Οι χώρες της Δύσης επιθυμούν να επεκτείνουν ένα «σύστημα παρόμοιο με το ΝΑΤΟ» στην περιοχή Ασίας – Ειρηνικού, σύμφωνα με τον Ρώσο πρόεδρο
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να «παρατείνουν» τη σύγκρουση στην Ουκρανία, δήλωσε ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ χαρακτήρισε «σχολαστικά σχεδιασμένη πρόκληση» την επίσκεψη της προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν.
Σε χαιρετισμό του στη Διεθνή Διάσκεψη Ασφαλείας στη Μόσχα, ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε ότι οι χώρες της Δύσης επιθυμούν να επεκτείνουν ένα «σύστημα παρόμοιο με το ΝΑΤΟ» στην περιοχή Ασίας – Ειρηνικού.
Πούτιν: Στόχος να καταληφθεί εξ ολοκλήρου το Ντονμπάς
Ο Ρώσος πρόεδρος επαναβεβαίωσε στο μεταξύ χθες Δευτέρα ότι σκοπός του είναι ο ρωσικός στρατός να καταλάβει εξ ολοκλήρου το Ντονμπάς, σχεδόν έξι μήνες αφού διέταξε αυτή που η Μόσχα αποκαλεί «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» και η Δύση και το Κίεβο απρόκλητο πόλεμο.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν διαβεβαίωσε απευθυνόμενος σε προσκεκλημένους σε έκθεση όπλων κοντά στη Μόσχα ότι ο ρωσικός στρατός επιτυγχάνει τους στόχους που ορίστηκαν στις λεγόμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» του Ντανιέτσκ και του Λουγκάνσκ.
Την ώρα που το Κίεβο κατηγορεί τη Μόσχα για εγκλήματα πολέμου και αιματηρή πολιτική επιβολής κατοχής, ο Βλαντίμιρ Πούτιν ισχυρίστηκε για ακόμη μια φορά πως «η γη του Ντονμπάς απελευθερώνεται βήμα-βήμα» από τους Ουκρανούς εθνικιστές.
Ο κ. Πούτιν αναγνώρισε τις δύο ουκρανικές περιφέρειες Ντανιέτσκ και Λουγκάνσκ ως ανεξάρτητα κράτη τον Φεβρουάριο, αψηφώντας τη διεθνή κατακραυγή, και κατόπιν εξαπέλυσε τον πόλεμο στην Ουκρανία την 24η Φεβρουαρίου.
Σοϊγκού: Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε πυρηνικά όπλα στην Ουκρανία
Ο Ρώσος υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού δήλωσε σήμερα Τρίτη ότι η Ρωσία δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα στην Ουκρανία.
Μιλώντας στη Διεθνή Διάσκεψη Ασφαλείας στη Μόσχα, ο Σοϊγκού ανέφερε επίσης ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ουκρανίας σχεδιάζονται από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία και ότι το ΝΑΤΟ έχει ενισχύσει την ανάπτυξη στρατευμάτων στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη «αρκετές φορές».
Σημειώνεται ότι ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι προειδοποίησε εκ νέου χθες ότι αν συμβεί κάποια «καταστροφή» στον πυρηνικό ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό στη Ζαπορίζια, στη νότια Ουκρανία, που βρίσκεται υπό ρωσικό έλεγχο από τον Μάρτιο, θα απειληθεί ολόκληρη η Ευρώπη.
Αν συμβεί «καταστροφή» στον πυρηνικό ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό στη Ζαπορίζια, στη νότια Ουκρανία, υπό ρωσικό έλεγχο από τον Μάρτιο, θα απειληθεί ολόκληρη η Ευρώπη, προειδοποίησε εκ νέου χθες Δευτέρα ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
«Με κάλυψη τον σταθμό, οι δυνάμεις κατοχής βομβαρδίζουν πόλεις και κοινότητες στην περιοχή», κατήγγειλε ο κ. Ζελένσκι στο χθεσινοβραδινό διάγγελμά του.
«Κάθε ατύχημα με τη ραδιενέργεια στο πυρηνικό εργοστάσιο στη Ζαπορίζια θα κατάφερνε πλήγμα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Τουρκία, στη Γεωργία, και σε χώρες πιο απομακρυσμένων περιοχών. Όλα θα εξαρτηθούν από τη φορά και την ισχύ του ανέμου», συνέχισε ο αρχηγός του ουκρανικού κράτους.
«Αν οι ενέργειες της Ρωσίας οδηγήσουν σε καταστροφή, οι συνέπειες μπορεί να πλήξουν εκείνους που παραμένουν σιωπηλοί για την ώρα», πρόσθεσε ο κ. Ζελένσκι.
Απαίτησε η διεθνής κοινότητα να υιοθετήσει «νέες σκληρές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας» και να μην «υποκύψει στον πυρηνικό εκβιασμό». «Όλες οι ρωσικές δυνάμεις πρέπει να αποσυρθούν αμέσως από τον σταθμό και τις ζώνες που τον περιβάλλουν άνευ όρων», αξίωσε ακόμη.
Το πυρηνικό εργοστάσιο στη Ζαπορίζια, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, καταλήφθηκε στις αρχές Μαρτίου από τον ρωσικό στρατό, στο αρχικό στάδιο της εισβολής στην Ουκρανία την 24η Φεβρουαρίου.
Από τα τέλη Ιουλίου, έχουν αναφερθεί πολλά πλήγματα του πυροβολικού στο εργοστάσιο αυτό, για τα οποία αλληλοκατηγορούνται τα εμπόλεμα μέρη, εγείροντας ανησυχίες πως μπορεί να προκληθεί πυρηνική καταστροφή. Το ζήτημα συζητήθηκε την περασμένη εβδομάδα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Έσπασε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ των 45 Τέσλα που είχε πετύχει το 1999 ένας υβριδικός μαγνήτης
Η Κινεζική Ακαδημία Επιστημών ανακοίνωσε ότι ένας υβριδικός μαγνήτης στην Εγκατάσταση Σταθερού Υψηλού Μαγνητικού Πεδίου (SHMFF) στην πόλη Χεφέι πέτυχε νέο παγκόσμιο ρεκόρ έντασης σταθερού μαγνητικού πεδίου, παράγοντας ένα πεδίο 45,22 Τέσλα στις 12 Αυγούστου.
Η Κίνα έσπασε έτσι το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ των 45 Τέσλα που είχε πετύχει το 1999 ένας υβριδικός μαγνήτης στο Εθνικό Εργαστήριο Υψηλού Μαγνητικού Πεδίου των ΗΠΑ. Ο κινεζικός μαγνήτης είχε κατασκευαστεί το 2016 και αρχικά είχε παράγει πεδίο έντασης 40 Τέσλα, ο δεύτερος στον κόσμο που είχε «πιάσει» αυτό το όριο.
«Για να πετύχουμε στη συνέχεια ακόμη υψηλότερα μαγνητικά πεδία, κάναμε καινοτομίες στη δομή του μαγνήτη και αναπτύξαμε νέα υλικά», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής, καθηγητής Κουάνγκ Γκουανγκλί, διευθυντής του Εργαστηρίου Υψηλού Μαγνητικού Πεδίου του Ινστιτούτου Φυσικής Επιστήμης της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών στη Χεφέι.
Η επίτευξη πεδίου έντασης 45,22 Τέσλα, σύμφωνα με την ανακοίνωση των Κινέζων επιστημόνων, «συνιστά ένα σημαντικό ορόσημο στην ανάπτυξη της μαγνητικής τεχνολογίας στην Κίνα και σε όλο τον κόσμο». Τόνισαν επίσης ότι η εγκατάσταση SHMFF παρέχει πλέον σε χρήστες ερευνητές παγκοσμίως το ισχυρότερο σταθερό μαγνητικό πεδίο, προσφέροντας ήδη σε περισσότερα από 170 ινστιτούτα και πανεπιστήμια της Κίνας και άλλων χωρών τις πειραματικές συνθήκες για έρευνα αιχμής σε διάφορους ερευνητικούς τομείς.
ISTANBUL, TURKEY - MAY 05: A man walks past a currency exchange office on May 05, 2022 in Istanbul, Turkey. Inflation soared to nearly 70% (69.97%) over one year in April in Turkey, the highest since February 2002, according to official figures released on May 5. (Photo by Burak Kara/Getty Images)
As Turkey’s current account deficit continues to widen in the coming months, foreign currency inflows of unknown origin might end up covering more than 70% of the gap.
A man walks past a currency exchange office on May 05, 2022, in Istanbul, Turkey. Inflation soared to nearly 70% (69.97%) over one year in April in Turkey, the highest since February 2002. – Burak Kara/Getty Images
Inflows of $17.5 billion from unknown sources covered more than half of Turkey’s current account deficit in the first half of the year — and the rate could reach a record level in the coming months, underscoring how acute the country’s need for foreign investments has become.
Turkey’s current account gap widened to $32.4 billion in the first half of the year, reflecting its worsening trade imbalance due to a global rise in energy and commodity prices on top of the depreciation of the Turkish lira. Official data indicate that inflows of foreign funds, including direct and portfolio investments, were enough to finance only 8% of the gap, while 38% was met through central bank reserves and a whopping 54% by inflows of unknown origin.
