Αρχική Blog Σελίδα 1847

Το ΚΘΒΕ «αποχαιρετά» τον Μάριο Ποντίκα

0

 

Το ΚΘΒΕ «αποχαιρετά» τον Μάριο Ποντίκα, έναν οξυδερκή, τολμηρό, πρωτοπόρο  θεατρικό συγγραφέα, σεναριογράφο, πεζογράφο, έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του θεάτρου της μεταπολίτευσης που διάνυσε μια πολύχρονη και σπουδαία συγγραφική πορεία και άφησε παρακαταθήκη έργα  διαχρονικά και πάντα επίκαιρα που σχολιάζουν, καυτηριάζουν μια κοινωνία αποξένωσης, σκληρότητας, τυραννικής πραγματικότητας. Η «ματιά» του ρεαλιστική, καθαρή, οξεία «φωτίζει» τους φόβους και τις κραυγές μιας κοινωνίας που θα νοσεί όσο μάτια κι αφτιά παραμένουν κλειστά, μιας κοινωνίας που δεν θα αλλάξει ποτέ όσο οι αρχές, οι αξίες, η ανθρωπιά της δοκιμάζονται.

 

Ο Μάριος Ποντίκας γεννήθηκε το 1942, Ήταν απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών της Αθήνας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα απασχολήθηκε στον χώρο της διαφήμισης (ως κειμενογράφος- δημιουργικός συντελεστής).

Είχε διασκευάσει κείμενα της Ελληνικής Πεζογραφίας για την τηλεόραση (Χαμένη Άνοιξη του Στρ. Τσίρκα, Η αγάπη άργησε μια μέρα της Λ. Ζωγράφου κ.ά.).

Έργα του έχουν παρουσιαστεί: – στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Ο ΓΑΜΟΣ), – στο Εθνικό Θέατρο (ΤΡΟΜΠΟΝΙ, ΟΡΘΟΣ ΛΟΓΟΣ), – στο Θέατρο ΣΤΟΑ (ΘΕΑΤΕΣ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΚΟΙΤΑ ΤΟΥΣ, Ο ΛΑΚΚΟΣ ΚΑΙ Η ΦΑΒΑ, Η ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΗ ΘΕΑ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΛΩΤ – έργο το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τη Θεατρική Σκηνή του Αντώνη Αντωνίου, με τίτλο ΕΣΤΩ), – στο Θεσσαλικό Θέατρο (Η ΔΙΑΘΗΚΗ, ΕΘΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ), – στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΛΩΤ) και σε άλλες σκηνές, μεταξύ των οποίων πολλές πανεπιστημιακές, ημικρατικές, ερασιτεχνικές.

Είχε εκδώσει δύο συλλογές με πεζογραφήματά του (ΔΡΑΠΕΤΗΣ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ, ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ) αρκετά από τα οποία έχουν προδημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.

Το 2004 παρουσιάστηκε το έργο του Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΛΑΪΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ (μια απόπειρα επανα-ανάγνωσης του μύθου του Οιδίποδα και του ομώνυμου έργου του Σοφοκλή). Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Γ. Αναστασάκη, ήταν παραγωγή του Θεάτρου ΣΤΟΑ, και συμμετείχε στην ΧΙΙ Διεθνή Συνάντηση Αρχαίου Ελληνικού Δράματος στους Δελφούς – Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών. Παρουσιάστηκε επίσης από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, σε σκηνοθεσία Λέας Μαλένη.

Το δραματικό κείμενό του Η ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ παρουσιάστηκε στη 2η Διεθνή Συνάντηση Αρχαίου Δράματος στη Σικυώνα (Αύγουστος 2006) σε ανάγνωση Θόδωρου Τερζόπουλου και, το 2007, σε παράσταση στο θέατρο Άττις, σε σκηνοθεσία του ιδίου.

Το 2010 συμμετείχε στην εκδήλωση Θεοφαγία-Ανθρωποφαγία της Εταιρείας Μελέτης Πολιτιστικής Ετερότητας, και σε συνεργασία με τον φωτογράφο Νίκο Παναγιωτόπουλο, με την εγκατάσταση «Όποιος θέλει το πιστεύει» (Π.Ο.Δ.Α. 2010).

Tον Αύγουστο 2011 διάβασαν ο ίδιος και ο Θ. Τερζόπουλος αποσπάσματα από το νέο του έργο ΧΛΙΜΙΝΤΡΙΣΜΑ, στην 3η Διεθνή Συνάντηση Αρχαίου Δράματος στη Σικυώνα.

Έργα του που παρουσιάστηκαν από το ΚΘΒΕ:

  • «Καθημερινές ιστορίες» (Ένα πρόγραμμα με ελληνικά μονόπρακτα) / Μάριος Ποντίκας, Κώστας Μουρσελάς, Σοφοκλής Νάσκος, Κωστούλα Μητροπούλου σε σκηνοθεσία Στέλιου Γούτη (1983)
  • «Πρόσωπα του περιθωρίου» των: Μάριου Ποντίκα, Κώστα Μουσελά, Κωστούλας Μητροπούλου σε σκηνοθεσία των: Μπάμπη Φορτοτήρα, Νίκου Βρεττού, Αλέκου Ουδινότη (1985)
  • «Το τρομπόνι» σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπαδημητρίου (2000)
  • «Η γυναίκα του Λωτ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη (2001)
  • «Τρομπόνι» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σακατζή (2012)

 

 

Afghanistan and the 40-Year War

0

Thoughts in and around geopolitics.

I have to confess that I find it difficult to hold an analytic distance on Afghanistan. I am angry – at no one in particular – that more attention has been paid to the last few days of this war than to the decades and indeed all the casualties that came before it. The deaths piled up over years, the war went nowhere, and the Americans over time lost interest. It’s as if the last 40 years of the U.S. war in Afghanistan never merited much public attention or judgment, and now there is an obsession with its final days.

That’s not a typo. Most think of this as a 20-year war. But in fact it was twice as long, involving ruthlessness and courage on all sides. To me, it began in December 1979, when I was 30 years old – which is how long ago it was. The Soviet Union invaded over a concern about which faction would govern Afghanistan. At that point, Central Asia was still part of the Soviet Union, so the Soviet Union shared a border with Afghanistan. Put simply, it wanted another satellite on its border.

The invasion took place right after Iran seized the U.S. Embassy in Tehran and took the diplomats hostage. The U.S. was obsessed with Iran and the Persian Gulf. The Arab oil embargo was still haunting the American economy, and President Jimmy Carter was extremely sensitive to a country blocking the Gulf and affecting the coming election. It was hard to understand why the Soviets sent conventional forces into Afghanistan to control politics. The Soviets had massive covert assets in country to manage it. Unable to understand Soviet reasoning or actions, many theories emerged, each flawed in some way. One was that the invasion of Afghanistan was the first step in a move into Iran to support the communist Tudeh Party as it tried to acquire more power. The theory really didn’t fit, but it was the most frightening so it had the most weight. The United States had to act.

Saudi Arabia, meanwhile, was also extremely concerned about Soviet intentions. Some time earlier, the Grand Mosque in Mecca had been seized by insurgents and was eventually displaced by Saudi and Pakistani troops. There were various claims that the takeover had been underwritten by the Soviets. The Saudis likely didn’t believe this, but their nerves were frayed anyway thanks to Soviet support for Syria, Iraq and Egypt – secular regimes hostile to the Saudis. The Saudis were extremely sensitive to the Soviets’ move in Afghanistan. Pakistan was even more so.

The United States had no reasonable military option. It crafted another strategy: to support an insurgency in Afghanistan against the Soviets. Some saw it as payback for Vietnam. The problem was how to generate such a rising. Operation Cyclone, as it was known, was conceived of in three parts. The Saudis would recruit and deploy motivated jihadists to Afghanistan to raise indigenous forces and lead the struggle against the Soviets. The Saudis would also fund the operation. Pakistan’s intelligence agency would provide training facilities and instructors. The United States would oversee the operation, aid in the training and provide intelligence to the fighters.

Started under Carter but kicked into high gear after Ronald Reagan succeeded him, Operation Cyclone had a substantial budget that was able to provide the rebels with sophisticated weapons such as mines, anti-tank and anti-air systems, and communication systems. The degree to which U.S. intelligence and special operations forces were on the ground in Afghanistan is not entirely clear. It would be speculative to assume that training took place in Afghanistan, rather than shuttling people into Pakistan, and might have required U.S. trainers or inspection to judge performance.

The three nations were in effect training Islamist fundamentalists to enter Afghanistan and raise an army of mujahedeen insurgents less to control Afghanistan than to bleed the Soviets. The operation succeeded. On Feb. 15, 1989, the commander of Soviet forces and the last to leave Afghanistan turned and spat on the last piece of Afghan territory he stood on. The Russians had been exhausted by an aggressive force reasonably well armed and extremely motivated.

The Afghan fiasco was one of the factors that toppled the Soviet Union two years later. The decision to go into Afghanistan, and remain there for more than 10 years while losing men to what had first appeared to be a ragtag force of religious fanatics, weakened an already creaking regime. It is not fair to say that the U.S., Pakistan and Saudis created this force. The Afghans had been eager to fight, needing only to be given weapons and training. In retrospect, this is the story of all great powers that tried to subdue Afghanistan.

Of course, there were those who argued that the Soviets could not possibly reach the Persian Gulf through Afghanistan. There were also those who warned that the mujahedeen would have neither loyalty to nor gratitude for their three patrons. They would be aware they were being used and, once empowered, use it as an opportunity to build an Islamist Afghanistan. But the American hypersensitivity to Soviet moves, coupled with a lack of understanding of either Afghanistan or the type of Muslim wishing to fight in Afghanistan, meant that the Americans didn’t grasp what it meant to be a jihadist. In the end, some of them returned to Saudi Arabia, and others remained in Afghanistan because Saudi Arabia, which understood who these fighters were, wouldn’t let them in.

Washington never understood what it had created, and some of the popular culture of the time reflects as much. “Rambo III” was released in 1988. It showed famed veteran John Rambo, who was recruited by American operatives, entering Afghanistan and joining a mujahedeen force. In one scene, a youngster is shown downing a Soviet helicopter with a MANPAD. The kid’s joy warmed Rambo’s heart. The movie may or may not have had technical advisers who may or may not have been familiar with Afghanistan, but either way the depiction of Rambo’s relationship to jihadists was astonishing then, even more so now.

The U.S. scaled down Operation Cyclone and eventually lost interest in Afghanistan. This was the time when a civil war between various factions broke out, and the Taliban emerged as the government. But Cyclone lived on at least in spirit. After 9/11, whose anniversary we will observe next week, the U.S. sent operatives into Afghanistan to contact former allies and recruit them to locate and capture Osama bin Laden. Old friends fought together again, and the Afghans seemed to have found bin Laden, but he slipped away into Pakistan all the same. Our allies took the money that was delivered to them but, alas, weren’t successful in their mission. And so a raid to get bin Laden turned into a war whose end was unknown.

In 1989, the U.S. obsession was the Soviet Union. It was a reasonable thing to be obsessed with. Washington responded to every move it made, and vice-versa. The ability to imagine how the stinger missiles would lead to the disastrous withdrawal just experienced could not be reasonably expected. But there were points at which we could see what we had done, long after the beginning. That is hindsight. This war was launched by Carter and continued in some form or another until now. And for the American people, it was rarely thought of, and the price rarely considered, a war of 40 years, a war of death and mayhem. It was a sideshow for those of us who demand accountability, yet rarely hold ourselves accountable.

And for this reason I am angry at the anger of the past few weeks. Where were we for the past four decades? The war was not a secret, nor were its dangers and probable outcome unknown. I mourn all those killed and those who are now unable to leave Afghanistan. But the casualties of the end were a very small fraction of the casualties incurred over the decades on all sides. At some point, democracy demands that the people hold themselves accountable rather than merely those they elect. Democracy is not simply about rights. It is also about responsibility and, in this case, a 40-year war dragging on in its murderous way. I did not stir myself to speak out. I will not condemn my fellow citizens or my government for what I myself failed to do.

Η «ρωσική επιρροή» και η Ελλάδα

0

Η διεθνής έρευνα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τα σενάρια για την Ελλάδα

Ενα νέο μέτωπο σφοδρής πολιτικής αντιπαράθεσης πυροδοτούν τις τελευταίες ημέρες οι πληροφορίες που μεταδόθηκαν από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και αφορούν έρευνα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σύμφωνα με την οποία η Ρωσία διοχέτευσε περισσότερα από 300 εκατ. δολάρια σε πολιτικά κόμματα, αξιωματούχους και πολιτικούς μιας σειράς χωρών, στο πλαίσιο οργανωμένης προσπάθειας να αυξήσει τη διείσδυση και επιρροή της. Σε ένα, ούτως ή άλλως, ιδιαίτερα φορτισμένο και μάλλον συγκρουσιακό κλίμα που κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή, με δεδομένο ότι το σύνολο του πολιτικού φάσματος κινείται στους ρυθμούς μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, οι πληροφορίες αυτές έρχονται να πολώσουν ακόμα περισσότερο την πολιτική αντιπαράθεση.

Η κ. Ντόρα Μπακογιάννη προκάλεσε την αντίδραση της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα με τη δήλωσή της (ΑΝΤ1) ότι «είμαστε σε μια χώρα που έχει συγκεκριμένη απειλή εξ ανατολών, σε μια χώρα που είναι σε πόλεμο με τη Ρωσία λόγω της στάσης της με την Ουκρανία, σε μια χώρα που δέχεται ασύμμετρες απειλές». Μέσω Twitter η ρωσική πρεσβεία σχολίασε ότι «η Ρωσία δεν έχει κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα».

Χωρίς να είναι ξεκάθαρο την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές αν τα στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνα του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών αφορούν και την Ελλάδα, αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση των σχετικών πληροφοριών, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επανεμφανίστηκαν έπειτα από καιρό πολλές αναφορές στο HellasNet, στη Συμφωνία των Πρεσπών, στον Ρώσο επιχειρηματία Κονσταντίν Μαλοφέγιεφ, στις απελάσεις Ρώσων διπλωματών από τη χώρα μας το καλοκαίρι του 2018. Αναφορές που παραπέμπουν σε ίχνη προσπάθειας ρωσικής παρέμβασης στη χώρα μας.

Η Πειραιώς

Σε κεντρικό επίπεδο, από τη Ν.Δ. ήδη από την περασμένη Τετάρτη εκδόθηκε ανακοίνωση η οποία καταλήγει ότι «με μεγάλο ενδιαφέρον, λοιπόν, περιμένουμε τα νέα στοιχεία για το αν χρηματοδοτήθηκαν από τον Πούτιν και ελληνικά κόμματα, καθώς και ποια ήταν αυτά». Από την πλευρά του κυβερνώντος κόμματος γίνεται παραπομπή και στις δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Εκεί υπογράμμισε ότι «σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει εγρήγορση για πιθανές ρωσικές παρεμβάσεις στις εκλογικές διαδικασίες» και, δεύτερον, ότι «έχουμε στοιχεία για παρεμβάσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν, αναφέρονται στην αμερικανική δικαιοσύνη, με χρήματα Ρώσων ολιγαρχών προς Ελληνες για να δημιουργηθούν φιλορωσικά κανάλια».

«Η Ρωσία δεν έχει κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα», σχολίασε η ρωσική πρεσβεία στην Αθήνα με αφορμή τοποθέτηση της Ντόρας Μπακογιάννη.

Η Κουμουνδούρου

Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκαν, απαντώντας σε σχετική ερώτηση της «Κ», να θεωρούν ότι από τη στιγμή που δεν έχει υπάρξει ενημέρωση από τις αμερικανικές αρχές προς τις ελληνικές για στοιχεία που να αφορούν την Ελλάδα, το θέμα μάλλον έχει λήξει. Και απέδιδαν τη συντήρηση της σχετικής συζήτησης σε επιθυμία της κυβέρνησης να διατηρεί ένα κλίμα υπόνοιας και καχυποψίας για τον ρόλο και τη δράση κομμάτων και μεμονωμένων ατόμων, ώστε να στρέψει τους προβολείς της επικαιρότητας μακριά από άλλα θέματα, όπως αυτό των υποκλοπών. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σχολιάζοντας τις πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, είπε ότι θα είχε ενδιαφέρον να δούμε αν υπάρχουν στοιχεία για την περίοδο της διαπραγμάτευσης για τη συμφωνία των Πρεσπών και ποιους αφορούν.

Απέλαση διπλωματών

Κάθε άλλο παρά τυχαία είναι αυτή η αναφορά, καθώς η διαπραγμάτευση για τη Συμφωνία των Πρεσπών στάθηκε αφορμή για μεγάλη κρίση στις σχέσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τη Μόσχα. Τον Ιούλιο του 2018 αποφασίστηκε από την Αθήνα η απέλαση δύο Ρώσων διπλωματών και η απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα άλλων δύο, για παράνομες ενέργειες κατά της εθνικής ασφάλειας. Η απόφαση ελήφθη έπειτα από καταγεγραμμένη κινητικότητα που αφορούσε προσπάθειες να μην προχωρήσει η συμφωνία. «Αυτά τα πράγματα καλό είναι να μη γίνονται, αλλά τότε φτάσαμε σε σημείο να μην έχουμε άλλη επιλογή», αναφέρει σχετικά στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς το ενδιαφέρον της Κουμουνδούρου για το αν υπάρχουν από την έρευνα των αμερικανικών αρχών στοιχεία για εκείνη την περίοδο συνδέεται με όσα είχαν τότε διαπιστωμένα συμβεί.

Οσον αφορά τις δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ για παρεμβάσεις στο παρελθόν και για τη χρηματοδότηση προκειμένου να δημιουργηθούν φιλορωσικά κανάλια, έχουν να κάνουν με τις αποκαλύψεις που συνόδευσαν τη σύλληψη από το FBI του τηλεοπτικού παραγωγού Τζαν Χάνικ τον περασμένο Μάιο, ο οποίος σύμφωνα με το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ παραβίασε κυρώσεις για τη Ρωσία. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο των αμερικανικών αρχών, ο Χάνικ συνεργαζόταν με τον Ρώσο επιχειρηματία Κονσταντίν Μαλοφέγιεφ, ο οποίος, μεταξύ άλλων, του είχε αναθέσει να στήσει ένα δίκτυο περιφερειακών καναλιών στην Ελλάδα. Πρόκειται για την προσπάθεια που έγινε το 2015 να γίνει η διασύνδεση έντεκα περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών, που αποτελούσαν το HellasNet, και, ουσιαστικά, με τη διοχέτευση σε αυτούς κοινού τηλεοπτικού προγράμματος θα επιτυγχανόταν η κάλυψη σχεδόν όλης της επικράτειας. Ο Χάνικ ήταν παρών και είχε απευθύνει χαιρετισμό στην παρουσίαση του HellasNet, ενώ πολλές είναι οι αναφορές για σχέσεις Ελλήνων πολιτικών με τον Μαλοφέγιεφ. Για την ιστορία, πάντως, το αρχικό σχέδιο για την ανάπτυξη του HellasNet δεν προχώρησε.

Η προσπάθεια να στηθεί αυτό το τηλεοπτικό δίκτυο και η υπόθεση της απέλασης των Ρώσων διπλωματών είναι οι δύο πιο εμφατικές και πιο γνωστές υποθέσεις όπου ανιχνεύονται στοιχεία προσπάθειας ρωσικής παρέμβασης στη χώρα μας. Κατά καιρούς διατυπώνονται εκτιμήσεις και υπόνοιες για ίχνη παρεμβάσεων και σε άλλες υποθέσεις. Υπό το φως των νέων αποκαλύψεων και των στοιχείων που προκύπτουν από τις έρευνες των αμερικανικών αρχών, όλες αυτές οι αναφορές προκαλούν ανανεωμένο ενδιαφέρον. Η δημοσιοποίηση πληροφοριών της έρευνας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ θα δώσει απαντήσεις για το εάν έχουν προκύψει συγκεκριμένα στοιχεία και για τη χώρα μας και αν από αυτά προκύπτει μεγαλύτερη εμπλοκή από αυτή για την οποία ήδη γίνεται λόγος.
Καθημερινή

Η Ουκρανία θα λάβει 1,5 δισ δολάρια ως επιπλέον βοήθεια από τις ΗΠΑ: Θα χρησιμοποιηθούν για προγράμματα στήριξης και συντάξεις

0

Ο πρωθυπουργός της Ουκρανίας Ντένις Σμίχαλ ευχαρίστησε τις ΗΠΑ για την στήριξή τους αφότου η χώρα του έλαβε επιπλέον 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια σε διεθνή οικονομική βοήθεια.

“Ο κρατικός προϋπολογισμός της Ουκρανίας δέχτηκε μια δωρεά ύψους 1,5 δισ δολαρίων. Αυτή είναι η τελευταία δόση από τα 4,5 δισ δολάρια βοήθειας από τις ΗΠΑ από το “Καταπιστευματικό Ταμείο Παγκόσμιας Τράπεζας”, έγραψε ο πρωθυπουργός στο Twitter.

‘Oπως είπε, το ποσό θα χρησιμοποιηθεί για την αποζημίωση των δαπανών του προϋπολογισμού για καταβολή συντάξεων και για προγραμμάτα κοινωνικής στήριξης.

Με πληροφορίες Reuters μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Κίεβο, Ουκρανία

https://hellasjournal.com/2022/09/i-oukrania-tha-lavi-15-dis-dolaria-os-epipleon-voithia-apo-tis-ipa-tha-chrisimopiithoun-gia-programmata-stirixis-ke-sintaxis/

Η Ανναλένα προκαλεί θόρυβο: Ερέθισε τους Τούρκους και τους Κινέζους, θέλει δράση στην Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας

0

«Για πολύ καιρό η Υπουργός Εξωτερικών και ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος Όλαφ Σολτς (Olaf Scholz) μιλούσαν με μία φωνή σε σχέση με την πολιτική έναντι της Ουκρανίας”, γράφει το περιοδικό Der Spiegel, (κείμενο Melanie Amann, Matthias Gebauer, Martin Knobbe Μαρίνα Κορμπάκη και Veit Medick).

Σημειώνει:

Αλλά πλέον η Ανναλένα Μπέρμποκ (Baerbock) έσπασε ένα ταμπού και ζήτησε γερμανικά άρματα μάχης για την Ουκρανία. Θα διαλυθεί η ειρήνη εντός του κυβερνητικού συνασπισμού;», διερωτώνται στο εισαγωγικό σχόλιο εκτενούς ανάλυσης οι συντάκτες.

Ήταν μια από εκείνες τις συναντήσεις που δεν συζητούνται πολύ στην πολιτική σκηνή του Βερολίνου. Το απόγευμα της περασμένης Τρίτης έλαβε χώρα στην Καγκελαρία εμπιστευτική συνάντηση μεταξύ της Annalena Baerbock και του Olaf Scholz, χωρίς συνέντευξη Τύπου, χωρίς δηλώσεις.

Όπως ακούγεται, ο Καγκελάριος από το SPD και η Υπουργός Εξωτερικών από τους Πρασίνους συζήτησαν για το ρόλο της Γερμανίας στον πόλεμο και για το τι θα μπορούσε να κάνει η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση μελλοντικά για την Ουκρανία. Συζητήθηκαν και οι παραδόσεις όπλων -και τανκς.

Πάνω από όλα αυτά αιωρείται το ερώτημα, πόσο ενωμένη είναι η γερμανική κυβέρνηση στην Εξωτερική Πολιτική, πόσο συμφωνούν ακόμα ο Scholz και η Baerbock. Μετά τη συνάντηση έγινε λόγος για στενή και καλή ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των δύο πολιτικών, καθώς και για σύμπνοια.

Κάτι παρόμοιο ελέχθη και από το Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά με μερικές επιφυλάξεις: Κατέστησαν σαφείς και οι διαφορές απόψεων. Μια μέρα αργότερα, η Baerbock δήλωσε σε συνέντευξή της στην Frankfurter Allgemeine Zeitung ότι κατανοεί το αίτημα της Ουκρανίας για σύγχρονα άρματα μάχης.

  • Πρόσθεσε μάλιστα ότι η σχετική απόφαση από πλευράς Γερμανίας δεν θα πρέπει να αναβληθεί για πολύ. Με αυτόν τον τρόπο απομακρύνθηκε τόσο ξεκάθαρα από τη στάση του Καγκελαρίου, ώστε θα μπορούσε κανείς να αξιολογήσει τη στάση της ως μια μικρή προσβολή.

Μέχρι τώρα η κατανομή των ρόλων μεταξύ της Baerbock και του Scholz φαινόταν να λειτουργεί: Αυτός είναι ο μετριοπαθής πολιτικός που διαβεβαιώνει πάντοτε τον έξω κόσμο ότι προτίθεται να βοηθήσει την Ουκρανία για όσο διάστημα είναι απαραίτητο. Εσωτερικά, ωστόσο, αποδίδει μεγάλη σημασία στο να σταθμίζει τους κινδύνους των παραδόσεων όπλων και να μην αφήνει να παρασέρνεται από πολιτικές και δημοσιογραφικές πιέσεις.

Η Baerbock, από την άλλη πλευρά, είναι πάντοτε λίγο πιο γρήγορη στις κινήσεις της από τον Scholz –η πιο πρόσφατη επίσκεψή της στην Ουκρανία ήταν η δεύτερη από την αρχή του πολέμου. Πίσω από κλειστές πόρτες η πολιτικός των Πρασίνων προωθεί εδώ και καιρό τις περισσότερες και ταχύτερες παραδόσεις όπλων από τη Γερμανία.

Η Υπουργός Άμυνας Christine Lambrecht ανακοίνωσε εχθές νέες παραδόσεις όπλων στην Ουκρανία. Η ανακοίνωσή της ακολουθεί το γνωστό μοτίβο: Η γερμανική κυβέρνηση ανταποκρίνεται στις πιέσεις να προμηθεύσει περισσότερα όπλα. Ωστόσο, αυτό που προσφέρει δεν είναι αυτό που θέλει επειγόντως η Ουκρανία.

Και έτσι, ακόμη και μετά την αναπάντεχη ανακοίνωση της Lambrecht, οι προσδοκίες από το Βερολίνο είναι υψηλές. Σε συνέντευξή της στη BILD, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen κάλεσε τα κράτη της ΕΕ να δώσουν στους Ουκρανούς αυτά που ζητούν. Η von der Leyen πιθανότατα είχε στο μυαλό της μια κυβέρνηση: Τη γερμανική.

Από την αρχή του πολέμου, ο Olaf Scholz εμφανιζόταν διστακτικός να υποστηρίξει την Ουκρανία με βαριά όπλα –και τα επιχειρήματά του είναι πάντα τα ίδια. Ο Καγκελάριος επισημαίνει την έλλειψη βαρέως εξοπλισμού στην Bundeswehr και προειδοποιεί για τον ιστορικό συμβολισμό των γερμανικών αρμάτων μάχης που ανοίγουν πυρ σε βάρος Ρώσων ή ακόμη και που διεισδύουν σε ρωσικό έδαφος. Σύμφωνα με το περιβάλλον του Scholz, την τελευταία αυτή την ανησυχία συμμερίζεται και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden.

Ο Καγκελάριος έχει τονίσει επανειλημμένα ότι η Γερμανία δεν πρέπει να γίνει αντιμαχόμενο μέρος. «Κάνω τα πάντα για να αποτρέψω μια κλιμάκωση που θα οδηγούσε σε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο», δήλωσε ο Scholz στο DER SPIEGEL τον Απρίλιο.

  • Η ανησυχία του για μια ρωσική πυρηνική επίθεση φαίνεται να είναι τόσο μεγάλη, ώστε έχει εδώ και πολύ καιρό προκαλέσει μια φήμη στο Βερολίνο: Σε περίπτωση που η Γερμανία παρέδιδε τεθωρακισμένα άρματα μάχης, ο Ρώσος Πρόεδρος Wladimir Putin φέρεται να απείλησε τον Καγκελάριο το Μάρτιο στο πλαίσιο τηλεφωνικής επικοινωνίας με πυρηνικό χτύπημα σε βάρος της Γερμανίας.

Σε μια συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του γερμανικού Κοινοβουλίου στις 7 Ιουλίου, ο Scholz ρωτήθηκε από βουλευτές των Χριστιανοδημοκρατών κατά πόσον η Μόσχα είχε εξαπολύσει μια τέτοια απειλή.

Ο Καγκελάριος απάντησε αρνητικά. Ο βουλευτής του CSU Thomas Erndl θέλησε στη συνέχεια να μάθει γιατί η Γερμανία δεν αποδέχτηκε την πρόταση από τη γερμανική βιομηχανία όπλων να προμηθεύσει την Ουκρανία με ανακαινισμένα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού Marder.

Ο Erndl έμεινε τόσο έκπληκτος από την απάντηση του Καγκελαρίου που τη δημοσίευσε στο Twitter -παρά την υποχρέωση εμπιστευτικότητας λόγω της συμμετοχής του στην Επιτροπή: «Ο Καγκελάριος μου είπε στην έκτακτη συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων ότι η παράδοση των Marder θα αποτελούσε “τρομακτική κλιμάκωση”. Σοβαρά; Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη φοβισμένη πολιτική του Καγκελαρίου;». Έτσι, η φήμη παγιώθηκε ακόμα περισσότερο.

Όταν η Υπουργός Άμυνας εκφώνησε τη Δευτέρα ομιλία στη Γερμανική Εταιρεία Εξωτερικής Πολιτικής DGAP στο Βερολίνο, ο Klaus Wittmann, Ταξίαρχος ε.α., τη ρώτησε κατά πόσον ο Καγκελάριος εκβιάζεται.

Πώς αλλιώς θα πρέπει να αντιληφθεί κανείς τη δήλωσή του στην Επιτροπή περί «τρομακτικής κλιμάκωσης»; «Γνωρίζω τον Καγκελάριο μου από πολύ καιρό», απάντησε η Lambrecht. Ο Olaf Scholz δεν επιτρέπει να τον εκβιάζουν. «Και επίσης δεν φοβάται».

Ο Scholz ενοχλείται ολοένα και περισσότερο από τις φήμες και τις κατηγορίες για διστακτικότητα, ειδικά όταν προέρχονται από τις τάξεις των Χριστιανοδημοκρατών: Δεν ήταν και η προκάτοχός του Angela Merkel πολύ απρόθυμη να στέλνει όπλα σε εμπόλεμες ζώνες; Ο Scholz θεωρεί το γεγονός ότι πλέον αποστέλλονται όπλα ως μια ριζική αλλαγή –την οποία εισήγαγε ο ίδιος.

Κάθε φορά που λαμβάνεται μια νέα απόφαση, είναι σημαντικό για τον Καγκελάριο να διαβουλεύεται στενά με τους συμμάχους του. Σύμφωνα με την Καγκελαρία, η Γερμανία δίδει μόνο ό,τι δίδουν και οι άλλοι. Κύρια άρματα μάχης δυτικής κατασκευής δεν αποστέλλονται επί του παρόντος στην Ουκρανία, ούτε καν από τις ΗΠΑ.

Υπάρχει στενή επαφή με τους συμβούλους του Biden, οι τηλεφωνικές συνομιλίες είναι πολλές φορές μέσα στην εβδομάδα. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν προτίθεται να παραδώσει τανκς, λένε από την Καγκελαρία, ακόμα κι αν κάποιοι από τους ανθρώπους του τον παρότρυναν να το κάνει.

  • Η στάση στο γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών είναι διαφορετική. Οι δηλώσεις της νέας Πρέσβεως των ΗΠΑ στο Βερολίνο Amy Gutmann ερμηνεύονται ως πρόσκληση στους Γερμανούς να γίνουν πιο ενεργοί. «Όσο και αν καλωσορίζω και θαυμάζω τις γερμανικές προσπάθειες», δήλωσε η Gutmann σε συνέντευξή της στο ZDF, «οι προσδοκίες μου είναι ακόμη μεγαλύτερες».

Την Τρίτη, η Πρεσβεία των ΗΠΑ πήγε μέσω Twitter ένα βήμα παρακάτω: Όλοι οι σύμμαχοι καλούνται να παράσχουν στην Ουκρανία όσο το δυνατόν περισσότερη υποστήριξη: «Σε τελική ανάλυση, η απόφαση για το είδος της βοήθειας ανήκει σε κάθε χώρα». Κι όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι η Γερμανία δεν έχει παραδώσει λίγα οπλικά συστήματα στην Ουκρανία

Στη Baerbock άρεσε να παίρνει πρωτοβουλίες. Γι’ αυτό και αποφάσισε να εγκαταλείψει για πρώτη φορά την κυβερνητική πειθαρχία στο θέμα των τανκς. Φυσικά το ζητούμενο δεν είναι μόνο η Ουκρανία –αλλά και το προφίλ της.

Η Baerbock θέλει να ακολουθήσει μια Εξωτερική Πολιτική βασισμένη σε αξίες, και το εργαλείο της είναι οι ξεκάθαρες δηλώσεις -ειδικά απέναντι σε αυταρχικούς ηγέτες. Τον Τούρκο ομόλογό της τον δυσαρέστησε προειδοποιώντας ότι η χώρα του δεν έχει το δικαίωμα να εγείρει αξιώσεις σε ελληνικά νησιά.

Την ηγεσία της Κίνας την ξεσήκωσε εναντίον της παρομοιάζοντας τη μεταχείριση της Ταϊβάν με τη ρωσική επιθετικότητα. Και απέναντι στη Ρωσία η Baerbock υιοθέτησε έναν σχεδόν εχθρικό τόνο. «Κύριε Lawrow», κάλεσε στον Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών το Μάρτιο κατά την πρώτη της ομιλία στα Ηνωμένα Έθνη, «μπορεί και να αυταπατάστε. Αλλά εμάς δεν μας παραπλανείτε!».

Η Baerbock προκαλεί θόρυβο, ο Scholz ενεργεί σιωπηλά –ο συνδυασμός αυτός πήγε καλά για κάποιο χρονικό διάστημα. Όσοι έχουν ζήσει τις συναντήσεις τους περιγράφουν τη σχέση ως επαγγελματική. Μιλούν στον ενικό, αλλά οι συνομιλίες τους δεν είναι εγκάρδιες. Η θεμελιωδώς διαφορετική φύση των δύο πολιτικών είναι εμφανής: «Εκείνη μιλά γρήγορα και πηγαίνει από θέμα σε θέμα, ενώ εκείνος δίνει μεγάλες διαλέξεις».

Τώρα όμως τίθεται το ερώτημα, ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει στο μέλλον η γερμανική Εξωτερική Πολιτική. Το SPD και οι Πράσινοι έχουν επ’ αυτού διαφορετικές απαντήσεις. Όσο περισσότερο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο πιο δυνατές είναι οι εκκλήσεις στο SPD για αναζήτηση διπλωματικών λύσεων. Πολλοί Σοσιαλδημοκράτες αντιμετωπίζουν επομένως με σκεπτικισμό την Υπουργό Εξωτερικών και ορισμένοι θεωρούν την πορεία της εντελώς αντιπαραγωγική.

  • Οι Πράσινοι βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Μετά τις επιτυχίες του ουκρανικού στρατού, οι επικεφαλής του κόμματος και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αφού διαβουλεύτηκαν με την Baerbock, εξαπέλυσαν επίθεση Δημοσίων Σχέσεων στις αρχές της εβδομάδας ζητώντας περισσότερες παραδόσεις όπλων στην Ουκρανία.

Αντίθετα, ο Scholz και η Lambrecht εντείνουν τις προσπάθειές τους για να προωθήσουν επιτέλους την από καιρό ανακοινωθείσα «κυκλική ανταλλαγή όπλων» με τη συμμετοχή της Ελλάδας: Η Αθήνα θα στείλει σοβιετικής κατασκευής οχήματα μάχης πεζικού στην Ουκρανία με αντάλλαγμα Marder από τη Γερμανία. Τα πρώτα έχουν περίπου δρομολογηθεί, λέγεται από τη γερμανική κυβέρνηση.

Αλλά για τη Baerbock αυτό δεν είναι πια αρκετό. Μιλώντας στη FAZ, τόνισε ότι η χορήγηση στην Ουκρανία σύγχρονων αρμάτων θα είναι δυνατόν αποφασιστεί μόνο από κοινού, «στη Συμμαχία και διεθνώς».

Και κατόπιν απηύθυνε έκκληση: «Στην κρίσιμη φάση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η Ουκρανία, δεν θεωρώ ότι πρόκειται για μια απόφαση που θα πρέπει να καθυστερήσει για πολύ». Ήταν μία πρόταση που παρακινούσε το Scholz σε δράση και δίδει μια ιδέα για το πόσο ανυπόμονη έχει γίνει στο μεταξύ η Υπουργός Εξωτερικών.

(L-R) US Ambassador to Germany Amy Gutmann, US Speaker of the House of Representatives Nancy Pelosi and German Foreign Minister Annalena Baerbock stand next to each other during a press statement at the the Foreign Ministry in Berlin, Germany, 16 September 2022. EPA, CLEMENS BILAN

HELLAS JOURNAL

ΠΗΓΗ: Der Spiegel, Melanie Amann, Matthias Gebauer, Martin Knobbe Μαρίνα Κορμπάκη και Veit Medick

Κ. Χολέβας: Θα αναγνωρίσει η Ρωσία το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων;

0

Ο Μουράτ Μαγκομέτοβιτς Ζιαζίκοφ είναι η προσωπική επιλογή του Πούτιν για τη θέση του Πρέσβεως της Ρωσίας στην Κύπρο. Πρόκειται για την πρώτη φορά που επιλέγεται Μουσουλμάνος για αυτή τη θέση και στη Λευκωσία υπάρχει προβληματισμός. Ο Ζιαζίκοφ έχει διατελέσει Πρόεδρος της αυτόνομης Μουσουλμανικής Δημοκρατίας της Ιγκουσετίας στη Ρωσία.

Τι σημαίνει άραγε αυτή η επιλογή; Υπάρχει η πραγματιστική ερμηνεία και η καχύποπτη αντιμετώπιση του θέματος.

Η πραγματιστική  ερμηνεία προβάλλει την άποψη ότι η εξωτερική πολιτική δεν βασίζεται σε πρόσωπα, αλλά σε κρατικά συμφέροντα, σε αρχές και γραμμές που χαράσσονται από τη κυβέρνηση μιας χώρας.

Θα μπορούσε επίσης να λεχθεί ότι η Ρωσία είναι χώρα με ισχυρή μουσουλμανική μειονότητα, και ο Πρόεδρος Πούτιν θέλει να δείξει ότι όλοι είναι ίσοι και ότι αξιοποιεί στελέχη όχι μόνον από την Ορθόδοξη Χριστιανική πλειοψηφία. Άλλωστε έχει και μία υποχρέωση απέναντι στους Μουσουλμάνους της χώρας του δεδομένου ότι και στην Ουκρανία και στη Συρία πολλοί  Μουσουλμάνοι πολεμούν εντεταγμένοι στον ρωσικό στρατό.

Οι καλοί γνώστες της διπλωματικής ιστορίας θα θυμίσουν ότι και η Ελλάδα σε μία άλλη κρίσιμη στιγμή είχε κάνει επιλογή προσώπου με βάση τα προσόντα και όχι τη θρησκεία. Συγκεκριμένα όταν η χώρα μας αρνήθηκε να στηρίξει την επιθετική πολιτική  του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας και οι ελληνοσερβικές σχέσεις ήσαν πολύ θερμές, ένας από τους Έλληνες Πρέσβεις στο Βελιγράδι κατά την περίοδο εκείνη ήταν ικανότατος, αλλά ανήκε σε άλλο Χριστιανικό δόγμα. Δεν ήταν Ορθόδοξος. Τούτο δεν εμπόδισε την άριστη συνεργασία του με το Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Σερβίας, οι εκπρόσωποι του οποίου εξέφρασαν και δημοσίως την εκτίμησή τους.

Οι οπαδοί της καχύποπτης ερμηνείας προβάλλουν την άποψη ότι η επιλογή Μουσουλμάνου είναι μία καλή χειρονομία προς την πλευρά της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων και ότι τούτο αποτελεί σαφή ένδειξη ότι η Ρωσία σκέπτεται να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος στα Κατεχόμενα. Το αποδίδουν στο ότι ο Πούτιν είναι ενοχλημένος με τη στάση της Κύπρου και της Ελλάδος, οι οποίες καταδικάζουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Η καχυποψία δεν είναι αδικαιολόγητη δεδομένου ότι στις 21 Φεβρουαρίου 2022 είχαμε μία ανησυχητική δήλωση από τον Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ. Είχε πει δημοσίως τα εξής συσχετίζοντας το ψευδοκράτος με τα αποσχιστικά κινήματα των ρωσόφιλων στην Ουκρανία:

“Κοιτάξτε την Κύπρο. Η “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου” έχει ανακηρυχθεί μονομερώς στο βορρά. Αρνείται να συμμορφωθεί με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά κανείς δεν αρνείται στους εκπροσώπους της Βόρειας Κύπρου το δικαίωμα να συμμετάσχουν στον διάλογο”.

Πιστεύω ότι η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να παραμείνει σταθερή στη θέση της, διότι μία χώρα που έχει υποστεί εισβολή και κατοχή δεν είναι δυνατόν να εγκρίνει μία άλλη εισβολή και κατοχή σε ανεξάρτητη χώρα. Η Ρωσία θα χρησιμοποιεί τον Πρέσβυ και άλλα μέσα για να πιέζει ψυχολογικά και θα αφήνει να αιωρείται η πιθανότητα αναγνώρισης. Τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον δεν θα αναγνωρίσει τα Κατεχόμενα, διότι τούτο θα ερμηνευθεί ως πράσινο φως για αυτονομιστές Μουσουλμάνους εντός Ρωσίας.

Στη Λευκωσία και στην Αθήνα πρέπει να απορρίψουμε κάθε σχέδιο για δύο κράτη ή για Συνομοσπονδία στην Κύπρο.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 17.9.2022

Δεν είναι η Ουκρανία ή η Ρωσία που πεθαίνει – Ο σημερινός νεοφιλελευθερισμός όμως;

0

Του Γρηγόρη Ρουμπάνη

Δοκιμάζεται το οικονομικοπολιτικό μοντέλο του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού

Ούτε η ουκρανική εμπροσθοφυλακή της Δύσης ούτε η επάρκεια του ρωσικού αμυντικού συστήματος ή η ευφυία του αναδυόμενου κινεζικού δράκου είναι αυτά που κατά κύριο λόγο δοκιμάζονται σήμερα στα πεδία των μαχών ανατολικά του Κιέβου και δυτικά της Μόσχας.

Κάποιος από τους τρεις παράγοντες θα επικρατήσει ούτως ή άλλως χωρίς να απειλείται (όσο τουλάχιστον κυριαρχεί η κοινή λογική) η παγκόσμια κοινωνία με γενικευμένη καταστροφή. Κάπου θα ισορροπήσουν τα πράγματα και οι νέοι κανόνες του παιχνιδιού, που θα εξυπηρετούν πρωτίστως το «νικητή», θα ορίσουν τους όρους της:

*διανομής της ενέργειας, για να συνεχίσουν να παράγουν οι βιομηχανίες Δύσης και Ανατολής τα προϊόντα τους ή να ρυθμίζουν υπηρεσίες και νοικοκυριά την εσωτερική θερμοκρασία χειμώνα-καλοκαίρι

*εκμετάλλευσης των πολύτιμων ορυκτών κοιτασμάτων που είναι χρήσιμα για τη νέα-πανάκριβη-τεχνολογία

*διαμόρφωσης των δρόμων του εμπορίου αλλά και του πλούτου των ισχυρών.

Αυτή θα είναι η εξέλιξη του σημερινού ιδιόμορφου πολέμου στις κρύες και λασπώδεις πεδιάδες της Ουκρανίας.

Εκείνο που κυρίως δοκιμάζεται είναι το οικονομικοπολιτικό μοντέλο του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού, ιδίως στην Ευρώπη, η οποία κουβαλά στην πλάτη της αρκετές κοινωνικοπολιτικές επαναστάσεις και συγκρούσεις για τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου, το κοινωνικό κράτος και τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα. Και τώρα έχει φτάσει στα όριά της.

Το πρώτο ισχυρό χτύπημα έδωσαν τα μέτρα για την πανδημία, κατά την οποία πλούτισαν ελάχιστοι, όπως  οι εταιρείες Pfizer, BioNTech και Moderna που είδαν την αξία των μετοχών τους να ανεβαίνει από 60% (για την Pfizer) ή και να τριπλασιάζεται (για τις άλλες δυο μικρότερες εταιρείες), ενώ σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της βρετανικής εταιρείας αναλύσεων Airfinity τα συνολικά κέρδη των επικεφαλής των εταιρειών αυτών Μπουρλά, Σαχίν και Μπάνσελ γι’ αυτή τη διετία ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια δολάρια. Ανάλογη ανάπτυξη είχαν τα κέρδη και οι μετοχές των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ, ενώ τα μικρά καταστήματα λιανικού εμπορίου αναγκάστηκαν να μείνουν κλειστά και οι ιδιοκτήτες τους να βλέπουν τα χρέη τους να μεγαλώνουν με γεωμετρική πρόοδο.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα με την ουκρανική κρίση. Μόλις αυτές τις μέρες βγήκαν τα στοιχεία της Eurostat για τα επίπεδα της φτώχειας στις χώρες της ΕΕ, σύμφωνα με τα οποία προχωρά βαθιά μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε βαθμό που γεννάται το ερώτημα κατά πόσο πλέον είναι διαχειρίσιμο το πρόβλημα. Ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 21,7% με την Ελλάδα να φιγουράρει στην 3η θέση με 28% πίσω από τη Βουλγαρία με 32% και την πρώτη Ρουμανία με 34,4%. Οι δείκτες ανεβαίνουν επικίνδυνα και στις αναπτυγμένες χώρες, όπως στην Ισπανία (27%), Ιταλία (25%), Γερμανία (20,5%), Γαλλία (19%) κ.ο.κ. Τα πλέον ανήσυχα νέα όμως αφορούν την Ελλάδα, καθώς σύμφωνα με την ίδια μελέτη, ο κίνδυνος φτώχειας απειλεί πλέον το ένα από τα τρία ελληνικά νοικοκυριά.

Τα ακόμα πιο δύσκολα έρχονται μαζί με τον ενεργειακό χειμώνα αυτής της χρονιάς, τον οποίο αδυνατεί να αντιμετωπίσει η ΕΕ και ήδη ξέσπασε ανοιχτός πόλεμος τόσο μεταξύ των επικεφαλής των κοινοτικών οργάνων όσο και μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δέχεται ήδη τα πυρά του Σαρλ Μισέλ για το χαμηλό επίπεδο πλαφόν στα έσοδα των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας, ο Εμμ. Μακρόν προειδοποιεί τον Ντράγκι ότι θα κόψει το ηλεκτρικό ρεύμα που δίνει μέχρι τώρα η Γαλλία στην Ιταλία, ο Σολτς γράφει στα γερμανικά του παπούτσια την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και αγοράζει ενέργεια σε τιμές που μόνο η οικονομικά υπερτροφική Γερμανία μπορεί να δώσει και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι το σύστημα της σημερινής νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έχει αποτύχει παταγωδώς όχι μόνο στην υπόθεση διαφύλαξης της ειρήνης και της συνεργασίας αλλά και στον τομέα της οικονομικής και κοινωνικής ισορροπίας στις χώρες που κυριαρχεί. Υποκριτικά οι εκπρόσωποί της καμώνονται ότι προασπίζονται τη δημοκρατία και τις αρχές της, όμως εκείνο για το οποίο μάχονται είναι η απόλυτη επικράτηση της ελεύθερης αγοράς με τις φρικώδεις ανισότητες και τις ιδιοτροπίες της.

Η δημοκρατία όμως, όπως τουλάχιστον τη δίδαξαν και εφάρμοσαν οι ιδρυτές της (τόσο κατά την αρχαιότητα όσο και σε ένα σημαντικό μέρος κατά τη σύγχρονη εκδοχή της), έχει κανόνες λειτουργίας και κοινωνικής ισονομίας, έχει νόμους οικονομικής συμπεριφοράς των ισχυρών και προστασίας των πολιτών από τις αυθαιρεσίες της ολιγαρχίας, έχει επίσης και αναλογία εισφορών στο κράτος σε σχέση με το εισόδημα του καθενός.

Ναυτεμπορική

https://infognomonpolitics.gr/2022/09/den-einai-i-oukrania-i-i-rosia-pou-pethainei-o-simerinos-neofileleftherismos-omos/

Ηandelsblatt: Σύγκριση της στρατιωτικής ισορροπίας ισχύος: Είναι ο Σι και ο Πούτιν ανώτεροι από τη Δύση;

0

 

Ενώ ο ουκρανικός πόλεμος βρισκόταν ήδη στον έβδομο μήνα του στη Δύση, ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε καλή διάθεση βλέποντας τον στρατό του να εξασκείται στην Άπω Ανατολή της Ρωσίας στις αρχές Σεπτεμβρίου, σχολιάζει η Handelsblatt. Εκτός από τους στρατιώτες από τη Λευκορωσία, το Λάος και την Ινδία, στο στρατιωτικό ελιγμό “Βοστόκ 2022” συμμετείχαν και Κινέζοι στρατιώτες.

Η άσκηση, η οποία επεκτάθηκε στη Θάλασσα της Ιαπωνίας, προκάλεσε φόβους στη Δύση για έναν νέο στρατιωτικό άξονα. Τι θα συμβεί αν η Ρωσία και η Κίνα ενώσουν τις δυνάμεις τους μια μέρα; Πώς θα συγκρίνονταν από άποψη ισχύος με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ;

Σύμφωνα με έγγραφο που δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο από το Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων και Ασφάλειας (SWP), η Κίνα έχει επανεξοπλίσει μαζικά το πυρηνικό της οπλοστάσιο τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων της Ομοσπονδίας Αμερικανών Επιστημόνων (FAS), η Λαϊκή Δημοκρατία διέθετε 200 πυρηνικές κεφαλές το 2008 – λιγότερες από τη Γαλλία ή τη Μεγάλη Βρετανία – αλλά μέχρι το 2020 το οπλοστάσιό της είχε αυξηθεί σε 350 πυρηνικές κεφαλές.

Η Ρωσία είναι ήδη η μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο με εκτιμώμενες 5977 πυρηνικές κεφαλές και, μαζί με την Κίνα, θα αυξήσει σημαντικά το προβάδισμά της έναντι των ΗΠΑ, οι οποίες διαθέτουν 5428 πυρηνικές κεφαλές, σύμφωνα με τη FAS. Οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία ανεβάζουν το πυρηνικό οπλοστάσιο του ΝΑΤΟ σε 5943 πυρηνικές κεφαλές.

Εκτός από τα σταθερά σιλό για πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, από τα οποία κατασκευάζονται σήμερα εκατοντάδες, το Πεκίνο διαθέτει πλέον και εξαιρετικά κινητές εξέδρες εκτόξευσης πυρηνικών όπλων και συστημάτων παράδοσης με διηπειρωτικό βεληνεκές. Και οι δυνατότητες επεκτείνονται μαζικά.

Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ αναμένει ότι η Κίνα θα μπορούσε να διαθέτει 1000 πυρηνικές κεφαλές μέχρι το 2030. Το αν το Πεκίνο προσπαθεί μόνο να εξασφαλίσει την ικανότητα δεύτερου πλήγματος, ώστε να είναι σε θέση να αντεπιτεθεί σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης στο έδαφός του, ή αν θέλει να επεκτείνει την επιρροή του με την ικανότητα για περιορισμένο πυρηνικό πόλεμο, δεν είναι σαφές, γράφουν οι ειδικοί του SWP.

Νέα κούρσα εξοπλισμών διαφαίνεται

Φαίνεται απίθανο προς το παρόν ότι οι κινεζικές φιλοδοξίες θα μπορούσαν να περιοριστούν από ένα διεθνές σύστημα ελέγχου των εξοπλισμών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι απειλείται μια νέα κούρσα εξοπλισμών μεταξύ των μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων, των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Το 2021, οι δύο χώρες συμφώνησαν την τελευταία στιγμή σε μια πενταετή παράταση της τελευταίας σημαντικής συμφωνίας ελέγχου των εξοπλισμών, της Συνθήκης Νέας Εκκίνησης για τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Όμως, το κατά πόσον η συμφωνία αξίζει περισσότερο από το χαρτί στο οποίο είναι γραμμένη είναι ένα ανοιχτό ερώτημα ενόψει του νέου Ψυχρού Πολέμου.

Και τίθεται επίσης υπό αμφισβήτηση από τη συμπεριφορά της Κίνας. Το έγγραφο του SWP συνεχίζει λέγοντας ότι πολλοί στη Γερουσία των ΗΠΑ “δυσανασχετούν πικρά” με το γεγονός ότι η Λαϊκή Δημοκρατία εξοπλίζεται τώρα και με στρατηγικά πυρηνικά όπλα, ενώ τα χέρια των ΗΠΑ είναι δεμένα από τη Συνθήκη Νέας Εκκίνησης. Οι εμπειρογνώμονες προειδοποιούν ότι ο πυρηνικός εξοπλισμός της Κίνας θα μπορούσε να επιταχύνει τη στρατηγική απομάκρυνση των ΗΠΑ από την Ευρώπη.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Ουάσινγκτον δεν έχει άλλη επιλογή από το να ενισχύσει τις συμβατικές δυνάμεις της στην Ασία ή να επικεντρώσει την πυρηνική της αποτροπή πιο έντονα στην Κίνα – κάτι που και στις δύο περιπτώσεις θα καταστήσει την προστατευτική ομπρέλα πάνω από την Ευρώπη πιο πορώδη.

Μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας είναι απίθανη για διάφορους λόγους, έγραψαν ο πρώην αμερικανός στρατηγός Tσαρλς Κρούλακ (Charles Krulak) και ο συνιδρυτής της δεξαμενής σκέψης Jackson Hole Economics, Alex Friedman, στην Handelsblatt πριν από ένα χρόνο. Ένα από αυτά, εκτός από την πυρηνική αποτροπή: “Η κινεζική στρατιωτική ισχύς έχει αυξηθεί δραματικά, αλλά εξακολουθεί να υστερεί έναντι των ΗΠΑ σχεδόν σε όλους τους σημαντικούς τομείς”.

Από καθαρά αριθμητική άποψη, τα στρατεύματα και τα οπλοστάσια της Ρωσίας και της Κίνας συνθέτουν έναν τρομερό στρατό. Μαζί, οι δύο χώρες μπορούν να συγκεντρώσουν περίπου 2,8 εκατομμύρια στρατιώτες – μαζί με τις παραστρατιωτικές μονάδες, ο αριθμός ανέρχεται σε περίπου τέσσερα εκατομμύρια. Η συνδυασμένη δύναμη των στρατευμάτων τους είναι επομένως περίπου η ίδια με εκείνη του ΝΑΤΟ.

Όσον αφορά τα άρματα μάχης, υπήρχε – τουλάχιστον μέχρι την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία – μια σαφής κινεζική-ρωσική υπεροχή. Όσον αφορά τα πολεμικά αεροσκάφη, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ προηγούνται και διαθέτουν επίσης την πιο προηγμένη τεχνολογία.

Ωστόσο, η εμπειρία της Ρωσίας στην Ουκρανία δείχνει ότι η αριθμητική υπεροχή σε άνδρες και υλικό από μόνη της δεν είναι αρκετή εάν η αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφόρων τύπων όπλων δεν λειτουργεί ή εάν δεν υπάρχουν σαφείς δομές διοίκησης. Η διαδικτυακή πύλη Globalfirepower υπολογίζει έναν ετήσιο δείκτη για την ικανότητα των εθνών να διεξάγουν και να κερδίζουν συμβατικούς πολέμους.

Περιλαμβάνονται στοιχεία όπως η δύναμη των στρατευμάτων, ο αριθμός των αρμάτων μάχης, των πολεμικών αεροσκαφών και των πλοίων, αλλά και παράγοντες όπως οι πετρελαϊκοί πόροι, οι οποίοι μπορεί να είναι καθοριστικοί για τον εφοδιασμό. Στον τρέχοντα δείκτη ηγούνται οι ΗΠΑ πριν από τη Ρωσία – και στην τρίτη θέση βρίσκεται η Κίνα – πριν από την Ινδία και την Ιαπωνία.

Ο αγώνας δρόμου της Κίνας για να καλύψει το χαμένο έδαφος

Όταν το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (IISS) παρουσίασε τον Φεβρουάριο την τελευταία του έκθεση για τη στρατιωτική ισορροπία ισχύος των εθνών, τόνισε ιδιαίτερα την “αξιοσημείωτη και ταχεία” ανάπτυξη του κινεζικού ναυτικού. Στο μέλλον, αυτό θα εμφανίζεται συχνότερα – και επίσης πιο μακριά από τις κινεζικές ακτές.

Η αναβάθμιση της πολεμικής αεροπορίας, επίσης, δεν προκαλεί μόνο αβεβαιότητα στην Ταϊβάν, την Ινδία ή την Ιαπωνία, αλλά αποτελεί επίσης μια πρόκληση για την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, δήλωσαν οι εμπειρογνώμονες. Αντίθετα, η ρωσική πολεμική αεροπορία λέγεται ότι σημειώνει μάλλον μέτρια πρόοδο.

https://www.capital.gr/diethni/3658674/iandelsblatt-sugkrisi-tis-stratiotikis-isorropias-isxuos-einai-o-si-kai-o-poutin-anoteroi-apo-ti-dusi

Handelsblatt: Πώς η Τουρκία επωφελείται από τον πόλεμο στην Ουκρανία

0
Turkish President Tayyip Erdogan addresses lawmakers from his ruling AK Party during a meeting at the parliament in Ankara, Turkey, November 19, 2019. Presidential Press Office/Handout via REUTERS ATTENTION EDITORS - THIS PICTURE WAS PROVIDED BY A THIRD PARTY. NO RESALES. NO ARCHIVE

Η Τουρκία έχει διατηρήσει θερμότερες σχέσεις με τη Ρωσία από ό,τι οι χώρες της ΕΕ.

Τα σημαντικά οφέλη που αποκομίζει η Τουρκία από τον συνεχιζόμενο πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία παρουσιάζει σε δημοσίευμά της η γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt», που τιτλοφορείται «Πώς η Τουρκία επωφελείται από τον πόλεμο στην Ουκρανία». Η Άγκυρα όχι μόνο δεν συμμετέχει στις κυρώσεις της Δύσης κατά της Μόσχας, συνεχίζει να προμηθεύεται ρωσικό φυσικό αέριο πληρώνοντας σε ρούβλια και βλέπει τις άμεσες ξένες επενδύσεις σε τουρκικό έδαφος να αυξάνονται παρά την εκτόξευση του πληθωρισμού σε πάνω από 80%.

«Την ώρα που Ευρωπαϊκή Ένωση και Ρωσία επιβάλουν εκατέρωθεν κυρώσεις η Τουρκία βγαίνει κερδισμένη από την παρούσα κατάσταση. Ο πρόεδρος Ερντογάν δεν συμμετέχει στις κυρώσεις που έχει επιβάλει η Δύση στη Μόσχα. Η Τουρκία συνεχίζει να προμηθεύεται φθηνό φυσικό αέριο από τη Ρωσία, το οποίο πληρώνει σε ρούβλια, όπως ακριβώς θέλει ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν. Το τελευταίο διάστημα η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε πόλο έλξης γερμανικών εταιρειών logistics. “Το Επιμελητήριο Εξωτερικού Εμπορίου στην Κωνσταντινούπολη επιβεβαιώνει ότι η δραστηριότητα γερμανικών εταιρειών έχει αυξηθεί», τονίζεται στο δημοσίευμα, όπως μεταδίδει η Deutsche Welle.

Όπως επισημαίνεται το σημαντικό ερώτημα που προκύπτει από την τουρκική στάση, είναι μέχρι πότε ΗΠΑ και ΕΕ θα ανέχονται τα τερτίπια του Ερντογάν. «Οι ΗΠΑ έχουν προειδοποιήσει την Τουρκία ότι θα μπορούσαν να επεκτείνουν τις ισχύουσες κυρώσεις και σε ξένες εταιρείες που συνεχίζουν να συναλλάσσονται με ρωσικές εταιρείες. Μια τέτοια απόφαση θα έπληττε τις επιχειρήσεις στην Τουρκία, οι οποίες επί του παρόντος μεταφέρουν σε άλλο πλοίο εισαγόμενα αγαθά για να τα μεταφέρουν στη συνέχεια στη Ρωσία υπό άλλη σημαία. Εκτός αυτού υπάρχουν ενδείξεις ότι η ΕΕ θα απαντήσει εντός Οκτωβρίου στην αμφιλεγόμενη στάση της Άγκυρας έναντι του πολέμου στην Ουκρανία».

Το «κατηγορώ» του Πούτιν στη Δύση και το «ευχαριστώ» στον Ερντογάν

Υπενθυμίζεται ότι την Παρασκευή, κατά τη συνέντευξη Τύπου στη Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, ο Ρώσος πρόεδρος κατηγόρησε τη Δύση ότι θέλει να διαλύσει τη Ρωσία, ενώ ευχαρίστησε τον Τούρκο ομόλογό του για τη συμβολή του στις διπλωματικές προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου.

Παράλληλα, ανακοίνωσε την επίτευξη συμφωνίας βάσει της οποίας η Τουρκία θα πληρώνει σε ρούβλια το 25% των προμηθειών του φυσικού αερίου από τη Ρωσία.

«Η συμφωνία μας για τις παραδόσεις ρωσικού φυσικού αερίου στην Τουρκία θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ στο εγγύς μέλλον, με τις πληρωμές για το 25% των προμηθειών να γίνεται σε ρωσικά ρούβλια», δήλωσε ο Πούτιν.

Παράλληλα, υπογράμμισε πως η Τουρκία «έχει γίνει μια από τις πιο αξιόπιστες διαδρομές για τις αποστολές φυσικού αερίου από τη Ρωσία, ακόμα και στην Ευρώπη. Ο TurkStream λειτουργεί ομαλά».

Υπενθυμίζεται ότι από τότε που οι χώρες της Δύσης επέβαλαν σαρωτικές κυρώσεις για την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, η Μόσχα προσπάθησε να πραγματοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερες συναλλαγές σε άλλα νομίσματα και όχι σε δολάρια ή ευρώ, που χρησιμοποιούνται συνήθως στα ενεργειακά συμβόλαια. Ζήτησε επίσης, οι πληρωμές για ορισμένες εξαγωγές φυσικού αερίου να γίνονται σε ρούβλια, σε ορισμένες περιπτώσεις κατά παράβαση των υφισταμένων συμβατικών όρων.

Αρκετές χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας και της Βουλγαρίας, διέκοψαν τις προμήθειες φυσικού αερίου από τη Ρωσία αφού αρνήθηκαν να πληρώσουν το ρούβλι.

Η Τουρκία έχει διατηρήσει θερμότερες σχέσεις με τη Ρωσία από ό,τι οι χώρες της ΕΕ.

Στο επίκεντρο της συνάντησης τέθηκε και η συμφωνία για την εξαγωγή σιτηρών από τα ουκρανικά λιμάνια που υπέγραψαν Ρωσία, Ουκρανία, ΟΗΕ και Τουρκία, τον περασμένο Ιούλιο στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Ρώσος πρόεδρος ευχαρίστησε τον Τούρκο ομόλογό του για τη συμβολή του στη συμφωνία για τα σιτηρά, ενώ τόνισε πως «οι οικονομικοί μας φορείς έχουν λάβει τα κατάλληλα μηνύματα ότι μπορούν επίσης να εξάγουν τα προϊόντα μας μέσω της Τουρκίας. Η Τουρκία είναι ένας αξιόπιστος εταίρος από την άποψη αυτή και μπορεί να εξασφαλίσει σίγουρες παραδόσεις μέσω του εδάφους σε όλες τις χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των χωρών της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, δεδομένου ότι πουλάμε κυρίως εκεί».

Σημειώνεται ότι ο Ερντογάν έχει δηλώσει ότι η Τουρκία θέλει να συνεχιστούν και οι εξαγωγές σιτηρών από τη Ρωσία, ενώ ο Πούτιν κάλεσε τον ΟΗΕ να πείσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να άρει κυρώσεις για τις εξαγωγές λιπασμάτων προς τις αναπτυσσόμενες χώρες.

«Η Ρωσία είναι έτοιμη να μεταφέρει 300.000 τόνους λιπασμάτων προς τις αναπτυσσόμενες χώρες χωρίς χρέωση όταν δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες», δήλωσε ο Πούτιν.

liberal.gr

https://infognomonpolitics.gr/2022/09/handelsblatt-pos-i-tourkia-epofeleitai-apo-ton-polemo-stin-oukrania/

Why the World Economic Forum’s Plutocracy Should Be Dissolved

0
Businessman checking money, US dollars, in the envelope just given by his partner - bribery and corruption concepts

by J.B. Shurk

  • No matter how noble its stated intentions, the “Great Reset” is at its heart a program for driving political power away from individual citizens and toward the controlling interests of a small international class of financial elites…. For citizens to reclaim power, they must not only embrace the basics of free markets once again but also rekindle a fondness for questioning the motivations of political authorities.
  • It is not just kings, generals, and popes who possess great power. Wherever a person, group, or institution is capable — through enticement, coercion, or brute force — of bending an individual’s free will, the structures and instruments of power exist. A local school board, after all, may well have more immediate and intimate influences over a person’s family than the United Nations Human Rights Council and its revolving door of despots who tend to promulgate international resolutions shielding their own crimes.
  • Limited regulation keeps the costs of market transactions low. Respect for private property and fair and impartial application of commercial laws encourage capital investment. Refraining from taxing the fruits of an individual’s labor fosters an exponentially more productive labor force. Providing populations with the tools to pursue and obtain knowledge and skills at minimal expense promotes not only an educated workforce but also politically competent citizens.
  • The small number of multinational corporations that control most television and print news sources around the globe also control the sociological levers capable of manufacturing or shifting public opinion. Power in any form — political, economic, cultural, spiritual… must always be guarded against as a potential foe.
  • “The welfare of the people has always been the alibi of tyrants….” — Albert Camus, Resistance, Rebellion and Death.
  • The great mass murderers of the twentieth century attest to this truth. Lenin, Stalin, Hitler, Pol Pot, and Mao killed tens of millions, but they did so, they assured the world, not for their own glory but for the benefit of “the people.”
  • It is no secret that money influences politics, no matter how profusely politicians may assert their civic independence from the lobbyists and benefactors filling their campaign war chests.
  • Tens of thousands of laws, rules, and regulations make it nearly impossible for any entrepreneur to navigate markets without inadvertently committing infractions or becoming a future target of an ever-growing army of regulatory code enforcers. Citizens are taxed on their wages, incomes, purchases, property, investments, improvements, sales, etc., and should they still possess anything of worth upon their ultimate demise, some agent of the State is likely to take one final cut of their bequeathed estates. The same unit of labor is thus taxed repeatedly along the government’s conveyor belt of confiscation.
  • Notably, today’s plutocrats have little interest in truly free markets…. The World Economic Forum, for instance, demands governments take urgent action to combat or address climate change, cybersecurity, online misinformation, artificial intelligence, overpopulation, the use of hydrocarbon energy, farm ownership, food supplies, the elimination of private vehicle ownership, and the imposition of citizen control protocols to defend against future pandemics. Regulation of people and markets is now of paramount importance to those with wealth and power.
  • When the uber-elite successfully influence politicians to enact laws that benefit their personal financial interests — a corrupt practice known as “regulatory capture” — they distort the normal dynamics of any free market. When governments mandate more expensive forms of “clean” energy across the market, for instance, wealthy corporations capable of enduring these added costs reap the ancillary benefits of gobbling up the market share abandoned by smaller competitors unable to survive. This is by design.
  • This fusion between monied interests and government power has created a type of reverse fascism. Instead of some charismatic political leader in the mold of a Benito Mussolini demanding that titans of industry follow his commands for the benefit of the State and in the interests of the people, a new class of plutocrats now steer the direction of national policies and pay the politicians to make sure the people will comply.
  • When market competition is permitted to grow wealth in perpetuity, however, not only does a growing share of the population increase its wealth, but also political power becomes spread out more diffusely. When the “rising tide” of free markets is allowed to “lift all boats,” neither the plutocrat nor communist politburo holds as much sway. For this reason, both communists and plutocrats share a similar goal — minimizing the prosperity of the majority of citizens, while maximizing the political power of a small minority of government officials. Under communism, this type of power arrangement takes the form of an oligarchy, or rule by a small few. Under the World Economic Forum’s brand of oligarchy where the West’s wealthiest manipulate centrally-controlled governments, the result is demonstrably plutocratic.
  • When corporate behemoths adeptly forestall their own impending financial deaths through political influence and regulatory capture, however, they cheat the markets at the larger public’s expense.
  • For individual liberty to flourish, competing forces must always counterbalance concentrated power in any form. When economic monopoly is used to create plutocratic control over government policy, then it becomes imperative for society to unleash the full potential of market forces to destroy protracted power and wealth and encourage more widespread prosperity.
  • Cheap and abundant energy sources reduce the entry costs of building a business. Minimal taxation that seeks neither to confiscate wealth nor to punish successful innovation produces an endless supply of creative talents and energies. Limited regulation keeps the costs of market transactions low. Respect for private property and fair and impartial application of commercial laws encourage capital investment. Refraining from taxing the fruits of an individual’s labor fosters an exponentially more productive labor force. Providing populations with the tools to pursue and obtain knowledge and skills at minimal expense promotes not only an educated workforce but also politically competent citizens.
  • Math, science, history, and philosophy have been watered-down to make room for ideological fluff often meant to divide students against each other. The combined and natural effect of all this government-sponsored malfeasance has been that intergenerational social mobility in the United States, once impressively robust, has absolutely plummeted.
  • Who benefits when the most basic foundations for creating prosperity are denied to the majority of citizens? Well, those in power benefit because, by rigging the system in their favor and institutionalizing destructive habits, very few people who might challenge their dominion ever rise high enough to do so. The plutocracy wins. The insular and selfish cabal of wealthy elites who populate the World Economic Forum ultimately win. The vast majority of Western citizens, however, lose substantially… over and over again.

A previous essay highlighted the serious threats posed by the World Economic Forum’s “Great Reset” to individual liberty, human innovation, and general prosperity. It is important to expand discussion of these threats by examining the inherent dangers to free nations when so much wealth is concentrated in the hands of so few.

No matter how noble its stated intentions, the “Great Reset” is at its heart a program for driving political power away from individual citizens and toward the controlling interests of a small international class of financial elites. This shift in society’s balance of power has fundamentally changed the relationship between Western citizens and their national governments. For citizens to reclaim power, they must not only embrace the basics of free markets once again but also rekindle a fondness for questioning the motivations of political authorities.

Of all Lord Acton’s persuasive defenses of individual liberty as the highest end of human civilization, one observation remains most memorable: “Power tends to corrupt and absolute power corrupts absolutely.” As well-known as these words are, the universality of their meaning is often ignored. It is not just kings, generals, and popes who possess great power. Wherever a person, group, or institution is capable — through enticement, coercion, or brute force — of bending an individual’s free will, the structures and instruments of power exist. A local school board, after all, may well have more immediate and intimate influences over a person’s family than the United Nations Human Rights Council and its revolving door of despots who tend to promulgate international resolutions shielding their own crimes. A wealthy landowner who exerts hefty influence over agricultural or cattle markets influences the pocketbook fortunes of more modest farmers, too. The small number of multinational corporations that control most television and print news sources around the globe also control the sociological levers capable of manufacturing or shifting public opinion. Power in any form — political, economic, cultural, spiritual — is an abiding challenge to human liberty, and in this way, must always be guarded against as a potential foe.

It is also true that those with power have little incentive to check what they possess and have every incentive to grow and strengthen the powers already in their grasp. Rare, indeed, is the Cincinnatus or Washington who has gained near total control over a nation state only to relinquish such tremendous authority voluntarily and return with humility to the life of an ordinary farmer. Examples of virtuous self-restraint are historic exceptions to power’s innate tendency to become all the more coveted once obtained. So, too, is it uncommon to find those in possession of raw power who ruthlessly or bombastically proclaim their dominance over others. Instead, people and institutions with power prefer to remain somewhat in the shadows, exercising authority in the name of ideas, causes, or populations beyond themselves.

“The welfare of the people,” Albert Camus succinctly noted, “…has always been the alibi of tyrants.” The great mass murderers of the twentieth century attest to this truth. Lenin, Stalin, Hitler, Pol Pot and Mao killed tens of millions, but they did so, they assured the world, not for their own glory but for the benefit of “the people.” Castro and Guevara executed tens of thousands of political prisoners while absurdly claiming they did so in the name of “freedom.”

“Most of the evil in this world,” T.S. Eliot is said to have coldly warned, “is done by people with good intentions.” So when people or institutions wrap themselves in the garments of “good intentions” and proclaim loudly to be working for “the people’s best interests,” that is precisely the time when individual liberty is most at risk.

Today in the West we are confronted with an uncomfortable paradox. At the same time as national leaders defend vague notions of “democracy” against “authoritarian” threats beyond their borders, power and influence continue to rapidly amalgamate into the hands of a small few. It is no secret that money influences politics, no matter how profusely politicians may assert their civic independence from the lobbyists and benefactors filling their campaign war chests. With organizations such as the World Economic Forum openly working to direct the legislative programs and executive actions of nation states across the globe, however, wealthy patrons of elite economic societies have become increasingly vocal about their ambitions toward remaking the world according to their own “Great Reset” designsת while flexing their political muscles within the domestic affairs of discreet nation states for ordinary citizens to see.

Klaus Schwab, the founder and executive chairman of the World Economic Forum, appeared with David Gergen in 2017 at Harvard’s John F. Kennedy School of Government and openly boasted of his influence over many national leaders:

“I have to say when I mention names like Mrs. Merkel, even Vladimir Putin and so on, they have all been Young Global Leaders of the World Economic Forum, but what we are really proud of now is the young generation like Prime Minister Trudeau, the President of Argentina and so on. So we penetrate the cabinets. So yesterday I was at a reception for Prime Minister Trudeau, and I know that half of his cabinet or even more are Young Global Leaders of the World Economic Forum…. It is true in Argentina and it is true in France now….”

When the chairman of an international economic body publicly brags about his leverage over the leaders of sovereign nation states, he can hardly be mistaken as defending the merits of “democracy.”

In a somewhat farcical display of the World Economic Forum’s control over individual nations, it has become eerily commonplace these last two years to hear the leaders of the United Kingdom, France, Germany, Australia, New Zealand, Canada, and the United States all parroting the same “Build Back Better” slogan propagated by Klaus Schwab’s economic club. With wealth and political power bonded densely into such haut monde cabals, the insular prerogatives of the WEF have succeeded in dominating government policies throughout the West.

Both in their immediate handling of the COVID-19 pandemic and their planned response to the harsh economic repercussions dovetailing from prolonged lockdowns, Western nation states have taken many of their cues directly from the World Economic Forum’s policy edicts. Whatever vestige of “democracy” still casts a shadow across North America, Europe, and the South Pacific, it has become unmistakable that plutocracy — rule by a wealthy elite — is fast assuming total control over the West’s future.

Notably, today’s plutocrats have little interest in truly free markets. Unlike J.D. Rockefeller, Andrew Carnegie, J.P. Morgan, and other late-nineteenth-century industrialists and business magnates who made their fortunes in the heyday of economic growth before the massive expansion of the regulatory State, those with great wealth today often champion government intervention in markets. The World Economic Forum, for instance, demands governments take urgent action to combat or address climate change, cybersecurity, online misinformation, artificial intelligence, overpopulation, the use of hydrocarbon energy, farm ownership, food supplies, the elimination of private vehicle ownership, and the imposition of citizen-control protocols to defend against future pandemics. Regulation of people and markets is now of paramount importance to those with wealth and power.

By their nature, regulations (which are indistinguishable from taxes in this effect) make the cost of doing business more expensive and benefit the deep-pocketed monopoly Goliaths at the expense of any upstart Davids threatening their market positions. When the uber-elite successfully influence politicians to enact laws that benefit their personal financial interests — a corrupt practice known as “regulatory capture” — they distort the normal dynamics of any free market. When governments mandate more expensive forms of “clean” energy across the market, for instance, wealthy corporations capable of enduring these added costs reap the ancillary benefits of gobbling up the market share abandoned by smaller competitors unable to survive. This is by design.

By utilizing law and regulation as a sword and shield to prevent potential competitors from entering the market while expanding monopoly power, plutocrats use political patronage and fashionable policy goals disguising self-interest to maintain their own wealth and control. Climate change, public health, sustainable food supplies — the public policy issue is never anything more than an expedient stalking horse for the wealthiest in the West to use cynically in an effort to maintain economic control.

This fusion between monied interests and government power has created a type of reverse fascism. Instead of some charismatic political leader in the mold of a Benito Mussolini demanding that titans of industry follow his commands for the benefit of the State and in the interests of the people, a new class of plutocrats now steer the direction of national policies and pay the politicians to make sure the people will comply.

Notably, today’s plutocrats take a nearly identical position as traditional communists in asserting that the “economic pie” is only so big and can therefore only be divvied up among a growing population in smaller and smaller portions but never actually enlarged. When economic wealth is seen as finite, preventing others from acquiring personal prosperity is necessary for maintaining political power’s status quo. When market competition is permitted to grow wealth in perpetuity, however, not only does a growing share of the population increase its wealth, but also political power becomes spread out more diffusely.

When the “rising tide” of free markets is allowed to “lift all boats,” neither the plutocrat nor communist politburo holds as much sway. For this reason, both communists and plutocrats share a similar goal — minimizing the prosperity of the majority of citizens, while maximizing the political power of a small minority of government officials. Under communism, this type of power arrangement takes the form of an oligarchy, or rule by a small few. Under the World Economic Forum’s brand of oligarchyת where the West’s wealthiest manipulate centrally-controlled governments, the result is demonstrably plutocratic.

For plutocrats, actual free markets are a threat to their habitual control over political power. When real markets exist, endless human innovation regularly upends the market position of any one firm. Yesterday’s industry leader can go bankrupt fast if today’s upstart inventor designs a better or cheaper competing product. Creative destruction is at the heart of free market growth. When product innovation is understood as the single greatest variable for generating long-term economic success, it is easy to understand how difficult it is to stay ahead of the market for any length of time. Rare is the company that manages to innovate so effectively year after year that it survives for decades or longer.

This is, of course, why so much capital is sunk into research and development in constant pursuit of the “next big thing.” It is also why corporations and private investors diversify their holdings so that they may still benefit financially, even when successful innovation occurs far from their domains. When corporate behemoths adeptly forestall their own impending financial deaths through political influence and regulatory capture, however, they cheat the markets at the larger public’s expense. When this alternative, yet corrupt, path to permanent wealth becomes the model for economic “success,” creative innovation takes a permanent back seat to raw political clout. “Absolute power,” in other words, still “corrupts absolutely.”

For individual liberty to flourish, competing forces must always counterbalance concentrated power in any form. When economic monopoly is used to create plutocratic control over government policy, then it becomes imperative for society to unleash the full potential of market forces to destroy protracted power and wealth and encourage more widespread prosperity.

The steps for achieving such a result are no different today than they were when Adam Smith first published The Wealth of Nations in 1776. Cheap and abundant energy sources reduce the entry costs of building a business. Minimal taxation that seeks neither to confiscate wealth nor to punish successful innovation produces an endless supply of creative talents and energies. Limited regulation keeps the costs of market transactions low. Respect for private property and fair and impartial application of commercial laws encourage capital investment. Refraining from taxing the fruits of an individual’s labor fosters an exponentially more productive labor force. Providing populations with the tools to pursue and obtain knowledge and skills at minimal expense promotes not only an educated workforce but also politically competent citizens.

It seems no coincidence, then, that every one of these policy prescriptions is today either stymied or subverted. Political interventionism has precipitated a Western energy crisis. When campaigning for the U.S. presidency in 2008, Barack Obama insisted that he would raise taxes even if doing so ultimately decreased total public revenues because pursuing such a policy was only “fair.”

Regulatory agencies and taxing authorities claim jurisdiction over every element of industry, production, and product distribution. Tens of thousands of laws, rules, and regulations make it nearly impossible for any entrepreneur to navigate markets without inadvertently committing infractions or becoming a future target of an ever-growing army of regulatory code enforcers. Citizens are taxed on their wages, incomes, purchases, property, investments, improvements, sales, etc., and should they still possess anything of worth upon their ultimate demise, some agent of the State is likely to take one final cut of their bequeathed estates. The same unit of labor is thus taxed repeatedly along the government’s conveyor belt of confiscation.

Lastly, in an age of rampant political correctness and “woke” cancel culture, indoctrination and political dogma have supplanted basic education. Math, science, history, and philosophy have been watered-down to make room for ideological fluff often meant to divide students against each other. The combined and natural effect of all this government-sponsored malfeasance has been that intergenerational social mobility in the United States, once impressively robust, has absolutely plummeted.

Who benefits when the most basic foundations for creating prosperity are denied to the majority of citizens? Well, those in power benefit because, by rigging the system in their favor and institutionalizing destructive habits, very few people who might challenge their dominion ever rise high enough to do so. The plutocracy wins. The insular and selfish cabal of wealthy elites who populate the World Economic Forum ultimately win. The vast majority of Western citizens, however, lose substantially… over and over again.

JB Shurk writes about politics and society.

https://www.gatestoneinstitute.org/18908/world-economic-forum

President Trump and the shallow state

0
President Trump often complained about the “deep state” of career civil servants who, he asserted, were determined to undermine his presidency. He promised to “drain the swamp,” and his aide Steve Bannon predicted “the deconstruction of the administrative state.”

But it was his own presidential appointees who most visibly resisted his directives. Political appointees are expected to be the most loyal advocates of a president’s policy agenda,

riding herd on the many bureaucracies of the executive branch. Yet Trump’s appointees in the White House, cabinet, military, and intelligence community refused to carry out many of the president’s directives to an extent unprecedented in the modern presidency. President Trump’s appointees went well beyond the normal disagreements about policy that are typical in every administration; they resorted to slow walking orders, refusing to comply with directives, and even outright sabotage. Leadership is central to the presidency. The resistance to President Trump by his highest level officials illustrates how his own appointees judged his leadership.

Senior members of the White House staff often tried to thwart Trump’s instincts. For example, Staff Secretary Rob Porter considered Trump’s desire to withdraw from the Paris Climate Accord unwise. So, Porter took a draft statement off Trump’s desk. Similarly, National Economic Council Director Gary Cohn and Porter decided to “slow-walk” an order to withdraw from the NAFTA free trade agreement. Cohn told Porter: “I can stop this. I’ll just take the paper off his desk before I leave. If he’s going to sign it, he’s going to need another piece of paper.” Later, after multiple reviews, Trump got his way on the Paris Accord and NAFTA.

In August 2017, Trump wanted to fulfill a campaign promise to withdraw from the U.S. free trade agreement with South Korea, and a letter was prepared to that effect. Cohn thought that if Trump saw the letter, he would sign it; so Cohn quietly removed it from Trump’s desk. Eventually Secretary of Defense James Mattis talked the president out of abandoning the agreement.

During the Mueller investigation about possible Trump campaign coordination with Russia, Trump ordered White House Counsel Donald McGahn and Chief of Staff Reince Priebus to have Mueller removed, but they refused. Trump’s counsel, Pat Cipollone, refused Trump’s order to take a 2020 election case to the Supreme Court.

Reflecting on his White House service, Staff Secretary Rob Porter recalled: “A third of my job was trying to react to some of the really dangerous ideas that he had and try to give him reasons to believe that maybe they weren’t such good ideas.” When top economic adviser Gary Cohn recalled how he removed decision papers from the president’s desk, he said: “It’s not what we did for the country. It’s what we saved him from doing.”

Though White House staffers are powerful, cabinet secretaries are officers of the United States and hold the most authority in the executive branch, short of the president. Yet Trump’s appointees often refused to do his bidding. When Secretary of Homeland Security Kirstjen Nielson refused to implement a White House plan to arrest thousands of immigrants in major cities across the country and deport them, Trump fired her.

For all of his posturing about the military power of the United States, President Trump did not respect the norms of military leadership. President Trump demonstrated his attitude toward his secretaries of state and defense as well as military leaders. In a meeting with them in July 2017 at the Pentagon, after Trump had been briefed on the status of U.S. forces, Trump lashed out at his top civilian and military leaders: “You’re all losers. . .. You’re a bunch of dopes and babies.” No commander in chief had ever spoken to his top national security appointees in that manner.

In the spring of 2017, Trump ordered the removal from South Korea of the U.S. radar installation, that was essential for detecting any missiles coming from North Korea. Secretary of Defense Mattis refused to carry out the direct order until he was able to talk the President out of his decision. Secretary Mattis also rejected Trump’s desire to Kill Bashar al-Assad

On July 26, 2017 President Trump tweeted that, contrary to then current policy, the military would not allow any transgender individuals to enter the armed forces. Mattis slow walked the order until the Supreme Court allowed it to go into effect. On November 11, 2020, General Mark Milley was given a memo, signed by President Trump, stating: “I hereby direct you to withdraw all U.S forces” from Afghanistan. General Milley and Acting Defense Secretary Christopher Miller went to the White House and Trump was convinced to rescind the memo.

In line with President Trump’s distrust of the career services, he considered the intelligence community to be part of the “deep state.” After meeting with President Putin, Trump took him at his word that Russia did not try to affect the 2016 election. In doing so, he ignored the unanimous consensus among the DNI, CIA, NSA, and FBI.

Trump was not the only president to have conflicts in his White House staff or who requested the resignations of cabinet secretaries. But his administration set records in turnover in Executive Office of the President (EOP) and the cabinet.

At the White House level, Trump had four chiefs of staff, four national security advisors, five directors of National Intelligence, four press secretaries, and six communications advisors (including acting officials). Likewise, the turnover in Trump’s cabinet (14) exceeded by far the first term turnover of all other modern presidents. Trump had four secretaries of defense, four attorneys general, and four secretaries of homeland security (including acting secretaries). When Trump decided to replace his officials, he often insultingly fired them by tweet (for example, Priebus, Esper, Nielsen, Tillerson, and Coats, among others).

Despite President Trump’s complaints about the deep state, the above examples illustrate the willingness of top-level White House aides and cabinet secretaries to actively undermine his wishes. The danger is that in a second term Trump would not make the “mistake” of appointing officials with integrity and courage.

https://www.brookings.edu/blog/fixgov/2022/09/16/president-trump-and-the-shallow-state/

Δρ. Γ. Κωνσταντινίδης: Θα μας τρελάνουν οι Τούρκοι!

0
Ο Δρ. Οικονομίας Γιώργος Κωνσταντινίδης γνωρίζει πολύ καλά τα οικονομικά της Τουρκίας. Μάλιστα, είναι ο πρώτος που έγραψε σχετικό βιβλίο. Σε σχόλιό του επισημαίνει τα εξής προς προβληματισμό:
Θα μας τρελλάνουν αυτοί οι Τούρκοι!
Εκτοξεύθηκε η κερδοφορία των τουρκικών τραπεζών λόγω της ανορθόδοξης πολιτικής χαμηλών επιτοκίων του Τούρκου Προέδρου, παρά τον τουρκικό πληθωρισμό πάνω από 80%. Οι εισηγμένες τράπεζες Akbank, Turkiye Garanti Bankasi, Yapi Kredit Bankasi και Turkiye Is Bankasi, έχουν δει τα έσοδά τους να τριπλασιάζονται ή να τετραπλασιάζονται μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2022. Οι μεγάλες κρατικές τράπεζες της Τουρκίας Turkiye Vakiflar Bankasi και Turkiye Halk Bankasi, αναμένεται το 1ο τρίμηνο του έτους να παρουσιάσουν ιλιγγιώδη αύξηση κερδών κατά 350%!
Πρόκειται για απροσδόκητη συνέπεια του πειράματος νομισματικής πολιτικής που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία με τις αλλεπάλληλες μειώσεις επιτοκίων. Tους τελευταίους μήνες η Τράπεζα της Τουρκίας έχει προχωρήσει σε μειώσεις επιτοκίων. Η πολιτική αυτή προσφέρει μεγάλες ευκαιρίες στις τράπεζες, καθώς τους δίνει τη δυνατότητα να χορηγούν πιστώσεις σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά με υψηλά επιτόκια, ενώ δανείζονται με χαμηλά. Τη διαδικασία αυτή συνεπικουρεί και ο δυσθεώρητος πληθωρισμός, καθώς αυξάνει τα κέρδη των τραπεζών από τις προμήθειές τους σε διάφορες εντολές και από τα ομόλογα που είναι συνδεδεμένα με τις αυξήσεις του πληθωρισμού.
Θα σωθεί η παρτίδα”;
ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
“Η πορεία της Ελλάδας και των περισσότερων αδύναμων οικονομιών της ευρωζώνης είναι αποκλίνουσα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Η χώρα μας 20 χρόνια μετά την είσοδό της στην ευρωζώνη έχει το ίδιο μέσο εισόδημα (17.500 ευρώ) με το 2000. Στο μεσοδιάστημα έχουν αυξηθεί πολύ οι φόροι, πρωτίστως οι έμμεσοι, το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος από 120% σε 236%!
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του”.