Αρχική Blog Σελίδα 1870

ΥΠΑΡΧΕΙ, ΠΡΑΓΜΑΤΙ, ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΚΤΡΟΠΗΣ;

11
του Παντελή Σαββίδη
Ο Σάκης Μουμτζής, αναλυτής και φίλος, θεωρεί με άρθρο του, χθες, στο liberal πως ξένα κέντρα απεργάζονται πολιτική εκτροπή στην Ελλάδα για να κοντύνουν τον πρωθυπουργό και ως κοντό, σχολιάζω εγώ, να μπορούν να τον διαχειριστούν προς το συμφέρον τους.
Ούτε τα ξένα κέντρα μας προσδιορίζει, ούτε τον λόγο που τα παρακινεί να κοντύνουν τον Έλληνα πρωθυπουργό.
Απο τις νύξεις που κάνει δεν παραπέμπει στην Τουρκία που, μάλλον, αδυνατεί να επηρεάσει την ελληνική κοινή γνώμη. Αναφέρεται σε δημοσιεύματα, προφανώς, εννοεί το δημοσίευμα των New York Times.
Η αμερικανική εφημερίδα, πράγματι, έγραψε ένα σκληρό, αλλά πραγματικό, άρθρο αναφερόμενη σε σήψη στην καρδιά του ελληνικού κράτους. Το άρθρο ήταν σκληρό αλλά πραγματικό. Υπάρχει κανείς που πιστεύει πως δεν υπάρχει σήψη και διαφθορά στην καρδιά του ελληνικού κράτους;
Το άρθρο υπεγράφη απο αμερικανό δημοσιογράφο με έδρα την Αθήνα, ο οποίος παρουσιάστηκε ως freelancer. Με τον τίτλο αυτό εννοείται ο δημοσιογράφος που δεν είναι δεσμευμένος σε ένα έντυπο. Κάνει ένα θέμα ή γράφει ένα άρθρο και το πουλά όπου κρίνει καλύτερα. Αλλά ο κ. Μουμτζής, ως παλιό μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του Θούρειου, γνωρίζει πως τα άρθρα εγκρίνονται απο την διεύνθυνση του εντύπου. Δεν περνά άρθρο κάποιος αν το έντυπο δεν κρίνει ότι θέλει να το δημοσιεύσει.
Απο το κείμενο του κ. Μουμτζή,δύο είναι οι πιθανές κατευθύνσεις των κέντρων που θα ήθελαν να υπονομεύσουν τον κ. Μητσοτάκη. Η πρώτη αναλύθηκε με το γνωστό δημοσίευμα. Αλλά απορεί κανείς ποιος θα μπορούσε να είναι ο λόγος υπονόμευσης του κ. Μητσοτάκη απο τις ΗΠΑ όταν ό,τι ήθελε η αμερικανική κυβέρνηση ο κ. Μητσοτάκης το πραγματοποιούσε πριν το ζητήσει η Ουάσιγκτον.
Μένει ένα άλλο κέντρο, η Ε.Ε. Η Ελλάδα είναι μέλος του πυρήνα της Ε.Ε. και μερικά δημοσιεύματα πριν λίγο καιρό έφεραν τον κ. Μητσοτάκη να προτείνεται να υπηρετήσει αξιόλογη ευρωπαϊκή θέση. Τι έκανε ο Μητσοτάκης αντίθετο προς την βούληση του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου για να θελήσει το διευθυντήριο να τον υπονομεύσει;
Η Γαλλία δεν έχει κανέναν λόγο. Πρέπει να είναι ικανοποιημένη απο την πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης.
Η Γερμανία;
Η Γερμανία φέρεται δυσαρεστημένη διότι, όπως υπενόησαν δημοσιεύματα, στο ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα δεν προτιμήθηκε σε τίποτε αλλά και διότι θέλει, κατά τις πληροφορίες, η γερμανική κυβέρνηση απο την διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης να δοθούν τα έργα σε γερμανικές και μερικές ευρωπαϊκές εταιρείες και ο κ. Μητσοτάκης αντιδρά.
Είναι ένα παλαιό σενάριο το οποίο ήρθε στη δημοσιότητα το περασμένο φθινόπωρο και απέδιδε την πρόθεση στην κομισιόν, αλλά διαψεύσθηκε επισήμως. Οι πληροφορίες, επιμένουν πως ο βασικός πυρήνας του σεναρίου, ισχύει.
Κατά το σενάριο αυτό, αν συνεχίσει να αντιδρά ο κ. Μητσοτάκης, θα επιδιωχθεί κυβέρνηση τεχνοκρατών στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα αδιεξόδου στον σχηματισμό κυβέρνησης μετά τις επερχόμενες εκλογές.
Η κυβέρνηση τεχνοκρατών για να προκύψει πρέπει να στηριχθεί απο τα κοινοβουλευτικά κόμματα.
Υπάρχει τέτοια περίπτωση;
Αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να σχηματισθεί κυβέρνηση.
Με τα σημερινά δεδομένα, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρήσει την πρώτη θέση. Ούτε ο Συριζα, ούτε το ΠΑΣΟΚ θα θελήσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση μαζί της.
Και τα δύο κόμματα, αν συνέπραταν με την Νέα Δημοκρατία, θα ήταν η τελευταία πολιτική τους πράξη. Θα εξαφανίζονταν απο το πολιτικό σκηνικό. Αλλά και η μεταξύ τους σύμπραξη θα είναι αδύνατη. Στο ΠΑΣΟΚ δεν ξεχνούν την πίεση περί γερμανοτσολιάδων που υπέστησαν απο τους πρώην συντρόφους τους που προσχώρησαν στον Συριζα αλλά και τους άλλους Συριζαίους. Θεωρούν, επίσης, πως μια συνεργασία με τον Συριζα θα τους έβλαπτε.
Η Ελλάδα, όμως, θα πρέπει να κυβερνηθεί. Αν δεν αποδόσει ένα σενάριο παρέμβασης Καραμανλή που εξακολουθεί να διατηρεί καλές σχέσεις με τον Συριζα (όχι για να αναλάβει ο ίδιος αλλά για να διευκολύνει μια λύση) το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών, η με επικεφαλής τεχνοκράτη, είναι πιθανό.
Το ερώτημα είναι τι θα εξυπηρετήσει μια τέτοια κυβέρνηση η οποία για να συγκροτηθεί πρέπει να υποστηριχθεί απο τα κόμματα;
Υπάρχει τεχνοκράτης που να μπορεί να γίνει αποδεκτός απο τα κόμματα;
Στην Εστία, πριν μερικές ημέρες εμφανίσθηκαν ορισμένα ονόματα γι αυτόν τον ρόλο τα οποία, δύσκολα θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά. Και άλλα, στον ορίζοντα δεν φαίνονται.
Δεν υπάρχει, για να γίνω αντιπληπτός, Έλληνας Ντράγκι. Δεν υπάρχει Έλληνας πολιτικός ή τεχνοκράτης με το εκτόπισμα του Ντράγκι στην Ευρώπη ή και παγκοσμίως. Οι Ιταλοί έκαναν λάθος που δεν στήριξαν μια προσωπικότητα όπως ο Ντράγκι ο οποίος και μόνο με την παρουσία του στην πρωθυπουργία της χώρας του, συγκαταλεγόταν στην ηγετική τριανδρία της Ε.Ε. Όποιον και να αναδείξουν πρωθυπουργό, αυτός ο ρόλος δεν θα του δοθεί.
Πάνω κάτω αυτό είναι το σκηνικό που αναμένεται να διαμορφωθεί.
Αλλά για την διαμόρφωση του σκηνικού αυτού δεν χρειάζεται κανένας να παρέμβει για να δημιουργήσει εκτροπή στη χώρα. Η δυναμική των πραγμάτων οδηγεί εκεί.
Ο κ. Μουμτζής είναι ένας αξιόλογος Έλληνας αναλυτής και αρθρογράφος και δεν του αποδίδω προθέσεις στις επισημάνσεις του. Αλλά τα σενάρια περί εκτροπής,περισσότερο διαμορφώνονται για να δικαιολογήσουν ενδεχόμενη δημοσκοπική πτώση του κ. Μητσοτάκη μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών. και την αίσθηση στην κοινή γνώμη ότι κάποιοι καταδιώκουν τον κ. Μητσοτάκη, επειδή ανθίσταται στις επιδιώξεις τους στα ελληνοτουρκικά. Όποιος έχει νουν μπορεί να κρίνει.
Εκείνο που μου κάνει εντύπωση στις αναλύσεις αρθρογράφων επιπέδου Μουμτζή είναι η μικρή σημασία που δίνουν στο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Το επισημαίνουν αλλά ούτε επιμένουν, ούτε αναζητούν ευθύνες εκεί που πραγματικά ανήκουν.
Το σκάνδαλο είναι σοβαρό και μας δόθηκε η δυνατότητα να εξηγήσουμε σε άλλες αναλύσεις γιατί. Δεν μπορεί να παραβλεφθεί.
Είναι τόσο σοβαρό που θα επέβαλε παραίτηση του πρωθυπουργού ή προσφυγή στις κάλπες. Για να υπογραμμισθεί η σοβαρότητα τέτοιων θεμάτων.
Τέλος, ανακύπτει το ερώτημα, τι προτείνει η στήλη, κυβέρνηση πολιτικών ή τεχνοκρατών;
Η στήλη, εδώ, είναι υπέρ των πολιτικών κυβερνήσεων. Διότι κατ αρχάς έχουν αντιστοιχία με την δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος. Δεύτερον διότι δεν υπάρχουν τεχνοκράτες εμβέλειας που θα μπορούσαν να αναλάβουν ηγετικό ρόλο και τρίτον, διότι για να εμπιστευτείς έναν τεχνοκράτη πρέπει να γνωρίζεις τι πρεσβεύει πολιτικά. Ακόμη και ο τεχνοκράτης δεν είναι ρομπότ. Μπορεί να υλοποιεί το πρόγραμμα που θα συμφωνηθεί απο τα κόμματα που θα τον στηρίξουν αλλά θα βάλει και την προσωπική του σφραγίδα.
Εν κατακλείδι, τα περί εκτροπής είναι φαντασιώσεις. Η κυβέρνηση, και ο κ. Μητσοτάκης, λόγω του σκανδάλου των υποκλοπων βρίσκονται σε δύσκολη θέση και μηχανεύονται διάφορα για την πολιτική τους επιβίωση.
Εμάς μας ενδιαφέρει η λειτουργία της δημοκρατίας και των θεσμών. Και δεν πιστεύουμε πως υπάρχουν αναντικατάστατοι. Τα μνήματα είναι γεμάτα απο αυτούς.

ΤΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

1

του Παντελή Σαββίδη
Στη συγκρότηση ενός συστήματος δυτικού τύπου, τα μέσα ενημέρωσης έχουν ρόλο θεσμικού αντιβάρου. Υπάρχουν, δηλαδή, για να ελέγχουν τις άλλες τρείς εξουσίες. Εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική.
Στην ουσία, ο έλεγχος αυτός γίνεται εν ονόματι της κοινής γνώμης, του λαού, της κοινωνίας, όποιον χαρακτηρισμό προτιμάει κανείς.
Τα ΜΜΕ δεν είναι αυθύπαρκτα. Έχουν στενή σχέση με τον λαό. Όχι, μόνο διότι συντηρούνται απο το βαλάντιό του αλλά και διότι στον λαό βρίσκεται η δύναμή τους. Και η δύναμη αυτή εκφράζεται με την υποστήριξή τους.
Αν εκλείψει η λαϊκή υποστήριξη ο ρόλος των Μέσων εκμηδενίζεται.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Διότι εδώ και καιρό αυτή η σχέση εμπιστοσύνης κοινής γνώμης και δημοσιογράφων έχει διαρραγεί. Και αυτό είναι άκρως επικίνδυνο.
Όι ευθύνες βρίσκονται εκατέρωθεν αλλά σημασία έχει η διάρρηξη της σχέσης.
Η κοινή γνώμη πιστεύει πως οι δημοσιογράφοι έχουν γίνει υπάλληλοι των ιδιοκτητών των ΜΜΕ, οι οποίοι, προκειμένου να έχουν άλλα οφελήματα απο τις εκάστοτε κυβερνήσεις τις πουλούν εκδούλευση με τα μέσα που διαθέτουν.
Είναι μια πραγματικότητα. Αλλά δεν είδα και τον λαϊκό παράγοντα να υποστηρίζει αυτόνομες προσπάθειες δημοσιογράφων που δεν αντέχουν το καθεστώς που δημιούργησαν οι ιδιοκτήτες και προσπαθούν να συγκροτήσουν μια δική τους προσπάθεια ενός μέσου ερευνητικής δημοσιογραφίας.
Τα μέσα αυτού του είδους πρέπει να λειτουργούν επαγγελματικά για να μπορούν να επιτελέσουν αποτελεσματικά τον ρόλο τους. Που σημαίνει αναζήτηση διαφήμισης και κάποια λαϊκή συνδρομή. Ε, αυτή η βοήθεια δεν παρέχεται.
Όπως σας εξήγησα και παλαιότερα η εξέλιξη των ΜΜΕ απο την εφημερίδα ως το διαδίκτυο, σήμερα, ακολούθησε την εξής πορεία:
την πρώτη περίοδο των εφημερίδων, οι ιδιοκτήτες προσδοκούσαν να κερδίσουν απο την κατανάλωσή τους, δηλαδή, την αγορά τους. Ήταν η περιοδος που βρίσκονταν κοντά στον λαό. Στην δεύτερη περίοδο, όταν αναπτύχθηκε η διαφήμιση, τα μεγάλα εσοδα προέρχονταν απο αυτήν. Εστίασαν στην ικανοποίηση των διαφημιστών οι οποίοι απαιτούσαν και αναγνωσιμότητα ή τηλεθέαση. Τα ΜΜΕ αναζήτησαν μια ισορροπία. Στην τρίτη περίοδο οι ιδιοκτήτες παρέδωσαν τα μέσα στην εκτελεστική εξουσία και τα κόμματα οπότε και η ανεξαρτησία τους τελείωσε.
Κάποια ψήγματα, όμως, ανεξάρτητου ρόλου διαφαίνονται που και που. Ε, ακόμη και αυτά δεν υποστηρίζονται απο την κοινωνία.
Και ερχόμαστε στο επίκαιρο ζητούμενο.
Ένας δημοσιογράφος, ο Θανάσης Κουκάκης, επιχειρούσε με ρεπορτάζ του να αναδείξει την οικονομμική διαφθορά στην Ελλάδα. Αυτό φαίνεται πως ενόχλησε κάποιους υψηλά ιστάμενους. Και ενεργοποίησαν την ΕΥΠ η οποία επικαλέστηκε θέμα εθνικής ασφάλειας για να τον παρακολουθήσει.
Επειδή ο όρος εθνική ασφάλεια δεν έχει ορισθεί ακόμη στην Ελλάδα, ως θέμα εθνικής ασφάλειας μπορεί να εκληφθεί οτιδήποτε.
Καθώς αποκαλύφθηκε η παρακολούθηση ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι της άποψης πως καλώς έγινε αφού κατά την γνώμη της αμόλυντης ΕΥΠ και της μηχανικά λειτουργούσας εισαγγελέως, υπήρχε ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Παρουσιάζεται το πρωτοφανές φαινόμενο μια κοινωνία, η ελληνική, να δίνει απόλυτη εμπιστοσύνη στην μυστική υπηρεσία.
Με βάση αυτήν την λογική τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει στο διεφθαρμένο, εδώ και πολλά χρόνια, ελληνικό κράτος. Τίποτε δεν μπορεί να αποκαλυφθεί.
Ο δημοσιογράφος που αναζητά στοιχεία για ένα τέτοιο θεμα μπορεί, πράγματι, να ακροβατεί στην διαχωριστική γραμμή νομιμότητας και μη. Κάπου κάπου να περνά και απο την άλλη πλευρά. Το σύστημα είναι καλά οργανωμένο. Δεν επιτρέπει να αποκαλυφθούν οι ατασθαλίες του και για να το κάνεις πρέπει να διακινδυνεύσεις.
Η υποστήριξη που αναζητά ο δημοσιογράφος, ηθική, πολιτική και υλική, με την έννοια ότι ο κόπος του θα διαβασθεί, είναι απο την κοινωνία. Αν δεν υπάρχει αυτή η υποστήριξη, η δυνατότητα μιας ανεξάρτητης ερευνητικής δημοσιογραφίας εκλείπει.
Αν , λοιπόν, η κοινωνία τάσσεται με την εξουσία και βρίσκεται απέναντι στον δημοσιογράφο, ο ρόλος των Μέσων Ενημέρωσης ως θεσμικών αντιβάρων της εξουσίας δεν υφίσταται. Και χωρίς τα θεσμικά αντίβαρα δημοκρατία δεν υπάρχει. Οι θεσμοί, όπως το Σύνταγμα, μπορεί να ερμηνευθούν απο την οπτική της εκτελεστικής εξουσίας, όπως έγινε τελευταία με την ερμηνεία που έδωσε ο κ. Γεραπετρίτης. Και ο ρόλος τους να ουδετεροποιηθεί.
Το ζήτημα, λοιπόν, είναι: μήπως αυτό το χάσμα δημοσιογράφων και κοινωνίας πρέπει να καλυφθεί;
Αντιλαμβάνεστε ότι στην δημοκρατία μας τα θεσμικά αντίβαρα στην εξουσία δεν λειτουργούν και ότι κάτι πρέπει να γίνει;
Και ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό;

Βρετανία: Επιχείρηση… «Φέρτε πίσω τον Μπόρις»!

