Αρχική Blog Σελίδα 1882

Κ. Κυριακόπουλος: Υποκλοπές – Η ευρωπαϊκή διάσταση μιας βρώμικης συστημικής χορογραφίας

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Καθοριστικής σημασίας ζήτημα, η βαρύτητα του οποίου υπερβαίνει ακόμη και αυτήν καθ’ εαυτήν την αποκάλυψη του νέου σκανδάλου με τις υποκλοπές, είναι η ανωριμότητα, η πολιτική ευτέλεια αλλά και η ηθική φτήνια με την οποία προσπαθούν να εμπλακούν στην διαχείριση των συνεπειών και των κρίσιμων παραμέτρων αυτού του αίσχους, τόσο η κυβέρνηση και ο καθ’ όλα ένοχος πρωθυπουργός, όσο και η αντιπολίτευση στο σύνολό της.

Για τους μεν, αυτό που προέχει είναι η συγκάλυψη, ο αποπροσανατολισμός των όποιων ερευνών, η επένδυση στην λήθη, ο συμψηφισμός στην αθλιότητα και φυσικά η ανάκτηση της χαμένης πρωθυπουργικής αξιοπιστίας μετά το φιάσκο του «διαγγέλματος», ούτως ώστε να αποκατασταθεί ένα πολιτικό περιβάλλον ικανό να εξασφαλίσει μια ψευδαίσθηση κυβερνησιμότητας και μέσω αυτής να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια σχετικά αξιοπρεπή πορεία της ΝΔ προς τις εκλογές, πολύ δε περισσότερο τώρα που το πλεονέκτημα του εκλογικού αιφνιδιασμού, έχει χαθεί οριστικά από την πρωθυπουργική φαρέτρα.

Για την αντιπολίτευση, και στο περιβάλλον της εξαιρετικά κοντόφθαλμης προσέγγισης ενός κατά τα λοιπά κορυφαίου προβλήματος Δημοκρατίας και δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών, αυτό που φαίνεται να προέχει, είναι η πολιτική αξιοποίηση του σκανδάλου με τα μάτια στραμμένα στις εκλογές και στο κυβερνητικό ισοζύγιο της επόμενης μέρας.

Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του (αφού στο ανούσιο καταγγελτικό θέατρο συμμετέχουν πλέον και κυβερνητικοί βουλευτές αλλά και άλλα κυβερνητικά στελέχη), παραμένει προσκολλημένο σε κραυγές, αφορισμούς και αναθέματα, τοποθετώντας απέναντί του έναν ανεπαρκέστατο, χειραγωγούμενο και εν τέλει εξαιρετικά επικίνδυνο πρωθυπουργό που αυτήν την φορά πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη. Τον τοποθετεί απέναντί του, όχι για να τεθεί επί τάπητος η ουσία του προβλήματος και να απαιτηθούν μέτρα για την ουσιαστική, οριστική και άμεση αντιμετώπισή του. Τον τοποθετεί απέναντί του, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας μέσα από την οποία επιδιώκει ν’ αναβαθμίσει την δική του ιδιαίτερη πολιτική θέση, εν όψει εξελίξεων και ανακατατάξεων στο πολιτικό σκηνικό.

Να τονίσουμε πάντως εδώ πως η ευθύνη για την κατάντια μιας ΕΥΠ που ουδέποτε θεσμοθετήθηκε και κυρίως ουδέποτε αντιμετωπίστηκε στην πράξη ως πραγματικά «ΕΘΝΙΚΗ», βαρύνει τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους, αφού με πρόσχημα τον εκδημοκρατισμό και την απαλλαγή της από τα βαρίδια του αμαρτωλού παρελθόντος της, επιδίδονται διαχρονικά σε μια συστηματική προσπάθεια απαξίωσης, θεσμικού και λειτουργικού εκφυλισμού, αλλά και διαρκούς ροκανίσματος του πλαισίου των αρμοδιοτήτων της που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο την Εθνική Ασφάλεια στο επίπεδο της πληροφορίας και της πρόληψης δυσάρεστων και επονείδιστων εξελίξεων, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στην ευρύτερη γεωπολιτική μας γειτονιά.

Από την άποψη αυτή, ο κομματικός ξεπεσμός μιας κρίσιμης για την Εθνική Ασφάλεια υπηρεσίας, δεν συνιστά ένα απλό και περιστασιακό πολιτικό ολίσθημα. Είναι καρπός μιας επικίνδυνης αντίληψης που ουσιαστικά δαιμονοποίησε τον «ΕΘΝΙΚΟ» της χαρακτήρα ιδιαίτερα σε μια εποχή προσαυξημένων κινδύνων και πολλαπλά αναβαθμισμένων απειλών, που απαιτούν αν μη τι άλλο την άμεση και ουσιαστική επικαιροποίηση του πραγματικά Εθνικού της ρόλου. Απαιτούν δηλαδή αυτό για το οποίο αδιαφόρησε πλήρως, το χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό της πατρίδας μας.

Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο το οποίο οφείλουμε να επισημάνουμε, είναι το γεγονός πως η αποκάλυψη του συγκεκριμένου σκανδάλου, δεν έχει αποκλειστικά και μόνο ανάγνωση Εθνική. Το ενδιαφέρον και συνακόλουθα η πολιτική εργαλειοποίησή του διαχέονται ευρύτερα… Ισχυρά διεθνή εκδοτικά συγκροτήματα με αναφορές σε ισχυρά γεωπολιτικά κέντρα ακόμη και πέραν του Ατλαντικού, επιδίδονται σε συγκεκριμένα «αφιερώματα» για την Ελληνική εκτροπή… Ενώ την ίδια στιγμή οι πάντες σπεύδουν να διατυπώσουν τις ανησυχίες τους για την πιθανότητα το συγκεκριμένο σκάνδαλο να είναι μέρος μιας αλυσίδας ανάλογων παρεμβάσεων και δράσεων με αποτύπωμα πανευρωπαϊκό. Προφανώς αυτή δεν είναι μια αθώα συσχέτιση και καλό θα είναι να προετοιμαζόμαστε άπαντες και κυρίως οι κοινωνίες για τα χειρότερα που είναι μπροστά.

Σε μια εποχή διάχυτης ρευστότητας, διογκούμενων προβλημάτων που τείνουν να καταστούν ανεξέλεγκτα και μιας κατά γενικήν ομολογία δύσκολης πολιτικής διαχείρισης μιας κρίσης πολλαπλών επιπέδων που απειλεί την Ευρώπη με γενικευμένη πολιτική αποσταθεροποίηση, με κοινωνικοπολιτικό πισωγύρισμα και επαναφέρει δυναμικά στο προσκήνιο τις δυνάμεις της Ακροδεξιάς, όλα δείχνουν πως το ζήτημα της προσαρμοσμένης πολιτικής ανασύνταξης τίθεται και πάλι επί τάπητος, με νέους όρους, στην βάση μιας εντελώς διαφορετικής ατζέντας, με νέα πρωτόκολλα «σωτηρίας» που θα απαιτήσουν βίαιες προσαρμογές των κοινωνιών. Και όλα αυτά με δεδομένο ότι επαπειλείται και πάλι το ξέσπασμα παγωμένων συγκρούσεων στο χώρο της Βαλκανικής, που ενδέχεται να τροποποιήσουν δραματικά τον χάρτη και την περιφερειακή ισορροπία συνολικότερα.

Είναι λοιπόν φανερό ότι τόσο οι διεθνείς αναφορές όσο και ο επιθετικά απαξιωτικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο πρωθυπουργός από τα εγχώρια συστημικά μιντιακά συγκροτήματα, μόνο ως κρίση ειλικρίνειας και δικαιολογημένης πολιτικής αγανάκτησης για τις αποκαλυπτόμενες αθλιότητες δεν μπορεί να εκλαμβάνεται.

Η πατρίδα μας την τελευταία περίοδο έχει «αναβαθμιστεί» σε χώρο πολλαπλής εξυπηρέτησης των Αμερικανονατοϊκών συμφερόντων, όχι στην βάση του παραδοσιακά υποτελούς προτεκτοράτου με την λογική του οποίου είχαν εξοικειωθεί οι πάντες κατά την διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά ως πολυδύναμη ζώνη αυξημένης στρατηγικής βαρύτητας με υψηλά επιχειρησιακά στάνταρντς, που ενσωματώνεται πλήρως στα σενάρια που σχετίζονται με την κορυφαία στρατηγική σύγκρουση.

Αυτός ο ρόλος, απαιτεί και ένα νέο μοντέλο πολιτικής διοίκησης που θα συνδυάζει ένα πλήρως απαξιωμένο πολιτικό προσωπικό, πρόθυμο αλλά και καταδικασμένο να συνυπάρξει με έναν απολύτως εξειδικευμένο μηχανισμό τεχνοκρατών, που θα κληθεί να διαχειριστεί σύνθετα εγχειρήματα χωρίς εθνικές αναστολές και χωρίς την παραμικρή ηθική εγκράτεια.

