Αρχική Blog Σελίδα 1873

Η NASA αποκαλύπτει τον ανατριχιαστικό ήχο μιας μαύρης τρύπας [βίντεο]

1

Μαύρη τρύπα / Φωτογραφία: Twitter @ NASA
23/08/2022  10:13
Και να ουρλιάξει κανείς στο διάστημα το σίγουρο είναι ότι ουδείς θα τον ακούσει, εκτός κι αν πρόκειται για… μαύρη τρύπα, όπως λέει η NASA.

Επιστήμονες της αμερικανικής υπηρεσίας διαστήματος αποκάλυψαν τον ήχο που κάνει μια μαύρη τρύπα χρησιμοποιώντας μια ειδική τεχνολογία, που αποκαλείται ηχοποίηση.

Ο ανατριχιαστικός, ομολογουμένως, ήχος, που ακούγεται στο απόσπασμα που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA, προέρχεται από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα, που βρίσκεται στο κέντρο του σμήνους γαλαξιών Περσέας και απέχει περίπου 55 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη.

 

Η μαύρη τρύπα συνδέθηκε για πρώτη φορά με τον ήχο το 2003 και χρησιμοποιήθηκε ως περιπτωσιολογική μελέτη, αφού οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ότι η πίεση από την μαύρη τρύπα προκάλεσε κυματισμούς στα καυτά αέρια του σμήνους γαλαξιών.

Ο ήχος θεωρήθηκε ότι ήταν περίπου 57 οκτάβες κάτω από το μέσο Ντο και ως εκ τούτου δεν μπορούσαν να τον συλλάβουν τα ανθρώπινα αυτιά. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας την ηχοποίηση – τη μετάφραση των αστρονομικών δεδομένων σε ήχο – οι αστρονόμοι άλλαξαν τον τόνο σε 58 οκτάβες πάνω από την εκτιμώμενη ένταση τους, έτσι ώστε οι ήχοι της μαύρης τρύπας να μπορούν να ακούγονται από τον άνθρωπο.

Χρησιμοποιώντας ηχητικά κύματα που καταγράφηκαν για πρώτη φορά από το αστεροσκοπείο Chnadra X-Ray στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ οι επιστήμονες πήραν ραδιοφωνικά ηχητικά κύματα και τα συνέθεσαν εκ νέου για να τα κάνουν να ακούγονται. Οι νέοι ήχοι από τη μαύρη τρύπα έρχονται σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι δεν υπάρχει ήχος στο διάστημα. Όπως, όμως, εξηγεί η NASA στην ανάρτησή της στο Twitter: «Η εσφαλμένη αντίληψη ότι δεν υπάρχει ήχος στο διάστημα προέρχεται επειδή το μεγαλύτερο μέρος του είναι ένα κενό, που δεν παρέχει τρόπο για να ταξιδέψουν τα ηχητικά κύματα. Ένα σμήνος γαλαξιών έχει τόσο πολλά αέρια, που έχουμε συλλάβει τον πραγματικό ήχο. Εδώ ενισχύεται και αναμειγνύεται με άλλα δεδομένα, για να ακούσουμε μια μαύρη τρύπα».

Μιχάλης Ψύλος: Ο πόλεμος μεταφέρεται στους δρόμους της Μόσχας;

0

Τρίτη, 23 Αυγ 2022 08:19UPD: 08:20

via REUTERS / TSARGRAD.TV
Το  βράδυ της 20ης Αυγούστου, η παλιά ρωσική παράδοση της τρομοκρατίας επέστρεψε. Η Ντάρια Ντούγκινα, κόρη του Αλεξάντερ Ντούγκιν, κορυφαίου υπέρεθνικιστή ιδεολόγου και συμβούλου του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, δολοφονήθηκε.
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected] 
Στην αχανή τσαρική Ρωσία ,στα τέλη του 19ου αιώνα, εμφανίστηκε το πρώτο οργανωμένο κίνημα τρομοκρατών της σύγχρονης ιστορίας. Επρόκειτο για το σκληροπυρηνικό κόμμα της Λαϊκής Βούλησης (Narodnaya Volya) ,που ιδρύθηκε το 1879, με έναν στόχο στην ιδρυτική του διακήρυξη: τη δολοφονία του τσάρου Αλέξανδρου Β’.  Τελικά το κατάφερε και ο Αλέξανδρος Β’ δολοφονήθηκε τελικά από μία βόμβα της τρομοκρατικής οργάνωσης  το 1881, έπειτα από επτά αποτυχημένες απόπειρες εναντίον του και δεκάδες άλλες  δολοφονίες πολιτικών προσωπικοτήτων.Το  βράδυ της 20ης Αυγούστου, η παλιά ρωσική παράδοση της τρομοκρατίας επέστρεψε. Η Ντάρια Ντούγκινα, κόρη του Αλεξάντερ Ντούγκιν, κορυφαίου υπέρεθνικιστή ιδεολόγου και συμβούλου του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, δολοφονήθηκε με έκρηξη βόμβας ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητό της σε έναν αυτοκινητόδρομο, έξω από τη Μόσχα. Φαίνεται ότι ο πατέρας της έπρεπε να είναι μαζί της, αλλά άλλαξε σχέδια την τελευταία στιγμή. Ρώσοι χάκερς ισχυρίζονται ότι η Βοβκ είναι μέλος του ακροδεξιού εθνικιστικού συντάγματος Αζόφ. Σε επιβεβαίωση, δημοσίευσαν μάλιστα φωτογραφία της ταυτότητάς της στην ιστοσελίδα τους.Το εντυπωσιακό είναι ότι στο αυτοκίνητο με το οποίο ταξίδευαν τοποθετήθηκε εκρηκτικός μηχανισμός χωρίς εμφανή δυσκολία. Το μήνυμα είναι: να είστε προσεκτικοί, μπορούμε να πάμε οπουδήποτε.

Ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, στη Μόσχα υπάρχει ένα όργιο φημών για τους δράστες. Γίνεται ακόμη λόγος για επίθεση «πλαστής σημαίας» από υπηρεσίες  της Μόσχας για να υποκινήσουν τον πληθυσμό εναντίον των Ουκρανών. Οπως πιθανότατα συνέβη πριν από 20 και πλέον χρόνια με τις αιματηρές επιθέσεις που αποδίδονταν σε Τσετσένους, για να υποκινήσουν οι Ρώσοι τον πόλεμο στην Τσετσενία. Δυτικές πηγές δεν αποκλείουν μάλιστα να συμβούν και άλλες επιθέσεις στην κορυφή της ρωσικής εξουσίας και των οικογενειών τους. Αυτό θα σήμαινε βέβαια ότι το Κρεμλίνο θα πρέπει να ενισχύσει την εσωτερική ασφάλεια και να αποσπάσει την προσοχή της από το Ουκρανικό  μέτωπο.

Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος δεν αποκλείεται να μεταφερθεί –και ενόψει φθινόπωρου-από τα λασπώδη ουκρανικά πεδία μάχης ,στους πλακόστρωτους δρόμους της Μόσχας ή της Αγίας Πετρούπολης. Αλλά και του Κιέβου και της Οδησσού.
Τώρα όμως το «παιχνίδι» θα είναι  πολύ διαφορετικό. Όσοι έχουν καλή μνήμη θυμούνται τι έκαναν οι Τσετσένοι κατά τη διάρκεια του πολέμου στη χώρα τους, δεκάδες επιθέσεις και σφαγές ακόμη και στην ίδια τη Μόσχα. Όταν ένας πόλεμος συνεχίζεται, τότε αρχίζει πάντα η τρομοκρατία.

Η αλήθεια είναι ότι η εισβολή στην Ουκρανία ήταν ένα κραυγαλέο λάθος. Οι Ρώσοι έγιναν μάλιστα στρατιωτικός στόχος πριν από μια εβδομάδα στην Κριμαία. Οι Ουκρανοί ανασυντάσσονται, είναι οπλισμένοι από τη Δύση μέχρι τα δόντια και αυτού του είδους τα επεισόδια είναι η αρχή. Ο Πούτιν ξέρει πολύ καλά ότι μπορεί να δει λεωφορεία, θέατρα, το μετρό να ανατινάζονται. Αυτός είναι ο πόλεμος. Και και είναι ένας πόλεμος που-καλώς ή κακώς-ο Πούτιν έχει ξεκινήσει …

naftemporiki.gr

Παντελής Σαββίδης: Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

1

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Turkey and Israel Are Friends Again. But How Long Will It Last?

0
Opinion | 

Reconciled, but for how long? Here is some relationship advice for Israel and Turkey – on how to avoid being swept back again into a familiar pattern of crisis, rancor and recriminations.

Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu and Israeli Foreign Minister Yair Lapid before their talks, in Ankara, Turkey two months agoCredit: Necati Savas /AP

Almost six months since Israeli president Isaac Herzog visited his counterpart Turkish President Recep Tayyip Erdogan in Ankara, the two countries have reached an agreement renewing full diplomatic ties, which includes the reinstatement of their respective ambassadors.

This is good news for both countries and the region, and should be seen as a chance to move on from the constant tit-for-tat confrontations that characterized the Netanyahu years – spanning over a decade.
But despite the nonstop bickering between Erdogan and Netanyahu, trade boomed, solidifying the countries’ economic ties. Just last year, trade reached a record $8.4 billion dollars, with estimates that it will top $9 billion this year. This transformed the ironclad Israel–Turkey relations in the late 1990s that had been based on ties between army generals, to a relationship based on civilian interactions, considered a positive development.

Israel's President Isaac Herzog and Turkey's Recep Tayyip Erdogan meet at the presidential complex in Ankara, on Wednesday.
Israel’s President Isaac Herzog and Turkey’s Recep Tayyip Erdogan meeting this year at the presidential complex in AnkaraCredit: Haim Zach/GPO

And just as important, Israel took note that despite the appearance of bad relations, Turkey continued to maintain an open channel with it on domestic security issues. This was thrown into sharp relief this summer when cooperation between each country’s security officials foiled an Iranian terrorist attack targeting Israeli citizens on Turkish soil.

The swift action taken by the Turkish authorities against those terror cells provided a unique window into the close collaboration between the internal security apparatus of both countries. While Turkey is a consistently popular tourist destination for Palestinian citizens of Israel, it seems like the return of mass tourism by Israeli Jewish tourists (a much larger market) will happen soon.

With Israel ranking as one of the most expensive countries in the world, even for someone from the average Turkish middle class, a single day hanging out in Tel Aviv would amount to taking a large chunk of their monthly salary. The value of those salaries has plummeted as the country battles a staggering 80 percent inflation rate, with some unofficial estimates calculating its true rate as double that figure.

The renewed interest in mending ties with Israel coincides with the punishing decline of the Turkish lira, now dubiously crowned one of the worst performing currencies in the world. Due largely to Turkey’s desperate economic straits, Erdogan is pushing to mend ties not just with Israel, but with the Middle East as a whole.

But while Turkey remained steadfast in its support for Islamists throughout the Arab world during the last decade, Israel made its ties with the United Arab Emirates public; and while Turkey remained at loggerheads with Egyptian president Abdel-Fattah al-Sissi, Israel reached out to Cairo to establish regional deals on natural gas, extending the hand of cooperation to Greece and Cyprus as well.

Turkey can no longer afford to sit alone and sulk. In an attempt to staunch the mounting costs of regional exclusion, Erdogan has decided to try to join this new natural gas club, which is attempting to transform the regional energy market. It is safe to say that on the energy front, it will take time for Israel to build up trust with Turkey. Ankara will need to prove that any deal would not be dashed on a political whim if there was, for example, another flare up of violence between Israel and Hamas, or other escalations, military or political, with the Palestinians.
As the only country in the region pursuing an expanding role in providing support for the Palestinians, strengthening ties with Israel will provide Turkey with important leverage.

For Palestinians, especially in Gaza, Turkey is an important outlet for university studies and a place to visit, study and reside (even if getting there, via Egypt, is by no means an easy route). Turkey’s investment in Palestinian infrastructure also provides crucial services, such as Gaza’s Turkish-Palestinian Friendship hospital. In the West Bank, Turkey has invested a great deal in cultural and heritage sectors, and its continued expansion of influence there is greatly contingent on sustainable ties with Israel.

Turkey's President Recep Tayyip Erdogan during a rally in solidarity with Palestinians in Istanbul, Friday, May 18, 2018
Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan speaking at a rally in solidarity with the Palestinians in IstanbulCredit: Emrah Gurel/AP

While all the details of the agreement to reinstate full relations are unknown, it is safe to say that Israel’s demands to end Hamas’ free movement in Turkey, especially those recruitment and planning operations for its military actions against Israel, have been met.

While it is too early to tell if Hamas is also embarking on a new strategy vis-à-vis Israel, its silence during the last round of fighting between Israel and the Palestinian Islamic Jihad is notable. Perhaps there is now an opportunity for Turkey to rebuild its credit with Israel to influence it to embark on a new Palestinian policy (even if this now seems a distant prospect) since clearly the decade-plus of strained relations between the two countries has hurt Palestinians more than it has helped them.It would be a wise insurance policy for both Turkey and Israel to establish a new bilateral dynamic based on mutual trust aimed at benefitting both populations. Two obvious targets for this grassroots consolidation are culture and education, building on the mutual appreciation of Turkish artists in Israel and vice versa, and on years of interaction in academia.

In fundamental ways, Turkey and Israel are more alike than different: Not only in terms of culture, but in the very sticky issue of domestic politics. Both countries have a long history of dominant state behavior that often lashes out at the ethnic other, and whereas the Kurdish and Palestinian issues are not analogous, the state response in practice is, unfortunately, quite similar.

Both countries find themselves at a fateful political crossroads. Israel is now set for November elections, its fifth in just over three years. It’s fortunate that the normalization of relations happened now before Benjamin Netanyahu’s possible return to power. Turkey, too, is on the threshold of possible political change with its opposition parties now carving out a unified strategy to push Erdogan out of office in the 2023 elections, no matter how tough a challenge this appears to be.

Mural of Turkish President Recep Tayyip Erdogan in the Bulgarian village of Staro Zhelezare, which hosts artists for an annual mural painting event
Mural of Turkish President Recep Tayyip Erdogan in the Bulgarian village of Staro Zhelezare, which hosts artists for an annual mural painting eventCredit: NIKOLAY DOYCHINOV – AFP

It would certainly serve the cause of stability and consistency in Turkey-Israel relations if the ambassadors that will return to Tel Aviv and Ankara not be political appointees (an option offered by Turkey a few years back) but career diplomats who can maneuver rough waters when they occur.

Again in the diplomatic field, while Turkey is correct to calculate that stronger ties with Israel will help them in Washington, Israel should make it clear that it will not repeat the role it played in the 1990s: Serving and lobbying for Turkish interests in D.C.

For now, as someone who has watched (and lived through, in person) the ups and downs of Turkish-Israeli relations for two decades, I will wish them both hayirli olsun – best wishes on the new relationship. It will now be up to both Turkey and Israel’s leaders, but also to their peoples, to maintain this momentum – or be swept back into the more familiar pattern of perennial crises, rancor and recriminations. My humble suggestion: This time, do it right.

Louis Fishman is an associate professor at Brooklyn College who divides his time between Turkey, the U.S. and Israel, and writes about Turkish and Israeli-Palestinian affairs. His latest book is “Jews and Palestinians in the Late Ottoman Era 1908-1914.” Twitter: @Istanbultelaviv

Ο “Κρόνος 1” αντάμειψε την Κύπρο – Βάζει τα γυαλιά σε Ελλάδα και ΕΕ

0

Η δήλωση που έκανε η υπουργός Ενέργειας Νατάσα Πηλείδου έδωσε συνέχεια στην δήλωση που έκανε στις 9 Ιουλίου, η πρέσβειρα της Ιταλίας στην Λευκωσία, Frederica Bravo, μετά το πέρας της γεώτρησης Κρόνος 1, που έκανε η ιταλική εταιρεία Εni στο μπλοκ 6 της κυπριακής ΑΟΖ. Η κυρία Bravo είπε ότι η ποσότητα φυσικού αερίου στον κοραλλιογενή ύφαλο πρέπει να είναι μεγάλη. Ακολούθησε μια δήλωση της κ. Πηλείδου στα μέσα του Ιουλίου, που έλεγε ότι οι έρευνες προς εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Κύπρο είναι στρατηγικής σημασίας.

Τρείς μέρες αργότερα βλέπουμε τον Κύπριου υπουργό Εξωτερικών Κύπρου Γιαννάκη Κασουλίδη να επισκέπτεται την Ιταλία με στόχο να δει τον CEO της Εni, Claudio Descalzi, για να συζητήσουν την περαιτέρω έρευνα των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στο μπλοκ 8 (στόχος Ερατοσθένης 1) της κυπριακής ΑΟΖ. Μάλιστα η Νατάσα Πηλείδου, στην συγκέντρωση των αποδήμων Κυπρίων στις 27 Ιουλίου είπε: «Σύντομα θα ανακοινωθούν τα πρώτα αποτελέσματα των ερευνών που διεξάγουν η Eni και Total στο οικόπεδο 6 και μέσα σε δύο-τρεις εβδομάδες ελπίζουμε να έχουμε σημαντικά αποτελέσματα για να κάνουμε και ανακοινώσεις».

Άρα βλέπουμε μια ευφορία όσον αφορά τις ποσότητες φυσικού αερίου που έχει ο κοραλλιογενής ύφαλος Κρόνος 1 (Μιοκαινικής ηλικίας) που βρίσκεται στην ουρά της Μεσογειακής Ράχης. Τί γνωρίζουμε μέχρι σήμερα για αυτόν τον στόχο που είναι γνωστός από το 1970; Στην εικόνα 1 βλέπουμε τις γεωφυσικές γραμμές που ακολούθησε η Νορβηγική εταιρεία PGS στην κυπριακή ΑΟΖ. Μας ενδιαφέρει η γραμμή “ΑΑ” που διέρχεται από το μπλοκ 6.

Εικόνα 1. Οι γεωφυσικές γραμμές που έκανε η Νορβηγική εταιρεία PGS. Μας ενδιαφέρει η τομή ΑΑ.

Στην εικόνα 2 βλέπουμε τα γεωφυσικά δεδομένα που μας δείχνουν τον κοραλλιογενή ύφαλο Άνω Μιοκαινικής ηλικίας, ενώ στην εικόνα 3 που ακολουθεί παρατηρούμε τις άφθονες ποσότητες φυσικού αερίου που βγαίνουν από τα βάθη των 4500 μέτρων στην ίδια περιοχή του μπλοκ 6.

Εικόνα 2. Ο κοραλλιογενής ύφαλος Κρόνος 1 στο μπλοκ 6 μαζί με την λιμνοθάλασσα μεταξύ των 2 υφάλων.
Εικόνα 3. Διαφυγές μεθανίου από τα λασποηφαίστεια που περιβάλλουν τον κοραλλιογενή ύφαλο Κρόνο 1, μπλοκ 6, Κυπριακή ΑΟΖ, Montadert and Nikolaides, AAPG, Athens 2010

Πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου

Είναι γνωστό από πολύ παλιές μελέτες που έκανε το αμερικανικό ωκεανογραφικό σκάφος Global Challenger (που ανήκει στο La Jolla Campus, San Diego, University of California) ότι γύρω από τον στόχο Κρόνος 1, υπάρχουν τέσσερα λασποηφαίστεια, τα 765, 766,767 και 768 (εικόνα 4) που εκλύουν σε καθημερινή βάση εκατομμύρια τόνους βιογενούς φυσικού αερίου. Άρα ο στόχος Κρόνος 1, θα πρέπει να έχει μεγάλες ποσότητες βιογενούς φυσικού αερίου.

Εικόνα 4. Οι τοποθεσίες του ωκεανογραφικού σκάφους Global Challenger των ΗΠΑ που σχετίζεται με την μελέτη της Κρίσης του Μεσσηνίου, Ανω Μιόκαινο.

Με βάση την έκτασή του (40 τετραγωνικά χιλιόμετρα) και τις ομοιότητες με τους άλλους τρεις κοραλλιογενείς υφάλους, ήτοι το Ζορ με έκταση 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πορώδες 55% και πληρότητα 33% του πορώδους σε φυσικό αέριο, τον Γλαύκο με έκταση 25 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το Καλυψώ με έκταση 20 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αλλά το ίδιο πορώδες και την ίδια πληρότητα, η ποσότητα του βιογενούς φυσικού αερίου στον κοραλλιογενή ύφαλο Κρόνος 1 εκτιμάται στα 12 τρισ. κυβικά πόδια, που είναι πολύ σημαντική ποσότητα.

Άρα αν αθροίσουμε τις ποσότητες φυσικού αερίου που έχουν βρεθεί στην κυπριακή ΑΟΖ μέχρι αυτή την στιγμή, ήτοι Κρόνος 1, 12 τρισεκατομμύριο κυβικά πόδια, Γλαύκος τουλάχιστον επτά τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια, Καλυψώ, έξι τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια και τέλος Αφροδίτη με 4.5 τρισ. κυβικά πόδια, σύνολο 29.5 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια, χωρίς να συνεκτιμήσουμε το τι θα βρει η Εni στο μπλοκ 8 στο τέλος του έτους και τι θα βρει η Exxon Mobil στο μπλοκ 5 της κυπριακής ΑΟΖ (εικόνα 5).

Εικόνα 5. Οι θέσεις των κοραλλιογενών υφάλων, Ζορ, Γλαύκου, Κρόνου 1, Καλυψώ με 55 τρις κυβικά πόδια βιογενούς φυσικού αερίου, και του ψαμμιτικού ταμιευτήρα Αφροδίτη με 4.5 τρις κυβικά πόδια πυρολιτικού φυσικού αερίου.

Βλέπουμε ότι η Κύπρος μπορεί από μόνη της να στείλει στην Ευρώπη 32 δισ. μ3 φυσικού αερίου ετησίως για 25 χρόνια. Πέντε δισ. μ3 ετησίως για 25 χρόνια, θα διοχετεύονται ως υγροποιημένο φυσικό αέριο από το κοίτασμα της Αφροδίτης προς τον σταθμό υγροποίησης LDKU της Αιγύπτου με κατεύθυνση την Ευρώπη και 11 δισ. μ3 φυσικού αερίου ετησίως για 25 χρόνια, από τον αγωγό East-Med 1, μέσω Ελλάδας και Ιταλίας. Οι υπόλοιπες ποσότητες που ανέρχονται προς το παρόν σε άλλα 16 δισ. μ3 ετησίως δεν γνωρίζουμε πως θα φθάσουν στην Ευρώπη. Άρα είναι απόλυτα δικαιολογημένη η χαρά και ευφορία της κυρίας Νατάσας Πηλείδου.

  Ηλεκτροσόκ με τις νέες τιμές ρεύματος – 40% πάνω τον Σεπτέμβριο

Η Κύπρος μας έβαλε τα γυαλιά

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις δηλώσεις του διευθυντή των Θεσμικών Υποθέσεων της Edison Simon Nisi, στα τέλη Ιουλίου στο geopolitica info της Ιταλίας, ότι «η φάση ανάπτυξης του αγωγού East-Med έχει ολοκληρωθεί και ως εκ τούτου το έργο είναι έτοιμο για την φάση κατασκευής, έχοντας ήδη λάβει όλες τις απαραίτητες άδειες και τις περιβαλλοντικές άδειες τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα θα προχωρήσουμε στις συμβάσεις κατασκευής (EPCI= Engineering, Procurement, Construction and Installation) που επί του παρόντος βρίσκονται στην υπό ανάθεση, θεωρούμε ότι μετά το 2024 θα διοχετεύονται στην Ευρώπη από Κύπρο και Ιταλία, 20 δισ. μ3 μέσω αγωγών και άλλα 30 δισ. μ3 υπό μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου από Κύπρο και Αίγυπτο».

Επίσης είναι δυνατόν (επειδή ο αγωγός East-Med μετά από την κατάληξη στο Φλωροβούνι της Θεσπρωτίας θα ακολουθήσει μια πορεία δυτικά της Κέρκυρας μέχρι το λιμάνι του Οτράντο της Καλαβρίας) να προστεθούν και 10 δις μ3 φυσικού αερίου/έτος για 25 χρόνια, από τα κοιτάσματα Πύρος και Αχιλλέας που ανήκουν στην κοινοπραξία Energean και ΕΛΠΕ. Έτσι Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος και Ελλάδα μπορούν να στέλνουν στην Ευρώπη 60 δισ. μ3 φυσικού αερίου που είναι η ποσότητα που θα διοχέτευε η Ρωσία στην Ευρώπη μέσω του αγωγού Nord Stream I. Αυτό είναι απόλυτα εφικτό με τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που έχουν ήδη βρεθεί στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και βεβαίως η Κύπρος έδωσε ένα σκληρό μάθημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Κύπρος είπε “δεν ασχολούμεθα με τα αέρια που βγάζουν οι αγελάδες, τα πρόβατα και οι κατσίκες. Και δεν ασχολούμεθα που θα μπουν οι ανεμογεννήτριες. Εμείς παράγουμε και πουλούμε φυσικό αέριο. Με 4 γεωτρήσεις που κάναμε μέχρι σήμερα, ας τα ακούσει ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, μπορούμε να σας στείλουμε προς το παρόν 32 δισ. μ3 φυσικού αερίου ανά έτος για 25 χρόνια και αν πετύχουν και οι γεωτρήσεις της Εni στο μπλοκ 8, της κοινοπραξίας Exxon Mobil-Qatar στο μπλοκ 5 και της Chevron Texaco στο μπλοκ 12 θα σας στείλουμε ίσως και 40 δις μ3 φυσικού αερίου ετησίως για 25 χρόνια. Και είπε η Κύπρος στην Ευρώπη, δεν χρειαζόμαστε F-35 ούτε F-15 Block C η Berh@rra η Rafal διότι μας προστατεύουν οι πετρελαϊκοί κολοσσοί Exxon-Mobil, Qatar, Chevron-Texaco, Shell, Eni Total, Noble, Cogas”.

Αυτή την εξέλιξη δεν την έγραψαν ούτε τα κυπριακά, ούτε και τα ελληνικά ΜΜΕ. Φανταστείτε να επαληθευτούν τα αποθέματα βιογενούς φυσικού αερίου που λέγει ότι έχει η γεωφυσική εταιρεία Spectrum, ήτοι άνω των 3000 δισ. μ3 βιογενούς φυσικού αερίου και η γεωφυσική εταιρεία PGS, άλλα 1200 δις μ3 πυρολιτικού φυσικού αερίου. Τότε η Κύπρος θα καλύψει τελείως τις ανάγκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για 30 χρόνια που είναι 155 δισ. μ3 φυσικού αερίου ανά έτος. Πάντως οι Κύπριοι ψάχνουν…

  Πώς επηρεάζει ο πόλεμος τις οικονομίες Ρωσίας και ΕΕ – Μέρος Β

Η Ευρώπη να πάρει μαθήματα

Και τι άλλο μας είπαν οι Κύπριοι. Οι τέσσερεις Άνω Μιοκαινικής ηλικίας κοραλλιογενείς ύφαλοι που βρίσκονται στο τέλος της Μεσογειακής Ράχης (Ζορ, Κρόνος 1, Γλαύκος και Καλυψώ, βλέπε εικόνα 5) έχουν απόθεμα 55 τρισ. κυβικά πόδια. Ερωτώ την ΕΔΕΥ ποιο πρέπει να είναι το απόθεμα των 25 κοραλλιογενών υφάλων που έχουν Άνω Μιοκαινική ηλικία και βρίσκονται στην αρχή της Μεσογειακής Ράχης (εικόνα 6).

Εικόνα 6. Οι στόχοι των κοραλλιογενών υφάλων στον κόλπο της Κυπαρισσίας και δυτικά, νοτιοδυτικά και νότια της Κρήτης.

Είναι δυνατό να λέμε ότι έχουμε μόνο 70 τρισ. κυβικά πόδια φυσικού αερίου; Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε προς τα πάνω τα αποθέματα φυσικού αερίου διότι αυτοί οι ύφαλοι όχι μόνο είναι περισσότεροι αλλά και πάρα πολύ μεγαλύτεροι. Και δεν είναι μόνο αυτοί οι κοραλλιογενείς ύφαλοι. Θα πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον άλλοι 10 μεταξύ Ιεράπετρας και κυπριακής ΑΟΖ (εικόνα 7).

Εικόνα 7. Πόσοι στόχοι κοραλλιογενών υφάλων μπορούν να υπάρχουν μεταξύ Ιεράπετρας, Κρήτης, και κυπριακής ΑΟΖ.

Εκτιμώ ότι τα αποθέματα πρέπει να είναι 700 τρις μ3 βιογενούς φυσικού αερίου. Είναι χαρμόσυνη είδηση ότι η Exxon-Mobil δεν έφυγε από τις παραχωρήσεις δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης και πήρε το μερίδιο της Total. Οι κοραλλιογενείς στόχοι είναι ακριβώς όπως είναι αυτοί στα οικόπεδα 10 και 5 της κυπριακής ΑΟΖ που έχει η κοινοπραξία Exxon-Mobil και Qatar που έχουν βιογενές φυσικό αέριο. Και με δεδομένο ότι κοραλλιογενείς ύφαλοι του Άνω Μειόκαινου δεν υπάρχουν μόνο στις ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδας, αλλά και στις ΑΟΖ Αιγύπτου και Λιβύης, ήτοι από Ελ Αλαμέιν Αιγύπτου μέχρι την Βεγγάζη (εικόνα 8) τίθεται το ερώτημα πόσοι κοραλλιογενείς ύφαλοι μπορούν να υπάρχουν.

Εικόνα 8. Η περιοχή των κοραλλιογενών υφάλων στο δυτικό τμήμα του Κώνου του Νείλου ήτοι μεταξύ Ελ Αλαμέιν και Ελ Σολούμ που επεκτείνονται στην ΑΟΖ της Λιβύης ήτοι μεταξύ Τομπρούκ, Ντέρνα και Βεγγάζης.

Αν είναι τόσοι όσοι και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι που υπάρχουν στην ελληνική ΑΟΖ ήτοι άλλοι 35 τότε τίθεται το ερώτημα ποια είναι τα δυνητικά αποθέματα του βιογενούς και πυρολιτικού φυσικού αερίου στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Ίσως να υπερβαίνουν τα 2.3 τετράκις εκατομμύρια κυβικά πόδια, δηλαδή να είναι περισσότερα από το άθροισμα των αποθεμάτων φυσικού αερίου των Κατάρ, Ιράν και Ρωσίας. Και είναι πολύ πιθανόν να υπάρχουν περισσότερα των 100 δισ. βαρελιών αργού πετρελαίου στα Μεσοζωικά στρώματα της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου.

Συνέχεια στο slpress.gr

A Murder in Russia

0

Why an assassination in Moscow matters to Ukraine and the West

Moscow, December 2015 (Frédéric Soltan / Corbis / Getty)

The daughter of a prominent Russian fascist was killed in a car bombing in Moscow. Most Americans have no idea who the Dugin family is, but this event could have serious repercussions in Russia and Ukraine.

Not Ordinary Propagandists

A car bomb exploded in one of Moscow’s wealthy neighborhoods on Saturday night, killing Darya Dugina, the daughter of Aleksandr Dugin, the spiritual godfather of Russia’s surging fascism. Her death may have an impact far beyond the Russian capital. Or it might not; this may have been part of yet another tangled vendetta among Russia’s elites. We won’t know the truth for a while—if ever—but following this story requires some context about the Dugins.

It’s possible (if unlikely) that this might not have been about politics. Dugin’s daughter was driving her father’s car, but in Moscow, people with money and proximity to power live with a certain amount of generic risk from any number of potential enemies. To be involved in anything of material or political importance in Russia is to court risk. (Many years ago I was interviewed for a relatively high-visibility job with a Western company that wanted to assign me to Moscow. The position, I was assured, came with a fine salary and a nice apartment—and reliable bodyguards.)

But the Dugins are not ordinary propagandists. Aleksandr Dugin is part of a weird strain of Russian imperial hypernationalism that somehow manages to venerate Russian Orthodoxy, Stalin, the Nazis, and the occult all at the same time. You can read more here about the late-1980s trends in the U.S.S.R. that produced this vicious and deeply weird school of thought, but spare yourself the effort it would take to make sense of it all. Much of it is warmed-over Russian messianism and mystical gobbledygook, the product not only of 19th-century Russian grievances against Europe and Western Christianity but also of late-20th-century Soviet resentments against the “Atlantic” world led by the United States.

Underneath it all is the simple and brutal belief that Russia—specifically white, Christian Russia—is destined to rule Eurasia as the first step to contesting world domination with the decadent Americans and Europeans. Dugin’s ravings are as unreadable in Russian as they are in English, but the Russian General Staff assigns Dugin’s book as a required text, and understandably so. It is an almost perfectly Orwellian view of total and permanent war, a perfect ideology for a country afflicted by both a deep inferiority complex and a dark spiritual vacuum.

Ukraine, of course, is at the top of the list of regions to be recaptured. Kyiv is the birthplace of Slavic Christianity, and for people like Dugin (and Vladimir Putin), the existence of Ukraine as an independent state is intolerable. Dugin doesn’t mince words about Ukraine; back in 2014, he said that Ukrainians “must be killed, killed, killed.”

Dugin’s 29-year-old daughter ran a disinformation website in Russia and was already under U.S. sanctions. (Among other things, she claimed that the Bucha massacre outside Kyiv was staged.) She shared her father’s ideology and his loathing for Ukraine.

So who killed her? Russia’s Federal Security Service (the FSB, by its Russian initialism) claims that a Ukranian woman named Natalia Vovk moved into Dugina’s apartment block a month ago, planted the bomb, and fled to Estonia. This seems pretty quick and convenient, and the Russian news service TASS has already declared the case solved.

It’s true that Russian officials in Ukraine have been killed by car bombs, which are old-school hits by modern Russian standards. It’s not clear, however, why the Ukrainians would want to go to Moscow to take out second-stringers like Dugin or his daughter; his star has dimmed over the years, in part because he was critical of Putin for not being brutal and imperialistic enough. As my fellow Russia expert (and Dugin watcher) Nick Gvosdev told me today, Dugin’s ideas may have had some influence, but he wasn’t a presence in the Kremlin, where he was seen as unstable and potentially embarrassing. Dugin isn’t a nobody, but he wasn’t exactly running the war in Ukraine, either.

Kyiv denies Moscow’s charges. Meanwhile, a former Russian parliamentarian and dedicated Putin opponent, Ilya Ponomarev, claimed in a broadcast from Kyiv that the bombing was the work of a group calling itself “the National Republican Army” that is dedicated to overthrowing Putin, but this is not verifiable.

Could the FSB have hit Dugina while trying to kill Dugin, perhaps as a plot—the kind Russian spies have been accused of in the past—to spin up fresh hatred against Ukraine and get some of the heat off itself for its botched advice six months ago? That’s a stretch, too, because anyone who admired Dugin was already all in on the war. But in Moscow in 2022, anything is possible.

Unless someone with more credibility claims responsibility, or more evidence emerges in Russia, we’re unlikely to know much more anytime soon, no matter how quickly TASS or Twitter declares the case closed. The one certain outcome is that the Russians will use Dugina’s death to press on with their campaign of atrocities and destruction.

The Atlantic

Ερντογάν, ο πρωταθλητής της διπλωματίας «του και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ»

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Οι ιστορικοί έχουν κατατάξει, ως γνωστόν, την Τουρκία, στα πλαίσια των διαφόρων πολεμικών συγκρούσεων του παρελθόντος, στην κατηγορία του «επιτήδειου ουδέτερου», μέχρι οι εν λόγω συγκρούσεις να κρίνουν οριστικά τον νικητή, π.χ. ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος.

Στον από εξαμήνου ρωσο-ουκρανικό πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, ο γείτονάς μας, που μας καθυβρίζει νυχθημερόν και μας απειλεί με επανα-κατάκτηση (μέσω πολέμου φυσικά), έχει ενδυθεί την προβιά του καλοσυνάτου ειρηνοποιού που στους μεν Ουκρανούς πουλάει τα θανατηφόρα drones του στους δε Ρώσους τις διευκολύνσεις του για την προστασία του μαύρου χρήματος των Ολιγαρχών.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό τον εμπόλεμο δίδυμο. Στη διαχρονική σύγκρουση Ισραηλινών και Παλαιστινίων ο Ερντογάν προσφέρεται ως άκακος διαμεσολαβητής, όπως και μεταξύ των σουνιτικών χωρών του Κόλπου και του Ιράν των Αγιατολάχ. Κι όλα αυτά στα πλαίσια της τουρκικής διπλωματίας «του και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ» η οποία μέχρι στιγμής σκοράρει !

Ακόμη και οι χειρότεροι αντίπαλοι του Ερντογάν εκπλήσσονται από τον διπλωματικό ακτιβισμό του που συνεχίζει να εντείνεται και να κερδίζει πόντους, από την αρχή του πολέμου στην Ουκρανία. Το τελευταίο παράδειγμα μέχρι σήμερα αποτελεί, εκείνο της περασμένης Πέμπτης (18-8-2022) στην ουκρανική πόλη Lviv, κατά τη διάρκεια μιας τριμερούς χειραψίας,  με την ευκαιρία της συνόδου κορυφής με τον Ουκρανό Πρόεδρο, Volodymyr Zelensky, και τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, António Guterres, κατά την οποία δεσμεύτηκε για την παγκόσμια ασφάλεια. Ποιος ; Ο επιτιθέμενος, σε Κούρδους, Σύριους, Κύπριους, Έλληνες, Αρμένιους, Ερντογκαν !

Τα δύο κρίσιμα ζητήματα της πυρηνικής απειλής γύρω από το εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής της Zaporijia και η μεταφορά δημητριακών, ζωτικής σημασίας για την Ουκρανία, όπως και για αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, ήταν στο επίκεντρο της συνάντησης.

Η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Ουκρανία χαιρετίστηκε ως «ισχυρό μήνυμα υποστήριξης από μια τόσο σημαντική χώρα» από τον Ζελένσκι, ο οποίος έσπευσε περισσότερο να κατηγορήσει, παρά να δείξει ευγνωμοσύνη στους δυτικούς ηγέτες που παρελαύνουν από το Κίεβο τους τελευταίους μήνες. Η επίσκεψη αυτή έγινε μετά από δύο συναντήσεις του Ερντογάν με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Η τελευταία έγινε στις 5 Αυγούστου 2022 στο Σότσι. Η προηγούμενη, μια εβδομάδα νωρίτερα, πραγματοποιήθηκε στην Τεχεράνη στο πλαίσιο μιας τριμερούς συνόδου κορυφής με τον Ιρανό Πρόεδρο, Ebrahim Raïsi, σχετικά με τη συριακή σύγκρουση.

Ως διαμεσολαβητής, ο Ερντογάν θέλει να ενεργήσει για μια λύση στην ουκρανική σύγκρουση. «Από τη μια πλευρά, επιδιώκουμε να τερματίσουμε τη σύγκρουση με διπλωματικά μέσα και, από την άλλη, να στηρίξουμε τους Ουκρανούς φίλους μας», κοκορεύτηκε ο Ερντογάν, σε tweet του κατά την επίσκεψή του στην πόλη Lviv.

Κυρίαρχος του παιχνιδιού

Όπως έγραψα και παραπάνω, η διπλωματία του «ταυτόχρονα» του Τούρκου προέδρου είναι πληθυντική. Δηλαδή δεν αφορά μόνο τη Ρωσία και την Ουκρανία. Με τους  Δυτικούς, έπαιξε το χαρτί της γεωγραφικής θέσης της Τουρκίας που έκλεισε τα στενά της Μαύρης Θάλασσας για το ρωσικό στόλο, ως επάξιο μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ταυτόχρονα συνέχιζε και συνεχίζει τις εμπορικές της σχέσεις με τη Μόσχα.

Πριν διαπραγματευτεί τη συμφωνία του για την είσοδο της Φινλανδίας και της Σουηδίας στην ατλαντική Συμμαχία, παζάρεψε την απόκτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες των μαχητικών αεροσκαφών F-16, η πώληση των οποίων μπλοκαρίστηκε μετά την αγορά των ρωσικών πυραύλων S 400.

Η ανακοίνωση της περασμένης Τετάρτης 17-8-2022 για την πλήρη αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας και την επιστροφή των πρεσβευτών στις δύο χώρες, συνοδεύτηκε από μια δέσμευση της Άγκυρας να «συνεχίσει να υπερασπίζεται τους Παλαιστίνιους».

Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν έχει πλησιάσει τις χώρες του Αραβικού Κόλπου, χωρίς να αρνείται τους στενούς δεσμούς του με το Ιράν! Μόλις επιβεβαίωσε δε την πρόθεσή του να ξαναρχίσει τον διάλογο με τον Μπασάρ αλ Άσαντ, ενώ θα συνεχίσει να βοηθά τον επαναστατημένο συριακό λαό!

Πρωταθλητής του σκακιού ή του ρίσκου ;

Ο Ερντογάν φαίνεται να κινεί αριστοτεχνικά στη σκακιέρα τα τουρκικά πιόνια και στα δύο παιχνίδια ταυτόχρονα, για άλλη μια φορά. Αλλά το πιο σημαντικό είναι να δούμε εάν η αποκτηθείσα διεθνής αύρα του Ερντογάν, χάρη στην ρωσο-ουκρανική σύγκρουση, θα τον εξυπηρετήσει έναντι των Τούρκων ψηφοφόρων το 2023. Οι τελευταίοι, βυθισμένοι σε μια βαθιά οικονομική κρίση, για την οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό ο Ερντογάν, λόγω των αμφισβητούμενων (από τις διεθνείς αγορές) και αμφισβητημένων (στο εσωτερικό της Τουρκίας) οικονομικών αποφάσεών του, είναι έτοιμοι να τον επανεκλέξουν για τρίτη θητεία;

Η απάντηση φυσικά είναι αβέβαιη, δεδομένων των διεθνών και εγχώριων ανατροπών, που ενδέχεται να προκύψουν από τώρα έως τις κάλπες που έχουν προγραμματιστεί για την ερχόμενη άνοιξη.

Συνήθως το αποτέλεσμα των εκλογών κρίνεται κυρίως από την τσέπη του ψηφοφόρου στις δημοκρατίες αστικού τύπου. Η Τουρκία δεν διαθέτει μια τέτοια δημοκρατία. Υπάρχει κι ο μπουνταλαδισμός της παλινόρθωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο οποίος θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του…

Θα δούμε λοιπόν.

Σιδερένιοι θόλοι για την Εθνική Φρουρά: ιστορικές, γεωπολιτικές, στρατηγικές και επιχειρησιακές προεκτάσεις.

0

Γράφει ο Θεόδωρος Νικολοβγένης*

            Από άρθρο του Απόστολου Τομαρά που δημοσιεύθηκε στην kathimerini.com.cy στις 19 Αυγούστου 22:59 (!), μαθαίνουμε πως υπογράφτηκε τελικώς η προμήθεια του Ισραηλινού αντιαεροπορικού συστήματος Iron Dome από την Εθνική Φρουρά, χωρίς όμως να διευκρινίζεται περαιτέρω ποια ακριβώς έκδοση, χρονοδιαγράμματα παραλαβής κλπ. ΕΔΩ

            Ως εξέλιξη αναμφίβολα και είναι εξαιρετικά μεγάλης σημασίας, αλλά προσωπικώς διαφωνούμε με τη χρονική στιγμή και τον τρόπο που αυτή είδε το φως της δημοσιότητας, καθώς:

1. Η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο και υπάρχει ο κίνδυνος η απόκτηση του συστήματος να γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης. Ήδη οι πρώτες δημοσιεύσεις από οπαδούς υποψηφίων προέδρων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν λάβει χώρα, πως η συμφωνία έκλεισε όταν ο τάδε ήταν υπουργός στο τάδε υπουργείο και άλλα τέτοια ευτράπελα.

Εμείς το μόνο που έχουμε να δηλώσουμε είναι πως Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ή Διζωνική Δικοινοτική Δημοκρατική Ομοσπονδία ή Συμφωνημένο Πλαίσιο και άλλα τέτοια χαμαιλεοντικά κόλπα, ΔΕΝ συνάδουν με τα εξοπλιστικά. Ως κράτος ή έχεις Υψηλή Στρατηγική και στοχεύεις την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ οπότε εξοπλίζεσαι ή αλλιώς ρίξε όλα τα λεφτά στις ξαπλώστρες του Πρωταρά (τουλάχιστον να περνάμε καλά). Μην αυταπατάσαι όμως ότι μπορείς να μας κοροϊδεύεις. Αν μας ρωτάτε πάντως, το υπουργείο που έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην απόκτηση του Iron Dome είναι το Τουρισμού που φέρνει τα λεφτά μέσα (αστειευόμαστε όπως αντιλαμβάνεστε).

Αναμείνατε και για επίσημες δηλώσεις από τους υποψηφίους Προέδρους τις προσεχείς ημέρες. Θα έχει πολύ ενδιαφέρον…

2.Η δημοσίευση της είδησης έλαβε χώρα δυο μόλις ημέρες μετά τις ανακοινώσεις πως Ισραήλ και Τουρκία αποκαθιστούν πλήρως τις διπλωματικές τους σχέσεις. Θα ήταν προτιμότερο λοιπόν η είδηση να μην δημοσιεύονταν, για να μην υπήρχε η πιθανότητα η απόκτηση του συστήματος να εντάσσονταν από την τουρκική πλευρά στην ατζέντα της επαναπροσέγγισης. ΕΔΩ

Ωστόσο, η άποψή μας είναι ότι η επαναπροσέγγιση Ισραήλ και Τουρκίας ΔΕΝ θα επηρεάσει τις σχέσεις με τους Έλληνες (Ελλάδα – Κύπρος), αλλά ήταν κάτι το αναμενόμενο. Οι αιτίες της επαναπροσέγγισης είναι αναμφίβολα οι εκλογές στην Τουρκία και οι αυξημένες πιθανότητες να υπάρξει άλλος πρόεδρος μετά από αυτές, καθώς επίσης και οι πιέσεις συγκεκριμένης ομάδας Εβραίων της Τουρκίας που χάνουν πολλά από την διακοπή των σχέσεων (δεν θα επεκταθούμε). Όμως όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις στην Τουρκία, οι αναφορές στην απελευθέρωση της Κουντούς (Ιερουσαλήμ), οι σχέσεις της με την ηγεσία της Χαμάς και η στάση της τον Μάιο του 2021 ( όπου έλαμψε το άστρο του Iron Dome) είναι γεγονότα που πάντα θα συνυπολογίζονται στην χάραξη Εθνικής Στρατηγικής από όλες τις Ισραηλινές Κυβερνήσεις.

Ο Ερντογάν της καρδιάς μας από βήματος του ΟΗΕ…. ( Πηγή: UN 2019)

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο το οποίο δεν μπορεί να μεταβληθεί, παρά μόνο μέσω της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ή Συνομοσπονδίας. Κι αυτό είναι η εγγύτητα της Κύπρου στο Ισραήλ που του παρέχει Στρατηγικό Βάθος.

Συγκεκριμένα, κατά τα γεγονότα του Μαΐου του 2021 όλες οι προγραμματισμένες πτήσεις προς το Τελ Αβίβ προωθήθηκαν στο Διεθνές Αεροδρόμιο Λάρνακας και εξυπηρετήθηκαν πλήρως. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε πως στη Λάρνακα υπάρχει και λειτουργεί επισήμως Εβραϊκή Συναγωγή και γενικώς υπάρχει και λειτουργεί μια μικρή εβραϊκή κοινωνία η οποία έχει αποδώσει και πολλές Ισραηλινές επενδύσεις (αγορά ξενοδοχείων στην Πάφο, τέλεση εβραϊκών γάμων σε Λάρνακα και Αγία Νάπα, ύπαρξη εστιατορίων με πιστοποίηση Kosher, διοργάνωση safaris κα). Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να σταματήσει ΑΜΕΣΑ να συζητάει το ενδεχόμενο αναγνώρισης του παρανόμου Αεροδρομίου της Τύμπου (έδρα της Ηρωικής και Αήττητου στα πεδία των Μαχών 31ης Μοίρας Καταδρομών, δείτε εδώ:


υπό τον μανδύα των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (Μ.Ο.Ε) του κ. Γιαννάκη Κασουλίδη (ο οποίος θυμώνει κιόλας όταν οι δημοσιογράφοι σχολιάζουν πως στα φυσιολογικά κράτη αυτός που πρέπει να προτείνει Μ.Ο.Ε είναι αυτός που καταστρατήγησε την εμπιστοσύνη, δηλαδή ο άρπαγας και εισβολέας. Δείτε εδώ:


Τα Διεθνή Αεροδρόμια Λάρνακας και Πάφου θα πρέπει πάση θυσία να συνεχίσουν να αποτελούν τις μοναδικές επιλογές για την Ισραηλινή Κυβέρνηση.

Θα αναρωτηθεί κανείς, πως με την ΔΔΟ μεταβάλλεται η εγγύτητα Κύπρου – Ισραήλ;

Πολύ απλά με την ΔΔΟ ΔΕΝ θα υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, θα προκύψει ένα νέο κράτος στο οποίο οι τούρκοι (οι τουρκοκύπριοι πλέον είναι μειοψηφία) θα ασκούν βέτο σε οτιδήποτε διαφωνούν. Άρα δεν θα είναι δυνατή η παροχή διευκολύνσεων στους Ισραηλινούς (όπως στην περίπτωση του Μαΐου του 2021).


3.Αν απλά «έπεσαν οι υπογραφές» και το Α/Α σύστημα δεν βρίσκεται ήδη στην Κύπρο, τα φαντάσματα των S-300 μας δημιουργούν φοβίες. Η ΚΔ (ορθώς κατά την άποψή μας ) είχε ακολουθήσει την τακτική του «κάτω από τα ραντάρ». Πρώτα έφθαναν τα οπλικά συστήματα στην Κύπρο (BUK-M1, NORA B-52 και άλλα) και μετά γίνονταν γνωστό στο ευρύ κοινό. Κάτι φαίνεται να αλλάζει όμως από την απόφαση αντικατάστασης των Mi-35 και με το Iron Dome. Ας ελπίσουμε να μην είναι έτσι.


Ιστορικό:

Η ανάγκη για την ύπαρξη σύγχρονου συστήματος CRAM για την προστασία των Στρατηγικών Εγκαταστάσεων της ΚΔ διαφάνηκε το έτος 2012 που μετά την ανακάλυψη του κοιτάσματος Αφροδίτη (οικόπεδο 12) ξεκίνησε και η μελέτη βιωσιμότητας για την κατασκευή Σταθμού Υγροποίησης Φυσικού Αερίου στο Βασιλικό, δίπλα από την Ναυτική Βάση και τον μεγαλύτερο Ηλεκτροπαραγωγό Σταθμό της ΑΗΚ. Για διαφόρους λόγους το έργο τέθηκε σε παύση και έτσι η έρευνα αγοράς για νέο CRAM ατόνησε.

Άλλωστε τα χρόνια που ακολούθησαν, η Κύπρος «πανηγύριζε» για την επανεκλογή Ερντογάν ( «Η Κύπρος μπορεί να ελπίζει» έγραφαν κάποιοι  στις εφημερίδες), και χρησιμοποιώντας την οικονομική κρίση ως δικαιολογία συνέχισε την εγκληματική υποβάθμιση της ΕΦ (Μάρτιος 2013: κούρεμα καταθέσεων και κλείσιμο Λαϊκής Τράπεζας). Ούτως ή άλλως τα χρήματα από το Ταμείο Αμυντικής Θωράκισης (7δις €) δόθηκαν για τη διάσωση συγκεκριμένου Ταμείου, και ήδη επί εποχής Δημήτρη Χριστόφια είχε αλλάξει όνομα σε Ταμείο Κοινωνικής Συνοχής οπότε έτσι ξεπεράστηκαν και οι νομικές δυσκολίες καθώς τα χρήματα της Άμυνας απαγορεύονταν να χρησιμοποιηθούν αλλαχού.

Η πρώτη εκδήλωση ενδιαφέροντος για την απόκτηση του Iron Dome συγκεκριμένα, από την πλευρά της ΕΦ έλαβε χώρα το 2018, μετά από την «εισβολή» των τουρκικών ερευνητικών και γεωτρυπάνων στην Κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και την σταδιακή εγκατάσταση στα κατεχόμενα αναβαθμισμένων συστημάτων πυροβολικού (Firtina, T-122) γεγονός που σήμαινε ότι οι μάσκες πλέον είχαν πέσει και ότι θα έπρεπε να επανεκκινήσουν οι εξοπλισμοί για την ΕΦ.

Το εξοπλιστικό που καταρτίσθηκε από την τότε Στρατιωτική Ηγεσία ήταν αυτό που απέδωσε τα Σερβικά Αυτοκινούμενα Πυροβόλα, τους Exocet Block3c, τους Mistral 3, την απόφαση για αντικατάσταση των Mi35 και άλλα τα οποία θα αναμένουμε να δημοσιευθούν από κάποιο μεγάλο μέσο και μετά να αναφερθούμε κι εμείς.

Σε αυτό το εξοπλιστικό περιέχονταν και η προμήθεια σύγχρονου CRAM. Με το Αμερικανικό εμπάργκο σε ισχύ, οι επιλογές για την ΚΔ ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Υπήρχαν ορισμένα Ευρωπαϊκά συστήματα και τα Ισραηλινά. Για ρωσικά συστήματα δεν γίνονταν λόγος επειδή μετά και το κλείσιμο της τελευταίας μη «συστημικής» τράπεζας στην Κύπρο (Συνεργατική Τράπεζα) υπήρχαν συγκεκριμένα προβλήματα πρακτικής φύσεως.

Το 2019, οι Ισραηλινοί απέστειλαν την επίσημη απάντησή σχετικά με την αποδέσμευση ή όχι των Α/Α τους συστημάτων. Στην απάντησή τους έθεσαν συγκεκριμένους όρους προκειμένου να προχωρήσει η πώληση και του Iron Dome, οι οποίοι δεν έγιναν αποδεκτοί από Ελλάδα και Κύπρο (είχαν σχέση με την Κρήτη και την Κύπρο), ορθώς κατά την άποψή μας.

Η ΚΔ επανήλθε εντόνως, μετά τον πόλεμο του Αρτσάχ και την πρώτη προσγείωση τουρκικών μη επανδρωμένων στο ΑΔ του Λευκονοίκου (Δεκέμβριος 2019).

Βίντεο από την πρώτη προσγείωση ΤΒ-2 στο αεροδρόμιο του Λευκονοίκου.
Παρατηρείστε το αναπεπτεμένο του εδάφους πέριξ του ΑΔ και τις φτωχές έως ανύπαρκτες εγκαταστάσεις.
Στο βάθος η οροσειρά του Πενταδακτύλου.

Οι Ισραηλινοί όροι, άρχισαν να μαλακώνουν μετά το καλοκαίρι του 2020, ενώ οι υποβοηθούμενες ΚΑΙ από την Τουρκία πυραυλικές επιθέσεις της Χαμάς τον Μάιο του 2021 απέδειξαν στο Ισραήλ ότι η απειλή έχει αναβαθμιστεί και ότι ο μόνος εχθρός πλέον δεν είναι το Ιράν.

Το Iron Dome ήταν ο βασικός παράγοντας της επιτυχούς αντίδρασης του Ισραήλ εναντίον των επιθέσεων. Οι εικόνες και τα βίντεο από την επιχειρησιακή του δράση, έκαναν τον γύρο του κόσμου, ενώ το hastaq #IronDome ήταν για εβδομάδες στο νούμερο ένα στα κοινωνικά δίκτυα.

Ο όγκος των βλημάτων του Iron Dome που χρησιμοποιήθηκαν από τις IDF για την αναχαίτηση των πυραύλων της Χαμάς  και που έπρεπε να αντικατασταθεί, ήταν το γεγονός που καθυστέρησε την προμήθεια του συστήματος από την ΚΔ.

Γεωπολιτικο-στρατηγικές Προεκτάσεις:

Τα τελευταία είκοσι (20) έτη η ΚΔ έχει κατορθώσει διπλωματικές επιτυχίες δυσανάλογες με το μέγεθος και το εκτόπισμά της. Συνοπτικά αναφέρουμε:

  1. Το τελευταίο μεγάλο ΟΧΙ των Ελλήνων στο Ιστορικό Δημοψήφισμα του 2004 που εξασφάλισε την ύπαρξη της ΚΔ,
  2. Την ένταξη στην ΕΕ ολοκλήρου της νήσου με την ονομασία Κυπριακή Δημοκρατία με ταυτόχρονη παύση της ισχύος του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στα κατεχόμενα εως ότου λυθεί το Κυπριακό,
  3. Την υπογραφή συμφωνιών ΑΟΖ με Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο με τη μέθοδο της μέσης γραμμής  (!!!),
  4. Την εξεύρεση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και την υλοποίηση προγράμματος εξορύξεων που απ΄ ότι φαίνεται θα αποδώσουν.

Επιπλέον, η ΚΔ ως οικονομία που βασίζεται στην παροχή υπηρεσιών (ο τομέας των Logistics είναι ανεπτυγμένος), αλλά και διαθέτοντας ανεπτυγμένες υποδομές (λιμένες, αεροδρόμια, εξαιρετικό οδικό δίκτυο) έχει τη δυνατότητα να εκμεταλλευθεί τα δεδομένα αυτά και σε συνδυασμό με την γεωστρατηγική της θέση να αποτελέσει πόλο έλξης για συμμαχίες παντός είδους και φυσικά για εμπορικές συναλλαγές με τα γειτονικά κράτη.  Ας μην ξεχνάμε ότι η πύλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ενός εκ των μεγαλύτερων καταναλωτών) για τις εταιρείες από την Μέση Ανατολή, Αραβική Χερσόνησο κλπ, είναι η ΚΔ. (1)

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι και τα καλώδια ηλεκτρικής διασύνδεσης EuroAsia και EuroAfrica Interconnectors τα οποία θα μετέφεραν ρεύμα από Ασία και Αφρική στον Ηλεκτροπαραγωγό Σταθμό του Βασιλικού της ΑΗΚ όπου θα ελάμβανε χώρα ο μετασχηματισμός των τάσεων και από εκεί σε δεύτερο χρόνο η τροφοδότηση της Ευρωπαϊκής Αγοράς.


Όλα αυτά φυσικά, θα έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα να μπορούν να προστατευθούν. Δεν αφήνουμε αιχμές για τα υπάρχοντα Α/Α της ΕΦ, κάθε άλλο, αλλά η είσοδος των Ισραηλινών στον τομέα αυτό με το Iron Dome είναι μια εξαιρετική αναβάθμιση. Είναι μια εγγύηση.

Παράλληλα, από τον Δεκέμβριο του 2019 και την πρώτη προσγείωση τουρκικού μη επανδρωμένου σε κυπριακό έδαφος, η τουρκική απειλή ξέφυγε από τα στενά πλαίσια της Ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης και άρχισε πλέον να «ενοχλεί» και χώρες όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, καθώς η Κύπρος μέσω των κατεχομένων μετατρέπονταν σε «Νήσο Βατήρα» για τα τουρκικά μη επανδρωμένα τα οποία θα μπορούσαν πλέον να παρενοχλούν ή και να πλήξουν τις αιγυπτιακές και ισραηλινές πλατφόρμες εξορύξεως υδρογονανθράκων που επιχειρούν σε αιγυπτιακή και ισραηλινή ΑΟΖ που σκεπάζονται όμως από το FIR Λευκωσίας, που σημαίνει ότι για να αναχαιτισθούν από Ισραηλινά ΑΦ θα έπρεπε η Λευκωσία να δώσει έγκριση.

Αριστερά το FIR Λευκωσίας και δεξιά οι συμπεφωνημένες ΑΟΖ Κύπρου – Αιγύπτου – Ισραήλ – Λιβάνου. Παρατηρείστε ότι ένα μεγάλο μέρος Αιγυπτιακής και Ισραηλινής ΑΟΖ, σκεπάζεται από το FIR Λευκωσίας.


Η παράμετρος αυτή, καταδείχθηκε σε μελέτη του γράφοντος προς το Dado Center (Think Tank των IDF) που προέκυψε μετά την δημοσίευση του άρθρου στην ιστοσελίδα Defencereview.gr, διαβάστε εδώ:


Ήασταν μάλιστα οι πρώτοι που θίξαμε το ζήτημα (υπήρξαν βέβαια και απόστρατοι ναύαρχοι που εμφανίστηκαν σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό και διάβασαν αυτολεξεί το άρθρο χωρίς να έχουν την αξιοπρέπεια να αναφέρουν τον συντάκτη και την ιστοσελίδα) .

Ας φανταστούμε λοιπόν τουρκικά ΜΕΑ να απογειώνονται από το Λευκόνοικο, και να παρέχουν στοιχεία στοχοποίησης στη Χαμάς (δεν είναι δύσκολο οι πύραυλοι της Χαμάς να μετατραπούν σε κατευθυνόμενους (η τεχνολογία υπάρχει στην Τουρκία) ή να υποκλέπτουν πληροφορίες ή να εκτελούν ηλεκτρονικό πόλεμο εναντίον των IDF. Τραβηγμένο σενάριο ναι, αλλά μέσω των κατεχομένων θα υπήρχε η δυνατότητα.

Τέλος, θα πρέπει να αναφέρουμε πως η ΚΔ μέσω της ναυτικής Βάσης αποτελεί μια εκ των τριών κορυφών του τριγώνου Σούδα – 3η Ιουλίου – Μαρί (το τρίγωνο της ειρήνης) ένα τρίγωνο που προς το παρόν υπερισχύει του Ακσάζ – 3η Ιουλίου – Αλεξανδρέττα).


Όπως λοιπόν γίνεται κατανοητό η ΚΔ θα έπρεπε να μπορεί να καλύψει τις υποδομές αυτές με την τεράστια στρατηγική σημασία. Πλέον με το Iron Dome θα μπορεί πλήρως.

Επιχειρησιακές Προεκτάσεις:

Δεν θα αναλώσουμε τον πολύτιμο χρόνο σας προκειμένου να αναλύσουμε τις δυνατότητες του συστήματος, δείτε ανάλυση ΕΔΩ:


Η συνέντευξη του Επισμηναγού Καραβίδα (04/10/2021 το πρώτο μισό και 21/08/2022 το δεύτερο μισό) μας καλύπτει απολύτως.

 

Θα προσπαθήσουμε όμως να φωτίσουμε και κάποιες πλευρές του ζητήματος που δεν έχουν φωτιστεί αρκετά.

Με δεδομένη την ενίσχυση της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) έναντι της τουρκικής (ΤΗΚ) που συντελείται την στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές σε συνδυασμό με το αμερικανικό εμπάργκο εναντίον της Τουρκίας, εκτιμούμε ότι σε περίοδο Επιχειρήσεων η ΕΦ δεν θα κινδυνεύσει τόσο από την ΤΗΚ (θεωρούμε ότι η ΤΗΚ θα έχει τον πονοκέφαλο αναχαίτησης της ΠΑ και σε 2ο χρόνο να δράσει άνωθεν της Κύπρου) όσο από τα παντός είδους ΜΕΑ των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ), τα οποία θα απογειώνονται από τα διάφορα ΑΔ της Μ. Ασίας. Από την ΤΗΚ για την Κύπρο, θα μας απασχολούσαν ίσως τα F-4 Terminator με τους Popeye και τους SOM.

 


Το παράνομο ΑΔ του Λευκονοίκου ΔΕΝ αποτελεί απειλή για την ΕΦ, καθώς βρίσκεται εντός βεληνεκούς των πυροβόλων της και επειδή ένα ελικοφόρο ΜΕΑ που απογειώνεται από το Λευκόνοικο έως ότου ανέλθει στο επιχειρησιακό ύψος και λάβει την απαιτούμενη ταχύτητα θα έχει καταρριφθεί (όσα απογειώνονται από το Λευκόνοικο είναι ορατά από τις Ελεύθερες Περιοχές δια γυμνού οφθαλμού. Με κοινά κιάλια του εμπορίου κάνουμε και αναγνώριση τύπου). Αυτά για όσους εδώ στην Κύπρο με τις αναρτήσεις τους, προκειμένου να χτίσουν το profil του αναλυτού,  πανικοβάλλουν τον κόσμο.

Ο πιθανότερος λοιπόν τρόπος ενεργείας του εχθρού κατά την άποψή μας είναι κρούση σε πρώτο κύμα με τα ΜΕΑ που θα απογειωθούν από το Batman, το Ικόνιο και από την Αττάλεια. Να θυμίσουμε πως στην τελευταία άσκηση EFES (=Έφεσος. Κανένα πιο τουρκικό όνομα δεν είχαν;) ένα Akinci που έφερε κατευθυνόμενες βόμβες τουρκικής κατασκευής απογειώθηκε από το Batman και πραγματοποίησε βολή με κατευθυνόμενη βόμβα MAM-L  στην περιοχή της ασκήσεως !!!

Εκτός των F-4 (Popeye, SOM) και των ΜΕΑ (SOM), το πρώτο κύμα θα περιλαμβάνει και βαλλιστικούς (Yildirim, BORA) από την Μ. Ασία και μπαράζ πυροβολικού από τα T-122 τα οποία έχουν τη δυνατότητα να βάλλουν από το τμήμα βορείως του Πενταδακτύλου (που αποτελεί απυρόβλητο για τις κατοχικές δυνάμεις) και να απειλούν μεγάλο μέρος των Ελευθέρων περιοχών (όχι όμως τα δύο αεροδρόμια, ούτε τα δύο λιμάνια και τη Ναυτική Βάση). Βέβαια υπάρχουν και τα Τ-300 που δεν αποκλείεται να μεταφερθούν κρυφά στα κατεχόμενα, οπότε θα μπορούν να απειλούν και τις Στρατηγικές Υποδομές που αναφέραμε.

Επομένως, το μεγάλο πρόβλημα για την ΕΦ ακούει στο όνομα Έγκαιρη Προειδοποίηση και Αναχαίτηση. Και εδώ διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο η είσοδος των Ισραηλινών στην Αεράμυνα της Κύπρου, διότι οι Ισραηλινοί έχουν την δυνατότητα και την φιλοσοφία να γεφυρώσουν (interfaces) τα διάφορα συστήματα αεράμυνας και να τα συντονίσουν ώστε αυτά να λειτουργούν όπως πρέπει.

Παράλληλα, με την απόκτηση του Iron Dome (εμείς θα προτιμούσαμε την αυτοκινούμενη έκδοση) ανοίγει ο δρόμος για την απόκτηση από το Ισραήλ Α/Α μέσω και μεγάλου βεληνεκούς. Ήδη λαμβάνουν χώρα συζητήσεις με το Ισραήλ και Ευρωπαϊκή χώρα για την απόκτηση τέτοιων συστημάτων, οι οποίες καθυστερούν λόγω της αναμονής της απόφασης από τις ΗΠΑ για την άρση ή όχι του εμπάργκο φονικών όπλων.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως θα εξελιχθούν οι συζητήσεις της ΚΔ με τις ΗΠΑ και ποια, κατ’ επέκταση, αντιαεροπορικά ή και αεροπορικά αμερικανικά συστήματα ίσως ενταχθούν στο οπλοστάσιο της ΕΦ (την είδηση για μετεγκατάσταση των Block 30 στην Πάφο μην την υποτιμούμε) ή θα επιχειρούν υπό τον μανδύα μιας κοινής Task Force από δυνάμεις της περιοχής, αλλά σίγουρα ο σχεδιασμός προβλέπει τη δημιουργία σύγχρονου συστήματος Αεράμυνας, το οποίο θα είναι διαλειτουργικό με τα μέσα του ΓΕΕΘΑ. Το σταματάμε εδώ και θα επανέλθουμε σε 6-7 μήνες.

Τέλος θα θέλαμε να τονίσουμε πως οι Ισραηλινοί είναι από τους πρώτους διδάξαντες στον τομέα του εκσυγχρονισμού των διαφόρων legacy (ορολογία καθηγ. Κ.Γρίβα) οπλικών συστημάτων. Τέτοια συστήματα υπηρετούν πολλά στην ΕΦ, αλλά και στον ΕΣ (για παράδειγμα το εκσυγχρονισμένο Α/Α ZU-23 της Πολωνίας που παρουσιάστηκε προσφάτως στο ΓΕΣ έχει ως καρδιά, Ισραηλινό AESA, διαβάστε εδώ:


Πυροβόλο Zu-23, τοποθετημένο επί τηλεχειριζόμενου πύργου της Elbit που υπηρετεί ήδη στην ΕΦ.
(Φωτό της ιστοσελίδας μας)

Ελπίζουμε να μην απογοητευθούμε όπως με τους S-300 και να δούμε το Iron Dome στα χώματα της Μεγαλονήσου.

*Απόφοιτος ΣΣΕ / ΕΚΠΑ


Παραπομπές:

  1.  Απόσπασμα από την διάλεξη του συντάκτη στο Συνέδριο Ευρωπαϊκής Ασφάλειας με θέμα «Military Logistics» που έλαβε χώρα στη Λευκωσία τον Οκτώβριο του 2021.

amynageostratigiki.com

ΜΑΚΡΑ Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΥΠΟΠΤΩΝ για τη δολοφονική επίθεση εναντίον των Ντούγκιν στη Ρωσία του Πούτιν

0

(Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA)

Ο “Εθνικός Ρεπουμπλικανικός Στρατός” της Ρωσίας ανέλαβε την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση κατά του καθηγητή Αλεξάντερ Ντούγκιν, ιδεολογικού “πατέρα” του ευρασιανισμού, η οποία άφησε νεκρή την 30χρονη δημοσιογράφο κόρη του. Η τρομοκρατική οργάνωση(;) υπόσχεται ότι θα δούμε περισσότερα στο μέλλον. Πρόκειται για οργάνωση που σκοπό έχει να καταστρέψει τον Πούτιν, όπως υποστήριξε ο Ίλια Πονομάρεφ, πρώην μέλος της ρωσικής Δούμας που έχει καταφύγει στο Κίεβο, όταν είχε κατηγορηθεί ότι συνωμοτούσε εναντίον του Ρώσου προέδρου.

 Η υπόθεση της βομβιστικής επίθεσης γίνεται ακόμα πιο περίεργη. Καταρχάς, είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι σε μια χώρα όπως η Ρωσία, με το αυστηρό σύστημα ασφαλείας που διαθέτει το αυταρχικό καθεστώς, είναι δυνατό να ξεπηδήσει μία τέτοια οργάνωση και να πραγματοποιήσει επιτυχώς την πρώτη επίθεσή της. Μοιάζει πιθανότερο να μην πρόκειται για κάποιους αντικαθεστωτικούς, αλλά για επαγγελματίες εκτελεστές, που παραπέμπουν σε μυστικές υπηρεσίες.

Βέβαια, είναι πολύ πρόωρο να εκτιμήσει κανείς ποιοι βρίσκονται πίσω από τον επίσης περίεργο αυτό τίτλο. Το Κίεβο έσπευσε, όπως αναμενόταν, να δηλώσει ότι δεν έχει καμία σχέση με την επίθεση, αλλά ακόμα κι αν έχει δεν θα έλεγε κάτι διαφορετικό. Κάποιοι πιθανότατα θα αποδώσουν την επίθεση στο καθεστώς Πούτιν. Το ερώτημα που εγείρεται σχετικά με αυτό το σενάριο είναι γιατί να δολοφονήσει το καθεστώς τον Ντούγκιν και την κόρη του. Μπορεί να είναι υπερβολή ότι ο εν λόγω ιδεολόγος του ευρασιανισμού είναι σύμβουλος-καθοδηγητής του Ρώσου προέδρου, αλλά επουδενί δεν είναι αντίπαλός του. Πολύ περισσότερο τώρα ο πόλεμος στην Ουκρανία εξωθεί ολοσχερώς τη ρωσική ηγεσία προς τον ευρασιανισμό.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα στο ρωσικό σύστημα εξουσίας, ιδιαίτερα μετά την αποτυχία της πρώτης φάσης της εισβολής, η οποία χρεώθηκε στην μυστική υπηρεσία FSB. Ο ανταγωνισμός της FSB με την υπηρεσία κατασκοπείας εξωτερικού SVR και λιγότερο με τη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών GRU για την πρωτοκαθεδρία στην κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών θεωρείται δεδομένη, αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να υποθέσουμε ότι η κόρη του Ντούγκιν έπεσε θύμα αυτού του ανταγωνισμού η απόσταση είναι τεράστια.

Ένα άλλο σενάριο είναι ότι ενδεχομένως το καθεστώς να έστησε τη δολοφονία για να μετατοπίσει την προσοχή της ρωσικής κοινής γνώμης από τις πρόσφατες επιτυχείς ουκρανικές επιθέσεις στην Κριμαία και να συσπειρώσει το ρωσικό λαό. Το ενδεχόμενο αυτό θεωρητικά δεν μπορεί να αποκλεισθεί, αλλά μέχρι να υπάρξει έστω κάποια ένδειξη, δεν μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Εκτός των άλλων και επειδή η φονική επίθεση μέσα στη Ρωσία συνιστά τραύμα για το κύρος του καθεστώτος σε μία ιδιαιτέρως κρίσιμη συγκυρία.

Ένα άλλο σενάριο είναι η επίθεση να έχει οργανωθεί από ξένη μυστική υπηρεσία με σκοπό να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το καθεστώς Πούτιν βάλλεται εκ των έσω, όπως είχαν προεξοφλήσει στην αρχή της ρωσικής εισβολής η Ουάσιγκτον και δυτικοί αξιωματούχοι και ΜΜΕ. Προφανώς, δεν θα εκτελούσαν ποτέ μία τέτοια επίθεση Αμερικανοί ή Ευρωπαίοι μυστικοί πράκτορες, φοβούμενοι τον κίνδυνο σύλληψης, που θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ ή π.χ. η Βρετανία θα εμφανίζονταν σαν κράτη που καταφεύγουν σε τρομοκρατικές μεθόδους.

Δεν μπορεί, ωστόσο, κανείς να αποκλείσει το ενδεχόμενο την βομβιστική επίθεση να πραγματοποίησαν Ουκρανοί με ή χωρίς ξένη καθοδήγηση. Οι Ουκρανοί έχουν το πλεονέκτημα της φυλετικής συγγένειας και της γλώσσας, το οποίο τους επιτρέπει να είναι περνάνε σχετικά απαρατήρητοι στη Ρωσία. Αυτό το ενδεχόμενο, βέβαια, κατ’ ουδένα τρόπο αρκεί για να αποδώσει κανείς ευθύνη στο Κίεβο. Προς το παρόν, η υπόθεση παραμένει για όλους εμάς απολύτως σκοτεινή και ως εκ τούτου μόνο υποθέσεις μπορεί να γίνουν και μάλιστα με κάθε επιφύλαξη, λόγω της πολιτικής ευαισθησίας που έχει η όλη υπόθεση.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Ντούγκιν είχε απομακρυνθεί την περίοδο 2013-14 από το πανεπιστήμιο της Μόσχας, σε μια χειρονομία του Πούτιν, σύμφωνα με αναλυτές, προς τον τότε Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα. Βασική επιδίωξη του Ρώσου ηγέτη ήταν τότε να πετύχει την υλοποίηση του “συνεργατικού σεναρίου” στις σχέσεις Μόσχας-Ουάσιγκτον. Να προκύψει δηλαδή ένα στρατηγικό modus vivendi, ένας ελάχιστον κοινός παρονομαστής συνδιαχείρισης των παγκοσμίων υποθέσεων.

Έχοντας εκτοπιστεί από την Κίνα στην τρίτη θέση της άτυπης παγκόσμιας ιεραρχίας ισχύος, η Ρωσία θα κατόρθωνε να παραμείνει αποφασιστικός παράγοντας του διεθνούς συστήματος. Όλα αυτά, ωστόσο, είναι παρελθόν. Τα γεγονότα του 2014, που οδήγησαν στην ανατροπή του προέδρου Γιανουκόβιτς και στην προσάρτηση της Κριμαίας, έχουν, όμως, τινάξει αυτή τη στρατηγική στον αέρα. Στην Ουάσιγκτον όχι μόνο επικράτησε, αλλά και εφαρμόστηκε η ελεγχόμενα συγκρουσιακή στρατηγική των Δημοκρατικών και ειδικά της ομάδας Μπάιντεν, που έχει ειδική σχέση με την Ουκρανία.

Επιστρέφοντας στον Ντούγκιν, δεν είναι λίγες οι φορές που έχει στο παρελθόν αποκαλέσει την προσέγγιση Πούτιν “αφελή”. Από το 2014 και πολύ περισσότερο με τη ρωσική εισβολή, όμως, το Κρεμλίνο βαδίζει ολοσχερώς στον δρόμο που έχει υποδείξει ο Ντούνκιν. Άρα, δεν στέκεται θεωρία περί εξουδετέρωσης έστω και ιδεολογικά ενοχλητικού αντιπάλου. Το αντίθετο συμβαίνει.

Η διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, είναι ότι στις ΗΠΑ το “σύστημα” υποσκελίζει τον εκάστοτε πρόεδρο, ο οποίος (με την εξαίρεση του Τραμπ) προσαρμόζεται περισσότερο ή λιγότερο στην υψηλή στρατηγική που έχει εκπονηθεί. Αντίθετα, στη Ρωσία ο Πούτιν είναι εν πολλοίς το “σύστημα”. Κι αν δεν το εκπροσωπεί 100%, το επηρεάζει καθοριστικά, ενώ η εφαρμοσμένη πολιτική της χώρας εξαρτάται από τον ίδιο.

Τι θα κέρδιζε, όμως, το “σύστημα Πούτιν” εάν έστηνε μια τέτοια επιχείρηση; Να τρομοκρατήσει αντιπολιτευόμενους; Δεν το έχει κάνει με άτυπες επιθέσεις εναντίον κάποιων αντικαθεστωτικών; Επιπροσθέτως, το σύνολο των αντικαθεστωτικών είναι φιλοδυτικοί και απεχθάνονται τον Ντούνκιν. Άρα δεν θα έπαιρναν κάποιο μήνυμα από τη δολοφονία του ίδιου και της κόρης του.

defence-point.gr

The Rot at the Heart of Greece Is Now Clear for Everyone to See

0
OPINION

GUEST ESSAY

Credit…Olivier Hoslet/Pool via REUTERS

Mr. Clapp is a journalist based in Athens who writes about Greece and the Mediterranean region.

ATHENS — “I’m committed,” Kyriakos Mitsotakis told an audience of industrialists and entrepreneurs in April 2018, to “a government of the truly best people.” Under his leadership, the vices of the past — nepotism, corruption — would no longer be tolerated. Greece, he announced on the day he became prime minister in July 2019, could “proudly raise its head again.”

Three years later, many outsiders have been convinced of the reformation. Microsoft, Pfizer and JP Morgan Chase have set up offices in the country, a streamlined visa program has incentivized thousands of digital nomads to relocate to Athens, and a relentless tourism push — “You will want to stay forever!” runs the tagline — has lured a record number of Americans to the Aegean this summer. Even the European Union’s supervision of the economy is coming to a close. After a decade of difficulties, the country has seemingly undergone a stunning transformation.

But within Greece, a darker reality festers. The corruption and conflicts of interests Mr. Mitsotakis pledged to root out not only still exist but also, in many respects, appear to have concentrated and deepened. Far from having been overhauled, the Greek state has received only a cosmetic makeover, a managerial window dressing. In recent weeks, a wiretapping scandal has sensationally unveiled the underlying rot. Dubbed Greece’s Watergate, it has exposed the rank surveillance beneath the glittering surface. The “Greece 2.0” Mr. Mitsotakis promised, it turns out, is just more of the same.

The scandal started with Thanasis Koukakis, a financial journalist known for his investigation of powerful banking figures. In June 2020 the Greek intelligence services put him under surveillance — tapping both his phones — on the grounds that he posed a threat to national security. Two months later, Mr. Koukakis, tipped off to the wiretap, confronted the authorities. His surveillance stopped that day.

That seemed to be the end of it. Then in July of last year, he received a text message from an unknown number. “Thanasis, do you know about this?” read the message in Greek, followed by a link, which he clicked on. It proceeded to infect his iPhone with Predator, malicious spyware that whisked his data away to a mysterious Cyprus-registered, Athens-based firm called Intellexa.

He’s not the only Greek to have received such a message. In September of last year, Nikos Androulakis — a member of the European Parliament and then the leading candidate to take over Pasok, Greece’s center-left party and a historic rival of Mr. Mitsotakis’s party — was sent the same link. He did not click on it. Only days earlier, for reasons the government has yet to adequately explain, he was put under legal surveillance by Greek intelligence services.

For decades now, phone tapping has been a sinister feature of the Greek state. But under Mr. Mitsotakis, national surveillance has expanded into a largely unaccountable bureaucracy. One of his first acts as prime minister was to put Greek intelligence under his office’s direct control, then install — by way of legal amendment — a former executive of a global security firm as its director. Ever since, the number of bugged Greek phones has steadily risen. On average last year, 42 devices were authorized for wiretapping every day, totaling more than 15,000 Greek phones under government surveillance at any given time.

It’s a staggering number. Yet this form of wiretapping has nevertheless been — at least in theory — legal. The use of Predator, which has been explicitly condemned by the European Union, is something else altogether. Could Greece’s intelligence services, already conducting a vast surveillance campaign, have outsourced yet more intrusive wiretapping to a shadowy private company? Could Mr. Mitsotakis’s government be behind the hack?

We don’t know, but a clue comes from within the prime minister’s office. On his fourth day in power, Mr. Mitsotakis appointed Grigoris Dimitriadis — his former campaign manager and his nephew — as his general secretary. The position is a crucial one in Greece, an information conduit between the prime minister and, among other spheres of the state, its national security complex. In recent months, Greek journalists have made a tantalizing series of revelations concerning Mr. Dimitriadis, most notably that while in office, he conducted financial transactions with a circle of businessmen that also had dealings with the owner of Intellexa.

It remains unproven to what extent, if any, Mr. Mitsotakis knew about the deployment of Predator in Greece. He has yet to address the issue directly, suggesting instead that the scandal now embroiling his government could be the work of “dark forces outside Greece.” Members of his government have denied the allegations, though. “The Greek state has not procured any illegal surveillance system from companies such as Predator,” a minister insisted in June. Whether Mr. Mitsotakis’s government may have purchased data harvested through such surveillance remains an open question, however.

Other questions abound. The Athens office of Intellexa, for one, has yet to be raided and presumably continues to function. Why? The fallout seems to have been reserved for elsewhere: In early August, Mr. Mitsotakis’s head of intelligence and his general secretary resigned. Neither resignation, the prime minister’s office and a government official were quick to clarify, had anything to do with the Predator attacks. One had engaged in “incorrect actions,” while the other was the victim of a “toxic climate.” What these actions were and why the environment soured went unspecified.

The problem here is not that corruption under Mr. Mitsotakis is necessarily more endemic than under previous Greek governments — or in many other European countries. (Opposition leaders and journalists have been targeted by spyware in France, Spain, Hungary and Poland.) It is, rather, the unsustainable contradiction between the country Mr. Mitsotakis insists on pitching abroad — an unimpeachably democratic state whose respect for the rule of law and liberal bona fides ought to be rewarded with corporate investments and tourism dollars — and the one he actually presides over.

In May, as the screws of the spy scandal were starting to turn, Mr. Mitsotakis flew to Washington to deliver a speech to Congress about the importance of upholding democratic values and combating autocratic overreach. For 40 minutes he expounded on the necessity of social trust and strong institutions. “The ancient Greeks,” he said between rounds of applause, “thought arrogance, extremism and excess the worst threats to democracy.”

The question for Mr. Mitsotakis is: Why doesn’t he feel the same way?

New York Times

Επιτυχείς οι πρώτες κλινικές δοκιμές θεραπείας του άσθματος: Στοχεύει σε μία από τις αιτίες που το προκαλούν

0

Το άσθμα επηρεάζει περισσότερους από 250 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως και ευθύνεται για εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους κάθε χρόνο.

Τώρα, μια νέα, πιθανή μακροχρόνια θεραπεία δίνει ελπίδα, καθώς δεν αντιμετωπίζει απλώς τα συμπτώματα, αλλά στοχεύει σε μία από τις αιτίες που τα προκαλούν.

Η θεραπεία λειτουργεί εμποδίζοντας την κίνηση ενός τύπου βλαστικών κυττάρων που ονομάζονται περικύτταρα. Τα περικύτταρα που περιβάλλουν τα αιμοφόρα αγγεία, είναι γνωστό ότι περιορίζουν τους αεραγωγούς των ατόμων με άσθμα κατά τη διάρκεια μιας αλλεργικής αντίδρασης, καθιστώντας την αναπνοή πιο δύσκολη.

«Στοχεύοντας άμεσα στις αλλαγές στους αεραγωγούς, ελπίζουμε ότι αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε τελικά να προσφέρει μια πιο μόνιμη και αποτελεσματική θεραπεία από τις ήδη διαθέσιμες, ιδίως για τους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στα στεροειδή», εξήγησε η Τζιλ Τζόνσον, βιολόγος και φαρμακολόγος στο Πανεπιστήμιο Aston στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στα άτομα με άσθμα, οι αεραγωγοί συστέλλονται, οδηγώντας σε δύσπνοια και συριγμό. Τα στεροειδή μπορούν να βοηθήσουν χαλαρώνοντας αυτούς τους αεραγωγούς και μειώνοντας τη φλεγμονή, αλλά δεν αποτελούν μακροπρόθεσμη ή μόνιμη λύση.

Εμποδίζοντας τα περικύτταρα να φτάσουν στα τοιχώματα των αεραγωγών – όπου μετατρέπονται σε μυϊκά κύτταρα και άλλα κύτταρα που κάνουν τους αεραγωγούς πιο παχείς και άκαμπτους – θα αντιμετώπιζε μία από τις βασικές αιτίες της δύσπνοιας.

Οι ερευνητές στόχευσαν μια πρωτεΐνη που ονομάζεται CXCL12. Στα πειράματα με ασθματικά ποντίκια, διαπίστωσαν ότι όταν μπλόκαραν την πρωτεΐνη αυτή, μειώθηκαν τα συμπτώματα μέσα σε μία εβδομάδα, ενώ μετά από δυο εβδομάδες είχαν εξαφανιστεί πλήρως.

Τα ασθματικά ποντίκια που είχαν λάβει τη θεραπεία, είχαν λεπτότερα τοιχώματα των αεραγωγών. Πρόκειται για ένα ελπιδοφόρο σημάδι για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας, την οποία οι ερευνητές δοκίμασαν επίσης σε ανθρώπινα κύτταρα στο εργαστήριο.

Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μέχρι να γίνει διαθέσιμη αυτή η θεραπεία.

«Το έργο μας βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο και χρειάζεται περαιτέρω έρευνα προτού αρχίσουμε τις κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους», σημείωσε η Τζόνσον.

Τα ευρήματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Respiratory Medicine».

Με πληροφορίες από Science Alert μέσω ertnews.gr, Εύη Τσιριγωτάκη

https://hellasjournal.com/2022/08/epitichis-i-protes-klinikes-dokimes-therapias-kata-tou-asthmatos/

Άρθρο του Γ. Στούμπου στην «Κ»: Από την ενισχυμένη εποπτεία στην ενισχυμένη αβεβαιότητα

0

Στη χώρα μας, πριν καλά καλά λήξει η περίοδος της ενισχυμένης εποπτείας, ανέτειλε η περίοδος της ενισχυμένης αβεβαιότητας.

Στη χώρα μας, πριν καλά καλά λήξει η περίοδος της ενισχυμένης εποπτείας, ανέτειλε η περίοδος της ενισχυμένης αβεβαιότητας. Η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουν οι ευάλωτες οικονομίες της Ευρωζώνης (όπως η Ιταλία και η Ελλάδα), με την άνοδο του πληθωρισμού, τη διεύρυνση των διαφορών αποδόσεων των ομολόγων (spreads) από τα αντίστοιχα γερμανικά και τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης, είναι πολύ πιο σοβαρή και επικίνδυνη υπόθεση για να αντιμετωπιστεί μόνο με τα παλιά εργαλεία νομισματικής πολιτικής. Η πρόσφατη παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έχει περισσότερο καθησυχαστικό χαρακτήρα παρά αποτρεπτικό μακροπρόθεσμα. Στέλνει ένα σαφές μήνυμα στις αγορές ότι η ΕΚΤ είναι εδώ, αλλά για πόσο διάστημα θα «είναι εδώ» δεν είναι καθόλου σίγουρο.

Πιο συγκεκριμένα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η διεύρυνση του κόστους δανεισμού σε μια εθνική οικονομία μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα της καταστροφής. Αρχικά του Δημοσίου και του τραπεζικού συστήματος και, πολύ σύντομα, ολόκληρης της οικονομίας. Η καταστροφή είναι αλυσιδωτή. Το ίδιο το κράτος αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις δανειακές υποχρεώσεις του και να καλύψει τις ανάγκες του. Η άνοδος του κόστους δανεισμού μειώνει την αξία των κρατικών ομολόγων που κατέχουν οι τράπεζες. Η μείωση της αξίας τους είναι καθοριστική διότι περιορίζει σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα των τραπεζών να δανειστούν και προφανώς να δανείσουν. Ο επόμενος κρίκος της αλυσίδας είναι η οριζόντια και η κάθετη διασπορά πανικού τόσο στις χρηματαγορές (την εθνική και τις διεθνείς) όσο και στους πολίτες. Θεωρητικά και στην πράξη, το παιχνίδι τελειώνει εδώ. Για να αποφευχθεί το σημείο μηδέν, λοιπόν, η ΕΚΤ ήταν αναγκαίο να παρεμβεί για να προστατεύσει τις πιο ευάλωτες οικονομίες της ζώνης του ευρώ. Γι’ αυτόν τον λόγο, μετά την εκτίναξη των επιτοκίων των ελληνικών δεκαετών ομολόγων από το 1% στο 4,5% (και τις αντίστοιχες αυξήσεις των επιτοκίων των ιταλικών ομολόγων), η ΕΚΤ εξήγγειλε την ενεργοποίηση ενός νέου «εργαλείου κατά του κατακερματισμού», με το οποίο θα αγοράζει ομόλογα των χωρών του Νότου, επανεπενδύοντας κεφάλαια προερχόμενα από τη λήξη ομολόγων των ισχυρών οικονομιών, όπως της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας. Με την πολιτική αυτή αποβλέπει στην επίτευξη δύο στόχων ταυτόχρονα: στη συγκράτηση της ανόδου του κόστους δανεισμού στις ευάλωτες οικονομίες, ενώ η ΕΚΤ θα μπορεί να προχωρήσει σε αυξήσεις επιτοκίων όπως οι πληθωριστικές πιέσεις επιβάλλουν.

Με τα μέτρα αυτά η τυραννία των διαφορών αποδόσεων των ομολόγων τίθεται προσωρινά υπό έλεγχο, αλλά η δημοσιονομική σταθερότητα δεν έχει εξασφαλιστεί για τις ευάλωτες οικονομίες, όπως η ελληνική. Οι λόγοι είναι πολλοί και σύνθετοι. Το πρόγραμμα της ΕΚΤ μπορεί να απαιτήσει τεράστια κεφάλαια ανάλογα με τη διάρκεια της κρίσης. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η διαθεσιμότητα κεφαλαίων δεν είναι ποτέ απεριόριστη. Επομένως, η διάρκεια του νέου προγράμματος πρέπει να θεωρείται εξ ορισμού περιορισμένη. Η επάνοδος σε φυσιολογικά επίπεδα πληθωρισμού θα σημάνει και το τέλος αυτής της πολιτικής.

Αυτό που πρέπει να αποσαφηνιστεί, επίσης, είναι ότι η βιωσιμότητα της ελληνικής οικονομίας μακροπρόθεσμα δεν εξαρτάται μόνο από τη βιωσιμότητα του χρέους της. Είναι αναγκαίο και απαραίτητο να διατηρείται ένας σχετικά υψηλός ρυθμός ανάπτυξης. Αυτό δεν είναι πάντα εφικτό. Η ΕΚΤ, ό,τι δίνει με το ένα χέρι, μερικώς τουλάχιστον, το παίρνει με το άλλο. Το επόμενο διάστημα, και ιδιαίτερα μέχρι το τέλος του χρόνου, η ΕΚΤ αναμένεται να αυξήσει τα επιτόκια ως μέτρο απαραίτητο και αναγκαίο για να περιοριστεί ο πληθωρισμός. Αυτό συνεπάγεται αυτόματα μείωση των προοπτικών αύξησης των επενδύσεων. Η πολιτική της ΕΚΤ μπορεί να στέλνει το μήνυμα ότι το δίχτυ προστασίας έχει απλωθεί, αλλά ο επενδυτής, μεγάλος ή μικρός, βιώνει την αβεβαιότητα του αύριο, που τον κάνει πιο συντηρητικό και επιφυλακτικό στις κινήσεις του. Αποτέλεσμα η αναιμική ανάπτυξη. Τους τελευταίους μήνες οι προβλέψεις για ανάπτυξη αναθεωρούνται συνεχώς προς τα κάτω.

Αυτό είναι ένα δυσοίωνο σημάδι για τη μακροπρόθεσμη μείωση του χρέους, διότι ένας βασικός παράγοντας μείωσής του είναι η αύξηση του ΑΕΠ, δεδομένου ότι η απόλυτη τιμή του χρέους είναι όντως σημαντική, αλλά πιο σημαντικός είναι ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ. Εδώ υπεισέρχεται και ένα παράδοξο σε περίπτωση που διατηρηθεί μια σημαντική μεγέθυνση του ΑΕΠ. Ο πληθωρισμός, σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση στο χρέος, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Αυτό άλλωστε επισημαίνεται ως πιθανή επίπτωση στην πρόσφατη Εκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική 2021-22 (Ιούνιος 2022), υπό την προϋπόθεση ότι οι πληθωριστικές πιέσεις θα τεθούν υπό έλεγχο προτού τροφοδοτήσουν έναν επίμονο πληθωρισμό τιμών – μισθών.

Η διεύρυνση του κόστους δανεισμού σε μια εθνική οικονομία μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα της καταστροφής.

Δεδομένου ότι τα οικονομικά προβλήματα είναι υπαρκτά και διαρκώς οξυνόμενα, μια μερίδα πολιτικών ηγετών της Ευρώπης καλούν σε περαιτέρω ενοποίηση της Ενωσης, αλλά υπάρχουν και οικονομικοί ηγέτες, όπως ο κεντρικός τραπεζίτης της Γερμανίας Γιόαχιμ Νάγκελ, που αντιστέκονται σθεναρά στο «εργαλείο κατά του κατακερματισμού». Κατά τη διάρκεια της έκτακτης σύσκεψης της ΕΚΤ στις 15 Ιουνίου εξέφρασε την αντίθεσή του στη νέα πολιτική που αποβλέπει στη μείωση των διαφορών αποδόσεων των ομολόγων στις ευάλωτες οικονομίες της Ευρωζώνης με τη λογική ότι το κόστος δανεισμού πρέπει να το αποφασίζουν οι αγορές, ώστε να στέλνουν τα «πραγματικά» μηνύματα στους αποδέκτες τους. Επιπλέον ισχυρίστηκε ότι τέτοιες πολιτικές οδηγούν τις κυβερνήσεις σε εφησυχασμό, με αποτέλεσμα να μην κατανοούν ότι βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο δημοσιοοικονομικής κατάρρευσης, και πρέπει να παίρνουν δραστικά μέτρα, ανεξάρτητα από το ύψος των επιτοκίων και των διαφορών αποδόσεων των ομολόγων. Εχει και αυτό βέβαια τη δική του λογική. Επίσης, το πρόγραμμα αυτό μπορεί να συνιστά νομισματική χρηματοδότηση των κυβερνήσεων από την κεντρική τράπεζα, η οποία απαγορεύεται από τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες.

Κανείς δεν είπε ότι η διαχείριση της οικονομικής κρίσης είναι εύκολη υπόθεση. Το αντίθετο μάλιστα. Κάθε μέτρο που εφαρμόζεται κάπου τέμνει θετικά, κάπου τέμνει αρνητικά τον επιδιωκόμενο στόχο. Και όλα αυτά είναι συνάρτηση του χρόνου. Θα είναι το νέο εργαλείο νομισματικής πολιτικής αρκετό για να συγκρατήσει το κόστος δανεισμού της χώρας μας όσο χρειαστεί, και όσο είναι αναγκαίο, όπως θα έλεγε ο Μάριο Ντράγκι; Θα συνεχιστεί η ανάπτυξη σε επίπεδα ικανοποιητικά ώστε να βελτιωθεί ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ; Πόσο μακριά είναι το τέλος της κρίσης ως μόνη βασική προϋπόθεση που θα επιφέρει μια κανονικότητα στην ελληνική οικονομία;

Κλείνοντας, να θυμηθούμε αυτό που έχει ειπωθεί από τον Πλάτωνα μέχρι τον Αϊνστάιν, ότι οι ερωτήσεις είναι πιο σημαντικές από τις απαντήσεις. Οι πρώτες έχουν στόχο να κατανοήσουμε ένα υπαρκτό πρόβλημα. Οι δεύτερες απλώς δίνουν μια εφήμερη απάντηση, η αξία της οποίας μπορεί να αναθεωρηθεί στο μέλλον με βάση νέα δεδομένα. Προσπαθήσαμε σε αυτό το κείμενο να δώσουμε κάποιες εφήμερες απαντήσεις, αλλά τα ερωτήματα, δυστυχώς, παραμένουν.

* Ο κ. Γιώργος Στούμπος διετέλεσε καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και στέλεχος της Τράπεζας της Ελλάδος.

Καθημερινή