0
Britain's Prime Minister Boris Johnson listens to Head of Broughton plant at Airbus Jerome Blandin (L), next to Secretary of State for Wales Robert Buckland, during a visit of the division manufacturing the wings for the A350 as part of a tour of the Broughton Airbus plant, in Chester, Britain, August 12, 2022. Oli Scarff/Pool via REUTERS TPX IMAGES OF THE DAY

Η μετέωρη διαδοχή του Μπόρις Τζόνσον στην πρωθυπουργία και τα σενάρια της επόμενης ημέρας στη Βρετανία, εν αναμονή ενός ενεργειακά και οικονομικά εφιαλτικού χειμώνα

Βεργολιά Μαργαρίτα
24 Αυγούστου 2022 | 12:30
Ενόσω το φάσμα της ύφεσης γινόταν τις τελευταίες εβδομάδες όλο και πιο ορατό στη Βρετανία και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών υφίστατο τη χειρότερη συρρίκνωση εδώ και δεκαετίες, ο απερχόμενος πρωθυπουργός τους Μπόρις Τζόνσον απολάμβανε τον μήνα του μέλιτος με τη σύζυγό του, Κάρι, στη Σλοβενία και ξέγνοιαστες καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα.

Από τότε άλλωστε που ανακοίνωσε την παραίτησή του από τη Ντάουνιγκ Στριτ, στις 7 Ιουλίου -όπου ωστόσο θα παραμείνει μέχρι και την επίσημη ανακοίνωση του διαδόχου του στην ηγεσία των κυβερνώντων Τόρις και στην πρωθυπουργία, στις 5 Σεπτεμβρίου- ο Τζόνσον έχει δεχθεί έντονες επικρίσεις για την απουσία του από κρίσιμες συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου.

Εν μέσω δε σύγχυσης γύρω από το οικονομικό πρόγραμμα των υποψήφιων διαδόχων του -και δη της επικρατέστερης, νυν ΥΠΕΞ Λιζ Τρας– η Ντάουνινγκ Στριτ ξεκαθάρισε ότι εναπόκειται στον «μελλοντικό πρωθυπουργό» να αναλάβει δράση απέναντι στην επιδεινούμενη κρίση του κόστους ζωής…

Καθώς όμως οι διακοπές του απερχόμενου πρωθυπουργού τελείωσαν και ο χρόνος μετρά πλέον αντίστροφα μέχρι να δώσει τη «σκυτάλη», στους κόλπους των κυβερνώντων Τόρις έχουν αρχίσει να επικρατούν κατόπιν εορτής δεύτερες σκέψεις.

Το μη χείρον…

Οι Times το ονόμασαν «οι τύψεις του πωλητή». Όπως όταν π.χ. κάποιος πουλά το σπίτι του, αλλά σχεδόν αμέσως μετά το μετανιώνει…

Αφενός επιδεικνύοντας κοντή μνήμη στα πλείστα όσα σκάνδαλα οδήγησαν στην εσωκομματική ανταρσία κατά του Τζόνσον, αφετέρου ατενίζοντας με τρόμο τον επερχόμενο δύσκολο -ενεργειακά και οικονομικά- χειμώνα, όλο και περισσότερα μέλη του κυβερνώντος κόμματος στη Βρετανία εκφράζουν τώρα αυξανόμενη ανησυχία για το μέλλον.

Προς επίρρωση, τελευταία δημοσκόπηση της έγκριτης βρετανικής εφημερίδας καταδεικνύει ότι ουδείς εκ των δύο υποψήφιων διαδόχων στην πρωθυπουργία -ούτε η Λιζ Τρας, ούτε ο Ρίσι Σούνακ- έχει τη δυναμική να συσπειρώσει την εκλογική βάση των Συντηρητικών. Πολλώ μάλλον να κερδίσει μέρος των αμφιλαταντευόμενων ψηφοφόρων.

«Όταν ο Τζόνσον παραιτήθηκε, το μεγαλύτερο μέρος της χώρας πίστευε ότι έπρεπε να φύγει», γράφουν οι Times. Στις 5 Ιουλίου, τη θέση αυτή υποστήριζε το 69% των ερωτηθέντων.

Δύο εβδομάδες όμως πριν την οριστική αποχώρησή του από τη Ντάουνινγκ Στριτ, το 49% των υποστηρικτών των Τόρις τώρα θεωρεί ότι ο Τζόνσον πρέπει να παραμείνει πρωθυπουργός της Βρετανίας. Ποσοστό του οποίου υπολείπονται κατά πολύ, ακόμη και συνδυαστικά ο Σούνακ (20%) και η Τρας (18%). Το υπόλοιπο 13% επέλεξε το «δεν ξέρω/δεν απαντώ».

Σε ομάδες δημοσίου διαλόγου που οι Times οργάνωσαν με ψηφοφόρους των Τόρις ήταν επίσης σαφές ότι σε εκλογικά προπύργια του κόμματος στην περιφέρεια υπάρχει ελάχιστος έως καθόλου ενθουσιασμός για τους «μνηστήρες» της Ντάουνινγκ Στριτ.

«Γλοιώδης», «ανατριχιαστικός» και «ύπουλος» ήταν οι χαρακτηρισμοί που απέδωσαν στον πρώην υπουργό Οικονομικών. «Παράξενη», «ανισόρροπη», «μη πειστική» ήταν ορισμένα από τα επίθετα που ακούστηκαν για την νυν ΥΠΕΞ.

Μόλις 1 στους 4 θεωρεί ότι οι δύο μονομάχοι μπορούν να δώσουν λύση στην κρίση ακρίβειας. Πάνω από 4 στους 10 δηλώνουν απαισιόδοξοι για το πολιτικό μέλλον των Τόρις.

Επιστροφή στον… «τόπο του εγκλήματος»;

Περισσότερα από 15.000 μέλη του κυβερνώντος κόμματος φέρονται να έχουν ήδη υπογράψει αίτημα υπέρ του να τεθεί τώρα σε εσωκομματική ψηφοφορία η έγκριση ή η απόρριψη της παραίτησης του Τζόνσον.

Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι ουσιαστικά εξωθήθηκε σε αυτήν από μερίδα των βουλευτών των Συντηρητικών, οι οποίοι αψήφησαν «τη βούληση των μελών του κόμματος και της χώρας».

Πρόκειται για «το πρώτο στάδιο μιας εκστρατείας για την αποκατάσταση του Τζόνσον», έγραψε η Daily Telegraph λίγο αφότου άρχισε η συλλογή των υπογραφών, στα τέλη Ιουλίου.

Σε κάθε περίπτωση, οι υφιστάμενοι κανονισμοί του κόμματος είναι σαφείς: ο Τζόνσον δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στην ψηφοφορία για την διαδοχή του στην κομματική ηγεσία.

Στον βρετανικό Τύπο γράφεται όλο και πιο συχνά τώρα ωστόσο ότι παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο ο Μπόρις να επιχειρήσει την επαναδιεκδίκηση του αξιώματος στο μέλλον.

Σύμφωνα μάλιστα με τον πρώην σύμβουλό του και μετέπειτα σφοδρό επικριτή του, τον Ντόμινικ Κάμινγκς, ο Τζόνσον υποστήριξε την υποψηφιότητα της Τρας, με την πεποίθηση ότι η πρωθυπουργική θητεία της θα είναι μια σκέτη καταστροφή, διευκολύνοντας έτσι τα σχέδιά του για μια επιστροφή-σοκ στην κεντρική πολιτική σκηνή της Βρετανίας.

Δεν της έβγαλα τυχαία το παρατσούκλι «ανθρώπινη χειροβομβίδα», σχολίασε στο Twitter.

Πολλά θα εξαρτηθούν βέβαια από την επίδοση του ή της νέας πρωθυπουργού και, πρωτίστως, από το αποτέλεσμα της πολυαναμενόμενης κοινοβουλευτικής έρευνας για το εάν ο τελικά παραιτηθείς πρωθυπουργός παραπλάνησε σκοπίμως τη Βουλή των Κοινοτήτων ως προς τα σκανδαλώδη κορονοπάρτι στη Ντάουνινγκ Στριτ, εν μέσω καραντίνας.

Η ελπίδα… πεθαίνει τελευταία

Σε περίπτωση που το πόρισμα της αρμόδιας επιτροπής είναι τελικά σε βάρος του, ο Μπόρις Τζόνσον μπορεί να αναγκαστεί να παραδώσει την έδρα του και, εφόσον το αποφασίσει, να την διεκδικήσει εκ νέου μέσω αναπληρωματικής εκλογής που θα πρέπει να διεξαχθεί στην εκλογική του περιφέρεια, στο Όξμπριτζ, δυτικά του Λονδίνου.

Θεωρητικά -και όχι μόνο- θα μπορούσε κάλλιστα να χάσει σε μια τέτοια αναμέτρηση.

Ακόμη και σε αυτό το ενδεχόμενο, ωστόσο, στον βρετανικό Τύπο αναφέρεται ότι ο Τζόνσον θα μπορούσε να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα για μια δραματική επιστροφή στη Ντάουνινγκ Στριτ, εφόσον ο ίδιος και οι υποστηρικτές του επιμείνουν σε αυτό το στόχο.

Η λύση, σύμφωνα με την Daily Mirror, θα μπορούσε να είναι μια νέα υποψηφιότητα για βουλευτική έδρα σε μια ασφαλή εκλογική περιφέρεια, όπου οι Συντηρητικοί διατηρούν παραδοσιακά ισχυρό προβάδισμα και διαθέτουν συμπαγή εκλογική βάση.

«Ο Μπόρις πιστεύει ότι οι Τόρις έκαναν τεράστιο λάθος και ότι συν τω χρόνω θα το μετανιώσουν», ανέφερε στη βρετανική ταμπλόιντ πηγή φίλα προσκείμενη στον απερχόμενο πρωθυπουργό.

«Μπορεί να ακούγεται σαν αυταπάτη, όμως η ομάδα του πιστεύει ότι μπορεί να ξαναγίνει πρωθυπουργός, εφόσον καταφέρει να κρατηθεί στην πολιτική σκηνή».

Ευσεβείς πόθοι, σχολιάζουν αρκετοί, ακόμη και μέσα στο ίδιο του το κόμμα…

Το Βήμα

Αντάρτικο πίσω από τις γραμμές

0
THE NEW YORK TIMES/Καθημερινή

Οι ομάδες ένοπλης ουκρανικής αντίστασης δυσχεραίνουν τις ρωσικές δυνάμεις κατοχής και τους συνεργάτες τους

Αντάρτικο πίσω από τις γραμμές

Ερπουν σε σκοτεινά δρομάκια προκειμένου να τοποθετήσουν εκρηκτικά. Αναγνωρίζουν ρωσικούς στόχους για το ουκρανικό πυροβολικό και τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που δώρισαν οι ΗΠΑ.

Ανατινάζουν σιδηροδρομικές γραμμές και εκτελούν Ουκρανούς αξιωματούχους που θεωρούν συνεργάτες των Ρώσων. Οι Ουκρανοί παρτιζάνοι πηγαινοέρχονται διαρκώς μέσα από τη γραμμή πυρός και αναδεικνύονται σε ήρωες του πόλεμου, καθώς κατάφεραν στις ρωσικές δυνάμεις καίρια και ταπεινωτικά πλήγματα σε κατεχόμενες περιοχές που η Μόσχα θεωρούσε ασφαλείς. Σταδιακά, το Κίεβο μεταθέτει την πολεμική προσπάθεια σε περιοχές που βρίσκονται υπό ρωσική κατοχή, χρησιμοποιώντας είτε επίλεκτες στρατιωτικές μονάδες, όπως αυτή που ανατίναξε μια αποθήκη πυρομαχικών στην Κριμαία, είτε αναπτύσσοντας δίκτυα παρτιζάνων.

Σύμφωνα με Ουκρανούς αξιωματούχους, την περασμένη εβδομάδα, οι αντάρτες συνέβαλαν στην επιτυχημένη από αέρος επίθεση κατά ρωσικής αεροπορικής βάσης στην Κριμαία, που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή οκτώ μαχητικών αεροσκαφών. «Στόχος μας είναι να αντιληφθούν οι δυνάμεις κατοχής ότι δεν βρίσκονται σπίτι τους, ότι δεν πρέπει να εγκατασταθούν εδώ και ότι δεν θα μπορούν να κοιμούνται ήσυχα», δηλώνει ένας αντάρτης που για λόγους ασφαλείας χρησιμοποιεί μόνο το ψευδώνυμο Σβαρόγκ, όπως ονομαζόταν ο θεός της φωτιάς στη σλαβική μυθολογία.

Μόνο πρόσφατα, ο ουκρανικός στρατός επέτρεψε στον Σβαρόγκ, και σε άλλους αντάρτες, να παραχωρεί συνεντεύξεις. Ανώτατος αξιωματικός του ουκρανικού στρατού περιέγραψε λεπτομερώς πώς ενεργεί η ουκρανική αντίσταση. Οι εξιστορήσεις των ανταρτών δεν στάθηκε δυνατό να επιβεβαιωθούν, αλλά είναι παρόμοιες με τις αναφορές των ουκρανικών ΜΜΕ και τις περιγραφές που έδωσαν άμαχοι που πρόσφατα εγκατέλειψαν τις κατεχόμενες περιοχές.