A significant part of those inflows — recorded in the “net errors and omissions” category in the balance of payments — stems from legitimate foreign currency funds that the private sector holds abroad for various reasons and brings home out of necessity or to take advantage of some favorable condition or because of compelling government measures. This category reflects also the illicit movements of money earned from criminal activities, but naturally, their amount is hard to tell.
Judging by leading foreign trade data, Turkey’s current account turned up a deficit of some $4 billion in July, which would bring the cumulative deficit to at least $36.5 billion in the first seven months of the year. It is likely to reach $40 billion to $45 billion by the end of 2022, and inflows of unknown origin appear headed for a record rate in financing the gap.
Foreign currency shortfalls or current account deficits have been a chronic problem of Turkey’s economy, which relies on foreign funds to grow. In the years after a far-reaching IMF-sponsored overhaul following a grave economic crisis in 2001, the Turkish economy grew fast and posted big current account deficits — but ample inflows of foreign funds easily covered the gaps. Emboldened by the abundance of foreign capital, the Justice and Development Party (AKP), which came to power in 2002, promoted growth at the expense of growing current account deficits. In the AKP’s first decade in power, annual current account gaps stood at no less than 5% of gross domestic product (GDP). The largest one, recorded in 2011, was $74.4 billion — nearly 9% of the GDP. Yet foreign monies pouring into Turkey in the form of direct and portfolio investments, bank deposits and loans were able to cover 80% of the deficit that year. Inflows of unknown origin met only 16% of the gap.
That tide, however, began to turn after the US Federal Reserve began to hike rates in 2013. Foreign investors grew more cautious about putting money in Turkey also because the country’s own economic indicators began to deteriorate. That’s how the era of easily afforded current account deficits came to an end.
President Recep Tayyip Erdogan, meanwhile, was bent on promoting growth to keep up his popular support, but that growth was driven heavily by construction and focused on the domestic market, failing to boost the foreign currency revenues of Turkey’s import-reliant economy. This trend of high foreign currency spending and low foreign currency earnings kept widening the current account deficit, while the financing of the gap had to rely increasingly on central bank reserves and foreign currency inflows of unknown origin. Global headwinds following Russia’s invasion of Ukraine in February have only aggravated Turkey’s woes.
The role of the inflows of unknown origin has grown since Erdogan assumed sweeping executive powers in 2018 — a period widely seen as a one-man rule during which Erdogan’s economic management has further discouraged foreign investors. Such inflows peaked to $22.7 billion in 2018 when a crisis with Washington over Turkey’s detention of an American pastor sent the lira tumbling.
In the four and a half years from 2018 through the first half of 2022, inflows of unknown origin became the main means of financing a current account deficit totaling some $98 billion, official data show. Such inflows covered 45% of the gap, while the share of coverage of incoming foreign funds dropped to 23.5%. The remaining shortfall was met at the expense of burning through $31.5 billion in central bank reserves. Consequently, the lira lost 68% of its value in the same period. The price of the dollar averaged over 15 liras in the first half of 2022, up from 4.8 liras in 2018.
With the current account deficit expected to widen beyond $40 billion by the end of the year, inflows in the net errors and omissions category are likely to end up covering more than 70% of the gap and setting a new record.
The central bank notes that net errors and omissions stem mostly from export revenues kept abroad and time lags in accounting records and the dissemination of relevant statistics, which, indeed, is the case in the balance of payments of any country.
Turkish companies that keep foreign currency holdings abroad for various reasons would sometimes bring those monies in because of operational needs and sometimes because of incentives or pressure by the government.
In recent years, Ankara has persistently sought the transfer of such assets to the country. The central bank has introduced measures aiming to force companies — primarily exporters — to bring their foreign currency holdings home. There have also been verbal admonitions to that effect, sometimes in a menacing tone.
Speaking to the Istanbul Industry Chamber in late July, central bank governor Sahap Kavcioglu said, “Companies are said to have $500 billion in nonregistered money abroad. Even if 90% of this sum is false and only 10% true, it makes $50 billion. They should convert that money.” His claim may have been met with derision but is important in terms of reading Ankara’s intentions.
The widening current account deficit was among the reasons that credit rating agency Moody’s cited on Aug. 12 as it lowered Turkey’s sovereign credit rating by one notch to B3 or deeper into junk territory. Standard & Poor’s and Fitch are likely to follow suit.
Ολοένα και περισσότεροι οικονομικοί αναλυτές αρχίζουν να ανησυχούν για το ενδεχόμενο εμφάνισης στασιμοπληθωρισμού κυρίως στις ΗΠΑ. Στασιμοπληθωρισμός είναι μία κατάσταση στην οποία η οικονομία δεν αναπτύσσεται, ή αναπτύσσεται ελάχιστα ή συρρικνώνεται και παράλληλα υπάρχει υψηλός πληθωρισμός. Όταν παράλληλα εμφανιστεί και υψηλότερη ανεργία τότε η οικονομία έχει εισέλθει σίγουρα σε στασιμοπληθωρισμό.
Ενώ πληθωρισμός εμφανίζεται όταν υπάρχει έντονη οικονομική ανάπτυξη, στην περίπτωση του στασιμοπληθωρισμού έχουμε υψηλό πληθωρισμό χωρίς πραγματική ανάπτυξη. Η οικονομική ανάπτυξη επιτυγχάνεται όταν υπάρχουν χαμηλά τραπεζικά επιτόκια, και χαμηλό ποσοστό ανεργίας, τα οποία αυξάνουν την ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί και κατ’ επέκταση την ζήτηση με αποτέλεσμα να γίνονται επενδύσεις για να παράγουν να καλύψουν την ζήτηση.
Στην ασυνήθιστη κατάσταση εμφάνισης στασιμοπληθωρισμού, ο πληθωρισμός είναι υψηλός, η οικονομία δυσκολεύεται και η ανεργία αυξάνεται. Στην περίπτωση αυτή το κλασικό μέτρο αύξησης των επιτοκίων για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού, δημιουργεί δυσκολότερες συνθήκες στην οικονομία και υψηλότερη ανεργία.
Στασιμοπληθωρισμός συνήθως δημιουργείται είτε από ελλιπή νομισματική διαχείριση είτε από ξαφνική ανισορροπία της εφοδιαστικής αλυσίδας λόγω έλλειψης προσφοράς ή λόγω υπερβολικής ζήτησης που δεν καλύπτεται από την υπάρχουσα παραγωγή.
Η ανισορροπία στην εφοδιαστική αλυσίδα προκαλεί προβλήματα κάλυψης στην ζήτηση, αρχικά στην ενέργεια, στη συνέχει στα τρόφιμα, στις μεταφορές και επεκτείνεται σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες.
Το 1973 ο οργανισμός πετρελαιοπαραγωγών χωρών έβαλε αραβικό εμπάργκο στις εξαγωγές πετρελαίου προς τον Καναδά, Ολλανδία, Ιαπωνία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Ηνωμένο Βασίλειο, Ροδεσία, Πορτογαλία, Αγγλία, Νότια Αμερική κλπ. Οι τιμές του πετρελαίου τότε υπερτριπλασιάστηκαν φθάνοντας απ’ τα 3 $ σχεδόν στα 11,5 $ το βαρέλι. Ότι ακριβώς συμβαίνει από το 2021 με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε ζητήσει το Νοέμβριο του 1973 από τους πολίτες να μην ανάψουν τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια! Επίσης να μην πουλούν βενζίνη τα βράδια του Σάββατου και της Κυριακής. Οι προτροπές αυτές αποτυπώνουν την δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία εισέρχεται μία χώρα και τα προβλήματα που η ανισορροπία της εφοδιαστικής αλυσίδας δημιουργεί στις επιχείρησης και στα νοικοκυριά.
Ο άλλος παράγοντας πληθωρισμού είναι η υπερβολική εκτύπωση χρήματος μέσω των κεντρικών τραπεζών. Είναι μια συνήθη πρακτική από την πλευρά των κεντρικών τραπεζών προκειμένου να τονώσουν την ανάπτυξη μίας οικονομίας. Όταν όμως γίνεται κατάχρηση αυτού του εργαλείου ώθησης της ανάπτυξης, καταλήγει να δημιουργεί υψηλό πληθωρισμό. Στις ΗΠΑ για την χρηματοδότηση του πολέμου με το Βιετνάμ εκτυπώθηκαν τεράστιες ποσότητες χρήματος τη δεκαετία του 1960-1970. Το ίδιο συνέβη και μέχρι το 1972 όπου τυπώθηκαν πολλά χρήματα για να αντιμετωπιστεί η οικονομική στασιμότητα.
Παρόμοιες ανησυχίες υπάρχουν και σήμερα καθώς εξαιτίας της πανδημίας απορρυθμίστηκε μεγάλο μέρος της εφοδιαστικής αλυσίδας.Επί πλέον, η παραγωγή αδυνατούσε να καλύψει την αυξημένη ζήτηση φυσικού αερίου. Η τεράστια ζήτηση φυσικού αερίου προήλθε εξ αιτίας του ελλιπούς σχεδιασμού στην μετάβαση προς την πράσινη ενέργεια, καθώς οι ποσότητες ενέργειας (λιγνίτης κλπ) που αποσύρθηκαν δεν καλύφθηκαν κατά το μεγαλύτερο μέρος, από τις ανανεώσιμες πηγές αλλά από το φυσικό αέριο. Το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος των τιμών στην ενέργεια από το 2021 πολύ πριν την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Επίσης, στην περίοδο της πανδημίας, οι κεντρικές τράπεζες «εκτύπωσαν» πάνω από $8 τρις τα οποία σε αντίθεση με το παρελθόν, χρηματοδότησαν τα κρατικά ελλείματα, τα οποία εκτοξεύτηκαν σε αδικαιολόγητα ύψη. Τα χρήματα αυτά όμως εισήλθαν στην πραγματική οικονομία μέσω επιδοτήσεων κλπ., και δημιούργησαν πληθωρισμό ζήτησης σε ευρείας κατανάλωσης αγαθά πολύ πριν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Επίσης εκτόξευσαν το δημόσιο χρέος των χωρών για πρώτη φορά στο 75% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Έτσι σήμερα οι οικονομίες είναι σε στασιμότητα, που σημαίνει πολύ χαμηλή ανάπτυξη με υψηλές τιμές λόγω πληθωρισμού ζήτησης και πληθωρισμού κόστους παραγωγής.
