Αρχική Blog Σελίδα 1871

Σάκης Μουμτζής: Μεθοδεύεται εκτροπή;

0

Σάκης Μουμτζής

Εκτροπή είναι να προσπαθείς να ανατρέψεις μια κυβέρνηση λίγους μήνες πριν τις εκλογές και να επιχειρείς, μέχρι τότε, να συγκροτήσεις μια άλλη κυβέρνηση από την ίδια Βουλή, με άλλον πρωθυπουργό.

Εκτροπή είναι να προτρέπεις κυβερνητικούς βουλευτές να ρίξουν τη δική τους κυβέρνηση.

Εκτροπή είναι εγχώρια και διεθνή κέντρα, δρώντας συντονισμένα, να επιδιώξουν τον επηρεασμό του φρονήματος των πολιτών. Να επιδιώξουν με τις δικές τους παρεμβάσεις να κοντύνουν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό.

Υπάρχει περίπτωση στην Ελλάδα να συμβεί κάτι απ΄όλα αυτά; Η πρώτη και η δεύτερη περίπτωση αποκλείονται, στον βαθμό που η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας είναι μπετοναρισμένη. Γιατί για να υλοποιηθούν αυτά τα σενάρια απαιτείται σύμπραξη βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας.

Το τρίτο σενάριο βρίσκεται εν εξελίξει και θα ξεδιπλωθεί μέσα στο φθινόπωρο. Αυτή τη στιγμή ο στόχος είναι ένας. Οι πρώτες μετακαλοκαιρινές δημοσκοπήσεις να δείξουν σημαντική πτώση της κυβέρνησης. Και σε αυτόν τον στόχο κατατείνουν όλες οι προσπάθειες να δημιουργηθεί εδώ και τώρα κλίμα πολιτικής αστάθειας, ώστε οι δημοσκοπήσεις να διεξαχθούν μέσα σε εχθρικό κλίμα για την κυβέρνηση.

Θυμηθείτε το. Αν οι καινούργιες δημοσκοπήσεις επαναλάβουν τη γνωστή εικόνα της αδιαμφισβήτητης υπεροχής της Νέας Δημοκρατίας, όλοι αυτοί οι άνθρωποι του παρασκηνίου θα αλλάξουν τον σχεδιασμό τους. Οι υποκλοπές θα ξεχαστούν όπως και οι «περίεργες» καταχωρήσεις σε διεθνή έντυπα. Θα εμπνευστούν νέα σενάρια.

Στο μεταξύ όμως η κυβέρνηση θα έχει κερδίσει τον χρόνο που χρειάζεται για να παρουσιάσει τα μέτρα που θα λάβει για το τελευταίο τρίμηνο του 2022 και να προδιαγράψει την πολιτική της για τον χρόνο μέχρι τις εκλογές. Συνεπώς, οι γνωστοί – άγνωστοι σπρώχνουν τα ρέστα τους τώρα. Είναι κοινός τόπος πως τις εκλογές τις κρίνει η τσέπη των ψηφοφόρων και οι συγκρίσεις που αυτοί κάνουν μεταξύ κομμάτων και ηγεσιών.

«Μα και η κυβέρνηση με τα λάθη της -όπως η περίεργη και εντελώς ανόητη ιστορία των υποκλοπών- δε δίνει πατήματα σε όλους αυτούς που μηχανεύονται την ανατροπή της;», θα ρωτήσει ο αναγνώστης. Είναι γεγονός πως με τους δημοκρατικούς θεσμούς δεν παίζει κανείς. Γι΄αυτό οφείλει η ίδια η κυβέρνηση να ρίξει άπλετο φως στην υπόθεση το συντομότερο δυνατόν, γιατί εν λευκώ στήριξη δεν υπάρχει.

Στο τέλος των θεσμικών διαδικασιών δε θα πρέπει να μείνουν σκιές για τις υποκλοπές. Και η Ισπανία δοκιμάστηκε τον Μάιο από μια ανάλογη περίπτωση -θα έλεγα πολύ πιο σοβαρή- και ξεπέρασε την κρίση με αλλαγές προσώπων και δομών.

Ίσως ο πρωθυπουργός θα πρέπει να συγκαλέσει την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, πριν την τελική ευθεία, για να ενημερώσει τους βουλευτές του για τα βήματα της κυβέρνησης μέχρι τις εκλογές. Για να κινητοποιηθούν οι βουλευτές θα πρέπει να γνωρίζουν γιατί κινητοποιούνται.

Πάντως όσοι προδικάζουν εξελίξεις, και δεν αναφέρομαι στους γραφικούς πρώην, θα πρέπει να περιμένουν. Ο πρωθυπουργός έχει πολλά καλά χαρτιά κρυμμένα στην τσέπη του.

liberal.gr

Τουρκία και Ισραήλ είναι και πάλι φίλοι. Πόσο όμως θα διαρκέσει η φιλία τους;

3

Haaretz Louis Fishman*

Συμφιλιώθηκαν, αλλά για πόσο; Ακολουθούν μερικές συμβουλές για τις σχέσεις Ισραήλ- Τουρκίας – για το πώς να αποφύγουν να παρασυρθούν ξανά σε ένα οικείο μοτίβο κρίσης, μνησικακίας και αντεγκλήσεων.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου και ο Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Γιαίρ Λαπίντ πριν από τις συνομιλίες τους, στην Άγκυρα της Τουρκίας πριν από δύο μήνες. Necati Savas / AP

Σχεδόν έξι μήνες από τότε που ο Ισραηλινός πρόεδρος Ισαάκ Χέρτζογκ επισκέφθηκε τον ομόλογό του Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, οι δύο χώρες κατέληξαν σε συμφωνία για την ανανέωση των διπλωματικών τους σχέσεων, η οποία περιλαμβάνει την επαναφορά των αντίστοιχων πρεσβευτών τους στις θέσεις τους.

Αυτά είναι καλά νέα και για τις δύο χώρες και για την περιοχή και θα πρέπει να θεωρηθούν ως μια ευκαιρία να προχωρήσουμε από τις συνεχείς αντιπαραθέσεις που χαρακτήρισαν τα χρόνια του Νετανιάχου – εδώ και πάνω από μια δεκαετία.
Ωστόσο, παρά τη συνεχή διαμάχη μεταξύ του Ερντογάν και του Νετανιάχου, το εμπόριο αυξήθηκε, στερεοποιώντας τους οικονομικούς δεσμούς των χωρών. Μόλις πέρυσι, το εμπόριο έφτασε το ρεκόρ των 8,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με εκτιμήσεις ότι θα ξεπεράσει τα 9 δισεκατομμύρια δολάρια φέτος. Αυτό μετέτρεψε τις θωρακισμένες σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας στα τέλη της δεκαετίας του 1990, που βασίζονταν στους δεσμούς μεταξύ των στρατηγών του στρατού, σε μια σχέση βασισμένη στις αλληλεπιδράσεις πολιτών, που θεωρείται θετική εξέλιξη.

Ο Πρόεδρος του Ισραήλ Ισαάκ Χέρτζογκ και της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκαν φέτος στο προεδρικό μέγαρο στην Άγκυρα Haim Zach/GPO

Εξίσου σημαντικό είναι, ότι το Ισραήλ σημείωσε πως παρά τις κακές σχέσεις, η Τουρκία συνέχισε να διατηρεί ανοιχτό κανάλι μαζί του σε θέματα εσωτερικής ασφάλειας. Αυτό προκάλεσε ανακούφιση αυτό το καλοκαίρι, όταν η συνεργασία μεταξύ των αξιωματούχων ασφαλείας κάθε χώρας απέτρεψε μια ιρανική τρομοκρατική επίθεση με στόχο Ισραηλινούς πολίτες σε τουρκικό έδαφος.

Η γρήγορη δράση που ανέλαβαν οι τουρκικές αρχές εναντίον αυτών των τρομοκρατικών πυρήνων παρείχε ένα μοναδικό παράθυρο στη στενή συνεργασία μεταξύ των μηχανισμών εσωτερικής ασφάλειας των δύο χωρών. Ενώ η Τουρκία αποτελεί, σταθερά, δημοφιλή τουριστικό προορισμό για τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ, φαίνεται ότι η επιστροφή του μαζικού τουρισμού από Ισραηλινούς Εβραίους τουρίστες (μια πολύ μεγαλύτερη αγορά) θα επισυμβεί σύντομα.

Δυστυχώς, με την Τουρκία να ζει τη χειρότερη οικονομική κρίση της εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες, οι Ισραηλινοί δεν πρέπει να περιμένουν να δουν ένα αμοιβαίο κύμα τουριστών στις πόρτες τους.
Με το Ισραήλ να κατατάσσεται ως μία από τις πιο ακριβές χώρες στον κόσμο, ακόμη και για κάποιον από τη μεσαία τάξη της Τουρκίας, μια μέρα στο Τελ Αβίβ θα ισοδυναμούσε με ένα μεγάλο μέρος του μηνιαίου μισθού του. Η αξία αυτών των μισθών έχει πέσει κατακόρυφα καθώς η χώρα αντιμετωπίζει ένα συγκλονιστικό ποσοστό πληθωρισμού 80%, με ορισμένες ανεπίσημες εκτιμήσεις να υπολογίζουν το πραγματικό της ποσοστό στο διπλάσιο.

Το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τη βελτίωση των σχέσεων με το Ισραήλ συμπίπτει με την πτώση της τουρκικής λίρας, η οποία τώρα αναμφίβολα είναι ένα από τα νομίσματα με τις χειρότερες επιδόσεις στον κόσμο. Λόγω κυρίως των κακών οικονομικών της Τουρκίας, ο Ερντογάν πιέζει να βελτιώσει τους δεσμούς όχι μόνο με το Ισραήλ, αλλά και με τη Μέση Ανατολή στο σύνολό της.
Όμως, ενώ η Τουρκία παρέμεινε σταθερή στην υποστήριξή της στους ισλαμιστές σε όλο τον αραβικό κόσμο κατά την τελευταία δεκαετία, το Ισραήλ δημοσιοποίησε τους δεσμούς του με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Και ενώ η Τουρκία παρέμενε σε διαμάχη με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Abdel-Fattah al-Sissi, το Ισραήλ έφτασε στο Κάιρο για να συνάψει περιφερειακές συμφωνίες για το φυσικό αέριο, απλώνοντας το χέρι συνεργασίας και στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Η Τουρκία δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να κάθεται μόνη της και να βουρκώνει. Σε μια προσπάθεια να σταματήσει το αυξανόμενο κόστος του περιφερειακού αποκλεισμού, ο Ερντογάν αποφάσισε να προσπαθήσει να ενταχθεί σε αυτό το νέο κλαμπ φυσικού αερίου, το οποίο προσπαθεί να μεταμορφώσει την περιφερειακή αγορά ενέργειας.

Είναι ασφαλές να πούμε ότι στο ενεργειακό μέτωπο, θα χρειαστεί χρόνος για να οικοδομήσει το Ισραήλ εμπιστοσύνη με την Τουρκία.