Ο ουκρανικός στρατός άρχισε να εκπαιδεύει παρτιζάνους πριν από τη ρωσική εισβολή, όταν τα στρατεύματα της Μόσχας συγκεντρώνονταν στα σύνορα της χώρας. H πρωτοβουλία αυτή προφανώς απέδωσε καρπούς, όπως άλλωστε αποδεικνύουν τα ανδραγαθήματα των παρτιζάνων τις τελευταίες ημέρες, τη στιγμή που ο τακτικός ουκρανικός στρατός έχει εξαπολύσει αντεπίθεση στον Νότο. Οι παρτιζάνοι πραγματοποιούν πλήγματα σε περιοχές που γνωρίζουν σπιθαμή προς σπιθαμή. Οπλα τους, τα παγιδευμένα με εκρηκτικά αυτοκίνητα, οι νάρκες και τα περίστροφα. Μετά την ολοκλήρωση της αποστολής τους αναμειγνύονται με τον τοπικό πληθυσμό και χάνονται στο πλήθος.
Αντάρτικο πίσω από τις γραμμές-1
Ψευδώνυμο: Σβαρόγκ. Το μέλος της ουκρανικής αντίστασης που έλαβε άδεια από τη στρατιωτική διοίκηση να μιλήσει στον δυτικό Τύπο για τον ρόλο και τις αποστολές του. Δεξιά, έρευνα σε κτίριο της Νικόπολης, στη νότια Ουκρανία, που εβλήθη από ρωσικό πύραυλο. Φωτ. David Guttenfelder / The New York Times

Η εκπαίδευση

Πριν από τη ρωσική εισβολή, ο Σβαρόγκ είχε συμμετάσχει σε κάποιες εκπαιδεύσεις του Δεξιού Τομέα και των Εθνικών Σωμάτων, παρακλάδια του κινήματος Αζόφ, που σήμερα πολεμούν στο πλευρό των ουκρανικών δυνάμεων. Περίπου είκοσι οργανώσεις σε ολόκληρη τη χώρα προσέφεραν στρατιωτική εκπαίδευση σε Ουκρανούς πολίτες κατά τον οκταετή πόλεμο με τους ρωσόφωνους αυτονομιστές. Ο Σβαρόγκ ισχυρίζεται ότι εκπαιδεύτηκε από αυτές τις ομάδες. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι παρασκηνιακά οι ουκρανικές ειδικές δυνάμεις είχαν δημιουργήσει ένα καλά δομημένο, απόρρητο πρόγραμμα, που περιελάμβανε εκπαίδευση πολιτών σε τεχνικές δολιοφθοράς και στα εκρηκτικά, ενώ ταυτόχρονα συγκέντρωναν όπλα και πυρομαχικά.

Σε μία επιχείρηση των παρτιζάνων στη Μελιτόπολη, πριν από μερικές ημέρες, η ομάδα του Σβαρόγκ παγίδευσε με εκρηκτικά το αυτοκίνητο του Ολεγκ Σόστακ, ενός Ουκρανού που εντάχθηκε στο ρωσόφιλο «Κόμμα της Ηνωμένης Ρωσίας». Οι αντάρτες τον επέλεξαν ως στόχο επειδή πίστευαν ότι προσπαθεί με την προπαγάνδα του να προσελκύσει στη ρωσική πλευρά τους πολίτες της Μελιτόπολης. Ο Σβαρόγκ, παρότι δεν συμμετείχε στην αποστολή, γνωρίζει ότι οι σύντροφοί του τοποθέτησαν μια βόμβα κάτω από τη θέση του οδηγού, ρυθμισμένη να εκραγεί μόλις το κλειδί θα έμπαινε στη μηχανή. Παρά τον σοβαρό τραυματισμό του ο Σόστακ επέζησε. Το συμβάν είναι πραγματικό και το εξιστορούν πολλοί κάτοικοι της Μελιτόπολης που πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς περνώντας στην Ουκρανία, ενώ το ανακοίνωσαν και οι Αρχές. Κατά πόσον οι στόχοι επιβιώνουν ή πεθαίνουν κατά τις επιθέσεις δεν έχει σημασία, ισχυρίζονται οι παρτιζάνοι. Το σημαντικό είναι το μήνυμα που στέλνει κάθε πλήγμα: κανείς συνεργάτης των Ρώσων δεν είναι ασφαλής.

Αναγνωρίζουν στόχους και είτε τους ανατινάζουν οι ίδιοι είτε τους υποδεικνύουν στο ουκρανικό πυροβολικό – Θέλουν ο ρωσικός στρατός να μην αισθάνεται πουθενά ασφαλής.

Τα στρατόπεδα εκπαίδευσης των ανταρτών αλλάζουν διαρκώς τοποθεσία προκειμένου να μην εντοπιστούν, ανέφερε ανώτατος αξιωματικός του ουκρανικού στρατού. Κάθε άνδρας διαδραματίζει διαφορετικό ρόλο: εντοπίζει τον στόχο, συγκεντρώνει πληροφορίες για τις κινήσεις του ή πραγματοποιεί την επίθεση.

Μυστικοπάθεια

Οι διαφορετικοί πυρήνες παραμένουν απομονωμένοι, αγνοώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου, έτσι ώστε σε περίπτωση σύλληψης και ανάκρισης να μην μπορούν να αποκαλύψουν την ταυτότητα άλλων παρτιζάνων. Δύο μονάδες, η στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών και οι ουκρανικές δυνάμεις ειδικών αποστολών, ενταγμένες στον τακτικό στρατό, ευθύνονται για την εποπτεία των επιχειρήσεων πίσω από τις γραμμές του εχθρού. Μια ειδική ομάδα κρούσης παρακολουθεί τη δράση των δύο αυτών ομάδων και το Κίνημα Αντίστασης (Ρου Οπόρου στα ουκρανικά).

Αντάρτικο πίσω από τις γραμμές-2
Φωτ. David Guttenfelder / The New York Times

Δηλητηρίαση στρατιωτών

Ο αξιωματούχος περιέγραψε τη δηλητηρίαση στην περιοχή της Ζαπορίζια που προκάλεσε τον θάνατο 15 Ρώσων στρατιωτών και τη δολιοφθορά σε ανελκυστήρα σιτηρών στην περιοχή της Χερσώνας, που δεν επέτρεψε στις ρωσικές δυνάμεις να κλέψουν 60.000 τόνους ουκρανικού σιταριού. Οι παρτιζάνοι βρίσκονται επίσης πίσω από την ανατίναξη μιας σιδηροδρομικής γέφυρας που συνέδεε τη Μελιτόπολη με την Κριμαία, γεγονός που εμπόδισε τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού στην περιοχή της Ζαπορίζια. Ο αξιωματούχος τόνισε: «Πράγματι, οι παρτιζάνοι προκαλούν φόβο, αλλά μόνο στους εισβολείς και στους προδότες».

Για τους αντάρτες, οι αστυνομικοί, οι δημοτικοί και περιφερειακοί υπάλληλοι στις κατεχόμενες περιοχές και οι δάσκαλοι που εργάζονται στο ρωσικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι συνεργάτες των Ρώσων. Ωστόσο, δεν θεωρούν τους γιατρούς, τους πυροσβέστες και τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ προδότες.

Καθώς σε λίγο θα αρχίσει η σχολική χρονιά, οι δάσκαλοι βρίσκονται στο στόχαστρο. «Οι Ρώσοι θέλουν να διδάξουν το πρόγραμμά τους, όχι την αλήθεια», εξηγεί ένας αντάρτης. «Τα παιδιά είναι ευάλωτα στην προπαγάνδα και αν μεγαλώσουν με αυτό το σύστημα θα γίνουν ηλίθια όπως οι Ρώσοι. Κάθε δάσκαλος που δέχεται να διδάξει το ρωσικό πρόγραμμα είναι συνεργάτης τους». Οι παρτιζάνοι όμως δεν πρόκειται να επιτεθούν κατά των εκπαιδευτικών, αλλά θα προσπαθήσουν να τους ατιμάσουν και εξευτελίσουν δημόσια με φυλλάδια και αφίσες που αναρτούν στις κολόνες ηλεκτροδότησης τα βράδια με «προειδοποιήσεις προς τους συνεργάτες». Αυτή η πρακτική αποτελεί μέρος του ψυχολογικού πολέμου που εξαπολύουν οι παρτιζάνοι. Μία τέτοια αφίσα που αναρτήθηκε πρόσφατα απεικονίζει τα ονόματα και τις φωτογραφίες των διευθυντών σχολείων που θέλουν να ανοίξουν τον Σεπτέμβριο. Απλά έγραφε: «Για όσους συνεργάζονται με τους Ρώσους, θα έρθει η ώρα της πληρωμής».

Καθημερινή

İmamoğlu slammed for criticizing Greek foundation president over interview

0

İstanbul Mayor Ekrem İmamoğlu has come under fire for lambasting Konstantin Yuvanidis, president of the Balıklı Greek Hospital Foundation, due to his remarks in an interview regarding a fire that broke out at the historic Greek hospital earlier this month.

No one was injured during the fire on Aug. 4 at the Balıklı Greek Hospital in İstanbul that engulfed the roof of the building, according to the state-run Anadolu news agency, which added that the cause of the fire was still unknown. Eighty patients, mostly elderly, were moved to a nearby health care facility after the fire broke out, Anadolu also said, citing officials from the İstanbul Governor’s Office.

The ANKA news agency on Tuesday said in a report that İmamoğlu had called Yuvanidis, criticizing him due to his remarks in a recent interview with the pro-government Sabah daily in which he thanked President Recep Tayyip Erdoğan and his government for their support following the fire while criticizing İmamoğlu for not showing proper concern.

In his call to Yuvanidis, in a video released by ANKA, İmamoğlu is heard telling him he was disturbed by his remarks in the interview and that Yuvanidis had failed to mention that he sent a team of seven people to help and called him later, too.

Describing the interview as “unfortunate,” İmamoğlu suggested that Yuvanidis demand a correction in Sabah if he thought the newspaper had distorted his words.

Following the mayor’s criticism, journalists and social media users criticized him for coming down on the president of a minority foundation and acting like President Erdoğan, who is frequently slammed by the opposition and government dissidents for showing dictatorial tendencies.

Ergun Babahan, editor-in-chief of +GerçekNews, on Thursday described İmamoğlu as “junior Tayyip” in a tweet regarding the rebuke.

 

Journalist Tuğba Tekerek also said, “He is powerful enough to [come down on] the president of a minority foundation. Who knows what he would do if he could be more powerful!”

 

“Yuvanidis … allowed himself to be used as a political tool. He was unfair to İmamoğlu. But İmamoğlu … is creating a new Erdoğan in himself, which is the last thing we need,” a Twitter user said.

 

İmamoğlu secured a victory for the Turkish opposition in 2019 as the main opposition Republican People’s Party’s (CHP) mayoral candidate for İstanbul, ending 25 years of dominance by Erdoğan’s ruling Justice and Development Party (AKP) and its political predecessors in Turkey’s largest city.

photo:Konstantin Yuvanidis, president of the Balıklı Greek Hospital Foundation and İstanbul Mayor Ekrem İmamoğlu

İmamoğlu slammed for criticizing Greek foundation president over interview

Congress Holds the Key to the Balance of Airpower between Turkey and Greece Turkey Trying to Buy More Fighter Jets: To Do What?

0
A Turkish Air Force F-16 fighter aircraft of the "Solo Turk" solo aerobatics display team performs aerial manuevers during the airshow part of the official celebration marking the 38th anniversary of the self-proclaimed "Turkish Republic of North Cyprus" (TRNC), recognised only by Turkey, in the northern part of Cyprus' capital Nicosia on November 15, 2021. (Photo by Birol BEBEK / AFP) (Photo by BIROL BEBEK/AFP via Getty Images)

by Burak Bekdil

  • The U.S. House of Representatives on July 14 approved legislation that could create a new hurdle for Biden’s plan to sell F-16 fighter jets to Turkey.
  • The House approved a measure that basically said that the amendment would bar the U.S. from selling or transferring the [F-16] jets to Turkey unless the administration certifies that doing so is essential to U.S. national security and includes a description of concrete steps taken to ensure that they are not used for unauthorized overflights of Greece (which Turkey repeatedly conducts).
  • The U.S. Congress should take into account a political perspective in Aegean military balance — in addition to the $6 billion or so business for the American industry — if and when it decides on an F-16 sale to Turkey.
  • Turkey, theoretically, is a NATO ally, but in the last decade, Erdoğan’s rigid anti-Western ideology has brought Turkey closer to like-minded states such as Russia and Iran. Erdoğan should not be allowed access to critical weapon systems with which he can further threaten Greece, a NATO and EU member. Further escalation in the Aegean Sea is not in anyone’s interest in the West.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan may be a notorious gambler but his miscalculations and bad bluffing have cost Turkey a lot, both economically and geostrategically.

In 2019, underestimating reaction from Turkey’s NATO allies, Erdoğan decided to buy the Russian-made S-400 air defense system, the first such system to be purchased by a NATO member state. The cost to the Turkish taxpayer was a good $2.5 billion. The system remains “unpacked”: Erdoğan fears further Western sanctions if he actually deploys the S-400s.

In return, the U.S. sanctioned Turkey under the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA) . Additionally, the U.S.-led multinational consortium that builds the new generation of F-35 fighter jets expelled Turkey from the partnership. The cost to the Turkish taxpayer was another $1.5 billion. Turkey’s defense industry, suspended from the consortium, will have been deprived of $10 billion worth of contracts over the next decade.

One move, ordering the S-400s from Russia, cost Turkey a net loss of $14 billion. And his fans call Erdoğan a wizard gambler.

That was only the financial loss to a country, where the per capita Gross Domestic Product is still crawling at around $9,500 — the second-lowest in Europe, after Albania. It appears that the S-400 decision will also cost Turkey geostrategically.

Turkey, with NATO’s second-biggest military, has traditionally had a deterrent air force, during and after the Cold War. In 2022, the Turkish Air Force (TuAF) ranked 21 in the Global Air Powers Ranking. An attempted coup in July 2016 led to tens of thousands of people purged from both the civil service and the military. The number of generals in the TuAF dropped from 72 before the failed coup to 44 after. The force had lost half of its pilots – from 1,350 to 680. Resignations and retirement requests of TuAF pilots followed the purge, further weakening the air force’s command and operational capabilities, and bringing the number of pilots to fewer than 400. The air force had to recruit Pakistani pilots for its F-16 missions.

Turkey’s air force operates fighter jet squadrons of fourth-generation U.S.-built F-16s and older F-4s. Today, the Turkish military has a total of 270 F-16C/D aircraft in its inventory, all of them Block 30/40/50 models. Is that good enough? No. Most of those aircraft will have to be phased out within the next 10 to 12 years, depending on their upgrades. So, this means that Turkey’s air force is flying into an abyss.

Meanwhile, on the opposite shores of the Aegean Sea, rival Greece has taken steps to change the air power balance in its favor. Greece in January showcased its newly acquired defense capabilities by flying six new Rafale fighter jets over the Acropolis hours after they arrived from France — along with a bill for €11.5 billion.