Η Ευρώπη από την άλλη μεριά, εισέρχεται για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, σε πραγματικά αχαρτογράφητα νερά. Η παραγωγική απορρύθμιση θα είναι βίαιη και αυτή η τάση δεν έχει πλέον τα περιθώρια να αναστραφεί. Σοβαρά επενδυτικά σχέδια θα οδηγηθούν στα αζήτητα. Τα πλήγματα που έχει αρχίσει ήδη να δέχεται το βιομηχανικό μοντέλο που μεγαλούργησε κατά την διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας, είναι σοβαρά και θα τροφοδοτήσουν με την σειρά τους βίαιες αναδιαρθρώσεις που θα συμπαρασύρουν συνολικά τα εφαρμοσμένα οικονομικά μοντέλα. Οι συναλλακτικοί κανόνες μοιραία θα επαναπροσδιοριστούν. Οι νομισματικοί κανόνες επίσης θα επαναδιατυπωθούν. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το γεγονός ότι ακόμη και τα παραδοσιακά εργαλεία που επιστρατεύονται σε μια προσπάθεια να τιθασεύσουν τον πληθωρισμό, σε συνθήκες στασιμοπληθωρισμού «πάνε κουβά» αφού το πληθωριστικό ξέσπασμα δεν έχει νομισματικό υπόβαθρο αλλά σχετίζεται ευθέως με την κλιμακούμενη παραγωγική απορρύθμιση που γενικεύεται. Η εφοδιαστική αλυσίδα κλονίζεται σοβαρά και η ανάγκη να επανασχεδιαστεί εκ βάθρων είναι ολοφάνερη χωρίς ωστόσο αυτό να εγγυάται την αντιμετώπιση των κρίσιμων προβλημάτων που έχουν ανακύψει. Τα ενεργειακά αδιέξοδα ανατρέπουν τα νεόκοπα αφηγήματα πάνω στα οποία επιχειρήθηκε να στηθεί το μοντέλο της νέας «καθαρής» οικονομίας και αυτή η εξέλιξη, πέραν των ευρύτερων ανατροπών που επιφέρει, αναβαθμίζει σε άλλο επίπεδο τις εσωτερικές αντιθέσεις και τους παραδοσιακούς ανταγωνισμούς. Οι Εθνικές Οικονομίες παραδίδονται αμαχητί στην περιδίνηση του δανεισμού και της χρεοκρατίας κι αυτό συνιστά μια νέα δυσκολοδιαχειρίσιμη πραγματικότητα από την οποία ουδείς έχει την δυνατότητα να αποστασιοποιηθεί. Οι κοινωνίες στο σύνολό τους θα είναι το πρώτο θύμα αυτών των ανατροπών και αρκετοί τομείς των κοινωνικών αναγκών και της καθημερινής δραστηριότητας των ανθρώπων, θα μεταπηδήσουν βίαια σε καθεστώς συνθηκών μεσοπολέμου.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι κοινωνικές εκρήξεις είναι αναπόφευκτες και η ανάγκη ελεγχόμενης εκτόνωσης των αναμενόμενων αντιδράσεων που τρομάζουν, θεωρείται πρωτεύον πρόβλημα για τα επιτελεία των ισχυρών που έχουν να διαχειριστούν κρίσιμες παραμέτρους μιας πραγματικά πολυσύνθετης εξίσωσης. Πολύ δε περισσότερο που η φύση των αδιεξόδων που κυριαρχούν, φέρνει περισσότερο κοντά απ’ όσο οποιαδήποτε άλλη περίοδο στο παρελθόν, το ενδεχόμενο ενός ανεξέλεγκτου πολεμικού ντόμινο, που θα βάλει την σφραγίδα του στην νέα Αρχιτεκτονική ισχύος.

Είναι λοιπόν φανερό ότι το διαχρονικό εκβιαστικό εργαλείο των υποκλοπών, δεν επιστρατεύεται τυχαία αυτήν την εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο. Η βίαιη εισβολή του στην μεγάλη εικόνα των εξελίξεων και η αναμονή του πορίσματος της εξεταστικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (PEGA), παραπέμπει σε απολύτως χορογραφημένο συντονισμό στην ανάδειξη ενός εκφυλιστικού εργαλείου που αναμένεται να χρησιμοποιηθεί στοχευμένα προκειμένου να εκβιαστούν πολιτικές συμφύσεις και να επιταχυνθούν πολιτικές ανατροπές (σε ένα περιβάλλον ευάλωτων και πολλαπλά εκβιαζόμενων πολιτικών) στο πλαίσιο μιας ευρύτατης πολιτικής ανασύνταξης που θα κληθεί να «προσαρμόσει» τον παλιό Ευρωπαϊκό πολιτικό κόσμο στις συστημικές απαιτήσεις της νέας εποχής.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν έχει μονάχα την ηθική του διάσταση και δεν αφορά κυρίως σε μια παραδοσιακή κακοδαιμονία που αποτυπώνεται στην σχέση του Ελληνικού πολιτικού προσωπικού με την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών και την Δημοκρατία. Έχει ευρύτερη πολιτική διάσταση και συστημικό πολιτικό αποτύπωμα και ως εκ τούτου ουδείς σοβαρά σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί να αποδεχτεί ότι ο Ανδρουλάκης είναι η πολιτική προσωπικότητα εκείνη που θα ενέπνεε ανησυχία σε «ξένη πρεσβεία» και «ξένη δύναμη» ώστε να θεωρούταν αναγκαία η καταγραφή της πολιτικά ανούσιας φλυαρίας του.

Και για να το πούμε ακόμη πιο απλά…

Οι πραγματικοί ενορχηστρωτές αυτής της βρωμιάς, δεν ήθελαν ένοχο και εάν ήθελαν να διερευνήσουν ένοχο, αυτός δεν θα μπορούσε να είναι ο κ. Ανδρουλάκης. Δεν διαθέτει ούτε την πολιτική στόφα ούτε τα φόντα της ενοχής. Αυτό που ήθελαν, ήταν να δημιουργήσουν ένα πρόβλημα και μέσα από αυτό να θέσουν σε ελεγχόμενη ομηρεία το σύνολο του πολιτικού κόσμου της χώρας. Και αν στην Ελλάδα επέλεξαν έναν καθ’ όλα πρόθυμο, δουλοπρεπή και επιρρεπή πρωθυπουργό με αντικείμενο του πόθου τον γλυκανάλατο Ανδρουλάκη προκειμένου να τροχοδρομήσουν την πολιτική ζωή της χώρας στους επιθυμητούς ρυθμούς, ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι λουλούδια θα προκύψουν με τους τζιτζιφιόγκους της Ευρώπης που έχουν πάρει και ολίγον «ψηλά τον Αμανέ».

Κι αυτή είναι η κωμικοτραγική πλευρά της Ιστορίας διότι η πραγματική τραγωδία είναι μπροστά…

Saudi Arabia and Israel: Normalization at a Snail’s Pace

0
In recent years a significant change, however slow and gradual, is apparent in Saudi Arabia regarding ties with Israel. While there are signs of possible compromises on its part regarding its connection with Israel, it is estimated that a possible improvement of relations would follow a different model than the Abraham Accords. Saudi Arabia chose ties with Israel as a strategic option, but in its view full normalization is expected only with progress in resolving the Palestinian issue. Any attempt to urge the kingdom to improve its relations with Israel in the immediate term, and certainly to make the existing relations public, could undermine the prospects for success. At this stage, Riyadh remaining backstage on the normalization issue, while helping warm Israel’s relations with Arab and Muslim countries behind the scenes, is actually the preferred option.

President Biden’s visit to Israel and Saudi Arabia in July 2022 again placed the issue of normalization of relations between the two countries on the agenda. As early as 2020 it was apparent that Riyadh was pursuing a kind of “creeping normalization” to prepare the ground for the process, which would culminate with increasing openness regarding Israel. Since then, the United States administration has changed, negotiations have resumed between the United States and Iran on returning to the nuclear agreement, a different government rules in Israel, and the relations between it and central countries in the region have deepened as part of the Abraham Accords – developments that might affect Saudi Arabia’s position on relations with Israel.

The signing of the Abraham Accords, September 2020 |

Especially since Mohammed bin Salman assumed his role as Crown Prince, a slow and gradual change has been evident in the kingdom regarding the question of relations with Israel, and there are signs of possible compromises on the issue. Inter alia, there have been reports of increased involvement by the Israeli private sector in technology and agriculture deals in the kingdom, and even several meetings between Israeli and Saudi defense figures to strengthen intelligence-operational cooperation and arms sales between the countries. However, in order to make the relations public and to enable their expansion, the Saudi royal house will have to overcome both internal and external sensitivities that are related in part to the unique nature of the kingdom and impact its standing, especially as “custodian of the holy places of Islam,” and even its stability. Saudi Arabia supported the Abraham Accords “from the outside” and its leaders, chiefly the Crown Prince, are expressing themselves in a more moderate way than in the past toward Israel. Nonetheless, several issues preserve barriers to substantive change in Riyadh’s position on normalization.

