Αρχική Blog Σελίδα 1872

«Δεν έχουν αλλάξει τα γερμανικά συμφέροντα στην Τουρκία»

0

Συνέντευξη στην DW του επικεφαλής για θέματα Τουρκίας στο Ινστιτούτου Επιστήμης και Πολιτικής, Γκύντερ Ζόιφερτ. Τι απαντά για τις βλέψεις Ερντογάν. Πόσο νέα είναι η πολιτική Μπέρμποκ;

    Κωνσνταντινούπολη

Τον Σεπτέμβριο συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τον Ιανουάριο 100 χρόνια από τη υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Συνθήκη των Παρισίων του 1947 γίνεται αισίως 75 ετών. Αμφότερες έθεσαν τις βάσεις του διεθνούς δικαίου για την οριστική ρύθμιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Εν έτει 2022 η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο αμφισβείται ξανά δίχως περιστροφές από μέλη της τουρκικής κυβέρνησης.  Πόσο σοβαρά πρέπει να πάρει η Ελλάδα αυτή την αμφισβήτηση;

Γκύντερ ΖόιφερτΟ Γκύντερ Ζόιφερτ ειδικός σε θέματα Τουρκίας από το Ινστιτούτο Επιστήμης και Πολιτικής του Βερολίνου

«Μεσοπρόθεσμα, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, γιατί πρόκειται για μια θέση την οποία συμμερίζονται τόσο η  τουρκική κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση. Βραχυπρόθεσμα δεν βλέπω κανένα σημαντικό κίνδυνο κλιμάκωσης αυτή τη στιγμή. Η Τουρκία προσπαθεί επί του παρόντος να εξομαλύνει τα πράγματα με τις άλλες χώρες που συνορεύουν μαζί της στην ανατολική Μεσόγειο. Μια κλιμάκωση στα νησιά θα ήταν αντιπαραγωγική» αναφέρει σε συνέντευξή του στο ελληνικό πρόγραμμα της DW ο Γκύντερ Ζόιφερτ, επικεφαλής του Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών στο σημαντικό Ίδρυμα Επιστήμης και Πολιτικής του Βερολίνου.

Ο ίδιος ως δημοσιογράφος, ερευνητής και πανεπιστημιακός έχει μελετήσει σε βάθος τα ιστορικοπολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Για τον ίδιο η αποστολή του τουρκικού ερευνητικού πλοίου Αμντουλχαμίντ Χαν στην περιοχή της ΝΑ Μεοσγείου κοντά στην Κύπρο δεν είναι κάτι που προκαλεί έκπληξη. «Η Κύπρος  και η Ελλάδα, αλλά και άλλες οι ευρωπαϊκές χώρες που συνορεύουν με την Τουρκία συνηθίζουν ολοένα περισσότερο το γεγονός ότι η Τουρκία δημιουργεί τετελεσμένα στην περιοχή. Αυτό είναι πολύ ανησυχητικό μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Ωστόσο δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε να προκύψει πόλεμος αυτή τη στιγμή», εκτιμά ο Γκ. Ζόιφερτ.

Πιο επικίνδυνη η στρατηγική Ερντογάν στην Κύπρο

Βαρώσια, ΑμμόχωστοςΒαρώσια, Αμμόχωστος

Τι επιδιώκει όμως τελικά  ο Ταγίπ Ερντογάν με την πολιτική όξυνσης που φτάνει πλέον μέχρι την ανοιχτή αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο; Για τον Ζόιφερτ είναι ζήτημα εσωτερικής πολιτικής. Όπως παρατηρεί, «όσο περισσότερο αποφασιστική είναι η κυβέρνηση, τόσο περισσότερη δημόσια αναγνώριση θα λάβει στην Τουρκία. Άλλωστε ούτε η αντιπολίτευση έχει στην πραγματικότητα αντίθετη άποψη. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η Τουρκία έχει αποδεχθεί τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου από την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες και τώρα, αίφνης, την κάνει ξανά θέμα.»

Ο Γερμανός ειδικός πάντως διαχωρίζει την περίπτωση της Ελλάδας από εκείνη της Κύπρου. Συγκεκριμένα για την Κύπρο και τους Τουρκοκύπριους σημειώνει: «Από την εκλογή του Ερσίν Τατάρ ως ‘προέδρου’ της Βόρειας Κύπρου, εφαρμόζεται βήμα-βήμα μια πιο μακροπρόθεσμη στρατηγική. Εάν η κυβέρνηση Ερντογάν παραμείνει στην εξουσία, εάν οι σχέσεις με την Ευρώπη δεν βελτιωθούν και εαν η οικονομική πίεση στην τουρκική κυβέρνηση μειωθεί, αναμένω ότι η τουρκική κυβέρνηση θα πείσει το ένα ή το άλλο κράτος να αναγνωρίσουν την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, επιτυγχάνοντας την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου».

Έχει αλλάξει μόνο η υπ. Εξωτερικών

Μπέρμποκ Δένδιας Οι υπΕξ Αναλένα Μπέρμποκ και Νίκος Δένδιας στην Αθήνα

Κληθείς να σχολιάσει  την στήριξη της Γερμανίδας υπ. Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ προς την Ελλάδα στο θέμα της κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου κατά το πρόσφατο ταξίδι της σε Αθήνα, Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα,  ο Γκύντερ Ζόιφερτ απαντά: «Οι Πράσινοι είχαν ανακοινώσει στο προεκλογικό τους πρόγραμμα ότι θα ακολουθούσαν μια πολιτική αρχών έναντι της Τουρκίας και θα έδιναν μεγαλύτερη προσοχή στα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Το 2020, η διαμάχη μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας αφορούσε τις ΑΟΖ. Δεδομένου ότι όλες οι πλευρές έχουν μαξιμαλιστικές θέσεις επ’ αυτού, δεν ήταν δύσκολο για τη Γερμανία να ακολουθήσει μια ισορροπημένη πολιτική. Από την άλλη, όσον αφορά το καθεστώς των ελληνικών νησιών, δεν υπάρχουν πολλά προς συζήτηση». Η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου είναι και πρέπει να θεωρείται δεδομένα, εκτιμά ο Γκύντερ Ζόιφερτ.

Όσο για το αν μπορεί να κάνει κανείς λόγο για μια «νέα γερμανική πολιτική» έναντι της Τουρκίας απαντά:

«Τα συμφέροντα δεν έχουν αλλάξει σημαντικά. Η γερμανική κυβέρνηση εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για καλές σχέσεις με την Τουρκία. Οι δύο χώρες είναι πολύ στενά συνυφασμένες οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά. Πιθανώς ούτε η Γερμανία ούτε η Τουρκία έχουν τόσο πολυεπίπεδοες σχέσεις με καμία άλλη χώρα, όσο μεταξύ τους. Αυτό που άλλαξε είναι μια νέα υπ. Εξωτερικών, από διαφορετικό κόμμα, με διαφορετικές προτεραιότητες. Ταυτόχρονα, η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Τουρκία έχει επιδεινωθεί, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα,  ενώ η Τουρκία προετοιμάζεται για άλλη μια εκστρατεία στη βόρεια Συρία».

Έγιναν λάθη από την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι στην Τουρκία;

Ορούτς ΡέιςΤο Ορούτς Ρέις δυτικά της Αττάλειας, καλοκαίρι 2020

Ο Γερμανός ειδικός δεν βλέπει σημαντικά λάθη στη γερμανική πολιτική απέναντι στην ελληνοτουρκική διαμάχη από το κρίσιμο καλοκαίρι του 2020, όταν οι δύο χώρες έφτασαν στα πρόθυρα θερμού επεισοδίου μέχρι σήμερα, εντούτοις, όπως σημειώνει, αμφιλεγόμενη παραμένει η γερμανική στάση για την παράδοση στην Τουρκία εξαρτημάτων υποβρυχίων.

Ενδιαφέρον όμως έχει και η άποψή του και για τη στρατηγική της Ελλάδας και Κύπρου έναντι της Τουρκίας. Σε ερώτηση σχετικά με το αν αμφότερες Ελλάδα και Κύπρος έχουν κάνει λάθη έναντι της Άγκυρας απαντά: «Η Ελλάδα μπορεί να προτείνει για παράδειγμα τη μείωση της στρατιωτικής της παρουσίας στα νησιά του Αιγαίου, υπό τον όρο η Τουρκία να μειώσει ταυτόχρονα τον στρατό της στο Αιγαίο και να αλλάξει την επιθετική της ρητορική. Μια κίνηση που έχει κάνει με την οικοδόμηση εμπιστοσύνης. Κατά τη γνώμη μου, η Κύπρος όμως έκανε δύο λάθη: διέψευσε την εμπιστοσύνη των Τουρκοκυπρίων, οπότε αυτοί στρέφονται προς την Άγκυρα. Και μπλόκαρε τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ για πάρα πολύ καιρό. Τώρα που η Τουρκία δεν θέλει πλέον να ενταχθεί, η ΕΕ δεν έχει πλέον κάποιον μεγάλο μοχλό πίεσης έναντι της Άγκυρας».

Κλείνοντας σχετικά με το ζήτημα της παράδοσης γερμανικών υποβρυχίων -εξαρτημάτων τους- στην Τουρκία ο Γκύντερ Ζόιφερτ αναφέρει: «Εικάζω ότι θα παραδοθούν τα εξαρτήματα για τα υποβρύχια. Είναι μια απόφαση της παλαιάς κυβέρνησης. Δεν βλέπω καμία κίνηση στη Γερμανία αυτή τη στιγμή προκειμένου να ανατραπεί αυτή η απόφαση».

Δήμητρα Κυρανούδη, Βερολίνο

DW

Στήριξη στη Φινλανδή πρωθυπουργό από τους Γερμανούς Φιλελεύθερους και Πράσινους: Καλύτερα πολιτικοί με όρεξη για ζωή

0

Στήριξη από γερμανούς Φιλελεύθερους (FDP) και Πράσινους βρίσκει η πρωθυπουργός της Φινλανδίας Σάνα Μάριν μετά τον θόρυβο που έχει ξεσπάσει από τη δημοσιοποίηση βίντεο από ιδιωτικό πάρτυ.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Μάρκο Μπούσμαν δήλωσε στον τηλεοπτικό σταθμό RTL ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τα σχόλια που διατυπώνονται σε βάρος της κυρίας Μάριν: «Δεν καταλαβαίνω. Χειρότεροι από τους πολιτικούς με όρεξη για ζωή είναι οι πολιτικοί με σφιγμένα πρόσωπα που περνούν τη ζωή τους χωρίς χαρά. Πρέπει να θέλουμε πολιτικούς που είναι ακόμη άνθρωποι», τόνισε.

Η ευρωβουλευτής των Πρασίνων Χάνα Νόιμαν ανήρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βίντεο από το 2018, στο οποίο εμφανίζονται η ίδια, η υπουργός Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ και δύο άλλες γυναίκες από τους Πράσινους, να χορεύουν στους ρυθμούς των Spice Girls. «Τα καλά κορίτσια πάνε στον παράδεισο, τα κορίτσια που ροκάρουν πάνε παντού. Πολλή αγάπη και αλληλεγγύη στη Σάνα Μαρίν», σχολιάζει η κυρία Νόιμαν.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ ανταπόκριση Φ.Καραβίτη 
Γερμανία Βερολίνο 

https://hellasjournal.com/2022/08/stirixi-sti-finlandi-prothipourgo-apo-tous-germanous-fileleftherous-ke-prasinous-kalitera-politiki-me-orexi-gia-zoi/

Β.Ζελένσκι για την Ημέρα της Ανεξαρτησίας: «Η χώρα ξαναγεννήθηκε όταν εισέβαλε η Ρωσία»

0

Υπογράμμισε επίσης ότι η Ουκρανία θα ανακτήσει την προσαρτημένη από τη Ρωσία Κριμαία

Η Ουκρανία «ξαναγεννήθηκε» όταν εισέβαλε η Ρωσία και θα πολεμήσει «μέχρι τέλους» χωρίς «καμία παραχώρηση ούτε συμβιβασμό» με τη Μόσχα, τόνισε σήμερα ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι σε φορτισμένη συναισθηματικά ομιλία του για την 31η επέτειο της ανεξαρτησίας της χώρας του, η οποία φέτος συμπίπτει με την συμπλήρωση έξι μηνών από την έναρξη της ρωσικής επέμβασης.

Στην βιντεοσκοπημένη ομιλία του, ο Ζελένσκι υπογράμμισε επίσης ότι η Ουκρανία θα ανακτήσει την προσαρτημένη από τη Ρωσία Κριμαία και τις κατεχόμενες περιοχές στο ανατολικό της τμήμα.

“Ένα νέο έθνος εμφανίστηκε στον κόσμο στις 24 Φεβρουαρίου στις 4 το πρωί. Δεν γεννήθηκε, αλλά ξαναγεννήθηκε. Ένα έθνος που δεν έκλαψε, δεν ούρλιαξε ούτε φοβήθηκε. Ένα (έθνος) που δεν τράπηκε σε φυγή. Δεν τα παράτησε. Και δεν ξέχασε”, δήλωσε.

“Θα πολεμήσουμε για (το έδαφός μας) μέχρι τέλους”, υπογράμμισε. “Κρατάμε καλά εδώ και έξι μήνες. Είναι σκληρό, αλλά σφίξαμε τις γροθιές και πολεμάμε για το πεπρωμένο μας”, συνέχισε.

“Για μας η Ουκρανία είναι ολόκληρη η Ουκρανία. Και οι 25 περιφέρειες, χωρίς καμία παραχώρηση ούτε συμβιβασμό”, τόνισε ο Ουκρανός ηγέτης, ο οποίος εμφανίζεται όπως συνήθως με στρατιωτικά μπροστά από το κεντρικό μνημείο της ανεξαρτησίας στο Κίεβο. “Ποιο είναι για μας το τέλος του πολέμου; Πριν λέγαμε: η ειρήνη. Τώρα λέμε: η νίκη. Δεν θα επιδιώξουμε να συνεννοηθούμε με τους τρομοκράτες”, κατέληξε ο 44χρονος πρόεδρος της χώρας, αναφερόμενος στους Ρώσους

Οι δρόμοι στο κέντρο του Κιέβου ήταν το πρωί ασυνήθιστα άδειοι έπειτα από μέρες προειδοποιήσεων για την πιθανότητα η Ρωσία να εξαπολύσει νέες πυραυλικές επιθέσεις σε μεγάλες πόλεις σήμερα που γιορτάζεται στην Ουκρανία η Ημέρα της Ανεξαρτησίας από την Σοβιετική Ένωση.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/v-zelenski-gia-tin-imera-tis-aneksartisias-i-xora-ksanagennithike-otan-eisevale-i-rosia/

Γιάννης Μαγκριώτης: Δύσκολο το αποκαλόκαιρο, ακόμη πιο δύσκολος ο Χειμώνας.

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Ο Σεπτέμβρης, κατά κανόνα, είναι ο προνομιακός μήνας της εκάστοτε κυβέρνησης της χώρας μας, γιαυτό και είναι, μαζί με τις πρώτες ημέρες του Οκτώβρη, ο μήνας των πρόωρων εκλογών.

Ο Πρωθυπουργός, παρά τις παλινδρομήσεις του για τον χρόνο των εκλογών, ήταν σχεδόν βέβαιο, ότι θα έπαιρνε τις τελικές του αποφάσεις, αξιολογώντας τις δημοσκοπήσεις των ημερών. Ξέροντας ότι, η αυτοδυναμία, και με τις δεύτερες εκλογές με το δικό του πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, είναι σχεδόν αδύνατη και, ξέροντας επίσης, ότι ο βαρύς Χειμώνας της πρόσθετης ακρίβειας, θα του έφερνε πρόσθετη πολιτική φθορά, που δεν θα μπορούσε να την δικαιολογήσει, όπως κάνει μέχρι σήμερα, με το αφήγημα των «εισαγόμενων κρίσεων», η εκλογική ήττα του στο τέλος της τετραετίας, θα ήταν μεγάλη. Μια διαφορά από τον Σύριζα, στην κάλπη των εκλογών της απλής αναλογικής στα όρια του 5%, δεν θα του έδινε καμία δυναμική, για τις επαναληπτικές εκλογές, πολύ περισσότερο, το πολιτικό δικαίωμα, να πιέσει το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, να υποστηρίξει, μια δική του κυβέρνηση, κάτι που θα μπορούσε να το κάνει, αν η διαφορά ήταν αρκετά επάνω από το 5%.

Οι αποκαλύψεις των υποκλοπών και ακόμη περισσότερο οι «διευκρινίσεις» του Πρωθυπουργού για αυτές, διαγράφουν κάθε σκέψη για εκλογές στις αρχές του Φθινοπώρου, γιατί η φθορά της κυβέρνησης είναι μεγάλη. Καταρρίπτεται με δραματικό τρόπο το αφήγημα του θεσμικού Πρωθυπουργού, που κυβερνά με διαφάνεια και αποτελεσματικότητα. Επηρεάζεται αρνητικά ο Κεντρώος κόσμος, αυτός που δίνει τις εκλογικές νίκες και, πολώνεται ένα μεγάλο κομμάτι της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, σημαντική παράμετρος για μετεκλογικές συνεργασίες ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής.