Ironically, in June, Greece sent an official request to the U.S. for the purchase of 20 F-35 fighter jets — which Turkey would have bought if Erdoğan had not insisted on buying the Russian S-400s that he never unpacked. “Our intention is to acquire an F-35 squadron with a possible option for a second one. Sending a Letter of Request (LoR) which has happened in the past few days is part of this process,” Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis told reporters after the NATO summit on June 30.

Erdoğan had also threatened his NATO allies that he would purchase Russian-made Su-35 or Su-57 aircraft if all other Western fighter jet options failed. Some Western governments were concerned about pushing Turkey further into Russia’s orbit by denying Turkey fighter technology. After Russia’s invasion of Ukraine in February, however, buying from Russia is no longer an option. Erdoğan, fearing further sanctions, cannot buy even an airplane wing from Russia, let alone an advanced fighter.

A Swedish solution (Saab’s Gripen jets) is also no longer an option. China is not either: Beijing keeps harboring hard feelings over Ankara’s decision to scrap a $3.4 billion contract initially awarded to a Chinese company in 2013 for the air defense program — instead of which Ankara later chose the Russian-made S-400s. There is always the European Typhoon (Eurofighter). But Turkey and the Typhoon’s European makers have not yet solved differences over intellectual property rights and other co-production details.

All this picture showed Ankara was that the only viable option is another U.S.-made fighter, although not the new generation: The F-16 Block 70. Thus, Turkey in October made a request to the U.S. to buy 40 F-16 fighter jets and nearly 80 modernization kits for its existing warplanes. This purchase would mean an estimated $6 billion+ business for F-16 maker Lockheed Martin.

The Biden administration seems to be supportive. President Joe Biden is “willing to cooperate with U.S. Congress on the renewal and modernization of Turkey’s F-16 fighter jet fleet,” according to a statement made by a State Department official on July 7. According to Doug Jones, deputy assistant secretary of state for European and Eurasian affairs:

“So the F-16 issue has been up there for a while. And I think the administration has stated Biden’s position on this, which is that the administration supports Turkey’s modernizing… The President has also been clear that he needs to support Congress to do this as well. So the leaders have spoken about this, but the position of the administration remains what it was before, before the summit in support of this sale, and expressed the willingness to work with Congress.”

Things, however, are not progressing as smoothly as Biden may have hoped. The U.S. House of Representatives on July 14 approved legislation that could create a new hurdle for Biden’s plan to sell F-16 fighter jets to Turkey.

The House approved a measure that basically said that the amendment would bar the U.S. from selling or transferring the jets to Turkey unless the administration certifies that doing so is essential to U.S. national security and includes a description of concrete steps taken to ensure that they are not used for unauthorized overflights of Greece (which Turkey repeatedly conducts). The amendment, offered by Democratic Representatives Frank Pallone and Chris Pappas to the annual National Defense Authorization Act by a vote of 244 to 179, restricted the sale by making it conditional. It was the latest effort by members of Congress to exert control over the sale of F-16s to Turkey.

An ostensibly strong argument in favor of the sale is this: the U.S. will not be selling the advanced F-16 to Erdoğan, but to a NATO ally, Turkey. So, why block the sale as, after a while, the Turkish Islamist strongman, like others, will have to disappear from the political scene.

The argument is that the 69-year-old Erdoğan will be ousted by popular vote either in 2023 or, that failing, in 2028 — whereas the F-16s will be in use in the next couple of decades.

However, even then, post-Erdoğan politics in Turkey will most likely produce another Islamist/conservative/nationalist alliance of some flavor, probably led by another Erdoğan.

The U.S. Congress should take into account a political perspective in Aegean military balance — in addition to the $6 billion or so business for the American industry — if and when it decides on an F-16 sale to Turkey.

Turkey, theoretically, is a NATO ally, but in the last decade, Erdoğan’s rigid anti-Western ideology has brought Turkey closer to like-minded states such as Russia and Iran. Erdoğan should not be allowed access to critical weapon systems with which he can further threaten Greece, a NATO and EU member. Further escalation in the Aegean Sea is not in anyone’s interest in the West.

Burak Bekdil, one of Turkey’s leading journalists, was recently fired from the country’s most noted newspaper after 29 years, for writing in Gatestone what is taking place in Turkey. He is a Fellow at the Middle East Forum.

https://www.gatestoneinstitute.org/18822/turkey-greece-airpower

Violent Crime Rocks Sweden Ahead of Elections

0
Police commandos enter a building at the scene of a reported incident at the Latin School in Malmo, Sweden on March 21, 2022 which left several people wounded. - Sweden OUT / ALTERNATIVE CROP (Photo by Johan NILSSON / various sources / AFP) / Sweden OUT / ALTERNATIVE CROP (Photo by JOHAN NILSSON/TT News Agency/AFP via Getty Images)

by Peder Jensen

  • For the first time, crime tops the list of voters’ most important concerns in the run-up to the elections.
  • Of the more than 8,200 people the Swedish police counted as being members of criminal gangs by late 2021, almost 15% were under the age of 18.
  • Sweden has in just two generations gone from being one of the safest countries in the world to being one of the most dangerous countries in Europe. During the same time, mass immigration has dramatically altered Sweden’s population. 1.2 million of those eligible to vote in the elections in September 2022 were born outside Sweden…
  • Basem Mahmoud is an imam operating in the heavily Muslim-dominated area of Rosengård in Malmö. He has called Jews “the offspring of pigs and apes,” said he was “only quoting the Koran,” and is looking forward to “the great battle” when all non-Muslims will be forced to submit themselves to Muslims.
  • In a sermon in February 2022, Mahmoud went on the attack against Swedish schools and social services and stated that Muslims are taking over the country. “Sweden is ours,” he said. ” It is ours, whether they [Swedes] like it or not. In ten to fifteen years, it is ours.”
  • Sweden has one of the world’s worst recorded rape rates. In 2018, the state broadcaster SVT revealed that 58% of men convicted in Sweden of rape and attempted rape over the previous five years were born abroad. Some of the most brutal rape cases have involved Muslim or African immigrants.
  • Unfortunately, such problems are no longer confined only to major cities. They are spreading to smaller towns and even rural areas across Sweden. Kalmar, a relatively small medieval town of historical importance, has experienced multiple deadly gang shootings.
  • Swedes who want their families to be safe from violent crime are running out of places to move to — unless they decide to leave their homeland behind entirely, as some are doing already.

Sweden will hold general elections on September 11, 2022. At the same time, the country is rocked by a wave of violent crime that is unprecedented in modern Scandinavian history.

For the first time, crime tops the list of voters’ most important concerns in the run-up to the elections. “It’s going to be a very unique type of Swedish election with a very unusual issue at the top of the agenda,” Henrik Ekengren Oscarsson, professor of political science at Gothenburg University, told newspaper Dagens Nyheter. Forty-one percent of those surveyed said that law and order are the most important issues in society, as well as the most important political issues.

Patrik Öhberg, political scientist at the SOM Institute, states that “This is the first election campaign in modern times where it’s so high up on the agenda that all parties, whether they want to or not, have to discuss the issue.” This could benefit the Moderate Party, the Christian Democrats, or the Sweden Democrats. On the other side of the political spectrum, it could be detrimental to the Left Party, the Greens, and the ruling Social Democrats.

The Social Democratic Party has headed the Swedish government since 2014. During these eight years, crime has continued growing to intolerable levels nationwide. Sweden has in recent years suffered attacks involving bombs, hand grenades or other explosive devices on a weekly basis, sometimes several times a week.

In November 2021, Prime Minister Stefan Löfven stepped down as party leader and PM, and Magdalena Andersson became Sweden’s first female prime minister. In April 2022, several Swedish cities experienced violent riots and attacks against the police by Muslims when anti-Islamic activist Rasmus Paludan tried to burn copies of the Koran. Andersson then admitted that a lack of integration had contributed to gang violence, saying that there are “strong forces that are ready to go to great lengths to harm our society.”

“Segregation has been allowed to go so far that Sweden now has parallel societies,” Andersson said according to Aftonbladet. “We live in the same country but in completely different realities… Integration has been too poor while we have had large-scale migration. Society has also been too weak.”

Others, after having allowed these problems to grow largely unchecked for decades, have belatedly come to the same conclusion. Ulf Kristersson, leader of the liberal-conservative Moderate Party, in August 2022 co-authored a column which admitted that “Sweden has lost control over crime. While the violence is getting worse, the perpetrators are getting younger.”

Unfortunately, every single party represented in the Swedish Parliament (Riksdag) has contributed to the current problems, with the right-wing Sweden Democrats being a partial exception.

Even mainstream media outlets such as the BBC admit that Sweden has one of the highest rates of gun killings in Europe. An official Swedish government report published in 2021 stated that each year, four in every million inhabitants in Sweden die in shootings. The European average is 1.6 people per million inhabitants. Statistics reveal that 85% of suspects involved in fatal shootings in Sweden are either born abroad or come from an immigrant background. Recently, bombings and shootings have spread outside the main cities. After a spate of shootings in the smaller city of Örebro, the local police chief said that they now not only had more gangs, but that they had also become more violent. “Where maybe 10 years ago they gave someone a beating, they then switched to shooting each other in the legs,” Mattias Forssten told Reuters. “Now they shoot each other in the head.”

On August 19, a man was killed and a woman was sent to the hospital with serious wounds after a shooting incident in Malmö, Sweden’s third-largest city. The attack took place inside Emporia, a major shopping mall. According to the police, the murdered man had known ties to a criminal gang. The wounded woman, however, appears to have been an innocent bystander. The perpetrator fired many shots on a busy afternoon inside one of the country’s largest shopping malls. He could easily have wounded or killed many other people, even unintentionally.

A 15-year-old boy was arrested and admitted to the murder in Malmö. Unfortunately, he is far from unique. Of the more than 8,200 people the Swedish police counted as being members of criminal gangs by late 2021, almost 15% were under the age of 18. Some gangs recruit teenagers specifically. Under the Swedish legal system, they can expect more lenient sentences due to their young age and may even be able to avoid spending any time in jail. Prisons in Sweden are already overcrowded.

While confronted by a massive crime wave, the Swedish police force is overwhelmed and understaffed. A disturbing number of murders are never solved, while many lesser crimes go nearly unpunished.

Sweden has in just two generations gone from being one of the safest countries in the world to being one of the most dangerous countries in Europe. During the same time, mass immigration has dramatically altered Sweden’s population. 1.2 million of those eligible to vote in the elections in September 2022 were born outside Sweden — about 200,000 more foreigners than in the previous election, in 2018. Nearly one in four first-time voters aged 18-21 was either born abroad or has two parents born abroad. In central Malmö, almost every second person eligible to vote for the first time has a foreign background.

Muslim immigrants in Sweden, as in other European countries, tend overwhelmingly to vote for the Social Democrats or other socialist or left-wing parties. However, they have now become so numerous and self-confident that they also create their own political parties. Mikail Yüksel, a Turkish-born Muslim, heads Partiet Nyans, which has a following in cities such as Malmö. Yüksel has argued that an artwork by the late Swedish artist Lars Vilks should be burned because it allegedly represents Islamophobia.

Basem Mahmoud is an imam operating in the heavily Muslim-dominated area of Rosengård in Malmö. He has called Jews “the offspring of pigs and apes,” said he was “only quoting the Koran,” and is looking forward to “the great battle” when all non-Muslims will be forced to submit themselves to Muslims. He has also defended the brutal murder of the French teacher Samuel Paty in 2020, who was beheaded by a Chechen Muslim after teaching students a class on freedom of expression.

In a sermon in February 2022, Mahmoud went on the attack against Swedish schools and social services and stated that Muslims are taking over the country. “Sweden is ours,” he said. ” It is ours, whether they [Swedes] like it or not. In ten to fifteen years, it is ours.”

Sweden has both imported and exported Jihadists for years. Some Muslims after 2014 traveled from Europe to the Middle East to support the self-proclaimed Islamic State, arguably the world’s most brutal terrorist organization. While many of them died there, some of the survivors in recent years returned to Europe. They have directly or indirectly supported brutal terrorist attacks, massacres, beheadings, and slave auctions. Nevertheless, many of them have not faced any real punishment after returning to Sweden. Some local municipalities even offered them free driving licenses and housing grants in an attempt to reintegrate these hardened Jihadists into Swedish society.

In early 2022, a man was charged with threatening the police after he hung what looked like an Islamic State flag from his balcony in the Broby, a town of about 3,000 people in southern Sweden. He told the police that he would behead them, but later claimed that they had a personal vendetta against him.

Norberg, an old mining community in central Sweden, has roughly 4,500 inhabitants. In April 2022, a man in his 40s who is believed to be from Afghanistan was arrested there for raping and attempting to murder a woman by pushing her down an old mine shaft. The man had come to Sweden with the migrant wave in 2015 and been denied a residence permit, but had nevertheless remained in the country. He had apparently asked a Swedish woman to marry him. When she refused, he raped her and then pushed her about 20 meters down a mine shaft. When he returned later and discovered that the woman was still alive, he started throwing rocks at her to kill her. By some miracle, the woman survived and, after lying in the abandoned mine for two days, was rescued. The assailant may also have killed his former wife.

In July 2022, a 9-year-old Swedish girl was the victim of a brutal attempted murder at a playground in the town of Skellefteå, in northern Sweden. She was raped and then beaten into a coma. The suspect was an immigrant from Ethiopia. He initially claimed to be 13 years old, but he is probably several years older. He had been granted permanent residency in Sweden merely a week before this attempted murder, despite being described in the local community as a “walking hand grenade.”

Sweden has one of the world’s worst recorded rape rates. In 2018, the state broadcaster SVT revealed that 58% of men convicted in Sweden of rape and attempted rape over the previous five years were born abroad. Some of the most brutal rape cases have involved Muslim or African immigrants.

Black Axe is an international and extremely violent criminal organization with roots in Nigeria. They are one of the many rival criminal gangs in the process of establishing themselves in Sweden. An official police report from 2019 indicated that Stockholm alone has at least 50 different criminal gangs currently operating in the city. They are also getting more aggressive and violent. Scandinavian countries traditionally did not have strong organized crime groups comparable to the mafia found in southern Italy. Now Sweden has dozens of different groups or clans competing against one another for control over the local market of narcotics, protection money or other illegal activities. Some of them have even managed to create a criminal infrastructure, with ties to lawyers or bureaucrats. Nearly all of them have been imported to the country since the 1970s. Many of these criminals have an ethnic background from far more brutal and cynical societies in the Islamic world or Africa. Soft Scandinavian prisons do not deter them.

Unfortunately, such problems are no longer confined only to major cities. They are spreading to smaller towns and even rural areas across Sweden. Kalmar, a relatively small medieval town of historical importance, has experienced multiple deadly gang shootings.

In December 2019, when three masked men robbed a local restaurant in the town of Gislaved, a 60-year old Swedish family man was murdered with a machete .

Swedes who want their families to be safe from violent crime are running out of places to move to — unless they decide to leave their homeland behind entirely, as some are doing already.

Peder Jensen is a Norwegian author and essayist.

https://www.gatestoneinstitute.org/18826/sweden-violent-crime

Japan Pivots Back to Nuclear Power 

0

 

 

 

 

Japan is pivoting back to nuclear power in order to cope with surging energy prices, more than a decade after the Fukushima nuclear disaster pushed Tokyo to shutter reactors and halt new development.

As the global energy crisis deepens, Japan will restart idle plants and potentially increase some reactors’ life spans and build next-generation reactors, Prime Minister Fumio Kishida announced on Wednesday. Japanese officials have been directed to develop policy measures by the end of the year, he added.