    • Relations with the United States: Strengthening relations with the United States is a supreme Saudi interest that is also related to bin Salman’s domestic standing. In recent years there have been doubts among the Saudi elite regarding the United States’ willingness to stand by its side at times when Saudi interests are threatened, especially by Iran. The Saudis may be sheltering possible compromises vis-à-vis Israel as compensation for a change in attitude toward the kingdom on Washington’s part that would include, inter alia, guarantees vis-à-vis Iran and turning over a new leaf with bin Salman, who is expected to consolidate the legitimacy of his rule. Therefore, it remains to be seen whether the understandings reached between the United States and Saudi Arabia during President Biden’s visit to the kingdom are realized. The main message that Biden sought to convey at the GCC+3 summit held during his visit to Saudi Arabia was that the United States is returning and taking upon itself a leadership role and even regional mediation, at the expense of China and Russia, which in recent years have worked to strengthen their foothold in the region. This message was met with skepticism on the part of the Arab regimes, which are not convinced that Washington has internalized their strategic hardships, especially regarding Iran, and that it is willing to invest in protecting their interests. In their view, the message that Biden conveyed reflects an immediate American interest – the need to moderate the price of oil. Still, the Saudis sought to reset their relations with the United States, while increasing military cooperation and receiving American guarantees in the Iranian context, as a condition for their cooperation in restraining China’s efforts to expand its presence in the region. Israel for its part has an interest in a pro-American Arab orientation, as relations between the Arab countries and Washington directly affect their ability/willingness to move forward with normalization with Israel.
Biden and bin Salman meeting in Jeddah, July 2022 |
    • The Palestinian issue. In March 2022, bin Salman said that Israel is not seen as an enemy, but as a potential ally, and first it will have to resolve the problems with the Palestinians. On the other hand, his father, King Salman, holds the more traditional position on Israel and the conflict, and ties normalization with Israel to the parameters of the Arab Peace Initiative. On the eve of Biden’s visit to the kingdom, Adel al-Jubeir, Minister of State for Foreign Affairs, emphasized the Saudi leadership’s commitment to implementing the Arab Peace Initiative and to the establishment of a Palestinian state whose capital is East Jerusalem: “We clarified that peace comes at the end of the process, not at its beginning.” This position also leaves the kingdom with leeway for slow, small-scale normalization measures, before fully resolving the Palestinian issue. Riyadh will probably want to see, certainly as a condition for official relations with Israel, at least the beginning of Israeli-Palestinian dialogue – certainly as a condition for measured rapprochement with Israel. It is possible that the differences heard in the messages express a desire to maintain leeway, with bin Salman’s statements aimed more at American public opinion. In any case, the probability of normalization with Israel will likely grow after the death of Salman, and at the same time it is estimated that bin Salman’s position will be influenced by his understanding of the implications of rapprochement with Israel for the internal legitimacy of his succession.
    • Internal change necessary. Aside from internal politics in Saudi Arabia, the question arises to what extent Saudi society, which is mostly conservative, is open to normalization with Israel. In the past few years, aside from certain criticism, Saudi society has been able to accommodate significant social and economic change processes. However, it does not necessarily follow that publicizing relations with Israel, and certainly signing a normalization agreement with it, would receive such support, especially among Salafi streams, which still have significant standing. While recently a more tolerant discourse has been evident toward other religions, intended to examine the street’s response and to instill messages of coexistence in the public discourse, this effort has encountered criticism, although mainly from Saudi exiles, mostly opponents of the regime, not from citizens fearful of openly expressing opinions opposed to those of the royal house. Public opinion has remained mostly against normalization with Israel: according to recent public opinion polls, about 80 percent of the kingdom’s citizens oppose the Abraham Accords, although there is a certain openness to business relations with Israel by individuals. In any case, the assessment is that to the extent that bin Salman feels that he is able to control the public discourse, he will have increased confidence in taking steps toward rapprochement with Israel.
    • Standing in the Muslim world. This issue is a vital interest for Saudi Arabia, which could be harmed by criticism on the part of those such as Iran that seek to appropriate the Palestinian issue and to castigate Saudi Arabia for how it uses it. Improving the kingdom’s relations with Qatar and Turkey could moderate external criticism of improving its relations with Israel; due to the kingdom’s weight in the Muslim world, an agreement with it would grant “religious validation” to relations with Israel and probably even enable Israel to improve its relations with the entire Muslim world.
    • Iran. Over the years the threat posed by Iran to the region’s countries has been a basis for quiet rapprochement between Israel and Saudi Arabia, even though Israel emphasizes the nuclear threat while Saudi Arabia sees Iran as a power striving for regional hegemony and emphasizes Iran’s missiles and unmanned aerial vehicles and its proxies as the current supreme threat. Relations with Israel carry advantages for the kingdom: coordination on the political-strategic level regarding shared challenges; and thwarting of threats on the intelligence-operative level, including access to Israeli technology that is relevant for anti-missile defense. While a connection with Israel could reinforce Saudi Arabia’s image of deterrence against Iran, among the Gulf states there is a fear of being seen as serving as a kind of “forward base” for Israel. Saudi Arabia, which maintains an ongoing dialogue with Iran, is no exception in this regard.
GCC+3 summit held in Jeddah during Biden's visit, July 2022 |

It seems that Saudi Arabia will continue to gradually prepare the ground for greater openness in relations with Israel, even if under a different model than that of the Abraham Accords, both in the depth of the openness and in the pace of change. In accordance with Saudi policy, during President Biden’s visit to the Middle East, the Saudi aviation authority announced that subject to the Chicago Convention on International Civil Aviation of 1944, it will now also allow Israeli aircraft to fly through its airspace. The announcement was phrased in an obscure manner and presented as a national-economic need for improving the kingdom’s air connectivity as a hub, and in effect it expanded the existing permit for Israeli aircraft to fly through Saudi airspace to the United Arab Emirates and Bahrain. However, Saudi Arabia’s Deputy Ambassador to the UN, Mohammed al-Ateeq, emphasized in a Security Council discussion on the Palestinian issue that enabling Israeli aircraft to fly through the kingdom’s airspace is not a step in the direction of normalization. Another step that some see as connected to normalization is the Saudi-American agreement on the departure of the Multinational Force and Observers in Sinai (MFO) from the islands of Tiran and Sanafir (which Egypt returned to Saudi sovereignty in 2017) and the stationing of a surveillance system that will replace the force and continue to ensure freedom of navigation in the Straits of Tiran.

The conclusion drawn from the process so far that led to the Abraham Accords is that given suitable incentive and pressure, the Gulf countries could take steps that deviate from the Arab consensus and from their positions on the Palestinian issue. Therefore, it is possible that Riyadh will advance its relations with Israel regardless of progress on the Israeli-Palestinian channel but rather in relation to compensation that it will receive from the United States. And indeed, relations between Washington and Riyadh, and even more so American attention and American leadership of normalization in the Middle East, are of decisive importance. If the Saudi leadership estimates that rapprochement with Israel will help it strengthen its relations with the United States, improve the extreme image that has adhered to it, and earn economic and political dividends, it could take another step toward Israel.

The continuation and expansion of the existing normalization agreements are important to the connection between Jerusalem and Saudi Arabia, in part because they are meant to grant legitimacy to their subsequent expansion. However, staying backstage while helping to improve Israel’s relations with Arab and Muslim countries is actually preferable to Riyadh at this stage. A push to advance and highlight the relations and certainly making them an internal Israeli political issue, as occurred surrounding President Biden’s visit to the Middle East, will create unrealistic expectations, increase pressure on the Saudis, and undermine the process. Even though Saudi Arabia has been going through not insignificant social-cultural changes in recent years, the question of its relations with Israel remains connected to its standing and even its stability. Therefore, at the present time, a full normalization agreement is seen in the kingdom as a step too far too soon.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone.
Yoel Guzansky
Dr. Yoel Guzansky is a Senior Research Fellow at the Institute for National Security Studies (INSS) specializing in Gulf politics & security. Dr. Guzansky is a non-resident scholar at the Middle East Institute in Washington D.C. He was a Visiting Fellow at Stanford University’s Hoover Institution, an Israel Institute Postdoctoral Fellow, and a Fulbright Scholar. He served on Israel’s National Security Council in the Prime Minister’s Office, coordinating the work on Iran and the Gulf under four National Security Advisers and three Prime Ministers. He is currently a consultant to several ministries.
Publication Series INSS Insight
https://www.inss.org.il/publication/saudi-arabia-israe

The most important election you never heard of

0

The International Telecommunication Union (ITU) has been described as “The most important UN agency you have never heard of.” The ITU’s upcoming quadrennial Plenipotentiary Conference, to be held in Bucharest, Romania this September 26th through October 14th, will host the most important election you have never heard of.

The ITU was founded in 1865 as the International Telegraph Union for the purpose of facilitating cross-border operations of the new technology. Since then, it has become a key standard-setter for telecommunications networks. The ITU proudly proclaims, “Every time you make a phonecall via the mobile, access the Internet or send an email, you are benefitting from the work of ITU.”

Technically, the statement is correct since the standards for fiber optic cable and mobile networks are a part of the ITU process. It is a bit hyperbolic, however, when it comes to the internet where the ITU has played a less determinative role.

The internet grew apart from the ITU. The standards by which the internet operates are not ITU standards, but were developed by a “multistakeholder process” in which technologists, companies, civil society, and governments reached consensus. The vehicle for such internet standards is the Internet Engineering Task Force, one of several voluntary institutions that together maintain the internet as we know it. Now, Russia and China are seeking to move internet governance to the ITU where bottom-up design of internet standards could be replaced with top-down decisions based on the politics of nation-states.

Atop the agenda for Bucharest is the selection of a new ITU Secretary-General. The election — decided by votes of the member nations — is shaping up as a tussle between a candidate who is American and one who is Russian. The American, Doreen Bogdan-Martin, is a veteran of almost three decades of experience at the ITU, and the first woman to head one of the agency’s three major bureaus. The Russian candidate, Rashid Ismailov, is a former deputy minister in the Russian Ministry of Telecom and Mass Communications, and a former Huawei executive. Full disclosure: I know Doreen and have seen her skills at work.

Lurking behind the scenes in this election is much more than simply who will occupy the Secretary-General’s spacious office in Geneva. It is a competition between two visions of the internet: an open internet, or a kind of state-controlled internet that resembles Russia’s and China’s.

International tension over internet policy was illustrated at the ITU-sponsored 2012 World Conference on International Telecommunications (WCIT). After the majority of nations voted to, among other things, increase ITU’s authority over the internet, the United States refused to sign the resulting treaty.

In June 2021, the leaders of China and Russia signed a pact which is now manifesting itself at the ITU. The agreement explained its purpose as “ensuring that all States have equal rights to participate in global-network governance, increasing their role in this process and preserving the sovereign right of States to regulate the national segment of the internet.” The language may be lofty sounding, but its effect is low-down. The call for nation-states to take over internet governance is a call to de-democratize the world’s most important network. “In the annals of diplomatic hypocrisy, this accord is a stunner, even by Russian and Chinese standards,” observed The Washington Post’s David Ignatius.

As if politicizing the internet is not sufficient, the Russians and Chinese also seek to force the redesign of the internet’s underlying standard. Currently, the internet is built on the lingua franca of a common technical standard called “internet protocol” or “IP.” China has proposed a new standard — called “New IP” — that would give governments more control over internet activities, including the individualized determination of who gets on and what they can do. They want that standard to be driven by the ITU.

The ITU has 193 voting member nations. The most important election no one has ever heard of for the most important network of the 21st century will be by secret ballot.

Home

Γεωτρύπανο «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν»: Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις

0

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Ιταλός γιατρός: «Δεν είχαμε το θάρρος να ομολογήσουμε ότι οι 160 θάνατοι την ημέρα ήταν σε εμβολιασμένους»!

0

Έγινε πολύ γνωστός τις πρώτες εβδομάδες της πανδημίας στην Ιταλία, όταν διαπίστωσε πως τα περισσότερα μολυσμένα άτομα ήταν ασυμπτωματικοί φορείς

Ο διευθυντής του Τμήματος Μοριακής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας Andrea Crisanti, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης στην ιταλική τηλεόραση προχώρησε σε μια αποκάλυψη η οποία «συντάραξε τα νερά».

Ειδικότερα, τόνισε μεταξύ άλλων πως γίνονταν 160 θάνατοι την ημέρα σε εμβολιασμένους και όχι σε ανεμβολίαστους.

Έγινε πολύ γνωστός τις πρώτες εβδομάδες της πανδημίας κορωνοϊού στην Ιταλία, εφόσον τον Μάρτιο του 2020 διεξήγαγε ανάλυση των πολιτών στο χωριό Vo Euganeo όπου και διαπίστωσε πως τα περισσότερα μολυσμένα άτομα ήταν ασυμπτωματικοί φορείς.

Αυτό, ενώ η Περιφέρεια του Βένετο ήταν με πολύ λίγα κρούσματα κορωνοϊού, ενώ η γειτονική Λομβαρδία μετρούσε χιλιάδες νεκρούς.

Ο Crisanti, είναι γνωστός και για τις επικρίσεις του κατά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) όσον αφορά τη διαχείρηση της πανδημίας, ενώ βρέθηκε πολύ συχνά σε διαμάχες με άλλους λοιμωξιολόγους για τις απόψεις του.

https://www.pronews.gr/ygeia/italos-giatros-apokalyptei-den-eixame-to-tharros-na-poume-pos-oi-160-thanatoi-tin-imera-itan-se-emvoliasmenous/

Την «πάτησαν» με τον Β.Ζελένσκι οι ΗΠΑ και θέλουν να τον «τελειώσουν»: «Είναι διεφθαρμένος δικτάτορας» λέει το Newsweek

0

Τέλος η περίοδος της χάριτος για τον Ουκρανό πρόεδρο Β.Ζελένσκι

Ενδεικτικό παράδειγμα το άρθρο του Steve Cortes στο κορυφαίο αμερικανικό περιοδικό Newsweek, όπου χαρακτηρίζει ευθέως τον Ζελένσκι ως «διεφθαρμένο δικτάτορα».

Γράφει συγκεκριμένα:

Ο Volodymyr Zelensky αποκαλύπτει όλο και περισσότερο την πραγματική του φύση. Για μήνες, ο Ουκρανός πρόεδρος απολάμβανε ασταμάτητα θαυμασμό από τον αμερικανικό Τύπο και το κοινό με την στήριξη «λαμπερών» διασημοτήτων. Αλλά τώρα, η πραγματικότητα της διακυβέρνησής του στην Ουκρανία γίνεται αναμφισβήτητη, ακόμη και για τους πιο ένθερμους οπαδούς του στην Αμερική, πολλοί από τους οποίους τυχαίνει να είναι Ρεπουμπλικάνοι.

Μόλις τις τελευταίες μέρες, η αφήγηση έχει αλλάξει αισθητά. Πρώτον, ο Thomas Friedman των New York Times με ένα «τροχιοδεικτικό χτύπημα» έστειλε ένα σαφές μήνυμα. Μήνυμα  απευθείας από έναν από τους πιο αξιόπιστους «στενογράφους» του Λευκού Οίκου:

«Αγαπητέ αναγνώστη: Ο πόλεμος της Ουκρανίας δεν έχει τελειώσει. Και ιδιωτικά, οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ ανησυχούν πολύ περισσότερο για την ηγεσία της Ουκρανίας από ό,τι φαίνεται. Υπάρχει βαθιά δυσπιστία μεταξύ του Λευκού Οίκου και του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι —πολύ μεγαλύτερη από ό,τι έχει αναφερθεί».

Η κυβέρνηση Μπάιντεν είχε προηγουμένως δεσμευτεί για την πλήρη στήριξη της Ουκρανίας. Με πρόσωπα όπως ήταν ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ ή ο ηθοποιός Μπεν Στίλερ, αλλά ξαφνικά ακόμη και η Δυτική Πτέρυγα αρχίζει να αναγνωρίζει τη ματαιότητα της ανεπιφύλακτης υποστήριξης του Ζελένσκι. Προφανώς, υπάρχουν όρια, ακόμη και για την Πολεμική Μηχανή της Ουάσιγκτον.

Ποια είναι αυτά τα όρια όσον αφορά την Ουκρανία; Λοιπόν, για αρχή, ο Ζελένσκι κυβερνά όπως και ο αντίπαλός του, ο παγκοσμίως καταδικασμένος Πούτιν. Ο Ζελένσκι έκλεισε όλα τα μέσα ενημέρωσης της αντιπολίτευσης στην Ουκρανία και στη συνέχεια απαγόρευσε τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Δήλωσε ότι η Ρωσία θα έπρεπε να σκοτώσει κάθε πολίτη του Κιέβου για να φτάσει κοντά του, αλλά βρήκε επίσης χρόνο να ποζάρει για ένα μελοδραματικό πορτρέτο της Annie Leibovitz με φωτογράφηση για το αμερικανικό περιοδικό μόδας Vogue. Ο Ζελένσκι απέλυσε επίσης τον Ουκρανό  αντίστοιχο του Γενικού Εισαγγελέα των ΗΠΑ και του επικεφαλής της CIA, την ίδια μέρα, ίσως σε κάποιο διάλειμμα από τη μεγαλειώδη φωτογράφισή του.

Όπως ο Friedman, έτσι και το CBS News προφανώς πήρε το πράσινο για να αρχίσει να αμαυρώνει το φωτοστέφανο του Zelensky. Το φιλοκυβερνητικό δίκτυο διερεύνησε την ανοησία της αποστολής ενός πακτωλού από χρήματα των φορολογουμένων των ΗΠΑ σε μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στη Γη, αν και αργότερα διέγραψε το tweet του σχετικά με το θέμα. Το CBS παραδέχτηκε ότι τεράστιες ποσότητες αμερικανικής δημοσιας περιουσίας έχουν λεηλατηθεί, παραδεχόμενο ότι «μεγάλο μέρος των δισεκατομμυρίων δολαρίων στρατιωτικής βοήθειας που στέλνουν οι ΗΠΑ στην Ουκρανία δεν φτάνουν στην πρώτη γραμμή». Το CBS παρουσίασε επίσης έναν πράκτορα που βρίσκεται στην Ουκρανία  ο οποίος αποκάλυψε την πραγματικότητα της γενναιοδωρίας της Αμερικής: «μόλις το 30 τοις εκατό της αμερικανικής Βοήθειας φτάνει στον τελικό προορισμό της!».

Έτσι, οι Αμερικανοί φορολογούμενοι δανείζονται δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια που δεν έχει η χώρα τους, για να τα στείλουν στον «ακαταλόγιστο» ηγέτη μιας διεφθαρμένης χώρας, όλα για να κλιμακώσουν έναν πόλεμο στον οποίο η Αμερική δεν έχει ζωτικό εθνικό συμφέρον. Α, και κατά τη διάρκεια μιας ύφεσης με δραματικό πληθωρισμό στο εσωτερικό. Αυτή η πραγματικότητα θα ήταν αρκετά καταστροφική, αλλά ο Ζελένσκι μόλις ανέβασε τον πήχυ, κάνοντας την αμερικανική εμπλοκή  ακόμη πιο λανθασμένη.

Ο Ζελένσκι μόλις απηύθυνε έκκληση στην Κίνα σε μια συνέντευξη στην South China Morning Post με έδρα το Χονγκ Κονγκ. Ζήτησε άμεσες συνομιλίες με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ για να βοηθήσει την Ουκρανία στις πολεμικές της προσπάθειες και να βοηθήσει στην «ανοικοδόμηση της Ουκρανίας». Σε προηγούμενη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κινέζο δικτάτορα, ο Ζελένσκι προσέφερε την Ουκρανία ως «γέφυρα προς την Ευρώπη» για την Κίνα.

Οπότε, φοβούμενος ίσως ότι το καθεστώς του Κιέβου θα χρειαστεί σύντομα έναν νέο προστάτη, ο Ζελένσκι ζητά ανοιχτά στήριξη από τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο των Ηνωμένων Πολιτειών, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Με αυτήν την αξιολύπητη έκκληση προς το τυραννικό και καταχρηστικό πολιτικό γραφείο του Πεκίνου, ο Ζελένσκι χάνει σταθερά κάθε προσποίηση ως υπόδειγμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανεξάρτητα από το πόσες σημαίες της Ουκρανίας κοσμούν τους λογαριασμούς των κοινωνικών δικτύων ευγενών πλούσιων Αμερικανών.

Επιπλέον, προσεγγίζοντας το Πεκίνο, ο Ζελένσκι κάνει έκκληση για φιλανθρωπία από μια χώρα που χρηματοδοτεί άμεσα τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσω μαζικών αγορών πετρελαίου από τον Πούτιν. Από αυτή την άποψη, ο Zelensky αποκαλύπτει άθελά του την παραφροσύνη των πιο ισχυρών εθνών του κόσμου που χρηματοδοτούν ταυτόχρονα και τις δύο πλευρές του πολέμου. Για παράδειγμα, καθώς η Αμερική στέλνει περισσότερα από 54 δισεκατομμύρια δολάρια από τους πολίτες μας στην Ουκρανία, οι υποτιθέμενοι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ στέλνουν έως και 1 δισεκατομμύριο δολάρια την ημέρα στον Πούτιν για ρωσική ενέργεια.

Ο Πούτιν είναι τραμπούκος και ο Ζελένσκι είναι ένας διεφθαρμένος αυταρχικός. Η μάχη τους δεν περιλαμβάνει ζωτικό εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ. Η παρέμβαση του Μπάιντεν βλάπτει την Αμερική και επιδεινώνει τα δεινά του ουκρανικού λαού, που έχει γίνει πιόνι σε μια μάχη ολιγαρχών της Μαύρης Θάλασσας. Η Αμερική πρέπει να επιμείνει στον διάλογο, τη διαπραγμάτευση και την αποκλιμάκωση. Εάν τα μέρη αρνηθούν, τότε είναι καιρός για μια αμερικανική προσέγγιση ρεαλισμού και αυτοσυγκράτησης, γιατί απλά δεν είναι ο αγώνας μας και ο Ζελένσκι σίγουρα δεν είναι ο μαχητής μας.

Ο Steve Cortes είναι πρώην σύμβουλος του τ. προέδρου Trump.

https://www.pronews.gr/kosmos/tin-patisan-me-ton-v-zelenski-oi-ipa-kai-theloun-na-ton-teleiosoun-einai-dieftharmenos-diktatoras-leei-to-newsweek/

Άρθρο Αικ. Παπανικολάου στην «Κ»: Ελλειμμα διαφάνειας και λογοδοσίας

0

Τα κενά στη διαδικασία άρσης του απορρήτου και τα όρια του ελέγχου της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών

Η τραυματική επικαιρότητα των τελευταίων ημερών και η σφοδρότητα, με την οποία διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος, στο πλαίσιο της καταγγελίας που υπέβαλε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Ν. Ανδρουλάκης για παραβίαση του επικοινωνιακού του απορρήτου, ανέδειξαν με τον πιο εμφατικό τρόπο ασύγγνωστα ελλείμματα ως προς την εγγυητική λειτουργία των θεσμών. Περί του θέματος έχουν συζητηθεί σχεδόν τα πάντα, ενώ είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις, όπου η επιστημονική κοινότητα ομονοεί σε ό,τι αφορά την επικινδυνότητα των παρεκκλίσεων που κατεγράφησαν στον χειρισμό της υπόθεσης. Στις λίγες σκέψεις που ακολουθούν συνεπώς, θα επιχειρηθεί μόνο να αναγνωσθεί εκ νέου η δυνατότητα αξιοποίησης των εγγυητικών μηχανισμών που προβλέπονται στο Σύνταγμα ως θεσμικά αντίβαρα, κάθε φορά που επιβάλλεται περιορισμός του δικαιώματος για λόγους εθνικής ασφάλειας.

Μολονότι κανείς –ούτε η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου– δεν αμφισβητεί την ανάγκη του κυρίαρχου κράτους να διατηρεί ευρεία διακριτική ευχέρεια σε σχέση με ζητήματα που άπτονται της αυθυπαρξίας του –εξωτερική πολιτική, εθνική ασφάλεια, αντικατασκοπεία κ.ο.κ.–, το εύρος του ανέλεγκτου πλαισίου δεν νοείται να καταλήγει σε στεγανοποίηση του πεδίου. Η πλήρης αυτονόμηση τέτοιων πεδίων από τον πραγματικό και αποτελεσματικό έλεγχο άλλου ή άλλων οργάνων, με εχέγγυα θεσμικών αντιβάρων, είναι προφανές ότι θα λειτουργούσε ως διαρκή πηγή διακινδύνευσης για τη δημοκρατία.

Στην υπόθεση Ανδρουλάκη οφείλουν πλέον και οι πιο ανυποψίαστοι την οδυνηρή βεβαιότητα ότι το πλαίσιο εντός του οποίου έχει δομηθεί και διενεργείται, στην καθ’ ημάς έννομη τάξη, η διαδικασία άρσης του απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας, δεν στοιχεί προς τις εξαγγελίες του Συντάγματος. Η αόριστη διάρκεια της άρσης, η πλήρης έλλειψη αιτιολογίας, η δυνατότητα επιβολής του μέτρου, χωρίς αναγραφή του ονόματος του φυσικού προσώπου –αρκεί η αναγραφή του τηλεφωνικού αριθμού–, σε συνδυασμό με τον πρόσφατο νομοθετικό αποκλεισμό γνωστοποίησης –υπό προϋποθέσεις– του μέτρου στον καθ’ ού, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον, όπου η κρατική προνομία εκτοπίζει ανησυχητικά τη βασική αρχή του φιλελεύθερου κράτους δικαίου περί αμοιβαίων ελέγχων (checks and balances).

Ζητούμενο είναι, λοιπόν, ο επαναπροσδιορισμός και η οριοθέτηση του πεδίου που καταλείπεται ανέλεγκτο υπέρ της διοίκησης σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση των factorum, τα οποία συγκροτούν απειλή για την εθνική ασφάλεια. Η εγγύηση της δικαστικής αρχής εν προκειμένω, περιοριζόταν, μέχρι την έκδοση της πρόσφατης ΠΝΠ, στην έγκριση του αιτήματος από μονοπρόσωπο όργανο. Ειδικότερα, το αίτημα της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (εφεξής: ΕΥΠ) –ως Αρχής που κατά κανόνα αιτείται την άρση για λόγους εθνικής ασφάλειας– υποβάλλεται ενώπιον του αποσπασμένου, με απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, εντός της υπηρεσίας, εισαγγελέα. Τόσο ο μονοπρόσωπος χαρακτήρας του οργάνου, όσο και η χωροταξική ώσμωση αιτούσας και εγκρίνουσας Αρχής, ακόμη κι αν δεν έπλητταν την ουσία της εισαγγελικής κρίσης, θέτουν πάντως ζητήματα σημειολογικής αξιοπιστίας (theorie des apparences). Η επαναφορά διά της τελευταίας ΠΝΠ, στο καθεστώς που ίσχυε προ του 2018, η υποβολή δηλαδή της διάταξης περί άρσης για έγκριση ενώπιον του Εισαγγελέα Εφετών είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Και τούτο, διότι διαρρηγνύει την αποκλειστικότητα του ενός και μόνο εισαγγελέα μετριάζοντας τον κίνδυνο ιδρυματοποίησης της διαδικασίας, πλην δεν είναι αρκετή.

Κι ενώ για κάθε περίπτωση άρσης του απορρήτου –είτε για λόγους εθνικής ασφάλειας είτε για τη διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων– απαιτείται προηγούμενη απόφαση της δικαστικής αρχής, το Σύνταγμα εισάγει διά της παρ. 2 του άρθρου 19, περαιτέρω εχέγγυα εμπιστευόμενο εν συνόλω την προστασία του δικαιώματος σε ανεξάρτητη αρχή (άρθρο 19 παρ. 2). Λαμβανομένης υπόψη, συνεπώς, της αρχής διάκρισης των λειτουργιών ως οργανωτικής βάσης και θεμελιώδους αρχής του πολιτεύματος, το ζήτημα που τίθεται πλέον είναι τα όρια του διενεργούμενου από Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών (εφεξής: ΑΔΑΕ) ελέγχου, κάθε φορά που επιβάλλονται περιορισμοί στο δικαίωμα.

Εκκινώντας από τη διαπίστωση ότι το άρθρο 19 παρ. 2 του Συντάγματος, όπου κατοχυρώνεται η αρμοδιότητα της Αρχής, πρέπει να αναγνωσθεί ως ειδικότερη διάταξη σε σχέση με την κλασική αποτύπωση της διάκρισης των λειτουργιών, στο άρθρο 26, η συζήτηση περί των ορίων του ελέγχου εκ μέρους της Αρχής, στην κατηγορία των άρσεων για λόγους εθνικής ασφάλειας, διαμορφώνεται ως εξής: μολονότι εκ του νόμου δεν παρίσταται ανάγκη αιτιολογίας στο σώμα της διάταξης, τούτο δεν σημαίνει ότι η πρόσβαση στα στοιχεία του υπηρεσιακού φακέλου που θεμελιώνουν το αίτημα για άρση μπορεί να αντιταχθεί και έναντι της ΑΔΑΕ, η οποία κατά τους ορισμούς του οργανισμού της ΑΔΑΕ, «εξετάζει τη νομιμότητα των εντολών άρσεως του απορρήτου» (άρθρο 10). Εξυπακούεται ότι η Αρχή δεσμεύεται για την τήρηση του απορρήτου έναντι οιουδήποτε σε σχέση με τα στοιχεία που περιέρχονται σε γνώση της, στο πλαίσιο του ελέγχου. Μπορεί ωστόσο να τα αξιοποιήσει κατά την άσκηση της κυρωτικής της αρμοδιότητας, δεδομένου ότι η ΕΥΠ περιλαμβάνεται, κατά τους ορισμούς του νόμου, μεταξύ των ελεγχόμενων από την Αρχή φορέων.

Η θέση αυτή δεν προσκρούει ούτε στην πρόβλεψη του ν. 3115/2003, όπου ορίζεται ότι «η ΑΔΑΕ υπεισέρχεται μόνο στον έλεγχο της τήρησης των όρων και της διαδικασίας άρσης του απορρήτου, χωρίς να εξετάζει την κρίση των αρμόδιων δικαστικών αρχών». Και τούτο, όχι μόνο διότι και η διάταξη αυτή είναι ερμηνευτέα υπό το φως του άρθρου 19 και της ειδικότερης αρμοδιότητας της Αρχής. Πλέον αυτού, στην υποθετική περίπτωση για παράδειγμα, όπου επί διενεργηθείσας άρσης του απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας, δεν ανευρίσκονται καν στοιχεία στον υπηρεσιακό φάκελο που είχε τεθεί υπόψη της εισαγγελικής αρχής, ο έλεγχος της ΑΔΑΕ δεν θα συνιστούσε παρείσφρηση σε ουσιαστική κρίση δικαστικού οργάνου. Η ΑΔΑΕ απλώς θα διαπίστωνε την ανυπαρξία ενός εκ των αναγκαίων όρων προκειμένου να επιβληθεί νομίμως περιορισμός στο δικαίωμα. Τουναντίον, παρείσφρηση στην κατ’ ουσίαν κρίση, της δικαστικής αρχής, θα αποτελούσε διαφορετική εκτίμηση της ΑΔΑΕ ως προς τη στοιχειοθέτηση κινδύνου ή απειλής κατά της εθνικής ασφάλειας, επί τη βάσει των συλλεχθέντων δεδομένων.

Υπενθυμίζεται ότι τα εγνωσμένου κύρους μέλη της Αρχής –όπως και κάθε συνταγματικά κατοχυρωμένης ανεξάρτητης Αρχής– ορίζονται με αυξημένη πλειοψηφία από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής και απολαμβάνουν προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας. Παρέχουν συνεπώς τα αναγκαία τεκμήρια προκειμένου η ΑΔΑΕ να περιβληθεί αντισταθμιστικά τον ρόλο θεσμικού εγγυητή. Ζητούμενο τελικώς, είναι ο έλεγχος της ανεξάρτητης αρχής να αναπληρώσει μέρος των προαναφερόμενων δικαιοκρατικών ελλειμμάτων, κυρίως στο επίπεδο της διαφάνειας και της λογοδοσίας.

Είναι γεγονός ότι τα διακυβευόμενα στην υπόθεση Ανδρουλάκη δεν προσφέρονται για ευκαιριακή αξιοποίηση, ούτε για ίδια κομματική χρήση. Δυστυχώς, η μείζων διάσταση του ζητήματος είναι η πολιτειακή, ενώ η διαχείρισή του άπτεται των πιο ευαίσθητων πεδίων του δημόσιου βίου. Επείγει συνεπώς η αποκατάσταση του τρωθέντος κύρους των θεσμών και η ανάσχεση της διάβρωσής τους, καθώς οτιδήποτε διαφορετικό δεν προοιωνίζεται τίποτα λιγότερο από αυτό που οι Steven Levitsky και Daniel Ziblatt περιγράφουν ως νομοτελειακό θάνατο της δημοκρατίας.

* H δρ Αικατερίνα Π​απανικολάου είναι δικηγόρος, μέλος στην ​Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών​. Είναι αυτονόητο ότι οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν κείμενο απηχούν προσωπικές επιστημονικές θέσεις της γράφουσας.

“Καθημερινή”

Ν. Καταγάς: ΙΔΟΥ ΤΟ «ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ», ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ «ΚΟΛΥΜΠΙ»

0
Του Νικόλαου Καταγά, Αντιστράτηγου ε.α.
Η συνεχιζόμενη κατά προκλητικό τρόπο αποθράσυνση της Τουρκίας, που συνδυάζεται με τις γνωστές Ερντογανικές, Μπαχτσελικές και Ακαρικές ‘ΚΟΡΩΝΕΣ», με σκοπό να επιβάλουν την αντίδραση της Πατρίδας μας, αντιμετωπίζεται μεν με περισσή σύνεση και υπομονή, αλλά όχι με την επιβαλλόμενη αποφασιστικότητα, η οποία θα καθιστούσε ενήμερη την Τουρκία για τις συνέπειες τις οποίες θα αντιμετώπιζε, σε περίπτωση ανάληψης από αυτήν οιασδήποτε επιθετικής Πρωτοβουλίας. Έχει όμως καταστεί πλέον ηλίου φαεινότερο ότι, το πολύ «Κύριε ελέησον» το βαριέται κάποια στιγμή και ο ίδιος ο Θεός. Από την στιγμή λοιπόν που οι συγκρίσεις των μέσων και οι συσχετισμοί δυνάμεων, οδηγούν στα συμπεράσματα και στις εκτιμήσεις μας ότι, oι επιχειρησιακές μας δυνατότητες, εάν δεν είναι μεγαλύτερες, σε καμία περίπτωση δεν υπολείπονται των αντιστοίχων Τουρκικών, μήπως θα ήταν σκόπιμο, εντός του πλαισίου και του «slogan» πρώτα θα τους σκοτώσουμε και μετά θα ρωτήσουμε να μάθουμε ποιοι είναι, να ακολουθηθεί μια κάπως λιγότερο παθητική στρατηγική, η οποία αφενός μεν θα υπογράμμιζε το θάρρος και την τόλμη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, αφετέρου δε, θα συντελούσε και στην βελτίωση του ηθικού και του φρονήματος του περήφανου Ελληνικού Λαού, ο οποίος δεν ανέχεται την προσβλητική και υποτιμητική συμπεριφορά των Τούρκων αξιωματούχων? Επειδή τις περισσότερες πιθανότητες φαίνεται ότι συγκεντρώνουν δύο ενδεχόμενα σενάρια. Το πρώτο, για εκμετάλλευση καλοστημένου περιστατικού Έρευνας και Διάσωσης (Search and Rescue), στην εκχωρημένη από τις επίσημες διεθνείς αρχές περιοχή ευθύνης της Πατρίδας μας στο Αιγαίο, με στόχο την αμφισβήτηση και τελικά την διαφοροποίηση των σχετικών Ορίων και υλοποίησης εμμέσως του Τουρκικού οράματος του 25ου Μεσημβρινού. Το δεύτερο δε, με ενέργεια του νέου ερευνητικού σκάφους των, εντός των ορίων της δυνητικής Ελληνικής ΑΟΖ και στα πλαίσια της συστηματικής αμφισβήτησης των ορίων της, ενέργεια η οποία προφανέστατα θα ήταν εγκληματικό να μην τύχει της δέουσας απάντησης από την Πατρίδα μας. Επειδή όμως είναι περισσότερο από βέβαιον ότι, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και έχουν μελετήσει και είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή, να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τα παραπάνω επεισόδια, αλλά και οτιδήποτε άλλο «πονηρό», με το οποίο θα μπορούσε να διανοηθεί να συνδυάσει την ενέργειά της η νοσηρή Τουρκική φαντασία, μήπως θα πρέπει να καταστεί επίσημα γνωστό πως, οποιαδήποτε και αν είναι η Τουρκική Πρόκληση, θα αντιμετωπιστεί ΔΥΝΑΜΙΚΑ και όχι τόσο «ΕΥΓΕΝΙΚΑ» και με απλές «ΕΠΑΚΟΥΜΒΗΣΕΙΣ», όπως η προηγούμενη από τον κύριο Σαλιάρη? Με μια τέτοια δήλωση, η οποία εκφράζει στην ουσία αποφασιστικά την «Αμυντική» σου μεν πρόθεση, αλλά ταυτόχρονα σε κατοχυρώνει «Διπλωματικά» από οποιαδήποτε πιθανή κατηγορία, από την στιγμή που δεν κάνεις τίποτα παραπάνω, από το να καθιστάς κατηγορηματικά γνωστή την δεδηλωμένη διάθεσή σου, για την κατοχύρωση των «ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΟΥ, θα ήταν μάλλον αδύνατο να θεωρηθείς υπαίτιος των εξελίξεων, που ενδεχομένως θα ακολουθήσουν. Ταυτόχρονα βέβαια θα δίνεις και την «δυνατότητα στους Τούρκους» να αποδείξουν, αφενός μεν την καυχούμενη από αυτούς αποφασιστικότητα και την επιχειρησιακή ικανότητά τους, αφετέρου δε ότι, είναι πράγματι καλοί στο κολύμπι και θα καταφέρουν να φθάσουν στο Καστελόριζο και όχι στο ΥΟΚ, το νέο λιμάνι της ΜΑΛΤΑΣ, στο οποίο ευγενικά θα προθυμοποιηθούν να τους «συνοδεύσουν» από κοινού μαζί όλοι οι κύριοι «ΣΑΛΙΑΡΗΔΕΣ» των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ώστε να τους «ΚΟΨΟΥΝ ΤΟ ΒΗΧΑ» για τουλάχιστον την επόμενη εικοσαετία. Ιδού λοιπόν το ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ, ΙΔΟΫ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΛΥΜΠΙ, άθλημα στο οποίο άλλωστε οι επιδόσεις τους στο διεθνές στερέωμα υστερούν κατά πολύ των αντιστοίχων της Πατρίδας μας.

  Αδάμος Ζαχαριάδης-Oσα είπε και όσα δεν απάντησε το διάγγελμα Μητσοτάκη για τις παρακολουθήσεις

0

 

 

Άρθρο Γ. Γεραπετρίτη στην «Κ»: Το απόρρητο επικοινωνιών και οι αναγκαίες συναιρέσεις

0

Στην Ελλάδα ισχύει για τις παρακολουθήσεις ένα ρυθμιστικό πλαίσιο το οποίο είναι αυστηρότερο του ευρωπαϊκού μέσου όρου

Σε άρθρο του στο φύλλο της «Καθημερινής» της 10ης Αυγούστου 2022, ο διευθυντής της εφημερίδας Αλέξης Παπαχελάς αναφέρθηκε στο ζήτημα των παρακολουθήσεων χαρακτηρίζοντας «δύσκολη εξίσωση» τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) και τη δημόσια πληροφόρηση για πρόσωπα που φέρεται να παρακολουθούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας. Για να λυθεί η εξίσωση αυτή θα πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε τα βασικά δεδομένα του ζητήματος, τα οποία πολλές φορές αγνοούνται στον ενίοτε υπερτροφικό δημόσιο λόγο.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να γίνει η διάκριση μεταξύ νόμιμης άρσης απορρήτου επικοινωνιών και παράνομων παρακολουθήσεων. Η νόμιμη άρση απορρήτου συντελείται ιδίως από την ΕΥΠ και την Ελληνική Αστυνομία για λόγους εθνικής ασφάλειας, όπως για την περίπτωση που συζητούμε, ή για τη διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων. Οι παράνομες παρακολουθήσεις γίνονται με παράνομα λογισμικά τα οποία μπορεί να διαθέτουν κράτη, κατεξοχήν ανελεύθερα ή ολοκληρωτικά, ή μη κρατικοί φορείς και ιδιώτες. Σχετικά με τη νόμιμη άρση του απορρήτου, υφίσταται ήδη στην Ελλάδα ένα ρυθμιστικό πλαίσιο το οποίο είναι αυστηρότερο του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Η άρση διενεργείται μόνο με την έγκριση εισαγγελικής αρχής και κοινοποιείται στην Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), συνταγματική αρχή με υψηλές εγγυήσεις αμεροληψίας, η οποία υποβάλλει ετήσια σχετική έκθεση στη Βουλή. Το περιεχόμενο της επικοινωνίας, εφόσον δεν προκύψει λόγος, καταστρέφεται και το υποκείμενο της άρσης μπορεί να ενημερώνεται εκ των υστέρων, όταν η άρση έγινε για τη διακρίβωση εγκλημάτων, αλλά όχι για λόγους εθνικής ασφάλειας. Ο νόμος δεν διακρίνει κατηγορίες πολιτών που είναι απόλυτα προστατευμένες από την άρση απορρήτου όταν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις.

Τα πρόσφατα γεγονότα ανέδειξαν ορισμένες διαχρονικές παθολογίες που θα πρέπει να αξιολογηθούν. Αυτό αφορά ιδίως την έλλειψη επαρκών φίλτρων πριν από την άρση του απορρήτου, ώστε να ελέγχεται περαιτέρω κατ’ ουσίαν αν οι λόγοι που επικαλείται η δημόσια αρχή δικαιολογούν την άρση του απορρήτου και την περιορισμένη λογοδοσία. Σε σχέση με τα θέματα αυτά ήδη η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 9ης Αυγούστου 2022 καθιέρωσε για πρώτη φορά ακρόαση του διοικητή της ΕΥΠ από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του και επανέφερε την υποχρέωση έγκρισης της άρσης του απορρήτου και από δεύτερο εισαγγελικό λειτουργό, πρόβλεψη η οποία είχε καταργηθεί νομοθετικά το 2018. Παραμένουν βεβαίως και άλλες δυνατότητες συστημικών παρεμβάσεων, όπως η περαιτέρω αυστηροποίηση της διαδικασίας άρσης του απορρήτου για ειδικές κατηγορίες πολιτών, ειδικά δε για την ΕΥΠ η υιοθέτηση συστήματος εσωτερικού ελέγχου, η καθιέρωση τυποποιημένης διαδικασίας υποδοχής, αξιολόγησης και διαχείρισης πληροφοριών βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, η εκπόνηση κωδίκων δεοντολογίας για τα στελέχη, η αναθεώρηση και επικαιροποίηση του πειθαρχικού δικαίου, η ανάπτυξη ειδικού συστήματος αξιολόγησης στελεχών, η οργανωτική ανασυγκρότηση της υπηρεσίας και η εκπόνηση ενός συστήματος λογοδοσίας. Ομως προσοχή: οι παρεμβάσεις δεν πρέπει να φτάνουν σε μια υπέρμετρη γραφειοκρατία και διατρητότητα που θα κλονίσουν την επιχειρησιακή ικανότητα της υπηρεσίας, ούτε θα πρέπει να τεθούν διαδικασίες ευθύνης που θα οδηγήσουν τα στελέχη της ΕΥΠ και τους δικαστικούς λειτουργούς να αποθαρρύνονται από την έγκαιρη λήψη των αναγκαίων αποφάσεων. Χωρίς εκπτώσεις στα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών αλλά και με το βλέμμα στην προστασία της εθνικής ασφάλειας, την οποία το ίδιο το Σύνταγμα σε 4 διαφορετικά άρθρα αναγορεύει σε μείζον αγαθό της πολιτείας. Εθνική ασφάλεια η οποία δοκιμάζεται από κλιμακούμενες έξωθεν επιβουλές.

Σχετικά µε τις παράνομες παρακολουθήσεις από διάφορα λογισμικά τα οποία κυκλοφορούν στις αγορές, η κυβέρνηση έχει με έμφαση τονίσει ότι δεν έχει προμηθευτεί τέτοια μέσα. Αυτό επιβεβαιώνεται πέρα από κάθε αμφιβολία από έκθεση ελέγχου του Ιουλίου 2022 της ανεξάρτητης Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, η οποία στηρίχθηκε σε επιτόπια έρευνα της Αρχής τόσο σε δημόσιες αρχές όσο και στις εταιρείες προμήθειας των σχετικών λογισμικών, εξαντλώντας μάλιστα την έρευνα και στις προβλεπόμενες από τον νόμο απόρρητες δαπάνες. Δυστυχώς, το ταχύτατα κλιμακούμενο πρόβλημα των παράνομων λογισμικών παρακολούθησης συνδέεται με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και ανακύπτει με οξύτητα παντού, δεδομένου ότι τα λογισμικά αυτά φαίνεται να είναι πιο εξελιγμένα από τα νόμιμα μέσα παρακολούθησης που διαθέτουν κρατικές δομές διεθνώς. Το ζήτημα απασχολεί έντονα την Ευρωπαϊκή Ενωση και όλες τις χώρες, όμως πουθενά δεν έχει βρεθεί τρόπος αναχαίτισης – είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Ισπανίας, όπου υπήρξε συνομολόγηση της αδυναμίας να εντοπιστεί η πηγή της παράνομης παρακολούθησης του ίδιου του πρωθυπουργού. Στην Ελλάδα, οι παράνομες αυτές παρεμβάσεις στο απόρρητο των επικοινωνιών ερευνώνται σήμερα από την Εισαγγελία και την ΑΔΑΕ.

Δεν πρόκειται απλά για μια δύσκολη εξίσωση. Είναι μια μάχη να συναιρεθεί η τεχνολογία με τη δημοκρατία και η εθνική ασφάλεια με το κράτος δικαίου. Στη μάχη αυτή δεν χωρούν πολιτικοί καιροσκοπισμοί. Αυτό που έχει σήμερα υποχρέωση το πολιτικό προσωπικό είναι με θάρρος και διάθεση αυτοκριτικής να διαγνώσει τις υφιστάμενες παθολογίες και τα αίτιά τους και να στηρίξει δημιουργικές προτάσεις για τη βελτίωση δομών και διαδικασιών. Διαφορετικά, από τη συζήτηση αυτή κινδυνεύουμε να βγούμε όλοι χαμένοι – και πάνω απ’ όλα η χώρα.

* Ο κ. Γιώργος Γεραπετρίτης είναι υπουργός Επικρατείας.

Καθημερινή

ΣΤΟΝ  ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ 48ων  ΜΗΝΩΝ, ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

1

 

Για 48η φορά θυμηθήκαμε, κλάψαμε , μνημονεύσαμε, νοσταλγήσαμε, αφηγηθήκαμε ξανά και ξανά γεγονότα του 1974, μιλήσαμε για το κατεχόμενο χωριό και την πόλη μας, κλπ. κλπ. Δεχθήκαμε σιωπηλά και αγόγγυστα, ζώντες και τιμώμενοι νεκροί Ήρωες,  προσβολές και υποκρισίες  τη μια πάνω στην άλλη, μέσα σε εκκλησιές , σε μνημεία Ηρώων, σε νεκροταφεία και αυτό  μέσα από ομιλίες και χαιρετισμούς, από κάθε βαθμίδας  Παραγόντων και Επισήμων.

Προσβολές  και υποκρισίες συνιστούσαν οι ομιλίες με αντικατοχικό περιεχόμενο και οι οποίες υπόσχονταν αγώνες για  απελευθέρωση και δικαίωση της θυσίας των πεσόντων και  του Λαού μας, όταν όσοι μίλησαν είναι θιασώτες και υπηρέτες μιας ξενόφερτης  πολιτικής, που εξυπηρετεί τον κατακτητή και τους ξένους συνοδοιπόρους του και η οποία έχει ως στόχο λύση ΔΔΟ. Δηλαδή, λύση η οποία,

  • Οδηγεί στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας,
  • Οδηγεί στο ξεπούλημα των κατεχομένων εδαφών μας (των περιουσιών μας) στην Τουρκία,
  • Οδηγεί στη θυματοποίηση   των  προσφύγων  και εκτοπισμένων  μας και υποθηκεύει το μέλλον ολόκληρης της Κύπρου στην Τουρκία.
  • Προσβάλλει τη μνήμη και τη θυσία των πεσόντων υπερασπιζόμενων τη Δημοκρατία και την ελευθερία μας

Ενόψει και των επερχόμενων Προεδρικών εκλογών «λουστήκαμε» με ένα παραλήρημα προεκλογικό,  φτιαγμένο για υποκλοπή ψήφων ώστε, να συνεχίσει η Κύπρος να παραμένει όμηρος της σατανικής Βρετανο- Τουρκικής συνωμοσίας για διχοτόμηση της Κύπρου (ΔΔΟ), με τη νομιμοποίηση του παράνομου σήμερα Τουρκικού Κράτους, το οποίο  λειτουργεί παράνομα στα κατεχόμενα εδάφη μας.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΚΑΡΠΟΥΣ  αυτή η πολιτική η οποία αντιστρατεύεται τη Λαϊκή Βούληση του 2004.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ με τα ψέματα να τσιμεντωθεί ένα ΝΑΙ στη διχοτόμηση, δικαιώνοντας έτσι το πραξικόπημα της ΤΜΤ το 1963 και της Τουρκικής εισβολής το 1974.

ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΜΗΣΕΣ ΤΟΥ 1974 ΕΠΡΕΠΕ 48 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ,  ΝΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΟΥΝ ΘΥΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΙΑ ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΠΛΕΟΝ ΕΠΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΓΙΑ ΑΓΩΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΙΣ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΤΡΟΓΟΝΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ.

ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΔΙΖΩΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΙΟΥΛΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΣ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΥΠΕΡΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΠΟΥ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μυρτώ ΛιαλιούτηΤο τέλος του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου;

0

Μυρτώ Λιαλιούτη 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022, 23:01

Προφανώς, το προοδευτικό Κέντρο δεν θα τρέξει στις ανοιχτές αγκαλιές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όμως ηθικά πλεονεκτήματα –κάθε είδους– δεν υπάρχουν πια ούτε στη μια ούτε στην άλλη πλευρά. Οι ψηφοφόροι του Κέντρου θα χρειαστεί να κερδηθούν από την αρχή – γιατί η ψήφος εξ ανάγκης δεν είναι ούτε εύκολη ούτε αυτονόητη

Είναι σπάνιες οι φορές που μια πολιτική ιστορία ξεκινάει και τελειώνει με τόσο εμφατικό τρόπο. Και η ιστορία του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου άντεξε περίπου δέκα χρόνια: με την επιλογή του να συναινέσει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ για την διάσωση της χώρας, ο Βαγγέλης Βενιζέλος έβαλε τα πολιτικά θεμέλια στην συσπείρωση των δύο πυλώνων της Μεταπολίτευσης απέναντι στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Ηταν μια επιλογή που κρίθηκε επιβεβλημένη από τις συνθήκες, που έχτισε ένα αφήγημα το οποίο αργότερα σχηματοποιήθηκε και ομογενοποιήθηκε στην περιπέτεια του δημοψηφίσματος, αξιοποιήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τελικά χάρισε την νίκη στη ΝΔ το 2019.

Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, οι πολίτες και οι πολιτικοί που αντιλαμβάνονταν την συριζαϊκή διακυβέρνηση ως μη κανονική, δεν αποτελούνταν μόνο από δεξιούς. Για την ακρίβεια, ήταν οι ψηφοφόροι και οι προσωπικότητες του προοδευτικού Κέντρου που έκαναν συνειδητά την επιλογή να ψηφίσουν, ίσως για πρώτη φορά, τη ΝΔ, εμπιστευόμενοι όχι το ίδιο το κόμμα, αλλά το προφίλ του προέδρου του.

Ο Μητσοτάκης επένδυσε στην αστική του καταγωγή, έκανε τα απαραίτητα ανοίγματα, προσέγγισε την μεσαία τάξη που είχε ενοχληθεί με την φορολογική πολιτική, υπήρξε αιχμηρός σε ζητήματα όπου ο ΣΥΡΙΖΑ πιάστηκε αδιάβαστος: αξιοκρατία, διαφάνεια, θεσμικότητα. Σε κάθε του εμφάνιση, ο Μητσοτάκης έπαιζε το χαρτί του μέλλοντος, της Ελλάδας των ανοιχτών οριζόντων -χαρτί που άγγιξε τις προοδευτικές χορδές θυμίζοντάς τους τα καλά του εκσυγχρονισμού, στις αρχές της χιλιετίας.

Με μια κίνηση, με την δήλωσή του για τις παρακολουθήσεις και την μετέπειτα απάντηση στον Γιώργο Γεραπετρίτη, ο Βενιζέλος γκρέμισε τα θεμέλια που ο ίδιος έφτιαξε. Οχι προφανώς γιατί ξαφνικά άλλαξε γνώμη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η απόφασή του να επιχειρηματολογήσει για την αντισυνταγματικότητα της παρακολούθησης του Νίκου Ανδρουλάκη ήρθε να υπενθυμίσει ότι καμία άτυπη συμφωνία (ειδικά σε επίπεδο βάσης) δεν είναι δεδομένη όταν οι όροι της παραβιάζονται.

Μέχρι την προηγούμενη Παρασκευή, η κυβέρνηση μπορούσε να κάνει επίκληση στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο με σχετική ευκολία, γιατί, παρά τα λάθη της, δεν είχε περάσει καμία κόκκινη γραμμή.

Η υπόθεση των παρακολουθήσεων και πολύ περισσότερο η διαχείρισή της μουτζούρωσαν τα σημεία που έκαναν ελκυστικό τον Μητσοτάκη στο κοινό που δεν είχε σκεφτεί σε καιρό κανονικότητας να ψηφίσει ΝΔ. Κυρίως γιατί η υπόθεση αυτή ούτε στο μέλλον δείχνει ούτε σε ανοιχτούς ορίζοντες. Αντιθέτως, παραπέμπει σε διαμάχες του περασμένου αιώνα, στην γλώσσα των πιο τοξικών εποχών της Μεταπολίτευσης, σε αλαζονεία που πληρώθηκε από όποια κυβέρνηση καθοδηγήθηκε απ’ αυτήν.

Το αφήγημα της διαφάνειας και της γαλάζιας θεσμικότητας τίθεται πια εν αμφιβόλω -και είναι το προφίλ και του ίδιου του Πρωθυπουργού που έχει πληγεί, γιατί οι παραιτήσεις έφτασαν μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου.

Αυτό θα πρέπει να επιδιορθώσει με κάποιον τρόπο η κυβέρνηση, αν θέλει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί με τον ίδιο τρόπο που το έκανε πριν, την απειλή της επανόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, το προοδευτικό Κέντρο δεν θα τρέξει στις ανοιχτές αγκαλιές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όμως ηθικά πλεονεκτήματα –κάθε είδους– δεν υπάρχουν πια ούτε στη μια ούτε στην άλλη πλευρά.

Οι ψηφοφόροι του Κέντρου θα χρειαστεί να κερδηθούν από την αρχή – γιατί η ψήφος εξ ανάγκης δεν είναι ούτε εύκολη ούτε αυτονόητη. Ο,τι κι αν δείξουν οι πρώτες δημοσκοπήσεις του φθινοπώρου, τίποτα δεν είναι πια το ίδιο.

Η υπόθεση των παρακολουθήσεων είναι σε κάθε περίπτωση σημείο πολιτικής καμπής, κι ας φούντωσε λίγο πριν από τον Δεκαπενταύγουστο. Το παιχνίδι παίζεται επί ίσοις όροις – και αυτό θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρις ότου όλα τα κομμάτια του παζλ να μπουν στην θέση τους.

Πηγή: Protagon.gr