Η Άγκυρα θα χρειαστεί να αποδείξει ότι οποιαδήποτε συμφωνία δεν θα καταρριφθεί λόγω πολιτικής ιδιοτροπίας, εάν γινόταν, για παράδειγμα, νέα έξαρση βίας μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, ή άλλες κλιμακώσεις, στρατιωτικές ή πολιτικές, με τους Παλαιστίνιους.

Ως η μόνη χώρα στην περιοχή που επιδιώκει έναν διευρυνόμενο ρόλο στην υποστήριξη των Παλαιστινίων, η ενίσχυση των δεσμών με το Ισραήλ θα παράσχει στην Τουρκία μια σημαντική δυνατότητα.
Για τους Παλαιστίνιους, ειδικά στη Γάζα, η Τουρκία είναι μια σημαντική διέξοδος για πανεπιστημιακές σπουδές και ένα μέρος για να επισκεφθούν, να σπουδάσουν και να διαμείνουν (ακόμα και αν η πρόσβαση εκεί, μέσω της Αιγύπτου, δεν είναι καθόλου εύκολη διαδρομή). Η επένδυση της Τουρκίας σε παλαιστινιακές υποδομές παρέχει επίσης κρίσιμες υπηρεσίες, όπως το νοσοκομείο Τουρκοπαλαιστινιακής Φιλίας της Γάζας. Στη Δυτική Όχθη, η Τουρκία έχει επενδύσει πολλά σε τομείς πολιτισμού και πολιτιστικής κληρονομιάς και η συνεχιζόμενη επέκταση της επιρροής της εκεί εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους δεσμούς της με το Ισραήλ.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μιλώντας σε συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους στην Κωνσταντινούπολη Emrah Gurel/AP

Ενώ όλες οι λεπτομέρειες της συμφωνίας για την αποκατάσταση πλήρων σχέσεων είναι άγνωστες, μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι

οι απαιτήσεις του Ισραήλ να τερματισθεί η ελεύθερη μετακίνηση της Χαμάς στην Τουρκία, ειδικά εκείνες οι επιχειρήσεις στρατολόγησης και σχεδιασμού για στρατιωτικές ενέργειες εναντίον του Ισραήλ, ικανοποιήθηκαν.

Αν και είναι πολύ νωρίς να πούμε εάν η Χαμάς ξεκινά επίσης μια νέα στρατηγική έναντι του Ισραήλ, η σιωπή της κατά τον τελευταίο γύρο μαχών μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ είναι αξιοσημείωτη.

Ίσως δίνεται, τώρα, η ευκαιρία στην Τουρκία να ξαναχτίσει την εμπιστοσύνη της με το Ισραήλ για να το επηρεάσει ώστε να ξεκινήσει μια νέα παλαιστινιακή πολιτική (ακόμα κι αν αυτό φαίνεται μακρινή προοπτική), αφού σαφώς η επί δεκαετία και πλέον τεταμένη σχέση μεταξύ των δύο χωρών έχει βλάψει τους Παλαιστίνιους.

Θα ήταν ένα σοφό ασφαλιστήριο συμβόλαιο τόσο για την Τουρκία όσο και για το Ισραήλ να δημιουργήσουν μια νέα διμερή δυναμική βασισμένη στην αμοιβαία εμπιστοσύνη με στόχο να ωφεληθούν και οι δύο πληθυσμοί.

Δύο προφανείς στόχοι για την εδραίωση αυτής της βάσης είναι ο πολιτισμός και η εκπαίδευση, που βασίζονται στην αμοιβαία εκτίμηση που απολαμβάνουν οι τούρκοι καλλιτέχνες στο Ισραήλ και αντίστροφα, και σε χρόνια αλληλεπίδρασης στον ακαδημαϊκό χώρο.

Από θεμελιώδη άποψη, η Τουρκία και το Ισραήλ είναι περισσότερο όμοιες παρά διαφορετικές: Όχι μόνο από την άποψη του πολιτισμού, αλλά και στο πολύ γλυστερό ζήτημα της εσωτερικής πολιτικής.

Και οι δύο χώρες έχουν μακρά ιστορία κυρίαρχης κρατικής συμπεριφοράς που συχνά επιτίθεται στον εθνοτικό άλλο, και ενώ το κουρδικό και το παλαιστινιακό ζήτημα δεν είναι ανάλογα, η απάντηση του κράτους στην πράξη είναι, δυστυχώς, αρκετά παρόμοια.

Και οι δύο χώρες βρίσκονται σε ένα μοιραίο πολιτικό σταυροδρόμι. Το Ισραήλ ετοιμάζεται τώρα για τις εκλογές του Νοεμβρίου, τις πέμπτες σε λίγο περισσότερο από τρία χρόνια. Είναι ευτυχές που η εξομάλυνση των σχέσεων έγινε τώρα πριν από την πιθανή επιστροφή του Μπενιαμίν Νετανιάχου στην εξουσία. Η Τουρκία, επίσης, βρίσκεται στο κατώφλι μιας πιθανής πολιτικής αλλαγής με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να χαράζουν τώρα μια ενιαία στρατηγική για να εκτοπίσουν τον Ερντογάν από την εξουσία στις εκλογές του 2023, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη πρόκληση φαίνεται να είναι αυτή.

Τοιχογραφία του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο βουλγαρικό χωριό Staro Zhelezare, το οποίο φιλοξενεί καλλιτέχνες για μια ετήσια εκδήλωση τοιχογραφίας NIKOLAY DOYCHINOV – AFP

Σίγουρα θα εξυπηρετούσε την σταθερότητα και τη συνοχή στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ εάν οι πρεσβευτές που θα επιστρέψουν στο Τελ Αβίβ και την Άγκυρα δεν είναι πολιτικά πρόσωπα (μια επιλογή που πρόσφερε η Τουρκία πριν από μερικά χρόνια) αλλά διπλωμάτες καριέρας που μπορούν να ελίσσονται στα δύσκολα νερά.

Και πάλι στο διπλωματικό πεδίο, ενώ η Τουρκία έχει δίκιο να υπολογίζει ότι οι ισχυρότεροι δεσμοί με το Ισραήλ θα τη βοηθήσουν στην Ουάσιγκτον, το Ισραήλ θα πρέπει να καταστήσει σαφές ότι δεν θα επαναλάβει τον ρόλο που έπαιξε τη δεκαετία του 1990: Υπηρέτηση και πίεση υπέρ των τουρκικών συμφερόντων στην D.C.

Προς το παρόν, ως κάποιος που παρακολούθησε (και έζησε, προσωπικά) τα σκαμπανεβάσματα των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ για δύο δεκαετίες, θα ευχηθώ και στους δύο hayirli olsun – τις καλύτερες ευχές για τη νέα σχέση. Εναπόκειται, τώρα, τόσο στους ηγέτες της Τουρκίας όσο και του Ισραήλ, αλλά και στους λαούς τους, να διατηρήσουν αυτή τη δυναμική – και να μην παρασυρθούν ξανά στο πιο οικείο μοτίβο των πολυετών κρίσεων, της μνησικακίας και των κατηγοριών. Η ταπεινή μου πρόταση: Αυτή τη φορά, κάντε το σωστά.

*Ο Louis Fishman είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Brooklyn College που μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Τουρκίας, ΗΠΑ και Ισραήλ και γράφει για τις τουρκικές και ισραηλινο-παλαιστινιακές υποθέσεις. Το τελευταίο του βιβλίο είναι «Εβραίοι και Παλαιστίνιοι στην Ύστερη Οθωμανική Εποχή 1908-1914».

Haaretz 

Απόδοση: Ανιχνεύσεις

Στη Μόσχα ο ΥΠΕΞ Συρίας: Οι όροι και προϋποθέσεις για την αποκατάσταση των σχέσεων με την Τουρκία

0

 

Ο Υπουργός Εξωτερικών και Ομογενών της Συρίας, Φαϊζάλ Μικντάντ, επιβεβαίωσε χθες ότι υπάρχουν υποχρεώσεις που πρέπει να αναλάβει η Τουρκία και ότι αυτές θα πρέπει να γίνουν με βάση το σεβασμό της κυριαρχίας των κρατών, προκειμένου οι σχέσεις των δύο χωρών να επανέλθουν όπως ήταν πριν από την έναρξη του τρομοκρατικού πολέμου στη Συρία.

Να αποσυρθεί ο τουρκικός στρατός

Διευκρίνισε ότι αυτά τα δικαιώματα είναι ο τερματισμός της κατοχής, η διακοπή της υποστήριξης της τρομοκρατίας και η μη ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας και η επίλυση των προβλημάτων νερού μεταξύ των δύο χωρών, θεωρώντας ότι αυτό συνιστά προοίμιο για την αποκατάσταση των σχέσεων όπως ήταν.

Ο Μικντάντ, ο οποίος μίλησε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ στη Μόσχα μετά από τη συνάντηση μεταξύ τους, είπε:

«Κατά τη διάρκεια συνόδου μακρών και εις βάθος συζητήσεων, συζητήσαμε τις στρατηγικές μας σχέσεις και τις θέσεις των δύο μας φίλων χωρών στο επίπεδο της κατάστασης στη Μέση Ανατολή και στο επίπεδο των Ηνωμένων Εθνών και όπως όλοι γνωρίζουν».

Οι σχέσεις Συρίας-Ρωσίας είναι στρατηγικές, ιστορικές, σταθερές και βασίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό και τα κοινά συμφέροντα, στην έκφραση της βούλησης των λαών των δύο χωρών να δημιουργήσουν τις καλύτερες σχέσεις.

Εξήγησε ότι οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν επίσης στη στήριξη που παρέχει η Ρωσία στη Συρία σε όλους τους τομείς παρά τον οικονομικό αποκλεισμό που έχει επιβάλει η Δύση στις δύο χώρες, και απέναντι στις τρομοκρατικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από ορισμένες χώρες που δεν ντρέπονται να ανακοινώσουν την υποστήριξή τους σε αυτούς τους οργανισμούς, επισημαίνοντας ότι η ενεργοποίηση της Μικτής Επιτροπής Συρίας – Ρωσικής Ομοσπονδίας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των προτεραιοτήτων των δύο χωρών με στόχο την περαιτέρω ενίσχυση των διμερών τους σχέσεων.

Απαντώντας σε ερώτηση, ο Μικντάντ επιβεβαίωσε την πλήρη εμπιστοσύνη της Συρίας στους Ρώσους και Ιρανούς φίλους, καθώς οι Πρόεδροι Βλαντιμίρ Πούτιν και Ιμπραήμ Ραΐσι, κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των εγγυητριών κρατών της Αστάνα στην Τεχεράνη, έπαιξαν έναν ρόλο που επιδεικνύει σοφία και κοινή προθυμία να τερματιστεί η επεμβάσεις που πραγματοποιούνται από δυνάμεις που πρέπει να σέβονται την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας, υποδεικνύοντας ότι η δήλωση κορυφής ανταποκρίνεται σε μεγάλο βαθμό στις φιλοδοξίες της Συρίας επιβεβαιώνοντας τη δέσμευσή της στην κυριαρχία, την ενότητα και την εδαφική της ακεραιότητα, απορρίπτοντας οποιεσδήποτε αυτονομιστικές κινήσεις και καταδικάζοντας την ισραηλινή επιθετικότητα.