Οι εκλογές, από εδώ και μπρος, είναι εφιάλτης για τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, θα τις πάει όσο πίσω μπορεί, παρ’ ότι ξέρει, ότι δεν θα έχει καμιά ελπίδα, να πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα γιαυτόν.

Τώρα, δεν κινδυνεύει να χάσει την θέση του Πρωθυπουργού μόνο, κινδυνεύει να χάσει, με οδυνηρό γιαυτόν τρόπο, και την ηγεσία της ΝΔ.

Γιατί, μπορεί να πιστεύει ότι, δεν πρόκειται, στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες που ξεκινούν, να ανοίξουν στόματα πρώην και σημερινών αρμοδίων, που θα τον οδηγήσουν στην έξοδο από την κυβερνητική και κομματική εξουσία, δεν μπορεί να είναι σίγουρος όμως, ότι, δεν θα υπάρξουν διαρροές με ασφαλείς αποδείξεις, για το πολιτικό, θεσμικό και ηθικό έγκλημα των παρακολουθήσεων, πολιτικών και δημοσιογράφων.

Ο βαρύς Χειμώνας, που και ο ίδιος προέβλεψε, θα του δώσει την χαριστική βολή σε κάθε περίπτωση, γιατί οι αθροιστικές επιπτώσεις της μεγάλης και παρατεταμένης ακρίβειας, στην μεγάλη πλειοψηφία των νοικοκυριών, των επαγγελματιών και των περισσότερων επιχειρήσεων, θα είναι δραματικές και μη αντιστρέψιμες σε πολλές περιπτώσεις.

Οι πολίτες έχουν ήδη καταλάβει, ότι ένα μικρό μόνο μέρος των επαναλαμβανόμενων επιδομάτων, που δίνει η κυβέρνηση, είναι από την οικονομική ανάπτυξη, που τρέχει σε ετήσια βάση κάτω από τις προβλέψεις του προϋπολογισμού, αφού, το κύριο μέρος προέρχεται από την υπερφορολόγηση των φυσικών και νομικών προσώπων, λόγω της ακρίβειας, που με τους έμμεσους φόρους, ροκανίζει το ήδη συρρικνωμένο εισόδημα της πλειοψηφίας των πολιτών, ενώ με την πλασματική πληθωριστική κερδοφορία πολλών επιχειρήσεων, θα τις οδηγήσει και αυτές στην υπερφορολόγηση.

Η χώρα βγήκε από την «υψηλή επιτήρηση», που μπήκε τον Αύγουστο του 2018, όταν «βγήκε» από το τρίτο μνημόνιο, μπήκε δυστυχώς, σε μια νέα οικονομική, κοινωνική, ηθική και πολιτική κρίση, που δύσκολα θα βγει.

Οι πολιτικές και κομματικές ανατροπές, που ξεκίνησαν το 2012, με βασικά εργαλεία τον θυμό και την απογοήτευση των πολιτών από τα κυρίαρχα, μέχρι τότε κυβερνητικά κόμματα, και φάνηκε να έχουν αποκτήσει μονιμότητα, θα έχουν συνέχεια, δύσκολη συνέχεια για την χώρα, την οικονομία και την πλειοψηφία των πολιτών.

Οι εξελίξεις είναι αναπόδραστες, τις ωθούν και οι γεωπολιτικές αλλαγές, που επιταχύνθηκαν με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τον συνεχιζόμενο πόλεμο.

*Διετέλεσε Υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

Τα Ελληνορθόδοξα μηνύματα του Αγίου Κοσμά παραμένουν επίκαιρα

0

Του Κωνσταντίνου Χολέβα- Πολιτικού Επιστήμονα

Στις 24 Αυγούστου 1779, στο Κολικόντασι της τουρκοκρατούμενης τότε Βορείου Ηπείρου, απαγχονίσθηκε με εντολή του Κουρτ Πασά ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Πατροκοσμάς όπως κατεγράφηστη συνείδηση του λαού μας. Γεννήθηκε το 1714 στο Μέγα Δένδρο της Αιτωλίας, δίπλα από το Θέρμο, την αρχαία πρωτεύουσα της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Έμαθε γράμματα στη Ρούμελη και στην Αθωνιάδα Σχολή και ενεδύθη το μοναχικό σχήμα στο Άγιον Όρος, στη Μονή Φιλοθέου. Με τις ευλογίες των εκάστοτε Οικουμενικών Πατριαρχών εξήλθε από τον Άθωνα τουλάχιστον τρεις φορές και περιόδευσε στα περισσότερα μέρη του Ελληνισμού για να αποτρέψει τους εξισλαμισμούς. Ιδιαιτέρως έντονη παραμένει η μνήμη του στην Ήπειρο και στη Δυτική Μακεδονία.

Δίδασκε με τον απλό λόγο του, την ασκητική ζωή του, με τις προφητείες του για την απελευθέρωση του Γένους, με το πάθος του για την κοινωνική δικαιοσύνη, με τον ζήλο του για την Ελληνορθόδοξη Παιδεία. Από τα πρώτα χρόνια μετά το μαρτύριό του τιμήθηκε ως Άγιος από τον λαό μας και η αγιότητά του αναγνωρίσθηκε το 1961 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο πρώτος βιογράφος του είναι ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο περίφημο «Νέον Μαρτυρολόγιον», το οποίο εξεδόθη το 1799.

Τα σύγχρονα σχολικά βιβλία έχουν την τάση να αγνοούν τον Άγιο Κοσμά ή να τον παρουσιάζουν σαν έναν δυτικού τύπου Διαφωτιστή. Όμως ο Πατροκοσμάς δεν είχε επιρροές από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, ο οποίος άλλωστε αμφιβητούσε τον Χριστιανισμό. Ο Άγιος Κοσμάς δεν άνοιγε απλώς σχολεία, αλλά τόνιζε ότι το σχολείο είναι προθάλαμος της Εκκλησίας. Η επιτυχημένη προσπάθειά του να σταματήσει τους εξισλαμισμούς βοήθησε την επιβίωση του Έθνους, διότι εκείνη την εποχή όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία χανόταν και για τον Ελληνισμό. Ο εξισλαμισμένος τούρκευε, γινόταν φανατικός ανθέλληνας, γι’ αυτό και έχει μείνει ως αρνητική για το Γένος μας έννοια ή λέξη «γενίτσαρος». Η παιδεία, στην οποία πίστευε ο Άγιος Κοσμάς, δεν ήταν μία απλή κατάρτιση και εκμάθηση τεχνοκρατικών γνώσεων. Αλλά μιλούσε για μία Παιδεία, η οποία πρωτίστως θα δια-μορφώνει ανθρώπους, θα διαπλάθει ανθρωπίνους χαρακτήρες.

Από το σπουδαίο κείμενο «Το Άγιον Όρος και η παιδεία του Γένους μας», το οποίο συνετάγη και εξεδόθη από την Ιερά Μονή Ιβήρων, πρώτα το 1984 και βελτιωμένο το 2003, παραθέτουμε ορισμένες εύστοχες επισημάνσεις για τις διδαχές του Πατροκοσμά: «… Ανοίξτε σχολεία ελληνικά. Να βάλετε όλοι σας, για να σπουδάζουν όλα τα παιδιά, χωρίς να πληρώνουν. Να μάθουν τα παιδιά την ελληνική γλώσσα, για να ξεσκεπάσουν όλα τα μυστήρια της ζωής και της Εκκλησίας μας, που είναι εκεί κρυμμένα. Από το σχολείον μανθάνομεν το κατά δύναμιν τί είναι Θεός, τί είναι Αγία Τριάς, τί είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τί είναι δαίμονες, τί είναι παράδεισος, τί είναι κόλασις, τί είναι αμαρτία, αρετή. Από το σχολείον μανθάνομεν τί είναι Αγία Κοινωνία, τί είναι Βάπτισμα, τί είναι το Άγιον Ευχέλαιον, ο τέλειος γάμος, τί είναι ψυχή, τί είναι κορμί… το σχολείον ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια. Ανίσως και δεν ήτανε σχολεία, πού ήθελα εγώ να μάθω να σας διδάσκω;…. Είναι αληθινός επαναστάτης, ανανεωτής των πάντων. Κρίνει τον πλούσιο που δεν δίνει στον φτωχό. Διοργανώνει δωρεάν παιδεία. Σέβεται τη γυναίκα. Βλέπει ότι την καταπιέζουν. Φανερώνεται πραγματικός υπερασπιστής της. Ρίχνει όλους στο φιλότιμο».

Γενικότερα πιστεύω ότι η διδασκαλία του Αγίου Κοσμά παραμένει επίκαιρη και διαχρονική. Επισημαίνω τρία τουλάχιστον σημεία που ενδιαφέρουν τον σύγχρονο Έλληνα:

Πίστη και ταυτότητα. Ο Πατροκοσμάς ζητούσε από τους Έλληνες να διατηρήσουν την Ορθόδοξη Πίστη και την ελληνική γλώσσα, θεμελιώδη στοιχεία της ταυτότητας μας. Θεωρούσε απαραίτητη για τη σωτηρία του Ελληνισμού τη διαφύλαξη της Ελληνορθόδοξης αυτοσυνειδησίας. Σήμερα το ζήτημα της ταυτότητας αποκτά και πάλι μεγάλη σημασία. Ο μέχρι πρό τινος κήρυκας της παγκοσμιοποίησης, ο Αμερικανός Πολιτικός Επιστήμων Φράνσις Φουκουγιάμα, παραδέχεται ότι η πρόοδος της παγκοσμιοποίησης δεν είναι νομοτελειακά βέβαιη και ότι κάθε λαός δικαιούται να διατηρήσει την εθνική και θρησκευτική του ταυτότητα, αρκεί να σέβεται τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Ελπίδα. Ο Άγιος Κοσμάς δίνει παρηγοριά και συγκρατημένη αισιοδοξία σε έναν λαό που έχει δει να αποτυγχάνουν δεκάδες εξεγέρσεις κατά των Οθωμανών. Ο Άγιος έζησε τα Ορλωφικά του 1769-1770 και τη σφαγή κλήρου και λαού της Πελοποννήσου από τους Τουρκαλβανούς. Και όμως έρχεται και ανυψώνει το ηθικό των Ελλήνων λέγοντας ότι θα έλθει το Ποθούμενον, δηλαδή η απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Χρήσιμο μήνυμα για εμάς τους σημερινούς Έλληνες που κινδυνεύσαμε να πάθουμε εθνική κατάθλιψη από τις οικονομικές, κοινωνικές, υγειονομικές και άλλες ταλαιπωρίες των τελευταίων ετών. Ας θυμηθούμε ότι επιβιώσαμε μέσα από πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις.

Συνύπαρξη πατριωτισμού και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Άγιος Κοσμάς καλλιεργεί τον υγιή πατριωτισμό, αλλά ταυτοχρόνως καλεί τους άνδρες να θεωρούν ισότιμη τη γυναίκα, ζητά από τους πλουσίους να δώσουν μερίδιο των χρημάτων τους στους φτωχούς, μιλά για τα δικαιώματα των αθιγγάνων και διδάσκει ότι και ο «γύπτος» είναι πλάσμα του Θεού και πρέπει να τυγχάνει σεβασμού. Ο Άγιος θυμίζει ότι μέσα στην Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία το εθνικό συνυπάρχει με το κοινωνικό, ο πατριωτισμός συμβαδίζει με τον σεβασμό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η διδασκαλία του Αγίου Κοσμά παραμένει επίκαιρη. Ας τον τιμήσουμε ξαναδιαβάζοντας τις Διδαχές του.

arxon.gr

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: ο πνευματικός του Εικοσιένα  

1

Δημήτρης Νατσιός*
«Ρώτησαν κάποιον 100χρονίτη, ευσεβή γέρο Ηπειρώτη, που ξεψυχούσε στο Γηροκομείο των Ιωαννίνων, το 1872, τι χαράχτηκε βαθύτερα στην ψυχή του απ’ όσο έζησε. Απάντησε ο πολιός γέροντας: Όταν μικρός άκουσα τη διδαχή του πάτερ Κοσμά και φίλησα το χέρι του». (Φ. Μιχαλόπουλος, «Άγιο Κοσμάς ο Αιτωλός», 1940).
Με το στόμα του νομίζω μιλούσε όλη η Ρωμηοσύνη, εκφραζόταν η ευγνωμοσύνη του Γένους στον μεγάλο εθναπόστολο.

Ας μην το ξεχνούμε αυτό, τα λιοντάρια του ’21 ήταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πνευματικοπαίδια του Αγίου. Ο αθάνατος Κατσαντώνης μαρτύρησε έχοντας το όνομά του στα χείλη του. Ο καλόγερος Σαμουήλ, ο μπουρλοτιέρης του Σουλίου, υπήρξε μαθητής του. Αλλά και Νεομάρτυρες, το καινόν καύχημα της Ορθοδόξου Πίστεως, μαθήτευσαν παρά τους πόδας του Δασκάλου του Γένους, όπως ο εκ Σαμαρίνης νεομάρτυς Δημήτριος, τον οποίο οι Τούρκοι έκτισαν ζωντανό. Ο άγιος στάθηκε «ο χτίστης της Ρωμηοσύνης», όπως πολύ ωραία ονομάζεται σ’ ένα ποίημα του 1960, γραμμένο από τον Γεώργιο Αθάνα. Το διαβάζω:

«Στο Μέγα Δένδρο ξεκινά
στο Καλοντάει αγιάζει
χτίζει σχολειά, χτίζει εκκλησιές
χτίζει την Ρωμηοσύνη.
Πάτερ Κοσμά, σα να ‘ταν χθες
το κήρυγμά σου αχάζει (=βροντάει)
στην Ρούμελη, στην Ήπειρο
στην απεραντοσύνη».

Χτίζει, λέει ο ποιητής, πρώτα σχολειά και κατόπιν χτίζει και εκκλησιές, γιατί; Διότι «καλύτερον, αδελφέ μου, να έχης ελληνικόν σχολείον εις την χώραν σου, παρά να έχης βρύσες και ποτάμια, και ωσάν μάθης το παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται άνθρωπος. Το σχολείον ανοίγει τας εκκλησίας, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια». Ναι, εκείνα τα σχολειά του Αγίου άνοιγαν εκκλησιές, τα τωρινά κλείνουν τις εκκλησιές και γκρεμίζουν μοναστήρια. Τα σχολεία του Αγίου δεν ήταν απλώς «τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και ηθικής αγωγής», όπως γράφει σε μία επιστολή του ο Ιω. Καποδίστριας, ο πρώτος και τελευταίος κυβερνήτης της Πατρίδας μας. Τον διαδέχτηκαν πρωθυπουργοί, ελάχιστοι κατέλειπαν καλό όνομα, οι περισσότεροι υπήρξαν φιλήκοοι των ξένων και «ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης» μας λέει και πάλι ο αδικοχαμένος Κυβερνήτης.

Βλέποντας αυτά που γίνονται σήμερα στον τόπο μας, τις αναθυμιάσεις που μας πνίγουν, μου έρχεται στο νου η παροιμία που έλεγε και ο Πατροκοσμάς: «Εκεί που κρεμούν τώρα οι καπεταναίοι τα καριοφίλια, θα ρθή καιρός που θα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια».

Λίγο πιο πάνω από την γενέτειρά μου, στην Άνω Μηλιά Πιερίας, υπάρχει ναός του Αγίου. Σε μία διχάλα ενός δέντρου, που δεν ψηλώνει, είναι καρφωμένος ένας σιδερένιος σταυρός από τον Πατροκοσμά. Εκεί χτίστηκε η εκκλησιά. Καμάρωναν οι παππούδες μας: «Πέρασε κι απ’ τα μέρη μας ο Άγιος Κοσμάς», ήταν ευλογία, ευωδία μεγάλη το πέρασμά του. Κι απ’ όπου δίδασκε ο Πατροκοσμάς, όπου έστηνε το ταπεινό σκαμνί του, που ήταν ο τάφος του όπως έλεγε, το αντίχριστο Ισλάμ εκεί δεν στέριωνε.

Σε εποχή που οι κατακτητές μάς αφανίζουν, που, οι «αλώπεκες του σκότους», οι παπικοί μισιονάριοι προσηλυτίζουν, οι ραγιάδες υποκύπτουν και κατά επαρχίες αλλαξοπιστούν, ο Άγιος παίρνει στους ισχνούς ώμους του τον σταυρό του Κυρίου και χτίζει σχολεία γα να μαθαίνουν τα σκλαβόπουλα «τι είναι Θεός, τι είναι Αγία Τριάς, τι είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τι είναι καταραμένοι οι δαίμονες, τι είναι Παράδεισος, τι είναι κόλασις, τι είναι αμαρτία και αρετή».

Στα σημερινά σχολειά των άθεων γραμμάτων, δεν μαθαίνουν οι μαθητές μας τι είναι οι καταραμένοι οι δαίμονες και η αμαρτία, αλλά καλούνται να μιμηθούν τους δαίμονες. (Θυμίζω στο βιβλίο Θεατρικής Αγωγής Ε-Στ Δημοτικού, την παρότρυνση του βιβλίου, σελ. 81, «είσαι δαιμόνιο», να υποδυθούν, δηλαδή, οι μαθητές, το δαιμόνιο). «Το κακό», έλεγε ο άγιος σε μία προφητεία του, «θα σας έρθει από τους διαβασμένους».
Δεν είπε μορφωμένους. Ο λαός μας τους μορφωμένους τους ονομάζει γνωστικούς, ενώ τους διαβασμένους πολύξερους. Πολύξεροι είναι οι ημιμαθείς που μεταρρυθμίζουν, αναγεννούν, αναπτερώνουν την Παιδεία, για να καταλήξουμε σήμερα, αντί να έχουμε σχολεία ρωμαίικα, με «ψυχή και Χριστό», να καταντήσουν μάνδρες εκκλησιομαχίας, αφιλοπατρίας και γλωσσικής σύγχυσης.

