ετών Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων έχει κυρωθεί από 66 χώρες, αλλά από καμία από τις εννέα πυρηνικές δυνάμεις. Η μελέτη μας καθιστά σαφές ότι ήλθε η ώρα γι’ αυτά τα εννέα κράτη να ακούσουν την επιστήμη και τον υπόλοιπο κόσμο και να υπογράψουν αυτή τη συμφωνία», πρόσθεσε.
Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://www.nature.com/articles/s43016-022-00573-0

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παντελής Οικονόμου-«Επισυνδέσεις» Για τις εθνικές εκλογές και μια δική μας κυβέρνηση

0

Θυμόμαστε όλοι -και θυμόμαστε καλά- ότι, μέχρι και τις αρχές αυτού του μήνα, η απειλή για πρόωρες εκλογές ήταν ένα σκιάχτρο κατασκευασμένο από τον κύριο Μητσοτάκη, για να τρομάξει τους αντιπάλους του. Μόνο που τώρα πια το σκιάχτρο αυτό κατατρύχει μόνο τον ίδιο. Πράγματι, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει πια φορτωθεί το  δυσβάστακτο έργο να καθαρίσει το σκάνδαλο της παρακολούθησης του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη. Να εξηγήσει για ποιους λόγους ζητήθηκε, εγκρίθηκε και έγινε η παρακολούθηση αυτή. Να αποκαλύψει ποιος επιχείρησε, την ίδια περίοδο, να φυτέψει παράνομο λογισμικό στο τηλέφωνο του. Να δημοσιοποιήσει ποιες πληροφορίες θα έδινε στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, αν αποδέχονταν την πρόσκλησή της για κατ’ ιδίαν, προσωπική του ενημέρωση. Και βέβαια, να ενεργοποιήσει τις διαδικασίες διερεύνησης των παρανομιών ώστε να επέλθει και η τιμωρία όσων τις διέπραξαν. Όλα αυτά, σε χρόνο ρεκόρ, ει δυνατόν ώστε να μην κακοφορμίσουν. Καλό θα ήταν η κυβέρνηση να αποδείκνυε ότι η συγκεκριμένη παρακολούθηση ήταν ένα περιστατικό και όχι δείγμα μόνο πρακτικής της εις βάρος πολιτικών προσώπων και κομμάτων. Χωρίς να ελπίζουμε ότι πρόκειται να ασχοληθεί σοβαρά με την θωράκιση της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας και των θεσμών της ώστε να μην γίνονται χλεύη εγχώριων και ξένων, εμφανών και αφανών, παρακρατικών και των υποκινητών τους.
Business as usual… δηλαδή τα ίδια χάλια

Μέχρι στιγμής, καμία συγκεκριμένη κίνηση δεν έχει γίνει, για τίποτα από αυτά. Αντιθέτως, έχουν ήδη γίνει οι γνωστές, εκτός τόπου και χρόνου, δηλώσεις από τον εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας, τον Αντιπρόεδρο της Βουλής και τον Υπουργό Επικρατείας. Και, πάνω απ’ όλα βέβαια, το Πρωθυπουργικό διάγγελμα χωρίς κουβέντα «για την ταμπακιέρα». Όλα αυτά δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει την τακτική business as usual, στην οποία παρασύρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που την στηρίζει, ενώ θα ήθελε και οι  δικαστές να δουν τη υπόθεση με τα δικά της μάτια. Σκοπός της; Μα η «αυτοδύναμη αντιμετώπιση» (διάβαζε από την ίδια με τις υπερήφανες χορηγίες συμπαικτών της, εγχώριων και εισαγωγής, ΜΜΕ και μηχανισμών, κρατικών και παρακρατικών) του σκανδάλου. Άντε να μπει μπροστά και η Εξεταστική Επιτροπή με την πλειοψηφία της στην ίδια γραμμή. Αγάντα μέχρι να πάρει δυο τρεις δημοσκοπήσεις και να μετρήσει την ζημιά, ώστε να πάει στα εγκαίνια της Δ.Ε.Θ. ξέροντας τι να τάξει. Κάπως έτσι να τη βγάλει κι’ εφέτος και βλέπουμε. Με την ελπίδα ότι το σκάνδαλο θα ξεχαστεί, επειδή… «έτσι δεν γίνεται πάντα;»

Καλή θα ήταν αυτή η «αυτοδύναμη αντιμετώπιση» -ΠΡΟΣΟΧΗ! για το κυβερνητικό και όχι για το δημόσιο συμφέρον- μόνο που «παρήλθαν οι χρόνοι εκείνοι…» «…κι’ όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει». Αυτή η γραμμή του εξουσιαστικού συγκροτήματος είναι άκυρη από χέρι. Δεν είναι μόνον η απώλεια του δημοκρατικού προσωπείου του (κεντρώου υποτίθεται) Πρωθυπουργού. Το ενδεχόμενο «ο βασιλιάς είναι γυμνός» για τα κυβερνητικά έργα και ημέρες. Είναι, κυρίως, ότι η παρακολούθηση του τηλεφώνου Ανδρουλάκη έχει καταρρακώσει την προοπτική μετεκλογικής συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ. Δια μιας λοιπόν και η τρέχουσα αυτοδυναμία και η μετεκλογική συνεργατική συνέχειά της, υπό τον κύριο Μητσοτάκη -στην υπηρεσία της οποίας, ενδεχομένως, και ενεργοποιήθηκε η παρακολούθηση του τηλεφώνου του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ- εξανεμίστηκαν. Θεία Δίκη!