Προσπάθειες ‘συμφιλίωσης’ με την Τουρκία

Ο Σύρος υπουργός Εξωτερικών αναφερόμενος στην Τουρκία, δήλωσε:

«Τονίζουμε τις πρωτοβουλίες και τις προσπάθειες που καταβάλλονται από τη Ρωσία και το Ιράν για τη συμφιλίωση των σχέσεων με την Τουρκία, αλλά ταυτόχρονα τονίζουμε ότι δεν μπορούν να εμπιστευτούμε αυτούς που υποστηρίζουν και υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Και όταν καταλήξουμε σε μια τέτοια λύση, θα είναι προς το συμφέρον της Συρίας και της Τουρκίας, και αυτό αποτελεί προοίμιο για την αποκατάσταση των σχέσεων σε αυτό που ήταν πριν από την έναρξη του τρομοκρατικού πολέμου στη Συρία».

Al Watan.sy

ttps://www.echedoros-a.gr

Έτσι η Τουρκία σχεδίασε την αλλοίωση του πληθυσμού της Κύπρου: Αποκάλυψη μυστικών εγγράφων στα κατεχόμενα

2

Η «Γιενί Ντουζέν» δημοσιεύει το απαράδεκτο ντοκουμέντο με τον τίτλο «Έτος: 1975. Μεταφορά πληθυσμού στο βόρειο τμήμα της Κύπρου».

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι «θα μοιραστούμε για πρώτη φορά με τόσο ολοκληρωμένο τρόπο τα ντοκουμέντα για το ποιες ομάδες ήρθαν στην Κύπρο από την Τουρκία, σε ποιους αριθμούς και από ποιες περιοχές και σε ποια χωριά μεταφέρθηκε ο πληθυσμός».

Η εφημερίδα δημοσίευσε το πρώτο σχετικό ντοκουμέντο και αναφέρει ότι θα ακολουθήσουν και άλλα σχετικά δημοσιεύματα.

Στην εισαγωγή του σημερινού δημοσιεύματος της, η «Γιενί Ντουζέν» αναφέρει τα εξής:

«Με τη στρατιωτική επέμβαση (σ.σ.: εισβολή) της Τουρκίας στην Κύπρο, η οποία άρχισε στις 20 Ιουλίου 1974, και τη δεύτερη επιχείρηση (εισβολή) στις 14 Αυγούστου, το 37% του νησιού τέθηκε υπό τουρκικό έλεγχο.

Ενώ οι Τουρκοκύπριοι άφησαν σχεδόν 500 χιλιάδες στρέμματα ιδιοκτησίας στο νότο, υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια στρέμματα ιδιοκτησίας που τους περιμένουν στο βορρά. Η γη και η ιδιοκτησία που αποκτήθηκε (λεηλατήθηκε) στο βορρά της Κύπρου πολύ μεγάλη σε σχέση με τον τουρκοκυπριακό πληθυσμό».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το 1975 η Τουρκία, κατόπιν αιτήματος του λεγόμενου «τουρκικού ομόσπονδου κράτους της κύπρου», δημιούργησε ένα σχέδιο, το οποίο είχε ως στόχο την «κάλυψη της έλλειψης εργατικού δυναμικού στο τουρκικό τμήμα της Κύπρου με εργατικό δυναμικό από την Τουρκία».

Ο Ασάφ Ινχάν, ο τότε πρέσβης της Τουρκίας στη Λευκωσία, αναφέρει ότι «δεν υπήρξε τέτοιο αίτημα από τις κυπριακές αρχές, ούτε υπήρξε τέτοια προσέγγιση από την πρεσβεία». Η «Γιενί Ντουζέν» λοιπόν, σήμερα δημοσιεύει το πρώτο έγγραφο του συγκεκριμένου τουρκικού σχεδίου, το οποίο φέρει την ένδειξη «άκρως απόρρητο» και εκτυπώθηκε στην Τουρκία σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Το πρώτο άρθρο του σχεδίου αναφέρει ότι το σχέδιο δημιουργήθηκε «κατόπιν αιτήματος του (παράνομου) “τουρκικού ομόσπονδου κράτους της Κύπρου” και προκειμένου να διασφαλιστεί η οικονομική ανάπτυξη του “τουρκικού” τμήματος της Κύπρου (σ.σ.: εννοεί τα κατεχόμενα εδάφη), για την αντιμετώπιση της έλλειψης εργατικού δυναμικού στην περιοχή με ταχείς και προγραμματισμένους τρόπους».

Στο δεύτερο άρθρο του σχεδίου-ντοκουμέντου αναφέρονται τα εξής:

«Ο παρόντας κανονισμός (έχει ως στόχο): Τον καθορισμό, την επιλογή, την αξιολόγηση και την ομαδοποίηση του εργατικού δυναμικού που θα αποσταλεί στην τουρκοκυπριακή περιφέρεια. (Καθορίζει) τις αρχές σύστασης και λειτουργίας του οργανισμού που θα εκτελέσει το έργο αυτό, τις μεθόδους που θα ακολουθηθούν στην πράξη, τους οικονομικούς πόρους που θα χρησιμοποιηθούν στην πράξη και τις μεθόδους δαπανών, τα κριτήρια επιλογής των περιοχών και των οικογενειών για το εργατικό δυναμικό που θα αποσταλεί και τις περιοχές προτεραιότητας για την επιλογή του εργατικού δυναμικού από τον γεωργικό τομέα».

Στο τρίτο άρθρο του ντοκουμέντου αναφέρονται τα εξής:

«Το εργατικό δυναμικό που θα αποστέλλεται από την Τουρκία στο “τουρκικό τμήμα της Κύπρου” (σ.σ.: στα κατεχόμενα) για απασχόληση στη γεωργία, τη βιομηχανία, τον τουρισμό και άλλους τομείς υπηρεσιών θα αποτελείται από τις ακόλουθες ομάδες: Πολίτες κυπριακής καταγωγής, Τούρκοι υπήκοοι ή Τουρκοκύπριοι που διαμένουν και εργάζονται σήμερα στην Τουρκία, αγρότες και γεωργικοί εργάτες, ειδικευμένοι εργάτες στη βιομηχανία, τον τουρισμό και άλλους κλάδους υπηρεσιών, τεχνίτες, βιοτέχνες, κεφαλαιούχοι και ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, εργάτες γνώμης σε διάφορα επαγγέλματα, ειδικοί και τεχνικοί σε διάφορα επαγγέλματα, ανειδίκευτοι εργάτες».

Στο τουρκικό έγγραφο, σχετικά με τις περιοχές της Τουρκίας από όπου επιλέχθηκαν άτομα για μεταφορά στα κατεχόμενα, αναφέρονται οι «περιφέρειες όπου ζει ο πληθυσμός με υψηλή κοινωνική προσαρμοστικότητα, με γνώσεις και δεξιότητες κατάλληλες για απασχόληση στην Κύπρο, με υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα και προβλήματα στέγασης, ορεινές και δασώδεις περιοχές κοντά στη θάλασσα, περιφέρειες με κλίμα παρόμοιο με αυτό της Κύπρου».

Τέλος, το τουρκικό έγγραφο καθορίζει και τα κριτήρια των ατόμων που μεταφέρονται στα κατεχόμενα.

«Θα πρέπει να είναι Τούρκοι πολίτες, η μητρική τους γλώσσα πρέπει να είναι η τουρκική, ο αρχηγός της οικογένειας πρέπει να είναι εγγράμματος, να έχει εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία, να μην είναι άνω των 45 ετών και η κατάσταση της υγείας του να είναι κατάλληλη για την εργασία που θα προσφέρει, ενώ οι αρχηγοί των οικογενειών και τα μέλη τους δεν πρέπει να έχουν νομικά εμπόδια που να τους εμποδίζουν να μεταβούν στο εξωτερικό» αναφέρεται.

https://hellasjournal.com/2022/08/etsi-i-tourkia-schediase-tin-alliosi-tou-plithismou-tis-kiprou-apokalipsi-mistikon-engrafon-sta-katechomena/

Η Αμερική θα κτυπήσει τουρκικές επιχειρήσεις και θεσμούς: Σκληρή προειδοποίηση για τις ανάρμοστες σχέσεις με τον Πούτιν

0

Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομίας προειδοποίησε τις επιχειρήσεις και τους θεσμούς της Τουρκίας, που κάνουν εμπόριο με τη Ρωσία, για τον κίνδυνο να τους επιβληθούν αμερικανικές κυρώσεις, ανακοίνωσε χθες, Τρίτη, η κύρια τουρκική οργάνωση εργοδοτών, η Tüsiad.

«Μια επιστολή που υπογράφεται από τον αμερικανό αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Αντεουάλε Αντεγιέμο σχετικά με τον κίνδυνο να επιβληθούν κυρώσεις σε επιχειρήσεις στην Τουρκία που συνδέονται με τα πρόσωπα και τους θεσμούς που στοχοθετούνται από τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, διαβιβάσθηκε στην Tüsiad», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η εργοδοτική οργάνωση.

Η επιστολή, η οποία φέρει ημερομηνία της Δευτέρας και της οποίας το περιεχόμενο δημοσιοποιήθηκε από την αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal, προειδοποιεί τις τουρκικές εταιρείες για έναν «αυξημένο κίνδυνο» γι’ αυτές, μπροστά «στις απόπειρες της Ρωσίας να χρησιμοποιήσει» την Τουρκία «για να ξεφύγει από τις κυρώσεις».

«Οι τουρκικές επιχειρήσεις δεν μπορεί να περιμένουν ότι θα κάνουν εμπόριο με τα άτομα ή τις οντότητες στη Ρωσία, στα οποία έχουν επιβληθεί κυρώσεις, και παράλληλα θα διατηρούν σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. (…) Οι τουρκικές τράπεζες δεν μπορούν να ελπίζουν να έχουν σχέσεις με τις ρωσικές τράπεζες, στις οποίες έχουν επιβληθεί κυρώσεις, και να διατηρούν τις σχέσεις τους με τις παγκόσμιες τράπεζες, καθώς και να έχουν πρόσβαση στα αμερικανικά δολάρια», προειδοποίησε, σύμφωνα με τη WSJ, το υπουργείο Οικονομικών στην επιστολή του που απηύθυνε στις δύο οργανώσεις των τούρκων εργοδοτών.

Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και ο τούρκος ομόλογός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχαν ανακοινώσει στις αρχές Αυγούστου, μετά τη συνάντησή τους στο Σότσι της Ρωσίας, μια συμφωνία για να ενισχύσουν την ενεργειακή και οικονομική συνεργασία.

Η Άγκυρα είχε επίσης ανακοινώσει μια μερική πληρωμή σε ρούβλια για το ρωσικό αέριο και μια διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής του ρωσικού συστήματος πληρωμών Mir στην Τουρκία.