Διδάσκω πάντοτε στους μαθητές μου, την ώρα των Θρησκευτικών, το Ευαγγέλιο της Κυριακής. Δεν προβλέπεται από το αναλυτικό πρόγραμμα, όμως – και το λέω χωρίς ίχνος έπαρσης, εν οίδα ότι ουδέν ειμί – δεν σκύβω το κεφάλι στο ψευτορωμαίικο, γιατί «όταν μου πειράζουν πατρίδα και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω και ό,τι θέλουν ας μου κάμουν», όπως μας κανοναρχεί ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης. Μου λέει ένας μαθητής μου. «Γιατί, κύριε, την ώρα που μας διαβάζετε το Ευαγγέλιο επικρατεί απόλυτη ησυχία;». Τι να του πω του παιδιού; Θυμήθηκα τα λόγια του Αγίου: «Δεν βλέπετε ότι αγρίευσε το Γένος μας από την αμάθεια και εγίναμεν ωσάν τα θηρία»;

Και πώς να μην αγριέψουν τα παιδιά, να μην γίνουν ωσάν τα γουρουνόπουλα, όπως έλεγε ο Άγιος στους γονείς τους, που τ’ άφηναν χωρίς «τα γράμματα που διαβάζουνε/οι αγράμματοι και αγιάζουνε» (Ελύτης). Τα γράμματα αυτά είναι ο λόγος του Κυρίου και ο λόγος, ο ορμητικός αυτός σπόρος, δεν φτάνει εις την γην την αγαθήν, τις ψυχές των παιδιών μας, γιατί τον πνίγουν τα ζιζάνια. Και τα δηλητηριώδη αγκάθια της αφιλοπατρίας και της εκκλησιομαχίας, φωλιάζουν στα σχολικά βιβλία γλώσσας, τα παλιά αναγνωστικά. Και τα λέγαμε αναγνωστικά, διότι μέσω των βιβλίων «διάβαζε» ο μαθητής τον πολιτισμό μας, περιείχαν γνώσεις ιστορίας, λαογραφίας, θεολογίας, γεωγραφίας, μ’ ένα λόγο, βιβλία, να πω μία λέξη που ποινικοποιήθηκε, πατριδογνωσίας. Σε αντίθεση με τα νέα-περιοδικά ποικίλης ύλης, όπως απροκάλυπτα τα ονομάζω, που γελοιοποιούν τον δάσκαλο και υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση του σχολείου.

Αγρίεψαν, τα παιδιά μας, γιατί τα καταδικάσαμε με την μεγαλύτερη τιμωρία που υπάρχει: να τα έχουν όλα, να μην τους λείπει τίποτε, χωρίς ποτέ να ορθώνουμε και το ευλογημένο ΟΧΙ. Τα έχουν όλα μπούκωσαν από τις προσφορές και τους στερήσαμε το ανθρωποποιό λίπασμα της ανατροφής: Την αγάπη, την εν Χριστώ νουθεσία, διότι «όσω πλεονάζεις τω πλούτω τουσούτω ελλείπεις τη αγάπη». (Μέγας Βασίλειος).

«Όταν τα μήλα είναι ξινά, δεν φταίνε τα μήλα, φταίνε οι μηλιές» μας διδάσκει και ο άγιος Κοσμάς. Και μηλιές είναι οι γονείς και οι δάσκαλοι. Σήμερα τα παιδιά μας αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα στην γλώσσα, αδυνατούν να εκφραστούν! Γιατί; γιατί η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της μάνας. Οι μαστοί της είναι τρεις. Οι δύο για το γάλα και ο τρίτος το στόμα της, η λαλιά της. Με την περιφρόνηση όμως της παράδοσής μας, την εκφράγκευσή μας ο τρίτος αυτός μαστός, αποξεράθηκε. (Και παράδοση σημαίνει «φωνή κεκοιμημένων διδάσκουσα τους ζώντας». Δεν είναι αυτό που παραλαμβάνεις, θα λεγόταν παραλαβή, αλλά αυτό που παραδίδεις).

Ενώ είναι γεμάτο το κελάρι του πατρογονικού μας σπιτιού με καλούδια και με τα τιμαλφή του Γένους και της ηλιόλουστης Ορθοδοξίας μας, αντί να ευφραίνονται τα παιδιά, που είναι Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι, εμείς τα καταδικάσαμε σε λιμοκτονία, τα «ταΐζουμε» ξυλοκέρατα.

Μόνο με το… αναλυτικό πρόγραμμα που ονομάζεται «διδαχές του αγίου Κοσμά του Αιτωλού», θα αναστηθεί η Πονεμένη Ρωμηοσύνη.

*Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

Άρθρο του Θ. Τσακίρη στην «Κ»: Η σημασία του «Cronos-1»

0

Η ανακάλυψη, η 5η κατά σειρά, κοιτάσματος φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ, στον στόχο «Cronos-1», σηματοδοτεί την ανταμοιβή της επιμονής που επιδεικνύει το κυπριακό κράτος σε πείσμα της κλιμακούμενης τουρκικής επιθετικότητας

Η ανακάλυψη, η 5η κατά σειρά, κοιτάσματος φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ, στον στόχο «Cronos-1», σηματοδοτεί την ανταμοιβή της επιμονής που επιδεικνύει το κυπριακό κράτος σε πείσμα της κλιμακούμενης τουρκικής επιθετικότητας.

Η δεύτερη από τις συνολικά τρεις προγραμματισμένες κυπριακές γεωτρήσεις φέτος, διαψεύδει επίσης σειρά ψευδαισθήσεων που καλλιεργούσαν κατευναστικοί πολιτικοί παράγοντες –ασχέτως κομματικής ταυτότητας– εναντίον της διαδικασίας εξερεύνησης της κυπριακής ΑΟΖ, τη συνέχιση της οποίας είτε την έθεταν όμηρο της λύσης του Κυπριακού είτε της επανέναρξης των δικοινοτικών συνομιλιών.

Κατά την άποψη αυτή η μη επίλυση του Κυπριακού δεν θα επέτρεπε τη συνέχιση και την εκμετάλλευση των κυπριακών αποθεμάτων λόγω τουρκικού βέτο, ενώ τη λύση θα μπορούσε να δώσει ένα μορατόριουμ στο κυπριακό πρόγραμμα γεωτρήσεων που θα επέφερε και ένα μορατόριουμ στην τουρκική αντίδραση. Προφανώς δεν κατανοούσαν ότι η επιβολή μορατόριουμ αποτελεί επιβολή μορατόριουμ στην ενάσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μια άλλη εκδοχή της ίδιας άποψης ήταν ότι όσο δεν γίνονται ή δεν επιδιώκονται να γίνουν διαπραγματεύσεις, η Τουρκία θα κλιμακώνει την επιθετικότητά της, άρα δεν πρέπει να «προκαλούν» και οι Ελληνες της Κύπρου με την εμμονή τους στο γεωτρητικό τους πρόγραμμα. Η Τουρκία πιθανότατα θα επιχειρήσει με το «Αμπντούλ Χαμίτ» νέες γεωτρήσεις εντός και της οριοθετημένης κυπριακής ΑΟΖ, αλλά δεν θα τολμήσει να παραβιάσει τις γεωτρήσεις των ΔΠΕ που έχουν οδηγήσει σε ανακαλύψεις – και οι ανακαλύψεις είναι αυτές που μετράνε. Εάν η Τουρκία προβαίνει σε αυτές τις παραβιάσεις είναι γιατί δεν έχει ακολουθηθεί με συνέπεια από τις κυβερνήσεις, πρωτίστως Λευκωσίας και δευτερευόντως Αθηνών, μια σαφής ανασχετική πολιτική στο συγκεκριμένο θέμα μέσω της επιβολής κυρώσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με αποτέλεσμα την περαιτέρω αποθράσυνση της Αγκυρας.

Είναι σημαντικό να μην παρακολουθούμε τις εξελίξεις και να είμαστε επιμηθείς. Πρέπει από τώρα να ξεκαθαριστεί ότι Ελλάδα και Κύπρος θα αξιώσουν –εάν χρειαστεί και με απειλή βέτο προς τα συνήθη ταλαντευόμενα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου– ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Τουρκίας με στοχευμένα και κλιμακούμενα μέτρα εάν οι τουρκικές γεωτρήσεις ανακαλύψουν κυπριακό κοίτασμα και επιχειρήσουν πειρατικά να το εκμεταλλευθούν. Παράλληλα θα πρέπει να επιταχυνθεί σε στρατιωτικό επίπεδο το ελληνικό ναυτικό εξοπλιστικό πρόγραμμα (η απόφαση για τις κορβέτες και τις ΜΕΚΟ φαίνεται βαλτωμένη) και να αγοραστεί –επιτέλους– ένα σοβαρό αντιαεροπορικό σύστημα μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς από την Κύπρο που θα πρέπει να εκσυγχρονίσει και αυξήσει τους παράκτιους Exocet της.

Το δυνητικό κοίτασμα των 2,5 τρισ. κυβικών ποδών είναι μικρό, ωστόσο είναι γεωπολιτικά πολύ σημαντικό.

Το δυνητικό κοίτασμα των 2,5 ΤΚΠ (τρισ. κυβικών ποδών) είναι μικρό, μικρότερο και από τον «Γλαύκο» (4-5 ΤΚΠ) και την «Αφροδίτη» (4-4,5 ΤΚΠ), ωστόσο είναι γεωπολιτικά πολύ σημαντικό για τους λόγους ότι διαψεύδει στην πράξη την ιμπεριαλιστική Μαβί Βατάν. Η θέση του κοιτάσματος ωστόσο –μόλις μάλιστα επιβεβαιωθεί ο στόχος «Καλυψώ»– είναι τόσο κοντά στον «Γλαύκο» ώστε να επιτρέπει υπό προϋποθέσεις την κοινή τους εκμετάλλευση. Αυτό θα καταστεί αναπόφευκτο εάν υπάρξουν ανάλογου μεγέθους ανακαλύψεις στο «Δίας-1», τη γεώτρηση στην οποία τώρα προχωράει η ΕΝΙ-Total στο τεμάχιο 6, ή σε άλλα σημεία των τεμαχίων 6, 7 και 10. Το συνδυαστικό δε δυναμικό των εν λόγω δυνητικών κοιτασμάτων μπορεί να γεμίσει άνετα έναν αγωγό East Med εφόσον ανασχεδιαστεί η όδευσή του, ώστε να τα προσεγγίσει και διασφαλισθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η συμμετοχή της Αιγύπτου στο σχέδιο.

* O δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Καθημερινή

Μαρία Παπαδοπούλου: Το ημερολόγιο έγραφε 27 Σεπτεμβρίου 1831.- Αφήστε τον Ελληνισμό να αναπνεύσει.

0

της Μαρίας Παπαδοπούλου, Δικηγόρου.

Το ημερολόγιο έγραφε 27 Σεπτεμβρίου 1831 .
Αυτή ήταν -με το παλαιό – η ημερομηνία που το Ελληνικό κράτος έπαυσε να έχει οποιαδήποτε προοπτική εξέλιξης του ως ένα σύγχρονο ανεξάρτητο , προηγμένο, στηριγμένο σε δημοκρατικούς θεσμούς κράτος.

Η δολοφονία Καποδίστρια άνοιξε, πολύ νωρίς μετά την Ελληνική Επανάσταση,, την Κερκόπορτα, για ένα κράτος παρωδία , άβουλο κι ελεγχόμενο από τις εκάστοτε Μεγάλες Δυνάμεις μέσω μιας ντόπιας κάστας πρώην Μπέηδων , Κοτζαμπάσηδων και Φαναριωτών που κατέλαβαν πολιτικές θέσεις κι αξιώματα, στις οποίες έκτοτε τους διαδέχονται ανελλιπώς τα παιδιά , τα δισέγγονα ,τα τρισέγγονα ,τα ανήψια και τα μικρανήψια τους, συγκροτώντας μια κλειστή ολιγαρχική κάστα, χαρακτηριστικών ιδιομορφιών.

Αυτοί έχουν καταλάβει έκτοτε τις θέσεις εξουσίας και τα αξιώματα τα οποία δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψουν οικειοθελώς για αυταπόδεικτους λόγους. Νέμονται δε τον συγκεκριμένο Ελλαδικό χώρο σαν να ήταν το τσιφλίκι τους και με ηγεμονικού τύπου νοοτροπίες στις οποίες ήδη από οθωμανοκρατίας είχαν μυηθεί και μυήσαν κατόπιν και τους απογόνους τους, οι πρόγονοι τους. Έτσι “σόι πάει το βασίλειο” , εκλαμβάνοντας , στην καλύτερη περίπτωση ,τους κατοίκους του συγκεκριμένου χώρου ως ένα μάτσο πρόβατα, που άλλοτε τα στέλνουν για βοσκή κι άλλοτε τα κλείνουν στο μαντρί.Ενιοτε και για σφαγή.

Με την έλευση του Γερμανού Όθωνα και της Αμαλίας και την διαδοχή τω Γερμανοδανών Γκλυξμπουργκ το απολυταρχικό καθεστώς καθιερώθηκε κι ένα πολίτευμα ελέω Θεού μοναρχίας ανέλαβε την θέση της Δημοκρατίας και εξελίσσεται , συγκαλυμμένα έκτοτε μέχρι σήμερα .

Οι αγωνιστές της Εθνικής μας παλιγγενεσίας , όσοι δεν πέθαναν δηλαδή στις μάχες , γρήγορα παραμερίστηκαν κι εγκατέλειψαν τον μάταιο τούτο κόσμο παρίες, ταπεινοί και καταφρονεμένοι.
Προσωπικά δεν γνωρίζω πολλούς αγνούς τότε πατριώτες που έχυσαν το αίμα τους να ανέλαβαν ποτέ κρατικά οφίτσια…

Η μεταπολίτευση , στην ουσία το μόνο που κατάφερε ήταν να αποτινάξει από την πλάτη των Ελλήνων την ξένη βασιλική κηδεμονία , ανταλλάσσοντάς την με το μπουλούκι των απογόνων των αρχικών σφετεριστών της εξουσίας και ντόπιων αντιπροσώπων των ξένων δυνάμεων, που συγκαλυμμένοι πλέον πίσω από μια ψευδεπίγραφη έννοια δημοκρατικού πολιτεύματος την οποία πωλούν κατά κόρον στον λαό, συνεχίζουν υπό τας υποδείξεις -και σε κάθε περίπτωση την εύνοια των ξένων εντολέων- να εξουσιάζουν και να διαφεντεύουν αυτόν τον τόπο , χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό τις στρατιές των απογόνων των πρώην αρματωλών,κλεφτών και ληστάρχων, που έχουν πλέον ενταχθεί στην κομματική χαβούζα.

Όποιο ξένο προς την κάστα τους , νέο κι αμφίβολης προέλευσης και
προγονικής καταγωγής, ντόπιο στοιχείο εντάσσεται στην χαβούζα αυτή, απεμπολεί πάραυτα κάθε δικαίωμα προσωπικής άποψης, θέσης και παρέμβασης. Αφομοιώνεται από το κομματικό σύστημα που τον αναπαύει από τις ευθύνες του, με την βεβαιότητα πως έχει εξασφαλίσει μια θέση στον ήλιο. Για να μην χάσει την θέση αυτή ποτέ, πρέπει οπωσδήποτε να ακολουθεί πιστά τους κανόνες της πειθαρχίας που διέπουν την κομματική χαβούζα και να μετατρέπεται σε πειθήνιο μέλος της που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της και τις εντολές της κομματικής ολιγαρχίας που καταλαμβάνει την αρχηγικού- πεφωτισμένου ηγεμονικού τύπου- θέση της κορυφής στην κομματική ιεραρχία
Αυτή, με την σειρά της ακολουθεί πιστά τις έξωθεν οδηγίες που λαμβάνει. Αν δεν τις ακολουθήσει , καθαιρείται με συνοπτικές διαδικασίες κι ο επόμενος αναπληρώνει την κενή θέση.

Έτσι, εδώ και πολλά χρόνια, όλα εξελίσσονται ήσυχα, ήρεμα και απλά κι ο λαός ,που μυήθηκε πάππον προς πάππον στην αναξιοκρατία , βολεύεται κι αυτός σε ένα αυξημένων προνομίων καθεστώς υποτέλειας που του προσφέρεται συγκριτικά με αυτό που ζούσαν οι πρόγονοι του, υπομένοντας άλλοτε να του σφίγγουν το λουρί κι άλλοτε να του το χαλαρώνουν, ώστε να εξαερώνονται κάπως οι εντάσεις κι οι κατά καιρούς κίνδυνοι που αυτές πιθανόν ελλοχεύουν.