Ένα μέρος της ανάπτυξης τον προηγουμένων ετών οφειλόταν στο χρέος καθώς αυτός που δανείζεται και δαπανά χρήματα δημιουργεί εισόδημα γι’ αυτόν που λαμβάνει τα χρήματα. Η αύξηση των επιτοκίων θα οδηγήσει σε λιγότερα δάνεια, άρα θα δαπανώνται λιγότερα χρήματα, άρα αυτοί που λαμβάνουν εισοδήματα από τα δανεικά χρήματα που δαπανώνταν, θα μειωθούν τα εισοδήματα τους. Και αυτό θα οδηγήσει σε ύφεση.
Οι δυνάμεις όμως για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του στασιμοπληθωρισμού είναι αντίθετες:οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να περάσουν μέσα από δύο «συμπληγάδες πέτρες» τον υψηλό πληθωρισμό και την συρρίκνωση της οικονομίας. Στο παρελθόν η συρρίκνωση της οικονομίας αντιμετωπιζόταν με την εκτύπωση χρήματος και την μείωση των επιτοκίων. Όλοι πλέον θα θέλουν περισσότερα χρήματα αλλά δεν θα μπορούν να τυπωθούν χρήματα όπως στο παρελθόν, διότι θα ενισχύσουν περαιτέρω τον πληθωρισμό. Οπότε χρήματα μπορούν να βρεθούν μόνο από την φορολόγηση. Η φορολόγηση όμως πέρα ενός σημείου οδηγεί και αυτή στην συρρίκνωση της ανάπτυξης.
Από τις ίδιες «συμπληγάδες πέτρες» θα περάσουν και οι πολιτικές αποφάσεις των κυβερνήσεων. Στις ΗΠΑ για να σταματήσουν τον πληθωρισμό του 1973 το επιτόκιο έφθασε μέχρι το 21% το 1981 και η ανεργία ανήλθε περίπου στο 11%, προκειμένου να μειωθούν οι δαπάνες του πληθυσμού, ώστε να μειωθεί η ζήτηση και αντίστοιχα ο πληθωρισμός. Ελπίζουμε σε σωστές και έγκαιρες αποφάσεις ώστε να μην επαναληφθεί η ιστορία του στασιμοπληθωρισμού του 1973. Από την άλλη πλευρά ο πληθωρισμός σε βάθος χρόνου «διαβρώνει» τα χρέη. Η χώρα μας έχοντας χρέος 394 δισ. θα ωφεληθεί σε βάθος χρόνου.
Δρ. Γιώργος Σ. Ατσαλάκης, Αρθρογράφος Αναπληρωτής Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης – Εργαστήριο Ανάλυσης Δεδομένων και Πρόβλεψης
Η «τετράποδη ταξιαρχία» – αποτελούμενη από 290 πρόβατα και κατσίκες – είχε μόνο ένα καθήκον: να μασουλήσει όσο το δυνατόν περισσότερη βλάστηση.
Αντικαθιστώντας τις σειρήνες με κουδούνια και εξοπλισμένοι με αδηφάγες ορέξεις, οι νεότεροι και τετράποδοι «νεοσύλλεκτοι πυροσβέστες» της Βαρκελώνης ξεκίνησαν δουλειά προσπερνώντας πεζοπόρους και ποδηλάτες στο μεγαλύτερο δημόσιο πάρκο της πόλης νωρίτερα φέτος.
Η «τετράποδη ταξιαρχία» – αποτελούμενη από 290 πρόβατα και κατσίκες – είχε μόνο ένα καθήκον: να μασουλήσει όσο το δυνατόν περισσότερη βλάστηση.
Η άφιξή των αμνοεριφίων έκανε τη Βαρκελώνη ένα από τα τελευταία μέρη που αγκαλιάζουν μια πανάρχαια στρατηγική που αναβιώνει, καθώς οι αξιωματούχοι σε όλο τον κόσμο έρχονται αντιμέτωποι με την αύξηση των ακραίων πυρκαγιών.
Η ιδέα είναι απλή: οι περιοχές που κινδυνεύουν περισσότερο από πυρκαγιές «παραδίδονται» στα ζώα που βόσκουν, τα οποία μασάνε και ποδοπατούν την ξηρή βλάστηση που διαφορετικά θα μπορούσε να συσσωρευτεί ως καύσιμη ύλη για πυρκαγιές. Είτε τα ζώα είναι ημιάγρια είτε επιβλέπονται από κάποιον βοσκό που συνήθως αποζημιώνεται για τις προσπάθειές του, η καλή δουλειά που γίνεται συνήθως αφήνει πίσω της ένα τοπίο διάσπαρτο με ανοιχτούς χώρους που μπορούν να λειτουργήσουν ως αντιπυρικές ζώνες.
Είναι μια αξιοποίηση του τρόπου που αποτρέπονταν οι πυρκαγιές στο παρελθόν. «Δεν εφευρίσκουμε κάτι καινούργιο εδώ», δήλωσε ο Γκοιλιέμ Καναλέτα του Ιδρύματος Pau Costa, ενός καταλανικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού που εφαρμόζει τη στρατηγική από το 2016 στην επαρχία της Τζιρόνα, κοντά στη Βαρκελώνη. «Αυτό που κάνουμε είναι ότι εφαρμόζουμε κάτι που ήδη υπήρχε και είχε αρχίσει να καταργείται».
Στη Βαρκελώνη, το πιλοτικό πρόγραμμα ξεκίνησε τον Απρίλιο στο πάρκο Κολσερόλα, έναν χώρο πρασίνου 8.000 στρεμμάτων που βρίσκεται πάνω από την πόλη και στον οποίο εκδηλώνονται κατά μέσο όρο 50 πυρκαγιές ετησίως, λέει ο Ελοί Μπάντια, δημοτικός σύμβουλος της Βαρκελώνης για την αντιμετώπιση έκτακτων κλιματικών προβλημάτων και την οικολογική μετάβαση, αναφέρει η Guardian.
Συνήθως οι πυρκαγιές σβήνονται γρήγορα. «Κανείς δεν αγνοεί ότι αν μια μέρα ξεσπάσει μια μεγάλη πυρκαγιά, θα έχει μεγάλο αντίκτυπο», είπε. «Είναι ένα αστικό πάρκο, που περιβάλλεται από πυκνοκατοικημένους δήμους».
Η στρατηγική αυτή απηχεί παρόμοιες προσπάθειες σε όλο τον κόσμο. Στην Καλιφόρνια, όπου περισσότερα από 850.000 εκτάρια καταστράφηκαν από πυρκαγιές πέρυσι, δώδεκα εταιρείες αναθέτουν σε κατσίκια στοχευμένη βόσκηση.
Στη βόρεια Πορτογαλία, 45 απειλούμενα άλογα Γκαράνο (σ.σ Είναι μια απειλούμενη φυλή πόνι από τη βόρεια Πορτογαλία, μέρος της οικογένειας των ιβηρικών αλόγων, που χρησιμοποιείται κυρίως για ιππασία και για ελαφριά αγροτική εργασία) και η όρεξή τους βοήθησαν να γλιτώσει το καταφύγιο Φέα Μπράβα από τις καταστροφικές επιπτώσεις της πυρκαγιάς του 2017. Στην καναδική επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας, βοοειδή χρησιμοποιήθηκαν για την εκκαθάριση περιοχών που κινδύνευαν από πυρκαγιές.
Τμήματα της Ισπανίας υιοθέτησαν τη στρατηγική αυτή πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες, όταν η νότια περιοχή της Ανδαλουσίας άρχισε να πληρώνει βοσκούς για να διασχίζουν τις κατάφυτες πεδιάδες και κοιλάδες της με τα ζώα τους. Το περιφερειακό πρόγραμμα έχει έκτοτε επεκταθεί και πλέον διαθέτει περισσότερα από 100.000 ζώα, εξοικονομώντας στους αξιωματούχους περίπου το 75% του κόστους του καθαρισμού της γης με άλλες μεθόδους.
Η βόσκηση έχει και άλλα οφέλη: τα ζώα μεταφέρουν σπόρους και αφήνουν πίσω τους «φυσικό λίπασμα» καθώς μετακινούνται στο έδαφος και οι σχετικά αδιάκριτες διατροφικές τους συνήθειες τροφοδοτούν τη βιοποικιλότητα περιορίζοντας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα ορισμένων φυτών.
Έρευνες έχουν δείξει ότι η στοχευμένη βόσκηση μπορεί να είναι αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με άλλες μεθόδους πρόληψης πυρκαγιών, όπως η εκκαθάριση και η ελεγχόμενη καύση, δήλωσε η Τζούλια Ρουέτ – Λεντούκ, ερευνήτρια στο Γερμανικό Κέντρο Ολοκληρωμένης Έρευνας για τη Βιοποικιλότητα στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας.
«Δεν είναι μια θαυματουργή λύση», πρόσθεσε η ίδια. «Είναι όμως μέρος μιας λύσης που μπορεί να βοηθήσει τα τοπία να γίνουν πιο ανθεκτικά στη φωτιά».
Η επιτυχία της έγκειται στην αντιμετώπιση του σεναρίου μιας «τέλειας καταιγίδας» που δημιουργείται από την ξηρασία που προκαλείται από την κλιματική αλλαγή και την εγκατάλειψη δεκαετιών. «Υπάρχει πολλή θαμνώδης, ξυλώδης βλάστηση που αναπτύσσεται σε παλιά βοσκοτόπια ή γεωργικές εκτάσεις, η οποία δημιουργεί πολλή καύσιμη ύλη για πυρκαγιές», είπε. «Και αυτό οδηγεί σε πυρκαγιές που είναι μεγαλύτερες και πιο δύσκολο να ελεγχθούν όταν εκδηλωθούν».
Στη Βαρκελώνη, όπου το πιλοτικό πρόγραμμα ολοκληρώθηκε τον περασμένο μήνα, σχεδιάζεται τώρα η επέκτασή του με έως και τρία κοπάδια σε περισσότερους χώρους πρασίνου της πόλης.
Τα ζώα κατέληξαν να φροντίζουν 72 εκτάρια του πάρκου, δήλωσε η Μπάντια. Αλλά μεταμόρφωσαν την πόλη και με άλλους, πιο ανεπαίσθητους τρόπους. «Υπήρξε αυτή η έκρηξη των κατοίκων που ήθελαν να δουν από κοντά τα ζώα, έγινε οικογενειακή δραστηριότητα», είπε. «Έτσι, είχε επίσης αυτόν τον κοινωνικό και πολιτιστικό αντίκτυπο».
Η απόφαση του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει ερμηνευθεί στην Ελλάδα μέσα από το εγχώριο αισθητήριο αντίληψης των διεθνών εξελίξεων, με κύριο κριτήριο την ανησυχία επανάληψης του καλοκαιριού του 2020, όταν οι ένοπλες δυνάμεις των δύο χωρών έφθασαν λίγο πριν από την ανοιχτή σύγκρουση, λόγω των ερευνών του «Ορούτς Ρέις». Ωστόσο, φαίνεται ότι ο κ. Ερντογάν δεν κινήθηκε μόνο με βάση το αμιγώς γεωπολιτικό σκάκι που εξελίσσεται αυτή την εποχή με επίκεντρο την Ουκρανία, αλλά ακολουθώντας και τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες ανάγκες της τουρκικής οικονομίας. Μια πτυχή που έχει υποτιμηθεί είναι η αντικειμενική ανάγκη της Τουρκίας να υποστηρίξει τη βιομηχανία της, η οποία είναι σε ποσοστό άνω του 50% απολύτως εξαρτημένη από το εισαγόμενο φυσικό αέριο. Για την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία –παρά τον τεράστιο πληθωρισμό– στηρίζει τα εσωτερικής κατανάλωσης επιχειρήματά της στο αντικειμενικό γεγονός ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης της Τουρκίας ξεπερνούν πάντοτε τις θετικότερες προβλέψεις, η πρόσβαση στο φθηνό φυσικό αέριο είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Με βάση τα στοιχεία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας της Τουρκίας (EMRA), το 2022 η κατανάλωση φυσικού αερίου αναμένεται να αυξηθεί κατά 18,8% σε σύγκριση με το 2021 και να οδηγήσει σε ρεκόρ (περίπου 62 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, δηλαδή 11 με 12 φορές μεγαλύτερη από την ετήσια ελληνική).
Αυτό εξηγεί, βεβαίως, τη στάση της Αγκυρας έναντι της Μόσχας. Ωστόσο, η τουρκική κυβέρνηση και η Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) έχουν κινηθεί τα τελευταία χρόνια με βάση τις ενδείξεις πιθανών συγκεντρώσεων φυσικού αερίου από προηγούμενες έρευνες δύο και τριών διαστάσεων. Ενδείξεις τέτοιες υφίστανται σε όλη την περιοχή ανάμεσα στα ανοιχτά του κόλπου της Αττάλειας, όπου θα δραστηριοποιείται για τους επόμενους (τουλάχιστον) δύο μήνες το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν», και στην περιοχή βόρεια και περί την Καρπασία, την οποία τα τουρκικά ερευνητικά τύπου «Μπαρμπαρός» έχουν αναλύσει εξονυχιστικά τα προηγούμενα χρόνια.
Αυτά τα στοιχεία είναι και εκείνα που είχαν οδηγήσει το προηγούμενο χρονικό διάστημα στην εκτίμηση των κρατικών λειτουργών οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την παρακολούθηση και ανάλυση των κινήσεων της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο ότι οι τουρκικές γεωτρήσεις θα ακολουθήσουν μια λογική βασισμένη στην ανάγκη να υπάρξουν αποτελέσματα στην αναζήτηση υδρογονανθράκων. Εφόσον ακολουθηθεί αυτή η πολύ γραμμική λογική, τότε αναπόδραστα οι Τούρκοι θα κινηθούν τους επόμενους μήνες και προς περιοχές στις οποίες κινήθηκε το «Ορούτς Ρέις» το καλοκαίρι του 2020. Και ειδικότερα στο νοτιοανατολικό κομμάτι της δυνητικής (με βάση την πλήρη επήρεια του Καστελλόριζου) ελληνικής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας, όπου, με βάση τουλάχιστον τα επιστημονικά επιχειρήματα των Τούρκων αρμόδιων επιστημόνων, υφίστανται ενδείξεις για συγκεντρώσεις φυσικού αερίου. Οπως είναι γνωστό, επισήμως τουλάχιστον, η ελληνική πλευρά αρνείται ότι το «Ορούτς Ρέις» πραγματοποίησε έρευνες σε αυτές τις περιοχές κατά την περίοδο Αυγούστου – Νοεμβρίου 2020.
Πέρα από αυτήν τη διάσταση, είναι απολύτως σαφές ότι ο Ερντογάν έχει εισέλθει ειλικρινά στη διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων με τις ΗΠΑ, διαδικασία η οποία προκύπτει, φυσικά, και από το γεγονός ότι παρά τα περίτεχνα «τανγκό» που η Αγκυρα χορεύει με τη Μόσχα (αλλά και το Κίεβο) και την Τεχεράνη (αλλά και το Ριάντ), από την Ουάσιγκτον δεν υπάρχουν ουσιαστικές αντιδράσεις. Επιπλέον, η απειλή έντασης στο Αιγαίο, προκειμένου να υπάρξει ανταπόκριση από την Ουάσιγκτον, είναι αυτήν τη στιγμή ένα εργαλείο πολύ λιγότερο χρήσιμο για την Αγκυρα απ’ ό,τι υψίστης σημασίας προτεραιότητες για τις ΗΠΑ, όπως η ταχεία ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ. Στις 26 Αυγούστου αναμένεται να συναντηθούν για πρώτη φορά οι εκπρόσωποι των τριών χωρών στον μηχανισμό που δημιουργήθηκε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο, με την Αγκυρα να εμφανίζεται ήδη δυσαρεστημένη με την πρόοδο που έχουν κάνει Στοκχόλμη και Ελσίνκι. Αν σε αυτό προστεθεί και ο ρόλος που διαδραματίζει η Αγκυρα για την εξαγωγή σιτηρών από την Ουκρανία, είναι σαφές ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον για όλα τα θέματα που αφορούν την Τουρκία (των F-16 συμπεριλαμβανομένων) γίνονται σε πολλαπλά επίπεδα.
Η ελληνική κυβέρνηση είναι αναμενόμενο να επιχαίρει για το γεγονός ότι το καλοκαίρι και –όπως φαίνεται– το φθινόπωρο θα κυλήσουν ομαλά (τουλάχιστον στα εθνικά θέματα), ωστόσο τους επόμενους προεκλογικούς μήνες πολλά μπορεί ν’ αλλάξουν. Η Αθήνα περιμένει ακόμη υψηλότερους ρητορικούς τόνους, στους οποίους ο κ. Ερντογάν φαίνεται να αρέσκεται. Ενα ακόμη σημαντικότερο πρόβλημα από τις «κορώνες» που βρίσκουν θέση κάθε μέρα στα δελτία ειδήσεων είναι η απουσία διαύλων επικοινωνίας σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Κατά μία ανάλυση, ειδικά σε αυτήν τη φάση που η ελληνική κυβέρνηση αντιμετωπίζει πολλαπλά προβλήματα στο εσωτερικό, ο κ. Ερντογάν δεν επιθυμεί να τείνει «χείρα βοηθείας» δημιουργώντας ένταση στο Αιγαίο. Παρ’ όλα αυτά, η ατμόσφαιρα θα παραμείνει τεταμένη, καθώς η Αγκυρα θα επιμείνει στα ζητήματα αποστρατιωτικοποίησης, ενώ αναμένεται αν θα μπει στο τραπέζι και κάποιο καινούργιο πρόβλημα στην επικείμενη, νέα, επιστολή της μόνιμης αντιπροσωπείας της Τουρκίας στον ΟΗΕ.
Οι Ελληνοκύπριες που έπεσαν θύματα βιασμού το 1974. Μαρτυρίες και ντοκουμέντα. Μια δημοσιογραφική έρευνα του Λουκιανού Λυρίτσα με αφορμή την επέτειο της επιχείρησης Αττίλας ΙΙ.
Ιστορική φωτογραφία από την τουρκική εισβολή τον Ιούλιο του 1974
«Μας βάλανε σε αίθουσα του σχολείου στη Βώνη, μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Εκεί έμπαιναν όποτε ήθελαν, διάλεγαν και μας πήγαιναν για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους επιθυμίες. Δεν έβγαινα να πάρω συσσίτιο. Φορούσα συνέχεια τα ρούχα της γιαγιάς για να φαίνομαι γριά αλλά έβλεπαν το πρόσωπο. Έβγαινα έξω μόνο όταν πήγαινα τουαλέτα. Ήμουν συνέχεια τυλιγμένη με ένα πάπλωμα και καθόντουσαν όλα τα πιτσιρίκια από πάνω μου για να μην με τραβάνε συνέχεια και να με βιάζουν οι Τούρκοι. Αυτό κράτησε τρεις μήνες, πριν έρθει ο Ερυθρός Σταυρός».
Πρόκειται για μία από τις λιγοστές μαρτυρίες γυναικών θυμάτων βιασμού κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, που δημοσιεύτηκαν από κυπριακά Μέσα Ενημέρωσης (Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, 2016) σπάζοντας τη σιωπή που επικρατούσε για χρόνια γύρω από το θέμα. Το έγκλημα που περιγράφεται συνέβη στο κατεχόμενο χωριό Βώνη στην επαρχία Λευκωσίας, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί από τον τουρκικό στρατό ως στρατόπεδο κράτησης γυναικόπαιδων. Τέτοιου τύπου στρατόπεδα είχαν δημιουργηθεί επίσης στα χωριά της επαρχίας Αμμοχώστου Βιτσάδα, Μαραθόβουνο και Γύψου και εκεί, σύμφωνα με μαρτυρίες, διαπράχθηκαν συστηματικοί βιασμοί από τον τουρκικό στρατό. Οι γυναίκες απελευθερώνονταν κατά διαστήματα μετά τη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός της 16ης Αυγούστου του 1974.
Η απελευθέρωσή τους διήρκεσε μέχρι και τα μέσα Οκτωβρίου εκείνου του έτους. Φτάνοντας στις ελεύθερες περιοχές, όπως όλοι οι εγκλωβισμένοι εκείνης της περιόδου, οι γυναίκες καλούνταν να δώσουν καταθέσεις είτε σε κρατικούς λειτουργούς είτε στον Ερυθρό Σταυρό για τις εμπειρίες τους. Πολλές από εκείνες τις καταθέσεις εγκλωβισμένων επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν χρόνια μετά για τον εντοπισμό αγνοουμένων Ελληνοκυπρίων που θανατώθηκαν κατά την προέλαση του τουρκικού στρατού. Για τις γυναίκες του πολέμου, εκείνες που έπεσαν θύματα βιασμού, η ομολογία του τραύματος κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν, αφού θα σήμαινε εξοστρακισμό τους από το κοινωνικό περιβάλλον της αγροτικής τότε Κύπρου και επιπλέον αποκλεισμό τους από τη δυνατότητα να παντρευτούν. Ως εκ τούτου, πολλές ήταν αυτές που ούτε καν στις καταθέσεις τους στον Ερυθρό Σταύρο δεν παραδέχτηκαν τα δεινά τους. Παρά ταύτα πολλές ομολόγησαν και μαζί με τις εξ ακοής μαρτυρίες, οι γυναίκες θύματα του πολέμου υπολογίζονται σήμερα σε τριψήφιους αριθμούς.
Μαζικές εκτρώσεις
Λευκωσία – Για χρόνια επικρατούσε σιωπή για το θέμα
Εκατοντάδες ήταν και οι εκτρώσεις που μαζικά διενεργήθηκαν το δεύτερο μισό του 1974 στην Κύπρο. Σύμφωνα με μαρτυρίες γιατρών οι οποίες καταγράφονται στο βιβλίο του Χρύσανθου Χρυσάνθου «Ο άλλος πόλεμος των γιατρών το 1974», εκατοντάδες βάναυσα κακοποιημένες γυναίκες έμειναν έγκυες και χρειάστηκε να ψηφιστεί ειδική νομοθεσία προκειμένου να μπορέσουν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους. Πολλές αμβλώσεις έγιναν σε ιδιωτικές κλινικές, αρκετές στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, ενώ λόγω της πληρότητας του εν λόγω νοσοκομείου από τους τραυματίες του πολέμου, πολλές εκτρώσεις αναλήφθηκαν από γιατρούς στα νοσοκομεία των Αγγλικών Βάσεων σε Δεκέλεια και Ακρωτήρι.
Προηγουμένως, πολλές άλλες γυναίκες είχαν αποβάλει με τη χρήση φαρμάκων διακοπής κύησης, τα οποία τους διένειμε ο Ερυθρός Σταυρός ενόσω βρίσκονταν ακόμα στα στρατόπεδα κράτησης του τουρκικού στρατού, γεγονός που επιτρέπει το συμπέρασμα ότι οι βιαιότητες των τούρκων στρατιωτών ήταν γνωστές πριν ακόμα την απελευθέρωση των γυναικών-αιχμαλώτων. Σημειώνεται ότι προκειμένου να διευκολυνθεί η διαδικασία των μαζικών αμβλώσεων, ακόμα και η Εκκλησία της Κύπρου είχε συναινέσει διά της ανοχής της στην τροποποίηση της νομοθεσίας το 1974, ούτως ώστε οι εκτρώσεις εκείνης της περιόδου να καταστούν νόμιμες.
Θυματοποίηση ξανά
H Σκεύη Κουκουμά από το ΑΚΕΛ
Ο γολγοθάς πολλών γυναικών θυμάτων του πολέμου, δεν σταμάτησε ούτε στην ασφάλεια των περιοχών που μετά την λήξη των εχθροπραξιών ήλεγχε η Κυπριακή Δημοκρατία. Εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας οι γυναίκες αυτές αντιμετωπίστηκαν σε πολλές περιπτώσεις ως ατιμασμένες. Ενδεικτικές του κοινωνικού στίγματος που τις συνόδευε μετά τον τερματισμό του πολέμου είναι μαρτυρίες που συγκέντρωσε η τέως βουλεύτρια του ΑΚΕΛ Σκεύη Κουκουμά, η οποία ήταν η πρώτη πολιτικός που ήγειρε το 2015 εντός του κοινοβουλίου το ζήτημα της υποχρέωσης του κράτους για πολιτική μέριμνα και στήριξη αυτών των γυναικών.
Μιλώντας στην DW, η κ. Κουκουμά αναφέρεται στις περιπτώσεις γυναικών που εγκαταλείφθηκαν από τους συζύγους τους αλλά και από τις ίδιες τις οικογένειες τους, αμέσως μετά την διαπίστωση του βιασμού τους. Το φαινόμενο της εγκατάλειψης κακοποιημένων γυναικών στιγμάτισε εξάλλου και σε ένα από τα γνωστότερα ποιήματά του ο ποιητής Παντελής Μηχανικός.
Στο “Ίτε” ο Ελληνοκύπριος ποιητής γράφει το 1975: “Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο…” Η κ. Κουκουμά τονίζει πάντως ότι η πλειοψηφία των βιασθεισών γυναικών αποκρύπτει μέχρι και σήμερα το τραυματικό βίωμα ενώ πολλές οικογένειες κρατούν τα γεγονότα του ‘74 θαμμένα ως οικογενειακό μυστικό. Πολλές είναι εξάλλου και οι γυναίκες που υπό το βάρος του κοινωνικού στίγματος εγκατέλειψαν την Κύπρο.
Συζήτηση 41 χρόνια μέτα
To κυπριακό κοινοβούλιο
Το δράμα γυναικών που έπεσαν θύματα βιασμών κατά την τουρκική εισβολή αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από την κυπριακή πολιτεία το 2015, οπότε και αποφασίστηκε η παραχώρηση επιδόματος ύψους χιλίων ευρώ μηνιαίως σε γυναίκες που θα θεωρούνταν «παθούσες της τουρκικής εισβολής» σύμφωνα με τον «περί παθόντων νόμο». Η κρατική φροντίδα σε αυτές τις γυναίκες πάντως δεν έφτασε χωρίς την υποβολή τους σε μια ακόμα δοκιμασία. Ενδεικτικά, λίγο πριν την υλοποίηση της απόφασης από το Υπουργείο Εργασίας, ζητήθηκαν αποδεικτικά στοιχεία ότι πράγματι οι γυναίκες που αιτούνταν επιδόματος είχαν πέσει θύματα βιασμού.
Τέτοια στοιχεία θα ήταν μόνο βεβαιώσεις των καταθέσεων των γυναικών αυτών στον Ερυθρό Σταυρό το 1974. Η απαίτηση του κράτους τελικά αποσύρθηκε χάρη στην παρέμβαση της τότε βουλεύτριας του ΑΚΕΛ Σκεύης Κουκουμά, η οποία ανέλαβε η ίδια την συγκέντρωση αιτήσεων από βιασθείσες γυναίκες, και της αποθανούσας Υπουργού Εργασίας Ζέτας Αιμιλιανίδου που παρέκαμψε τις γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Μιλώντας σήμερα στην DW, ως γενική γραμματέας πλέον του Γυναικείου Κινήματος ΠΟΓΟ, η κ Κουκουμά εξήγησε πως εξακολουθεί να βοηθά γυναίκες θύματα στη διαδικασία υποβολής αίτησης για λήψη επιδόματος. Σήμερα το επίδομα στήριξης λαμβάνουν συνολικά 76 γυναίκες, την ώρα που μαρτυρίες που φτάνουν συνέχεια, καταδεικνύουν ότι τα θύματα των σεξουαλικών εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν στην Κύπρο κατά την τουρκική εισβολή, είναι κατά πολλές εκατοντάδες περισσότερα.
Russia’s relationship with Serbia, a state in the heart of the contentious Balkans, will almost certainly be leveraged to imperil European security for the foreseeable future. Serbian President Aleksander Vucic, a former Europhilic parliamentarian turned autocratic leader, continues to advance Russia’s destabilizing efforts in the region. Russia’s close relationship with Serbia allows for the Kremlin to develop ties with the nationalist Serbian diaspora throughout the Balkans to destabilize Kosovo, Bosnia, and other pro-Western states in the region.
Following the violent breakup of Yugoslavia in the 1990s, millions of Serbs found themselves in the states which emerged from the conflict. As a result, sectarian divisions still plague the region and guide Belgrade’s foreign policy. Belgrade continues to claim Kosovo as a part of Serbia, citing a historical claim to the land and the illegitimacy of Pristina’s unilateral declaration of independence. Russia, leveraging deep cultural ties with Serbia, provides Belgrade vital diplomatic and rhetorical support on territorial issues. In exchange, Serbia acts as a Russian trojan horse in the Balkans to facilitate the spread of Russian influence amongst the Serbian diaspora in the Balkans.
To Serbia’s west, Russia maintains a robust relationship with Milorad Dodik, the Serbian member of Bosnia’s tripartite presidency. With Russian support, Dodik and Bosnia’s autonomous Republika Srpska entity are establishing regional governing institutions that rival Bosnia’s. These institutions range from a state-level judiciary to the reconstitution of the Republika Srpska armed forces. Dodik said on June 6 that Republika Srpska intends to secede from Bosnia. In response, Germany announced on June 8, 2022 that it will deploy troops to Bosnia for the first time in a decade citing resurgent instability emanating from the tense situation in the country.
Dodik’s threats continue to destabilize Bosnia and delay the country’s accession into Western institutions, to the delight of Moscow. Dodik met with Russian President Vladimir Putin on June 18 to reaffirm Republika Srpska’s desire to deepen economic cooperation and to combat Western sanctions against Russia. At this meeting, Putin expressed his appreciation of Dodik’s efforts to prevent Bosnia from complying with Western sanctions stemming from the Ukraine war.
Russia’s support for the Serbian diaspora extends into Kosovo and continues to delay a resolution to the Serbian-Kosovar dispute. This dispute is incredibly important for Russia’s current cadre of foreign policy leaders. For Putin and his ilk, the secession of Kosovo from Serbia isn’t a reflection of the Kosovar people’s will, but rather a cynical effort by the North Atlantic Treaty Organization (NATO) to destroy Serbia, a Russian ally. Additionally, Putin cites the West’s supposed disregard for international law on the Kosovo issue to deflect from Russia’s malign activities in the former Soviet Union.
Kosovar Serbs blocked key roads on July 31 in north Kosovo to protest Pristina’s attempt to force them to replace their Serbian license plates with the Kosovar equivalent. Pristina is sensitive about Kosovar Serbs’ use of Serbian license plates as it is a reflection of the Serbian population’s refusal to legitimize Kosovo’s statehood. As a result of the Kosovar Serbs’ protests, Kosovar Serbs and Kosovar police engaged in a tense stand-off on July 31, which ultimately led to exchanges of gunfire.
In response to the heightened ethnic tensions in Kosovo, Serbian officials threatened to retaliate if the Kosovo government continues to act against the Kosovar Serbs. Vladimir Djukanovic, a Serbian parliamentarian from Vucic’s party, tweeted on July 31 that Serbia “will be forced to begin the denazification of the Balkans,” in reference to Russia’s justification for its war in Ukraine. As the situation escalated, Vucic met with Serbia’s General Staff to discuss potential military options in response to ‘provocations’ against Kosovar Serbs on July 31. In response to this development, NATO’s Kosovo Force said it would intervene if Kosovo’s stability is threatened. Eventually, Kosovo’s government conceded to the Serbian demonstrators and agreed to postpone its ban on Serbian license plates on August 1.
Throughout Pristina’s dispute with Kosovar Serbs, Russian media flooded the information space with articles claiming that tensions were the West’s fault and several Russian officials voiced their support for Serbia. Russia’s First Deputy Chairman of the Federation Council Committee on International Affairs Vladimir Dzhabarov said on August 1 that Russia can aid Serbia with military support if necessary. Russian support for Serbia will continue to embolden Belgrade to rattle the sabre and extract concessions from Kosovo, thus worsening the security environment for NATO’s Kosovo Force.
In a way, Russia’s support for Belgrade throughout its conflict with Kosovo turned Serbia into a ‘little Russia,’ whose domestic stability is pegged to foreign policy victories. Like Russia, Serbia’s path to democracy is obstructed by a centralized autocracy that has persecuted opposition figures, free press, and has established complete control of the judiciary. Additionally, Serbia’s media environment is run by a handful of pro-Vucic tycoons that resemble the oligarchs which support Putin’s regime. Both Russia and Serbia are bitter about the supposed division of their nations. Russia acted on this bitterness when it illegally annexed Crimea in 2014 and began a full-scale invasion of Ukraine on February 24, 2022. Given Vucic’s visit to the General Staff on July 31, and Djukanovic’s ominous tweet, militarist sentiment amongst Serbian officials over Kosovo is evidently increasing.
Between backing Dodik in Bosnia and supporting the Kosovar Serbs, Russia successfully illustrated its ability to exploit sectarian divisions to freeze and intensify conflicts in the Balkans. Russia’s malign activities in the Balkans are succeeding in unnerving the West and denigrating democratization in the affected Balkan states. As the Kremlin looks for ways to lash out against the West, meddling in the Balkans will continue to serve as a low risk-high reward opportunity for Russia to threaten Europe’s security. Pro-Russian officials in Bosnia and Serbia will continue to advance Russian regional interests in exchange for diplomatic support.
*This article was originally published on August 2, 2022.
ΗΠΑ και Ευρώπη περιόρισαν την έξοδο του γεωτρύπανου στο πιο ήπιο σενάριο
Ο Ταγίπ Ερντογάν στην ομιλία του, πριν από τον απόπλου του γεωτρύπανου «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν», επισήμανε ότι η επιλογή της θέσης της γεώτρησης δεν σημαίνει ότι άλλαξε και η πολιτική της Αγκυρας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. [PRESIDENTIAL PRESS OFFICE / REUTERS]
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Παρά τις ρητορικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, η Aγκυρα επέλεξε τη σταθερότητα και στέλνει το γεωτρύπανο «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» σε περιοχή που βρίσκεται κοντά στις τουρκικές ακτές, δίχως να προκαλεί ενόχληση ούτε στην Αθήνα ούτε στη Λευκωσία.
Στα χέρια των Τούρκων υπήρχαν ερευνητικά δεδομένα για 5 πιθανά σημεία σχετικά με την ύπαρξη πιθανών κοιτασμάτων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσόγειου – κάποια από αυτά, μάλιστα, ήταν σε διαφιλονικούμενα μέρη. Πολιτικοί αναλυτές της γειτονικής χώρας εκτιμούν ότι με την απόφαση που έλαβε ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Αγκυρα επιχείρησε να μην ανεβάσει την ένταση στην περιοχή. Επισημαίνεται ότι αυτή η σημαντική απόφαση θεωρείται πως συνδυάζει την πολιτική ανάλυση με την εκτίμηση των επιστημονικών δεδομένων.
Τις τελευταίες εβδομάδες, οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ε.Ε. είχαν τοποθετηθεί υπέρ της σταθερότητας στην περιοχή και είχαν εκφραστεί υπέρ των ελληνικών θέσεων.
Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στη φιέστα που διοργανώθηκε την περασμένη Τρίτη στο λιμάνι Τάσουτζου της Μερσίνης, ανακοίνωσε ότι το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» θα αρχίσει τις πρώτες του γεωτρήσεις στην περιοχή Υörükler-1, η οποία βρίσκεται 55 χιλιόμετρα νότια της περιοχής Γκαζίπασα, κοντά στην Αττάλεια.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι στις σεισμογραφικές έρευνες που είχαν προηγηθεί, προέκυψαν κάποια στοιχεία για την πιθανότητα ύπαρξης φυσικού αερίου στην περιοχή, και γι’ αυτό το τουρκικό γεωτρύπανο θα κατευθυνθεί πρώτα προς τα εκεί. Ωστόσο, η Τουρκία στο παρελθόν έχει πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες και σε άλλες περιοχές και εντός της κυπριακής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ), αλλά και σε περιοχές κοντά σε ελληνικά νησιά εντός της δυνητικής ΑΟΖ της Ελλάδας. «Υπάρχουν 4-5 περιοχές στην Ανατολική Μεσόγειο που έχουν προκύψει δεδομένα από τις σεισμογραφικές έρευνες που έχουμε πραγματοποιήσει, και το γεωτρύπανό μας το στέλνουμε σε μία από αυτές», δήλωσε ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας, Φατίχ Ντονμέζ.
Η τουρκική NAVTEX για το τουρκικό γεωτρύπανο έχει ισχύ έως τις 7 Οκτωβρίου, και ο κ. Ντονμέζ ανέφερε ότι χρειάζονται 45-60 ημέρες για να ολοκληρωθεί η πρώτη γεώτρηση και να προκύψουν δεδομένα.
Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι το επόμενο χρονικό διάστημα η Τουρκία θα επιχειρήσει να κρατήσει χαμηλούς τόνους, όμως αυτό θα ισχύει σε περίπτωση που δεν προκύψουν ενέργειες από την Ελλάδα και την Κύπρο, οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι συστάσεις του Μπάιντεν προς τον Ερντογάν για «σταθερότητα στο Αιγαίο» και οι θέσεις της υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, Αναλένα Μπέρμποκ, για τα ελληνικά και τα ευρωπαϊκά σύνορα φαίνεται πως συνεκτιμήθηκαν πριν η Αγκυρα λάβει τις αποφάσεις της.
Οι συστάσεις Μπάιντεν προς τον Ερντογάν για «σταθερότητα στο Αιγαίο» ελήφθησαν σοβαρά υπ’ όψιν από την Αγκυρα.
Πάντως, έμπειροι συνομιλητές μας αναφέρουν ότι σε περίπτωση που προκύψει αλλαγή δεδομένων, δηλαδή επιχειρηθεί κάποια σεισμική έρευνα ή γεώτρηση σε περιοχές που η Αγκυρα ισχυρίζεται ότι εκτείνεται η υφαλοκρηπίδα της, τότε τους επόμενους μήνες η Τουρκία μπορεί και πάλι να δραστηριοποιηθεί σε περιοχές που θα προκαλούσαν την ενόχληση της Λευκωσίας και της Αθήνας.
Η επιλογή της θέσης της γεώτρησης δεν σημαίνει ότι έχει αλλάξει η πολιτική της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο, κι αυτό επιχείρησε να εξηγήσει ο κ. Ερντογάν στην ομιλία του πριν από τον απόπλου του «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν», ο οποίος δήλωσε ότι «με αυτόν τον τρόπο θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε μέχρι να βρούμε φυσικό αέριο. Οι δραστηριότητες έρευνας και γεώτρησης που πραγματοποιούμε στη Μεσόγειο είναι σε δικές μας κυρίαρχες περιοχές. Δεν χρειαζόμαστε την άδεια ή τη συγκατάθεση κανενός γι’ αυτό. Ούτε οι μαριονέτες ούτε αυτοί που κρατούν τα νήματα στα χέρια τους θα μπορέσουν να μας εμποδίσουν να πάρουμε ό,τι δικαιούμαστε στη Μεσόγειο. Αν και κάποιοι που θα συναντήσουν το όνομα “Αμπντούλ Χαμίτ Χαν” στη Μεσόγειο θα σκεφτούν πρώτα τη μάχη του Δομοκού». Αναλυτές παρατήρησαν ότι ο Τούρκος πρόεδρος, για την πολιτική που ασκεί η χώρα του το 2022, επέλεξε να θυμίσει τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.
Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι μία ημέρα νωρίτερα, ο Ερντογάν στην 3η Διάσκεψη των Πρέσβεων στην Αγκυρα εξέφρασε την επιθυμία της χώρας του να προσεγγίσει τις Βρυξέλλες. «Δεν κάναμε και δεν θα κάνουμε βήμα πίσω από τον στόχο μας για ένταξη στην Ε.Ε. Είστε πρωτίστως εσείς που προστατεύετε τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των 7 εκατομμυρίων πολιτών μας που ζουν στο εξωτερικό, κυρίως στην Ευρώπη».
Στην ίδια διάσκεψη, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, δήλωσε ότι «αναμένουμε από την Ε.Ε. να λάβει μέτρα που θα δώσουν και πάλι ώθηση στις προσπάθειες συνεργασίας μας και στην ενταξιακή μας διαδικασία».
Πάντως, η Αγκυρα μιλάει για προσέγγιση με τις χώρες της Δύσης, όμως στην πράξη προσεγγίζει ολοένα και περισσότερο τη Μόσχα. Η συνάντηση του Βλαντιμίρ Πούτιν με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Σότσι, την περασμένη εβδομάδα, φαίνεται ότι θα φέρει αποτελέσματα σε επίπεδο γεωστρατηγικής και οικονομικής πολιτικής, με αμοιβαίο όφελος.
Τούρκοι αξιωματούχοι αναφέρουν ότι οι δύο ηγέτες συμφώνησαν οι πληρωμές του φυσικού αερίου που αγοράζει η Τουρκία από τη Ρωσία να γίνονται αντί σε δολάρια, σε ρούβλια ή λίρες, ώστε η Αγκυρα να μην υφίσταται την πίεση της αγοράς του αμερικανικού νομίσματος.
Παράλληλα, όμως, στον διεθνή Τύπο υπάρχουν αναφορές ότι εξετάστηκαν τρόποι ώστε οι ρωσικές εταιρείες και τράπεζες να μπορούν να κάνουν συναλλαγές μέσω τουρκικών τραπεζών για να παρακάμπτουν τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί εις βάρος της Μόσχας. Παράλληλα, εξετάστηκε το ενδεχόμενο της εξαγοράς μεριδίου τουρκικών πετρελαϊκών εταιρειών, ώστε να παρακαμφθούν οι κυρώσεις και σε αυτόν τον τομέα.
Το παιχνίδι με τη Μόσχα
Η Τουρκία ήδη απολαμβάνει σημαντικά οικονομικά οφέλη μετά την απόφασή της να μην επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία. Ξεκάθαρο παράδειγμα αποτελούν οι αερομεταφορές και ο τουρισμός. Λόγω της σκληρής στάσης των χωρών της Ευρώπης, οι Ρώσοι επιλέγουν για τουρισμό την Τουρκία και ταξιδεύουν, μέσω τουρκικών αεροδρομίων, σε ευρωπαϊκές χώρες, παρακάμπτοντας τις κυρώσεις! Σύμφωνα με την εφημερίδα Hurriyet, από τα αεροδρόμια της Ρωσίας μόνον οι τουρκικές αεροπορικές εταιρείες εκτελούν καθημερινά 85 πτήσεις από τη Ρωσία προς την Τουρκία. Οι Ρώσοι πιέζουν να αυξηθούν οι καθημερινές πτήσεις σε 100, και μαζί με τις ρωσικές αεροπορικές εταιρείες οι καθημερινές πτήσεις μεταξύ των δύο χωρών αναμένεται να φτάσουν τις 120! Σύμφωνα με Τούρκους αξιωματούχους, υπάρχουν αεροδρόμια στη Ρωσία, απ’ όπου σε ώρες αιχμής εκτελούνται πτήσεις κάθε πέντε λεπτά προς τα τουρκικά αεροδρόμια.
Οι εμπορικές μεταφορές κυρίως πρώτων υλών ή άλλων προϊόντων της γερμανικής βαριάς βιομηχανίας, που κατά κανόνα γίνονται και μέσω του Ρήνου, αντιμετωπίζουν εδώ και εβδομάδες σοβαρά προβλήματα. «Τα πλοία συνεχίζουν μεν να διέρχονται αλλά είναι λιγότερα και με ελαφρύτερα φορτία» αναφέρει στο Reuters ο Φλόριαν Κρέκελ από τη Γερμανική Υπηρεσία Υδάτινων Δικτύων και Ναυτιλίας.
«Καμπανάκι» σε Κολωνία και Ντίσελντορφ
Ανησυχητικά χαμηλή η στάθμη του Ρήνου στην Κολωνία
Έντονη ανησυχία προκαλεί η στάθμη του Ρήνου και στην Κολωνία, όπου από τις 9 Αυγούστου, σύμφωνα με μετρήσεις, η στάθμη του ποταμού συνεχώς κατεβαίνει: από 91 εκατοστά στις 9 Αυγούστου, στα 75 εκατοστά στις15 Αυγούστου. Υπό κανονικές συνθήκες η στάθμη του Ρήνου στην Κολωνία ανέρχεται στα 3,21 μέτρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές ναυτιλιακές εταιρείες να ακυρώνουν επιβατικά ή τουριστικά δρομολόγια, ιδιαίτερα προσφιλή στην ευρύτερη περιοχή.
Στο γειτονικό Ντίσελντορφ, πρωτεύουσα της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, οι δημοτικές αρχές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα tagesschau.de του πρώτου προγράμματος της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης η αύξηση της θερμοκρασίας του νερού θέτει σε κίνδυνο τα ψάρια του Ρήνου, δεδομένου ότι περιορίζει την ικανότητα δέσμευσης οξυγόνου στο νερό.
Ο Κάρστεν Ρίνκε, επικεφαλής του Κέντρου Περιβαλλοντικών Ερευνών Χέλμχολτς ανέφερε στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων ότι πέραν των υψηλών θερμοκρασιών στο νερό και η μείωση της στάθμης των υδάτων προξενεί κινδύνους για τη χλωρίδα και την πανίδα των ποταμών διότι αυξάνει τη συγκέντρωση των λυμάτων που καταλήγουν σε γερμανικά ποτάμια. Η δε συσσώρευση ρύπων στα ποτάμια, συνεπάγεται συσσώρευσή τους στη διατροφική αλυσίδα: μέσω της κατανάλωσης ψαριών μπορούν να φτάσουν στον άνθρωπο.
Στερεύει σε πολλά σημεία ο Έλβας, κλείνουν κανάλια στον Σπρέε
Σε ετοιμότητα βρίσκονται όμως οι αρχές και στα γερμανικά κρατίδια από όπου διέρχεται ο ποταμός Έλβας. Σύμφωνα με το δίκτυο ΝDR του Αμβούργου δορυφορικές εικόνες δείχνουν «ερημοποίηση» στις όχθες του Έλβα κοντά στο Ντάρενμπεργκ της Κάτω Σαξονίας σε σχέση με το 2017. Το λιγοστό νερό που βρίσκεται επίσης σε λίμνες και φράγματα έχει επιπτώσεις και στην παροχή πόσιμου νερού. Για παράδειγμα στην περιοχή Όμπερχαρτς της Κάτω Σαξονίας υπολογίζεται ότι τα αποθέματα πόσιμου νερού για τους κατοίκους μπορεί να διαρκέσουν μόνο για μερικές εβδομάδες.
Νεκρά ψάρια στον ποταμό Όντερ
Την ίδια ώρα έντονη ανησυχία προκλήθηκε τις τελευταίες ημέρες στον ποταμό Όντερ στα γερμανοπολωνικά σύνορα εξαιτίας του μαζικού θανάτου ψαριών, με άγνωστες ακόμη αιτίες. Οι ειδικοί προς το παρόν αποκλείουν το ενδεχόμενο δηλητηρίασης από χημική ουσία, δεν αποκλείουν όμως το ενδεχόμενο δηλητηρίασης που μπορεί να σχετίζεται με την ανομβρία και την ξηρασία, πχ. υψηλή συγκέντρωση αλάτων, έλλειψη επαρκούς οξυγόνου. Συναγερμός έχει σημάνει και για τους υδάτινους πόρους Βρανδεμβούργου και Βερολίνου, όπου και εκεί οι ειδικοί φοβούνται αντίστοιχα φαινόμενα.
Όσο για τον ποταμό Σπρέε, που διατρέχει τη γερμανική πρωτεύουσα, οι αρχές του κρατιδίου αποφάσισαν τη Δευτέρα να κλείσουν κανάλια και φράγματα, ώστε να περιοριστεί η εκροή των υδάτων. Ο λόγος που οδήγησε τις αρχές σε αυτό το έκτακτο μέτρο έχει να κάνει με την ανησυχητική μείωση της στάθμης του Σπρέε, ειδικά στο Σπρέεβαλντ, σημαντικό βιότοπο αλλά και τόπο αναψυχής. «Η περιοχή πάσχει από ξηρασία και οι παραπόταμοι δεν φέρνουν πια νερό στον Σπρέε», αναφέρει το γερμανικό υπ. Περιβάλλοντος.
Εμβληματικά μέσα ενημέρωσης, ακόμη και αυτά που υποστηρίζουν την πολιτική Μητσοτάκη, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πως δεν μπορούν να σιωπούν μπροστά στο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων που αποκαλύφθηκε.
Στα σχόλιά τους, που πολλαπλασιάζονται καθημερινά, εστιάζουν στο πρόβλημα και επεκτείνουν την ανάλυσή τους στα στραβά της μυστικής υπηρεσίας που πρέπει να διορθωθούν κοινή συναινέσει.
Ένας καλός τρόπος να αποστεί η προσοχή της κοινής γνώμης απο την πολιτική ευθύνη.
Η ουσία είναι ότι όσοι παρακολουθούν στενά το θέμα της μυστικής υπηρεσίας, ως θεσμού, επισημαίνουν απο καιρό σοβαρές αδυναμίες της. Η πλέον κραυγαλέα, δημοσίως, που δείχνει και το εσωτερικό κλίμα, είναι τα δημόσια πάρτυ που κάνουν μερικές φορές οι εργαζόμενοί της. Υπάρχει μια χαλάρωση, λένε, την οποία δεν μπορώ να επιβεβαιώσω. Δεν έχω πληροφόρηση απο τον χώρο, παρά εξ αντανακλάσεως.
Υπάρχει, λοιπόν, ένα πρόβλημα στην απόδοση της υπηρεσίας το οποίο ο Αλ. Παπαχελάς προσδιόρισε ως δύσκολη εξίσωση. Πως, δηλαδή, η υπηρεσία θα μπορεί να επιτελεί τον ρόλο της, αποτελεσματικά, αλλά, παράλληλα, δεν θα παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών.
Θα μπορέσει να λυθεί η εξίσωση; Δεν πιστεύω. Μπορεί το σύστημα να επισημαίνει τις αδυναμίες του θεσμού αλλά όταν έρθει η ώρα θα πετάξει τα σκουπίδια κάτω απο το χαλί. Παρακολουθώντας την αρθρογραφία του κ. Γεραπετρίτη διαπιστώνω πως ο σκληρός πυρήνας της κυβέρνησης δεν έχει άποψη τι να αλλάξει. Θα περιμένει απο κάποιους τεχνοκράτες οι οποίοι ποτέ δεν θα βρεθούν. Ή αν βρεθεί κάποιος θα προτείνει μια κομματική λύση.
Το δεύτερο που αποκάλυψε η υπόθεση είναι ότι οι κυβερνήσεις λειτουργούν πάντα εκ των υστέρων. Δεν έχουν κυβερνητικό πρόγραμμα για τίποτε. Καθώς κυβερνούν τρέχουν πίσω απο τα προβλήματα που αναδύονται και προτείνουν πρόσκαιρες λύσεις. Το παρατηρούμε σε οτιδήποτε σοβαρό έχει ανακύψει και με την παρούσα κυβέρνηση. Και τώρα με την ΕΥΠ. Αντί η κυβέρνηση να φέρει εξ αρχής μια πρόταση λύσης για να διαμορφώσει μια αποτελεσματική υπηρεσία με τους δημοκρατικους περιορισμούς της εξίσωσης που προαναφέραμε, καλεί, τώρα, όλους τους ενδιαφερόμενους να συζητήσουν το θέμα. Σε λίγο θα ξεχαστεί χωρίς να γίνει τίποτε. Το σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε τιμωρεί οποιονδήποτε παίρνει πρωτοβουλία για να το βελτιώσει. Κανείς δεν θα ενδιαφερθεί.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής που περιμένει να συμβεί κάτι για να διαμορφώσει τις κινήσεις του είναι το υπουργείο εξωτερικών.
Το τρίτο ζήτημα είναι πολιτικό. Δυστυχώς, ο Μητσοτάκης διέψευσε όλους όσους τον εμπιστεύτηκαν και επένδυσαν στην παρουσία του για τη διαμόρφωση ενός ορθολογικού φιλελεύθερου κράτους.
Όπως διέψευσε και ο Τσίπρας τους αριστερούς που περίμεναν μια πολιτική δικαίωση εδώ και χρόνια.
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι “όλοι ίδιοι είναι”. Ο Μητσοτάκης το επιβεβαίωσε και με την απόφαση της κυβέρνησής του (ας υποθέσουμε πως ο ίδιος δεν γνώριζε) να παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους του και με την διαχείριση της υπόθεσης την επόμενη ημέρα.
Ένα εύστοχο σχόλιο στο protagon μιλά για το τέλος του αντιΣύριζα μετώπου. Το πιστεύω. Οι κεντρώοι, στέκονται κριτικά, πλέον, απέναντι στον Μητσοτάκη και την πολιτική του.
Αυτές οι διαπιστώσεις δεν έχουν να κάνουν με τον βολονταρισμό των οπαδών του που θέλουν να βλέπουν την κυβέρνησή τους να κυβερνά και ας κάνει ό,τι θέλει.
Πέραν των οπαδών του Μητσοτάκη, ευτυχώς, υπάρχει μια πλειοψηφία που ενοχλείται απο φαινόμενα σαν και αυτά που παρατηρούμε τις τελευταίες ημέρες.
ΥΓ: το προσφιλές αφήγημα των φίλα προκείμενων στον κ. Μητσοτάκη είναι πως μια προσφυγή στις κάλπες θα αποσταθεροποιήσει την χώρα. Δεν υποστηρίζω και εγώ την προσφυγή στις κάλπες, κυρίως, διότι δεν πιστεύω πως θα δώσουν πολιτική διέξοδο. Αλλά απο πότε οι φιλελεύθεροι της Νέας Δημοκρατίας πιστεύουν πως η άσκηση του πλέον κρίσιμου δημοκρατικού δικαιώματος των πολιτών αποσταθεροποιεί την χώρα;
Όσο για την Τουρκία και την απειλή της, θα είναι πάντα παρούσα. Και του χρόνου που θα έρθει η ώρα των εκλογών, η Τουρκία θα είναι εκεί και θα απειλεί. Δεν θα γίνουν εκλογές επειδή η Τουρκία θα απειλεί την Ελλάδα; Επαναλαμβάνω, δεν με ενδιαφέρει να γίνουν εκλογές. Θέσεις και συμπεριφορές σχολιάζω.