  • Ανησυχίες της Ουάσινγκτον

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι τουρκικές εξαγωγές προς τη Ρωσία από το Μάιο ως τον Ιούλιο σημείωσαν αύξηση κατά σχεδόν 50% σε σχέση με πέρυσι.

Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Ουόλι Αντεγιέμο πραγματοποίησε τον Ιούνιο μια σπάνια επίσκεψη στην Άγκυρα για να εκφράσει τις ανησυχίες της Ουάσινγκτον σχετικά με τους ρώσους ολιγάρχες και τις ρωσικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν τους δεσμούς τους με την Τουρκία για να ξεφεύγουν από τις κυρώσεις.

Οι τουρκικές αρχές δεν έχουν προς το παρόν αντιδράσει επισήμως στην επιστολή του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών.

Σύμφωνα με αναλυτές, σημειώνει το Γαλλικό Πρακτορείο, η ενίσχυση της συνεργασίας με τη Ρωσία θα μπορούσε, ενόψει των εκλογών του 2023, να βοηθήσει την τουρκική οικονομία που αντιμετωπίζει προβλήματα.

Πληροφορίες μέσω του ΑΠΕ-ΜΠΕ από το AFP
Κωνσταντινούπολη, Turkey

https://hellasjournal.com/2022/08/i-ameriki-tha-ktipisi-tourkikes-epichirisis-ke-thesmous-skliri-proidopiisi-gia-tis-anarmostes-schesis-me-ton-poutin/

Έρευνα: Ο πρωτόγονος άνθρωπος στάθηκε στα δυο του πόδια πριν 7 εκατ. χρόνια -Πολύ νωρίτερα απ’ ότι πιστεύαμε

0

Έρευνα: Ο πρωτόγονος άνθρωπος στάθηκε στα δυό του πόδια πριν 7 εκατ. χρόνια -Φωτογραφία: Shutterstock
24/08/2022  18:43
Ανατροπή αναφορικά με το πότε στάθηκε το αθρώπιονο είδος στα δύο πόδια φέρνει έρευνα από τη Γαλλία, σύμφωνα με την οποία οι πρώιμοι πρόγονοί μας πέρασαν στο διποδισμό πριν από 7 εκατομμύρια χρόνια.

Συγκεκριμένα, ένας από τους αρχαιότερους γνωστούς προγόνους του ανθρώπου, ο Σαχελάνθρωπος (Sahelanthropus tchadensis), απολιθώματα του οποίου είχαν ανακαλυφτεί στο Τσαντ της περιοχής Σαχέλ της Αφρικής, νότια της Σαχάρας, περπατούσε συνήθως στα δύο πόδια του όταν βρισκόταν στο έδαφος, ήδη πριν περίπου επτά εκατομμύρια χρόνια. Αυτό είναι το συμπέρασμα των επιστημόνων που έκαναν μια νέα προσεκτική ανατομική ανάλυση των απολιθωμάτων των άνω και κάτω άκρων του.
Η απόκτηση της ικανότητας διποδισμού θεωρείται αποφασιστικό βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη. Μέχρι σήμερα, λόγω της έλλειψης επαρκών απολιθωμάτων, οι επιστήμονες δεν έχουν συμφωνήσει για το πώς ακριβώς και πότε ξεκίνησε το περπάτημα στα δύο πόδια και όχι στα τέσσερα, τα οποία χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοι μας όσο ζούσαν στα δέντρα. Η νέα έρευνα ενισχύει την πεποίθηση ότι το πέρασμα στον διποδισμό συνέβη αρκετά νωρίς στην ιστορία.

Έρευνα: Πολύ νωρίτερα απ’ όσο πιστεύαμε η ικανότητα βαδίσματος
Οι ερευνητές από τη Γαλλία, το Τσαντ και την Αιθιοπία, με επικεφαλής τον Φρανκ Γκι του γαλλικού Πανεπιστημίου του Πουατιέ και του Εθνικού Κέντρου Επιστημών της Γαλλίας (CNRS), οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανέλυσαν ένα μηριαίο οστό και δύο οστά αντιβραχίου που είχαν βρεθεί στην περιοχή Τόρος-Μενάλα στην έρημο Ντζουράμπ του Τσαντ, όπου είχε γίνει η ανακάλυψη του Σαχελάνθρωπου το 2001.

Η αρχική ανάλυση ενός σχεδόν πλήρους κρανίου (το οποίο «βαφτίστηκε» Τουμάι που σημαίνει «η ελπίδα της ζωής» στην τοπική γλώσσα) είχε δώσει ενδείξεις διποδισμού. Η νέα μελέτη σε απολιθώματα άκρων που είχαν βρεθεί στην ίδια περιοχή (αλλά είναι αδύνατο να επιβεβαιωθεί ότι ανήκουν στον Τουμάι) οδήγησε στο οριστικό συμπέρασμα του διποδισμού. Παράλληλα, η ανατομία των οστών του δείχνει ότι ο εν λόγω αρχαίος πρόγονος μας είχε κρατήσει τη δυνατότητα τετραποδισμού και μπορούσε να σκαρφαλώνει γρήγορα στα δέντρα σαν πίθηκος.

Έρευνα: Με την εμφάνιση του γένους «Homo», σταματήσαμε να χρησιμοποιούμε τελείως τα χέρια για πόδια
Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι πρώιμοι πρόγονοί μας εξέλιξαν νωρίς την ικανότητα βαδίσματος στα δύο πόδια, λίγο μετά τον διαχωρισμό ανθρώπων και χιμπατζήδων που τράβηξαν διαφορετικούς εξελικτικούς δρόμους (κάτι που συνέβη πριν 7 έως 10 εκατομμύρια χρόνια), διατηρώντας όμως την ανατομική δυνατότητα να αναρριχώνται γρήγορα στα δέντρα. Λίγα εκατομμύρια χρόνια μετά τον Σαχελάνθρωπο, ένας άλλος πρόγονός μας, ο Αυστραλοπίθηκος, είχε τελειοποιήσει πια τον διποδισμό, διατηρώντας πάντα την ικανότητα τετραποδισμού στα δέντρα. Μόνο με την εμφάνιση του γένους Homo, οι πρόγονοι μας έπαψαν μόνιμα να χρησιμοποιούν τα χέρια τους σαν πόδια και στάθηκαν οριστικά και αποκλειστικά στα δύο πόδια τους.

ΜΑΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΝ ΟΙ NEW YORK TIMES Ή, ΠΡΑΓΜΑΤΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΨΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ;

7
του Παντελή Σαββίδη
Απο τότε που δημιουργήθηκε ο πρώτος πυρήνας του νεοελληνικού κράτους το ζητούμενο ήταν πως θα διαμορφωθούν οι θεσμοί που θα υποστηρίξουν την λειτουργία του.
Στην πορεία του υπήρξαν, δόξα τω θεώ, αρκετές αντιλήψεις για τον προσανατολισμό του. Δυτικό, ανατολικό ή η καθ ημάς ερμηνεία των γεωγραφικών χώρων. Το σημειώνω αυτό διότι αναλόγως του γεωγραφικού προσανατολισμού του, επηρεάζονταν και η μορφή και το περιεχόμενο των θεσμών του.
Ήταν, μάλιστα, έντονες οι αντιπαραθέσεις. Στις πιο κρίσιμες στιγμές, κυριάρχησε ο δυτικός προσανατολισμός.
Οι δυτικοί θεσμοί, όμως, δεν ταίριαζαν απολύτως σε έναν λαό που είχε έντονα χαρακτηριστικά της καθ ημάς Ανατολής και είχε επηρεασθεί απο την ώσμωσή του με ανατολικους λαούς.
Αυτό ήταν το πρώτο πρόβλημα στη σύλληψη και τη λειτουργία των δυτικών θεσμών στη χώρα.
Το δεύτερο, μεγάλο πρόβλημα, ήταν η νοοτροπία των κυβερνώντων. Ήθελαν την επίφαση των δυτικών θεσμών, όχι, όμως, με το περιεχόμενό τους και, κυρίως, την λειτουργία τους.
Αυτό το πρόβλημα ταλανίζει την χώρα ως σήμερα.
Για να καταλάβετε τι λέω, η ΕΥΠ ως μυστική υπηρεσία, ως θεσμός, δηλαδή, είναι αναγκαία για την χώρα. Αντί, όμως, οι κυβερνήσεις να την διαμορφώσουν με τρόπο που να επιτελεί αποτελεσματικά την λειτουργία της και, παράλληλα να σέβεται τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, την κατέστησαν εξάρτημα του εκάστοτε πρωθυπουργού.
Σε μια εκπομπή της διαδικτυακής τηλεόρασης Ανιχνεύσεις web tv ο ειδικός επιστήμονας Κώστας Πικραμένος εξήγησε αναλυτικά που χωλαίνει η υπηρεσία. Απο την ανάλυση προκύπτει πως τα προβληματικά σημεία έχουν εύκολες λύσεις αλλά δεν θέλησε η πολιτική εξουσία να τις δώσει; Γιατί; Διότι θέλει τους θεσμούς να χωλαίνουν και να βρίσκονται διαρκώς στην υπηρεσία της, όχι στην υπηρεσία του κράτους και της κοινωνίας.
Το πρόβλημα επιδεινώνεται και η λύση του αναβάλλεται ή καθίσταται αδύνατη απο την λαϊκή υποστήριξη των κομμάτων αντι της εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών. Και το γεγονός αυτό δεν δίνει, απλώς, άλλοθι στις κυβερνήσεις και τους πρωθυπουργούς. Αλλά τους δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τον λαϊκό παράγοντα ως το μακρύ χέρι τους για να επιβάλλουν την εξουσία τους και να διατηρήσουν τους θεσμούς παρωχημένους. Μέχρι, φυσικά, να γίνουν τόσο δυσλειτουργικοί που κάποιος απο έξω θα τους πει, φθάνει, ως εδώ.
Το δημοσίευμα των New York Times με τον απολύτως περιφρονητικό και επικίνδυνο για τη χώρα τίτλο “Η σήψη στην καρδιά της Ελλάδας είναι, πλέον, ξεκάθαρη” επισημαίνει-κακά τα ψέμματα- μια αλήθεια. Με αφορμή τις υποκλοπές, στο νου όλων έρχονται όλες οι θεσμικές ανεπάρκειες του συστήματος και, κυρίως, η βαθιά διαφθορά η οποία δεν εξέλιπε επειδή δεν συζητείται δημοσίως.
Σοβαρό θεσμικό πρόβλημα είναι, επίσης, η χειραγώγηση των Μέσων Ενημέρωσης. Μια χειραγώγηση που δεν επιτρέπει τη λειτουργία θεσμικών αντιβάρων στην απόλυτη πρωθυπουργική εξουσία.
Η απολυτότητα της πρωθυπουργικής εξουσίας έχει καταστήσει τις κοινοβουλευτικής ομάδες στρατιωτάκια του κόμματος και μια παράξενη συμπεριφορά της δικαιοσύνης, σε συνδυασμό με ένα εξαρτημένο απο την πολιτική εξουσία σύστημα λειτουργίας της, την έχει καταστήσει και αυτήν παρακολούθημα της εκτελεστικής.
Το θεσμικό πρόβλημα αν και δεν απασχολεί την κουρασμένη κοινή γνώμη είναι πολύ σοβαρό. Δεν πρόκειται, απλώς, για την ποιότητα της δημοκρατίας που και αυτή είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Πρόκειται για έντονα σημεία παρακμής.
Αυτήν την πορεία προς την παρακμή η ελληνική κοινωνία πρέπει να ανακόψει. Διαφορετικά, το μέλλον της θα είναι δυσοίωνο.
Όταν η στήλη αυτή πρότεινε στον πρωθυπουργό να αναλάβει τις ευθύνες του και να πάει σε εκλογές, δεν το έκανε για να τον υπονομεύσει. Ούτε υπάρχει κάτι που να υποχρεώνει τον πρωθυπουργό να πάει σε εκλογές. Θα ήταν μια δική του επιλογή για να δείξει και ο ίδιος και να επιβάλλει και η κοινωνία ότι φαινόμενα σαν και αυτό που απασχολούν, εσχάτως, την δημοσιότητα είναι σοβαρά. Αυτός θα ήταν ο συμβολισμός αλλά και η ουσία της προσφυγής στις κάλπες.
Εμείς, ως πολίτες πρέπει να στηρίξουμε τους θεσμούς. Οι εξουσίες, λόγω της αλαζονείας που τους δημιουργεί η άσκησή τους, τείνουν να τους περιφρονήσουν. Αν εμείς συμφωνήσουμε σε αυτό με την εξουσία, στο τέλος θα την πληρώσουμε όλοι μαζί.
Η ευθύνη του κ. Μητσοτάκη είναι μεγάλη διότι ήρθε στην εξουσία ευαγγελιζόμενος και αυτός ένα νέο κράτος. Βλέπουμε τα ίδια.
Μήπως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε κάθαρση; Αλλά η απαίτηση για κάθαρση προϋποθέτει αποστασιοποίηση απο την πολιτική εξουσία.
Δυστυχώς, φοβάμαι πως τίποτε δεν αλλάξει στο τέλος και αυτού του δρόμου. ‘Αλλημια ευκαιρία θα πάει χαμένη. Διότι δεν υπάρχει λαϊκό αίτημα. Και η ελευθερία δεν χαρίζεται. καταχτιέται.

Οι κλειδοκράτορες του Μαξίμου

0

Τι εξουσίες είχαν αναλάβει και πώς τις ασκούσαν οι «εξ απορρήτων» των πρωθυπουργών από το 1974 μέχρι σήμερα

Το μοδάτο στέκι επί της Λεωφόρου Κηφισίας στο Νέο Ψυχικό των Αθηνών δεν είναι κάποιο «κρησφύγετο». Διάφανα τζάμια, βιομηχανικός «λονδρέζικος» σχεδιασμός, ωραία μικρή αυλή με ροτόντες. Παρ’ όλα αυτά το εστιατόριο προτιμάται από τις «αλεπούδες» της δημόσιας ζωής. Η ειδίκευση στα ψητά κρέατα και στα ζουμερά χάμπουργκερ αναφέρεται συχνά στις… «επισυνδέσεις» των επιφανών. Εκεί, ένα βράδυ του καλοκαιριού του 2018, σε μια εποχή που οι παρανοϊκοί εξ ημών υποψιάζονταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προβεί σε κάποιου είδους «πραξικόπημα» (ή δημοψήφισμα) για να διαιωνίσει την εξουσία του, ο Γρηγόρης Δημητριάδης διαβεβαίωνε ότι ο θείος του, Κυριάκος Μητσοτάκης, θα κέρδιζε τις εκλογές και μιλούσε για τον ρόλο που ο ίδιος θα αναλάμβανε δίπλα του.

Πώς περιέγραφε αυτόν τον ρόλο; Πριν αναφερθούμε στο πώς ο ίδιος ο κ. Δημητριάδης μιλούσε για τις μελλοντικές ευθύνες του, μπορούμε να περιγράψουμε με αδρές γραμμές τα πρόσωπα που υπηρέτησαν ως διευθυντές στο Πολιτικό Γραφείο Πρωθυπουργού από το 1974 μέχρι σήμερα που ο διάδοχος του κ. Δημητριάδη, ο Γιάννης Μπρατάκος, γιος του ιστορικού διευθυντή της Ν.Δ., Αγγελου Μπρατάκου, βρίσκεται πλέον στην «ηλεκτρική καρέκλα», μέσα στο ευήλιο δωμάτιο που κρύβεται τρία μέτρα πίσω από το τζάκι που βλέπουμε ως φόντο στα πρωθυπουργικά διαγγέλματα.

Ιππότης του Καραμανλισμού

Ο πρέσβης (και μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών επί Κώστα Καραμανλή) Πέτρος Μολυβιάτης ήταν γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή από το 1974 έως το 1980 και διατήρησε την ίδια θέση δίπλα στον Καραμανλή κατά τις δύο θητείες του στην Προεδρία της Δημοκρατίας (1980-1985 και 1990-1995). Ο νυν πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Καραμανλή χαίρει διακομματικής εκτίμησης. Ο Καραμανλής διέκρινε τις ικανότητές του και του πρότεινε να ενταχθεί στο Γραφείο Πρωθυπουργού όταν ήταν νεαρός διπλωμάτης στο ΥΠΕΞ στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Τότε συνεργαζόταν με τον υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Αβέρωφ (μεταξύ άλλων για την υποστήριξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων). Ομως, ο κ. Μολυβιάτης εξήγησε ότι μόλις είχε παντρευτεί και οικονομικοί λόγοι επέβαλλαν να υπηρετήσει σε ορισμένα ξένα πόστα. Το 1974 αποδέχτηκε τη νέα πρόταση του Καραμανλή. Σημειώνεται ότι έως το 1981 το Γραφείο Πρωθυπουργού βρισκόταν στη Βουλή.

Ο κ. Μολυβιάτης διαμόρφωνε τις συνθήκες έτσι ώστε οι επαφές του ιδρυτή της Ν.Δ. αλλά και η διαχείριση των κάθε λογής ευαίσθητων θεμάτων να γίνονται με την επιλεκτικότητα, την εχεμύθεια και τη σοβαρότητα που ο Καραμανλής ήθελε. Παρακολουθούσε συστηματικά το κυβερνητικό έργο και όταν ήθελε να στείλει μήνυμα σε κάποιον υπουργό τού έλεγε ευγενικά, αλλά αυστηρά: «Εγώ πάντως δεν θα το έκανα έτσι». Μέχρι σήμερα αποκρούει κάθε πειρασμό να συγγράψει «απομνημονεύματα». «Υπάρχουν όλα στο Αρχείο Καραμανλή», απαντάει σε όσους τον παρακινούν να αφηγηθεί την ιστορία όπως την έζησε. Διατηρούσε άριστη σχέση με τον Αντώνη Λιβάνη, με τον οποίο συχνά οργάνωναν συναντήσεις του Καραμανλή με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Πέρα από τον ρόλο του στην εσωτερική πολιτική, ακόμα πιο σημαντική ήταν η συμβολή του στις διπλωματικές πρωτοβουλίες του Καραμανλή τη δεκαετία του ’70 για την επιστροφή της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, για την ένταξη στην ΕΟΚ και για τις συζητήσεις με την Τουρκία για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο.

Οι κλειδοκράτορες του Μαξίμου-1
Από το ’80 μέχρι σήμερα, όταν ένας πρωθυπουργός δεν πάει καλά λέμε: «Χρειάζεται έναν Λιβάνη» (στη φωτογραφία με τον Ανδρέα Παπανδρέου). Φωτ. DIMIS ARGYROPOULOS

Εποχή Λιβάνη

Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν ο Αντώνης Λιβάνης, τόσο προδικτατορικά όσο και κατά την πρώτη οκταετία της «Αλλαγής». Ο δημιουργός των εκδόσεων Λιβάνη ήταν και γενικός διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, χωρίς ο ίδιος να είναι ποτέ βουλευτής. Ο Λιβάνης δημιούργησε το Γραφείο Πρωθυπουργού ως αυτοτελή δημόσια υπηρεσία (με τον νόμο 1299/1982) και το μετέφερε από τη Βουλή στο Μέγαρο Μαξίμου. Υπήρξε ίσως ο ισχυρότερος «κλειδοκράτορας» στην ιστορία του Μεγάρου Μαξίμου με διευρυμένες αρμοδιότητες – από τις «διαιτησίες» στις σοσιαλιστικές τραγωδίες και τα «συντροφικά μαχαιρώματα» έως τις σχέσεις με τα εγχώρια κέντρα ισχύος. Υπήρξε μοναδικός στη διαχείριση τόσων πολλών επικίνδυνων αποστολών. Το μυστικό του ήταν ότι απέφευγε την αυτοπροβολή. Οποτε οι δημοσιογράφοι του ζητούσαν συνέντευξη, η μόνιμη απάντησή του ήταν ότι «αν μιλούσα, δεν θα ήμουν σοβαρός». Διέθετε αίσθηση του μέτρου, φερόταν με σεβασμό σε φίλους και αντιπάλους, και δεν ακουμπούσε τα καλώδια της εξουσίας με γυμνά χέρια. Δεν ενεπλάκη στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Δεν κόμπαζε για την ισχύ του. Αντιστασιακός επί χούντας, με πεντέμισι χρόνια σε εξορία και φυλακές, γνώριζε πώς διατηρούνται μυστικές οι ευαίσθητες συνεννοήσεις και αποστολές. Σφράγισε το αξίωμα σε τέτοιο βαθμό ώστε μέχρι σήμερα όταν ένας πρωθυπουργός δεν πάει καλά, λέμε: «Χρειάζεται έναν Λιβάνη». Βέβαια, ακόμα κι ένας Λιβάνης δεν μπορεί να θεραπεύσει τα πάθη της εξουσίας. Οταν το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην κυβέρνηση το 1993, η διεύθυνση του Πολιτικού Γραφείου Πρωθυπουργού ανατέθηκε στην τρίτη σύζυγο του Ανδρέα, στη Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου. Η ασυγκράτητη κολακεία υπουργών, ηθοποιών και ισχυρών οικονομικών παραγόντων προς το πρόσωπό της μάλλον δεν τη βοήθησε να διαχειριστεί με σύνεση την εξουσία της. Ο Λιβάνης ορίστηκε υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και όταν χρειάστηκε δεν δίστασε να προσθέσει το όνομά του στην ολιγομελή ομάδα των «δανειστών» για να δικαιολογηθεί η ανέγερση της «βίλας της Εκάλης».

Στο Μέγαρο Μαξίμου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη διευθυντής του Γραφείου Πρωθυπουργού διετέλεσε ο Κυριάκος Γριβέας, αλλά σε ορισμένα πρωθυπουργικά γραφεία ο διευθυντής δεν έχει πάντοτε τον πρώτο λόγο, αφού τοποθετούνται «παρά τω πρωθυπουργώ» πρόσωπα με ισχυρότερη επιρροή. Αυτό συνέβη και τότε, όταν από τον Οκτώβριο του 1990 έως τον Δεκέμβριο του 1992 η Ντόρα Μπακογιάννη ορίστηκε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και είχε συνολική εποπτεία σε μια πολιτική περίοδο που η ίδια έχει χαρακτηρίσει «κόλαση», αφού ο Μητσοτάκης κυβερνούσε μόλις με 151 βουλευτές. Σκάνδαλο υποκλοπών εκδηλώθηκε επίσης εκείνη την εποχή όταν ο στρατηγός Νίκος Γρυλάκης, σύμβουλος του πρωθυπουργού, είχε οργανώσει παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων, συμπεριλαμβανομένου του Ανδρέα Παπανδρέου. Το 1994 η εξεταστική επιτροπή που συνέστησε το ΠΑΣΟΚ απέδωσε ευθύνες στον Μητσοτάκη και στην κυρία Μπακογιάννη, αλλά ο Παπανδρέου αποφάσισε, έπειτα και από εισήγηση του Ευάγγελου Βενιζέλου, να μη συνεχιστεί η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής.

Οι κλειδοκράτορες του Μαξίμου-2
Κατά την οκταετία Σημίτη, ο Νίκος Θέμελης κατείχε τον τίτλο του επικεφαλής Γραφείου Σχεδιασμού Στρατηγικής, μολονότι είχε τον πρώτο λόγο στο Μαξίμου. Φωτ. ΑΠΕ

Oσα δεν έλεγε ο Θέμελης

Ο Πέτρος Μολυβιάτης είχε σημαντική συμβολή στις πρωτοβουλίες Καραμανλή για επιστροφή της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και για την ένταξη στην ΕΟΚ.

Η θέση του διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου Πρωθυπουργού έμεινε κενή την οκταετία Σημίτη, από το 1996 έως το 2004. Αυτό έγινε έπειτα από εισήγηση του Νίκου Θέμελη, γιατί δεν ήθελε να τον αποκαλέσουν «νέο Λιβάνη», «κλειδοκράτορα» και άλλα επίθετα που του προκαλούσαν δυσφορία. Ο νομικός και συγγραφέας, που ήταν στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη από το 1981 στο υπουργείο Γεωργίας, έκρυβε συστηματικά την εξουσία του. Επέλεξε τον τίτλο του επικεφαλής του Γραφείου Σχεδιασμού Στρατηγικής, αλλά στην πράξη εκείνος ήταν ο «διευθυντής ορχήστρας» του Μεγάρου Μαξίμου, έχοντας επιλέξει προσωπικά και αρκετούς από τους «σολίστες». Είχε το έπιπλο του γραφείου του ακριβώς απέναντι από εκεί που είναι τώρα το γραφείο – μπροστά από την μπαλκονόπορτα. Συχνά άκουγε κλασική μουσική από το Γ΄ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και κάπνιζε πουράκια La Paz Wilde. Ακόμα και στους φίλους του μπορεί να έλεγε με αφοπλιστική αθωότητα ότι δεν γνώριζε τίποτα για μια κρίσιμη απόφαση του πρωθυπουργού, την ίδια ώρα που σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό έγραφε τα σχέδια ομιλίας για την απόφαση αυτή. Απολάμβανε να ισχυρίζεται ότι δεν ενημερώθηκε από τον Κώστα Σημίτη για κάτι που εκ των υστέρων αποδεικνυόταν ότι ο ίδιος σχεδίασε μαζί του, και γελούσε με την καρδιά του όταν κάποιοι συνεργάτες του άρχισαν να εκφράζουν τη δυσπιστία τους για ανάλογες διαβεβαιώσεις του.

Η νομοθετική λειτουργία, οι σχέσεις με τους βουλευτές, η παρακολούθηση των υπουργών είχαν ανατεθεί στον Σωκράτη Κοσμίδη, που ήταν γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου. Ισχυρός ήταν ο ρόλος του επικεφαλής του Γραφείου Τύπου Γιώργου Πανταγιά και αποφασιστική, την πρώτη τετραετία, ήταν η επιρροή του Θόδωρου Τσουκάτου. Ο Νίκος Θέμελης αγωνιούσε για τις πολιτικές εξελίξεις και τον προβλημάτιζαν οι εμπιστευτικές πληροφορίες που έρχονταν στα αυτιά του για ανθρώπους και γεγονότα. Κυρίως όμως ήταν αφοσιωμένος στην εξωτερική πολιτική. Συνεργαζόταν σχεδόν σε καθημερινή βάση με τους ομολόγους του στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία, καθώς γνώριζε και τις τρεις γλώσσες. «Να έχουμε μαζί μας τις μεγάλες δυνάμεις», έλεγε. Εκανε συνεχώς ταξίδια στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που δεν ανακοινώνονταν στον Τύπο. Μετρούσε τον χρόνο με τις Συνόδους Κορυφής της Ε.Ε. και με τα πολλά συλλεκτικά ρολόγια τοίχου κρεμασμένα στην είσοδο του σπιτιού του στου Παπάγου.

Είχε έναν μοναδικό τρόπο να μεταδίδει την έγνοια του για την Κύπρο, τη σημασία και τη μοναδική αξία της Κύπρου για την Ελλάδα, χωρίς ο ίδιος να ήταν Κύπριος. Το όραμά του, το στοίχημά του ήταν να αντιστραφεί, να ακυρωθεί η τραγωδία του 1974 με τρόπο ειρηνικό, να αρθεί η εισβολή και να σβήσει η πράσινη γραμμή στη Λευκωσία. Ποτέ δεν ήταν περισσότερο ευτυχισμένος στην πολιτική από την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. το 2003, στη Στοά Αττάλου στην Αθήνα. Δεν τα είπε αυτά ποτέ δημόσια. Προτίμησε να τα εκφράσει αλληγορικά, στα μυθιστορήματά του, που όλοι δήλωναν ότι διάβαζαν, ακόμα και ο Κώστας Καραμανλής που άλλον καλό λόγο δεν είχε για την εποχή Σημίτη. Ο Θέμελης έτρεχε συνεχώς, ποτέ δεν είχε χρόνο. Μετά το 2003 πάλευε με τον καρκίνο, έγραφε βιβλία, μαγείρευε καταπληκτικά και έμεινε δίπλα στον Κώστα Σημίτη μέχρι το 2011 που έφυγε από τη ζωή. Ηθελε να ζήσει δύο ζωές μέσα σε μία και όχι μόνο το πέτυχε, αλλά το έκανε και βιβλίο: «Μια ζωή, δυο ζωές» (2007).

Στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή επικεφαλής του Μεγάρου Μαξίμου ήταν ο δικηγόρος Γιάννης Αγγέλου, ο πιο έμπιστος συνεργάτης του πρωθυπουργού από τα πρώτα του βήματα στην πολιτική. Ανθρωπος διακριτικός και γνήσιος, που τηρούσε το μέτρο. Παράλληλα, ο Καραμανλής είχε προσφέρει διευρυμένη εξουσία στον Θοδωρή Ρουσόπουλο, που ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος, βουλευτής και υπουργός Επικρατείας και είχε αναλάβει σχεδόν εν λευκώ τον στρατηγικό σχεδιασμό ήδη από το 2000. Το όνομα του Ρουσόπουλου ενεπλάκη από μερίδα του Τύπου στην υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου. Ο νυν βουλευτής της Ν.Δ. αθωώθηκε πλήρως έπειτα από πολυετείς δικαστικές περιπέτειες.

Στο Μέγαρο Μαξίμου του Γιώργου Παπανδρέου διευθύντρια ήταν η Ρεγγίνα Βάρτζελη. Ηταν και παραμένει το πιο έμπιστο πρόσωπο του Παπανδρέου από το 1981 που πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής. Ο Κώστας Θέος, ένα από τα πιο αθόρυβα και άξια στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ανέλαβε τον Σχεδιασμό Στρατηγικής. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην κυβέρνηση και στη «μηχανική της εξουσίας» είχε ο υπουργός Επικρατείας και καθηγητής Νομικής Χάρης Παμπούκης. «Σταθερή αξία» ο Νίκος Αθανασάκης, που ήταν εξ απορρήτων συνεργάτης και του Ανδρέα Παπανδρέου. Στο Μέγαρο Μαξίμου του Λουκά Παπαδήμου διευθυντής ήταν ο καθηγητής και νυν γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ και σταθερός αρθρογράφος της «Κ» Γιώργος Παγουλάτος. Κρίσιμο ρόλο από τη θέση του οικονομικού συμβούλου είχε ο καθηγητής, μετέπειτα υπουργός Οικονομικών και νυν πρόεδρος του Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας, Γκίκας Χαρδούβελης.

Οταν ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς όρισε διευθυντή του Μεγάρου Μαξίμου τον Κωνσταντίνο Μπούρα, Μεσσήνιο φυσικομαθηματικό με ειδίκευση στην πληροφορική. Η γνωριμία του Μπούρα με τον μετέπειτα πρωθυπουργό έγινε όταν ο Σαμαράς ανέλαβε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Τζαννετάκη το 1989. Τότε έχρισε τον Μπούρα, που ήδη είχε διακριθεί για τη δουλειά μηχανοργάνωσης στα γραφεία της Ν.Δ., ειδικό γραμματέα με αρμοδιότητα το ΚΕΠΥΟ. Ο Μπούρας μαζί με τον Γιώργο Μουρούτη και τον Χρύσανθο Λαζαρίδη ήταν τα τρία στελέχη που ακολούθησαν τον Σαμαρά στην Πολιτική Ανοιξη και παραμένουν δίπλα του μέχρι σήμερα. Κατά την πρωθυπουργία Σαμαρά όμως ξεχώρισε ένα τέταρτο πρόσωπο, ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου. Ατομο της απολύτου εμπιστοσύνης του Σαμαρά, ανέλαβε τις επαφές με την τρόικα και ήταν επικεφαλής της ελληνικής ομάδας διαπραγμάτευσης. Στο Μέγαρο Μαξίμου του Αλέξη Τσίπρα διευθυντής ήταν ο Δημήτρης Τζανακόπουλος. Παράλληλα, αποφασιστική ήταν η επιρροή στη διαμόρφωση του προγράμματος, της στρατηγικής και των αποφάσεων του πρωθυπουργού τόσο του Νίκου Παππά όσο και του Αλέκου Φλαμπουράρη. Ορκίστηκαν υπουργοί παρά τω πρωθυπουργώ και τα γραφεία του βρίσκονταν εντός του Μεγάρου Μαξίμου.