Γνωρίζετε κανένα άλλο κράτος, από ιδρύσεως του μέχρι σήμερα,που τα έδρανα του κοινοβουλίου του να τα στελεχώνουν και να τα καταλαμβάνουν άτομα που πρόσκεινται σε κόμματα τα οποία καθορίζουν την ταυτότητα και την αιτία ύπαρξης τους, όχι ακραιφνώς στο εθνικό συμφέρον, αλλά ανάλογα με τις σχέσεις τους προς την ξένη δύναμη που τα υποστηρίζει και την οποία εκπροσωπούν στο εσωτερικό της χώρας?

Το άλλοτε φιλοαγγλικο κόμμα μεταβλήθηκε , ακολουθώντας τις εξελίξεις σε φιλοαμερικανικό, ενώ δεν είναι διόλου δύσκολο να ξεχωρίσεις σήμερα ποιοι σύγχρονοι κομματικοί σχηματισμοί εκπροσωπούν τα άλλοτε φιλορωσικό, φιλογερμανικό και φιλογαλλικό κόμμα… (*Τουλάχιστον παλιότερα ήξεραν και τα έλεγαν με το όνομα τους).
Όλα τους βέβαια ντυμένα την προβιά προβάτου εμφανίζονται ως φιλελληνικά. Μόνον που προσωπικά δεν βλέπω, πουθενά εντός της ημεδαπής, τα αμιγώς εθνικά συμφέροντα να εκπροσωπούνται από κάποιον κομματικό σχηματισμό, δίχως κάποια εξωτερική επιρροή..
Βρισκόμαστε στο σημείο , όπου ακόμα και ξενόφερτες κοσμοθεωρίες που στην πράξη απέτυχαν κι έχουν προ πολλού εκλείψει στις χώρες που τις γέννησαν (πχ φασισμός, κομμουνισμός κλπ) να βρίσκουν κι αυτές έδρανα στην Ελληνική Βουλή πλασαριζόμενες ως εναλλακτικές λύσεις.Δεν ξέρω που αυτό μπορεί να μας βοηθά, εκείνο που ξερω είναι ότι έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα δεν θα μου φανεί καθόλου απίθανο να δω να μας ξεφυτρώνει και το φιλοκινεζικο κόμμα ! Εάν δεν έχει ήδη ξεφυτρώσει…

Όλα τους βέβαια τα κόμματα χρειάζονται και τον άλλοτε τελάλη, για να κάνουν σωστά την δουλειά τους. Αυτός ανάλογα με την δύναμη του κάθε κόμματος, διαθέτει και τις αναλογες φωνητικές χορδές.
Μια φορά ο βασικός τελάλης πρέπει να κάνει με συνέπεια την δουλειά του, γνωστοποιώντας στον λαό υπό τύπον θέσφατου τις ήδη ληφθείσες για λογαριασμό του αποφάσεις της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης .

Συνεχίζουμε να μιλάμε για “κυρίαρχη” ή για “άρχουσα” τάξη , γιατί ο λαός είναι υποτελής.
Δεν συμμετέχει σε καμία απόφαση.
Η μόνη απόφαση στην οποία συμμετέχει, είναι να αποφασίσει , με πρόφαση την εκλογική διαδικασία, από ποιον εξωελεγχόμενο κομματικό μηχανισμό θα επιλέξει την επόμενη κυρίαρχη τάξη που θα τον διοικήσει.
Κι επειδή ο λαός εκλαμβάνεται εκ προοιμίου ως είτε ανεγκέφαλος , είτε ανώριμος, του κάνει πριν βρεθεί έμπροσθεν της κάλπης και μια πλύση εγκεφάλου ο τελάλης… .
Αυτην την κατάσταση , διαστρεβλώνοντας εντελώς τις έννοιες,οι σύγχρονοι Έλληνες την ονομάζουμε έκφραση δημοκρατίας!

Ο σύγχρονος τελάλης δεν είναι μόνον τα ΜΜΕ – ιδίως αυτά που σφετερίζονται τις συχνότητες πανελλήνιας εμβέλειας – μην τα αδικούμε επιρρίπτοντας τους όλο το ανάθεμα κι όλη την ευθύνη.
Παρέα με τα ΜΜΕ συνυπάρχει επίσης μια ορδή ανθρώπων, των κατονομαζομένων με τον σύγχρονο όρο “influencers”, επηρεαστών δηλαδή κοινής γνώμης ,που το ευρύτερο σύστημα τους έχει παραχωρήσει θέσεις κλειδιά (* ίσως γιατί, κατά το κοινώς λεγόμενο, είχαν μπάρμπα στην Κορώνη) , ώστε να περιβάλλονται με το αναγκαίο κύρος , που θα τους επιτρέπει να προωθούν και να εξυπηρετούν , τηρουμένων των αναλογιών, τα εκάστοτε συμφέροντα των ξένων δυνάμεων στα οποία πρόσκεινται .

Έτσι θα δεις πχ τον τάδε ,σεβάσμιο κύριο καθηγητή να σου πλασάρει , υπό τύπον ντίλερ τάπερ, το τάδε πχ ξένο οπλικό σύστημα, που αυτός εκπροσωπεί και να πασχίζει να σε πείσει για τους λόγους , που πρέπει απαραίτητα να το αγοράσεις ,ενώ τον δείνα να επιχειρεί να σε πείσει για το άλλο.
Δεν ξέρω εάν οι περισσότεροι από αυτούς κάνουν αζημίως ή όχι την συγκεκριμένη δουλειά. Εκείνο όμως που στο τέλος της ημέρας , νομίζω πως έχει σημασία είναι να σε πείσουν, με περισπούδαστο ύφος, να μην αποκτήσεις ποτέ ο ίδιος αυτονομία και τα λεφτά σου να κατευθυνθούν προς τα ξένα κρατικά ταμεία που ο καθένας από τους εν λόγω influencers εκπροσωπεί, ώστε να πλουτίσουν αυτά κι ο πλούτος τους να εξασφαλίσει στους ξένους κατόχους τους τον δικό σου καλύτερο έλεγχο.
Στην πραγματικότητα κανείς από αυτούς δεν είναι καλύτερος ή ανώτερος από εμάς, στο μόνο που διαφέρουμε είναι ο βαθμός της ηθικής μας.

Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι, που εκφράζουν τις απόψεις τους από καθαρή φιλοπατρία, αλλά αυτοί οι συγκεκριμένοι στο τέλος καταλήγουν βορά στα χέρια και στις επιδιώξεις των υπολοίπων, ενώ εξαιρετικά σπάνια θα εισακουστούν από την κυρίαρχη τάξη . Το τελευταίο συμβαίνει κυρίως στις περιπτώσεις που σιωπούν οι ξένες καθοδηγήσεις, γιατί τα κέντρα λήψεις τους διερευνούν τις συμμαχίες τους και δεν έχουν πάρει ακόμη αποφάσεις.
Πάντως το τελευταίο διάστημα αυτό που βλέπω είναι ότι έχουν πολλαπλασιαστεί οι φιλοπατριωτικές φωνές και το παράδοξο είναι ότι αυτό σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει από Έλληνες που μας έχουν διαρρεύσει εκτός συνόρων!
Παρόλαυτα το φαινόμενο αυτό, προσωπικά μου δημιουργεί έναν βαθμό αίσιοδοξίας.

Η καλύτερη άμυνα, λένε, είναι η επίθεση. Κι έτσι μια σύγχρονη κυβέρνηση ολιγαρχίας , πριν εφαρμόσει τις οδηγίες που λαμβάνει , πρέπει να εξουδετερώσει πλήρως τον έλεγχο των ατόμων που την συγκροτούν από τους άλλους δύο πόλους συνταγματικά κατοχυρωμένης εξουσίας.
Πως το κάνει αυτό ?
Μα φυσικά καθιστώντας τους πόλους αυτούς εξουσίας αίφνης υπόλογους για κάτι πρόσκαιρο, της στιγμής, που εφηύρε χάριν των περιστάσεων , ρίχνοντας τους , μέσω των τελάληδων , εάν δεν καταφέρει με κάποιον άλλον τρόπο να τους ελέγξει, όσο περισσότερο λάσπη γίνεται .
Σημειωτέον ότι για να πετύχει η συνταγή εάν η λάσπη πέφτει με το τσουβάλι τόσο το καλύτερο!

Όσο περισσότερη λάσπη τόσο περισσότερο ο απλός πολίτης αντιλαμβάνεται την σπουδαιότητα και την σοβαρότητα της έξωθεν οδηγίας που έχει δοθεί στην άρχουσα τάξη και κρυφοπαρακαλά μέσα του τουλάχιστον κάπου αυτή να συμπίπτει τυχαία με τα δικά μας εθνικά συμφέροντα…

Κι επειδή η Νομοθετική εξουσία (Βουλή) , συνήθως απαρτίζεται από πειθήνια κομματικά στοιχεία , την λάσπη εκείνος που την τρώει κατά κόρον και προκαταβολικά ,σε αυτές τις περιπτώσεις , είναι ο θεσμός της Δικαιοσύνης.
Ούτως ώστε τα πρόσωπα που την στελεχώνουν , να βρίσκονται σε κατάσταση άμυνας , αποπροσανατολισμένα, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος δικαιϊκού ελέγχου που ενδεχόμενα να στείλει κάποιους εκεί που πραγματικά ανήκουν, δηλαδή στα σωφρονιστικά καταστήματα.

Αυτά είναι τα σημεία των καιρών κατά τις απόψεις μου.

Δεν νομίζω πως υπάρχει Έλληνας που να μην γνωρίζει κατά βάθος πως παίζεται το παιχνίδι .

Ακόμα κι αν υπήρχε έστω κάποιος που αγνοούσε το παιχνίδι ,νομίζω πως στις 12 Ιουλίου του 2015 τον εξαφάνισε οι κινήσεις που έγιναν και ποδοπάτησαν το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 , την συντριπτική βούληση και το υπερήφανο ΌΧΙ του 61,35% του Ελληνικού Λαού ,ο οποίος ας επισημανθεί, είχε αυξημένη προσέλευση στο δημοψήφισμα αυτό που με βεβαιότητα άγγιξε το 63% – εάν δεν το ξεπέρασε κιόλας

Εάν την είχαν σεβαστεί τότε την βούληση του Ελληνικού Λαού, ίσως τα σημερινά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη οδηγώντας την σε αδιέξοδα να είχαν πάρει γενικώς εντελώς διαφορετική τροπή ,έχοντας αποφευχθεί…
Αλλά οι ηγεσίες μας εδώ στην Ελλάδα δεν κοιτούν να προλάβουν καταστάσεις , αλλά να προσαρμοστούν σε αυτές ,πείθοντας με κάποιον τρόπο τον Έλληνα για την αναγκαιότητα της προσαρμογής.
..Ίσως να μην είχε υπογραφεί ποτέ κι η Συμφωνία των Πρεσπών. Αν θυμάστε όποιος Έλληνας ήταν αντίθετος σε αυτήν , αναγορευόνταν αυτοματως από την τότε άρχουσα τάξη σε δήθεν φασιστικό στοιχείο και του προσκολλούνταν η λάσπη κατακούτελα. .
Αν κι ομολογουμένως η λάσπη πάντα κάνει την δουλειά της , εντούτοις τα αποτελέσματα των επόμενων εκλογών κατέδειξαν πόσοι ήταν οι αναγνωρισμένοι αυθαίρετα ως “φασίστες” στην Ελλάδα…
Μια φορά αυτό που πετύχαμε σε λιγότερο από έναν χρόνο από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών , ήταν να πάμε να ενταχθούμε στις 12.4.2019 στο αποτυχημένο 17+1 της Κίνας.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος ποια ευρωπαϊκή τότε δύναμη το έσπρωξε το πράγμα , επιβάλλοντας το στις “ευέλικτες” κι “ευπροσάρμοστος” ντόπιες ηγεσίες.. Ήταν η ίδια που οι δημοκρατικές της αξίες δεν σεβάστηκαν ούτε καν την θέληση του 61,35 % του Ελληνικού Λαού.
Γενικώς τόσο καιρό αγόμαστε και φερόμαστε σαν το καρυδότσουφλο, χωρίς την αναγκαία εμπιστοσύνη στον εαυτό μας ,
Εδώ καλά για να πολεμησουμε, κάποιοι συστηματικά προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι αναγκαία η υποστήριξη κάποιες μεγάλης δύναμης!!! Λες κι είμαστε ανάπηροι κι οι πρόγονοι μας δεν μας μετέφεραν την γνώση και την τέχνη του πολέμου…

Εντελει , όπως τα βλέπω εγώ τα πράγματα ,για εμάς η έννοια εθνικό συμφέρον ταυτίζεται εν πολλοίς, με το πώς θα καταφέρουμε να αποφύγουμε να εξελιχθούν οι απειλές που εξακοντιζουν εις βάρος μας αυτές που προκρίνουμε εκάστοτε ως ξένες δυνάμεις και πως θα πείσουμε , με το καλό ή με τον βουρδουλα ( βλ. capital controls , τρόικες κλπ) τον Έλληνα να υποταχθεί στο δικό τους εθνικό συμφέρον!

Γενικώς, δεν νομίζω ότι λύση στην παρούσα φάση θα ήταν η διενέργεια εκλογών. . Νομίζω πιο πάνω εξήγησα όλους τους λόγους στους οποίους θεμελιώνονται τα όσα θα αναφέρω παρακάτω…

Η εκλογική διαδικασία μόνον κάποιες υπολανθάνουσες λαϊκές εντάσεις θα εξαέρωνε εντελώς προσωρινά , οι οποίες θα επανέρχονταν δριμύτερες λίαν συντόμως .
Για εμένα, μια απλή Ελληνίδα πολίτη, δεν έχει καμία σημασία εάν θα αλλάξει ο Μανωλιός και θα βάλει τα ρούχα του αλλιώς.
Εάν είναι να εκλέξουμε με κριτήριο ποιο θα είναι το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που θα εξυπηρετήσουν καλύτερα τα ξένα συμφέροντα ώστε να γίνουν πιο εύπεπτα από το λαό μας, άστε το να πάει καλύτερα.
Όχι τίποτα άλλο, μην βγάλουμε εντελει και κανέναν που δεν τους αρέσει εκεί έξω και δεν πάνε τα πράγματα όπως μας τα προγραμματίζουν και τους δούμε αίφνης να αλλάζουν κατεύθυνση και να πριμοδοτουν την Τουρκία…

Δεν έχει λοιπόν για εμένα καμία σημασία και χρησιμότητα να βαυκαλιζόμαστε στα εκάστοτε παραμύθια που μας σερβίρουν, σαν ζεστά κουλούρια τα διάφορα ξένα μέσα ενημέρωσης , ώστε να προωθήσουν τα δικά τους εθνικά σχέδια, συμφέροντα και προγραμματισμούς.

Σημασία για εμένα έχει να αλλάξουμε εμείς οι Έλληνες εκ βάθρων νοοτροπίες που ριζώθηκαν βαθιά μέσα μας και στην κοινωνία μας τα τελευταία 200 παρά κάτι, χρόνια δημιουργώντας συστήματα που μας έφεραν σε ανίατη πλέον κατάσταση σηψαιμικής καταπληξίας.

Ξέρετε, εάν η σηψαιμία είναι καθολική το σώμα πεθαίνει. Εγώ προσωπικά δεν έχω καμία διάθεση να συντηρήσω άλλο ένα σάπιο σώμα
Εάν είναι να καταλήξει , το τέλος είναι μοιραίο. Ίσως, η επόμενη μέρα μας δώσει την ευκαιρία να συγκροτηθεί κάτι εντελώς νέο και υγιές. . Διακατέχομαι από την βέβαια πεποίθηση ότι ο μέσος Έλληνας είναι απόλυτα έτοιμος για αυτό το νέο , το αποζητά όπως ο διψασμένος το νερό κι έχει αρχίσει να το διαπραγματεύεται πλέον πολύ σοβαρά μέσα του. Τον ωθούν βλέπετε οι περιστάσεις…
Αφήστε την σήψη του παλιού να καταλήξει με την ησυχία της… Αφήστε το άρρωστο σώμα επιτέλους να αναπαυθεί και να περάσει στον αιώνιο λήθαργο. Δεν υπάρχει λόγος να ανακυκλώνουμε την σήψη μέσω εκλογικής εναλλαγής προσώπων που θα αντληθούν από τις υπάρχουσες κομματικές χαβούζες.
Αφήστε νέες δυνάμεις μαζί με κάποιες παλιές που θα απεγκλωβιστούν από τα υπάρχοντα σαθρά κομματικά πρότυπα και συστήματα να συγκροτήσουν κατι εντελώς πρωτότυπο και καθαρό. Αφήστε τον Ελληνισμό να αναπνεύσει.
Μην τον μπερδεύουμε σε εκλογικές διαδικασίες αυτή την στιγμή…
Οι εκλογικές διαδικασίες μοιάζουν σαν τα αναλγητικά που δίνονται στον καρκινοπαθή λίγο πριν την τελευτή του.
Τίποτα δεν έχουν πλέον να του προσφέρουν !