“They’re looking at their own energy security, and bringing back more nuclear generation is one way to do that,” said Alex Munton, an expert on global gas markets at Rapidan Energy Group, a consultancy. But, he added, such a decision is “hugely politically contentious.”

Kishida’s announcement signifies a major shift in Japanese energy policy, where nuclear power has been a fraught issue since the 2011 Fukushima disaster. The country’s challenges also offer a window into how Europe’s energy crisis is sending shockwaves across the world and transforming the global energy landscape.

At the time of Fukushima, nuclear power accounted for roughly one third of Japan’s electricity sources. But after the 2011 meltdown, which was sparked by an earthquake and tsunami and resulted in the worst disaster since Chernobyl, Japan closed the majority of its reactors and stopped building new ones, essentially shunning nuclear power—until now.

The country’s precarious energy position, which has been worsened by the war in Ukraine, has forced Tokyo to reevaluate its options. “As a result of Russia’s invasion of Ukraine, the global energy situation has drastically changed,” Kishida told reporters.

These strains became especially clear as the threat of blackouts loomed this summer, prompting Tokyo authorities to warn of tight supplies and urge the public to slash electricity use. In June, Kishida said he wanted to restart reactors in order to evade possible winter power shortages, a push that will be catalyzed by his latest decision.

Public sentiment has also broadly shifted in favor of a restart, former International Energy Agency (IEA) Chief Nobuo Tanaka said earlier in August. Support for nuclear power now exceeds 60 percent, he said, its highest level since Fukushima.

Fatih Birol, the current IEA chief, expressed his support for the move, saying that he was “very encouraged” by the announcement. “This approach is in line with [the] IEA’s recent analysis,” he tweeted.

Foreign Policy

5 σενάρια για το πώς θα εξελιχθεί ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία το επόμενο εξάμηνο -Ο Guardian αναλύει

0

Ουκρανοί βάλλουν κατά θέσεις Ρώσων στρατιωτών στην περιοχή του Χαρκόβου της Ουκρανίας / Φωτογραφία: AP Photo/Andrii Marienko
25/08/2022  10:29
Έξι μήνες συμπληρώθηκαν χθες από την έναρξη της εισβολής που διέταξε ο Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ουκρανία και το μέλλον φαντάζει άδηλο αυτή τη στιγμή.

Σε ανάλυσή του για το μέλλον του πολέμου ο Guardian παραθέτει πέντε σενάρια για το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί το επόμενο εξάμηνο καθώς οι δύο πλευρές συνεχίζουν τις επιθέσεις σε μια μάχη φθοράς.

1. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί για ένα χρόνο αλλά με μειωμένη ένταση
Οι συγκρούσεις στα μέτωπα της Ουκρανίας μαίνονται εδώ και έξι μήνες, αλλά παρά τις απώλειες που έχουν υποστεί, ούτε το Κίεβο, ούτε η Μόσχα φαίνονται διατεθειμένες να σταματήσουν τις επιχειρήσεις. Η ουκρανική ηγεσία φλέγεται από την επιθυμία να ανακτήσει τα κατεχόμενα εδάφη, ενώ το Κρεμλίνο θέλει να συνεχίσει τα πλήγματα κατά του αντιπάλου του – και εμμέσως κατά της Δύσης, θεωρώντας ότι ο χειμώνας που έρχεται θα λειτουργήσει υπέρ των ρωσικών δυνάμεων.


Ρωσικό ελικόπτερο επιτίθεται κατά στόχων στην Ουκρανία / Φωτογραφία αρχείου: Russian Defense Ministry Press Service via AP
Οι διαπραγματεύσεις Ουκρανίας – Ρωσίας έχουν σταματήσει από την περασμένη άνοιξη, όταν βγήκαν στο φως συγκλονιστικά στοιχεία για τα μακελειά στη Μπούτσα, το Ιρπίν και άλλα κατεχόμενα από τις δυνάμεις του Πούτιν εδάφη βόρεια του Κιέβου. Αλλά και στις εμπόλεμες ζώνες δεν έχει παρατηρηθεί κάποια δραματική αλλαγή από την πτώση του Λισιτσάνσκ τον περασμένο Ιούνιο, με τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές εμφανώς εξαντλημένες να προσπαθούν να ανακτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων.

2. Η Ουκρανία προσπαθεί με σαμποτάζ και επιδρομές να επισπεύσει την κατάρρευση των ρωσικών δυνάμεων
Η Ουκρανία θα ήθελε να ανακαταλάβει τη Χερσώνα δυτικά του ποταμού Δνείπεριου, αλλά αδυνατεί να εξαπολύσει μια αποτελεσματική, συμβατική αντεπίθεση με υψηλόβαθμο στέλεχος της κυβέρνησής της να ομολογεί κατ’ ιδίαν ότι «δεν έχουμε αρκετές δυνατότητες για να τους απωθήσουμε». Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις άλλαξαν στρατηγική εξαπολύοντας πλέον πυραυλικές επιθέσεις από μεγάλες αποστάσεις και επιδρομές των ειδικών της δυνάμεων σε ρωσικές βάσεις πίσω από τις γραμμές του μετώπου.
Στόχος, σύμφωνα με τον σύμβουλο του Ουκρανού προέδρου Βολόντιμιρ Ζελένσκι, Μιχαϊλο Ποντόλιακ, είναι να προκαλέσουν «χάος στις ρωσικές δυνάμεις». Ωστόσο, μολονότι τα χτυπήματα αυτά πλήττουν την αποτελεσματικότητα των δυνάμεων κατοχής, είναι απίθανο να οδηγήσουν στην κατάρρευσή τους και την εθελούσια εκχώρηση της Χερσώνας, όπως ήλπιζαν ορισμένοι αξιωματούχοι στο Κίεβο.

3. Η Ρωσία προσανατολίζεται στη διασφάλιση των κεκτημένων και την προσάρτηση εδαφών της Ουκρανίας
Η Ρωσία θέλει μεν να συνεχίσει την επίθεση, αλλά δεν διαθέτει νέο σχέδιο, πέραν του μαζικού βομβαρδισμού αστικών κέντρων με το πυροβολικό της, ένα σχέδιο που αποδεικνύεται αποτελεσματικό και από την άλλη διασφαλίζει περιορισμό των απωλειών της, που σύμφωνα με δυτικές εκτιμήσεις αγγίζει τις δεκάδες χιλιάδες νεκρούς μέχρι στιγμής. Είναι μια στρατηγική που εφαρμόζει στο Ντονμπάς της ανατολικής Ουκρανίας, χωρίς, ωστόσο, αξιοσημείωτη πρόοδο, εν μέρει επειδή έστειλε ορισμένες από τις δυνάμεις της για να ενισχύσουν το μέτωπο στη Χερσώνα.


Ουκρανοί στρατιώτες εν δράσει / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo/Evgeniy Maloletka

Μπορεί η Μόσχα να μην έχει πετύχει αυτό που ήλπιζε όταν εξαπέλυε τον πόλεμο, αλλά ήδη κατέχει μεγάλα τμήματα των εδαφών της Ουκρανίας στα ανατολικά και νότια και σχεδιάζει στημένα δημοψηφίσματα για την προσάρτησή τους. Και καθώς πλησιάζει ο χειμώνας, πιθανώς να εστιάσει στη διασφάλιση του ελέγχου στις περιοχές που τελούν υπό την κατοχή της, σημειώνει ο Guardian.

4. Ο δύσκολος χειμώνας
O χειμώνας παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στους πολεμικούς σχεδιασμούς των δύο πλευρών. Η Ουκρανία ανησυχεί για μια νέα ανθρωπιστική κρίση ειδικά στην επαρχία του Ντονέτσκ και άλλες περιοχές στα μέτωπα, όπου δεν είναι διαθέσιμη η θέρμανση πολυκατοικιών με φυσικό αέριο με έναν αξιωματούχο να προβλέπει νέο κύμα προσφύγων το χειμώνα με έως και δύο εκατ. Ουκρανούς να περνούν στην Πολωνία.
Η Μόσχα, από την άλλη, θεωρεί ότι ο χειμώνας θα λειτουργήσει υπέρ της. Η Ουκρανία φοβάται ότι η Ρωσία θα στοχοθετήσει το ενεργειακό της δίκτυο, επιτείνοντας το πρόβλημα της θέρμανσης και ότι μπορεί να θέσει εκτός λειτουργίας τον μεγαλύτερο πυρηνικό σταθμό της Ευρώπης, εκείνον στη Ζαπορίζια. Η Ρωσία, παράλληλα, θέλει να παρατείνει τον εφιάλτη της Δύσης αναφορικά με την αύξηση των τιμών της ενέργειας και έχει κάθε λόγο να κλιμακώσει την πίεση. Η άνοιξη, ωστόσο, μπορεί να σημάνει την έναρξη νέων πολεμικών επιχειρήσεων.

5. Η Δύση πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να νικήσει η Ουκρανία, ή απλώς να αντέξει
Χωρίς τη στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση, η Ουκρανία θα είχε ήδη χάσει τον πόλεμο, σημειώνει ο Guardian. Ωστόσο, η Δύση δεν έχει παράσχει στο Κίεβο αρκετές συστοιχίες πυροβολικού, ή άλλα οπλικά συστήματα, όπως μαχητικά αεροσκάφη, που θα επέτρεπαν στην Ουκρανία να απωθήσει τους εισβολείς. Δυτικοί ηγέτες και πολιτικοί επισημαίνουν την ανάγκη να εξωθηθεί η Ρωσία στη μεθοριακή γραμμή πριν την έναρξη της εισβολής, αλλά δεν παρέχουν επαρκή μέσα για την επίτευξη του στόχου αυτού.


Ουκρανή μπροστά στο κατεστραμμένο σπίτι της στην Ποτάσνια, κοντά στο Κίεβο / Φωτογραφία αρχείου: Natacha Pisarenko/AP
Οι ανθρωπιστικές ανάγκες στην Ουκρανία, την ίδια ώρα, αυξάνονται καθώς δεν υπάρχουν επαρκείς πόροι για την έναρξη της ανοικοδόμησης πολλών κατοικιών στα βορειοανατολικά και βορειοδυτικά του Κιέβου, που παραμένουν ερείπια πέντε μήνες μετά την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής υποχρεώνοντας τους ενοίκους τους να ζουν σε γκαράζ ή αυτοσχέδια καταλύματα στην περιοχή.

Εσωτερικοί πρόσφυγες αναγκάζονται να ζουν σε νηπιαγωγεία ή σχολεία την ώρα που η τρύπα στον προϋπολογισμό της Ουκρανίας αυξάνει κάθε μήνα κατά 5 δις. δολάρια λόγω του πολέμου.

iefimerida.gr

1922 – Τα αναπάντητα ερωτήματα της καταστροφής: Πώς κρίνετε σήμερα τη δίκη και την εκτέλεση των Έξι;

2

 , 

Η απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 1922 του Εκτάκτου Στρατοδικείου αποτελεί σημείο τριβής και έντονων συζητήσεων εδώ και έναν αιώνα. Αποδόθηκε δικαιοσύνη; Ηταν ένοχοι εσχάτης προδοσίας;

Οι οκτώ που παραπέμφθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας ήταν ο Δημήτριος Γούναρης, πρωθυπουργός από τον Μάρτιο του 1921 έως τον Απρίλιο του 1922, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, υπουργός Οικονομικών από τον Ιανουάριο του 1921 και πρωθυπουργός από τις 9 Μαΐου έως τα τέλη Αυγούστου 1922, ο υπουργός Εσωτερικών Νικόλαος Στράτος, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Μπαλτατζής, ο υπουργός Στρατιωτικών Νικόλαος Θεοτόκης, ο Γεώργιος Χατζανέστης, διοικητής της Στρατιάς Μικράς Ασίας από τον Μάιο του 1922, και οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί Μιχαήλ Γούδας και Ξενοφών Στρατηγός. Η δίκη ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου 1922 και ολοκληρώθηκε σε 16 ημέρες. Με συνοπτικές διαδικασίες οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι και οι έξι από αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο. Χαρακτηριστικό της σπουδής με την οποία ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες είναι το γεγονός ότι η ανακοίνωση της ετυμηγορίας στους καταδικασθέντες και η εκτέλεση της ποινής έγιναν με διαφορά λίγων ωρών. Το πρωινό της 15ης Νοεμβρίου 1922 ακούστηκαν στο Γουδί 36 πυροβολισμοί και έπεσαν νεκροί οι Γούναρης, Χατζανέστης, Πρωτοπαπαδάκης, Στράτος, Θεοτόκης και Μπαλτατζής. Το 2010 έγινε η επανάληψη της δίκης από τον Αρειο Πάγο και το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο αθώωσε τους καταδικασθέντες μετά θάνατον.

Η Δίκη των Εξι αποτελεί σημείο τριβής και έντονων συζητήσεων εδώ και έναν αιώνα. Ακόμη και όσοι υποστηρίζουν ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη στο Εκτακτο Στρατοδικείο του ’22, εκτιμούν ότι η εκτέλεση των έξι ίσως απέτρεψε άλλες εκρήξεις βίας και έκτροπα που ενδεχομένως να είχαν μαζικό χαρακτήρα. Ορισμένοι εντοπίζουν προσωπικές διαφορές μεταξύ κατηγόρων και κατηγορουμένων, ενώ άλλοι αναγνωρίζουν τις ευθύνες των καταδικασθέντων στην αποτυχημένη διαχείριση της Μικρασιατικής Εκστρατείας.

Σήμερα, 100 χρόνια μετά τα γεγονότα, θέτουμε σε τέσσερις ιστορικούς ένα από τα πλέον φορτισμένα ερωτήματα της Καταστροφής. Αποδόθηκε δικαιοσύνη στη Δίκη των Εξι; Ηταν ένοχοι εσχάτης προδοσίας; Τι προκάλεσε ο θάνατός τους; Απαντούν οι Γιώργος Μαυρογορδάτος, Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Θανάσης Διαμαντόπουλος και Βλάσσης Αγτζίδης.

Ιστορική δικαιοσύνη ή δικαστικός κανιβαλισμός;

1922 – Τα αναπάντητα ερωτήματα της καταστροφής: Πώς κρίνετε σήμερα τη δίκη και την εκτέλεση των Έξι;-1

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος –ταυτίζοντας τον Λόιντ Τζορτζ με τη Μεγάλη Βρετανία, υποτιμώντας τις επιφυλάξεις των άλλων νικητριών δυνάμεων του «Μεγάλου Πολέμου» καθώς και τις διαιρέσεις και τα αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ τους, αλλά και τη ρευστότητα των καταστάσεων– επιχείρησε ένα τυχοδιωκτικό, ενδεχομένως μάλιστα εξαρχής αδιέξοδο εγχείρημα. (Αλλωστε ο Ιωάννης Μεταξάς–-αλλού λιγότερο διορατικός, είναι αλήθεια– είχε αναδείξει από πολύ νωρίς τα δυσμενή γεωπολιτικά και δημογραφικά δεδομένα για τη στρατιωτική μας παρέμβαση σε μια περιοχή χωρίς εδαφική συνέχεια με τον κύριο κορμό της χώρας, πολλώ δε μάλλον που στην ενδοχώρα της το «απόλεμο», όπως το προσδιόριζε, ελληνικό στοιχείο δεν ήταν πλειοψηφικό.)

Ακόμη όμως και αν, με «αναδρομική σοφία», καταλογίσουμε στον μεγάλο Κρητικό «άφρονα μαξιμαλισμό», αυτό δεν αίρει τις ευθύνες των αντιπάλων του: Υπηρέτησαν, «πληθωρικά» μάλιστα, την ίδια πολιτική –στην οποία είναι αμφίβολο αν πίστευαν– σε δυσμενέστερο διεθνοπολιτικό περιβάλλον και με μεγαλύτερη εθελοτύφλωση μπροστά στις εξελίξεις. Ασφαλώς και υπήρξαν περιδεείς μπροστά στο πολιτικό κόστος, φοβούμενοι εκτός από την κρίση της κοινωνίας και τη σύγκριση της Ιστορίας: μήπως αποδειχθούν ήσσονες και όχι κρείσσονες του προκατόχου τους. Δεν αναιρούν, δε, τις πολιτικές ευθύνες τους ούτε τα ισχυρά ελαφρυντικά που θα μπορούσαν να επικαλεσθούν: τόσο κάποιες δηλώσεις, μετά τον Νοέμβριο του 1920, του Βρετανού πρωθυπουργού όσο και τη στάση πολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων της δικής μας χώρας. (Π.χ., όταν το 1921 συζητείτο στην ελληνική Βουλή συμβιβαστική διαμεσολάβηση των συμμάχων, ο αρχιστράτηγος Παπούλας –που μετέπειτα υπήρξε μάρτυρας κατηγορίας στη Δίκη των Εξι– τηλεγραφούσε πως η στρατιά δεν θα δεχόταν να εγκαταλείψει ούτε σπιθαμή μικρασιατικού εδάφους… Παράλληλα, ενώ ο αυτοεξόριστος Βενιζέλος, προσγειωμένος πλέον, παρότρυνε σε μετριοπάθεια και διαλλακτικότητα, αναδεικνύοντας τη μεταβολή των διεθνοπολιτικών δεδομένων, στην Ελλάδα η κοινοβουλευτική ομάδα των Φιλελευθέρων συνέπλεε στην αδιαλλαξία: Χαρακτήριζε και αυτή, από κοινού με την αντιβενιζελική κυβέρνηση, τη Συνθήκη των Σεβρών ως «ελάχιστον των εθνικών δικαίων», κάτι που έκανε τότε την «Καθημερινή» του Βλάχου να αντιδιαστέλλει την «εθνική υπευθυνότητα» του Δαγκλή προς την «ηττοπάθειαν» του «ενδοτικού» Βενιζέλου.)

Οποιες όμως και αν υπήρξαν οι πολιτικές ευθύνες των καταδικασθέντων, η –κακώς επονομασθείσα– Δίκη των Εξι αναμφίβολα συνιστούσε πολιτικό διωγμό αντιπάλων. Ακόμη χειρότερα, είχε στοιχεία δικαστικού κανιβαλισμού.

Τίποτε πράγματι, καμία διπλωματική αφέλεια και καμία πολιτική αμέλεια, δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει την –ενιαία– κατηγορία κατά των κυβερνητών της περιόδου, καθώς και κατά του τελευταίου αρχιστρατήγου, πως «εκουσίως και εκ προθέσεως υποστήριξαν την εισβολήν εις την επικράτειαν του Βασιλείου του τουρκικού εθνικιστικού στρατού». Τίποτε, πλην ίσως του γεγονότος ότι από το 1915 η χώρα είχε συνηθίσει να ζει με δύο «ξενοκίνητες προδοτικές» παρατάξεις, ιδιότητα που αποκτούσε και νομική/ποινική απαξία για την εκάστοτε ευρισκόμενη στην αντιπολίτευση…

Πώς, όμως, τεκμηριώνεται η άποψη περί «δικαστικού κανιβαλισμού»;

Πρώτον, στρατιωτικοί της «Επανάστασης» του 1922, οι οποίοι ήθελαν να πολιτευθούν –αφού τότε επετράπη σε εν ενεργεία ενστόλους να εκλέγονται βουλευτές– επιδίωκαν να ικανοποιήσουν τους πρόσφυγες με τη σκληρότερη τιμωρία των υπαιτίων της συμφοράς. Γι’ αυτό και ασκούνταν παρασκηνιακές πιέσεις προς τους στρατοδίκες.

Δεύτερον, υπήρχαν και προσωπικά προηγούμενα: Βασικός συντάκτης του κατηγορητηρίου –με την παρασκηνιακή βοήθεια του Γεωργίου Παπανδρέου– ήταν ο στρατηγός Πάγκαλος, του οποίου ο Χατζανέστης είχε δύο φορές το 1912 επιδιώξει την παραπομπή σε στρατοδικείο, τη δεύτερη –για μαζικές εκτελέσεις αιχμαλώτων– ως «εγκληματία πολέμου». Επιπροσθέτως ο πρόεδρος του στρατοδικείου Οθωναίος μισούσε βαθιά τους υποδίκους –υπάρχουν συγκλονιστικά ιδιόχειρα σημειώματά του, γραμμένα δεκαετίες αργότερα–, ενώ επίσης και ο κύριος μάρτυρας κατηγορίας Παπούλας είχε προσωπικά κατά του Γούναρη: είχε ενημερωθεί από τον Βίκτωρα Δούσμανη για τους ακραία απαξιωτικούς προς το πρόσωπό τους χαρακτηρισμούς του Πατρινού πολιτικού.

Οσον αφορά, τρίτον, τις συνθήκες διεξαγωγής της δίκης… Ο Οθωναίος τρομοκρατούσε μάρτυρες… Οι κατηγορούμενοι ενίοτε αποβάλλονταν της αίθουσας «δι’ ασέβειαν προς το δικαστήριο»… Επίσης, δε, στερήθηκαν του δικαιώματος να χρησιμοποιήσουν προς υπεράσπισή τους διπλωματικά έγγραφα «ίνα μη έλθουν εις δημοσιότητα απόρρητα του κράτους». Ενώ νόμω βάσιμες δικονομικές ενστάσεις τους απορρίπτονταν, διότι «δεν υπηρετούσαν την ουσιαστική δικαιοσύνη».

Το πλέον κραυγαλέο, όμως, υπήρξε άλλο: Το βασικότερο σημείο του κατηγορητηρίου ήταν –όχι πως προκηρύχθηκε δημοψήφισμα για επάνοδο του Κωνσταντίνου, κάτι που αξίωνε όλος ο αντιβενιζελικός κόσμος της εποχής, αλλά– ότι δεν ανέστειλαν τη διεξαγωγή του σχετικού δημοψηφίσματος της 22ας Νοεμβρίου 1920. Ως όφειλαν να κάνουν, κατά το κατηγορητήριο, αφού την προπαραμονή της διεξαγωγής του οι νικήτριες του πολέμου Δυνάμεις επέδωσαν νότα, διά των πρέσβεών τους, προς την κυβέρνηση Ράλλη, ενημερώνοντάς τη πως θα θεωρούσαν την επαναφορά στον θρόνο του γερμανόφιλου μονάρχη ως εχθρική πράξη, που θα τις έστρεφε εναντίον της Ελλάδας. Ωστόσο, οι επτά από τους οκτώ καταδικασθέντες (στην κακώς ονομαζόμενη Δίκη των Εξι) δεν ήταν υπουργοί της κυβέρνησης που αποφάσισε να αγνοήσει την προειδοποίηση… Αλλά ο συνταγματάρχης Καλογεράς, της υπό τον Πάγκαλο τριμελούς ανακριτικής επιτροπής που συνέταξε το κατηγορητήριο, υποστήριξε τη θεωρία περί αναδρομικής ευθύνης –για τη μη αναβολή του δημοψηφίσματος– όσων έγιναν μεταγενέστερα υπουργοί…

Καταλήγοντας: Αν ζητούμενο σήμερα είναι ο αναστοχασμός επί όσων τότε συνέβησαν, ας εστιάσουμε μόνο σε ένα: Οι περισσότερες επαναναφλέξεις του Εθνικού Διχασμού στον Μεσοπόλεμο, καθώς και οι εκτελέσεις αντεκδίκησης του 1935, είχαν σχέση με τη Δίκη των Εξι.

* Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας τού άρτι κυκλοφορήσαντος από τις εκδόσεις Πατάκη έργου «Ο Εθνικός Διχασμός και η κορύφωσή του. Η Δίκη των “Εξι”: Εξιλασμός ή δικαστικός φόνος;».

Μακροπρόθεσμα, πληρώσαμε ακριβά την απόφαση

1922 – Τα αναπάντητα ερωτήματα της καταστροφής: Πώς κρίνετε σήμερα τη δίκη και την εκτέλεση των Έξι;-2

Tο ζήτημα της δίκης και εκτέλεσης των Εξι δεν είναι τόσο απλό όσο εμφανίζεται. Από στενά νομικής σκοπιάς, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επρόκειτο για παρωδία δίκης, τόσο δικονομικά όσο και ουσιαστικά. Το «έκτακτο επαναστατικό στρατοδικείο» δεν ήταν βέβαια κανονικό δικαστήριο. Επιπλέον, το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας μόνο «εκ προθέσεως» μπορεί να διαπραχθεί. Αλλά πρόθεση των κατηγορουμένων ούτε αποδείχθηκε ούτε μπορούσε ποτέ να αποδειχθεί.

Αν η δίκη και οι εκτελέσεις ήσαν αναγκαίες ως κάθαρση μιας μοναδικής εθνικής τραγωδίας, οι οργανωτές τους όφειλαν ίσως να είναι ειλικρινέστεροι και ωμότεροι. Στην ουσία, οι κατηγορούμενοι ήσαν υπόλογοι για ανεπανόρθωτη βλάβη ή «προδοσία» των εθνικών συμφερόντων όχι «εκ προθέσεως», αλλά από βαρύτατη και ασυγχώρητη («ασύγγνωστη») αμέλεια και ανευθυνότητα. Ηταν λοιπόν προτιμότερο να διατυπωθεί ανάλογα το κατηγορητήριο.

Μπορεί όμως να γίνει λόγος και για «ενδεχόμενο δόλο», δηλαδή για αποδοχή ενός ενδεχόμενου και προβλεπόμενου αποτελέσματος, σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις: του Δημητρίου Γούναρη, του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη και του Νικολάου Θεοτόκη. Προτίμησαν την πορεία προς την Καταστροφή από οποιαδήποτε άλλη επιλογή που θα είχε θέσει σε κίνδυνο το αντιβενιζελικό καθεστώς, οδηγώντας ίσως σε επάνοδο του Βενιζέλου. Η πιο καταδικαστική σχετική μαρτυρία προέρχεται από τον Ιωάννη Μεταξά, όταν, τον Μάρτιο του 1921, αυτοί οι τρεις τον είχαν αναγκάσει να αναφωνήσει αγανακτισμένος: «Πρέπει να υπάγη ο τόπος μας εις τον διάβολον, διά να μη έλθη ο Βενιζέλος;»

Υπάρχει εξάλλου μια αδιόρατη ειρωνεία. Από τους Εξι, τουλάχιστον ο Γούναρης και ο Θεοτόκης είχαν αναμφίβολα διαπράξει το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας το 1916-17, επιδιώκοντας τότε πολεμική σύμπραξη με τους Γερμανούς και με τους Βουλγάρους ακόμη και μετά την κατάληψη από αυτούς της Ανατολικής Μακεδονίας, που οι Βούλγαροι θεωρούσαν οριστική προσάρτηση. Εκείνη η πραγματική προδοσία έμεινε τελικά ατιμώρητη. Τη γνώριζαν όμως οι στρατοδίκες και την επικαλέστηκαν οι κατήγοροι το 1922, μολονότι το κατηγορητήριο είχε ως αφετηρία την 1η Νοεμβρίου 1920. Γνώριζαν επίσης ότι είχαν επανέλθει στο στράτευμα και υπηρετούσαν στη Μικρά Ασία δύο κωνσταντινικοί αξιωματικοί που είχαν αυτομολήσει στους Βουλγάρους το 1917-18.

Χάρη στη δίκη και στην εκτέλεση των Εξι, οι Ελληνες στρατιωτικοί ως σύνολο κατάφεραν να αποτινάξουν ουσιαστικά την ευθύνη της συντριπτικής ήττας και να την επιρρίψουν αποκλειστικά σε πολιτικούς. Το ίδιο είχαν κάνει νωρίτερα οι Γερμανοί συνάδελφοί τους για τη δική τους ήττα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Ο τελευταίος αρχιστράτηγος Γεώργιος Χατζανέστης δεν ήταν αντιπροσωπευτικός του Σώματος των αξιωματικών και προσφερόταν ως εξιλαστήριο θύμα χωρίς να θίγεται το γόητρο του στρατού ως θεσμού.) Η συγκάλυψη των καθαρά στρατιωτικών ευθυνών παραμένει μέχρι σήμερα η κρυμμένη αλλά και απεχθέστερη όψη του ζητήματος.

Ως πράξεις σκοπιμότητας, η δίκη και οι εκτελέσεις ασφαλώς πέτυχαν βραχυπρόθεσμα ωφέλιμο και άμεσο αποτέλεσμα. Συντάραξαν τους πάντες σε τέτοιο βαθμό ώστε εκτόνωσαν μονομιάς την αναταραχή στον λαό και προπαντός στον στρατό, αποτρέποντας χειρότερα γεγονότα και επιτρέποντας την άμεση ανασυγκρότηση αξιόμαχης στρατιάς στον Εβρο, μετά την αναγκαστική εκκένωση της Ανατολικής Θράκης. Μπορεί λοιπόν να υποστηριχθεί ότι η δίκη και οι εκτελέσεις υπήρξαν εκείνη τη στιγμή αναγκαίες. Αυτή ήταν άλλωστε και η σταθερή μεταγενέστερη θέση των βενιζελικών και του ίδιου του Βενιζέλου.

Αντιθέτως, για τους αντιβενιζελικούς η εκτέλεση των Εξι παρέμεινε εσαεί «τερατώδες έγκλημα», που καθόρισε τη στάση τους απέναντι σε εκείνους που θεωρούσαν άμεσα υπευθύνους. Επιλεκτικά όμως. Δηλαδή και φαρισαϊκά. Στοχοποιήθηκε ο Νικόλαος Πλαστήρας, αλλά όχι ο Θεόδωρος Πάγκαλος, που ήταν πολύ περισσότερο υπεύθυνος. Αρκετοί αντιβενιζελικοί φάνηκαν μάλιστα πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί του, τρία μόλις χρόνια μετά την εκτέλεση των Εξι.

Αν η διεξαγωγή και η έκβαση της δίκης μπορούν να αποδοθούν σε έναν άνθρωπο, αυτός δεν ήταν ούτε ο Πλαστήρας ούτε ο Βενιζέλος, αλλά ο Πάγκαλος. Αυτός πρώτα εκβίασε την άμεση διεξαγωγή της δίκης κινητοποιώντας αξιωματικούς που απειλούσαν να εισβάλουν στις φυλακές και να προχωρήσουν σε αθρόες εκτελέσεις χωρίς δίκη. Υστερα κατάφερε να ελέγξει ο ίδιος τόσο το αντικείμενό της, ως πρόεδρος της ανακριτικής επιτροπής που συνέταξε το κατηγορητήριο, όσο και την έκβασή της, ως νέος υπουργός Στρατιωτικών την ώρα της ετυμηγορίας και των εκτελέσεων.