Η εξομολόγηση

Επειτα από αυτή την περιήγηση στα πρωθυπουργικά γραφεία της Μεταπολίτευσης οφείλουμε να συμπληρώσουμε τι έλεγε στους συνομιλητές του στο στέκι της Φιλοθέης ο Γρηγόρης Δημητριάδης. Ο εγγονός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με τη στενότερη σχέση μαζί του βρισκόταν παράλληλα κοντά στον θείο του, Κυριάκο, από την πρώτη μέρα που εκείνος έθεσε υποψηφιότητα στη Β΄ Αθηνών το 2004. Υπενθύμιζε ότι η οικογένεια Μητσοτάκη αποτελεί στόχο, ότι έχασε ένα μέλος της, τον Παύλο Μπακογιάννη, και υποστήριζε ότι γι’ αυτό, για λόγους ασφαλείας, πρέπει να αναληφθεί η θεσμική εποπτεία της ΕΥΠ από πρόσωπο της οικογένειας μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου. Σήμερα οι επικριτές του λένε ότι προέβη σε κατάχρηση εξουσίας, ενώ οι φίλοι του επιμένουν ότι δέχεται βέλη λόγω της σχέσης του με τον πρωθυπουργό. Η συνέχεια… επί σκηνής.

Ο πρέσβης Πέτρος Μολυβιάτης ήταν γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή από το 1974 έως το 1980. Φωτ. DIMIS ARGYROPOULOS

https://www.kathimerini.gr/politics/562006021/oi-kleidokratores-toy-maximoy/

Το μεγάλο «παζάρι» της Αγκυρας

0

Τι κρύβουν η εκ νέου διεκδίκηση Ερντογάν ρόλου διαμεσολαβητή μεταξύ Μόσχας και Κιέβου και η αποκατάσταση των σχέσεων με το Ισραήλ ύστερα από μία δεκαετία – Τα σενάρια για επανασύνδεση και με τη Συρία

Η έντονη διπλωματική κινητικότητα που καταγράφει η Αγκυρα σε μια σειρά πεδίων, η άσκηση λεπτών ισορροπιών εκ μέρους της – όπως στον ρωσοουκρανικό πόλεμο – και η ολική επανάκαμψη σε διμερείς σχέσεις που η ίδια είχε φροντίσει να διαρρήξει (όπως με χώρες της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου) δυσκολεύουν τους Δυτικούς να «αντιληφθούν» αυτό που οι Τούρκοι αποκαλούν «ιδιότυπη πολιτική ενεργητικής ουδετερότητας» και αφετέρου στο να διαγνώσουν τις επιδιώξεις της.

«Πόσο καιρό μπορεί η Τουρκία να παίξει και τις δύο πλευρές στον πόλεμο της Ουκρανίας;» διερωτάτο την περασμένη Πέμπτη η αμερικανική δεξαμενή σκέψης Atlantic Council. Την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκε συνάντηση των προέδρων Ουκρανίας, Τουρκίας και του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ (Βολοντίμιρ Ζελένσκι, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Αντόνιο Γκουτέρες αντιστοίχως) στο Λβιβ για τις εξελίξεις του πολέμου. Ο Ερντογάν διεκδίκησε (εκ νέου) ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ Μόσχας και Κίεβου, ενώ φέρεται να πρότεινε στον Ζελένσκι συνάντηση με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Δύο εβδομάδες νωρίτερα, Πούτιν και Ερντογάν συναντήθηκαν στο Σότσι όπου συμφώνησαν στην αύξηση της συνεργασίας τους.

Ορισμένοι διεθνείς αναλυτές παρομοιάζουν την τουρκική στάση στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο με «γεωπολιτικό μποτιλιάρισμα», υπογραμμίζοντας ότι είναι μια πολιτική με κινδύνους και περιορισμούς. Εως τώρα πάντως η Αγκυρα δείχνει ότι μπορεί με σχετική άνεση να πατά σε αρκετές βάρκες. Το ερώτημα για την ίδια είναι κατά πόσο θα μπορέσει να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο και δεν θα χρειαστεί να διαλέξει πλευρά.

Ομαλοποίηση με «τρομοκράτες»

Εν τω μεταξύ η Αγκυρα συνεχίζει να επιδιορθώνει τις σχέσεις της με κρίσιμους δρώντες του εγγύς γεωστρατηγικού της περιβάλλοντος. Ετσι, μετά τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ήρθε η πλήρης αποκατάσταση των τουρκο-ισραηλινών διπλωματικών σχέσεων. Παρότι, μόλις τον Μάιο του 2021, ο κ. Ερντογάν αποκαλούσε το Ισραήλ «κράτος-τρομοκράτη».

Η πλήρης αποκατάσταση των διμερών σχέσεων Αγκυρας και Τελ Αβίβ και η επικείμενη επανατοποθέτηση πρέσβεων στις δύο πρωτεύουσες ύστερα από μια ταραχώδη – και οιονεί εχθρική – δεκαετία είναι αποτέλεσμα της επαναπροσέγγισης που «έτρεξε» έναν χρόνο και στο διάστημα του οποίου πραγματοποιήθηκαν εκατέρωθεν επισκέψεις σε διάφορα επίπεδα.

Δύο ξεχώρισαν: η επίσκεψη του ισραηλινού προέδρου Ισαάκ Χέρτζογκ (που ήταν ένθερμος υποστηρικτής της επαναπροσέγγισης) στην Αγκυρα τον περασμένο Μάρτιο και δύο μήνες αργότερα η επίσκεψη του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Ιερουσαλήμ, η πρώτη τούρκου υπουργού Εξωτερικών στο Ισραήλ επί μία δεκαπενταετία.

ΕΕ και ΗΠΑ χαιρέτισαν το γεγονός, με τον αμερικανό σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ
Σάλιβαν
 να κάνει λόγο για ενέργεια που «θα φέρει αυξημένη ασφάλεια, σταθερότητα και ευημερία».

«Επανασύνδεση» και με Συρία;

Την ίδια στιγμή ο τουρκικός Τύπος «βοά» ότι επίκειται εξομάλυνση και των τουρκοσυριακών σχέσεων. Οι πρόσφατες δηλώσεις Τσαβούσογλου ότι η Αγκυρα προτίθεται να παράσχει «κάθε είδους υποστήριξη στο έργο του καθεστώτος (σ.σ. του Μπασάρ αλ Ασαντ)» στον αγώνα εναντίον των Κούρδων (PKK και YPG) αλλά και ότι συναντήθηκε με τον σύρο ομόλογό του στο Βελιγράδι ενίσχυσαν τις φήμες.

Για την Αγκυρα η συμφιλίωση με τη Δαμασκό είναι σημαντική για μια σειρά λόγους και έχει άμεση συνάρτηση και με τη στάση της στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. «Ο πόλεμος της Ουκρανίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον πόλεμο στη Συρία, επειδή χρειάζεται την ανοχή της Μόσχας στην ασφαλή ζώνη στη Βορειοανατολική Συρία που διατηρεί την αντιπολίτευση κατά του Μπασάρ αλ Ασαντ και προσφέρει ελπίδα για επανεγκατάσταση μερικών από τα 4 εκατομμύρια σύρους πρόσφυγες σήμερα στην Τουρκία» σημείωσε η Μπρέντα Σέιφερ. Εν όψει εκλογών, τα 4 εκατομμύρια Σύροι που διαμένουν στην Τουρκία έχουν αναχθεί σε πολιτικό ζήτημα, με την αντιπολίτευση να διαμηνύει ότι μόλις αναλάβει την εξουσία «θα τους στείλει στο σπίτι τους».

«Εάν εξομαλυνθούν οι σχέσεις Τουρκίας – Συρίας, θα είναι δυνατόν να εξαλειφθούν οι μαχητές του ΡΚΚ που είναι εξοπλισμένοι και είναι εγκατεστημένοι από τις ΗΠΑ στο συριακό έδαφος. Επιπλέον, συνεργαζόμενοι με το νόμιμο συριακό καθεστώς, μπορούμε να κάνουμε την πόλη του Χαλεπιού ξανά κατοικήσιμη. Εάν το Χαλέπι, μια πόλη 6 εκατομμυρίων κατοίκων, αποκατασταθεί στην πρότερη κατάστασή της, οι περισσότεροι σύροι πρόσφυγες στην Τουρκία θα επιστρέψουν σε αυτή την πόλη» έγραψε η εφημερίδα «Sabah» που απηχεί κυβερνητικές απόψεις.

Το αλαλούμ με τους S-400 και η αντίδραση των ΗΠΑ

Εντονη αμερικανική αντίδραση, απειλή νέων κυρώσεων στην Τουρκία και μια… περίπου διάψευση επέφερε το δημοσίευμα του ρωσικού πρακτορείου Tass ότι η Μόσχα θα προμηθεύσει την Αγκυρα και με δεύτερη συστοιχία του αντιαεροπορικού συστήματος S-400. Οι Τούρκοι ισχυρίστηκαν ότι δεν υπάρχει νέα συμφωνία και ότι η αρχική έκανε λόγο για παράδοση δύο συστοιχιών. Το παράδοξο είναι ότι το ρωσικό δημοσίευμα και η διάψευση της Αγκυρας έγιναν την ημέρα που αξιωματούχοι του τουρκικού υπουργείου Αμυνας βρίσκονταν στις ΗΠΑ για να συζητήσουν το ενδεχόμενο αναβάθμισης των υπαρχόντων αλλά και την αγορά νέων μαχητικών F-16. Ηταν τυχαίο γεγονός, τέχνασμα ή έμμεση απειλή προς τη Δύση για μεγαλύτερη σύγκλιση Αγκυρας και Μόσχας; Πάντως, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αλλά και ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας (και γνωστός για τις φιλελληνικές του θέσεις) Μπομπ Μενέντεζ αντέδρασαν σφόδρα στο ενδεχόμενο αγοράς νέας παρτίδας S-400, κάνοντας λόγο για «ξεκάθαρη παραβίαση των κυρώσεων» που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ στην Αγκυρα για το ίδιο θέμα.