Σύμφωνα με την δική μου ερμηνεία των πραγμάτων, εάν τα ξένα ΜΜΕ διαπραγματεύονται την κατάστασή μας κακόβουλα , τότε με τα δημοσιεύματα τους προσπαθούν νά ανατρέψουν το αναπόφευκτο της έλευσης της επόμενης μέρας και σε κάθε περίπτωση να ελέγξουν τις εξελίξεις της προς όφελος δικών τους συμφερόντων. Επικαλούνται αυτά που επικαλούνται έχοντας για να μην απωλέσουν πλήρως τα ερείσματα που νιώθουν ότι διέθεταν σε αυτή την χώρα .Εάν ο σκοπός τους είναι να μας επιβάλουν , για δήθεν αλλαγή κι ανάνηψη του ασθενούς,φαρμακευτικές συνταγές , με νέου τύπου κηδεμονίες πχ κυβερνήσεων τεχνοκρατών, όπως ακούστηκε , τις οποίες να καπελωθούμε εμείς για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα , ποιος είναι πράγματι ο λόγος να προσδίδουμε σπουδαιότητα και σημασία σε ανάλογου τύπου ξένα δημοσιεύματα ?

Για αυτό δεν δίνω βάση σ’αυτά που λένε τα ξένα μέσα.
Δεν μας περιγράφουν κάποια εσωτερική κατάσταση που την γνωρίζει λιγότερα καλύτερα από αυτούς ο Ελληνικός λαός .
Ο Ελληνικός λαός είναι ο μόνος αρμόδιος να επιλέξει το εάν και το πότε και το πώς θα βρει τις ενδεδειγμένες για αυτόν λύσεις και δεν χρειάζεται για αυτό τα σπρωξίματα κανενός! Γνωρίζει άριστα την κατάσταση του.
Οι ΝΥΤ δεν μας είπαν κάτι καινούργιο,ούτε σε εμάς, ούτε διεθνώς.

Όποιος είναι καλόπιστος, θα σεβαστεί
τον Έλληνα,θα τον αφήσει ήσυχο καιι θα τον περιμένει να δώσει , ανεκβίαστα , την απάντηση ο ίδιος στα ζητήματα που τον αφορούν.

Η απάντηση μου λοιπόν στο ερώτημα του άρθρου σας είναι, όχι κύριε Σαββίδη οι ΝΥΤ με το άρθρο τους δεν μας συκοφαντούν. Απλώς προσπαθούν ,για άλλη μια φορά , να παρέμβουν και να ρυθμίσουν κατά τα νομιζόμενα συμφέροντα του δικού τους κράτους τα εσωτερικά μας.

Για την σηψαιμία που επικαλείται το συγκεκριμένο άρθρο , υπό την οποία υποστηρίζεται ότι τελεί η Πατρίδα μας, έχουν ήδη βάλει, ώστε να συντηρηθεί αυτή κατάσταση, προ πολλού, τουλάχιστον ύστερα από τον Β’ΠΠ – για τα καλά το χεράκι τους και οι ίδιες οι ΗΠΑ.

Έχουν κάνει κατά καιρούς με την παρεμβατικότητα τους στα εσωτερικά μας ζητήματα, πολλά λάθη !
Άλλα τέτοια λάθη δεν νομίζω ότι αντέχει ο Ελληνικός λαός..
Πολλά μάλιστα από τα λάθη αυτά έχουν τις αιτίες του στον δικό τους εσωτερικό εμφύλιο διχασμό που επικρατεί μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ.

Στην ουσία με αυτόν τον εθνικό διχασμό θα έπρεπε να ασχοληθεί σοβαρά το εν λόγω ξένο άρθρο των ΝΥΤ, παρά να τον ξορκίζει με αναφορές στα θέματα υγείας άλλων λαών και σε ξένα προβλήματα.

Η άποψη μου είναι ότι ο Αμερικανός λαός πρέπει να αναλάβει να διορθώσει τα δικά του συστημικά προβλήματα, αφήνοντας κατά μέρος τα υπάρχοντα προβλήματα άλλων λαών να τα λύσουν οι ίδιοι .

Μεγάλα καράβια μεγάλα προβλήματα- μικρά καράβια, μικρότερα προβλήματα…
Αν αρχίσεις και μπερδεύεις τα προβλήματα , χάνεσαι στις λεπτομέρειες κι οι επιθυμητές λύσεις δεν θα βρεθούν ποτέ .

Έκαστος λοιπόν εφ’εφ’ω ετάχθη, εάν δεν θέλουμε να πούμε κι οι δυο μας κάποια στιγμή ως λαοί το έκαστος εφ’ω ετάφη.

Ο ευρύτερος εξ ανατολών κίνδυνος ,είναι πολύ μεγάλος για να τον αντιμετωπίσει ο καθένας μας είτε από μόνος του είτε από κοινού , ευρισκόμενος εν μέσω εμφυλίων σπαραγμών και προ σηψαιμικών επεισοδίων ή καταπιεστικών κηδεμονεύσεων.

Ούτε με παζάρια με την Τουρκία λύνονται κάποια ζητήματα, ούτε με εκποιήσεις ξένης εθνικής κυριαρχίας . Αυτό το τελευταίο ειδικά ας το έχουν στα υπόψη τους οι ΗΠΑ .
Ας λαβουν υπόψη τους πόσο υποστήριξε κι αν συνεχίζει να υποστηρίζει ή όχι ο Ελληνικός λαός τις ξένες δυνάμεις και τις ντόπιες ηγεσίες που τον οδήγησαν στο φιάσκο της Συμφωνίας των Πρεσπών. Τέτοιο φιάσκο δεν πρόκειται τον Έλληνα να τον κουμαντάρουν για να ξαναδεχθεί και να ανεχτεί σε οποιαδήποτε νέα στροφή του δρόμου. Δεν υπάρχει λόγος να διακινδυνεψουν σχέσεις εμπιστοσύνης, ούτε κι υφίστανται περιθώρια κατάχρησης της εμπιστοσύνης αυτής από οποιαδήποτε πλευρά

Ας κάνει λοιπόν ο κάθε ένας λαός από εμάς , μόνος του την δουλειά που του αναλογεί κι ας μην τον οδηγούν οι εσωτερικές του ανασφάλειες να εμπλέκεται στο εσωτερικό ξένων συμμάχων του και μέσα στα πόδια άλλων λαών , αλλά να συμπορεύεται με τα πόδια του άλλου. Ιδίως όταν αυτός ο άλλος είναι επιβεβαιωμένα σύμμαχος του στον οποίο μπορεί με ασφάλεια να στηριχθεί…

Ας κάνουμε επιτέλους πράξη κι οι δυο λαοί τις δημοκρατικές μας αξίες, πρώτα εντός της επικράτειας μας .
Ας βλέπουμε την καμπούρα μας κι όχι την καμπούρα του άλλου.
Αυτή είναι η μόνη μας πιθανότητα για να υπάρξουμε και μάλιστα ως προοδευτικά έθνη , αλλά και για να
μπορέσουμε να συνεχίσουμε να πορευόμαστε από κοινού προς ένα καλύτερο μέλλον..

Αυτή είναι η απάντηση μιας απλής Ελληνίδας.

«Δεν υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτόν τον πόλεμο» -Το ημερολόγιο Ρώσου στρατιώτη που ντροπιάζει τον Πούτιν

0

Ο Πάβελ Φιλάτιεφ, Ρώσος στρατιώτης που πολέμησε στην Ουκρανία, ντροπιάζει τον Πούτιν / Πηγή: Twitter
23/08/2022  08:47
«Δεν βλέπω δικαιοσύνη σε αυτόν τον πόλεμο», γράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο Ρώσος στρατιώτης, ο οποίος αποκαλύπτει με δραματικό τρόπο τη βαρβαρότητα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Πρόκειται για την πρώτη εθελοντική μη λογοκριμένη αναφορά στρατιώτη από το μέτωπο, αναφέρει το δημοσίευμα του «Guardian».

Ο Πάβελ Φιλάτιεφ γνώριζε τις συνέπειες αυτών που έλεγε. Ο πρώην αλεξιπτωτιστής κατάλαβε ότι διακινδύνευε με φυλάκιση, ότι θα τον αποκαλούσαν προδότη και θα τον απέφευγαν οι πρώην συμπολεμιστές του. Η ίδια η μητέρα του τον είχε προτρέψει να φύγει από τη Ρωσία όσο ακόμα μπορούσε. Παρ’ όλα αυτά μίλησε, γράφει το δημοσίευμα.

«Δεν βλέπω δικαιοσύνη σε αυτόν τον πόλεμο. Δεν βλέπω αλήθεια εδώ», είπε ο Φιλάτιεφ, καθήμενος σε ένα καφέ στη Μόσχα, μιλώντας στον δημοσιογράφο.

«Δεν φοβάμαι να πολεμήσω στον πόλεμο. Αλλά πρέπει να νιώσω δικαιοσύνη, να καταλάβω ότι αυτό που κάνω είναι σωστό. Και πιστεύω ότι όλα αυτά αποτυγχάνουν όχι μόνον επειδή η κυβέρνηση έχει κλέψει τα πάντα, αλλά επειδή εμείς, οι Ρώσοι, δεν αισθανόμαστε ότι αυτό που κάνουμε είναι σωστό».


«Βόμβα» 141 σελίδων
Πριν από δύο εβδομάδες, ο Πάβελ Φιλάτιεφ από τη σελίδα του στο ρωσικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης VKontakte δημοσίευσε μια «βόμβα» 141 σελίδων.

Πρόκειται για μια καθημερινή περιγραφή του τρόπου με τον οποίο η μονάδα αλεξιπτωτιστών εστάλη στην ηπειρωτική Ουκρανία από την Κριμαία, μπήκε στη Χερσώνα, κατέλαβε το λιμάνι και εισχώρησε κάτω από βαριά πυρά πυροβολικού για περισσότερο από έναν μήνα κοντά στο Μικολάιβ.

«Καθόμασταν κάτω από τα πυρά πυροβολικού του Μικολάιβ», είπε. «Τι στο διάολο χρειαζόμαστε αυτόν τον πόλεμο; Και, πραγματικά, είχα αυτή τη σκέψη: ”Θεέ μου, αν επιβιώσω, τότε θα κάνω ό,τι μπορώ για να το σταματήσω αυτό”. Στη συνέχεια ο Φιλάτιεφ τραυματίστηκε και απομακρύνθηκε από το μέτωπο με μια σοβαρή μόλυνση στο μάτι.

«Απλώς, δεν μπορώ να μείνω άλλο σιωπηλός»
Πέρασε 45 ημέρες, γράφοντας τα απομνημονεύματά του από τη σύγκρουση, σπάζοντας μια ομερτά, σύμφωνα με την οποία ακόμη και η λέξη «πόλεμος» έχει απαγορευθεί δημόσια.

«Απλώς, δεν μπορώ να μείνω άλλο σιωπηλός, παρόλο που ξέρω ότι πιθανότατα δεν θα αλλάξω τίποτα, και ίσως έκανα ανοησία βάζοντας τον εαυτό μου σε τέτοιους μπελάδες», λέει ο Φιλάτιεφ με τρόμο.

Τα απομνημονεύματά του, «ZOV», πήραν την ονομασία τους από τα σύμβολα που εντοπίζονται στα οχήματα του ρωσικού στρατού, που έχουν υιοθετηθεί ως σύμβολο υπέρ του πολέμου στη Ρωσία.

Μέχρι τώρα, δεν έχει υπάρξει πιο λεπτομερής, εθελοντική αναφορά από Ρώσο στρατιώτη που συμμετείχε στην εισβολή στην Ουκρανία.

Αποσπάσματα δημοσιεύθηκαν στον ανεξάρτητο Τύπο της Ρωσίας, ενώ ο Πάβελ Φιλάτιεφ εμφανίστηκε μέσω βίντεο για μια τηλεοπτική συνέντευξη στο TV Rain.

Ο «Guardian» δεν μπόρεσε να επαληθεύσει όλες τις λεπτομέρειες της σοκαριστικής ιστορίας του Φιλάτιεφ, αλλά παρείχε έγγραφα και φωτογραφίες που δείχνουν ότι ήταν αλεξιπτωτιστής του 56ου αερομεταφερόμενου συντάγματος, που στάθμευε στην Κριμαία, ότι νοσηλεύθηκε με τραυματισμό στα μάτια, ενώ «εκτελούσε ειδικά καθήκοντα στην Ουκρανία» τον Απρίλιο, και ότι είχε γράψει απευθείας στο Κρεμλίνο τις καταγγελίες του για τον πόλεμο, πριν δημοσιοποιηθούν τα απομνημονεύματά του.

Φωτογραφία: AP
«Μου πήρε εβδομάδες για να καταλάβω ότι δεν υπήρχε πόλεμος σε ρωσικό έδαφος και ότι μόλις είχαμε επιτεθεί στην Ουκρανία»
Ο Φιλάτιεφ, που υπηρετούσε στην Κριμαία, περιέγραψε πώς η εξαντλημένη και κακώς εξοπλισμένη μονάδα του εισέβαλε στην ηπειρωτική Ουκρανία κάτω από ένα «χαλάζι» πυραύλων, στα τέλη Φεβρουαρίου, με ελάχιστες πληροφορίες και εικόνα από την άποψη της επιμελητείας ή των στόχων, και καμία ιδέα για τη μεγάλη εικόνα του πολέμου.

«Μου πήρε εβδομάδες για να καταλάβω ότι δεν υπήρχε πόλεμος σε ρωσικό έδαφος και ότι μόλις είχαμε επιτεθεί στην Ουκρανία», είπε.

Κάποια στιγμή, ο Φιλάτιεφ περιγράφει πώς οι αλεξιπτωτιστές, η ελίτ του ρωσικού στρατού, κατέλαβαν το λιμάνι της Χερσώνας και αμέσως άρχισαν να αρπάζουν «υπολογιστές και ό,τι πολύτιμο αγαθό μπορούσαμε να βρούμε».

Μετά, λεηλάτησαν τις κουζίνες για φαγητό. «Σαν άγριοι, φάγαμε τα πάντα εκεί: βρώμη, χυλό, μαρμελάδα, μέλι, καφέ… Δεν δίναμε δεκάρα για τίποτα, είχαμε ήδη φτάσει στο όριο. Οι περισσότεροι είχαν περάσει ένα μήνα στα χωράφια, χωρίς να έχουν την παραμικρή άνεση, ένα ντους ή κανονικό φαγητό».

«Σαν άθλιοι, προσπαθούσαμε να επιβιώσουμε»
«Τα πάντα γύρω μας έδιναν ένα άσχημο συναίσθημα. Σαν άθλιοι, προσπαθούσαμε να επιβιώσουμε». «Ξέρω ότι θα ακουστεί άγριο σε έναν ξένο αναγνώστη», είπε, περιγράφοντας έναν συνάδελφό του στρατιώτη που έκλεψε έναν υπολογιστή. «Αλλά [ο στρατιώτης] ξέρει ότι αυτό αξίζει περισσότερο από έναν από τους μισθούς του. Και ποιος ξέρει αν ούτως ή άλλως θα είναι ζωντανός αύριο. Το παίρνει λοιπόν. Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω αυτό που έκανε. Αλλά νομίζω ότι είναι σημαντικό να πούμε γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι, για να καταλάβουμε πώς να το σταματήσουμε… Τι θα κάνει ένα άτομο σε τέτοιου είδους ακραίες καταστάσεις».

Διαμαρτυρήθηκε εκτενώς ενάντια σε αυτό που ονόμασε «υποβάθμιση» του στρατού, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης παλαιών κιτ και οχημάτων που άφησαν Ρώσους στρατιώτες εκτεθειμένους στις ουκρανικές αντεπιθέσεις.

Το τουφέκι που του έδωσαν πριν από τον πόλεμο ήταν σκουριασμένο και είχε σπασμένο λουρί, είπε.

«Δεν ήταν σαφές ποιο ήταν το σχέδιο, όπως πάντα κανείς δεν ήξερε τίποτα»
«Ήμασταν απλώς ένας ιδανικός στόχος», έγραψε, περιγράφοντας το ταξίδι στη Χερσώνα με απαρχαιωμένα και χωρίς θωράκιση φορτηγά UAZ, που μερικές φορές ακινητοποιούνταν για 20 λεπτά. «Δεν ήταν σαφές ποιο ήταν το σχέδιο, όπως πάντα κανείς δεν ήξερε τίποτα».

Ο Φιλάτιεφ περιγράφει πώς βρέθηκε καθηλωμένος σε χαρακώματα για σχεδόν ένα μήνα κοντά στο Μικολάιβ, κάτω από τα πυρά του ουκρανικού πυροβολικού. Εκεί ήταν που μια οβίδα έριξε λάσπη στο μάτι του, προκαλώντας μόλυνση που σχεδόν τον τύφλωσε.

Καθώς οι απογοητεύσεις αυξάνονταν στο μέτωπο, έγραψε για αναφορές στρατιωτών που αυτοπυροβολήθηκαν εσκεμμένα για να ξεφύγουν από το μέτωπο και να εισπράξουν τρία εκατομμύρια ρούβλια (40.542 £) ως αποζημίωση, καθώς και φήμες για πράξεις ακρωτηριασμού αιχμαλωτισμένων στρατιωτών και πτωμάτων.


Στρατιώτες στα χαρακώματα στο ουκρανικό μέτωπο / Πηγή: Twitter

Ο Ρώσος υπουργός Άμυνας δεν έχει υπηρετήσει
«Οι περισσότεροι στον στρατό είναι δυσαρεστημένοι με το τι συμβαίνει εκεί, είναι δυσαρεστημένοι με την κυβέρνηση και τους διοικητές τους, είναι δυσαρεστημένοι με τον Πούτιν και την πολιτική του, είναι δυσαρεστημένοι με τον υπουργό Άμυνας, ο οποίος δεν έχει υπηρετήσει ποτέ στο στρατό», έγραψε.