Και ενώ έχουν έρθει τα πάνω κάτω, το κατεστημένο μας εμφανίζεται κολλημένο στα χάλια των τελευταίων χρόνων. Απομένει να  δούμε αν, πέρα από το κυβερνών συγκρότημα, στο ετοιμοθάνατο αυτό εξουσιαστικό σύμπλεγμα συμπεριλαμβάνεται και η αντιπολίτευση, κοινοβουλευτική και άλλη. Αν υπάρχουν κομμάτια της διατεθειμένα και ικανά να προτείνουν μια διαφορετική, ελπιδοφόρα και ρεαλιστική  πορεία. Έτοιμα να ζητήσουν την εντολή για μια δική μας κυβέρνηση!
Για μια δική μας κυβέρνηση…

Μέρα με την μέρα γίνεται σαφές ότι η κινητοποίηση με σκοπό την  αντικατάσταση του κυρίου Μητσοτάκη από εκλεκτό του ίδιου εξουσιαστικού συμπλέγματος, συγκινεί λίγο και λίγους. Ας δούμε όμως τα ελάχιστα μιας πρότασης για μια διαφορετική, δική μας κυβέρνηση. Πρώτο σημείο της το όνομα αξιόπιστου υποψηφίου εντολοδόχου Πρωθυπουργού, διατεθειμένου να υπηρετήσει το εθνικό και δημόσιο συμφέρον και όχι δέσμιου μικρών συμφερόντων, προσωπικών, κομματικών ή χορηγών του.

Ασφαλώς από ένα τέτοιο πρόσωπο έχει νόημα να ζητηθεί η προστασία του απορρήτου των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων κάθε πολίτη. Η ενεργοποίηση των κρατικών αρχών για τον εντοπισμό των παρακρατικών που σχεδιάζουν και κάνουν τις «επισυνδέσεις» και η παραπομπή τους στα δικαστήρια. Ο έλεγχος της νομιμότητας των πράξεων του αρχηγού της Ε.Υ.Π. και της εισαγγελέως που τις επέτρεψε. Αλλά αν η υποχρέωση αποκατάστασης της νομιμότητας και διασφάλισης εφαρμογής των συνταγματικών εγγυήσεων είναι -και πράγματι είναι- εκ των ων ουκ άνευ, η αλλαγή που θα προκαλούσε αύξηση της συμμετοχής, θα ξαναζωντάνευε την αντιπροσώπευση και θα έδινε ξανά ουσία στην Δημοκρατία μας είναι αυτή του εκλογικού συστήματος.

Δεύτερο σημείο ουσιαστικής πολιτικής αλλαγής θα ήταν ένα πάγιο εκλογικό σύστημα με 200 μονοεδρικές και 100 έδρες επικρατείας με «άδολη και ανόθευτη» απλή αναλογική και ορισμένη σειρά προτίμησης των υποψηφίων. Με τον ένα και μόνο υποψήφιο κάθε κόμματος στην μονοεδρική να τρέχει όχι για την ενίσχυση του από χορηγούς, αλλά για την, όσο το δυνατόν, πιο έντιμη και δυνατή  σχέση με τους πολίτες/εντολοδότες του. Ενώ ο ορισμός της σειράς προτίμησης στο ψηφοδέλτιο επικρατείας από τα κόμματα θα έδινε ένα τέλος στην αντικανονική (τουλάχιστον) υποστήριξη υποψηφίων μέσω ΜΜΕ. Ταυτοχρόνως, θα κατοχύρωνε τις αρμοδιότητες και ευθύνες των κομμάτων, όπως προβλέπονται από το Σύνταγμά μας.

Αλλά δεν είναι μόνον η εγχώρια διαπλοκή και η φαλκίδευση της λαϊκής κυριαρχίας την οποία έχει προκαλέσει και συντηρεί. Είναι και ότι, εδώ και κάποια χρόνια, η Γερμανία, με πρόσχημα το, μεγάλο πράγματι, δημόσιο χρέος μας έχει μετατρέψει την σχέση μας από εταιρική σε εκβιαστική. Το τρίτο σημείο ενός προγράμματος αλλαγής θα ήταν η επαναφορά των σχέσεων μας με την Γερμανία στα όρια τα προβλεπόμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση για μέλη της. Η αλλαγή αυτή υπαγορεύει δυο βασικές πρωτοβουλίες: την δικαστική διεκδίκηση εξόφλησης των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα και την αναβίωση του προγράμματος εξαγωγών ηλιακής μας ενέργειας στην Γερμανία.  

Βεβαίως, η βιωσιμότητα ενός εγχειρήματος απελευθέρωσης και ανόρθωσης θα κριθεί και από τις συνθήκες της καθημερινής μας ζωής. Από την βελτίωσή τους ή την επιδείνωσή τους. Ένα τέταρτο σημείο του λοιπόν είναι η προώθηση ενός μεσοπρόθεσμου προγράμματος παραγωγικής μας ανασυγκρότησης. Οικονομικής και κοινωνικής. Χρειαζόμαστε επειγόντως δυο μεγάλα προγράμματα δημόσιων επενδύσεων. Το πρώτο για την υποκατάσταση του φυσικού αερίου από ήπιες μορφές ενέργειας και το δεύτερο για την εκμετάλλευση των σκουπιδιών.

Ασφαλώς και πολλά άλλα χρειάζονται την προσοχή ενός γνήσια λαοπρόβλητου Πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του, μιας δικής μας κυβέρνησης: από τα σχολικά προγράμματα σπουδών και τον ανασχεδιασμό Δημόσιας Διοίκησης με διαχειριστική επάρκεια και συνείδηση της υποχρέωσής τους να εξυπηρετεί τον πολίτη, μέχρι την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών και των απειλών κατά της δημόσιας υγείας.
…και το όχι σε μια ακόμα δική τους κυβέρνηση

Τα όσα προτείνονται μέχρι σήμερα δεν είναι ενθαρρυντικά. Με πιο απογοητευτικό ίσως το αίτημα για πρόωρες εκλογές. Δεν είναι μόνον ότι έτσι θα απαλλάσσονταν ο κύριος Μητσοτάκης από την υποχρέωσή του να θεραπεύσει δικές του αμαρτίες. Είναι κυρίως η πρεμούρα αντιπάλων του να αποδοκιμαστεί και αυτός και η κυβέρνησή του υπό το κράτος (δικαιολογημένα) δυσμενών εντυπώσεων και όχι ως αποτέλεσμα συνειδητής καταδίκης για τα πολιτικά τους  αδικήματα. Η ουσιαστική απαλλαγή τους για το Βατερλώ της ενεργειακής τους πολιτικής με την πρόσδεσης στο ακριβό, εισαγόμενο φυσικό αέριο, για την απροθυμία τους να σταθούν απέναντι στην  αισχροκέρδεια, για την επιλογή τους να πουλάνε δημόσια, περιουσιακά στοιχεία, αντί να τα χρησιμοποιούν παραγωγικά για δημόσιες επενδύσεις ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να μην μεταναστεύουν συμπατριώτες μας.

Αποδεικνύεται λοιπόν ότι τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα. Είναι νωπή η αρνητικότατη έκβαση της επίσπευσης των εθνικών εκλογών με μοχλό την άρνηση εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Όχι μόνο φόρτωσε στις πλάτες όσων προκάλεσαν την επίσπευση αυτή τον χειρισμό μιας πελώριας αποτυχίας (γνωστής ως success story της κυβέρνησης Σαμαρά) άλλων -χειρισμό στον οποίο απέτυχαν παταγωδώς- με βαριές συνέπειες για την πατρίδα και τον λαό μας. Θα περίμενε κάποιος, και με αυτήν την εμπειρία, να μην επαναλαμβάνονταν το λάθος αίτημα για λάθος λόγους από λάθος πρόσωπα. Μια κυβέρνηση πολιτικής αλλαγής δεν μπορεί να είναι προϊόν πολιτικής «αρπαχτής», αλλά ώριμης επιλογής για βάσιμους λόγους.

Είναι ίσως παράδοξο, αλλά, όπως ήρθαν τα πράγματα και ο χρόνος, δεν είναι οι εξαγγελίες Μητσοτάκη στην Δ.Ε.Θ., αλλά αυτές των κομμάτων της αντιπολίτευσης που έχουν σημασία. Τα ταξίματα απερχόμενου είναι μηδαμινής σημασίας, μπροστά στις θέσεις εν δυνάμει επερχόμενων. Καλούνται οι επίδοξοι εξολοθρευτές του σημερινού Πρωθυπουργού να εξηγήσουν αν φιλοδοξούν να αλλάξουν την ροή των πραγμάτων ή απλώς να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Και εμείς να τους συμπεριφερθούμε αναλόγως και στις εθνικές εκλογές και, κυρίως, να κανονίσουμε την πορεία μας από την επόμενη μέρα.

Σίφνος, Τρίτη 16 Αυγούστου 2022