Καμία ανησυχία για Αθήνα και Λευκωσία

Το «ερώτημα τους ενός εκατομμυρίου» για Ελλάδα και Κύπρο – οι οποίες έχτισαν αμφότερες στενές σχέσεις συνεργασίας με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια – είναι αν η συγκεκριμένη εξέλιξη επηρεάζει τη σχέση τους με το Τελ Αβίβ. Στην Αθήνα δεν προκάλεσε έκπληξη η αποκατάσταση των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων, με ανώτερους διπλωματικούς αξιωματούχους να κάνουν λόγο για μια «προδιαγεγραμμένη πορεία». Η Ελλάδα δεν έχει λόγο να ανησυχεί από την ομαλοποίηση σχέσεων γειτόνων της, σημείωναν οι ίδιες πηγές, ενώ υπογράμμιζαν ότι «με τις χώρες που η Αγκυρα επιχειρεί να τα βρει η Αθήνα έχει χτίσει σχέσεις που έχουν αυθύπαρκτη δυναμική και δεν τελούν υπό την αίρεση της σχέσης τους με την Τουρκία».
Από την άλλη, ανώτεροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι εκτιμούσαν ως πιο «επιφανειακή» και χωρίς εμπιστοσύνη τη σχέση Αγκυρας και Τελ Αβίβ, σημειώνοντας ότι έχει σημασία ποια θα είναι η τουρκική στάση στην επόμενη ισραηλινο-παλαιστινιακή κρίση. «Αμφιβάλλω ότι το Ισραήλ θα αναβαθμίσει τις σχέσεις με την Αγκυρα στο σημείο που βρίσκονταν πριν από μία δεκαετία, όταν η Τουρκία ήταν ο πιο ευνοημένος περιφερειακός σύμμαχός του. Εκτοτε, το Ισραήλ έχει κάνει καλούς φίλους με πολλές περιφερειακές δυνάμεις» σχολίασε ο Σονέρ Τσαγπατάι, ανώτερος συνεργάτης στο Washington Institute.

https://www.tovima.gr/printed_post/to-megalo-pazari-tis-agkyras/

Πρόεδρος τουρκικού κόμματος: Θα χορηγήσουν υπηκοότητα σε 3 εκατομμύρια Σύρους μέχρι τις εκλογές

0

 

Ο πρόεδρος του Κόμματος της Νίκης, Ουμίτ Οζντάγ  δήλωσε ότι ο αριθμός των Σύρων που έλαβαν υπηκοότητα είναι 1 εκατομμύριο 476 χιλιάδες 368 και υποστήριξε ότι «Στόχος τους είναι να χορηγήσουν υπηκοότητα σε 3 εκατομμύρια Σύρους μέχρι τις εκλογές».

Στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στα κεντρικά γραφεία του κόμματος, ο Οζντάγ ισχυρίστηκε ότι ο αριθμός των αιτούντων άσυλο αυξήθηκε και ότι όλο και περισσότεροι πρόσφυγες και φυγάδες έλαβαν υπηκοότητα καθώς προχωρά η χώρα προς τις εκλογές.

Υπερασπιζόμενος ότι οι Αφγανοί είναι φυγάδες, όχι προσωρινοί αιτούντες άσυλο, ο Οζντάγ έθεσε το ερώτημα:

«Σε ποια νομική βάση δίνεται η υπηκοότητα στους φυγάδες;»

Ο ίδιος ζήτησε να αποκαλυφθεί εάν δόθηκε υπηκοότητα σε 13.327 Πακιστανούς.

«Κύριε Κιλιτσντάρογλου, κα. Ακσενέρ, και οι άλλοι ηγέτες που κάθονται στο τραπέζι των έξι, είστε ευπρόσδεκτοι να χρησιμοποιήσετε την κοινή λογική, να υπερασπιστείτε την κυριαρχία του τουρκικού έθνους, να πάρετε μέτωπο ενάντια στην προσπάθεια καταστροφής της εθνικής βούλησης στην Τουρκία», είπε χαρακτηριστικά.

sozcu.com.tr

https://www.echedoros-a.gr

Η πλειονότητα των Ρώσων δεν βλέπει κανένα όφελος από τον δυτικό πολιτισμό

0

 

Περισσότεροι από τους μισούς Ρώσους που συμμετείχαν σε έρευνα του Πανρωσικού Κέντρου Έρευνας της Κοινής Γνώμης (VCIOM) δεν θεωρούν χρήσιμο τον δυτικό πολιτισμό, τον τρόπο ζωής και τη δημοκρατία. Αυτό δείχνουν τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύθηκαν σήμερα, σύμφωνα με το Tass.

«Περισσότεροι από τους μισούς Ρώσους (59 τοις εκατό) δεν βλέπουν κανένα όφελος από τον δυτικό πολιτισμό, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό.

Σύμφωνα με το 33 τοις εκατό, είναι ακατάλληλος για τους Ρώσους και το 26 τοις εκατό είναι της γνώμης ότι είναι καταστροφικός.

Αυτές οι ιδέες είναι μόνιμες στην κοινή γνώμη μετά το 2000, όταν εκείνοι που εξέφρασαν αρνητική άποψη ήταν 35 τοις εκατό, το 25 τοις εκατό ήταν της γνώμης ότι οι δυτικοί προσανατολισμοί ήταν ακατάλληλοι για τους Ρώσους και το 10 τοις εκατό τους θεωρούσε επιβλαβείς», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το κέντρο.

Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα αποτελέσματα, το ποσοστό εκείνων που πιστεύουν ότι πολλά χρήσιμα πράγματα μπορούν να ληφθούν από τη δυτική κουλτούρα, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό έχει μειωθεί από 55 τοις εκατό το 2000 σε 30 τοις εκατό το 2022.

Οι νέοι Ρώσοι πιστεύουν στη Δύση, οι μεγαλύτεροι την αξιολογούν ως βλαβερή

Οι νέοι (ηλικίας 18-34 ετών) είναι πιστοί στη Δύση και πιστεύουν ότι η Ρωσία τη χρειάζεται ή μπορεί να της δώσει πολλά καλά πράγματα (50-55 τοις εκατό).

Στην ομάδα των ατόμων άνω των 35 ετών επικρατούν οι αντίθετες εκτιμήσεις.

Οι ερωτηθέντες άνω των 60 ετών θεωρούν τα δυτικά ορόσημα επιβλαβή και ακατάλληλα (70 τοις εκατό).

Ταυτόχρονα, κάθε δεύτερος συμμετέχων στη μελέτη (55 τοις εκατό) είναι της γνώμης ότι δεν φταίει η Δύση και ότι οι ίδιοι οι Ρώσοι ξεχνούν τη δική τους κουλτούρα και το ένα τρίτο των ερωτηθέντων (35 τοις εκατό) βλέπει πρόβλημα στηνενίσχυση της επιρροής του δυτικού πολιτισμού.

Το 44 τοις εκατό των ερωτηθέντων συμφωνεί με την άποψη ότι η δυτική κουλτούρα έχει αρνητική επίδραση στα καλλιτεχνικά γούστα των Ρώσων.

«Ο ρωσικός πολιτισμός συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από την παρουσία προστατευτικών φίλτρων, που επιτρέπουν να δανείζονται νέα στοιχεία που βοηθούν την ανάπτυξή του και ταυτόχρονα να απωθούν εκείνα που έρχονται σε αντίθεση με τις βασικές αξίες.

Εξοικειωμένοι με την περιέργεια και την προσοχή με τις νέες τάσεις, οι Ρώσοι είναι για την πλειονότητα των ερωτηθέντων, η προτεραιότητα στην αναπαραγωγή και ανάπτυξη του πολυεθνικού πολιτισμού του ρωσικού λαού είναι βασική προϋπόθεση για τη μείωση του κινδύνου καταστροφής του πολιτιστικού του κώδικα», σχολίασε η  σύμβουλος της γενικής διευθύντριας του VCIOM,  Ελένα Μιχαΐλοβα.

Η εθνική έρευνα «VCIOM-Sputnik» πραγματοποιήθηκε στις 5 Αυγούστου με τη συμμετοχή 1.600 ενήλικων πολιτών της Ρωσίας.

Tass.ru, dnes.dir.bg

– https://www.echedoros-a.gr

Λιβύη: Παρέλυσε η πρωτεύουσα, στρατός μπροστά στις δημόσιες υπηρεσίες- Διαμαρτυρίες Σύρων μισθοφόρων

0

 

Η πρωτεύουσα της Λιβύης, η Τρίπολη, βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής και σύγχυσης αφού πλήθη στρατιωτών εισέβαλαν σε αυτήν από κοντινές πόλεις και εμπόδισαν τους κατοίκους να παραμείνουν σε ορισμένες πλατείες, ενώ Σύροι μισθοφόροι ετοιμάζονται να οργανώσουν διαδηλώσεις, γράφει αραβικό δημοσίευμα.

Στρατιωτικές μονάδες της κυβέρνησης Ενότητας βρίσκονται κοντά σε υπουργεία και δημόσια ιδρύματα στην Τρίπολη.

Οι πολιτοφυλακές ενίσχυσαν την παρουσία τους στα κύρια λιμάνια και τις πλατείες και ενίσχυσαν τις απογευματινές τους περιπολίες, ενώ ενίσχυσαν τον έλεγχο στις μετακινήσεις του πληθυσμού.

Σε συνδυασμό με αυτές τις κινήσεις, λιβυκά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η κατάσταση μέσα στα στρατόπεδα των Σύριων μισθοφόρων επιδεινώθηκε επίσης, με τις προσδοκίες να οργανωθούν διαδηλώσεις για αυτούς μέσα στο στρατόπεδο Γιαρμούκ ως αποτέλεσμα της καθυστέρησης στους μισθούς τους για τρεις μήνες.

Αυτή η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Τρίπολη προκάλεσε πανικό στους κατοίκους, ειδικά από τη στιγμή που οι πολιτοφυλακές εμπόδισαν την παρουσία τους σε ορισμένες πλατείες και απαγόρευσαν το περπάτημα σε ορισμένους δρόμους.

Ο  Σαμέχ Ζαγκέμπ, κάτοικος της  Ζαουίγια αλ Νταχμάνι στην Τρίπολη, περιέγραψε την κατάσταση, λέγοντας ότι «η μετακίνηση των πολιτών έχει περιοριστεί και ορισμένοι από αυτούς δεν μπορούν να φύγουν, απειλούνται ότι θα συλληφθούν από τις πολιτοφυλακές».

Ο Ζαγκέμπ πρόσθεσε: «Μερικές φορές οι περιπολίες πυροβολούν στον αέρα όταν μπαίνουν σε οποιοδήποτε δρόμο για εκφοβισμό καθώς εντατικοποιούν τις κινητές περιπολίες».

Λόγω του περιορισμού της μετακίνησης, ο Ζαγκέμπ επιβεβαίωσε ότι οι  δημόσιες υπηρεσίες δεν λειτουργούν και υπήρχε έλλειψη αγαθών σε ορισμένες περιοχές και δεκάδες αρτοποιεία έκλεισαν τις πόρτες τους λόγω έλλειψης σιταριού.

Μια «μίνι κυβέρνηση»

Μεταξύ των προτεινόμενων λύσεων για τον τερματισμό του πολιτικού μπλοκαρίσματος, ο Λίβυος πολιτικός, Μουχάμαντ αλ Μαζούγκι, ζήτησε την ανάθεση μιας μίνι κυβέρνησης για να λειτουργήσει και να προετοιμαστεί για εκλογές.

Ο αλ Μαζούγκι εξήγησε ότι η μίνι-κυβέρνηση θα πρέπει να αποτελείται από «μέλη που μπορούν να κινούνται μεταξύ όλων των κομμάτων και να τα συμφιλιώνουν, ειδικά επειδή οι συζητήσεις μεταξύ της Βουλής των Αντιπροσώπων και του Ανώτατου Συμβουλίου της Επικρατείας δεν κατέληξαν σε τίποτα σχετικά με το συνταγματικό βάση που απαιτείται για τη διεξαγωγή των εκλογών».

Sky News Arabia

https://www.echedoros-a.gr