«Κανείς δεν περιθάλπει βετεράνους εδώ», είπε κάποια στιγμή. «Υπάρχουν σωροί νεκρών, των οποίων οι συγγενείς δεν έχουν λάβει αποζημίωση», επιβεβαιώνοντας αναφορές των μέσων ενημέρωσης για τραυματίες στρατιώτες που περιμένουν μήνες για πληρωμές.

Το αρχικό σχέδιο του Φιλάτιεφ ήταν να δημοσιεύσει τα απομνημονεύματά του και να παραδοθεί αμέσως στην αστυνομία. Αλλά ο Οσέτκσιν, Ρώσος ακτιβιστής, του είπε να το ξανασκεφτεί, ενώ τον προέτρεψε επανειλημμένα να φύγει από τη χώρα. Μέχρι και τη συνέντευξη, είχε αρνηθεί να το κάνει.

Γι’ αυτό, για δύο εβδομάδες, ο Φιλάτιεφ έμενε σε διαφορετικό ξενοδοχείο κάθε βράδυ και ζούσε μαζί με ένα βαρύ μαύρο σακίδιο που είχε μαζί του, προσπαθώντας να μείνει ένα βήμα μπροστά από την αστυνομία. Ακόμα και έτσι, παραδέχεται, δεν θα έπρεπε να ήταν δύσκολο να βρεθεί.

Ο Φιλάτιεφ, 34 ετών, πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στο στρατό. Αφού υπηρέτησε στην Τσετσενία στα τέλη της δεκαετίας του 2000, πέρασε σχεδόν μια δεκαετία ως εκπαιδευτής αλόγων, προτού ξαναστρατολογηθεί το 2021 για οικονομικούς λόγους, είπε.

«Είναι ο 21ος αιώνας, ξεκινήσαμε αυτόν τον ηλίθιο πόλεμο»
Τώρα είναι ένας αλλαγμένος άνθρωπος. Ο πόλεμος και το άγχος τον βαραίνουν. Ακόμα δεν μπορεί να δει σωστά από το δεξί του μάτι. Και γελάει πικρά που πρέπει να παραπονεθεί για τον ρωσικό στρατό σε έναν ξένο δημοσιογράφο.

«Λένε ότι για τον ηρωισμό ορισμένων φταίνε άλλοι», είπε. «Είναι ο 21ος αιώνας, ξεκινήσαμε αυτόν τον ηλίθιο πόλεμο και για άλλη μια φορά καλούμε τους στρατιώτες να κάνουν ηρωικές πράξεις, να θυσιαστούν».

Είχε ακούσει ότι η μονάδα του ετοιμαζόταν να τον κατηγορήσει για λιποταξία, μια κατηγορία που θα μπορούσε να τον οδηγήσει στη φυλακή για πολλά χρόνια. Κι όμως, δεν έγινε τίποτα.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί ακόμα δεν με έχουν αρπάξει», διερωτήθηκε. «Έχω πει περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον τους τελευταίους έξι μήνες. Ίσως δεν ξέρουν τι να κάνουν μαζί μου».

Ο Οσέτσκιν ανακοίνωσε ότι ο Φιλάτιεφ είχε καταφέρει να δραπετεύσει από τη Ρωσία «πριν από τη σύλληψή του». Δεν είναι ακόμη σαφές εάν έχει κατηγορηθεί επίσημα για οποιοδήποτε έγκλημα στη Ρωσία.

«Γιατί να πρέπει να φύγω από τη χώρα μου μόνο και μόνο για να πω την αλήθεια για το σε τι έχουν μετατρέψει τον στρατό μας αυτά τα καθάρματα;», έγραψε ο Φιλάτιεφ σε ένα μήνυμα στο Telegram.

«Δεν θα άλλαζα τίποτα για να γίνω δειλός, να πετάξω το όπλο μου και να εγκαταλείψω τους συντρόφους μου»
«Οι άνθρωποι με ρωτούν γιατί δεν πέταξα το όπλο μου», είπε. «Λοιπόν, είμαι κατά αυτού του πολέμου, αλλά δεν είμαι στρατηγός, δεν είμαι υπουργός Άμυνας, δεν είμαι ο Πούτιν, δεν ξέρω πώς να το σταματήσω. Δεν θα άλλαζα τίποτα για να γίνω δειλός, να πετάξω το όπλο μου και να εγκαταλείψω τους συντρόφους μου».

Καθισμένος στους πολυσύχναστους δρόμους της Μόσχας για πιθανώς την τελευταία φορά, είπε ότι ήλπιζε ότι όλο αυτό θα τελείωνε μετά από λαϊκές διαδηλώσεις, όπως κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Αλλά προς το παρόν, είπε, αυτό φαίνεται μακριά.

«Είμαι απλά τρομοκρατημένος για το τι θα συμβεί στη συνέχεια», είπε, σκεπτόμενος τη Ρωσία να αγωνίζεται για ολοκληρωτική νίκη, παρά το τρομερό κόστος.

«Τι θα πληρώσουμε γι’ αυτό; Ποιοι θα μείνουν στη χώρα μας; Για τον εαυτό μου είπα ότι αυτό είναι μια προσωπική τραγωδία. Πώς καταντήσαμε; Και πώς μπορεί να γίνει χειρότερο;»

Αποσπάσματα από το περίφημο ημερολόγιο βρίσκουν ήδη το φως της δημοσιότητας στα δυτικά μέσα, όπου με βιωματικό ύφος περιγράφεται η τραγική καθημερινότητα του ρωσοουκρανικού πολέμου, μέσα από τα μάτια του Πάβελ Φιλάτιεφ.

Η «Washington Post» και ο «Guardian» έχουν ήδη προχωρήσει σε δημοσιοποίηση συγκεκριμένων αποσπασμάτων.

iefimerida.gr

ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΤΕ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ

4
Οι Θεσσαλονικείς είναι μια περίεργη κατηγορία ανθρώπων που αδιαφορούν, τελείως, για την πόλη της και το status της. Μερικοί απο αυτούς, οι υποτίθεται, πιο δυναμικοί, την εγκατέλειψαν, όπως τα ποντίκια το πλοίο. Όσοι έμειναν ανακυκλώνονται γύρω απο παλαιά στερεότυπα, δεν έχουν οι ίδιοι, και δεν μπορούν να δώσουν στην πόλη, καμιά δυναμική.
Την πόλη την υπονόμευσε- και το πιστεύω βαθιά αυτό που γράφω- το αθηναϊκό κράτος. και την υπονόμευσε συνειδητά. Είναι ένα κράτος ολοκληρωτικής υφής στον τρόπο που λειτουργεί. Οι θεσμοί του είναι κατ επίφασιν δημοκρατικοί. Αν ξύσεις την επιφάνειά τους θα αντιμετωπίσεις ένα ολοκληρωτικό κράτος που μισεί τους πολίτες του και την χώρα εκτός λεκανοπεδίου.
Για να μην επαναμαβάνω τα ίδια το αθηναϊκό κράτος δεν είναι το κράτος των αθηναίων. Άλλωστε οι κάτοικοι της Αθήνας είναι ένα αμάλγαμα λαών, εθνοτήτων, φυλών κλπ. Είναι ένα κράτος το οποίο εξαντλεί το ενδιαφέρον του στον λεκανοπέδιο με πυρήνα την Αθήνα.
Η ηγεσία αυτού του κράτους είναι διακομματική. Όλοι στα κόμματα πιστεύουν στο ίδιο αφήγημα. Το αφήγημα αυτό λέει πως η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα για να έχει δύο ή περισσότερους πόλους ανάπτυξης. Αποφάσισαν να συγκεντρώσουν τα 2/3 του πληθυσμού της χώρας στο λεκανοπέδιο και την υπόλοιπη χώρα να την κυβερνούν αποικιοκρατικά.
Στην λογική τους αυτή τους διευκόλυνε και η παγκόσμια τάση, μια περίοδο, ο διεθνής ανταγωνισμός να γίνεται μεταξύ πόλεων και όχι κρατών ή εθνών. Μιλάμε για οικονομικό και πολιτικό ανταγωνισμό.
Αυτήν την λογική αποδέχθηκε το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, ανεξαρτήτως κόμματος. Την υποστήριξαν και πολιτικοί παράγοντες και απο άλλα μέρη της Ελλάδας. Και, κυρίως, απο την Θεσσαλονίκη.
Μια περίοδο όποιος στεκόταν κριτικά απέναντι σ αυτήν την πολιτική χαρακτηριζόταν αποσχιστής. Δηλαδή, αν δεν ζούσες στην Αθήνα και ήθελες να αποκτήσει κάποια δυναμική η πόλη σου, η αθηναϊκή τρομοκρατία σε χαρακτήριζε αποσχιστή. Με αυτήν την κατηγορία, την οποία αναπαρήγαγαν αθηναϊκά μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι διατεταγμένοι στην υπηρεσία του κράτους, εξαφανίσθηκαν, εν τη γενέσει τους, αρκετές προσπάθειες.
Σήμερα όταν επισημαίνεις τα προβλήματα που γεννά αυτή η πολιτική σου λένε πως φταίνε οι τοπικοί παράγοντες. Αλλά οι τοπικοί παράγοντες είναι εντελώς αδύναμοι για να φταίνε.
Πρώτον, η Θεσσαλονίκη χρειάζεται για να ξαναγίνει πόλη μεγάλα έργα τα οποία ξεφεύγουν απο την αρμοδιότητα του δήμου, ή της περιφέρειας.
Δεύτερον, ο δήμος εξαρτάται απο την κεντρική κυβέρνηση και, προκειμένου να πάρει και τα ελάχιστα, πολλές φορές σιωπά.
Τρίτον, ο πρωθυπουργός που μίσησε περισσότερο όλων την Θεσσαλονίκη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν έχει κανέναν στην κυβέρνησή του απο την πόλη. Ή, μάλλον, έχει έναν ως υφυπουργό εσωτερικών αρμόδιο για Μακεδονία -Θράκη. Πιάσ τ αυγό και κουρευτο.
Τέταρτον, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης δεν εισακούονται. Και του κυβερνώντος κόμματος με την πιο συγκεντρωτική κυβέρνηση που γνώρισε μεταπολιτευτικά ο τόπος, έχουν γίνει στρατιωτάκια. Ποιος να μιλήσει. Βλέπουν τον Μητσοτάκη και χάνουν τα λόγια τους.
Η κυβέρνηση που έχει στη διάθεσή της την διαχείριση του Ταμείου Ανάπτυξης έχει προγραμματίσει να διαθέσει το συντριπτικό ποσοστό του Ταμείου στο λεκανοπέδιο. Ψίχουλα και αν μείνουν για την περιφέρεια.
Δεν υπάρχει δύναμη για να αντιδράσει.
Η μόνη δύναμη θα ήταν ένα κόμμα εκτός Αθηνών που θα ενδιαφερόταν για την περιφέρεια και μόνον γι αυτήν Αλλά δεν πρόκειται να υπάρξει.
Τα αθηναϊκά τρολάκια θα μιλούσαν και πάλι για αποσχιστές, ή ρατσιστές ή ξενοφοβικούς. Ένα τέτοιο κόμμα θα ήταν φιλελεύθερο ως προς το πολιτικό του πρόγραμμα, κεϋνσιανό στην οικονομία και με κοινωνικές ευαισθησίες υψηλές. Δεν θα ήταν ξενοφοβικό αλλά θα υποστηρίζε πως η Ελλάδα δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της παγκόσμιας μεταναστευτικής κρίσης.
Επειδή τέτοιο κόμμα με αξιώσεις, δεν θα υπάρξει, ο μόνος τρόπος για να ταρακουνηθεί το σύστημα είναι στις επικείμενες εκλογές να μην πάει κανείς να ψηφίσει. Να σταλεί το μήνυμα, κυρίως, στο εξωτερικό, πως κάτι σοβαρό συμβαίνει στην Ελλάδα. Πως οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την χώρα αποικιοκρατικά. Πως στην χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, η έννοια χωλαίνει. Και να ψηφίσουν δεν θα αλλάξουν τα ποσοστά των κομμάτων. Η ίδια καταγραφή θα υπάρξει.
Αν δεν ταρακουνήσουν το σύστημα με αυτόν τον τρόπο οι Θεσσαλονικείς, ο επιταχυνόμενος ρυθμός παρακμής της πόλης τους, θα την βγάλει απο οποιονδήποτε χάρτη.
Το σημείο που βρίσκονται είναι κομβικό. Ας το σκεφθούν
Π.Σ.

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ

1

Της ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ*
==================================================================
Για την εισήγησή μου στο Β’ αυτό συνέδριο της Επιτροπής Ελληνισμού επέλεξα ένα θέμα, που κατά την κρίση μου, θα πρέπει να αναγνωριστεί ως  το κυρίαρχο πρόβλημα της πατρίδας μας.
Πρόκειται, πιο συγκεκριμένα, για τη συμπεριφορά, που  με ελάχιστες εξαιρέσεις χαρακτηρίζει τη θέση   της Ελλάδας προς τον έξω κόσμο.
Πρόκειται για την παγιωμένη στάση με την οποία η Ελλάδα αντιμετωπίζει, αλλά και αντιμετωπίζεται από  φίλους, συμμάχους  και εχθρούς.
Πρόκειται για κατάσταση, που δεν αρμόζει σε  κυρίαρχο και  ανεξάρτητο κράτος, αλλά αντιθέτως σε χώρα  που βαρύνεται με δεσμούς  ανελευθερίας, απέναντι σε  όλους και όλα, σε έθνος με φοβικά σύνδρομα και με εμφανείς ανασφάλειες.
Η αναζήτηση των αιτίων αυτού του  ανεπιθύμητου συνδρόμου, ανατρέχει στο μακρινό παρελθόν της ηρωικής Επανάστασης, που έκρυβε ωστόσο και κάποιες γκρίζες σελίδες, οι οποίες από τότε αναπαράγονται συνεχώς, με ασαφείς και δυσδιάκριτες μεθοδεύσεις.
Η απελευθέρωση της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία βρήκε ομόφωνες τις Μεγάλες Δυνάμεις, προφανώς γιατί αυτή εξυπηρετούσε συμφέροντά τους, αλλά  όχι  και την ανεξαρτησία της.
Είναι πολύ χαρακτηριστική η δήλωση του Μακρυγιάννη στα «Απομνημονεύματα» του ότι «Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίοι τους δυστυχείς ΄Ελληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων. Τους κατέτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα δια να μη υπάρχουν. Η Αγγλία θέλει να τους κάμη Άγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική, οι Μαλτέζοι, ξυπόλητους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρώσοι Ρώσους και ο Μέττερνικ της Αούστριας Αουστριακούς και όποιος τους φάγει από τους τέσσερους».
Η κυριαρχία επάνω σε μια Ελλάδα, τυπικά ελεύθερη αλλά όχι ανεξάρτητη υπήρξε το μήλο της έριδος ανάμεσα στις τότε Μεγάλες Δυνάμεις, με την  προβολή της αντίθεσης Αλβιώνας και Αυστρίας εναντίον της Ρωσίας. Και είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι τον ρωσσοτουρκικό πόλεμο (1828-29)  δεν υπάρχει πηγή, που να  αναφέρεται στην ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Το όραμα του Καποδίστρια ήταν μια ελεύθερη, αλλά και ανεξάρτητη Ελλάδα, που όμως έσβησε με τη δολοφονία του. Και όσο και αν φαίνεται αδιανόητο, αυτό το όραμα στάθηκε αδύνατον να αναζωογονηθεί επί 190 ολόκληρα χρόνια. Ωστόσο, μέσα σε αυτές κυριαρχεί η γενική διαπίστωση ότι στο μακρύ αυτό διάστημα, δεν υπήρξαν αξιόλογες προσπάθειες ξεριζωμού του. Ότι, δηλαδή, η εξάρτηση έγινε σιωπηρώς αποδεκτή.
Για την οικτρή αυτή κατάσταση, στην οποίαν βρίσκεται η πατρίδα μας, ήδη επί δύο αιώνες,  υπάρχουν, ασφαλώς, βαρύτατες όσο και ασυγχώρητες ευθύνες.
Η υποτέλεια έγινε τρόπος ζωής, εξουδετέρωσε την εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπειά μας και εγκαθίδρυσε μια αρρωστημένη αδράνεια, που τελικώς αποδέχεται τα πάντα.
Η υποτέλεια αυτή φαίνεται να διαιωνίζεται, ενώ κάθε φορά που κινδυνεύει να ανατραπεί, από υγιείς λαϊκές αντιδράσεις, όπως ενδεικτικά αναφέρομαι στην περίπτωση των  Πρεσπών, καθώς και σε αυτήν του  δημοψηφίσματος του 2015, επιστρατεύονται υπόγειες δυνάμεις, για να τις σιγήσουν, με κάθε μέσον, έστω και με το πιο αδίστακτο. Και πάντοτε βέβαια με τη συμπαράσταση των συμμάχων/φίλων/εταίρων, που έχουν αντικαταστήσει τις πάλαι ποτέ Μεγάλες Δυνάμεις.  Πρόκειται, σίγουρα,  για αποφάσεις και ενέργειες, με ψήγματα  προδοσίας.
Οι ευθύνες για τη χρόνια αυτή ανωμαλία, μέσα στην οποία καθηλώνεται η πατρίδα μας και αδυνατεί έτσι να ανοίξει φτερά σε νέους ορίζοντες, δεν είναι ασφαλώς μονομερείς, αλλά ανακυκλώνονται φράζοντας τα μονοπάτια πιθανών διεξόδων.