Στον Πάγκαλο πιθανότατα οφείλεται και η μη εμφάνιση του προστατευομένου του, συνταγματάρχη Πτολεμαίου Σαρηγιάννη, που είχε παραμείνει υπαρχηγός του επιτελείου της Στρατιάς Μικράς Ασίας μετά τις εκλογές του 1920. Μάταια ζητήθηκε από την υπεράσπιση να καταθέσει ως μάρτυρας. Ετσι, δεν αποκαλύφθηκε ότι αυτός ήταν που παρέσυρε επανειλημμένως τον Γούναρη και τους άλλους πολιτικούς με τις εντελώς ανεδαφικές εκτιμήσεις και προβλέψεις του.

Οπως και στη Γερμανία, η απαλλαγή των στρατιωτικών και η ενοχοποίηση των πολιτικών για την ήττα υπονόμευσε καίρια τη δημοκρατία. Επιπλέον, η εκτέλεση των Εξι συνέβαλε καθοριστικά στην παράταση του Εθνικού Διχασμού ως εμφυλίου πολέμου. Και από τις δύο αυτές απόψεις, είχε μακροπρόθεσμα εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις, ανεξάρτητα από το όποιο ωφέλιμο άμεσο αποτέλεσμα.

* Ο κ. Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος είναι τ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Οθωναίος τρομοκρατούσε μάρτυρες. Οι κατηγορούμενοι στερήθηκαν του δικαιώματος να χρησιμοποιήσουν προς υπεράσπισή τους διπλωματικά έγγραφα «ίνα μη έλθουν εις δημοσιότητα απόρρητα του κράτους».

Η ώρα μιας θεσμικής και πολιτικής καταστροφής

Στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχουν κάποιες ώρες στις οποίες σημειώνεται μια έξαφνη και δραματική στροφή είτε προς καλή είτε προς κακή κατεύθυνση. Δεν είναι σύνηθες φαινόμενο. Είναι επίσης, κατά κανόνα, αποτέλεσμα των επιλογών των πολιτικών δρώντων. Μια τέτοια περίπτωση είναι η Δίκη των Εξι, η οποία εκπροσωπεί μια βίαιη στροφή της ελληνικής θεσμικής πραγματικότητας και της πολιτικής κουλτούρας προς το χειρότερο – μια πραγματική θεσμική και πολιτική καταστροφή.

Η κατηγορία της εθνικής προδοσίας σπανίως εκτοξευόταν στην Ελλάδα έως το 1915. Με την έναρξη του Εθνικού Διχασμού, όμως, χρησιμοποιήθηκε ασύστολα και από τις δύο παρατάξεις. Και επειδή ακριβώς αποδείχθηκε πολιτικά επικερδής, δημιουργήθηκε στο πολιτικό σύστημα του Διχασμού η ροπή προς την επανάληψη τέτοιων τακτικών. Το αποτέλεσμα ήταν ο εθισμός σε τούτο και η επιβάρυνση της πολιτικής ζωής του έθνους για πολλές δεκαετίες έκτοτε, ίσως και έως πολύ πρόσφατα.

Στην περίπτωση της Δίκης των Εξι, πάντως, το πράγμα δεν έμεινε καν στη διατύπωση της (πολιτικής) κατηγορίας περί προδοσίας. Μετά την ήττα, επιβλήθηκε, μέσω του κινήματος Πλαστήρα – Γονατά, η πρώτη στρατιωτική δικτατορία της ελληνικής ιστορίας (που αυτοαποκαλείτο «Επανάστασις»): προγενέστερα στρατιωτικά κινήματα (π.χ. 1843, 1862, 1909) δεν είχαν καταλήξει σε στρατιωτική διακυβέρνηση. Μετά την επικράτηση του κινήματος, ηγετικά μέλη των αντιβενιζελικών κυβερνήσεων και ο ηττηθείς στρατιωτικός διοικητής συνελήφθηκαν και δικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες από Εκτακτο Στρατοδικείο, με πολιτικούς και προσωπικούς αντιπάλους των κατηγορουμένων στη θέση των ανακριτών ή δικαστών. Επρόκειτο για παρωδία δίκης, που οδήγησε στη δικαστική δολοφονία του συνόλου της ηγεσίας της αντίπαλης πολιτικής παράταξης.

1922 – Τα αναπάντητα ερωτήματα της καταστροφής: Πώς κρίνετε σήμερα τη δίκη και την εκτέλεση των Έξι;-3

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να τονιστεί ότι η καταδίκη ήταν άδικη. Τα δικαιώματα των κατηγορουμένων δεν έγιναν σεβαστά. Επιπλέον, το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας είναι έγκλημα δόλου. Απαιτείται δηλαδή ο κατηγορούμενος να έχει σχεδιάσει και επιδιώξει το αποτέλεσμα, στην περίπτωσή μας την ήττα και έξωση του ελληνικού στρατού/κράτους από την επίδικη περιοχή, καθώς και την εκδίωξη/εξόντωση των ελληνικών πληθυσμών. Είναι φανερό ότι οι κατηγορούμενοι δεν είχαν επιδιώξει κάτι τέτοιο: είχαν χάσει έναν πόλεμο, αλλά η ήττα στον πόλεμο δεν συνιστά εσχάτη προδοσία. Μπορεί να υποστηριχθεί ότι είχαν χάσει τον πόλεμο από δικά τους λάθη, αλλά το λάθος δεν αποτελεί στοιχείο της αντικειμενικής ή υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας. Πρέπει να έχει επιδιωχθεί να επέλθει το αποτέλεσμα, και πρέπει να αποδειχθεί ότι έχει επιδιωχθεί· κάτι που ασφαλώς δεν αποδείχθηκε στη διαδικασία.

Το αποτέλεσμα της καταδίκης και της εκτέλεσης ήταν μια τρομακτική κατάπτωση της πολιτικής κουλτούρας της χώρας. Η μνήμη των εκτελεσμένων του ’22 καλλιεργήθηκε συστηματικά από τους αντιβενιζελικούς και αποσάθρωσε τη νομιμοποίηση του πολιτεύματος της Αβασίλευτης που ανακηρύχθηκε το 1924. Η μνήμη των εκτελέσεων και ο φόβος μιας επανάληψής τους έκαναν ακόμη πιο ακραίες τις αντιδράσεις των αντιβενιζελικών στα βενιζελογενή ή βενιζελικά κινήματα του 1933 και 1935, προκαλούσαν δηλαδή την ένταση του Διχασμού. Τα έκτακτα στρατοδικεία μετά το 1922 μεσουράνησαν στην ιστορία της χώρας. Ετσι, το 1935, μετά το αποτυχημένο βενιζελικό κίνημα, από ανάλογα Σώματα καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν τρεις αντιβενιζελικοί, από τους οποίους δύο ήταν υπέργηροι στρατιωτικοί οι οποίοι δεν είχαν αναμειχθεί στο κίνημα, αλλά είχαν καταθέσει ως μάρτυρες κατηγορίας στη Δίκη των Εξι· τραγική περίπτωση πολιτικής και προσωπικής εκδίκησης, αυτή τη φορά από την άλλη πλευρά. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940, κατά τον Εμφύλιο, συγκροτήθηκαν 25 έκτακτα στρατοδικεία για να δικάσουν τους κατηγορουμένους ως κομμουνιστές.

Μόνον μετά τη Μεταπολίτευση, το 1974-75, κατάφερε η χώρα να απεμπλακεί από αυτή τη θανατερή πολιτική κουλτούρα, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και οι συνεργάτες του φρόντισαν ώστε οι χουντικοί να μη δικαστούν από έκτακτα στρατοδικεία αλλά από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, δηλαδή από δικαστές που απολάμβαναν όλες τις εγγυήσεις για την αμερόληπτη κρίση τους, και με πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων. Τότε μόνον, πενήντα και πλέον χρόνια μετά, καταφέραμε να εξορκίσουμε αυτή την κατάρα που ξεκίνησε το 1922.

Είναι κατανοητό πως μπορεί να εγερθεί ένα επιχείρημα που θα υποστήριζε ότι η δίκη και εκτέλεση των Εξι έγινε και με σκοπό να εκτονώσει τη λαϊκή οργή μετά την Καταστροφή. Το τραύμα ήταν τόσο μεγάλο, θα έλεγε αυτή η άποψη, ώστε χρειαζόταν αίμα για να απαλυνθεί ο πόνος. Ο γράφων, μέλος μιας κοινωνίας του ανεπτυγμένου κόσμου, δεν επιθυμεί να τοποθετηθεί έναντι αυτού του επιχειρήματος. Θα υποστηρίξει όμως ότι, ακόμη και εάν η τότε κυβέρνηση είχε άνομα και χωρίς δίκη –με άλλα λόγια, αυθαίρετα και εγκληματικά– επιλέξει να εκτελέσει τους Εξι χωρίς προσχήματα, ως πράξη εκδίκησης, τούτο θα είχε επιβαρύνει την πολιτική ζωή του έθνους λιγότερο από αυτό που έγινε με τη δίκη τους. Και τούτο επειδή η δίκη και εκτέλεση των Εξι επέφεραν την τρομακτική, μακροπρόθεσμη απαξίωση των θεσμών του κράτους, χαρακτηριστικό του Εθνικού Διχασμού που με τη δίκη αυτή διαιωνιζόταν, και μαζί διαιωνιζόταν και η πολιτική κουλτούρα του.

* Ο κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου είναι καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, γενικός γραμματέας του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

1922 – Τα αναπάντητα ερωτήματα της καταστροφής: Πώς κρίνετε σήμερα τη δίκη και την εκτέλεση των Έξι;-4
Ο πρόεδρος του Στρατοδικείου Αλέξανδρος Οθωναίος. Σκίτσο του Περικλή Βυζάντιου (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα).
1922 – Τα αναπάντητα ερωτήματα της καταστροφής: Πώς κρίνετε σήμερα τη δίκη και την εκτέλεση των Έξι;-5
Ο Γεώργιος Χατζανέστης, διοικητής της Στρατιάς Μικράς Ασίας από τον Μάιο του 1922. Σκίτσο του Περικλή Βυζάντιου (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα).

Μικρασιατική Καταστροφή. Υπάρχουν υπεύθυνοι;

1922 – Τα αναπάντητα ερωτήματα της καταστροφής: Πώς κρίνετε σήμερα τη δίκη και την εκτέλεση των Έξι;-6

«Kάθε τραγωδία είναι μείξη σφαλμάτων και ατυχημάτων… Ουδέποτε το φαινόμενο αυτό απεικονίστηκε εναργέστερα απ’ ό,τι στην ιστορία της ελληνικής αποτυχίας στον πόλεμο». – Λόιντ Τζορτζ

Ετσι περιέγραψε ο Βρετανός πρωθυπουργός τη Μικρασιατική Τραγωδία. Δηλαδή την αιματηρή και αμετάκλητη κατάληξη της προσπάθειας του ελληνισμού αφενός να συμμετάσχει στις ευρωπαϊκές διεργασίες αναβαθμίζοντας τη χώρα και αφετέρου να διεκδικήσει τη μερίδα που του αναλογούσε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τα εδάφη της ηττημένης προνεωτερικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αποχωρούσε πλέον οριστικά από την Ιστορία. Να σημειωθεί ότι στις παραμονές του πολέμου (1914) το ποσοστό των Ελλήνων στην περιοχή όπου ιδρύθηκε αργότερα το τουρκικό κράτος κυμαινόταν μεταξύ του 13% και του 20% του συνολικού οθωμανικού πληθυσμού.

Με τη Συνθήκη των Σεβρών (Αύγουστος 1920) η Ελλάδα κατάφερε να διεκδικήσει μόλις το 6% του παλιού κοινού οθωμανικού εδάφους, ενώ περιοχές με σημαντικό ελληνικό πληθυσμό, όπως ο Πόντος, έμειναν εκτός των ρυθμίσεων.

Η έστω και την τελευταία στιγμή (1917) συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων με την ανατροπή της φιλογερμανικής πολιτικής και την έξωση από τη χώρα των φιλογερμανικών κέντρων, επέτρεψε τη συμμετοχή στις μεταπολεμικές διαδικασίες. Ετσι κερδήθηκε η Θράκη (Δυτική και Ανατολική) και υπό όρους η περιοχή της Σμύρνης. Αλλά, παρά την τεράστια διπλωματική επιτυχία της Ελλάδας, δυόμισι μήνες μετά οι ψηφοφόροι θα ξαναδώσουν την εξουσία στους παλιούς μοναρχικούς, οι οποίοι καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο πορεύτηκαν με μια αντιπολεμική άτυπη συμμαχία με το νεαρό ΣΕΚΕ-ΚΚΕ που μόλις είχε ενταχθεί στην Κομιντέρν και υλοποιούσε τις επιταγές της.

Η επιστροφή των παλιών φιλογερμανών στην εξουσία θα έχει δραματικές επιπτώσεις στο μικρασιατικό εγχείρημα. Κατ’ αρχάς θα επιλέξουν συνειδητά να διαρρήξουν τις σχέσεις με τους συμμάχους, παραγνωρίζοντας τις δύο αυστηρές διακοινώσεις τους για τη μη επιστροφή του Κωνσταντίνου στον θρόνο, ενώ ήδη είχαν αποκαθηλωθεί οι ηττημένοι παλιοί του αυτοκρατορικοί σύμμαχοι, ο γυναικαδελφός του Γουλιέλμος Β΄ στη Γερμανία και ο Κάρολος Α΄ στην Αυστροουγγαρία. Οι τρεις συμμαχικές, έως εκείνη τη στιγμή, χώρες (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) δήλωναν ξεκάθαρα ότι σε περίπτωση επαναφοράς στον θρόνο του Κωνσταντίνου, τον οποίο θεωρούσαν εχθρό και υπονομευτή της συμμαχικής προσπάθειας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, «…οι τρεις Κυβερνήσεις δηλούσιν ότι επιφυλάσσουσιν εαυταίς πλήρη ελευθερία δράσεως προς διακανονισμόν της καταστάσεως ταύτης».

Παρ’ όλα αυτά, η φιλομοναρχική κυβέρνηση οργάνωσε τη θριαμβευτική επάνοδο του Κωνσταντίνου αναθέτοντάς του την αρχηγία του στρατού. Παράλληλα τοποθέτησε επικεφαλής του στρατεύματος απειροπόλεμα και άχρηστα στελέχη, απομακρύνοντας ικανούς και εμπειροπόλεμους αξιωματικούς. 500 έμπειροι αξιωματικοί απομακρύνθηκαν ως βενιζελικοί ή υποχρεώθηκαν λόγω κλίματος να αποχωρήσουν μόνοι τους. Επανήλθαν από την αποστρατεία 1.500 φιλομοναρχικοί, ενώ στη θέση του ικανού Λεωνίδα Παρασκευόπουλου θα αναλάβει ο ανακληθείς από την αποστρατεία Αναστάσιος Παπούλας και την άνοιξη του 1922 ο μειωμένων ψυχικά ικανοτήτων Χατζανέστης.

Ετσι, εν πλήρει συνειδήσει υποβάθμισαν την ελληνική θέση στον μικρασιατικό πόλεμο και μετέτρεψαν μια διασυμμαχική επιχείρηση σε καθαρό ελληνοτουρκικό πόλεμο με αντίπαλο τους εθνικιστές του Μουσταφά Κεμάλ. Παράλληλα, αμέλησαν παντελώς μετά τις πρώτες ήττες του καλοκαιριού του 1921 να οχυρώσουν την περιοχή της Σμύρνης, μετατρέποντάς τη σε απόρθητο φρούριο κατά τον τύπο της οχύρωσης της Αγκυρας από τον Μουσταφά Κεμάλ.

