Οι δύο υπερδυνάμεις δημιουργούν κοινό μέτωπο κατά του αμερικανικού Ναυτικού
Ρωσία και Κίνα έχουν ήδη ξεκινήσει την δημιουργία του μεγαλύτερου στρατιωτικού «μπλοκ» της Ιστορίας στο οποίο έχουν εντάξει και την Ινδία και στα πλαίσια αυτά το ρωσικό ΥΠΑΜ ανακοίνωσε σήμερα ότι πλοία του ρωσικού Ναυτικού και του κινεζικού Ναυτικού εκτελούν κοινές περιπολίες στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Είναι η πρώτη φορά που επίσημα οι δύο υπερδυνάμεις αναλαμβάνουν από κοινού την τήρηση της ασφάλειας στον Ειρηνικό Ωκεανό και την προστασία των ακτών τους απέναντι σε κοινές απειλές που μπορούν να προέλθουν από εκεί, δηλαδή το αμερικανικό Ναυτικό και άλλους δυτικούς στόλους.
Σε ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Άμυνας που αναρτήθηκε στο Telegram αναφέρεται ότι τα κοινά γυμνάσια περιλαμβάνουν τακτικούς ελιγμούς και ασκήσεις με τη συμμετοχή πυροβολικού και ελικοπτέρων.
«Οι σκοποί των περιπολιών περιλαμβάνουν την ενίσχυση της ναυτικής συνεργασίας Ρωσίας-Κίνας, την προάσπιση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, την εποπτεία παράκτιων περιοχών και τη διασφάλιση των ΑΟΖ Ρωσίας και Κίνας», αναφέρει.
Σημειώνεται ότι προ ημερών στρατιωτικές δυνάμεις από Κίνα και Ινδία, μετέβησαν στη Ρωσία για τη διεξαγωγή των κοινών ασκήσεων Vostok-2022 καταδεικνύοντας έτσι πως οι προσπάθειες των Δυτικών για απομόνωση της Ρωσίας απέτυχαν παταγωδώς και ταυτόχρονα ώθησαν τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρασίας να δημιουργήσουν τον δικό τους συνασπισμό με τον οποίο θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον τις ΗΠΑ.
Η Ουάσινγκτον ανησυχεί για το ενδεχόμενο της περαιτέρω προσέγγισης της Κίνας με τη Ρωσία, δύο χώρες που έχουν ήδη στενούς στρατηγικούς δεσμούς εκτιμώντας ότι κάτι τέτοιο θα θέσει σε κίνδυνο την παγκόσμια ασφάλεια.
Βέβαια αργά το σκέφτηκαν αυτό καθώς ήταν φυσικό επακόλουθο λόγω της αμερικανικής συμπεριφοράς απέναντι στην Ρωσία και της χρήσης του δολαρίου ως μέσο επιβολής της θέλησης των ΗΠΑ.
Οι Κινέζοι ξέρουν πως μετά την Ρωσία έρχεται η σειρά τους και δεν είναι αφελείς. Όσο για τους Ινδούς παραδοσιακά στέκονται στο πλευρό των Ρώσων καθώς και οι Ρώσοι δεν τους εγκατέλειψαν ποτέ ενώ όταν ακούν την λέξη «Αγγλοσάξονας» βγάζουν «αφρούς».
Παρά την όποια αντιπαλότητα έχουν με την Κίνα, με την βοήθεια των Ρώσων ξέρουν πως αυτή μπορεί να ξεπεραστεί ενώ κατανοούν την δύναμη που μπορούν να έχουν συνδυάζοντας την ισχύ τους με την ρωσική και την κινεζική ισχύ.
China's President Xi Jinping leaves the podium following his speech after a ceremony to inaugurate the city's new leader and government in Hong Kong on July 1, 2022, on the 25th anniversary of the city's handover from Britain to China. (Photo by Selim CHTAYTI / POOL / AFP) (Photo by SELIM CHTAYTI/POOL/AFP via Getty Images)
Chinese President Xi Jinping embarked on his first trip outside China’s borders since January 2020 on Wednesday, beginning in Kazakhstan and then traveling to Uzbekistan for a Shanghai Cooperation Organisation (SCO) summit. Once a frequent global traveler, Xi has not left China since a visit to Myanmar shortly before Beijing began locking down the country in response to the novel coronavirus outbreak in Wuhan. The leader had even avoided Hong Kong until June.
The trip to Central Asia was confirmed earlier this week, putting an end to previous claims that Saudi Arabia or Southeast Asia would be Xi’s first overseas destination. His transformation into a homebody seems prompted by a mixture of concerns over both COVID-19 and China’s domestic political situation.
In the early days of the pandemic, Xi and other top political leaders were kept behind a COVID-19 cordon, and Beijing has had some of the toughest quarantine rules in China. But anxiety about power struggles at home also may have played a role in Xi’s plans, with the president unwilling to leave the country out of fear of rivals moving against him. China’s multiple crises—from the ongoing constraints of the zero-COVID policy to a stagnating economy—likely made Xi’s fears more acute.
The current trip, then, signals strong confidence ahead of the 20th National Congress of the Chinese Communist Party (CCP) that opens on Oct. 16, when Xi will almost certainly confirm his third term as leader after changing the constitution in 2018 and breaking with the precedent of his predecessors Jiang Zemin and Hu Jintao.
The SCO summit will also see Xi meet Russian President Vladimir Putin for the second time this year. At the Beijing Winter Olympics in February—just before Russia’s invasion of Ukraine—the two leaders pledged a “no limits” friendship between Russia and China. Although China has not officially endorsed the invasion and maintains diplomatic relations with Ukraine, its official and media rhetoric is pro-Russian, and opposing voices have been censored within China.
On a visit to Russia ahead of Xi’s trip, third-ranking Chinese leader Li Zhanshu praised Russia’s “important choice” under supposed threat from NATO, which tracks with Chinese propaganda. At the same time, Chinese institutions have largely cooperated with sanctions on Russia, even as the government has condemned them. There is little sign of the Chinese materiel support for the war that some analysts feared. Amid Russia’s recent military setbacks, Xi’s conversation with Putin may be somewhat strained—although still accompanied by shared anti-Western feeling.
Yet the SCO summit is more about building China’s close ties with its Central Asian neighbors. Beijing has invested significant time and energy in the region, although it remains more popular with the countries’ leaders than with their publics. The SCO grew in part in reaction to so-called color revolutions in the 2000s, which left Central Asian autocrats fearful and China convinced that the United States was behind every plot. (It’s difficult to know how much of such claims is propaganda versus sincere belief, but my private conversations with Chinese officials suggest the conviction is largely sincere.)
One of the main components of the SCO is joint military exercises, known as “peace missions”—supposedly counterterrorism exercises—which in practice look like rehearsals for suppressing popular revolt with foreign military force, as Russia did in Kazakhstan in January. Although Central Asia’s autocrats might want a Russian or Chinese guarantee of their power, this tactic raises fear with the public, who see the arrival of foreign military forces as a threat of new imperialism.
But Xi’s Kazakhstan trip has already delivered an implicit check on Russia’s imperial ambitions, with Xi promising that “no matter how the international situation changes, we will continue to resolutely support Kazakhstan.” Despite Russia’s aid this year, Kazakhstan has effectively supported Ukraine in the war, refusing to condone the invasion and largely allowing strong public condemnations of Russia. That has prompted anger from Russian nationalists, who have suggested that Kazakhstan should be next—and a quickly deleted post from Dmitry Medvedev, the deputy chairman of Russia’s Security Council, questioning Kazakhstan’s sovereignty.
It’s unlikely that an exhausted and overstretched Russia would make any serious threat against Kazakhstan—but Xi’s words may be welcome in a region that is used to playing great powers against each other.
Facing serious challenges in upcoming elections amid a troubled economy, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has turned to Russia for help in boosting cash reserves, rehabilitating his battered image and offering consumers relief with deep cuts in the price of energy.
Talking to reporters on his way back from a Balkans tour last week, Erdoğan revealed ongoing negotiations with Russian President Vladimir Putin about a discount on the price of natural gas. “Russia hasn’t imposed any sanctions on us. I had a talk with him about the price [of gas deliveries],” he told reporters. “If he approaches this positively, then this would be the ‘crème de la crème’ because our goal is to provide as much electricity and natural gas as possible to our citizens under more favorable terms.”
Erdoğan’s popularity has been declining in Turkey, and his ruling Justice and Development Party (AKP) has lost significant support according to polls, mainly stemming from soaring inflation and high unemployment, especially among young people, and rising food and energy prices. His first priority is to stop Russia from cutting gas supplies to Turkey as Putin did to Europe, and more importantly to obtain concessions from Moscow for a discounted price while Moscow looks ways to beat Western sanctions.
The Turkish president’s public remarks during a trip to Bosnia, Serbia and Croatia in which he sided with Putin on cutting off gas to Europe, opposed sanctions and accused the West of provoking Russia were partly aimed at pleasing Putin ahead of talks in Uzbekistan about helping him win re-election in Turkey.
Erdoğan has already declared that his government would not join the sanctions on Russia and opened the Turkish financial and banking systems to Russian oligarchs who wanted to escape Western sanctions and avoid asset freezes and seizures.
In his comments on the plane, Erdoğan said some companies had already parked their cash in Turkey because, he claimed, “There’s no trust in any other country. But there is confidence in Turkey at this point. My colleagues and I are conducting many meetings on this issue, and we’ve gotten positive results because of these meetings,” he explained.
He boasted about an improvement in the foreign currency reserves of the Turkish Central Bank in recent weeks and attributed this trend to the cash inflow to Turkey.
It’s not just financial and economic benefits Erdoğan has been seeking from Putin’s Russia. He also wants political support during the 2023 elections. More significantly, he is after Russia’s lobbying power in Turkey, where Moscow has over the years built a huge network of influence operations. Many Turkish pundits and experts including former generals often appear on Turkish debate programs repeating talking points made by Moscow while throwing their support to the Erdoğan government.
According to former intelligence officer Enver Altaylı, who has studied Russia for decades and believes Russia has imperial goals, with Turkey being one of Moscow’s targets, the negative views of the Turkish public towards the US, the West and NATO during the Russian-Ukrainian war must be attributed to intelligence activities by the Russian secret service FSB, which expended a significant amount of money to build a pro-Russia and anti-West Turkey.
Forty-eight percent of Turks hold the United States and NATO responsible for the Russian invasion of Ukraine, while only 34 percent think Russia is responsible for it.
“Many journalists are paid with these funds for their propaganda in favor of Russia no matter what,” he claimed.
“You may have read that according to recent surveys, almost half the Turkish public thinks Russia is not responsible for the bloodshed in Ukraine. This situation proves one thing: This Russian intelligence fund is managed very successfully in Turkey. Whoever administers the Turkish part of this fund should be given a medal by Russia!” he wrote.
Indeed, according to a survey conducted in June by the Ankara-based Metropoll company that Altaylı mentions, some 48 percent of Turks hold the United States and NATO, of which Turkey has been a member since 1952, responsible for the Russian invasion of Ukraine, while only 34 percent think Russia is responsible for it.
This is an abridged version of an article published originally under the title “Turkey’s Erdoğan Seeks Putin’s Help in Upcoming Elections Amid Economic Woes.”
Abdullah Bozkurt, a Middle East Forum Writing Fellow, is a Swedish-based investigative journalist and analyst who runs the Nordic Research and Monitoring Network and is chairman of the Stockholm Center for Freedom.
Παράξενοι καιροί για το σκάκι: Από την περασμένη Κυριακή μια μυστήρια υπόθεση συγκλονίζει την παγκόσμια ελίτ του ευγενούς αθλήματος, εμπλέκοντας τεχνητή νοημοσύνη και πρωκτικές χάντρες… στο κλέψιμο του πολλάκις παγκόσμιου Πρωταθλητή, Μάγκνους Κάρλσεν, από έναν… απλό, σχετικά νεοφερμένο στο κλαμπ των τιτάνων του σκάκι, 19χρονο Αμερικανό Grand Master.
Eίναι άραγε αλήθεια, ή οι καταξιωμένοι τιτάνες του παγκόσμιου σκακιού δεν μπορούν να αποδεχθούν μια αναπάντεχη ήττα; Στον όλο χαμό που συγκλονίζει την παγκόσμια κοινότητα της ασπρόμαυρης σκακιέρας, παρενέβη μέχρι και ο πολυεκατομμυριούχος Ίλον Μασκ….
Την περασμένη Κυριακή, ο 19χρονος Χανς Νίμαν αντιμετώπισε τον παγκόσμιο πρωταθλητή Μάγκνους Κάρλσεν στο τουρνουά Sinquefield Cup – με έπαθλο 500.000 δολαρίων – και κέρδισε παίζοντας με μαύρα κομμάτια.
Η νίκη ήταν μια έκπληξη, αλλά το πραγματικό σοκ ήρθε μια μέρα αργότερα, όταν οι δυο τους ήταν έτοιμοι να παίξουν ξανά.
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής αποσύρθηκε από το τουρνουά. Στην ανακοίνωσή του στο Twitter, επιβεβαίωσε ότι αποσύρθηκε από τη διοργάνωση, προσθέτοντας ένα βίντεο με τον πρώην προπονητή της Τσέλσι, Ζοζέ Μουρίνιο, να λέει “Αν μιλήσω, θα μπώ σε μεγάλους μπελάδες”.
Ο Κάρλσεν έχει παίξει 53 αγώνες χωρίς ήττα και έχει κερδίσει το κύπελλο δύο φορές στο παρελθόν την τελευταία δεκαετία, αλλά ποτέ δεν είχε αποσυρθεί από μια εν εξελίξει διοργάνωση.
Ο Μουρίνιο στο βίντεο που παραθέτει ο Κάρλσεν μιλά σε συνέντευξη Τύπου μετά από ένα παιχνίδι στο οποίο η ομάδα του πιστεύεται ότι έχασε λόγω κάποιων αμφισβητούμενων αποφάσεων της διαιτησίας.
Ένας παίκτης της κλάσης του παγκόσμιου πρωταθλητή Κάρλσεν που αποχώρησε μετά την ήττα του είναι ένα γεγονός άνευ προηγουμένου περιστατικό στην ιστορία των σκακιστικών τουρνουά.
Το διφορούμενο tweet δεν διέλυσε πραγματικά το μυστήριο. Ωστόσο, άλλοι παίκτες – συμπεριλαμβανομένου του grandmaster [GM] Χικάρου Νακαμουρα – εκ των κορυφαίων και θρυλικών σκακιστών του κόσμου – υπονόησαν ότι ο Κάρλσεν αποσύρθηκε επειδή υποπτευόταν ότι ο Νίμαν τον είχε κλέψει…
«Ο Μάγκνους δεν θα το έκανε ποτέ αυτό σε ένα εκατομμύριο χρόνια», είπε ο Νακαμούρα. «Απλώς δεν το κάνει αυτό. Είναι ο απόλυτος ανταγωνιστής, είναι παγκόσμιος πρωταθλητής. «Δεν θα το έκανε αυτό αν δεν πιστεύει πραγματικά ακράδαντα ότι ο Χανς κλέβει . Νομίζω ότι απλώς πιστεύει ότι ο Χανς απλώς κλέβει, ευθέως»
Αν και ο Κάρλσεν δεν κατηγόρησε τον Νίμαν ευθέως ότι τον έκλεψε, υπήρξαν πολλές εικασίες γύρω από την απόφασή του να αποσυρθεί, με την πιο τρελή απ’ όλες ότι Niemann είχε καταφέρει να νικήσει χρησιμοποιώντας πρωκτικές χάντρες, οι οποίες δονούνται για να μεταφέρουν κινήσεις στη διάρκεια της παρτίδας στον Αμερικανό GM.
Οι εικασίες έχουν αυξηθεί στο Διαδίκτυο ότι ο γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο Νίμαν, ένας σχετικά νεοφερμένος στο άθλημα, εισήγαγε ασύρματα δονούμενα πρωκτικά σφαιρίδια στο σώμα του πριν από τον νικηφόρο αγώνα.
Λάτρεις του σκακιού υποθέτουν ότι σύστημα anti cheating που παρακολουθούσε την παρτίδα, σήμανε συναγερμό όταν εντόπισε αποστολή κωδικοποιημένου μηνύματος στον Νίμαν – με λίγα λόγια είχε δοθεί η τέλεια κίνηση από πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης… Το μήνυμα ώθησε τις πρωκτικές χάντρες να δονούνται σε συγκεκριμένες συχνότητες, έτσι ώστε οι σωστές κινήσεις να μεταφερθούν στον Νίμαν….
Η εξαπάτηση σε μια παρτίδα σκακιού – παρότι η τεχνολογία “οργιάζει” και μπορεί να παρέμβει στις … κλασσικές παρτίδες- δεν θεωρείται εύκολη υπόθεση σήμερα, ειδικά με τους εκπληκτικά εκτεταμένους ελέγχους ασφαλείας που τίθενται σε ισχύ και στην διάρκεια των οποίων στο συγκεκριμένο τουρνουά είχαν ως αποτέλεσμα η τσίχλα που μάσαγε ο Νίμαν να εξεταστεί σχολαστσικά από τους άνδρες ασφάλειας πριν την εναρκτήρια παρτίδα.
Ωστόσο, τα “δρακόντεια μέτρα” δεν φαίνεται να μπορούν να σταματήσουν την διάδοση της θεωρίας των πρωκτικών σφαιριδίων, κάτι που ήδη αποτελεί viral αστείο στις διαδικτυακές σκακιστικές κοινότητες.
“Αυτό είναι μάλλον καλό. Μια πρωκτική χάντρα πιθανότατα θα κέρδιζε [τους ελέγχους ασφαλείας]”, είπε για τη θεωρία ο grandmaster Eric “chessbrah” Hansen , προσθέτοντας “Πραγματικά δεν ξέρω. Είπαν ότι επρόκειτο για μασάζ για τον προστάτη, αλλά δεν είμαι ειδικός σε αυτά τα πράγματα»
Η θεωρία (η οποία δεν έχει αποδείξεις πίσω της) τράβηξε την προσοχή του Ίλον Μασκ, ο οποίος έγραψε στο Twitter (και στη συνέχεια διέγραψε): «Το ταλέντο χτυπά έναν στόχο που κανένας άλλος δεν μπορεί να χτυπήσει, η ιδιοφυΐα χτυπά έναν στόχο που κανείς δεν μπορεί να δει (γιατί είναι στον πισινό σου )» – Σοπενχάουερ».
Η άνοδος του Niemann στον σκακιστικό κόσμο ήταν εντυπωσιακή.
«Έχει κερδίσει τους περισσότερους πόντους αξιολόγησης από οποιονδήποτε παίκτη επιπέδου Grand Master από το 2021», όπως το θέτει το ιστολόγιο σκακιστικής ανάλυσης Pawnalyze .
“Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Νίμαν έκλεψε στη σκακιέρα, αλλά ξέρουμε ότι η άνοδός του στα 2.700+ είναι τόσο απίστευτη” αναφέρει το μπλογκ των αναλυτών , ενώ προσθέτει ότι το ρεκόρ του είναι μεν εντυπωσιακό. αλλά όχι σημαντικά έξω από το κανονικό ώστε να προσφέρει απόδειξη εξαπάτησης.
Μετά τη διαμάχη γύρω από την απόσυρση του Κάρλσεν, ο Νίμαν παραδέχτηκε ότι είχε εξαπατήσει σε διαδικτυακά παιχνίδια στο παρελθόν σε μια συνέντευξη στο Saint Louis Chess Club .
Ωστόσο, λέει ότι αυτό συνέβη όταν ήταν 12 ετών και ο φίλος του τον βοήθησε σε διαδικτυακά τουρνουά και αργότερα ενώ έκανε έπαιξε σε live streaming παρτίδες χωρίς αξιολόγηση στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
«Αυτό που θέλω να μάθουν οι άνθρωποι είναι ότι λυπάμαι βαθιά, βαθιά για το λάθος μου» , είπε . «Ξέρω ότι οι πράξεις μου έχουν συνέπειες και τις υπέστησαν αυτές τις συνέπειες. Εκείνο το διάστημα αποχώρησα από μια πολύ προσοδοφόρα καριέρα στο streaming, σταμάτησα να παίζω σε όλες τις διοργανώσεις και έχασα πολλές στενές φιλίες και σχέσεις».
Πρόσθεσε ότι δεν είχε κλέψει σε καμιά περίπτωση σε κανονικό παιχνίδι με σκακιέρα – όπως αυτό που έπαιξε με τον Κάρλσεν – και ότι δούλευε ασταμάτητα στο παιχνίδι του αφού «αποφάσισε ότι ο μόνος τρόπος για να επανορθώσω το λάθος μου ήταν να αποδείξω ότι θα μπορούσα να κερδίσω στη σκακιέρα ».
«Αυτή ήταν η αποστολή μου. Και γι’ αυτό ζω με μια βαλίτσα στο χέρια και έχω παίξει 260 παιχνίδια σε ένα χρόνο, προπονούμαι 12 ώρες την ημέρα, γιατί έχω κάτι να αποδείξω».
«Αν θέλουν να γδυθώ τελείως, θα το κάνω», είπε ο Νίμαν, αναφερόμενος σε κάτι που πράγματι μπορεί να γίνει με πρόβλεψη της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας σε περίπτωση επίσημης καταγγελίας από αντίπαλο.
«Δεν με νοιάζει. Επειδή ξέρω ότι είμαι καθαρός… Θέλετε να παίξω σε ένα κλειστό κουτί με μηδενική ηλεκτρονική μετάδοση, δεν με νοιάζει. Είμαι εδώ για να κερδίσω και αυτός είναι ο στόχος μου ».
Απόψε γύρω στις 19:45 τοπική ώρα απέμεναν να καταμετρηθούν μόνο οι ψήφοι μερικών τμημάτων
Η πρωθυπουργός της Σουηδίας Μαγκνταλένα Άντερσον παραδέχθηκε σήμερα την ήττα της αριστεράς και τη νίκη του συνασπισμού της δεξιάς στις βουλευτικές εκλογές, αφού σχεδόν ολοκληρώθηκε η καταμέτρηση των ψήφων.
Κατά συνέπεια η επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών ανακοίνωσε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου την παραίτησή της, την οποία θα υποβάλει επισήμως αύριο, Πέμπτη.
Ο συνασπισμός, που αποτελείται από τρία κόμματα της δεξιάς και το ακροδεξιό κόμμα «Δημοκράτες της Σουηδίας» (SD), έχει «μια πλειοψηφία μικρή, αλλά ωστόσο πλειοψηφία», δήλωσε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
«Θα ζητήσω συνεπώς αύριο (Πέμπτη) να παραιτηθώ από τα καθήκοντά μου ως πρωθυπουργού και η ευθύνη για τη συνέχεια θα ανατεθεί στον πρόεδρο του κοινοβουλίου», πρόσθεσε.
Σύμφωνα με τα σχεδόν τελικά αποτελέσματα με καταμετρημένες τις ψήφους από περισσότερα από το 99% των εκλογικών τμημάτων, ο συνασπισμός δεξιάς/άκρας δεξιάς με επικεφαλής τον συντηρητικό Ουλφ Κρίστερσον λαμβάνει 176 έδρες, έναντι 173 για το συνασπισμό της αριστεράς με επικεφαλής την Άντερσον.
Το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής ήταν σε τέτοιο βαθμό αμφίρροπο ώστε για να επιβεβαιωθούν τα πλήρη αποτελέσματα χρειάστηκε να καταμετρηθούν σήμερα και οι μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφοι που έλειπαν.
Το αυτοκίνητο του Βλαντίμιρ Πούτιν δέχθηκε επίθεση σε μια πιθανή απόπειρα δολοφονίας εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία, σύμφωνα με… ανεπιβεβαίωτο ισχυρισμό που διαδόθηκε πριν λίγο και που επίσης διαψεύσθηκε άμεσα από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο της ρωσικής κυβέρνησης κάνοντας λόγο για «ψυχολογικές επιχειρήσεις των γνωστών κέντρων».
«Ανόητες ψευδολογίες» λέει ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου με την είδηση να διακινείται από έναν αντιρωσικό λογαριασμό στο Telegram και να αναμεταδίδει η βρετανική Daily Mail.
Βέβαια δεν θέλησαν ούτε καν να “τραυματίσουν” τον Ρώσο πρόεδρο γιατί απλά δεν θα μπορούσε να αποδειχτεί, απλά να μεταδώσουν τον τρόμο ότι κανείς δεν είναι σίγουρος για την ασφάλεια του.
Ανέφερε ο λογαριασμός:
Σύμφωνα με το αντικρεμλινικό κανάλι, ο Πούτιν κατευθυνόταν προς την επίσημη κατοικία του σε απροσδιόριστη ημερομηνία σε μια αυτοκινητοπομπή-δόλωμα, εν μέσω έντονων φόβων για την ασφάλειά του.
Στην αυτοκινητοπομπή συμμετείχαν πέντε θωρακισμένα αυτοκίνητα, με τον Πούτιν στο τρίτο, σύμφωνα με τον ισχυρισμό.
Ένας δυνατός κρότος στον αριστερό μπροστινό τροχό έπληξε τη λιμουζίνα του Ρώσου προέδρου και πυκνός καπνός φέρεται να βγήκε από το όχημα.
Το αυτοκίνητο οδηγήθηκε σε ασφαλές μέρος, με τον Βλαντίμιρ Πούτιν να βγαίνει σώος και υγιής. Ωστόσο, η υπηρεσία ασφαλείας του πραγματοποίησε αρκετές συλλήψεις -ενώ κάποιοι από τους σωματοφύλακες εξαφανίστηκαν- εν μέσω ισχυρισμών ότι διακυβεύτηκαν οι μυστικές πληροφορίες σχετικά με τις κινήσεις του 69χρονου ηγεμόνα, υποστηρίζει το κανάλι General SVR στο Telegram.
«Στο δρόμο προς την κατοικία του, μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά, το πρώτο αυτοκίνητο της συνοδείας μπλοκαρίστηκε από ένα ασθενοφόρο, και το δεύτερο αυτοκίνητο έκανε μια μικρή παράκαμψη χωρίς να σταματήσει λόγω του ξαφνικού εμποδίου. Στο αυτοκίνητο του Πούτιν ακούστηκε ένας δυνατός κρότος από τον αριστερό μπροστινό τροχό και ακολούθησε πυκνός καπνός», αναφέρει το κανάλι του Telegram.
Το αυτοκίνητο του Πούτιν «παρά τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στον έλεγχό του» βγήκε από το σημείο της επίθεσης και έφτασε με ασφάλεια στην κατοικία του προέδρου.
«Στη συνέχεια, το σώμα ενός άνδρα βρέθηκε να οδηγεί το ασθενοφόρο, το οποίο εμπόδισε το πρώτο αυτοκίνητο της αυτοκινητοπομπής», προσθέτει το SVR General. Το κανάλι -το οποίο μπορεί να υπερηφανεύεται για πολλές εσωτερικές πληροφορίες από το Κρεμλίνο, χωρίς όμως να παρέχει αδιάσειστα στοιχεία για τους ισχυρισμούς του- είπε ότι οι λεπτομέρειες της υποτιθέμενης επίθεσης είναι «απόρρητες».
Το General SVR είναι ένα αντιρωσικό κανάλι Telegram που δημοσιεύει τακτικά υποτιθέμενες εμπιστευτικές πληροφορίες για τον Πούτιν και το Κρεμλίνο.
Σύμφωνα με τη Daily Mail που αναμεταδίδει την είδηση, διαψεύδεται κατηγορηματικά από το Κρεμλίνο. Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφονται για δήθεν απόπειρες κατά του Πουτιν ή για θέματα της υγείας του.
Τουρκία: Νέα δημοσκόπηση για τις σχέσεις των δύο χωρών και την πολιτική του Ερντογάν | tovima.gr
Εν μέσω όξυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων και τη στιγμή που στον δημόσιο λόγο της γειτονικής χώρας κυριαρχεί η ρητορική εναντίον της Ελλάδας όχι μόνο από την κυβέρνηση Ερντογάν αλλά και από την αντιπολίτευση, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει δημοσκόπηση για το πώς βλέπουν οι Τούρκοι τους Έλληνες. Σύμφωνα με την έρευνα που διενεργήθηκε από την εταιρεία Metropoll, η μεγάλη πλειοψηφία των Τούρκων δεν θεωρεί ότι οι Έλληνες είναι «εχθροί».
Ειδικότερα στην ερώτηση «Είναι φίλος ο ελληνικός λαός ή εχθρός;» το 64% των ερωτηθέντων απάντησαν «Όχι» δεν υπάρχει εχθρότητα, το 31,3% «Ναι» υπάρχει εχθρότητα, ενώ 4,7% δεν απάντησε. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων κάθε κόμματος στην στην Τουρκία συμμερίζεται την ίδια άποψη.
Ανά κόμμα
• 60,3% του κυβερνώντος AKP
• 73,8% του αντιπολιτευόμενου Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP)
• 65,1 % του Καλού Κόμματος (İyi Parti ) της Μεράλ Ακσενέρ
• 68,6 του Δημοκρατικού Κόμματος τω Λαών (HDP)
• 57,8% του ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP)
Προεκλογική τακτική
Ακόμα η πλειοψηφία των Τούρκων πιστεύουν ότι η ένταση με την Ελλάδα είναι προεκλογική τακτική της κυβέρνησης. Ειδικότερα το το 51,5% των ερωτηθέντων θεωρεί πως η ένταση της Τουρκίας με την Ελλάδα αποτελεί προεκλογική κίνηση της κυβέρνησης Ερντογάν. Σε αυτούς που συμφωνούν με την ίδια άποψη είναι 36% και 38% των ψηφοφόρων του AKP και ΜΗP αντίστοιχα, που αποτελούν τον κυβερνητικό συνασπισμό στην χώρα.
New threats in Malatya recall earlier atrocities, could indicate planned provocations
When Father Santoro, a Catholic priest, was shot to death in Trabzon in the church he served on the 5th February 2006, no one realized that his murder was just the first of the chain of events targeting Christians in Turkey. The second murder shook Turkey. On 19 January 2007, Turkish-Armenian Journalist Hrant Dink was killed in front of the weekly AGOS newspaper for which he was acting as the editor-in-chief.
The most shocking and most barbaric one was the massacre of three Christians, namely Tilman Geske, Ugur Yuksel, and Necati Aydin in Malatya on the 18th of April 2007.
The Malatya massacre victims were killed by slitting their throats after being subjected to unspeakable torture for hours. As the lawyer of the families of the victims, in this case, my first question was where this deep, dark hatred come from. Piece by piece, while collecting evidence and getting deeper into the case, I realized that these youngsters who killed the victims had long been conditioned to carry out these murders. When the leader of this gang was captured, he was constantly whispering the same nonsensical words: “There are fifty churches in Malatya, missionaries are invading the country.” I believe he seriously believed this when the truth was shockingly different from what he said. There were only a handful of missioners in Malatya, who did not even possess a church for themselves. They were gathering at houses for worship. Yet the perpetrators of these crimes seriously believed that their city and even Turkey were invaded by missionaries.
As soon as I went to Malatya for the case, I realized what kind of atmosphere existed there. My pictures were on the front pages and my name was in the titles of these local newspapers which were questioning my “motives,” along with my colleagues’ “motives” in pursuing this case. I was portrayed in these news reports as a demon who wishes only ill for this city and its people. While the case was progressing, I started to get extremely sophisticated threat letters and messages. It was obvious that some dark circles were orchestrating all of these. The circles who threatened me and who provoked the murderers were the same. They were somehow connected to “deep state” and paramilitary groups.
We realized that all these murders and attacks on Christians were somehow connected. In all cases murderers were very young, their ages varying between 16 and 19. They were all members or in close association with the youth wings of ultranationalist parties. They were somehow connected to illegal extensions of the state.
I remembered all these just because of what happened in Malatya last week. Members of the Salvation Church–yes after all that happened there to Christians, they still have the courage to have their worship place–were threatened once again. An ultranationalist young man approached a churchman and told him a very detailed story about how he was commissioned to kill them. +GercekNews reported the event in detail (https://gerceknews.com/news/murder-threats-stir-fears-among-protestants-in-turkeys-malatya#gsc.tab=0). In my opinion, either he was telling the truth, or he was threatening Christians by telling them how he was hired as a hit man to kill them. In any case, the situation was extremely disturbing. In the story he told there were lengthy references to the 2007 Malatya massacre.
As a lawyer, I applied to the Malatya prosecutor to initiate legal action, but I also started to think if this could be something bigger like what happened in 2006 and 2007. Looking from this angle, I just remembered that all these events happened very recently: On 15 June, a Jewish cemetery in Istanbul has been vandalized. In June again in the Village of Enhil in the Midyat district of Mardin, the tombstones in the Mor Petrus and Mor Paul Syriac Orthodox chapel were desecrated and the bones of the Saints were thrown out. On 30 July there were simultaneous attacks on three Cem Houses and one Alevite NGO in Ankara. A woman was stabbed at the Turkmen Alevi Bektashi Foundation. In August in the Gure village of Edremit District in Balikesir, racist symbols were drawn, and threat messages were written on the walls of Alevis’ houses. In August, a lawyer sent a Twitter message stating that Garo Paylan, an Armenian deputy in the parliament could have been killed on two occasions.
I am not saying that all these events are connected. But in a country like Turkey, with all the history we know, when different members of the religious minorities are attacked and threatened one after another, we should be alarmed. We need to be very alert to see if any patterns are repeating; if the perpetrators of these attacks somehow are coming from the same circles, what kind of connections they have, and so on.
We are approaching a new election. We can expect that different kinds of provocations could take place. And we know from the past these provocations could be dreadful and deadly when it comes to religious minorities.
As it happened in the Matrix movie, if a black cat passed by you and then another that looked just like it did the same, this means déjà vu. And a déjà vu might be a very strong signal of ominous events ahead!
*Orhan Kemal Cengiz is a lawyer with extensive experience in representing clients before the European Court of Human Rights and author of several articles, books and manuals in the field of human rights. He is a former president of the Human Rights Agenda Association and is currently a board member of the Tahir Elci Human Rights Foundation. His articles have appeared in Turkish and international newspapers.
After being stationed in Libya, another front was opened for the Syrian mercenaries when in September 2020, Azerbaijan launched air and ground attacks across Nagorno-Karabakh.
Syrian mercenaries, used by the Turkish military in Northeast Syria against Kurdish-led Syrian Democratic Forces (SDF), have been recruited in thousands by Turkey to serve as foot soldiers in the conflicts in Libya and Caucasus, the National Interest reported.
John Lechner and S. Asher, co-authors of the special report titled “Inside the Bloody Business of Turkey’s Syrian Mercenaries,” point out that the process of dispatching large numbers of mercenaries to Libya sped up after Turkey signed a memorandum of understanding with the Libyan Government of National Accord (GNA) on maritime boundaries in the Mediterranean, which marked an important move in terms of Turkey’s geopolitical interests and led to protests from Egypt, Cyprus and Greece.
“The Turkish military effectively took control of operations, shipping in air defense systems, drones, and thousands of Syrian mercenaries,” the authors note.
The demand for the mercenaries was greater than even expected by the Syrian recruiters of groups like al-Hamzat.
“We had to send as many fighters as we could recruit. The Turks were asking for 2,000 men; our battalion is only 500 strong. So, we started sending kids with zero military experience,” Abo Saied, a recruiter for one of the Turkish-backed militias is cited saying.
Second front in the Caucasus
Another front was opened for the Syrian mercenaries when in September 2020, Azerbaijan launched air and ground attacks across Nagorno-Karabakh, reigniting conflict between Azerbaijani, Armenian, and local Karabakh forces.
Saied was this time recruiting for the war in the Caucasus.
Now, however, according to him, the Turks “paid more attention, and they insisted we send experienced fighters.”
“The vetting process improved. As recruiters understood it, the Turks viewed the Azeris as ‘brothers,’ and their support for Azerbaijan was ideological, unlike their support for the GNA in Libya, which was contractual and based on geopolitical interests,” say the authors.
They make a particular note on the involvement of Turkish private military company SADAT:
“Recruiters we spoke to maintain that their primary contact was with Turkish intelligence, while logistics were outsourced to ‘unknown companies.’ It is likely that those companies are affiliated with SADAT, the Turkish private military company founded by Adnan Tanrıverdi, a former brigadier general and close confidant of Turkish president Recep Tayyip Erdogan.”
A 2020 report by the U.S. Department of Defense, cited by the authors, state that “Sadat maintains supervision and payment of the estimated 5,000 pro-GNA Syrian fighters in Libya, according to USAFRICOM.”
Turkish citizenship promised in the event of a mercenary’s death
“Many Syrians who signed up to fight in Libya and Azerbaijan were promised, in the event of their death, that their family members would receive a path to Turkish citizenship,” the authors add.
It is now likely that the Syrian mercenaries stationed near Libyan capital Tripoli are pulled into a recent conflict between rival factions that began in late August.
The authors say:
“Mercenaries located in Janzur, west Tripoli, may find themselves blocking pro-Bashagha militias from the west. Mahmoud ben Rajab, a Libyan commander and Dbeibah ally with close connections to Turkey, is one of the few who could deploy Syrians. Rajab doesn’t have many armed Libyans under his command, and his ‘existing political image could potentially withstand the use of Syrians,’ according to Harchaoui.”
Οι Βρετανοί ξεκίνησαν να ζουν στην «Σοβιετική Ένωση» της δεκαετίας του ’80 καθώς μπαίνει όριο στον αριθμό των εκπτωτικών προϊόντων που μπορούν να αγοράσουν οι καταναλωτές από την τρίτη μεγαλύτερη αλυσίδα σούπερ μάρκετ της Βρετανίας με σχεδόν 600 καταστήματα στη χώρα και ενώ ο πληθωρισμός στη χώρα συνεχίζει να καλπάζει.
Συγκεκριμένα το Asda, το οποίο εγκαινίασε μία σειρά βασικών προϊόντων τον Μάιο, το Just Essentials, επέβαλε όριο στα τρία προϊόντα από κάθε κατηγορία, λέγοντας ότι ο περιορισμός θα ισχύσει για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά όπως είναι γνωστό τίποτε δεν είναι ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ καθώς πολύ εύκολα γίνεται μόνιμο.
Η κατάσταση θυμίζει το τραγούδι των θρυλικών Beatles «Back in the U.S.S.R.» (επιστροφή στην Σοβιετική Ένωση) καθώς οι δυτικές κοινωνίες άλλαξαν οικονομικό και πολιτικό σύστημα χωρίς να το έχουν καταλάβει και πλέον αντί για καπιταλισμό έχουν νεοκομμουνισμό στον οποίο θα επικρατούν τα επιδόματα και τα δελτία σε όλα τα αγαθά.
Κι όλα αυτά για να καταπολεμηθεί η… «κακιά» Ρωσία και ο «κακός» Β.Πούτιν.
«Λατρεύουμε που αγαπάτε το Just Essentials και προσπαθούμε σκληρά να αντεπεξέλθουμε στη ζήτηση», αναγράφεται κάτω από ορισμένα ράφια στο Asda. «Για να διασφαλίσουμε ότι οι πελάτες μας θα πάρουν ό,τι χρειαστούν, περιορίζουμε τις αγορές σε 3 για κάθε προϊόν ανά πελάτη για ένα μικρό χρονικό διάστημα».
«Το Just Essentials αποδεικνύεται εξαιρετικά δημοφιλές αυτή τη στιγμή και προσπαθούμε σκληρά να επαναφέρουμε τα προϊόντα σε έλλειψη στα ράφια όσο το δυνατόν γρηγορότερα», δήλωσε εκπρόσωπος του Asda στο Business Insider.
Ο ίδιος σημείωσε επίσης ότι «για να διασφαλίσουμε ότι όσο το δυνατόν περισσότεροι πελάτες μπορούν να αγοράσουν αυτά τα προϊόντα περιορίζουμε τις αγορές σε τρεις το μέγιστο από κάθε προϊόν».
Σημειώνεται ότι η πλήρης σειρά προϊόντων, σχεδόν 300 στο σύνολο συμπεριλαμβανομένων κρεάτων, ψαριών και ειδών υγιεινής, αναμένεται να κυκλοφορήσει μέχρι το τέλος του έτους. Ενδεικτικά, περιλαμβάνονται κόκκινα φασόλια έναντι 0,33 λιρών, κονσέρβες με κομμένα καρότα έναντι 0,23 λιρών, τσάντες 2,5 κιλών με πατάτες για 0,99 λίρες και πακέτα ζαμπόν 400 γρ. για 1,69 λίρες.
Οι τιμές τροφίμων και μη αλκοολούχων ποτών αυξήθηκαν κατά 12,7% το πρώτο επτάμηνο του έτους στη Βρετανία.
Συγκεκριμένα μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου, αυξήθηκαν κατά 2,3%, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη μηνιαία μεταβολή από τον Μάιο του 2001. Εξ ου και οι καταναλωτές στρέφονται συνεχώς περισσότερο σε φθηνότερες μάρκες ή ακόμη και αλλάζουν τα προϊόντα που αγοράζουν, καθώς ορισμένες κατηγορίες τροφίμων, όπως το κρέας, γίνονται ακριβότερες.
Η ανάλυση που ακολουθεί είναι επεξεργασμένο κείμενο συνεδρίου. Οι πυκνές και αναγκαστικά σύντομες επισημάνσεις μου θα περιστραφούν γύρω από 4 αλληλένδετους άξονες:
• Το Γερμανικό ζήτημα.
• Τις οντολογικές προϋποθέσεις της ΕΕ.
• Την εγγενή πλην εύθραυστη αντί-ηγεμονική φύση της ΕΕ.
• Τις αποφάσεις μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, ιδιαίτερα όσον αφορά τα νομισματικά δεσμά
Ποιος είναι ο ρόλος και ποια η θέση του Γερμανικού κράτους στο κέντρο της Ευρώπης. Γερμανικού κράτους το οποίο όταν είναι οικονομικά αδύναμο η Ευρώπη είναι ρακένδυτη και όταν είναι πολύ ισχυρό έχουμε αστάθεια και πόλεμο. «Δεν με αφήνουν να κοιμηθώ οι εφιάλτες των αντι-γερμανικών συσπειρώσεων», συνήθιζε να λέει Καγκελάριος Μπίσμαρκ. Η Γερμανία επιδίωξε πολλές φορές την ηγεμονία αλλά ποτέ δεν κατάφερε να ηγεμονεύσει επί της Ευρώπης. Είτε είχαμε πόλεμο και ήττα της Γερμανίας είτε η σταθερότητα της Γηραιάς Ηπείρου εξαρτάτο τόσο από μια σειρά στρατηγικές, οικονομικές και πολιτικές αποφάσεις όσο και από την κατανόηση εκ μέρους του Βερολίνου των ιστορικών στρατηγικών καταναγκασμών της εξωτερικής του πολιτικής.
Η στρατηγική αποφυγής δημιουργίας αντί-γερμανικών αξόνων με το να υιοθετεί μια στρατηγική χαμηλών τόνων είναι βασικά η μόνη επιλογή της Γερμανίας. Ακόμη και η παραμικρή γερμανική ηγεμονική παράσταση προκαλεί διλήμματα ασφαλείας που σταδιακά συγκροτούν τις προϋποθέσεις αστάθειας. Παρά το γεγονός πως στις ανθρώπινες καταστάσεις και ιδιαίτερα στην διεθνή πολιτική κανείς ποτέ δεν πρέπει να λέει ποτέ, πολλοί εκτιμούν ότι η Γερμανία ποτέ δεν θα μπορέσει να ηγεμονεύσει επί της Ευρώπης.
Μπορούμε να αντιληφθούμε πως φθάσαμε στην συγκαιρινή κρίση αν κατανοήσουμε την θέση του Γερμανικού ζητήματος στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία και αν γίνει κατανοητό ότι η νομισματική ένωση όπως αποφασίστηκε το 1992 ως τρόπος ελέγχου της Γερμανίας ήταν μια αναποτελεσματική προσέγγιση αλλά και ένα άλμα στο κενό. Όσον δε αφορά τις συναρτημένες με αυτό σκέψεις για οικονομική και πολιτική ένωση ενός πλέον αποδεδειγμένα διαφοροποιημένου εθνοκρατοκεντρικού ευρωπαϊκού χώρου ήταν και συνεχίζει να είναι ένα πολύ επικίνδυνο σχέδιο.
Η πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μέχρι το Μάαστριχτ μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια προσεκτική θεμελίωση μιας «Ευρώπης των Πατρίδων». Μετά το 1945, βέβαια, ο ουτοπισμός ποτέ δεν έλειψε. Όμως, από το 1985 μέχρι το 1992 εντάθηκαν οι ουτοπικές φωνές για ολοκλήρωση της κοινής αγοράς με αποφάσεις που συνεπάγονταν μια νομισματική και οικονομική ένωση. Αυτό το κλίμα εντάθηκε λόγω μεγάλων ανακατατάξεων στην φάση μετάβασης από τον Ψυχρό Πόλεμο στην μεταψυχροπολεμική εποχή.
Έτσι, εξήντα ακριβώς χρόνια μετά την έναρξη του τελευταίου παγκόσμιου πολέμου που εν πολλοίς οφειλόταν στην ουτοπική πολιτική σκέψη, ο ουτοπισμός υπερίσχυσε και πάλιν αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν ζούσε ο Edward H Carr, ίσως θα έγραφε ένα νέο αριστούργημα, το: The sixty year crisis. The consequences of lack in strategic and political thinking in European interstate relations. (Το βιβλίο του Carr The Twenty Year Crisis (μεταφρασμένο στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ποιότητα: Η Εικοσαετής κρίση) θεωρείται ότι είναι το εμβληματικό κείμενο που θεμελίωσε την επιστημονική μελέτη των διεθνών σχέσεων. Είναι ένα κλασικό έργο που τεκμηριώνει, μεταξύ πολλών άλλων, το πόσο επικίνδυνος είναι ο ουτοπισμός στις διεθνείς σχέσεις και τον κλασικό χαρακτήρα των ηγεμονικών διεθνιστικών μεταμφιέσεων).
Εδώ και αιώνες το γερμανικό ζήτημα συναρτάται με τα πεδία της οικονομίας, της διπλωματίας, της στρατηγικής, των δημογραφικών δεικτών και με πιο σταθερά διαχρονικά γεωπολιτικά κριτήρια της Ευρωπαϊκής πολιτικής.
Μετά το 1945 δεν υπάρχει ευρωπαϊκός και ευρωατλαντικός θεσμός ο οποίος να μην είχε αποφασιστεί, πρωτίστως και κυρίως, σε αναφορά με το γερμανικό ζήτημα. Επιγραμματικά υπενθυμίζω τα Σύμφωνα, τα σχέδια και τις ιδέες από το 1945 μέχρι και το 1955. Οι κυρίαρχες αξιώσεις κυμαίνονταν από ιδέες για διάλυση του σύγχρονου γερμανικού κράτους και την δημιουργία εκατοντάδων μικρών κρατιδίων μέχρι και την από-βιομηχανοποίηση, την αγροτικοποίησή και αποστρατικοποίηση του κράτους που δημιούργησε ο Μπίσμαρκ ένα αιώνα πριν.
To 1955, λίγο πριν δημιουργηθεί η Ομόσπονδη Γερμανία, είχαμε το Σοβιετικό Σχέδιο για ολική επανένωση και ουδετεροποίηση του νέου κράτους. Κάτι ήξεραν οι Σοβιετικοί και κάτι ξέρουν οι Ρώσοι σήμερα τι σημαίνει για την κατανομή ισχύος, θέσης και ρόλων, η ύπαρξη ενός ενωμένου και ισχυρού Γερμανικού κράτους στο κέντρο της Ευρώπης. Σημαίνει, βασικά, κατάλυση του ιστορικού συνασπισμού των ναυτικών δυνάμεων και άνοιγμα της βεντάλιας των στρατηγικών παιγνίων που ευνοούν τις ηπειρωτικές δυνάμεις.
Το 1955, το νέο γερμανικό κράτος αποτελούμενο από τα τρία μόνο κατεχόμενα κομμάτια, υποχρεώθηκε να δεχθεί μια σειρά δεσμεύσεων τα οποία λίγο πολύ επαναλήφθηκαν το 1994 και ισχύουν και σήμερα. Ο πολιτικοστρατηγικός σκοπός είναι ρητός και συχνά διακηρυγμένος: Ο στρατηγικός έλεγχος της Γερμανίας σε όλα τα νοητά πολιτικοοικονομικά και πολιτικοστρατηγικά πεδία, για «να υπάρχει μια Γερμανία της Ευρώπης και όχι μια Ευρώπη της Γερμανίας».
Το 1955 η Ομοσπονδιακή Γερμανία εντάχθηκε σε όλους τους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς. Η ΔΕΕ αποστολή είχε να ελέγχει τους γερμανικούς εξοπλισμούς. Η Βόννη υποχρεώθηκε επίσης να μην διαθέτει ανεξάρτητο γερμανικό στρατιωτικό επιτελείο και δεσμεύτηκε συνταγματικά να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Υπέστη επιπλέον τον σφικτό εναγκαλισμό της Γαλλίας με την Συνθήκη του 1963, και με πιο πολιτικό τρόπο κατά την διάρκεια του μεταπολέμου υποχρεώθηκε να κρατάει χαμηλό προφίλ στην διπλωματία. Συχνά Γάλλοι ηγέτες δηλώνουν ότι ένας από τους σκοπούς που εξυπηρετούνται με την κατοχή πυρηνικών όπλων είναι η «ψυχολογική εξισορρόπηση της Γερμανίας».
Μερικές διατυπώσεις συνοψίζουν γλαφυρά το γερμανικό ζήτημα. Για παράδειγμα, όταν την δεκαετία του 1980 συζητούσαν το ζήτημα της αυτόνομης ευρωπαϊκής άμυνας, και αφού το λογικό συμπέρασμα ήταν ότι το άλογο που θα μπορούσε να τραβήξει το άρμα μιας ευρωπαϊκής συμμαχίας ήταν η Γερμανία, ο τότε πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου ιδιοφυώς αποτύπωσε το ανυπέρβλητο δίλημμα: «Το ζήτημα είναι πως για να συμβεί αυτό η Γερμανία πρέπει να είναι τόσο δυνατή που να την φοβάται η Σοβιετική Ένωση αλλά και τόσο αδύναμη ούτως ώστε να μην την φοβάται το Λουξεμβούργο».
Η πιο πολυσυζητημένη φράση στις ευρωστρατηγικές συζητήσεις, δικαίως, είναι του Josef Joffe. Υπενθυμίζοντας το γερμανικό ζήτημα και τα υποβόσκοντα διλήμματα ασφαλείας στην Γηραιά Ήπειρο, υπογράμμισε ακόμη πιο ξεκάθαρα το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της μεταπολεμικής στρατηγικής αρχιτεκτονικής άμυνας και ασφάλειας. Όπως έγραψε «η Αμερική με την παρουσία της στην Ευρώπη σώζει τους Ευρωπαίους από τους εαυτούς τους». Ερχόμαστε λοιπόν στην μεταψυχροπολεμική εποχή οπότε και βλέπουμε ότι ο Joffe επιβεβαιώθηκε και πάλιν. Κατά την μετάβαση στην μεταψυχροπολεμική εποχή παρατηρήθηκαν τα εξής:
Πρώτον, είχαμε την εντονότερη εκδήλωση διλημμάτων ασφαλείας μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και η Ευρώπη διέτρεξε τον κίνδυνο μεγάλης αστάθειας ή ακόμη και πολεμικής σύγκρουσης.
Δεύτερον, οι ΗΠΑ κράτησαν συγκρατημένη στάση μέχρι το τέλος του 1991 αναμένοντας τις αποφάσεις των Ευρωπαίων πλην παράλληλα πλασάροντας την διαιώνιση της Ατλαντικής Συμμαχίας ως τον εγγυητή της σταθερότητας, με τον όρο, όμως, των εκτός περιοχής δράσεων, οι οποίες μέχρι και σήμερα εξυπηρετούν τον αμερικανικό επεμβατικό σχεδιασμό. Όπως χαρακτηριστικά έγραψε η υφυπουργός εξωτερικών Κοντολέσα Ράις που χειριζόταν την κρίση στην Ουάσιγκτον οι ΗΠΑ κράτησαν αποστάσεις μέχρι την στιγμή που ο Μιτεράν έχοντας πλέον συμφωνήσει την ΟΝΕ με τον Κολ δήλωσε ότι η επανένωση θέτει μεγάλα προβλήματα που θα αντιμετωπίζονται όπως θα επέρχονται.
Τρίτον, οι σπασμωδικές και νευρικές Βρετανικές, Γαλλικές και άλλες κινήσεις οδήγησαν μεν στην επανένωση και σε νέες Συνθήκες πλην το Γερμανικό ζήτημα δεν έκλεισε αλλά άνοιξε. Αυτά που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι παρά η αρχή ενός μεγάλου ζητήματος που το 1992 μπήκε σε μια νέα αφετηρία.
Τέταρτον, οι Γάλλοι, πάλεψαν για να εκπληρώσουν, τουλάχιστον, την επί δεκαετίες αξίωσή τους για επιβολή κάποιου είδους ευρωπαϊκού νομισματικού ελέγχου επί της Κεντρικής Γερμανικής Τράπεζας. Οι Γερμανοί τραπεζίτες ήταν μεν ανεξάρτητοι πλην λειτουργούσαν με εθνικούς γερμανικούς όρους και όχι κάποιας πολιτικής ανθρωπολογίας ενός ανύπαρκτου ευρωπαϊκού έθνους.
Ο νομισματικός έλεγχος, ήλπιζαν οι Γάλλοι, θα επόπτευε τις Γερμανικές οικονομικές αποφάσεις. Μάταια, βέβαια, όπως ομολόγησε ο Ντελόρ το 1996, καθότι αυτό που μετράει δεν είναι μόνο οι νομισματικές αποφάσεις αλλά και η οικονομική ισχύς ενός κράτους που προκαλεί άνισο και αθέμιτο ανταγωνισμό και αθέμιτα πλεονάσματα. Στις διακρατικές σχέσεις αυτό που προστατεύει τα λιγότερο ισχυρά κράτη και τα συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης που συναρτώνται με τις κοινωνικές ισορροπίες είναι τα οικονομικά σύνορα. Η ΕΕ ως σχέδιο συνεργασίας κρατών δεν μπορεί να υπάρχει αν καταστεί μέσο συντριβής των λιγότερο ισχυρών, δεσποτείας του ισχυρότερου και κυριαρχίας μιας τεχνόσφαιρας στερούμενης πολιτικής νομιμοποίησης.
Πάντως αυτά συζητήθηκαν εκτενώς στην Γαλλία το 1993 όταν έγινε το δημοψήφισμα για την Συνθήκη του Μάαστριχτ που υπερψηφίστηκε με μισή ποσοστιαία μονάδα, οι αντίπαλοί της ορθά, όπως αποδεικνύεται, δήλωναν ότι η Γαλλία με την ΟΝΕ «προσπαθεί να δέσει ένα γίγαντα με κλωστές». Αυτό που ζούμε τώρα, ακριβώς, είναι το σπάσιμο αυτών των κλωστών. Τώρα, στο πνευματικό πεδίο, αρκεί η γλαφυρή αναφορά του Mauriac που εξέφραζε πολλούς όταν έγραψε: «Αγαπώ τόσο πολύ τους γερμανούς που θέλω να είναι δύο», δηλαδή διαιρεμένοι μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας.
Κοσμοθεωρία των Εθνών
Ο σκοπός ελέγχου της Γερμανίας δεν μπορούσε να επιτευχθεί με νομισματική ενοποίηση. Ούτε η οικονομική ή πολιτική ένωση με κατάλυση των εθνοκρατών είναι εφικτή. Σε ένα διαφοροποιημένο εθνοκρατοκεντρικό χώρο οι νομισματικές αποφάσεις δεν υπόθεση των τεχνοκρατών.
Επηρεάζει τα μακροοικονομικά μεγέθη, τις κοινωνικές ισορροπίες εντός των κρατών, την διαχείριση των χρηματοοικονομικών ροών ενδοκρατικά, ευρωπαϊκά και διεθνώς, τα επιτόκια, τις ξένες επενδύσεις, βασικά τα πάντα. Είναι Υψηλή Πολιτική par excellence.
Απλή λογική οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι τα λιγότερο ανταγωνιστικά κράτη θα βυθίζονταν και ναυαγοσώστες δεν θα υπήρχαν. Αν βέβαια ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας τότε σε τι διαφέρει το Κοινοτικό σύστημα από το υπόλοιπο διακρατικό σύστημα! Προς τι να καλούμε για πολιτική ένωση; Αν αυτό είναι εφικτό με μια δήλωση γιατί να μην ενωθεί ο πλανήτης αύριο;
Τώρα, εδώ υπάρχει ένα μυστήριο! Γιατί το 2001 η Ελλάδα πριν είναι έτοιμη θεσμικά, οικονομικά, αναπτυξιακά και ανταγωνιστικά, πήδηξε μέσα σε αυτό τον τρικυμισμένο ωκεανό; Είπαμε, η ζωή των ανθρώπων και η πορεία των κρατών είναι ένα ταξίδι, μια οδύσσεια. Ο Οδυσσέας όμως εισήλθε στην σπηλιά των Κυκλώπων επειδή δεν γνώριζε. Το ίδιο και εμείς νομίζω πράξαμε με την ΟΝΕ. Δεν ξέραμε ότι είναι οι συμπληγάδες των στρατηγικών ανταγωνισμών Γαλλίας-Γερμανίας και ότι δεν ήταν ένας χλοερός τόπος γεμάτος αλληλεγγύη;
Πολλές ευθύνες εντοπίζονται στα πεδία των διεθνών και ευρωπαϊκών σπουδών και του κατασκευαστικού ιδεολογικού και δογματικού κανονιστικού λόγου που κυριαρχεί στις πολιτικές επιστήμης στην Ευρώπη. Του κανονιστικού ιδεολογικού λόγου όπως είπε χθες ο Κοντογιώργης που εμφανίζεται ως επιστήμη. Το ιδεαλιστικό κατασκευαστικό «ΘΑ» στην διεθνή πολιτική, πολλοί ιστορικοί θα πουν, αποδεικνύεται ότι ήταν πάντοτε τα δύο πρώτα ψηφία της λέξης «Θάνατος». Ο Πλάτωνας βέβαια από εκεί υψηλά συχνά μας ατενίζει και μειδιά σαρδόνια για τα πλατωνίζοντα ιδεαλιστικά καμώματά μας.
Εδώ, παρενθετικά μια λέξη για τους Γερμανούς. Κράτος είναι και μάλιστα πολύ φυσιολογικό που λογικά λειτουργώντας αξιώνει θέση και ρόλο που συνάδει με την εθνοκρατική του ισχύ. Μελετώντας τη περίοδο 1945-1990 είναι πράγματι να θαυμάσει κανείς την επιτυχή ισορροπία που επιτύγχαναν σημαντικοί Γερμανοί ηγέτες όπως οι Αντενάουερ, Μπράντ, Σμιτ και Κολ. Εν μέσω της δίνης που προκαλούσαν οι εναλλαγές ύφεσης και έντασης κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, πέτυχαν να επιβιώσει η Γερμανία, και, ευκαιρίας δοθείσης, να ενωθεί ξανά. Διόλου τυχαία, συχνά ακούγαμε τον Καγκελάριο Κολ να θυμίζει την ρήση του Μπίσμαρκ ότι δεν τον αφήνουν να κοιμηθεί οι εφιάλτες των αντί-γερμανικών συσπειρώσεων». Τα τελευταία χρόνια τέτοια λόγια δεν ακούγονται πια συχνά στην Γερμανία. Και αυτό είναι μια σημαντική αλλαγή.
Τώρα, μερικές λέξεις για την κυριαρχία παμπάλαιων προμαρξιστικών δογμάτων του αρχαϊκού δογματικού φιλελευθερισμού που θεωρούσε την αναγωγή του πολιτικού και στρατηγικού αστερισμού στον οικονομικό αστερισμό ως γραμμική υπόθεση. Η οικονομία και οι ιδεολογικά εμπνευσμένοι θεσμοί, συνεχίζουν να πιστεύουν μερικοί, είναι ανεξάρτητοι διαμορφωτικοί παράγοντες που λειτουργούν απρόσκοπτα ως κινητήρια δύναμη ανθρωπολογικής και πολιτικής εξομοίωσης και ολοκλήρωσης που οδηγεί σε ένα λίγο πολύ ενιαίο πλανήτη. Οι άνθρωποι σύμφωνα με αυτή την λογική πειθαρχούν στους θεσμούς και διαμορφώνονται. Η πολιτική πάει περίπατο.
Παραμερίζοντας απροβλημάτιστα τα στρατηγικά ζητήματα σχετικού συμφέροντος και άνισης ανάπτυξης, αναμίχθηκαν δογματικά και συγκεχυμένα η οικονομία, το κράτος και η πολιτική. Πολλοί πείστηκαν ότι οι οικονομικές διαδράσεις είναι επαρκής προϋπόθεση αποδυνάμωσης ή και κατάργησης της πολιτικής και τρόπος μαγικής εξαφάνισης των διακρατικών στρατηγικών προβλημάτων. Πολλοί πίστεψαν ότι γραμμικά και απρόσκοπτα οι θεσμοί, το αόρατο οικονομικό χέρι και οι χαρούμενες αισθητικές σχέσεις θα συγκροτούσαν μια ευρωπαϊκή υπερεθνική πολιτική ανθρωπολογία που στην συνέχεια, όπως έγραψε ο Amitai Etzioni δεν θα είχε νόημα να υπάρχει μόνο στην Ευρώπη. Το εγχείρημα της ολοκλήρωσης, υποστήριξε, να επεκταθεί πλανητικά.
Βέβαια, όπως και άλλοι εισηγητές επισήμαναν χθες, συνέτειναν και άλλα γεγονότα τα οποία εξώθησαν τους πάντες προς τον ανορθολογισμό. Το 1985 εν μέσω πιέσεων για τον κορεσμό της διαδικασίας ολοκλήρωσης και των 300 κανονισμών ολοκλήρωσης της Ενιαίας Αγοράς που ολοκληρώθηκαν το 1992, απροβλημάτιστα ουκ ολίγοι αξίωναν αφόρητα μια πορεία προς οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση.
Δεν κυριάρχησε το θεμελιώδες ερώτημα για το πώς θα μπορούσε να πορευτεί η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αν δεν συνεκτιμήσει πλήρως το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή υπερεθνική ανθρωπολογία είναι μηδέν. Υπερεθνικοί θεσμοί υπάρχουν. Υπερεθνικοί άνθρωποι, όμως, δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν. Και δεν κατασκευάζονται με την ελεύθερη κυκλοφορία προϊόντων όπως παρωχημένες λειτουργιστικές αντιλήψεις υποστήριζαν. Όμως, μηδέν πολιτική ανθρωπολογία, σημαίνει μηδέν ανθρωπολογικές προϋποθέσεις υιοθέτησης αμιγών υπερεθνικών θεσμών. Σημαίνει μηδενική δυνατότητα άσκησης λαϊκής κυριαρχίας σε υπερεθνικό επίπεδο. Σημαίνει μηδενική δημοκρατία, σημαίνει ανυπαρξία πολιτικοοικονομικού ορθολογισμού και κατά συνέπεια επιτάσσει μηδενικές ανεξάρτητες υπερεθνικές αρμοδιότητες. Οτιδήποτε το αντίθετο συμβολίζει μηδενική πολιτική σκέψη.
Όριο ο ουρανός, βέβαια, για αρμοδιότητες των υπερεθνικών θεσμών ως εντολοδόχων των εντολέων διακυβερνητικών θεσμών. Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, πολιτικός ορθολογισμός σημαίνει ομόφωνες αποφάσεις στο διακυβερνητικό επίπεδο και ενδυνάμωση της δημοκρατίας στο εσωτερικό κάθε κράτους μέλους.
Όπως πολλοί πλέον παραδέχονται πλην πολύ αργοπορημένα, η ΟΝΕ ήταν το κύκνειο άσμα μιας παρωχημένης και πολιτικοστρατηγικά ελλειμματικής οικονομικίστικης αντίληψης για τον άνθρωπο, το κράτος και το διεθνές σύστημα. Πέραν του ότι πραγματολογικά δεν έχει κανένα ιστορικό έρεισμα, αγνοεί ή παρακάμπτει το γεγονός ότι το σύγχρονο διεθνές σύστημα είναι όλως ιδιαιτέρως εθνοκρατικά και ανθρωπολογικά διαφοροποιημένο.
Πέραν αυτού, θυμίζω ότι στο πεδίο της θεωρίας ολοκλήρωσης. Ήδη από το 1966, αυτή η συζήτηση τελείωσε με τις γνωστές παραδοχές του Ernst Haas στην διαμάχη του με τον Stanley Hoffman. Είχε ήδη γίνει φανερό ότι λειτουργική ολοκλήρωση ναι μεν συγκρότησε ένα σύστημα συναλλαγών, θεσμών και κοινών πολιτικών που διαχειρίζονταν υπερεθνικοί θεσμοί κατ’ εντολή των κρατών μελών, αλλά δεν αναίρεσε και αντίθετα ενίσχυσε την θεμελιώδη εθνοκρατική διαφοροποίηση της Ευρώπης.
Αυτή ίσως είναι και η ουσία των πάντων. Μετά τον Συμβιβασμό του Λουξεμβούργου του 1966 η θεμελίωση της ΕΕ σε εθνοκρατοκεντρική βάση ήταν μια συνειδητή από όλους και συμπεφωνημένη στάση. Συγκεκριμένα, ο ομόφωνος και σε κάθε περίπτωση συναινετικός χαρακτήρας των αποφάσεων που συγκρότησε τις πολιτικές, τις λειτουργίες, την φυσιογνωμία και τις εγγενείς ιδιότητες της ΕΕ προκάλεσε τα εξής:
α) Οι ανθρωπολογικές προϋποθέσεις δημοκρατικής συγκρότησης βρίσκονται εκεί όπου η πίστη και η νομιμοφροσύνη των πολιτών νομιμοποιεί το Πολιτικό γεγονός, δηλαδή εθνοκρατικά.
β) Η λαϊκή κυριαρχία μπορεί να ασκηθεί μόνο στο εθνοκρατικό επίπεδο.
γ) Οι υπερεθνικοί θεσμοί μπορούν να είναι μόνο εντολοδόχοι. Λογικά, αποστολή τους μπορεί να είναι μόνο να δρουν ως καταλύτες προτάσεων και ομόφωνων κοινοτικών αποφάσεων που συναρτούν ανταλλακτικά τα εθνικά συμφέροντα. Σωστά νοούμενη αυτή είναι η κοινοτική μέθοδος.
δ) Τα εθνοκράτη είναι εντολείς. Αυτό εξάλλου καταμαρτυρείται από την σταδιακή ενίσχυση των διακυβερνητικών θεσμών όπως το Συμβούλιο αρχηγών κρατών, το coreper, τα Συμβούλια Υπουργών και τις Διακυβερνητικές Διασκέψεις.
ε) Δεν είναι τυχαίο ότι ζητήματα διπλωματίας, άμυνας και ασφάλειας που αφορούν τον πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας ποτέ δεν είχαν υπερεθνικά χαρακτηριστικά
στ) Η δημοκρατία στην Ευρώπη εξαρτάται από τον βαθμό που οι αποφάσεις των συνελεύσεων των μελών είναι συναινετικές ή και ομόφωνες.
Αυτά μόνο είναι συμβατά με την εθνοκρατική οντολογία των έξη τελευταίων δεκαετιών. Τα υπόλοιπα είναι ουτοπία, ίσως και θανατηφόρα.
Χθες και σήμερα άκουσα πολλές εισηγήσεις που αναφέρθηκαν σε ορθολογικές επιλογές σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο. Σωστά νοούμενες αυτές οι θεωρήσεις εμπίπτουν απολύτως στο πεδίο που μόλις σκιαγραφήθηκε. Όροι και έννοιες όπως «λογική», «ορθός λόγος», «ορθώς διανοείσθαι», «λελογισμένως διανοείσθαι», «ορθολογισμός» «ανορθολογισμός» κτλ, αν και το μεταγενέστερο ύστερο περιεχόμενό τους ροκανίστηκε και στρεβλώθηκε από αναρίθμητα θεωρήματα και διακλαδώθηκαν σε πολλαπλάσια ιδεολογήματα διαφορετικού περιεχομένου, πολιτικά ανάγονται στην (πολιτικά) πολύ αναπτυγμένη κλασική εποχή.
Τότε όπως και σήμερα οι πολιτικοί όροι και έννοιες για να μην είναι μεταφυσικοί απαιτείται να διαθέτουν κοινωνική αναφορά. Πολιτική αναφορά με οντολογική υπόσταση ανθρωπολογικά περιεκτική. Οι ανθρωπολογικές προϋποθέσεις δεν κατασκευάζονται και μιας και δεν υπάρχει μια κοινωνική οντότητα αλλά πολλές, οι πολιτικοί όροι και έννοιες αποκτούν περιεκτικό περιεχόμενο αν ανταποκρίνονται στην αλήθεια μιας συγκεκριμένης κοινωνικής οντότητας και όχι όλων. Μονολεκτικά υπενθυμίζουμε τα ποικιλόμορφα διεθνιστικά ιδεολογικά δόγματα όλων των αποχρώσεων των τελευταίων τριών αιώνων τα οποία το κάθε ένα εξ αυτών υποστηρίζει πως υπάρχει δήθεν ένας μόνο «ορθολογισμός» ο οποίος είναι κοινός για όλους τους ανθρώπους όλου του πλανήτη.
Πέραν του γεγονότος ότι ποτέ δεν είχαμε ένα μόνο ορθολογισμό αλλά μια πανσπερμία πολλών «ορθών οικουμενικών λόγων», οι ίδιες οι κοινωνίες σε κάθε ένα ξεχωριστό εθνοκράτος υιοθετούν τον δικό τους πολιτικό ορθολογισμό. Απόδειξη: Η διαφοροποίηση καταγράφεται επακριβώς αν κανείς παρατηρήσει όλες τις συνταγματικές και ηθικοκανονιστικές δομές κάθε εθνοκράτους για να διαπιστώσει την κάθετη και οριζόντια διαφοροποίηση μεταξύ εθνοκρατών. Ούτε ενός εθνοκράτους οι κοσμοθεωρητικές και ηθικές δομές δεν είναι οι ίδιες με τις αντίστοιχες κάποιου άλλου. Κοντολογίς, οι άνθρωποι διεξάγοντας τον κοινό τους βίο στο εσωτερικό καθεμιάς ανεξάρτητης πολιτείας αποφασίσουν οι ίδιοι ποιος «ορθολογισμός» προσιδιάζει στις δικές τους ανθρωπολογικές προϋποθέσεις.
Επειδή, ακριβώς, ο ορθολογισμός ως ανθρώπινη συμπεριφορά μπορεί να είναι μόνο πολιτικά συναρτημένος και όχι ένας μεταφυσικός ορθολογισμός, οι ιδιότητες και οι αρμοδιότητες των υπερεθνικών δομών της ΕΕ μπορούν να προσδιοριστούν μόνο από τους ανεξάρτητα εθνοκράτη της Κοινότητας τα οποία ποτέ δεν αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την πολιτική τους κυριαρχία. Οι κοινοί υπερεθνικοί θεσμοί θα πρέπει να είναι συμβατοί με την υποκείμενη οντολογική εθνοκρατική διαφοροποίηση της ΕΕ.
Οι αιτιολογήσεις μια τέτοιας θέσης είναι πολλές και δεν αφορούν μόνο την ΕΕ αλλά κάθε άλλη διεθνή ρύθμιση στις διακρατικές σχέσεις. Για παράδειγμα, αν μια υπερεθνική διάταξη, για παράδειγμα οι διατάξεις ενεός διεθνούς θεσμού, δεν ανταποκρίνονται σε μια συμπεφωνημένη ταύτιση ή σύγκλιση εθνικών συμφερόντων, ο θεσμός αυτός θα ταλανίζεται από αντιφάσεις και αντιθέσεις. Αυτό επειδή για τα μέλη ενός έθνους ο «ορθολογισμός» των άλλων εθνών όπως απορρέει από μια άλλη πολιτική ανθρωπολογία ενδέχεται να είναι «ανορθολογισμός», και το αντίστροφο. Έτσι, στον ΟΗΕ, για παράδειγμα, συμφωνούν στην Υψηλή Αρχή της μη επέμβασης και της διακρατικής ισοτιμίας επειδή συνάδει με τα εθνικά συμφέροντα των μελών, αλλά για άλλους θα ήταν ορθολογικό και για κάποιους άλλους ανορθολογικό μια πιθανή διάταξη που θα όριζε ότι η θρησκεία διακρίνεται και διαχωρίζεται πλήρως από τους κρατικούς θεσμούς των μελών του ΟΗΕ. Στο πλαίσιο της ίδιας συλλογιστικής πολλά κράτη της Ευρώπης υπέγραψαν την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή την αντίστοιχη σύμβαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αλλά αυτό αφορά συγκεκριμένες κοινά αποδεκτές διατάξεις που δεν αναιρούν την εθνική τους ανεξαρτησία και την πολιτική τους κυριαρχία. Κοντολογίς, συγκροτείται μια κοινή διακρατική δημόσια σφαίρα η οποία ανταποκρίνεται στην εθνοκρατική ανεξαρτησία και στην αξίωση όλων των κοινωνικών οντοτήτων για πολιτική κυριαρχία και εσωτερική πολιτική αυτοδιάθεση.
Ο κάθε ορθολογισμός, επίσης, ιδιαίτερα αν αναφέρεται σε εκλογικεύσεις της πολιτικής καθημερινότητας κάθε εθνοκράτους, απαιτείται να είναι συμβατός με τα κοσμοθεωρητικά του θεμέλια. Για να θυμηθούμε τον Κονδύλη, «συλλογικές θεμελιώδεις στάσεις και έσχατες λογικές που εκλογικεύουν πολιτικά και ιδεολογικά συλλογικές στάσεις απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο βρίσκονται οι ίδιες πέραν κάθε λογικής αιτιολόγησης: Μονάχα η εκλογίκευση της θεμελιώδους στάσης ή απόφασης μπορεί να πραγματοποιηθεί με «λογική» συνέπεια όχι η ίδια η θεμελιώδης στάση: στα έσχατα ερωτήματα η απάντηση δίνεται με αξιωματικές αποφάνσεις. Υπάρχουν τόσες μορφές λογικής συνέπειας όσες και οι θεμελιώδεις στάσεις. Μολονότι τα τυπικά λογικά μέσα παραμένουν τα ίδια, ωστόσο υπηρετούν κάθε φορά την εκλογίκευση θεμελιωδών αποφάσεων με διαφορετικό περιεχόμενο».
Τουτέστιν, κάθε εθνοκρατική ανθρωπολογία παράγει τις δικές της πολιτικές εκλογικεύσεις και συγκροτεί τις δικές της συμβατές με αυτές πολιτικές δομές. Όσο και αν προκαλεί τα αισθήματα κάθε πλατωνίζουσας ιδεαλιστικής ύπαρξης που κινείται πάνω στο εκκρεμές των διεθνιστικών παραδοχών, η σκέψη και μόνο ότι ένα οντολογικά διαφοροποιημένο διακρατικό σύστημα μπορεί να διακυβερνηθεί εξισωτικά ως και να ήταν ανθρωπολογικά εξομοιωμένο, δεν είναι μόνο ουτοπική αλλά και επικίνδυνη για την σταθερότητα μεταξύ εθνικά ανεξάρτητων κρατών. Η ιστορία το καταμαρτυρεί καθημερινά τους τελευταίους αιώνες.
Μια υπερεθνική θεσμική δομή με οικονομικές προεκτάσεις, κατά συνέπεια, δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη την εθνοκρατική διαφοροποίηση και οι κοινοί (υπερεθνικοί) θεσμοί να αντιστοιχούν σε συγκλίσεις συμφερόντων που συγκροτούν μια συναινετικά θεμελιωμένη διακρατική σφαίρα. Οι δε θεσμοί μιας διακρατικά συμπεφωνημένης υπερεθνικής δομής να είναι εντολοδόχοι αυτής της δημόσιας σφαίρας. Έτσι, μόνο η υπερεθνική δημόσια σφαίρα της ΕΕ μπορεί να είναι συμβατή με την διαφοροποιημένη εθνοκρατοκεντρική πολιτική δομή της Ευρώπης. Τώρα, αυτά είναι αμιγείς αξιολογικά ελεύθερες περιγραφικές και ερμηνευτικές επισημάνσεις. Αν κανείς τις αμφισβητεί δεν έχει παρά να μελετήσει την πορεία της ΟΝΕ από το 1992 μέχρι το 2012 και ιδιαίτερα από το 2008 μέχρι το 2012. Μπορεί επίσης να ανατρέξει στην Σοβιετική εμπειρία για να διαπιστώσει ότι όλες οι περιπτώσεις υπερίσχυσης διεθνιστικών παραδοχών με ιδεολογικά πρόσημα είναι μορφικά πανομοιότυπες. Ο καθείς βέβαια είναι ελεύθερος να μην μιλά γήινα και να επιλέγει να μιλά εξωγήινα φτάνει να μην προκαλεί ανθρώπινες κακουχίες και θανάτους.
Οι τελευταίες επισημάνσεις μας φέρνουν σε δύο ακόμη θεμελιώδη ζητήματα. Συγκεκριμένα, στα κτισμένα πλην εύθραυστα αντι-ηγεμονικά ερείσματα της ΕΕ και στις συναρτημένες με αυτά κοσμοθεωρητικές παραδοχές του Κοινοτικού εγχειρήματος. Το κυριότερο πολιτικοπνευματικό έρεισμα της εθνοκρατοκεντρικά δομημένης ΕΕ είναι η αντί-ηγεμονική της φύση που σφυρηλατήθηκε επί έξη δεκαετίες. Αν η ΕΕ δεν αποκτούσε αυτά τα εγγενή χαρακτηριστικά θα είχε από καιρό διαλυθεί.
Ο αντί-ηγεμονισμός είναι η κοσμοθεωρία της ΕΕ και η δύναμη που την κρατά όρθια τις τελευταίες δεκαετίες. Γι’ αυτό και η αναβίωση γερμανικών ηγεμονικών αντιλήψεων που δεν ελέγχονται είναι άκρως προβληματική εξέλιξη. Η επιβίωσή της ΕΕ είναι αντιστρόφως ανάλογη επίπλαστων θεσμών, ανορθολογικών οικονομικών πολιτικών και ηγεμονικών συμπεριφορών. Τόσο στην Ευρώπη όσο και στον υπόλοιπο εθνοκρατοκεντρικό κόσμο η σταθερότητα και η ειρήνη δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι υπόθεση αλτρουισμού ή κάποιας αγαθής ανθρώπινης πρόθεσης. Συναρτάται με τη φύση κάθε διακρατικού συστήματος κάθε εποχής: Σταθερότητα έχουμε μόνο όταν διασφαλίζεται ισορροπία ισχύος και συμφερόντων και η δυνατότητα γρήγορων αντί-ηγεμονικών συσπειρώσεων.
Για να συνδέσω αυτή την θέση με την συντρέχουσα κρίση, η εγγενής αντι-ηγεμονική κοσμοθεωρία της ΕΕ θα διασωζόταν και θα αποτελούσε τρόπο διεξόδου αν οι αντιπρόσωποι της Ελλάδας με ταχύτητα και συγκροτώντας ένα αξιόπιστο πολιτικό λόγο ευρωπαϊκών προδιαγραφών συμβατό με την ευρωπαϊκή νομιμότητα και τα βαθύτερα συμφέροντα διατήρησης των μεταπολεμικών ισορροπιών στην Ευρώπη, συνάσπιζε αντί-ηγεμονικά όχι μόνο πολλά ευρωπαϊκά κράτη αλλά και πολλούς πολιτικοστρατηγικά σκεπτόμενους Γερμανούς. Τα ευρωπαϊκά κράτη και οι κοινωνίες τους συμπεριλαμβανομένων των γερμανών έχουν πολλά να χάσουν αν αναβιώσουν ανεξέλεγκτες ηγεμονικές συμπεριφορές.
Συνοψίζω λοιπόν για να τονίσω ότι όταν τερματίστηκε ο Ψυχρός Πόλεμος και άρχισαν διαδοχικές διευρύνσεις, ενώ οι στρατηγικές δομές άλλαζαν με καταιγιστικούς ρυθμούς, η μέριμνα όλων λογικά έπρεπε να είναι όχι άλματα τεχνοκρατικής εμβάθυνσης αλλά πολύ μικρά βήματα ή και βήματα σημειωτόν επί τόπου για να διατηρηθεί η συμβατότητα της οικονομικής σφαίρας με τις σφαίρες της πολιτικής, της στρατηγικής και της προαναφερθείσης υπαρκτής μεν πλην εύθραυστης κοινής αντί-ηγεμονικής υφής του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Το ζήτημα που ετίθετο το 1990 δεν ήταν η Ευρώπη να τρέξει πριν μπορέσει να περπατήσει αλλά πατώντας πάνω σε στέρεα πολιτική και στρατηγική σκέψη να διασφαλίσει τα κεκτημένα. Δηλαδή, με σκεπτικό την εθνοκρατοκεντρική φύση της ΕΕ να κατοχυρωθεί το acquis communatauire με θεσμικοπολιτικές αναδιατάξεις που θα καθιστούσαν το νομικό και θεσμικό εποικοδόμημα συμβατό με την υποκείμενη εθνοκρατικά διαφοροποιημένη οντολογία. Αν κανείς ψάχνει για πολιτική δράση αυτό είναι το πεδίο.
Αντί αυτού, το 1992 δημιουργήθηκε μια νομισματική τεχνοκρατική σφαίρα αποκομμένη από τα εθνικά κοινωνικοπολιτικά συστήματα. Ενός κακού μύρια έπονται. Τις δύο τελευταίες δεκαετίες διαδοχικές και άκρως ανορθολογικές αποφάσεις αντιστρέφουν τους όρους εντολέα – εντολοδόχου σε όλα τα ενδοκρατικά και διακρατικά επίπεδα συμπαρασύροντας τις εθνικές πολιτικές στην μια ανορθολογική απόφαση μετά την άλλη. Αν αυτά δεν είναι πολιτικός ανορθολογισμός τότε τι είναι;
Η δε εικόνα τεχνοκρατών που κηρύττουν ένα ξύλινο λόγο στερούμενο κάθε πολιτικής και στρατηγικής σκέψης δεν είναι μόνο αντί-αισθητικός αλλά στρατηγικά και πολιτικά και άκρως επικίνδυνος.
Υστερόγραφο.
Στην προφορική συζήτηση που ακολούθησε τις εισηγήσεις των μελών του πάνελ έγιναν ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Στέκομαι μόνο σε τρεις.
Πρώτον, όσον αφορά την σταθερότητα στην Ευρώπη, δεν μπορεί να υπάρξει αντίρρηση ότι από το 1945 μέχρι το 1990 ο στρατηγικός σταθεροποιητής ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ήδη στην εισήγηση έγινε συνοπτική αναφορά στην σχετική σημαίνουσα ανάλυση του Josef Joffe.
Δεύτερον, σε αναφορά και σε σχετική ανάλυση της εισήγησης του συναδέλφου Αθανάσιου Πλατιά η Γερμανία, υποστηρίχθηκε ότι η εξέλιξη της Γερμανικής στρατηγικής θα εξαρτηθεί από τον μελλοντικό πλανητικό συσχετισμό ισχύος. Λογικό είναι, όσο ανέρχεται οικονομικά και δυναμώνει πολιτικά να επιδιώξει αν οι περιστάσεις την υποχρεώσουν λόγω απειλών που προέρχονται από πυρηνικά κράτη, να οδηγηθεί στην απόκτηση πυρηνικών όπλων. Σχετικά είναι και τα άρθρα του Kenneth Waltz την δεκαετία του 1990 που προκάλεσαν μεγάλη συζήτηση.
Τρίτον, σε αναφορά με την θέση των συναδέλφων Κουσκουβέλη και Αρβανιτόπουλου για την ΟΝΕ, τονίστηκε ότι το ζήτημα της συμμετοχής στην νομισματική (και όχι οικονομική και πολιτική) ένωση, θέτει επί τάπητος ζητήματα ορθολογικής συμπεριφοράς εκ μέρους της Ελλάδας. Συγκεκριμένα.
α) Εισήλθε απροετοίμαστη και οπωσδήποτε πριν είναι θεσμικά και αναπτυξιακά έτοιμη να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό (δες και σχετική ανάλυση πχ στην διεύθυνση http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4077306 και http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4112419, και σε πολλά βιβλία που αναφέρονται πιο κάτω).
β) Επειδή ακριβώς, πολλοί θεωρούσαν την ένταξη στην ΟΝΕ ως ιδεολογικά επιβεβλημένη, δεν έθεσε ασφαλιστικές δικλείδες ως όρο συμμετοχής.
γ) Η Ελλάδα δεν πρόταξε όρους βελτίωσης των μηχανισμών όπως για παράδειγμα έγκαιρη προειδοποίηση που θα ενεργοποιεί συλλογικές διαβουλεύσεις και αποφάσεις. Τι εμπόδιζε κάτι τέτοιο; Πως τέλος πάντων βλέπουν μερικοί την συμμετοχή την ΕΕ; Ως στάση μαθητή προς δάσκαλο ή ως στάση ισότιμου και ανεξάρτητου κράτους, Χωρίς μια τέτοια στάση ανεξάρτητου κράτους δεν υπάρχει ορθολογισμός και δεν υπάρχουν σωστές αποφάσεις (εθνικές και κοινοτικές).
δ) Η Ελλάδα πριν την ένταξη δεν έθεσε ζήτημα αλληλεγγύης αν αντιμετωπιστούν προβλήματα ανταγωνιστικότητας, αναπτυξιακών προγραμμάτων για εξίσωση των όρων παραγωγής και συνδρομής στο πεδίο του θεσμικού εξυγχρονισμού.
ε) Η Ελλάδα δεν έθεσε ζήτημα κοινής διαχείρισης προκλήσεων όπως οι επιθέσεις των διεθνικών χρηματοοικονομικών δρώντων και κοινής διαπραγματευτικής στάσης έναντι τρίτων.
στ) Δεν τέθηκε ζήτημα έκτακτης ανάγκης, δηλαδή ύστατης και υπέρτατης δικαιοδοσίας αν υπάρξουν προβλήματα.
Και πολλά άλλα τα οποία θα μπορούσαν να ειπωθούν.
Κατά συνέπεια, το ζήτημα που τίθεται δεν ήταν μεταξύ συμμετοχής ή όχι σε ένα διεθνές εγχείρημα αλλά ζήτημα σοβαρότητας τόσο του κράτους όσο και της ΕΕ. Ένα κυρίαρχο κράτος και ισότιμο μέλος της ΕΕ δεν διστάζει και δεν κωλύεται να συμπεριφέρεται με ορθολογιστικό τρόπο και δεν έχει αναστολές να θέσει όρους και προϋποθέσεις συμμετοχής. Το τι είναι ορθό εξάλλου κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Σωστή προεργασία και σωστοί όροι συμμετοχής ήταν προϋπόθεση ένταξης στην ΕΕ. Λάθος ήταν να προσχωρήσει η Ελλάδα ως και να ήταν κράτος-ζητιάνος, κάτι που εκ των υστέρων οδήγησε στο να γίνει ζητιάνος και κράτος αναξιοπρεπές και υποτιμημένο. Μια συνολική εκτίμηση, πάντως, σχετίζεται με αυτό που ειπώθηκε στην κυρίως εισήγηση, ότι δηλαδή οι διεθνείς και ευρωπαϊκές σπουδές δεν φάνηκαν αντάξιες της αποστολής τους με το να δημιουργήσουν ένα κλίμα γνώσης και σύνεσης όσον αφορά την διπλωματία της Ελλάδας και τους όρους συμμετοχής στην ΕΕ. Όσον αφορά την διπλωματία νομίζω ότι ο συνάδελφος Κουσκουβέλης ήταν πολύ διαφωτιστικός.
Τέλος, όσον αφορά το πεδίο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αποδείχθηκε ότι στη διεθνή πολιτική η ιδεολογία και ο ουτοπισμός είναι θανατηφόρα δηλητήρια.
*Τα πιο πάνω αντλούν από προγενέστερες δημοσιεύσεις του συγγραφέα όπου οι ενδιαφερόμενος μπορεί να αναζητήσει περιπτωσιολογικές μελέτες, τεκμηριώσεις και θεωρητική ανάπτυξη. Κυρίως, στα εξής βιβλία που εδώ παρατίθενται με χρονολογική σειρά. 1. P. Ifestos, European Political Cooperation, towards a framework of supranational diplomacy? (England: Gower Publishers). 2. P. Ifestos, Nuclear Strategy and European Security Dilemmas, towards an Autonomous European Defence System? (England: Gower Publishers) 3. Π. Ήφαιστος, «Το ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας προς το 2000», μέρος Β στο Ήφαιστος Π. & Τσαρδανίδης Χ., Το Ευρωπαϊκό σύστημα Ασφαλείας και η Ελληνική – Εξωτερική Πολιτική προς το 2000. Αθήνα: Σιδέρης). 4. Π. Ήφαιστος, Ευρωπαϊκή άμυνα και ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η Ευρώπη των πολλών Ταχυτήτων και κατηγοριών κατά της Ευρωπαϊκής Ιδέας (Αθήνα: Οδυσσέας). 5. Π. Ήφαιστος, Διπλωματία και στρατηγική των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας (Αθήνα: Ποιότητα). 6. Π. Ήφαιστος, Θεωρία διεθνούς και ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης(Αθήνα: Ποιότητα). 7. Π. Ήφαιστος-Κ. Αρβανιτόπουλος, Ευρωατλαντικές σχέσεις (Αθήνα: Ποιότητα 1999). 9. Κοσμοθεωρητική Ετερότητα και αξιώσεις πολιτικής κυριαρχίας, Ευρωπαϊκή Άμυνα, Ασφάλεια και Πολιτική Ενοποίηση (Αθήνα: Ποιότητα). 10. Π. Ήφαιστος, Οι διεθνείς σχέσεις ως αντικείμενο επιστημονικής μελέτης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, διαδρομή, αντικείμενο, περιεχόμενο και γνωσιολογικό περιεχόμενο (Ποιότητα, Αθήνα). 11. Π. Ήφαιστος, Κοσμοθεωρία των Εθνών, Συγκρότηση και συγκράτηση των κρατών, της Ευρώπης και του κόσμου (Αθήνα: Ποιότητα). Στο κεφάλαιο 6 του τελευταίου βιβλίου αναλύονται οι προϋποθέσεις εξορθολογισμού της ΕΕ σύμφωνα με την οντολογική διαφοροποίηση του εθνοκρατοκεντρικού συστήματος της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Υστερόγραφο. Ολοκληρώθηκε και βρίσκεται στο τελικό στάδιο δημοσίευσης εκτενής μονογραφία για το «Γερμανικό ζήτημα». Η Γερμανία πλέον λόγω ΟΝΕ υπερίσχυσε οικονομικά ενώ είναι μια από τις ισχυρότερες οικονομικές δυνάμεις. Ταυτόχρονα είναι μια από τις μεγάλες περιφερειακές δυνάμεις. Στην Ευρωπαϊκή ήπειρο σχηματίστηκε ήδη ένα τετράγωνο πόλων ισχύος: Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία. Όπως και παλαιότερα οι σχέσεις Γερμανίας-Ρωσίας είναι το σημαντικότερο στρατηγικό ζήτημα. Εξετάζεται επίσης, μεταξύ πολλών άλλων, και το ζήτημα των πυρηνικών όπλων.
Φαίνεται πως στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου στην Ιταλία θα νικήσει καθαρά η Δεξιά. Κι αυτό είναι εν πολλοίς αποτέλεσμα της εκλογικής στρατηγικής που χρησιμοποίησε η Κεντροαριστερά: ψηφίστε μας για να μην έρθουν εκείνοι. Αντιπαρατάσσουν τον κίνδυνο αυτόν με τις δικές τους προτάσεις. Ζητούν τη χρήσιμη ψήφο. Είναι σαφές λοιπόν ότι βρίσκονται σε δύσκολη θέση.
Από οικονομική άποψη, μια κυβέρνηση υπό την Τζόρτζια Μελόνι δεν μπορεί να αλλάξει πολλά πράγματα. Η ατζέντα των επομένων ετών θα είναι η διαχείριση του Σχεδίου Ανάκαμψης και των χρημάτων που θα έλθουν από την Ευρώπη. Το ανησυχητικό για έναν άνθρωπο που προέρχεται από την Αριστερά όπως εγώ, είναι το θέμα των δικαιωμάτων και της διεθνούς πολιτικής. Εδώ, η Δεξιά είναι διχασμένη. Η Μελόνι είναι ατλαντίστρια, ενώ ο Ματέο Σαλβίνι φιλορώσος. Η ιδέα και των δύο, όμως, για τα δικαιώματα παραπέμπει στη δεκαετία του 1950. Κι αυτό, παρόλο που η εικόνα της παραδοσιακής οικογένειας δεν ταιριάζει με κανέναν από τους υποψήφιους. Ο Σαλβίνι είναι χωρισμένος, η Μελόνι ανύπαντρη μητέρα, για να μη μιλήσουμε για τον Μπερλουσκόνι…
Είναι προφανές, λοιπόν, ότι οι ψηφοφόροι ενδιαφέρονται περισσότερο για τη ρητορική παρά για το προσωπικό παράδειγμα. Οι Ιταλοί, από αυτή την άποψη, είναι πολύ καθολικοί: ιδιωτικές διαστροφές και δημόσια αρετή. Ο καθολικός μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στο σπίτι του, αρκεί δημοσίως να τηρεί τα προσχήματα. Ο Μπερλουσκόνι είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μια τραγική φιγούρα, που εξακολουθεί όμως να χαίρει υποστήριξης.
Όσο για τη Μελόνι, η ιστορία της είναι πολύ πιο λογοτεχνική από εκείνη του Ενρίκο Λέτα, γενικού γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος, ο οποίος είναι ο κλασικός καλός μαθητής. Ο πατέρας της Μελόνι έφυγε από το σπίτι όταν εκείνη ήταν μικρή κι έτσι η Τζόρτζια μεγάλωσε σε δύσκολο περιβάλλον. Σήμερα είναι μια γυναίκα σε ένα κόμμα που αποτελείται κυρίως από φασίστες. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα πρόσωπο για να διηγηθώ την ιστορία του, θα διάλεγα ή τον Μπερλουσκόνι ή αυτήν. Δεν θα τους ψήφιζα βέβαια ποτέ. Αυτές οι βιογραφίες έλκουν όμως τον κόσμο. Ζηλεύουν τον Μπερλουσκόνι επειδή είναι πλούσιος. Και τους αρέσει η Μελόνι γιατί είναι ένα πρόσωπο που θα μπορούσαν να συναντήσουν στη γειτονιά τους.
Η Μελόνι ξέρει να μιλάει, είναι άγνωστο όμως πώς θα κυβερνήσει. Έχει παράλογες αξίες για τον 21ο αιώνα, τις οποίες δύσκολα μπορεί να δεχθεί μια χώρα. Δεν ξέρουμε όμως πώς θα διαχειριστεί τα δημόσια πράγματα. Με τη Λέγκα, αντιθέτως, είδαμε τον καταστροφικό τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκαν την πανδημία στη Λομβαρδία. Όσο για τον Μπερλουσκόνι, κατάφερε να εκτοξεύσει το spread στις 550 μονάδες.
Προσωπικά, πάντως, δεν θεωρώ ότι υπάρχει κίνδυνος επιστροφής του φασισμού. Εμείς οι Ιταλοί, άλλωστε, κουραζόμαστε εύκολα και δεν διστάζουμε να αλλάζουμε κάθε τόσο κυβέρνηση. Σε ενάμιση χρόνο δεν θα θέλουμε πια τη Μελόνι. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να απειληθούν κεκτημένα δικαιώματα. Αρκεί να δει κανείς τι έγινε στις ΗΠΑ με τις αμβλώσεις. Σε ορισμένες περιοχές της Ιταλίας όπου κυβερνά η Δεξιά είναι δύσκολο να κάνει μια γυναίκα άμβλωση.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι η ποινικοποίηση της διαφωνίας. Η ιδέα δηλαδή ότι όποιος διαφωνεί με αυτούς είναι ανώμαλος. Δεν είναι δουλειά των πολιτικών να αποφασίζουν αν ένας νέος είναι ενάρετος ή ανώμαλος. Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα και μας γυρίζουν 30 χρόνια πίσω.
Η Ιταλία δεν έχει ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με τον φασισμό, όπως έκανε για παράδειγμα η Γερμανία με τον ναζισμό. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε επίσης η οικονομική κρίση. Πολλοί από αυτούς που υπέφεραν έχουν στραφεί πλέον για προστασία προς τη Δεξιά. Στην αρχή εμπιστεύθηκαν το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, ύστερα στράφηκαν στον Κόντε και τώρα ελπίζουν να τους λύσει τα προβλήματα η Μελόνι.
(*) O Νικόλα Λατζόια είναι Ιταλός συγγραφέας και διευθυντής στο Σαλόνι Βιβλίου του Τορίνο