Θα ήταν, σίγουρα, ιδιαιτέρως  βολικό να αποδοθούν  όλα τα κακώς κείμενα στις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, τότε που η πατρίδα μας σύρθηκε σε ιδιόμορφης μορφής αποικιοκρατικό καθεστώς.  Ωστόσο με  σύστημα ελεύθερων εκλογών, αλλά  και με την επικράτηση  κάποιου είδους και βαθμού  δημοκρατίας, στη χώρα μας, έστω και με ισχυρή δόση ουτοπίας, είναι δύσκολο να απαλλαγεί από κάθε  ευθύνη ο  λαός της, ο οποίος τις ψηφίζει.

Για τη συνέχιση της ανάλυσης θα καταφύγω σε σχετικές πεποιθήσεις μου, που όπως πιστεύω τις συμμερίζονται και πολλοί συμπατριώτες μας.  Θα υποστηρίξω δηλαδή ότι, σε πείσμα των ελεύθερων εκλογών, αυτές δεν είναι τελικά ελεύθερες.

Η υποτέλεια που μαστίζει τον τόπο δημιουργεί εύκολη πρόσβαση σε  επιλογές των έξωθεν εκλεκτών,  που θα κυβερνήσουν τη χώρα, και παράλληλα καθιερώνει ένα  σχετικά σταθερό σύστημα  εναλλαγής τους στην εξουσία, για όσο γίνεται μεγαλύτερο διάστημα. Αυτό σημαίνει ότι  σε χρόνο  προγενέστερο των  εκάστοτε επίσημων εκλογών, και βέβαια με την πολύ αποτελεσματική  συμπαράσταση των συστημικών ΜΜΕ, έχουν  ήδη οριστικοποιηθεί τα αποτελέσματα, ερήμην της ελεύθερης βούλησης του λαού.

«Θεωρίες συνωμοσίας», θα υποστηρίξουν ορισμένοι. Ωστόσο, αυτή η εκδοχή θα πρέπει να είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις, όπως το πως, το 62% του ΟΧΙ, στο δημοψήφισμα του 2015 έγινε  με βελούδινο τρόπο Ναι, δεύτερον την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών και τρίτον την αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία.
Η περιφρόνηση της εκάστοτε βούλησης των ψηφοφόρων, εκτός του ότι είναι επικίνδυνη για κυβερνήσεις που πράγματι εκλέγονται από το λαό, τον απαλλάσσει μέχρι ορισμένου σημείου από ευθύνες κακών επιλογών του, όταν καλείται να δώσει την ψήφο του. Αλλά, και ταυτόχρονα εξηγεί, εν μέρει πάντοτε, το γιατί ο λαός δεν ξεσηκώνεται για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά  και τις επιλογές του. Διότι προφανώς και δικαιολογημένα κρίνει ότι οι όποιες αντιδράσεις του θα είναι χωρίς  αποτέλεσμα.
Η υποτέλεια της χώρας μας διαπιστώνεται, δυστυχώς, σε όλες τις εκφάνσεις  των επί μέρους τομέων της ύπαρξής της.
Να αρχίσω με την υποτέλεια στα εθνικά μας θέματα και να παρατηρήσω ότι:

Στις συνεχείς και κλιμακούμενες εθνικές απειλές, που όμως κυοφορούνται για καιρό και  κερδίζουν  διεθνή συμπαράσταση με τη μέθοδο της ακατάσχετης επανάληψης, εμείς εμφανιζόμαστε   χωρίς στρατηγικό σχέδιο,  και προσπαθούμε να τις αναχαιτίσουμε  με πυροσβεστικούς τρόπους.
Με το πρώτο χαμόγελο των εταίρων μας ενθουσιαζόμαστε πιστεύοντας ότι τα προβλήματά μας έχουν λυθεί, και χωρίς συνέχεια και συνέπεια οδεύουμε στην επόμενη εθνική περιπέτεια.
Αφήνουμε τα εθνικά μας προβλήματα να λιμνάζουν, αδυνατώντας να έχουμε  εγκαίρως  λύσεις.
Αναφερόμαστε ως  παλαιό χαλασμένο γραμμόφωνο και εντελώς αορίστως στο διεθνές δίκαιο, πιστεύοντας αφελώς ότι οι λύσεις του εξασφαλίζονται αυτομάτως, και πολύ συχνά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας υποστηρίζοντας ότι οι εχθροί μας είναι δήθεν απομονωμένοι, σε αντίθεση με εμάς, που έχουμε δήθεν τη συμπαράσταση της διεθνούς κοινότητας.
Επιπλέον, απέχουμε μεθοδικά από τη χρήση των νομικών μέσων που είναι διαθέσιμα στους διεθνείς οργανισμούς, και τελικώς δεν φαίνεται να μας ενοχλεί το γεγονός ότι μας θεωρούν δεδομένους, και πιόνια για την υποστήριξη της κάθε μορφής υπόθεσης, έστω και όταν αυτή στρέφεται κάθετα εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων.
Ικανοποιούμε, αδίστακτα, ό,τι αίτημα μας υποβάλλουν οι εταίροι/σύμμαχοι, χωρίς ουδέποτε να απαιτούμε αντάλλαγμα, έστω και όταν έτσι τίθεται σε κίνδυνο η χώρα μας.
Παρότι, ουδέποτε έπαυσαν οι απειλές της Τουρκίας εναντίον μας, και παρότι θα έπρεπε να είναι δεδομένη η συνεχής μας προσπάθεια, με κάθε δυνατή θυσία, για να έχουμε την Ελλάδα αμυντικά απρόσιτη από κάθε εχθρό, αδρανήσαμε.
Και, όντως, την ύστατη ώρα σπεύσαμε να αγοράσουμε ότι βρέθηκε μπροστά μας.
Τι έπρεπε να κάνουμε, επί 200 χρόνια που είμαστε ελεύθεροι; Μα, να αξιοποιήσουμε την προνομιακή γεωγραφική μας θέση, το μοναδικό μας πολιτισμό και την ιστορία μας, την πολύτιμη διττή μας υπόσταση, Δύσης και Ανατολής, τον ξύπνιο και εύκολα προσαρμοζόμενο λαό μας, και να μεγαλουργήσουμε, αξιοποιώντας το ανεκτίμητο δώρο που μας έδωσαν οι ήρωες του 1821. Και με όλα αυτά, να βλέπουμε τον υπόλοιπο κόσμο, ας μου επιτραπεί η αδόκιμη έκφραση, αφ’υψηλού, να μη δεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας, να απαντάμε στις προκλήσεις με φωνή που να ακούγεται στα πέρατα της υφηλίου. Και να καλλιεργούμε συμμαχίες διττής υφής, αξιοποιώντας το δικό μας ειδικό προνόμιο.  Αλλά, δυστυχώς, μας απορρόφησε η υποτέλεια, η ανυπαρξία, η εξαφάνιση. Και όλα αυτά, επειδή προσπαθήσαμε και μονίμως προσπαθούμε να απεμπολήσουμε  την Ανατολή, και να ασπαστούμε αποκλειστικά τη Δύση.
Κυρίως, να πείσουμε τη Δύση ότι ανήκουμε σε αυτήν, και ουδεμία έχουμε σχέση με την Ανατολή. Που καταλήγει σε ηθελημένη παραίτησή μας από το ήμισυ της κληρονομιάς μας, με όλα τα δεινά που μας κυνηγούν   εξαιτίας  του νεοπλουτίστικου θρυλικού «ανήκομεν εις την Δύσιν».
Και μια ματιά στις συνέπειες της υποτέλειας  στο χώρο της  οικονομίας, που είναι ίσως  ακόμη τραγικότερες, από τις εθνικές, καθώς αυτές δεν είναι απλώς απειλές, αλλά δεινά που τα υπέστημεν, τα υφιστάμεθα και θα μας στοιχειώνουν  για ατέλειωτα ακόμη χρόνια. Δεν θα επεκταθώ εδώ στο πόσο απάνθρωπες, όσο και αδικαιολόγητες υπήρξαν οι προδιαγραφές   που ενσωματώθηκαν στα   Μνημόνια, δεδομένου ότι έχω ήδη πολύπλευρα και δια μακρών τοποθετηθεί επί όλων αυτών. Ωστόσο,   έγιναν  δεκτά αδιαμαρτύρητα, και υπογράφηκαν χωρίς ενδοιασμούς από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 12 ετών. Και στο σημείο αυτό πρέπει  να αναζητηθούν κάποιες  δικαιολογίες, σχετικά με την έλλειψη αντιδράσεων του ελληνικού λαού, στα μαρτύρια στα οποία τον υπέβαλαν για αόριστο χρόνο τα Μνημόνια. Επιβάλλεται, δηλαδή, να αναφερθούμε ειδικότερα στις μεθοδεύσεις απενεργοποίησης των αντιδράσεων του λαού μας, που θα ήταν άλλως απολύτως δικαιολογημένες, όχι βέβαια αορίστως εναντίον των Μνημονίων, που  ήταν αναπόφευκτα, εφόσον χρεωστούσαμε, αλλά εναντίον του εγκληματικού τους περιεχομένου. Προς τούτο χρησιμοποιήθηκαν καταχθόνιες μέθοδοι, που αναλύονται  με τρόπο αριστοτεχνικό από τη Ναομί Κλάιν στο γνωστό της βιβλίο «Το δόγμα του σοκ». Με βάση αυτή την ανάλυση ως πρότυπο,  κατηγορήθηκαν οι Έλληνες ως τεμπέληδες, ανίκανοι, αλκοολικοί, και ζώντας αναξιοπρεπώς  σε βάρος άλλων.

Η ευθύνη για ένα χρέος, που σε καμιά περίπτωση  δεν δικαιολογούσε την έλευση του ΔΝΤ, με τα γνωστά καταστροφικά του αποτελέσματα  από όπου αυτό πέρασε, επέπεσε ακέραια στους ώμους του ελληνικού λαού.  Ακόμη και σήμερα, παρότι έχουν γίνει ευρέως γνωστές οι συνθήκες εξαιτίας των οποίων επιλέχθηκε η πατρίδα μας ως  Ιφιγένεια, υπάρχουν συμπολίτες μας που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι φταίγαμε εμείς για το απαράδεκτο περιεχόμενο των Μνημονίων. Πως ήμασταν δήθεν άξιοι μιας τέτοιας τιμωρίας. Ακόμη και μετά την κυκλοφορία των πολύ αποκαλυπτικών απομνημονευμάτων του Μπαράκ Ομπάμα, όπου αναφέρει  ότι  μέσα από την καταστροφή μας σώθηκαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες.

Αλλά, και πέρα από τα Μνημόνια, η υποτέλεια στα οικονομικά, έχει και πολυάριθμες άλλες εκφάνσεις. Αναφέρω την ανεξήγητη, για την οικονομικά  ρημαγμένη οικονομία μας, αδράνεια των αρμοδίων να ασχοληθούν με σοβαρό και μακροχρόνιο προγραμματισμό ανάπτυξης. Η ελληνική οικονομία  εξαρτάται σε απαράδεκτα υψηλό βαθμό από τον τουρισμό,  καθώς ο πρωτογενής τομέας της αποδεκατίστηκε από την ΚΑΠ, και ο δευτερογενής της από την παγκοσμιοποίηση. Δυστυχώς οι συζητήσεις και εξαγγελίες για την οικονομία περιστρέφονται γύρω από το πως θα προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις χωρίς όμως να έχουμε καταρτίσει μια εθνική μελέτη, προσαρμοσμένη στις ανάγκες και προτεραιότητες της δικής μας οικονομίας. Με μέτρα βραχυχρόνια, χωρίς συνέχεια και συνέπεια,  και  με εξάρσεις επιπόλαιων ενθουσιασμών η ελληνική οικονομία βουλιάζει. Και στο μεταξύ, όλα όσα μας ζητά  η ΕΕ, που αποβαίνουν προς όφελος του ευρωπαϊκού Βορά και κυρίως της Γερμανίας, σπεύδουμε ακατέργαστα να τα εκτελέσουμε, έστω και αν έρχονται  σε σύγκρουση με τα εθνικά μας συμφέροντα.  Διστάζουμε να σταθούμε στα δικά μας πόδια και να φροντίσουμε με σοβαρότητα την οικονομία μας. Αναμένουμε, παθητικά, έξωθεν λύσεις.

Και,  άλλωστε, ακριβώς έτσι εκλιπαρήσαμε πριν 40 χρόνια την ΕΟΚ ώστε να ευαρεστηθεί να μας κάνει δεκτούς, παρότι η οικονομία μας ήταν επικίνδυνα ανέτοιμη για να εκτεθεί στον ανταγωνισμό των βιομηχανικά προηγμένων χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Τότε, η ελληνική οικονομία  έθετε τις βάσεις μιας ισορροπημένης ανάπτυξης, και χρειαζόταν χρόνο για να γίνει ανταγωνιστική. Ο χρόνος  αυτός  δεν της δόθηκε και έτσι η αναπτυξιακή της πορεία  πνίγηκε στα μεγαλεία του «ανήκομεν εις την Δύσιν», παραμένοντας πάντοτε ο φτωχός συγγενής  μέσα στην ΕΕ.

Το αδιανόητο μέγεθος της υποτέλειας της πατρίδας μας προβάλλει σε όλο του το μεγαλείο,  μέσα από το όντως  απίστευτο  συμβάν των  81 τελευταίων  ετών. Στο σχετικά μακρύ αυτό  διάστημα η Ελλάδα μας βίωσε τραγικά δύσκολες καταστάσεις, αλλά όμως δεν τόλμησε  να απαιτήσει, τουλάχιστον με αποτελεσματικό τρόπο, τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα, τα οποία  σύμφωνα με εκτιμήσεις υπερβαίνουν το 1 τρισεκ. Ευρώ. Αντιθέτως,  δεχθήκαμε να αιμορραγούμε,  και να καταβάλουμε  ανελλιπώς τα δικά μας χρέη, που αποτελούν μικρό κλάσμα των αντίστοιχων της Γερμανίας απέναντί μας.

Να επισημάνω και την υποτέλεια με  τη μορφή της πλήρους απέχθειας προς το  εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή, και του αλόγιστου πανικού με μόνη τη σκέψη της επαναφοράς του. Δεν χρειάζονται εξηγήσεις, ή και δικαιολόγηση  αυτής της απέχθειας, δεν υπεισέρχονται οι αντιτιθέμενοι στην πιθανότητα επιστροφής της δραχμής σε λεπτομέρειες και επεξηγήσεις, γιατί απλώς θεωρείται δεδομένο ότι η δραχμή είναι καταστροφή, ενώ το ευρώ σωτηρία. Και, ακριβώς, εξαιτίας αυτής της αντιμετώπισης του εθνικού μας νομίσματος, κρίθηκε περιττή ή και ορθότερα απαγορευμένη η οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από αυτό, και ακόμη περισσότερο μια σοβαρή συγκριτική μελέτη γύρω από τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των δύο αυτών νομισμάτων.