Εξέθεσαν σε θανάσιμο κίνδυνο τους εναπομείναντες Ελληνες του Πόντου, όταν δημοσίως και προσχηματικά δήλωσαν στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου, τον Μάρτιο του 1921, ότι θα οργάνωναν στρατιωτική επέμβαση εκεί, χωρίς να έχουν την παραμικρή τέτοια πρόθεση. Kατάφεραν έτσι να προκαλέσουν τη δεύτερη φάση της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, εφόσον ο Μουσταφά Κεμάλ με βίαιο τρόπο εκτόπισε τον ελληνικό πληθυσμό από τον Πόντο προς τα βάθη της Ανατολίας. Επίσης, δεν έλαβαν κανένα μέτρο για την προστασία του άμαχου πληθυσμού της Ιωνίας, ενώ ήταν γνωστό ότι σε περίπτωση αποχώρησης του ελληνικού στρατού θα εσφαγιάζετο από τους κεμαλιστές. Αντιθέτως, μετά την κατάρρευση του μετώπου και πέντε ημέρες πριν εισβάλει ο κεμαλικός στρατός στη Σμύρνη, αποστέλλεται η τελευταία εντολή της μοναρχικής κυβέρνησης με την υπογραφή του πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη: «Εγκρίνετε εμποδισθώσι αναχωρίσωσι Ελληνες Μικρασιάται δι’ Ελλάδα, ακόμα και όταν είναι εύποροι δυνάμενοι αναχωρήσωσι με συνήθη ταχυδρομικά ατμόπλοια». Ως αποτέλεσμα αυτής της αδιαφορίας για τη μοίρα του μικρασιατικού ελληνισμού συνελήφθησαν 150.000 άμαχοι από τα κεμαλικά στρατεύματα, εκ των οποίων μόνο 15.000 άτομα επέζησαν και έφθασαν στην Ελλάδα μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης.

Θα μπορούσαν αυτές οι πράξεις –ανεξάρτητα από την προβληματική στρατιωτική συμπεριφορά– να χαρακτηριστούν ως πράξεις «εθνικής προδοσίας»; Νομίζω ότι η απάντηση είναι αυτονόητη! Οσο και αν οι πολιτικοί και φυσικοί απόγονοι της τότε υπεύθυνης για τα δεινά ηγεσίας επιχείρησαν να την «αθωώσουν» μέσα από παράδοξες και προσβλητικές για την ιστορία του Αρείου Πάγου διαδικασίες.

* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας του ΑΠΘ, συγγραφέας.

photo: Στιγμιότυπο από τη Δίκη των Εξι. Ορθιος δεξιά καθώς ομιλεί, ο πρώην πρωθυπουργός Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης Φωτ. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα.

https://www.kathimerini.gr/society/562006213/1922-ta-anapantita-erotimata-tis-katastrofis-pos-krinete-simera-ti-diki-kai-tin-ektelesi-ton-exi/

Βίντεο σοκ με βασανισμούς μεταναστών από Τούρκους! Αυτός είναι ο δήθεν ‘φιλεύσπλαχνος’ και ‘ειρηνοποιός’ Ερντογάν! Το κράτος – δουλέμπορος έχει το θράσος να κατηγορεί την Ελλάδα!

1

Το κράτος – δουλέμπορος έχει το θράσος να κατηγορεί την Ελλάδα!
Έχουμε γράψει επανειλημμένα για τις θηριωδίες που διαπράττει η Τουρκία όχι μόνο κατά των γειτονικών χωρών και των μειονοτήτων στο έδαφος της, αλλά φυσικά και κατά των προσφύγων και των μεταναστών. Είχαμε προβάλλει το συγκλονιστικό αφιέρωμα του CNBC για το εμπόριο οργάνων με θύματα πρόσφυγες, το οποίο δυστυχώς το επίσημο ελληνικό κράτος ουδέποτε το χρησιμοποίησε για να απαντήσει στον Ερντογάν.

Σήμερα, παρουσιάζουμε άλλο ένα ντοκουμέντο για τον βασανισμό και την κακομεταχείριση μεταναστών στην Τουρκία, την ώρα που ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι το τουρκικό λιμενικό έχει σώσει χιλιάδες μετανάστες που επαναπροωθήθηκαν από την Ελλάδα! Δηλαδή με απλά λόγια, παραδέχεται ότι η Τουρκία είναι ένα κράτος – δουλέμπορος που προωθεί μετανάστες, διότι δε νοείται «επαναπροώθηση» χωρίς προγενέστερη προώθηση.

Πρόκειται για πλάνα βασανιστηρίων στο κέντρο «φιλοξενίας» Kayseri, το όνομα του οποίου ήρθε στο προσκήνιο μετά από καταγγελίες για βασανιστήρια αλλά και «αυτοκτονίες», που μάλιστα θεωρούνται σκηνοθετημένες.

Στο βίντεο που διέρρευσε στο Twitter, φαίνονται ξεκάθαρα λεκτικά και σωματικά βασανιστήρια σε βάρος μεταναστών που μάλιστα είχαν τοποθετηθεί μπρούμυτα με χειροπέδες. Έτοιμη προφανώς για «προώθηση», όπως έγινε και με τα γεγονότα στον Έβρο.

Βίντεο σοκ με βασανισμούς μεταναστών από Τούρκους! Αυτός είναι ο δήθεν ‘φιλεύσπλαχνος’ και ‘ειρηνοποιός’ Ερντογάν! Το κράτος – δουλέμπορος έχει το θράσος να κατηγορεί την Ελλάδα!

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Ο φόνος μιας δημοσιογράφου. Ντάρια Ντούγκινα Πλατόνοβα (1992-2022)

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η δολοφονία της Ρωσίδας δημοσιογράφου, πολιτικής επιστήμονος και ακτιβίστριας είναι, χωρίς αμφιβολία, μια τρομοκρατική ενέργεια. Είναι πιθανότατα και κάτι ακόμα. Μια μεγάλη προβοκάτσια.

Όταν διάβασα την είδηση για τη δολοφονία της Ντάρια στην οθόνη του υπολογιστή μου, το πρωί της Κυριακής, μου φάνηκε τόσο απίστευτη, που θα ήθελα, αν μπορούσα, να την πάρω τηλέφωνο και να τη ρωτήσω: «Μα πώς έγινε αυτό; Ποιοι σε σκότωσαν;»

Μου φάνηκε απίστευτη η είδηση γιατί η Ντάρια ήταν η ενσάρκωση της ζωής, το αντίθετο ακριβώς του θανάτου. Μια πολύ δυναμική νέα γυναίκα, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ μορφωμένη και κυρίως αποφασισμένη αγωνίστρια για τις ιδέες της – είτε συμφωνεί κανείς, είτε διαφωνεί μαζί τους – και για την πατρίδα της. Ιδέες και πατρίδα στις οποίες θυσίασε τη ζωή της, τόσο πρόωρα.

Η δολοφονία της Ρωσίδας δημοσιογράφου, πολιτικής επιστήμονος και ακτιβίστριας Ντάρια Ντούγκινα-Πλατόνοβα και η παρολίγον δολοφονία του πατέρα της, Αλεξάντρ Ντούγκιν, φιλόσοφου με σημαντική επιρροή στη ρωσική κοινή γνώμη και τις ένοπλες δυνάμεις της, στα περίχωρα της Μόσχας, στην ίδια την καρδιά της Ρωσίας είναι, χωρίς αμφιβολία, μια τρομοκρατική ενέργεια, ένα πολιτικό έγκλημα εναντίον δύο προσώπων όχι για δράση που είχαν, ή για αποφάσεις που αυτοί έλαβαν, αλλά για τις ιδέες τους. Μια πράξη δηλαδή εντελώς καταδικαστέα από την άποψη του «δυτικού πολιτισμού» και όσων τον επικαλούνται.

Της δολοφονίας προηγήθηκε εξάλλου η συμπερίληψη της Ντάρια στις αμερικανικές κυρώσεις για «παραπληροφόρηση». Όχι δηλαδή για πράξεις της, αλλά για το πώς έκανε τη δημοσιογραφική και πολιτική της δουλειά και τις ιδέες που εξέφραζε. Λέγεται μάλιστα ότι αυτό που ενόχλησε τρομερά ήταν το τελευταίο ρεπορτάζ της από το μαρτυρικό Ντονμπάς.

Είναι πιθανότατα και κάτι ακόμα. Μια μεγάλη προβοκάτσια με παγκόσμια σημασία, εμβέλεια και πιθανές συνέπειες. Έρχεται έτσι να προστεθεί στην άλλη προβοκάτσια που εξελίσσεται τώρα στο πυρηνικό εργοστάσιο της Ζαπορίζια και άλλα γεγονότα. Κινδυνεύει έτσι να αποδειχθεί ένας ακόμα κρίκος σε μια αλυσίδα γεγονότων που θα μπορούσαν, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε, να μας φέρουν κοντύτερα στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην καταστροφή της ανθρωπότητας δηλαδή.

Και, προτού βιαστείτε να χαρακτηρίσετε τον συγγραφέα αυτών των γραμμών ως ακραίο, υπερβολικό ή κινδυνολόγο, σας θυμίζω ότι δεν είμαι εγώ, αλλά πρόσωπα με πολύ καλύτερη πληροφόρηση από μένα που έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό για τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση, όπως ο Χένρι Κίσινγκερ («στο κατώφλι του πολέμου Αμερικής και Ρωσίας»), ο ΓΓ του ΟΗΕ Γκουτέρες («απέχουμε ένα λάθος υπολογισμό από τον πυρηνικό πόλεμο»), ο καθηγητής Μερσχάιμερ («παίζουμε με τη φωτιά στην Ουκρανία»).

Η Ντάρια

Μοναχοπαίδι ενός ζευγαριού «αιρετικών» Ρώσων διανοουμένων, που τόσο συχνά στην ιστορία αυτής της χώρας έπαιξαν καταλυτικό ρόλο, εκφράζοντας ιστορικές ανάγκες και διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντός της, σε περιόδους ιδίως που η ρώσικη κοινωνία έμοιαζε άφωνη, άμορφη και παραδομένη, όπως την επαύριο της σοβιετικής κατάρρευσης. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που σφραγίστηκε από τις ταραχώδεις αναζητήσεις του πατέρα της και την πολύ ισχυρή προσωπικότητα και του Αλεξάντρ και της δεύτερης συζύγου του και μητέρας της Ντούγκινα, επίσης φιλοσόφου Νατάλιας Μελέντιεβα, των δύο γονιών της, που η ενίοτε ανυπόφορη διαλεκτική της ανθρώπινης τραγωδίας, τους άφησε τώρα απαρηγόρητα ορφανούς από το χέρι, όπως όλα δείχνουν, μιας νεοναζίστριας Ουκρανής εθνικίστριας.

Η Ντάρια ήταν ο καλύτερος οπαδός των ιδεών του πατέρα της και σταδιακά εξελίχθηκε στον καλύτερο πρεσβευτή τους, και στη Ρωσία και διεθνώς. Άρχισε σταδιακά να υιοθετεί το επίθετο Πλατόνοβα, που απηχούσε τον «έρωτα» του πατέρα της και της ίδιας για την αρχαία Αθήνα και Ελλάδα και, ιδίως, ορισμένα ρεύματα της αρχαιοελληνικής σκέψης, όπως ο νεοπλατωνισμός. Όταν τη ρώτησα γιατί το έκανε μου απάντησε ότι είχε βαρεθεί, δεν ήθελε να την αντιμετωπίζουν όχι ως ανεξάρτητη προσωπικότητα, αλλά ως προέκταση του πατέρα της και των ιδεών του. Είμαι βέβαιος ότι είχε τα προσόντα, αν δεν κοβόταν τόσο πρόωρα το νήμα της ζωής της, να δημιουργήσει με τον καιρό τη δική της, ανεξάρτητη και ιδιαίτερη συμβολή στη ρωσική πολιτική και ιδεολογία.

Στην Αθήνα στο δημοψήφισμα

Τη γνώρισα το 2015, στις αρχές της δημοσιογραφικής της καριέρας, όταν είχε έρθει στην Ελλάδα να καλύψει την ελληνική/ευρωπαϊκή κρίση. Είχε έρθει στην Αθήνα με το τηλεοπτικό συνεργείο ενός ρώσικου καναλιού να καλύψει την ελληνική/ευρωπαϊκή κρίση που πήγαινε τότε στο αποκορύφωμά της, μαζί και το παγκόσμιο ενδιαφέρον γι’ αυτή και μου ζήτησε να τη βοηθήσω να πάρει μερικές συνεντεύξεις και να οργανώσει τα ρεπορτάζ της.

Ήταν μια χρονική στιγμή που η Ελλάδα, ο αγώνας της κατά των μνημονίων και των δανειακών κι ο ΣΥΡΙΖΑ είχαν αιχμαλωτίσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον και τις παγκόσμιες ελπίδες. Από τη Γαλλία στη Βενεζουέλα, από τη Γερμανία στη Ρωσία και από την Ιαπωνία μέχρι τη μαύρη Αφρική, το ελληνικό ήταν το κύριο ζήτημα συζήτησης. Δυστυχώς βέβαια, στην ίδια την Αθήνα, δεν υπήρχε κανείς που να δουλέψει αυτόν τον παράγοντα συστηματικά, ώστε να φτιάξει διεθνές κλίμα και συμμαχίες απαραίτητες για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, ακόμα περισσότερο για ρήξη.

Θυμάμαι τη Ντάρια να ρουφάει κυριολεκτικά πληροφορίες και αναλύσεις, με την περιέργεια που συναντά κανείς μόνο σε μικρά παιδιά, στην επιμονή τους να σου κάνουν ερωτήσεις μέχρι να διευκρινίσουν ολότελα στο μυαλό τους κάποιο θέμα. Μαζί παρακολουθήσαμε στο καφενείο της πλατείας Συντάγματος τις τηλεοράσεις να αναγγέλλουν το 61% το βράδυ της 5ης Ιουλίου. Μαζί είδαμε στη συνέχεια τον Τσίπρα να εμφανίζεται στη μικρή οθόνη, όχι με τον αέρα πολιτικού ηγέτη που είχε μόλις καταγάγει έναν ιστορικό θρίαμβο, αλλά μάλλον με πρόσωπο ανθρώπου που πάει σε μνημόσυνο. Και προσπαθήσαμε, αργότερα, να αποκρυπτογραφήσουμε τι γινόταν τρώγοντας σε ένα εστιατόριο της Πλάκας. Θα την ξανασυναντούσα αρκετές φορές αργότερα κατά τις επισκέψεις μου στη Ρωσία. Είχε ήδη επεκτείνει τα δημοσιογραφικά ενδιαφέροντά της σε αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής.

Ξεκινήσαμε αυτό το άρθρο αναφερόμενοι στη μεγάλη διεθνή πολιτική σημασία της δολοφονίας. Στο επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε εκτενέστερα σε αυτή και, σε άλλη ευκαιρία, θα μιλήσουμε και για τον κόσμο του Αλεξάντρ Ντούγκιν και τη σχέση του με την Ελλάδα.