Αυτής της έκτασης η υποτέλεια  συμβαδίζει, αναπότρεπτα και  με ανερχόμενο εθνομηδενισμό. Η εύλογη αγωνία του κάθε σκεπτόμενου Έλληνα πολίτη, για το που οδεύει η πατρίδα μας εξαιτίας της γενικευμένης λαίλαπας εθνομηδενισμού, που απειλεί να καταπιεί   την πατρίδα μας. Το γενικό, αλλά και βάσει όλων των ενδείξεων, επίσημης προέλευσης  σύνθημα αυτής της καταιγίδας είναι  η υποβάθμιση και ο χλευασμός του πατριωτικού αισθήματος. Το σύνθημα αυτό επικάλυψε το σύνολο των πατριωτικών  αντιδράσεων εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών. Να θυμηθούμε ότι, τότε η πλειοψηφία  των Ελλήνων, που αντιτάχθηκαν στο ξεπούλημα της Μακεδονίας χαρακτηρίστηκαν ως φασίστες, ναζιστές και ανεγκέφαλοι. Έκτοτε, οι αντεθνικές αυτές προκλήσεις συνεχίζονται αδιαλείπτως, με προγραμματισμό και δράση σε  ολοένα περισσότερα επίπεδα.
Να αναφερθώ και στον πρόσφατο επίσημο εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση, από την Επιτροπή Ελλάδα 21, που δυστυχώς περιείχε πλήθος αυγών του φιδιού, για την κατά το δυνατόν αντιμετώπιση των οποίων θεώρησα υποχρέωσή μου να ιδρύσω την ΤΙΜΗΣΤΟ 21, οι δραστηριότητες της οποίας κυκλοφορούν στο διαδίκτυο για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο. Οι σχετικές ανησυχίες είναι φυσικό να κορυφώνονται όταν στα τόσο επικίνδυνα αυτά  συμβάντα για την επιβίωση της πατρίδας μας  συμμετέχει και η πρώτη τη τάξει πολίτης της χώρας, η ΠτΔ. Αρκεί να αναφέρω ότι η πρώτη πολίτης της χώρας, η ΠτΔ, υπέδειξε ως λύση την αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού, που μειώνεται με επικίνδυνους ρυθμούς, από μετανάστες.  Υιοθετεί, δηλαδή, το γνωστό όραμα, για καταστροφή της Ευρώπης, του Koudenhove Kalergi. Ούτε σκέψη, λοιπόν, για την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων για την αύξηση των γεννήσεων, που θα ήταν η μοναδική λύση για να μην εξαφανιστεί η Ελλάδα από τον παγκόσμιο χάρτη των ανεξάρτητων κρατών.
Τι θα πρέπει να κάνουμε για την Ελλάδα που αιμορραγεί για να επιβιώσουμε:
*Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε το οτιδήποτε, καθώς αρκεί να μην αμαυρώνουμε το  αστραφτερό στεφάνι, που μας κληρονόμησαν οι δικοί μας άνθρωποι, πριν χιλιετηρίδες. Η Δύση, είναι η συνέχειά τους, και μπορεί να μεγαλουργήσει για εμάς, αν τη συνδυάσουμε με την  υφήλιο, που τότε κατέκτησε ο δικός μας Μέγας Αλέξανδρος. Το «ανήκομεν εις την Δύσιν», μάς περιορίζει, έτσι, γιατί μας στερεί την απεραντοσύνη, στην οποία μπορούμε να έχουμε πρόσβαση, αν την καλλιεργήσουμε δεόντως. Και γι’ αυτό θα έφθανε, αν αντί να αναζητούμε αποδείξεις, για το πόσο «δυτικοί» είμαστε, καταρτίζαμε ένα καλομελετημένο πρόγραμμα δράσης, που να αναδεικνύει τη μοναδικότητα της δικής μας προέλευσης. Ακριβώς, αυτήν, που δυσαρεστεί τη Δύση, επειδή  την στερείται.
Η πατρίδα μας θα πάψει να ματώνει αν και όταν:
*Συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη αναγνώρισης, από πολιτισμούς πολύ μεταγενέστερους του δικού μας. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, που συντελείται με ταχύτατους ρυθμούς η παρακμή της Δύσης.
*Περιορίσουμε το βαθμό εξάρτησής μας, από έξω, από οπουδήποτε έξω, και ασχοληθούμε με συνέπεια και συνέχεια με όλα όσα χρειάζεται η οικονομία μας. Έχοντας ως οδηγό μας τη γνώση ότι η προσπάθεια εμφύτευσης ακατέργαστων προγραμμάτων, όσο προηγμένα και αν είναι αυτά, συνήθως αποτυγχάνουν παταγωδώς.
*Αναγνωρίσουμε ότι η ελληνική οικονομία είναι πλήρως διαλυμένη, και χωρίς βάσεις. Έτσι, χρειάζεται μακροχρόνιο προγραμματισμό, της μορφής που εφαρμόστηκε στο σύνολο σχεδόν των ήδη προηγμένων οικονομιών, κατά την περίοδο εκβιομηχάνισής τους, προσαρμοσμένο κατά το δυνατόν στις σύγχρονες απαιτήσεις. Περιττό να υπογραμμίσω ότι αυτός ο προγραμματισμός  ουδεμία σχέση έχει με τον σοβιετικό.
*Αντιμετωπίσουμε τα μόνιμα και εξαιρετικής επικινδυνότητας εθνικά μας προβλήματα με μακροχρόνιο πρόγραμμα, και με την αποδοχή της υπόθεσης ότι πρόκειται για την επιβίωση του Έθνους και συνεπώς καμία θυσία δεν είναι υπερβολική. Έχουμε το παράδειγμα του Ισραήλ. Ας το ακολουθήσουμε.
*Ελαχιστοποιήσουμε τη διαφθορά και τον  νεποτισμό,  που λαμβάνουν ανατριχιαστικές διαστάσεις όχι, βέβαια, αποκλειστικά στην Ελλάδα,  αλλά ως απεχθής συνέπεια της παρακμής της Δύσης. Να υποστηρίξω την άποψή μου ότι δεν παρέχει λύση, στο πολύ βασικό αυτό πρόβλημα, η συνεχής κατακραυγή εναντίον της λεγόμενης «ελίτ», που κατά την κρίση μου, ουδέν σημαίνει. Το πρόβλημα αυτό δεν μπορεί να προβάλλεται ως πρόβλημα αποκλειστικά πλουτισμού. Πρώτον, διότι  όσοι έχουν υψηλά εισοδήματα δεν είναι αναγκαστικά και προδότες, αλλά αντιθέτως  συχνά αναδεικνύονται εξαιρετικοί πατριώτες. Δεύτερον, διότι θα πρέπει κάποτε αυτό να ιδωθεί και μέσα από την γενικότερη προσπάθεια περιορισμού των ανισοτήτων κατανομής, μέσω αποτελεσματικής προοδευτικής φορολογίας. Αλλά, και τέλος τρίτον, η διάσταση των «ελίτ», που νομίζω ότι ιδιαιτέρως ενοχλεί, και ιδιαιτέρως βλάπτει τη χώρα μας, είναι  η επιπόλαιη  χρησιμοποίηση μελών της, σε θέσεις υπεύθυνες,  οι οποίες  απαιτούν προσόντα τα οποία αυτά δεν διαθέτουν. Δεν είναι δυνατόν να υπεισέλθω εδώ σε αναλύσεις των λόγων, άλλωστε λίγο-πολύ γνωστών, του γιατί βρίθει αυτή η τακτική, ειδικά στη χώρα μας, και πως εξηγείται. Αρκεί να υπενθυμίσω ορισμένες από τις πολύ θλιβερές της συνέπειες, που τις βιώνουμε συνεχώς και που εκτός από επικίνδυνες,  συχνά γελοιοποιούν την πατρίδα μας.
*Αντιληφθούμε το αναίτιο και πιθανά καταστρεπτικό σύνδρομο, του να καταφερόμαστε εναντίον της Κίνας. Μιας μεγάλης χώρας, με πανάρχαιο πολιτισμό ανάλογο του δικού μας, με σεβασμό στην πατρίδα μας, και με την προοπτική να ανέλθει στην κορυφή του κόσμου, από όπου θα μπορούσε να μας προσφέρει πολλά. Η εχθρότητα, εναντίον της Κίνας, δικαιολογείται, τηρουμένων των αναλογιών, μόνο από την πλευρά των  ΗΠΑ, εφόσον η Κίνα τις απειλεί με απώλεια της παγκόσμιας κυριαρχίας τους. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτε να κερδίσει ανεβαίνοντας και η ίδια σε αυτό το άρμα του μίσους. Αντιθέτως, πολλοί λόγοι συνηγορούν στην ανάπτυξη μιας στενότερης και πολυεπίπεδης συνεργασίας με την Κίνα, μεταξύ άλλων και ως προετοιμασία για τη νέα διεθνή τάξη που, εκτός απροόπτου, αναμένεται πολύ προσεχώς.

*Εισήγηση ΣΤΟ Β’ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ 5-9 /08/2022

Νίκος Ιγγλέσης: Ενισχυμένοι πανηγυρισμοί για την ευρω-εποπτεία

1

 

                                                                                                Του Νίκου Ιγγλέση

Τι πανηγύρι ήταν πάλι αυτό! Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο πρόεδρος του Eurogroup Πασκάλ Ντόναχιου, ο επίτροπος για την Οικονομία Πάολο Τζεντιλόνι και πολλοί άλλοι, με διθυραμβικές δηλώσεις τους, εξήραν το «ιστορικό γεγονός» ότι η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς θα γίνεται πλέον ανά εξάμηνο και όχι ανά τρίμηνο όπως μέχρι σήμερα.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας διαμαρτυρήθηκε γιατί η κυβέρνηση δεν αναγνώρισε ότι η τετραετής, ανά τρίμηνο, εποπτεία οφείλεται σ’ αυτόν, που είχε υπογράψει τη σχετική συμφωνία το 2018. Θεώρησε ότι του κλέβουν τη δόξα!

Η αρχική παρόρμησή μου να ανοίξω μια γαλλική σαμπάνια για να γιορτάσω το «ιστορικό γεγονός», υποχώρησε γρήγορα, όταν σκέφτηκα ότι η εξαμηνιαία δημοσιονομική εποπτεία (Επιτήρηση μετά το Πρόγραμμα – Post Program Surveillance) θα διαρκέσει έως και το 2059 όταν η Ελλάδα θα έχει αποπληρώσει το 75% των δανείων που έχει λάβει από τα κράτη και τους μηχανισμούς της Ευρωζώνης.

Ο Κ. Μητσοτάκης στη δημόσια δήλωσή του (20-8-22) είπε μεταξύ άλλων: «Η σημερινή εξέλιξη σηματοδοτεί το τέλος των μνημονίων και όσων επιβλήθηκαν στο όνομά τους: Δυσβάσταχτοι φόροι και περικοπές μισθών και συντάξεων. Τραπεζικοί έλεγχοι και υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας. Υποβάθμιση της Εθνικής Άμυνας, της Δημόσιας Παιδείας και Υγείας, αλλά και περιθωριοποίηση της θέσης της Ελλάδας στην Ευρώπη και στον κόσμο. Όλα αυτά ανήκουν, ευτυχώς, στο παρελθόν». Θα συμφωνήσουμε μαζί του σε όλα, εκτός από την τελευταία φράση. Δεν ανήκουν στο παρελθόν, δυστυχώς είναι  το παρόν και το μέλλον της χώρας μας. Τα «πέτρινα χρόνια» δεν τελειώνουν, αλλά συνεχίζονται.

Η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια με ΑΕΠ 237,8 δις και Δημόσιο Χρέος 298,5 δις (31-12-2009). Σήμερα το ΑΕΠ έχει μειωθεί σε 188,8 δις και το Χρέος έχει εκτοξευτεί σε 394,5 δις (τελευταία στοιχεία 31-3-22). Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη απ’ ότι το 2010 και σύντομα αυτό θα γίνει αντιληπτό από τους πολίτες όταν υποχρεωτικά επανέλθει η σκληρή δημοσιονομική λιτότητα με αναγκαστική επίτευξη πρωτογενούς αποτελέσματος – πριν την πληρωμή των τόκων του χρέους –στον προϋπολογισμό (αυτό που παραπλανητικά αποκαλούν πρωτογενές πλεόνασμα).

Η Ελλάδα εκβιάστηκε, υπό την απειλή χρεοκοπίας, να υπογράψει τις τρεις Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση του ευρω-χρέους που σάρωνε την Ευρωζώνη, ως συνέπεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Με τις τρεις Δανειακές Συμβάσεις δόθηκαν στη χώρα μας, μέχρι τον Αύγουστο του 2018, συνολικά δάνεια 290,2 δις ευρώ. Από τότε, ο δανεισμός συνεχίζεται από τις αγορές με έκδοση ομολόγων.

Παράλληλα, τα 12 τελευταία χρόνια, από το 2010 και παρά το PSI (κούρεμα ομολόγων) του 2012, η Ελλάδα πλήρωσε στους δανειστές 289,2 δις για χρεολύσια και άλλα 94,2 για τόκους. Σύνολο 383,4 δις ευρώ για να εξυπηρετεί, όχι να αποπληρώνει, το  συναλλαγματικό ευρω-χρέος της, που συνεχίζει να αυξάνεται. Συμπληρωματικά πουλήθηκαν όλα «τα φιλέτα» των δημοσίων επιχειρήσεων και υποδομών, αφελληνίστηκε το τραπεζικό σύστημα, πτωχεύσανε δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις, περίπου 500.000 Έλληνες μετανάστευσαν (brain drain) και αντικαταστάθηκαν από υπερδιπλάσιους αλλοεθνείς – αλλόθρησκους πληθυσμούς από την Ασία και την Αφρική. Σωστά δηλώσατε κ. Μητσοτάκη ότι: «Η Ελλάδα σήμερα είναι μια άλλη Ελλάδα» και αυτό όχι επειδή, όπως προσπαθείτε να μας πείσετε, «έχει μετατραπεί σ’ ένα απέραντο εργοτάξιο».

Ο Πρωθυπουργός, σ’ ένα άλλο σημείο της δήλωσής του, έκανε μια πολύ σωστή διαπίστωση: «Τελικά η οικονομική ανεξαρτησία συμβαδίζει με την εθνική…». Βεβαίως δε θα μπορούσε να παραδεχτεί ότι ο σημαντικότερος συντελεστής οικονομικής ανεξαρτησίας παραχωρήθηκε στις Βρυξέλλες και τη Φραγκφούρτη όχι το 2010, αλλά το 2002 όταν η Ελλάδα εγκατέλειψε το εθνικό νόμισμά της και υιοθέτησε το ευρώ. Στις 31-12-2001 το σύνολο του τότε δραχμικού χρέους (75% του συνόλου) μετατράπηκε σε ευρώ, δηλαδή σ’ ένα νόμισμα που δεν μπορεί να εκδώσει η χώρα. Έτσι το σύνολο του χρέους έγινε ουσιαστικά συναλλαγματικό και η εξυπηρέτησή του μπορεί να γίνεται μόνο με ανακυκλούμενο δανεισμό ή δημοσιονομικά πλεονάσματα.

Οι Δανειακές Συμβάσεις-Μνημόνια δεν είναι ελληνική πρωτοτυπία. Επιβλήθηκαν επίσης στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, ενώ η Ιταλία και η Ισπανία, λόγω μεγέθους, υποχρεώθηκαν σε άτυπες μνημονιακές πολιτικές. Χαρακτηριστικό είναι ότι κανένα από τα 9 τότε κράτη της ΕΕ, εκτός της Ευρωζώνης, δεν αναγκάστηκε να υπογράψει μνημόνια.

Η «αχίλλειος πτέρνα» του ευρώ, για όλες τις χώρες που το έχουν υιοθετήσει, είναι το δημόσιο χρέος. Καμιά χώρα στον κόσμο, πέραν από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, δεν έχει το σύνολο του χρέους της σε συνάλλαγμα, δηλαδή σ’ ένα νόμισμα που η ίδια δεν μπορεί να εκδώσει. Αυτό αποτελεί την ασφαλέστερη συνταγή χρεοκοπίας, εξάρτησης και οικονομικής υποδούλωσης. Την αλήθεια αυτή, όπως είναι φυσικό, δεν αποδέχονται οι κάθε κατηγορίας ευρωφετιχιστές, αλλά δυστυχώς δεν την κατανοούν και τα περισσότερα κόμματα, οργανώσεις και προσωπικότητες του αυτοαποκαλούμενου  πατριωτικού χώρου. Αυτό είναι το πρόβλημα του σημερινού ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Όταν έγινε, το καλοκαίρι του 2018, η συμφωνία λήξης και της 3ης Δανειακής Σύμβασης –Μνημονίου, η αμερικανική εβδομαδιαία εφημερίδα Barron’s (εκδίδεται από το 1921, από την εταιρεία Dow Jones & Company) σε άρθρο της (25-8-18) επισήμαινε μεταξύ άλλων: «Αν η Ελλάδα είχε δικό της νόμισμα, η κεντρική τράπεζά της θα μπορούσε να είχε ρίξει ρευστότητα ώστε να αποτρέψει μια απότομη κατάρρευση των δαπανών. Όμως, η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ καθιστούσε αδύνατη μια τέτοια κίνηση. Κυβέρνηση και τράπεζες στην Ελλάδα χρωστούσαν σ’ ένα νόμισμα το οποίο η Τράπεζα της Ελλάδας δεν μπορούσε να τυπώσει, ενώ η ΕΚΤ δε φαινόταν πολύ διατεθειμένη να βοηθήσει».

Την ίδια περίοδο, σε άρθρο της (22-6-18) η γαλλική εφημερίδα Le Monde έγραψε: «Το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε το 2010 ήταν καταστροφικό, η χώρα κατέρρευσε, η οικονομία μπήκε στην εντατική, η ανεργία σημείωσε έκρηξη, ειδικά ανάμεσα στους νέους, το ηθικό των Ελλήνων έπεσε πολύ χαμηλά. Αλλά η Ελλάδα επέζησε (σ.σ. ως αποικία των δανειστών), το Grexit αποφεύχθηκε, η Ευρωζώνη δεν εξερράγη».

Συμπέρασμα

Όλες οι θυσίες και οι καταστροφές των τελευταίων 12 χρόνων έγιναν για τη σωτηρία του ευρώ και τη διατήρηση της αξιοπιστίας της Ευρωζώνης. Το πρόβλημα δεν είναι τι έχει γίνει, αλλά, τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον εφ’ όσον η δομή του Ευρωσυστήματος παραμένει ουσιαστικά αναλλοίωτη. Το μόνο που άλλαξε, από το Μάρτιο του 2020, είναι η προσωρινή και μόνο αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας που επιτρέπει στις Κυβερνήσεις να δανείζονται αφειδώς. Αλλά τα νέα χρέη μαζί με τα παλαιότερα θα πρέπει να πληρωθούν. Τότε τι θα γίνει; Θα εξακολουθούμε να υπερασπιζόμαστε το φετίχ του ευρώ με αντίτιμο την υπαρξιακή επιβίωσή μας; Ο καθένας ας απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr