Αρχική Blog Σελίδα 1848

Άλκης Καλλιαντζίδης: Δεν είναι μόνο η εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού από την Τουρκία που σπρώχνει τους Σύριους στην Ελλάδα

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]        www.kalkis.eu

Την τελευταία φορά που ασχολήθηκα με την ψευδέστατη τουρκική αλληλεγγύη έναντι των ομοθρήσκων προσφύγων και μεταναστών στην Τουρκία ήταν στις 24-5-2022 στις Ανιχνεύσεις :ΕΔΩ

Προσεγγίζοντας όμως απλουστευτικά την ανθελληνική τουρκική πολιτική στο μεταναστευτικό, το οποίο σαφέστατα μας πιέζει αφόρητα και μας αιμορραγεί οικονομικά, κινδυνεύουμε να μην εξετάζουμε όλες τις πτυχές του και συνακόλουθα να μην λαμβάνουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα αντιμετώπισής του.  Δεν πρέπει νομίζω να βλέπουμε μόνο την εργαλειοποίησή του από τους νέο-Οθωμανούς. Πράγματι αυτοί έχουν συνηθίσει να εργαλειοποιούν τα πάντα, να μας καθυβρίζουν μέρα νύχτα και να μας απειλούν, προκειμένου να αρπάξουν (αν τα καταφέρουν) ό,τι θα μπορέσουν από την Ελλάδα, κι όχι μόνο. Το κάνουν με όλους τους μη υποταγμένους γείτονές τους. Η εργαλειοποίηση και το πλιάτσικο είναι μέσα στο DNA τους. Τελευταίο παράδειγμα είναι το κλέψιμο του νερού σε βάρος των κατοίκων της βορειοανατολικής επαρχίας της Συρίας Hassaké, όπως έγραψε στις 13-9-2022 στην εφημερίδα Le Monde η Hélène Sallon με τίτλο «Στο Hassaké της Συρίας, το νερό γίνεται ένα σπάνιο αγαθό» (A Hassaké, en Syrie, l’eau devient une denrée rare). Το Hassaké, σύμφωνα με την Wikipedia, είναι μια πόλη στη βορειοανατολική Συρία με πληθυσμό 188.160 κατοίκων, που αποτελείται κυρίως από Άραβες αλλά και από Κούρδους, και Αραμίτες και Αρμένιους. Η συνοικία του Καλάσι δεν τροφοδοτείται από τις δημόσιες αρχές εδώ και τρεις εβδομάδες και οι κάτοικοί της αγοράζουν από ιδιώτες διανομείς, σε πολύ υψηλές τιμές, νερό που μπορεί να αποδειχθεί ακατάλληλο για κατανάλωση. «Το νερό κλέβεται από την τουρκική πλευρά πριν φτάσει από την πλευρά μας», κατηγορεί στην Hélène Sallon η Nawar Mahmoud Sabri, συνδιευθύντρια του τμήματος νερού για την επαρχία του Hassaké.

Ας επανέλθουμε όμως στο προσφυγικό-μεταναστευτικό που τις τελευταίες δυο μέρες κυριάρχησε στα ελληνικά ΜΜΕ, αφού τα τουρκικά μετέδωσαν ότι, μέσω ενός ειδικού ιστοτόπου, οργανώνονται μεθοδικά ομάδες των 50 Συρίων προσφύγων εντός Τουρκίας για να μετακινηθούν προς την Ευρώπη, φυσικά μέσω Ελλάδας. Προσωπικά δεν εξεπλάγην με την εν λόγω είδηση την οποία διέψευσε ο κ. Μηταράκης. Μήπως δεν το κάνουν ήδη με μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες, επιχειρώντας να περάσουν είτε μέσω Έβρου είτε με σαπιο-πλοιάρια δια θαλάσσης με προορισμό την Ιταλία ;

Πέρα από την πολιτική εργαλειοποίησης του Ερντογάν, φαίνεται καθαρά πλέον ότι μια σημαντική μερίδα της τουρκικής κοινωνίας είναι κουρασμένη από την υπερ-δεκαετή παρουσία  των εκατομμυρίων προσφύγων Συρίων και μη και μια άλλη έχει πέσει στην πολιτικάντικη παγίδα που στήνουν, σε πολλές χώρες του κόσμου, και τα τουρκικά εθνικιστικά κόμματα εν μέσω προεκλογικής περιόδου, ρίχνοντας στις πλάτες των ξένων τις δυσκολίες που περνούν τα λαϊκά στρώματα λόγω της βαρύτατης οικονομικής κρίσης.

Ας δούμε παρακάτω τι αναφέρει το σχετικό ρεπορτάζ της Angèle Pierre στις 10-9-2022  στον Le Monde με τίτλο : «Τουρκία : σφίγγει η θηλιά στους Σύρους πρόσφυγες» (Turquie : l’étau se resserre sur les réfugiés syriens). «Η ανησυχία αυξάνεται μεταξύ των εξόριστων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν ολοένα και αυξανόμενες διοικητικές δυσκολίες, ενώ η τουρκική εξουσία σκληραίνει τον τόνο της απέναντί τους», συνοψίζει σχετικά η ρεπόρτερ και δημοσιεύει την διπλανή φωτογραφία που δείχνει μια  τουρκική σημαία αναρτημένη στο μπροστινό μέρος ενός συριακού καταστήματος στην συνοικία Önder της Άγκυρας, όπου ζουν πολλοί Σύριοι πρόσφυγες, 12 Αυγούστου 2021 (TUNAHANTURHAN / SOPAIMAGES / SIPA).

Η σκλήρυνση του πολιτικού λόγου στην Άγκυρα και οι ειδήσεις επανέναρξης του διαλόγου με τη Δαμασκό που προτάθηκαν από τις αρχές, ξανα–ανακατεύουν την τράπουλα για πολλούς Σύριους που ζουν στην Τουρκία. «Πολλοί άνθρωποι γύρω μου ετοιμάζονται να φύγουν ξανά, για να πάνε στην Ευρώπη», παρατηρεί στην ρεπόρτερ η Zaynab, 29 ετών, από το Idlib (στη βορειοδυτική Συρία). «Ξαναζούμε λίγο την ίδια ατμόσφαιρα με το 2015», προσθέτει, αναφερόμενη στη μαζική άφιξη Σύριων προσφύγων εκείνη τη χρονιά στη ζώνη Σένγκεν.

«Το καθεστώς [της Δαμασκού] και η αντιπολίτευσή του πρέπει να συμφιλιωθούν (…) Πιστεύουμε ότι η συμφιλίωση είναι απαραίτητη για μια διαρκή ειρήνη στη Συρία», δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Άγκυρα κατά τη διάρκεια συνάντησης σε συνέντευξη Τύπου στις 16 Αυγούστου 2022. Από τη στιγμή που έγινε αυτή η δήλωση, που ερμηνεύεται ευρέως ως προσπάθεια κατευνασμού της Δαμασκού, αναζωπυρώθηκαν οι φόβοι στον συριακό πληθυσμό που είναι εξόριστος στην Τουρκία.

Ο Ερντογάν, ο οποίος δεν δίστασε να αποκαλέσει τον Μπασάρ Αλ Άσαντ «τύραννο» το 2016, έδειξε ότι είναι πιο συμβιβαστικός κατά την επιστροφή του από την Ουκρανία στις 18 Αυγούστου: «Το πρόβλημά μας δεν είναι να νικήσουμε ή να μη νικήσει τον Αλ Άσαντ», διαβεβαίωσε τότε τους δημοσιογράφους.

Αντιμεταναστευτικές διαβολές

«Σοβαρά πιστεύετε ότι μπορούμε να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με αυτόν που μας έσφαξε χθες;, διαμαρτύρεται ο Taha Elgazi, ένας σαραντάρης από τη βόρεια Συρία και ακτιβιστής για τα δικαιώματα των προσφύγων. Δεν μπορούμε ποτέ να εμπιστευτούμε αυτό το καθεστώς».

Ζώντας κυρίως στις μεγάλες πόλεις, τρία εκατομμύρια Σύριοι επωφελούνται από ένα καθεστώς προσωρινής προστασίας στην Τουρκία. Είναι εγγεγραμμένοι στην πόλη διαμονής τους και μπορούν να ταξιδέψουν μόνο με ad hoc ταξιδιωτική άδεια. Επισήμως, σε 211.000 Σύριους έχει χορηγηθεί η τουρκική υπηκοότητα τα τελευταία χρόνια.

Ωστόσο, αν οι πρώτοι μήνες του πολέμου στη Συρία, το 2011, χαρακτηρίστηκαν από μια φιλόξενη πολιτική του (ισλαμο-συντηρητικού) Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ, που βρίσκεται στην εξουσία), το αδιέξοδο στη σύγκρουση έχει σταδιακά αμβλύνει τις προοπτικές οι Σύριοι πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Και μετά από έντεκα χρόνια συμβίωσης, ο τουρκικός πληθυσμός δείχνει πλέον ανοιχτά την κούρασή του.

Καθώς η Τουρκία βυθίζεται βαθύτερα στην οικονομική κρίση, οι αντι–μεταναστευτικές διαθέσεις των εθνικιστών πολιτικών ηγετών γίνονται όλο και πιο σκληρές. Εργαλειοποιώντας  πολιτικά το ζήτημα, ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης, που κυριαρχείται από τους εθνικιστές (Αξενέρ), πλειοδοτεί.

Ψεύτικες ειδήσεις

Μεταξύ των Σύριων προσφύγων που συνάντησε η παραπάνω ρεπόρτερ, έχουν κυριευθεί από την ανησυχία. Όλοι λένε ότι αισθάνονται σαφώς μια αύξηση της εχθρότητας απέναντί τους.

Αυτή είναι η περίπτωση, για παράδειγμα, των βοηθημάτων που υποτίθεται ότι χορηγεί η τουρκική κυβέρνηση στους Σύριους πρόσφυγες, σε βάρος του ίδιου του πληθυσμού της. «Φοβάμαι. Πριν από δύο μέρες, ο γείτονας της μητέρας μου μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από άλλους έφηβους. Ήταν 17 ετών. Ακούμε αυτού του είδους τις ιστορίες κάθε δύο εβδομάδες», ανησυχεί η Zaynab.

Η ένταση εκφράζεται τόσο στις πιο τετριμμένες καταστάσεις της καθημερινότητας όσο και στα πιο θανατηφόρα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Οι τιμωριτικές αποστολές κατά των προσφύγων στην Άγκυρα τον Αύγουστο του 2021 είχαν ήδη εγείρει φόβους για ευρύτερο ξέσπασμα βίας στη χώρα. Από εδώ και στο εξής, το μεταναστευτικό είναι ένα από τα κύρια προβλήματα που προβάλλει το τουρκικό εκλογικό σώμα ενόψει των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου 2023. Τον Φεβρουάριο του 2022, έρευνα του ινστιτούτου Metropoll έδειξε ότι το 82% των ερωτηθέντων ήθελε την επιστροφή των Σύριων προσφύγων στη χώρα τους.

«Από τις δημοτικές εκλογές του 2019, όπου το AKP έχασε την Κωνσταντινούπολη, η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης άλλαξε, αναλύει η Didem Danis, κοινωνιολόγος με ειδίκευση στα μεταναστευτικά θέματα και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Γαλατάσαραϊ. Κάποιοι εντός του AKP έχουν αποδώσει αυτήν την αποτυχία τους στην προσφυγική πολιτική».

Η πολύ συμβολική απώλεια της μεγαλύτερης πόλης της χώρας βιώθηκε όντως ως ταπείνωση μέσα στο κόμμα του Ερντογάν. Και η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Στις συνοικίες με μεγάλο συριακό πληθυσμό, οι τοπικές αρχές επέβαλαν γρήγορα στις επιχειρήσεις μια μεγαλύτερη γραμματοσειρά για λέξεις γραμμένες στα τουρκικά από ό,τι για εκείνες που γράφονταν στα αραβικά στις πινακίδες. Κι άλλα μέτρα έχουν ενισχύσει αυτή τη στροφή στην Κωνσταντινούπολη. «Τα παιδιά από τη Συρία των οποίων οι γονείς ήταν εγγεγραμμένοι σε άλλες πόλεις της Τουρκίας κατά την άφιξή τους δεν επιτρέπεται πλέον να εγγραφούν σε δημόσια σχολεία στην Κωνσταντινούπολη, λυπάται ο Taha Elgazi. Είναι ένας τρόπος να σπρώξουν  τους Σύριους να εγκαταλείψουν την πόλη».

Αυθαίρετες απελάσεις

Ένα άλλο σύμπτωμα της εξάντλησης του τουρκικού μοντέλου υποδοχής : είναι το σχέδιο «αραίωσης» που εκπόνησε το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο συνίσταται στην αναστολή της διαμονής των Σύριων προσφύγων σε γειτονιές όπου ο αλλοδαπός πληθυσμός υπερβαίνει το 20%, τέθηκε σε ισχύ στις 16 περιφέρειες σε όλη τη χώρα.

Οι πρόσφυγες νιώθουν έτσι τη θηλιά να τους περισφίγγει. Πολλοί από αυτούς λένε ότι αντιμετωπίζουν διοικητικές δυσκολίες κατά την επικαιροποίηση των χαρτιών παραμονής τους στην Τουρκία. Οι ολοένα και μεγαλύτερες καθυστερήσεις που επιβάλλονται μπορεί μερικές φορές να οδηγήσουν σε αυθαίρετες απελάσεις στα σύνορα και η πιθανότητα αστυνομικού ελέγχου με αβέβαιο αποτέλεσμα τρομοκρατεί τους εξόριστους.

Ο εκπρόσωπος του Υπουργού Εσωτερικών ανέφερε στις 4 Σεπτεμβρίου ότι 520.000 πρόσφυγες επέστρεψαν εθελοντικά στη Συρία τα τελευταία χρόνια, αλλά πολλοί παρατηρητές και ενώσεις καταγγέλλουν αναγκαστικές επιστροφές. Κι ας κατηγορεί εμάς η Τουρκία ότι κάνουμε επαναπροωθήσεις μεταναστών και προσφύγων.

Τελικά, στόχος είναι να επιστρέψουν «ένα εκατομμύριο Σύριοι», όπως ανακοίνωσε τον Μάιο ο Ερντογάν. Αυτό το τεράστιο εγχείρημα «εθελούσιας» επιστροφής -σύμφωνα με την επίσημη αιτιολογία- είναι συνυφασμένο με την τουρκική στρατηγική εμφύτευσης στη βόρεια Συρία. Η ολοκλήρωση της συγκρότησης της ουδέτερης ζώνης των τριάντα χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων χρησιμεύει ως δικαιολογία για την επιθυμία να πραγματοποιηθεί νέα στρατιωτική επέμβαση κατά των Κούρδων μαχητών των Μονάδων Προστασίας του Λαού, όπως είχε υπογραμμίσει τότε ο Τούρκος πρόεδρος. Αλλά η τεχνητή πτυχή των στεγαστικών έργων δεν αφήνει καμία ελπίδα στους εξόριστους να επιστρέψουν στην πόλη προέλευσής τους.

 

Κ. Κυριακόπουλος: Στην περιδίνηση αδιέξοδων και αυτοκαταστροφικών χειρισμών χωρίς στρατηγική διεξόδου

1

Ήταν 4 Μαρτίου του 2022. Η Ελληνική κοινωνία γι’ ακόμη μια φορά είχε παραδοθεί αβασάνιστα σε ένα περιβάλλον διχασμού όπου με αφορμή το Ουκρανικό, οι μισοί συμπολίτες μας εμφανίζονται να αναπαράγουν αφορισμούς για την «εγκληματική εισβολή» των Ρώσων στην γειτονική χώρα και οι άλλοι μισοί παραληρούσαν με ενθουσιασμό, για την υποτιθέμενη ευκολία με την οποία πίστευαν ότι οι Ρώσοι θα σάρωναν τα πάντα στο διάβα τους και ότι μέσα σε ελάχιστο χρόνο η Ουκρανία θα μπορούσε ακόμη και να αφανιστεί από τον Ευρωπαϊκό χάρτη…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ήταν 4 Μαρτίου του 2022, όταν κόντρα στο ρεύμα και στους ανερμάτιστους αλαλαγμούς των ημερών, υπήρξαμε οι πρώτοι και ίσως οι μοναδικοί που επισημάναμε ότι η έκβαση του πολέμου είχε ήδη κριθεί. Ότι για την Ρωσία η έκβαση αυτού του πολέμου, φαίνεται να συνιστά μια πολυδιάστατη στρατηγική ήττα, αφού κατά την διεξαγωγή του, δεν απομυθοποιήθηκε μονάχα η ικανότητά της να ανταποκριθεί με επιτυχία στις απαιτήσεις μιας μεσαίας συμβατικής πολεμικής αναμέτρησης, έχοντας σταθμίσει πλήρως την σχέση κόστους – οφέλους, αλλά παράλληλα με αυτό, απομυθοποιήθηκε πρωτίστως η ικανότητά της να διαχειριστεί επιτυχώς το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, το οποίο ομολογουμένως είχε εξασφαλίσει έναντι πάντων. Και φυσικά, επί της ουσίας, αλλά και εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, αυτό που επίσης καταγράφεται από τις πρώτες κιόλας ημέρες της σύγκρουσης, είναι η επιτελική ανεπάρκειά της στον επιχειρησιακό σχεδιασμό αλλά και στην οργάνωση της επιμελητείας, γεγονός που οδήγησε σε μια ραγδαία αποδόμηση της εικόνας ισχύος η οποία φιλοτεχνήθηκε επιμελώς κατά την διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας.

Θα μπορούσαν τα πράγματα να εξελιχθούν διαφορετικά;;;

Προφανώς και θα μπορούσαν. Άλλωστε χωρίς περιστροφές και χωρίς να διατηρούμε την παραμικρή επιφύλαξη, σε σχετικό μας άρθρο την 22α Φεβρουαρίου 2022, αμέσως μετά την έναρξη των συγκρούσεων, τονίσαμε πως: «Με την επέμβαση στην Ουκρανία, η επιλογή του Πούτιν, ήταν να εγκαινιάσει ένα παιχνίδι ΣΚΛΗΡΗΣ ΙΣΧΥΟΣ, με ενσωματωμένη την δυνατότητα να διαχυθεί η δυναμική του και να απορυθμίσει συνολικά την Δυτική Αρχιτεκτονική». Γι’ αυτό και θέσαμε από την αρχή το ερώτημα σχετικά με το «Πόσο βέβαιο είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, έχουν πραγματική επίγνωση των συνεπειών της επόμενης μέρας»…

Η παραπάνω προσέγγιση, την οποία δεν διστάσαμε να διατυπώσουμε με σαφήνεια εκείνες τις ημέρες, δεν ήταν ένας αυθαίρετος και επιπόλαιος συλλογισμός. Άλλωστε θεωρήσαμε βέβαιο, ότι η Ρωσική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, δεν αντιμετώπιζε την Ουκρανική πρόκληση επιφανειακά ως μια απλή ιστορική περιφερειακή εκκρεμότητα, αλλά με την σοβαρότητα και κυρίως με την ετοιμότητα που απαιτεί η συστημική  διάσταση μιας σύγκρουσης με ευρύτερα γεωστρατηγικά χαρακτηριστικά, η έκβαση της οποίας θα προσδιορίσει τελικά την φυσιογνωμία του νέου ισοζυγίου ισχύος στον νεο-ψυχροπολεμικό κόσμο που αναδύεται.

Για την Ρωσία επομένως, το Ουκρανικό στοίχημα, ως προς την διαχείριση του οποίου διατηρούσε την πρωτοβουλία των κινήσεων μέχρι τον Φλεβάρη του 2022, δεν μπορούσε και δεν θα έπρεπε να εξελιχθεί σε μια αλληλουχία ερασιτεχνικών χειρισμών και καραμπινάτης επιτελικής ανεπάρκειας που θα την καθήλωνε στους Ουκρανικούς λασπότοπους χωρίς ορατή την προοπτική διεξόδου. Αντιθέτως θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως η πλέον κρίσιμη και καθοριστική παρτίδα στην Ευρασιατική σκακιέρα, που θα μπορούσε να θεμελιώσει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στο Διεθνές Σύστημα και να αναβαθμίσει σημαντικά τις μετοχές της στο Χρηματιστήριο της Ισχύος.

Στο θέατρο του Ουκρανικού, η Ρωσία είχε την μοναδική ευκαιρία να συντρίψει οριστικά και αμετάκλητα την εκφυλιστική Διπλωματία την οποία υιοθέτησαν οι Αμερικανοί προκειμένου να διαχειριστούν τις συστημικές αδυναμίες και τα αδιέξοδά τους και φυσικά είχε την εξαιρετική δυνατότητα να διαμηνύσει προς κάθε κατεύθυνση στην εγγύς γεωπολιτική της γειτονιά, ότι ουδείς πλέον δικαιούται να αμφισβητήσει χωρίς κόστος, την νέα αντίληψη διαχείρισης ισχύος και θεώρησης του Διεθνούς περιβάλλοντος την οποία εισήγαγε με τις αποφάσεις της για την ενσωμάτωση της Κριμαίας και των Δημοκρατιών του Ντονμπάς.

Δυστυχώς, για την εξαιρετικά ασταθή γειτονιά μας αλλά και για τον πλανήτη ολόκληρο που έχει ανάγκη από μια νέα ισορροπία ισχύος η οποία με την σειρά της θα άνοιγε τον δρόμο σε μια νέα επικαιροποιημένη και λειτουργική Αρχιτεκτονική Ασφαλείας, τίποτε απ’ όλα τα παραπάνω δεν εξελίχθη όπως ήταν αναμενόμενο.

Η Ρωσία μπήκε σε αυτόν τον μακροχρόνιο πόλεμο, χωρίς να έχει ιεραρχήσει στην φαρέτρα της τα εργαλεία που θα έκαναν την διαφορά, χωρίς βιώσιμο σχέδιο που θα της επέτρεπε να διαχειριστεί αποτελεσματικά τα απρόοπτα αυτής της σύγκρουσης, χωρίς ξεκάθαρες στρατηγικές στοχεύσεις που να προσβλέπουν και να υπηρετούν το όραμα της επόμενης μέρας και φυσικά μπήκε σε αυτόν τον πόλεμο, χωρίς τις στοχεύσεις εκείνες που παραπέμπουν σε σχεδιασμό Υπερδύναμης, η οποία έχει σταθμίσει συγκεκριμένους βηματισμούς ικανούς να διασφαλίσουν την στρατηγική της ενδυνάμωση μέσα σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία. Προφανώς δεν θεωρούμε πως η Ρωσία μπήκε σε αυτήν την περιπέτεια, προσβλέποντας μόνο στην μετατροπή της Ουκρανίας σε περίκλειστο κράτος και στην παράλληλη νομιμοποίηση κάποιων τετελεσμένων που θα παγιώσουν την Ρωσική κυριαρχία, από την Κριμαία μέχρι την Οδησσό. Δεν μπορεί να εξαντλείται σ’ αυτό η στόχευση μιας Υπερδύναμης η  οποία διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο και αυξημένο μερίδιο στην πυραμίδα της Ισχύος.

Τα κρίσιμα λάθη που θα έπρεπε να είχαν αποφευχθεί…

Πρώτον: Η Ρωσία μπήκε σε έναν πόλεμο τον οποίο βάφτισε «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», χωρίς να έχει επεξεργαστεί σχέδια που θα εμπόδιζαν την τροποποίηση των φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών αυτής της επιχείρησης και χωρίς να έχει αποσαφηνισμένο έναν οδικό χάρτη προνομιακής και αξιοπρεπούς εξόδου από αυτόν. Το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό. Τόσο επικοινωνιακά όσο και στο μέτωπο των συγκρούσεων.

  • Αυτοεγκλωβίστηκε διαχειριζόμενη κακώς και με σοβαρές ανεπάρκειες, τις προδιαγραφές μιας «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» ενώ ήταν από την αρχή φανερό ότι αυτή η σύγκρουση είχε σαφές και ευρύτατο στρατηγικό αποτύπωμα…
  • Επιμένει να μιλάει για «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» θεωρώντας ότι έτσι «χτίζει» καλύτερα το άλλοθι του επιχειρησιακού Βατερλό που ήδη προδιαγράφεται, ενώ την ίδια στιγμή η Δυτική Συμμαχία, εγκαταλείπει σταθερά τα προσχήματα και με τον υπερεξοπλισμό των Ουκρανών, αναβαθμίζει δραστικά τον στρατηγικό χαρακτήρα αυτής της σύγκρουσης, απαλλαγμένη πλήρως από τους φόβους και τις αναστολές των πρώτων ημερών, επιδιώκοντας να συμπαρασύρει την Ρωσία σε ελεγχόμενη καταστροφή.
  • Μετατοπίζει σταθερά προς τα πίσω τις «κόκκινες γραμμές», αποδυναμώνοντας έτσι το κύρος της και διευκολύνοντας περαιτέρω την αποθράσυνση των Ουκρανών, αλλά και την κλιμάκωση της επιθετικότητας εκ μέρους της Δυτικής Συμμαχίας.

Δεύτερον: Η δυσκολία επιχειρησιακής προσαρμογής στα νέα δεδομένα, έρχεται να λειτουργήσει σωρευτικά με τις παραπάνω διαπιστώσεις και να επιδεινώσει μάλλον δραματικά την συνολική εικόνα στο μέτωπο των επιχειρήσεων.

  • Η Ρωσία έκανε πολύ καλά που «άπλωσε» επικοινωνιακά το εύρος των επιδιώξεών της προαναγγέλλοντας την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», έκανε όμως πολύ άσχημα που δεν έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να τον τελειώσει αστραπιαία, αντί να παγιδεύεται στην δόλια τακτική των Αμερικανών που επιδιώκουν να την καθηλώσουν στον λασπότοπο και να ροκανίσουν ολοκληρωτικά το κύρος της και την ισχύ της. Και φυσικά έκανε πολύ άσχημα που δεν αποφάσισε έστω και μετά από τις πρώτες παλινωδίες που έφεραν, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, τις δυνάμεις της στα προάστια του Κιέβου, να ανασυνταχθεί, να «ασφαλίσει» αποτελεσματικά τα κέρδη της, να «κλειδώσει» τα νέα κεκτημένα στην περιοχή του Ντονμπάς και συνολικά της Ανατολικής Ουκρανίας και να αξιοποιήσει την δυνατότητά της με την ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, έτσι ώστε να μην αφήσει κολυμπηθρόξυλο και πέτρα επί πέτρας στα περάσματα της Δυτικής Ουκρανίας από τα οποία υπήρξε η μαζική «εισβολή» σύγχρονου δυτικού οπλισμού. Αυτά τα περάσματα έπρεπε να είχαν τσακιστεί από τις πρώτες κιόλας ημέρες, όχι για να πατήσουν εκεί τα πόδια τους Ρώσοι στρατιώτες, αλλά για να υποδέχονται με κόλαση πυρός, κάθε προσπάθεια εξοπλιστικής ενίσχυσης των Ουκρανών.

Όλα τα παραπάνω, συνιστούν μια αλληλουχία αστοχιών, η ύπαρξη των οποίων δεν διευκόλυνε για λογαριασμό των Ρώσων, την έκβαση του βασικού προβλήματος κάθε πολέμου. Του προβλήματος που λέει με λόγια απλά, ότι το δύσκολο δεν είναι να καταλάβεις ή να απελευθερώσεις αλλά να κρατήσεις αυτά που κατέλαβες ή απελευθέρωσες, θυσιάζοντας ανθρώπους, όπλα και υλικό.

Τρίτον: Η Ρωσία μπήκε σε έναν πόλεμο, χωρίς «επενδυτικό σχέδιο» ικανό να διαχειριστεί τις ανάγκες της πολεμικής επικοινωνίας μιας Υπερδύναμης. Το αποτέλεσμα είναι και εδώ καταστροφικό.

  • Οπλικά συστήματα δεν ξεχώρισαν για την ιδιαίτερη αποτελεσματικότητά τους. ΟΥΤΕ κατά την διάρκεια των επιθετικών επιχειρήσεων, ΟΥΤΕ βεβαίως σε ότι αφορά στην αποτελεσματική άμυνα των στρατηγικών υποδομών. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή η εξέλιξη στις εμπορικές συμφωνίες της Ρωσικής πολεμικής βιομηχανίας.
  • Η συμβατική ισχύς δεν εργαλειοποιήθηκε πειστικά έτσι ώστε να λειτουργήσει ως καταλύτης ικανός να διευκολύνει την διεύρυνση των περιφερειακών ή άλλων στρατηγικών συμμαχιών ή να αμβλύνει τους επίδοξους «γείτονες» που διεκδικούν μερίδιο στην νέα κατανομή της Ισχύος πυροδοτώντας νέες εστίες έντασης στο Ρωσικό μαλακό υπογάστριο.
  • Οι υπό εμβάθυνση στρατηγικές συμμαχίες τόσο με την Κίνα όσο και με την Τουρκία, ενδέχεται να αποδειχτούν εξαιρετικά ετεροβαρείς ενώ η νέα έκρηξη συγκρούσεων μεταξύ Κιργιστάν και Τατζικιστάν, όπως και η επανεμφάνιση των πολεμικών εντάσεων μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας, φαίνεται ότι παραπέμπουν σε βρώμικο Τουρκικό δάκτυλο και αυτό συνιστά μια πρόσθετη διαχειριστική δυσκολία.

Στην νέα κατάσταση  που έχει διαμορφωθεί…

Η μακροπρόθεσμη ιδιαίτερη θέση της Ρωσίας στο Διεθνές Σύστημα, εκτιμάται πως θα είναι καταφανώς διαφορετική και μάλλον αποδυναμωμένη σε σχέση με το παρελθόν. Και αυτό γιατί ο κίνδυνος να λειτουργήσουν συνδυασμένα και σωρευτικά οι παρακάτω τέσσερις λόγοι, δεν είναι απλά υπαρκτός, αλλά τα πάντα συνηγορούν πως είναι κάτι παραπάνω από βέβαιος.

Πρώτον: Η ραγδαία μεταβολή της δυναμικής στο μέτωπο των επιχειρήσεων, δεν αποκλείεται τελικά να σηματοδοτήσει ακόμη και την στρατιωτική ήττα της Ρωσίας και αυτό σε συνδυασμό με την στρατηγική ήττα θα ενεργοποιήσει ένα εξαιρετικά απρόβλεπτο ντόμινο πολύ οδυνηρών εξελίξεων, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο περιφερειακό status. Ουδείς βεβαίως μπορεί να αποκλείσει την ύπαρξη ενός «κέντρου» μέσα στην πολιτικοστρατιωτική ηγεσία της Ρωσίας, το οποίο ενδεχομένως να «έσπρωξε» συνειδητά τα πράγματα σε αυτήν την αδιέξοδη κατάσταση.

Δεύτερον: Η διαρκής υποχωρητικότητα και η αποκαθήλωση των «κόκκινων γραμμών», έχουν ήδη επιδεινώσει δραματικά την πραγματική κατάσταση στα Δυτικά σύνορα της Ρωσίας, με την ένταξη στο ΝΑΤΟ της Σουηδίας και της Φινλανδίας, αλλά και με τις γενικότερες αναδιατάξεις που δρομολογεί στην ευρύτερη περιοχή η Ατλαντική Συμμαχία. Η επαναφορά σχετικού αιτήματος για ένταξη στο ΝΑΤΟ ΚΑΙ από την Ουκρανία, δημιουργεί μια καινούρια κατάσταση που μπορεί να έχει απρόβλεπτες προεκτάσεις, αν δεν υπάρξει έξυπνος και στοχευμένος διπλωματικός χειρισμός.

Τρίτον: Η διαρκής επίκληση της πυρηνικής απειλής, δεν είναι δείγμα ισχύος αλλά ομολογία αδυναμίας έως και εξάντλησης της πραγματικής δυνατότητας της Ρωσίας να σταθεί στα πόδια της στηριγμένη στην συμβατική της ισχύ. Προφανώς η Δυτική Συμμαχία δεν θα κάνει το λάθος να προκαλέσει τον θρίαμβο της παράνοιας σε βάρος της λογικής. Είναι όμως φανερό ότι αργά η γρήγορα θα υπάρξουν αντιδράσεις στην Ρωσική κοινωνία, όσο αυτή θα συνειδητοποιεί ότι μια αλληλουχία κακών χειρισμών και στρατηγικής απερισκεψίας, έχει οδηγήσει την πραγματική θέση της χώρας σε δραματική επιδείνωση (και ας μην κάνει κανείς το λάθος να αποτιμήσει την πραγματική κατάσταση αποτιμώντας μονάχα τις εισπρακτικές παραμέτρους). Ταυτόχρονα είναι φανερό ότι ουδείς περιφερειακός συνεργάτης πρόκειται να κάνει το λάθος (και πάντως δεν πρόκειται να το κάνει η Κίνα) και να εκθέσει την αποτελεσματικότητα των οπλικών της συστημάτων στα «αδιάκριτα βλέμματα» του κορυφαίου στρατηγικού ανταγωνιστή, προκειμένου να εξασφαλίσει έμπρακτη στήριξη στην Ρωσία για τις ανάγκες του Ουκρανικού μετώπου.

Τέταρτον: Η επιλογή του ενεργειακού εκβιασμού της Ευρώπης, δεν είναι η καλύτερη επιλογή σε μια ιστορική συγκυρία που θα έπρεπε να αναζητηθεί ο οδικός χάρτης για έναν αξιοπρεπή διπλωματικό συμβιβασμό όλων των μερών. Το περιβάλλον των αντικυρώσεων το οποίο αυτήν την στιγμή κυριαρχεί στην Ευρώπη ως προϊόν της Ρωσικής αντεπίθεσης, συνθλίβει πρωτίστως τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, διευκολύνοντας παράλληλα τα ανομολόγητα σχέδια των Αμερικανών. Είναι αναμενόμενο ότι αυτό θα σηματοδοτήσει και αρκετές πολιτικές ανατροπές. Ωστόσο, η Ρωσική πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να αισθάνεται μακροπρόθεσμα εφησυχασμένη και ισχυρή. Αντίθετα, έχει την υποχρέωση να κατανοήσει ότι σε αυτό το περιβάλλον, δημιουργούνται τα άλλοθι που έχουν ανάγκη ισχυρά κέντρα του Δυτικοευρωπαϊκού Καπιταλισμού, προκειμένου να δρομολογήσουν ένα ευρύτατο πρόγραμμα καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, αγοράζοντας και πάλι χρόνο από την Ιστορία. Ο Ευρωπαϊκός Καπιταλισμός έχει την δυνατότητα να το κάνει. Ο Ρωσικός δεσποτισμός δεν την έχει αυτήν την δυνατότητα και σταδιακά θα αυτοπαγιδευτεί και πάλι στην περιδίνηση ανατροφοδοτούμενων αδιεξόδων.

Πέμπτον: Η προοπτική της στρατηγικής ενδυνάμωσης της Ρωσίας στο περιβάλλον των περιφερειακών συμμαχιών με πυρήνα τον Σινορωσικό άξονα, δεν μπορεί πλέον να προσεγγίζεται με τους καλύτερους δυνατούς όρους. Φυσικά αυτή η προοπτική συνιστά μια πολύ σημαντική εξέλιξη την οποία ουδείς δικαιούται να υποτιμήσει, ωστόσο θα πρέπει να μην μας διαφεύγει ότι πρόκειται για ένα περιβάλλον με έκδηλους τους ιδιαίτερους εσωτερικούς του ανταγωνισμούς στο οποίο θα πρέπει να συνυπολογίζονται αναγκαστικά και οι απαράγραπτες Κινεζικές γεωπολιτικές και άλλες στοχεύσεις. Η ενεργειακή προίκα και η πυρηνική παρακαταθήκη υπήρχαν ανέκαθεν αλλά σε αυτήν την κρίσιμη καμπή της Ιστορίας, δεν προσαυξάνουν το ειδικό βάρος στο πλαίσιο της συμμαχικής σχέσης αφού οι πάντες είναι υποχρεωμένοι να τις συνεκτιμούν (ακόμη και η ίδια η Ρωσία για τον εαυτό της) μέσα στις συνθήκες της αυξημένης γεωπολιτικής δυσκολίας που είναι συνεπακόλουθο της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης η εξέλιξη της οποίας προδιαγράφεται αβέβαια.

ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ: ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗ

0

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Σήμερα σε τουρκικά Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης παρουσιάζεται φωτογραφικό υλικό και βίντεο με φάλαγγες στρατιωτικών οχημάτων οι οποίες κινούνται προς την Αδριανούπολη / 54 Μ/Κ Ταξιαρχία, διερχόμενα από Νικομήδεια – Κων/πολη. Σχολιαστές της είδησης οι οποίοι εμφανίζονται ως αυτόπτες μάρτυρες και μάλιστα ανάρτησαν και δικό τους φωτογραφικό υλικό κάνουν λόγο για 300 οχήματα διαφόρων τύπων, συμπεριλαμβανομένων αρματοφορέων, οχημάτων μεταφοράς προσωπικού και ρυμουλκούμενων Αντιαεροπορικών Πυροβόλων.

Σχόλια – Εκτίμηση:

Δεν είναι δυνατό από το φωτογραφικό υλικό να επιβεβαιωθεί η είδηση και ειδικότερα ο αριθμός των οχημάτων – μέσων μάχης, ο οποίος όμως εάν επαληθευτεί είναι πολύ μεγάλος.

Εάν η μετακίνηση επιβεβαιωθεί ότι είναι πραγματική, εκτιμάται ότι:

Δεν πρόκειται για οχήματα και μέσα τα οποία επιστρέφουν στις Μονάδες τους από ανακατασκευή.

Πρόκειται για μέσα μάχης τα οποία είχαν αναπτυχθεί στο μέτωπο με τη Συρία και θα είναι η πρώτη φορά από ενάρξεως των επιχειρήσεων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (2016) που οχήματα και μέσα μάχης Μονάδων της 1ης Τουρκικής Στρατιάς (Τουρκική Θράκη) επιστρέφουν στις μητρικές τους Μονάδες. Μήπως τελικά η Άγκυρα κλείνει το μέτωπο με τη Συρία;

 

 

 

Δ. Μακροδημόπουλος: Μπροστά σε ένα δυστοπικό μέλλον

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Φωτογραφία: οι ηγέτες που υπέγραψαν και εγγυήθηκαν την Συμφωνία του Μινσκ

Στις 8 Ιουνίου η Άγκελα Μέρκελ στη συνέντευξη – απολογία της στο κατάμεστο Μπερλίνερ Ανσάμπλ του Βερολίνου ήταν αποκαλυπτική: Στις κατηγορίες ότι η δική της πολιτική έστρωσε το δρόμο για τις σημερινές εξελίξεις στην Ουκρανία, ισχυρίστηκε ότι ο πόλεμος θα είχε ξεσπάσει ήδη από το 2008, αν η ίδια δεν είχε μπλοκάρει την ενταξιακή πορεία της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ενώ “ποιός ξέρει, πρόσθεσε, πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα το 2014” αν δεν είχε σπεύσει, από κοινού με τον Γάλλο ομόλογό της, να διαπραγματευθεί τις συμφωνίες του Μινσκ, που πάγωσαν τη διαμάχη στο Ντονμπάς. Για να καταλήξει: “Η Ουκρανία αξιοποίησε αυτά τα επτά χρόνια για να ετοιμαστεί”. (Καθημερινή 9/6/2022). Αυτή η ομολογία της εξηγεί την παρελκυστική της στάση επί χρόνια, όπως και του Γάλλου προέδρου, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων των συμφωνιών του Μινσκ, ως εγγυητριών δυνάμεων, όχι για να υλοποιηθούν οι συμφωνίες και να παγιωθεί η ειρήνη αλλά για να μπορέσει η Ουκρανία να “ετοιμαστεί”.. Ούτε καν την απόδοση καθεστώτος υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην ΕΕ χρησιμοποίησαν για να δελεάσουν το Κίεβο να τηρήσει τις συμφωνίες που υπέγραψε αλλά το έπραξαν στην εμπόλεμη πλέον Ουκρανία για να ενισχύσουν τη συνέχιση του πολέμου. Παρέλειψε η κυρία Μέρκελ να αναφέρει ότι η ίδια ως καγκελάριος υπήρξε μαζί με τις ΗΠΑ ο υποβολέας των εξελίξεων στην πλατεία Μειντάν το 2014 που αποκαθήλωσε πραξικοπηματικά τον εκλεγμένο πρόεδρο Γιαννουκόβιτς, ότι ο Γερμανός ΥΠΕΞ Βεστέβερλε επί των ημερών της, ενθάρρυνε στα οδοφράγματα τους πραξικοπηματίες ναζιστές του Δεξιού Τομέα και του εθνικοσοσιαλιστικού Σβόμποντα μαζί με τον Τζο Μακκέιν, τη λαίδη Άστον, τη Βικτόρια Νούλαντ, τον Τζέφρι Πάιατ, ότι η ίδια δέχονταν τους ηγέτες των πραξικοπηματιών στο Βερολίνο. Μήπως τελικά η επιλογή της Γερμανίας ως εγγυήτριας των συμφωνιών προεξοφλούσε το αδιέξοδο των συνομιλιών;

Αποφεύγουν να αναφερθούν στις συμφωνίες του Μινσκ που εγκρίθηκαν με ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και προέβλεπαν την ειρήνευση μεταξύ των αντιμαχομένων, του Κιέβου αφενός και των αυτονομιστών του Ντονμπάς αφετέρου, και τον τρόπο συνύπαρξης τους: Με τη χορήγηση μερικής αυτονομίας στους ρωσόφωνους και σεβασμό στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Σε τί περισσότερο προσδοκά ο πρόεδρος Ζελένσκι από τον πόλεμο, πέρα από τις πρόνοιες των συμφωνιών του Μινσκ ακόμη κι αν αναδειχθεί νικήτρια η Ουκρανία;

Ο θρυλικός Ρότζερ Γουότερς, μέλος του συγκροτήματος Pink Floyd σε ανοικτή επιστολή προς τη σύζυγο του προέδρου Ζελένσκι της υπενθύμισε τις προεκλογικές δεσμεύσεις του συζύγου της. Δηλαδή:

  1. Τερματισμό του εμφυλίου πολέμου στα ανατολικά και ειρήνη στο Ντονμπάς και μερική αυτονομία του Ντόνετσκ και του Λούγκανσκ.
  2. Επικύρωση και εφαρμογή του υπόλοιπου πακέτου των συμφωνιών του Μινσκ.

Πού αποδίδει ο Ρότζερ Γουότερς τη μεταστροφή του Ζελένσκι από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις με τις οποίες εκλέχθηκε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία;

“Μπορεί κανείς μόνο να υποθέσει ότι η πολιτική εκστρατεία του συζύγου σας δεν ταίριαζε καλά με ορισμένες πολιτικές φατρίες στο Κίεβο και ότι αυτές οι φατρίες έπεισαν τον σύζυγό σας να αλλάξει ριζικά πορεία, αγνοώντας την εντολή του λαού. Δυστυχώς, ο σύζυγός σας συμφώνησε με ολοκληρωτικές, αντιδημοκρατικές μεθόδους αντίθετες με τη θέληση του ουκρανικού λαού και έκτοτε η Ουκρανία κυβερνάται από τις δυνάμεις του ακραίου εθνικισμού που προηγουμένως δόλια παραμόνευαν στη σκιά. “.

Βέβαια η κύρια ευθύνη δεν βαρύνει τον πρόεδρο Ζελένσκι που ως ηθοποιός μπορεί να ζει το όνειρό του χειροκροτούμενος από τους ηγέτες της Δύσης, αλλά τη Γερμανία και τη Γαλλία, ως εγγυήτριες χώρες των συμφωνιών Μινσκ. Αντί μέσα από την ουκρανική κρίση και τον ρόλο τους ως εγγυητών των συμφωνιών Μινσκ να αναδείξουν τον αυτόνομο ρόλο της Ευρώπης στη διαμόρφωση των εξελίξεων, οδηγούν, χειραγωγούμενες από τις ΗΠΑ, τους ευρωπαϊκούς λαούς σε ένα δυστοπικό μέλλον  απρόβλεπτων διαστάσεων.

Μήπως η νίκη της Ρωσίας ή της Ουκρανίας ή ένας συμβιβασμός μεταξύ τους θα οριοθετήσει και τις απειλές για την παγκόσμια ειρήνη; Ασφαλώς όχι, διότι ο επεκτατισμός των νικητών του Ψυχρού πολέμου δεν εξαντλείται στο αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία. Γιατί; Διότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ανέδειξε μια ιστορική πρωτοτυπία που καθορίζει τις παγκόσμιες εξελίξεις. Ενώ μέχρι τότε η ιστορική εμπειρία μας δίδαξε ότι η αναθεώρηση των συνόρων των κρατών συντελείται στην διάρκεια του πολέμου και επισφραγίζεται με τις συνθήκες ειρήνης που ακολουθούν τη λήξη των εχθροπραξιών, με τον Ψυχρό Πόλεμο συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, προηγήθηκε η «συνθηκολόγηση» της ΕΣΣΔ,  με την υπογραφή της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας και ακολούθησαν οι συνέπειες της ψυχροπολεμικής σύγκρουσης που είχε λήξει. Ενώ οι συνθήκες ειρήνης οριοθετούν το μέγεθος των συνεπειών του πολέμου, οι συνέπειες του Ψυχρού πολέμου έχουν ως αφετηρία το τέλος του, γιαυτό είναι απροσδιόριστες και σε μέγεθος και σε διάρκεια και θα καθορίζουν τις διεθνείς εξελίξεις μέχρις ότου αναδειχθούν δυνάμεις που θα εξισορροπήσουν την αμερικανική υπεροπλία. Πότε και πώς θα συμβεί αυτό; Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί ένα στάδιο μόνον που επιταχύνει τις εξελίξεις.

Γιαυτό οι ευθύνες της Γερμανίας και της Γαλλίας ως εγγυητών των συμφωνιών του Μινσκ είναι τεράστιες. Ποιός θα αναλάβει την ευθύνη απέναντι στην ανθρωπότητα, αν η Ρωσία μπροστά στο φάσμα της ήττας εξαπολύσει ένα στοχευμένο πυρηνικό πλήγμα; Ποιός θα τολμήσει να της το ανταποδώσει; Υπάρχει πάντα η πρώτη φορά, όπως το ιστορικό προηγούμενο το 1945, όταν οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά το ατομικό τους οπλοστάσιο, όχι για να αποδυναμώσουν στρατιωτικά την Ιαπωνία αλλά εξολοθρεύοντας τον άμαχο πληθυσμό σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Γιατί να μην επαναληφθεί στην Ουκρανία;;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

17/9/2022

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ κ. ΣΤΟΛΤΕΝΜΠΕΡΓΚ.

13
Φωτογραφία: Ο κ. Στόλτενμπεργκ ετοιμάζεται να σηκωθεί απο τη θέση του. Σε εννέα μήνες λήγει ηθητεία του. Η Ελλάδα έχει πολλούς λόγους να μην συμφωνήσει στην ανανέωσή της.
Όπως θα διαβάσετε στην ειδησεογραφία, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιένς Στόλτενμπεργκ σε συνέντευξή του στο Foreign Policy είπε πως η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν κάποιες διαφορές, τις οποίες πρέπει να λύσουν διπλωματικά μπλα μπλα κλπ.
Αν αποδεχθούμε, όπως είναι και το σωστό, ότι αξιωματούχοι της Συμμαχίας του ύψους του Στόλτενμπεργκ προσέχουν τι λένε, πρέπει να μας προβληματίσει ο πληθυντικός.
Η Ελλάδα, μέλος της Συμμαχίας, αποδέχεται ότι με την Τουρκία, επίσης, μέλος της Συμμαχίας, έχει μια διαφορά. Την οριοθέτηση της ΑΟΖ.
Η Τουρκία εγείρει διαφορές μέχρι και την αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ελλάδας. Δεν υπάρχει όριο στις διαφορές που εγείρει η Τουρκία. Είναι άπειρες.
1.-Η Συμμαχία, όπως εκφράζεται απο τον κ. Στόλτενμπεργκ, ποιές άλλες διαφορές, εκτός της οριοθέτησης της ΑΟΖ, αποδέχεται και ο Γενικός Γραμματέας της Συμμαχίας μιλά στον πληθυντικό; Θα μπορούσε κανείς να μας διαφωτίσει;
2.-Ο ΓΓ αναφέρεται, επίσης στο τι υπέφερε η Τουρκία απο την τρομοκρατία. Προφανώς, εννοεί την κουρδική αντίσταση. Την υποστήριξη της Τουρκίας στην τρομοκρατία του ISIS την έχει υπόψη του ο Γραμματέας; Τι λέει γι αυτήν;
3.-Η Τουρκία σε όλο το φάσμα της πολιτικής ηγεσίας της απειλεί με εξαφάνιση ένα μέλος της Συμμαχίας. Την Ελλάδα. Το ΝΑΤΟ επ αυτού τι θέση έχει; Τους μηχανισμούς εκτόνωσης κρίσεων που δημιούργησε; Είναι αρκετό όταν τα πράγματα κινδυνεύουν να ξεφύγουν απο κάθε έλεγχο;
4.-Η χθεσινή μου πρόταση για έκτακτη σύγκλιση των υπουργών άμυνας του ΝΑΤΟ απέβλεπε και στο να πάρει η Συμμαχία θέση στην άμεση πολεμική απειλή που δέχεται η Ελλάδα απο άλλο μέλος της Συμμαχίας.
Π.Σ.

Κ. Κυριακόπουλος: Το αγέρωχο βλέμμα…

0

Οι λήψεις στις οποίες αποτυπώνονται τα αγέρωχα βλέμματα ορισμένων φοιτητών που κοιτούσαν στα μάτια τους άνδρες των ΜΑΤ, είναι ομολογουμένως υπέροχες και συνθέτουν μια εκφραστικότητα σπάνια και ίσως μοναδική…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μοναδική βέβαια ήταν και η εκφραστικότητα στο βλέμμα του εύζωνα, ο οποίος παρέμενε στην θέση του αν και τον είχαν πνίξει τα δακρυγόνα και τα χημικά που έπεφταν σωρηδόν στην πλατεία Συντάγματος, όπως κι εκείνου που επέμεινε να κοιτάζει απαξιωτικά και με απόλυτη αυτοπεποίθηση τον Ερντογάν κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στην Αθήνα, αλλά αυτές τις εικόνες δεν τις ανέδειξαν όλοι αυτοί που σπεύδουν σήμερα να αναδείξουν την εικόνα του αγέρωχου φοιτητή. Προφανώς η παράλειψη δεν ήταν τυχαία, αλλά δεν έχει νόημα να παραμείνουμε περισσότερο σε αυτήν την αντιδιαστολή συμπεριφορών και ιεραρχήσεων…

Η πατρίδα μας αυτήν την στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπη με πολύ σημαντικά προβλήματα, από την έκρηξη της φτωχοποίησης του πληθυσμού της, μέχρι τον απόλυτο πολιτικό εκφυλισμό της έννοιας της Δημοκρατίας κι από την κλιμάκωση των υβριδικών επιχειρήσεων που αποσκοπούν στην γεωπολιτική της αποσταθεροποίηση, μέχρι την συστηματική εκδήλωση επιχειρήσεων με καταφανώς πολεμικά χαρακτηριστικά, που την απειλούν ευθέως ακόμη και με εδαφικό ακρωτηριασμό…

Είναι φανερό ότι καμία προοπτική πραγματικής πολιτικής χειραφέτησης της κοινωνίας, που θα μπορούσε να ανακόψει και εντέλει να αντιστρέψει αυτήν την ολέθρια κατάσταση, δεν μπορεί να υπάρξει, εάν δεν πρωταγωνιστήσει σε αυτήν την διεργασία η νεολαία και δη η φοιτητική νεολαία ως το πλέον έμπειρο και χειραφετημένο ίσως κομμάτι της. Το ότι αυτή η νεολαία προς το παρόν τουλάχιστον απουσιάζει από αυτό το άτυπο προσκλητήριο μαχητικής Εθνικής ανασύνταξης, ΔΕΝ είναι καλός οιωνός και προφανώς ΔΕΝ προδιαθέτει για θετικές εξελίξεις στον βαθμό, με τους ρυθμούς και στην έκταση που τις έχει ανάγκη η χώρα μας προκειμένου να διαχειριστεί προκλήσεις που σχετίζονται ευθέως με την στρατηγική της επιβίωση…

Στον αντίποδα αυτής της ιστορικής αναγκαιότητας, που για κάποιους από εμάς παραμένει δυστυχώς ακόμη στα αζήτητα, βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες ένα κρεσέντο κινητοποιήσεων με επίκεντρο το ΑΠΘ, και με αφορμή την τοποθέτηση έξι (ναι σωστά διαβάσατε… έξι) ολόκληρων ανθρώπων που θα αποτελέσουν την πανεπιστημιακή αστυνομία (ΟΠΠΙ)…

Κατά την γνώμη κάποιων, αυτοί οι έξι «υπεράνθρωποι» με την παρουσία τους στο ΑΠΘ… Θα καταλύσουν την Δημοκρατία… Θα εμποδίσουν την διακίνηση ιδεών… Θα οδηγήσουν στον εκφασισμό το ΑΕΙ… Θα… Θα… Θα…

Όλα τα κακά στο πανεπιστημιακό ίδρυμα, θα τα φέρουν αυτοί οι έξι άνθρωποι. Και όλοι οι υπόλοιποι που κονταροχτυπιούνται καθημερινά, αγωνίζονται για να μην εισβάλει το κακό στο πανεπιστήμιο και στην καθημερινότητά τους, με όχημα αυτούς τους έξι ανθρώπους. Μάλιστα…

Ειλικρινά αδυνατώ να αντιληφθώ με ποιόν τρόπο θα μπορέσουν αυτοί οι έξι άνθρωποι να εμποδίσουν την διακίνηση των ιδεών στο Πανεπιστήμιο, ίσως γιατί θεωρώ πολύ πιο ισχυρές τις ΙΔΕΕΣ από την «ισχύ» που μπορεί να υποκρύπτεται στην παρουσία αυτών των έξι ανθρώπων…

Όπως επίσης αδυνατώ να αντιληφθώ την λογική όλων εκείνων που ισχυρίζονται ότι αντιπαλεύουν, όχι την παρουσία των 6 ανθρώπων, αλλά την πολιτική της αστυνόμευσης στα πανεπιστήμια, ίσως γιατί θεωρώ ότι τα πανεπιστήμια έχουν πάψει εδώ και χρόνια να λειτουργούν, μεταξύ όλων των άλλων, ΚΑΙ ως εργαστήρια παραγωγής πολιτικής, άρα δεν βρίσκω και τον λόγο που θα ήθελε κάποιος να αστυνομεύσει και να εμποδίσει το πρακτικά ανύπαρκτο.

Αυτό που αντιλαμβάνομαι, είναι ότι η παρουσία αυτών των έξι ανθρώπων, θα μπορούσε όντως να αποτελέσει ένα εμπόδιο ή μια πρόσθετη δυσκολία στην διακίνηση, αλλά αυτή ΔΕΝ είναι η διακίνηση ιδεών. Ας μην τρελαθούμε σ αυτόν τον τόπο…

Αυτό που αντιλαμβάνομαι, είναι ότι η παρουσία αυτών των έξι ανθρώπων, θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει ένα εμπόδιο ή μια πρόσθετη δυσκολία σε ορισμένες δραστηριότητες μέσα στο χώρο του ΑΠΘ, αλλά μια τέτοια δραστηριότητα ΔΕΝ είναι η εκπαιδευτική διαδικασία… ΔΕΝ είναι η πολιτική ή η πολιτιστική εκδήλωση… ΔΕΝ είναι η δραστηριότητα του φοιτητή – πολίτη γενικώς ό οποίος νοιάζεται για την ζωή του, για το μέλλον του και για το μέλλον του τόπου του…

Αυτό που αντιλαμβάνομαι, είναι ότι η παρουσία αυτών των έξι ανθρώπων, θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει ένα εμπόδιο ή μια πρόσθετη δυσκολία στην δράση όλων εκείνων – με τους οποίους απ’ όσο είμαι σε θέση να ξέρω δεν συμφωνούν ούτε οι ίδιοι οι φοιτητές – που επιμένουν να καταστρέφουν, να βρωμίζουν, να γκρεμίζουν, να οργανώνουν την δική τους «μπίζνα» στον χώρο του ΑΕΙ, αποδεικνύοντας ότι ΔΕΝ σέβονται το αίμα, τον ιδρώτα και τους φόρους των γονιών που διαχρονικά συνέβαλαν στην κατασκευή και στην συντήρηση των Πανεπιστημίων.

Αυτό που αντιλαμβάνομαι, είναι ότι αυτή η τραγική κυβέρνηση των υποτακτικών, των πρόθυμων και των προσκυνημένων, «παράγει» καθημερινά δεκάδες μεγάλες και ακόμη μεγαλύτερες αφορμές που την καθιστούν υπόλογη και καταστροφική για τον τόπο, με αφορμή τις οποίες αξίζει και επιβάλλεται η κοινωνία με την νεολαία μπροστά, να οργανώσει μια ολοκληρωμένη και συνεκτική πολιτική αντεπίθεση με στόχο την ανατροπή της. Προφανώς μια τέτοια αφορμή ΔΕΝ είναι η απόφαση για την δημιουργία της ΟΠΠΙ, εκτός πια αν νομίζουν ότι κάνουμε σοβαρή συζήτηση, όσοι επιμένουν να θεωρούν ότι με αυτήν την αφορμή, αξίζει τον κόπο να ευνουχίζεται η επαναστατικότητα, να κατασπαταλώνται δυνάμεις και να εκτονώνεται η οργή με επίδικο την παρουσία αυτών των έξι ανθρώπων.

Αυτό που αντιλαμβάνομαι και νομίζω πως δεν κάνω λάθος, είναι πως θα πρέπει οι ίδιοι οι φοιτητές να σκεφτούν καλύτερα… Ποιοι και γιατί επενδύουν στην ανώδυνη εκτόνωση της οργής τους… Ποιοι ωφελούνται και γιατί ωφελούνται από ένα Πανεπιστήμιο που δεν αναβαθμίζει δραστικά σε αυτές τις συνθήκες την πολιτική του σκέψη… Ποιοι και γιατί ωφελούνται από την δυνατότητα να έχουν ανεξέλεγκτη παρουσία και δράση μέσα στον χώρο των ΑΕΙ…

Αυτό που αντιλαμβάνομαι, είναι ότι τα προβλήματα των ΑΕΙ, ως μέρος της ευρύτερης αλυσίδας των προβλημάτων που σχετίζονται με την μόρφωση, με την ποιότητα της γνώσης, με το περιεχόμενο των σπουδών, με την σίτιση, με την στέγαση, με την κατοχύρωση, με την αποκατάσταση κλπ, δεν μπορούν να υποβαθμίζονται στο επίπεδο ενός «αγώνα» για την παρουσία έξι ανθρώπων.

Τέλος, αυτό που επίσης δεν αντιλαμβάνομαι, είναι γιατί αν θα πρέπει να μιλήσουμε με την γλώσσα των αριθμών, υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι 150 παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο καθημερινά, είναι λιγότερο σοβαρές από την παρουσία 6 ανθρώπων στο προαύλιο του Πανεπιστημίου… Ο αριθμός 150 ως μέτρο αποτίμησης Εθνικής απειλής δεν απασχολεί;;; Δεν θα πρέπει να απασχολεί;;; Και αν απασχολεί, που είναι οι κινητοποιήσεις της φοιτητικής νεολαίας που οφείλει να απαιτήσει, μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία, αποφασιστική στάση από την Ελληνική κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της απειλής;;;

Υ.Γ1: Μόλις έσκασε η είδηση ότι οι Τούρκοι μετακινούν στην Ανδριανούπολη άρματα μάχης και βαρέα οχήματα. Με τι ακριβώς ασχολούμαστε εμείς είπαμε;;; Η Τουρκική φοιτητική νεολαία πάντως στέλνει την καλημέρα της στο ΑΠΘ…

Υ.Γ2: Κάθε αντίλογος δεκτός, αλλά αυτό προϋποθέτει επιχειρήματα τα οποία είμαστε διατεθειμένοι να τα αποδεχτούμε Σε όσους επιλέξουν να αντικαταστήσουν τα επιχειρήματα με ύβρεις, θα προτείναμε πριν το επιχειρήσουν να αναλογιστούν ποιες πρεσβείες και για ποιο λόγο θα ήθελαν μια Ελληνική νεολαία ακίνδυνη για τα σχέδιά τους, παραδομένη στα ιδεολογήματα και σε αδιέξοδες εμμονές.

Joint Statement on the Third U.S.-Turkey Strategic Mechanism Dialogue

0

 

Office of the Spokesperson

The text of the following statement was released by the Governments of the United States of America and the Republic of Turkey, on the occasion of the Third U.S.-Turkey Strategic Mechanism Dialogue.

Begin Text.

The Governments of the United States and Turkey held a third meeting of the U.S.-Turkey Strategic Mechanism Dialogue on September 15, 2022, in Washington.  U.S. Deputy Secretary of State Wendy Sherman and Turkish Deputy Minister of Foreign Affairs Sedat Önal chaired the meeting.  U.S. Under Secretary of State for Political Affairs Victoria Nuland also participated in the Dialogue.  Building on their steadfast partnership and previous discussions under the framework of the U.S.-Turkey Strategic Mechanism, the two reaffirmed their strong cooperation as partners and NATO Allies and engaged in substantive dialogue on strategic global and regional issues and areas of bilateral cooperation.

They reviewed the extensive, security, economic, cultural, and people-to-people ties that underpin the bilateral relationship between the United States and Turkey.  Both sides reaffirmed their commitment to promote peace and stability and to further deepen and strengthen the enduring U.S.- Turkey defense partnership.  They welcomed the recent growth in their bilateral trade relations and reconfirmed their mutual determination to advance their economic cooperation in every possible field.  They also stressed that the United States and Turkey stand together in support of global public health as well as food and energy security.  The delegations also reaffirmed their mutual efforts to work to promote energy supply, access, efficiency, and independence.

Both sides discussed political developments in the region and consulted on the importance of strengthening Transatlantic relations.  They underscored the need to fight terrorism in all its forms and manifestations.  The delegations reiterated their unwavering support for Ukraine’s sovereignty and territorial integrity and discussed ways to further NATO coordination.  The United States welcomed Turkey’s efforts to broker the Istanbul Black Sea grain deal for safe passage of Ukrainian agricultural goods in the Black Sea.  The two delegations explored possible avenues of cooperation in various parts of the world, including the Middle East and Africa, and underlined the importance of promoting peace in the South Caucasus.

Both sides welcomed continued robust, candid exchanges on these and other issues and agreed to continued exchange of senior-level visits in the future.

The United States and Turkey look forward to reviewing progress and exploring new areas of cooperation during the next round of the Dialogue.

End Text.

Turkey-Greece tensions: A clash of nationalisms

1

The escalation in the Aegean is the latest in the saga of an aggressive Greek nationalism that has plagued the region since the beginning of the 19th century

When the Greeks invaded in 1919, they publicly claimed to have come as ‘peacekeepers’, bringing civilisation to the East as a racist cover for their territorial expansion

According to Hasan Gogus, the former Turkish ambassador to Greece: “We have several disputes with Greece in the Aegean Sea, such as the width of territorial waters, delimitation of the continental shelf, demilitarisation of islands or length of airspace. While all issues are interrelated, Greece only acknowledges the existence of the continental shelf dispute.”

He added: “Most of the Greek islands in the Aegean Sea are in close proximity to the Turkish mainland, such as Kastellorizo or Kos. Those islands were given to Greece [under the 1947 Paris Peace Treaty] on the condition of demilitarisation. However, Greece violates this provision.”

Greece claims that it is Turkey that is questioning and violating its sovereignty and airspace.

Greece’s ‘Great Idea’

The escalation in the Aegean is the latest in the saga of an aggressive Greek nationalism that has plagued the region since the beginning of the 19th century. Since the late 18th century, European powers have sponsored and instigated an anti-Ottoman and anti-Muslim nationalism centred on Greek Christian orthodoxy.

Indeed, Greek Christian nationalism for the next century would try to recover the lands of the Eastern Roman Empire (known in the West as Byzantium), including Constantinople, whose loss to the Muslim Ottomans was seen as reversible.

The Europeans helped the secessionist movement, led then by diaspora Greeks, to create the modern state known as Greece in the 1820s, and continue to encourage and nurture Greece’s “Great Idea” of territorial expansionism – called “enosis” in Greek – whose exploits in the early 20th century included the capture of the island of Crete in 1912-1913.

The fact that the emergent Turkish nationalism after World War I had to fight what it called its “war of independence” to defend the country against the Greek invasion of the Turkish region of Asia Minor in 1919 and Greece’s expansionist schemes to take over Istanbul, hardly endeared Greece to the Turkish nationalists who overthrew the Ottomans.

When the Greeks invaded in 1919, they publicly claimed to have come as “peacekeepers”, bringing civilisation to the East as a racist cover for their territorial expansion.

A Police officer patrols the delta of Evros river on a boat, near Alexandroupoli, along the Greek-Turkish border, on June 8, 2021.
A police officer patrols the delta of Evros river on a boat, near Alexandroupoli, along the Greek-Turkish border, on 8 June 2021 (AFP)

Indeed, in 1920, before the Turks pushed them back, Greek supporters of Prime Minister Eleftherios Venizelos – himself a Cretan who first became Greece’s prime minister in 1910 – hailed him as having created the Greece “of the two continents and of the five seas”.

Venizelos conspired against the Ottomans in late 1912 with Britain’s David Lloyd George and Winston Churchill.

The plan was that Greece would join the Entente powers in the approaching war so as to capture Asia Minor, and in return was promised Cyprus in exchange for permanent British naval bases on Greece’s islands. The Philhellene Lloyd George wanted the “Turk” out of Europe and did “not want him even to keep Constantinople”.

European ‘Muslim-cleansing’

After the First World War, false claims made at the Paris Peace Conference that the Turks were massacring Greeks, which allegedly necessitated Greece’s intervention, were exposed by Britain’s own conference representative as nothing more than propaganda on the part of Venizelos.

As soon as the Greek forces landed in Turkey, it was they who began to slaughter the Turkish population, which led hundreds of thousands of Turkish Muslims to flee and precipitated the Turkish nationalists’ counteroffensive.

The ensuing war resulted in the 1922 defeat of Greece and a horrific population displacement of Christians from Turkey and Muslims from Greece. It solidified Greek nationalism even further, not to mention its impact on Turkish nationalism.

Indeed, the Greek collusion with European powers and Russia against the Ottomans at the beginning of the 19th century set in motion a genocidal war against Muslims between 1821 and 1922 across the Balkans, the Caucasus, and southern Russia. According to historian Justin McCarthy’s book Death And Exile: The Ethnic Cleansing of Ottoman Muslims, 5.5 million Muslims were killed and five million more were displaced as refugees.

The Greek Revolution’s sectarian Christian motivations led to massacres against Muslims early on, beginning in the Morea, where 15,000 Muslims were killed in March 1821, followed by many more across the land, and to which the Ottomans responded in kind, if not more brutally, especially in the case of the island of Scio (now Chios), with tens of thousands of Greek-speaking Christians brutally massacred.

Nonetheless, it was the Greek Revolution that “set a pattern for future revolutions in the Balkans,” especially with regards to massacres of Muslims (and Jews) and the “policy of ridding regions of their Turkish population,” which amounted to Muslim-cleansing.

Greek anti-Muslim nationalism would proceed to Muslim-cleanse Crete on the eve of World War I. This was followed by the Muslim-cleansing of Cyprus in the early 1960s onwards by Cypriot Greek nationalists supported by Greece, who also sought “enosis” with the mainland.

Ongoing ‘enosis’

As there had been more Greeks living in the Ottoman Empire than in “independent” Greece, the ongoing Greek aggression, in the name of pan-Hellenism, made sure this would not continue.

Greece expanded through conquest and imperial British machinations throughout the 19th century and the first part of the 20th century, but it also set its eyes on the Dodecanese islands, adjacent to the Turkish coast in the Aegean Sea.

Rather than return the islands to Turkey after the war, the British handed them over to Greece, over Turkey’s objections

Taking advantage of the increasing military weakness of the Ottomans in the 19th century, European powers began to invade North Africa’s Ottoman regions, as did France in Algeria in 1830 and later Tunisia in 1881.

The Italians went in for the kill in Libya in 1911 when they occupied the country and made it an Italian settler-colony. They invaded and occupied the Dodecanese islands, including Rhodes, off the Turkish coast, until their defeat by the British during the Second World War.

Rather than return the islands to Turkey after the war, the British handed them over to Greece, over Turkey’s objections. With Italy defeated, the Paris Peace Treaty concluded with Greece gaining sovereignty over them. This is how the islands came to be annexed to Greece in 1947.

Greek belligerence

After 1975, Greece was seen as a friend to the Arab peoples given its friendship with the Palestinians, so much so that Arab countries sided with anti-Muslim Cyprus against then pro-Israel Turkey, which invaded Cyprus to defend Cypriot Muslims against Greek massacres.

The massacres followed a coup organised by the Greek military regime against the Cypriot government in 1974, and unleashed violence against Cypriot Turkish-speaking Muslims.

In recent years, in the context of several Greek governments’ about-face in following the European Union’s anti-Palestinian and anti-Turkish foreign policy, Greece extended the width of its territorial waters in the Ionian Sea and keeps threatening to extend them in the Aegean Sea, extended the length of its airspace, and militarized the Dodecanese islands.

This was carried out in the context of Greece’s very warm military and political alliance with Israel since 2010, and its anti-Iranian actions at the behest of Greece’s European and US masters.

Last April, Greece impounded an Iranian ship on behalf of the US, which confiscated the ship’s oil cargo. In June, Iran countered by impounding two Greek ships in the Persian Gulf whose crew it released this week.

The recent Greek belligerence coupled with current Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis imploring the US not to sell arms to Turkey (an act reminiscent of Venizelos’s conspiracy with Lloyd George on the eve of World War I) have infuriated an equally belligerent Turkey.

But regardless of Turkey’s ongoing alignment with Nato and the West and its own recent rapprochement with its longtime ally, Israel, its anti-Greek belligerence has always been a function of the threats that a fanatical anti-Muslim and anti-Turkish Greek nationalism continues to pose for the entire region.

It is in view of this history that post-2010 Greece will find it difficult to endear itself not only to Turks and Muslims, but also to Palestinians and Arabs writ large.

Photo :Greece’s Defence Minister Nikos Panagiotopoulos (R) and France’s Defence Minister Florence Parly give a statement after the signing of a deal for the purchase of three frigates and six Rafale fighter jets from France on board the decommissioned Hellenic Navy cruiser “Georgios Averof” in Athens on 24 March 2022 (AFP)

 

The views expressed in this article belong to the author and do not necessarily reflect the editorial policy of Middle East Eye.

Joseph Massad is professor of modern Arab politics and intellectual history at Columbia University, New York. He is the author of many books and academic and journalistic articles. His books include Colonial Effects: The Making of National Identity in Jordan; Desiring Arabs; The Persistence of the Palestinian Question: Essays on Zionism and the Palestinians, and most recently Islam in Liberalism. His books and articles have
https://www.middleeasteye.net/opinion/turkey-greece-tensions-clash-of-nationalisms

Erdogan loses his war against Greece even before the war actually started

0

 by Ansh Pandey

About 64% of Greek people say there is no “enmity between the Turkish and Greek people.” For them, Erdogan’s recent escalation against Greece is his personal war and not his nation’s.

Greece and Turkey are experiencing increasing and potentially explosive tensions. Recep Tayyip Erdogan, President of Turkey, has made it clear that any conflict with Greece will eventually escalate into a full-fledged war.

It’s not an unusual sight to see Erodgan throw Greece under the bus to get some public support whenever there are elections or any kind of public unrest in Turkey. 

But the Turkish people now clearly see through Erdogan’s War PR!. Erdogan is again resorting to playing the Greece card in order to win the tough elections in 2023. But it looks like this time, the Turks might give Erdogan a run for his life.

Greece is Turkey’s friend 

The Middle East Eye reports, that the majority of Turks believe current tensions between their nation and Greece are mostly due to the upcoming elections in Turkey. They understand that tensions with Greece are purposely being fueled to postpone the elections and prolong Erdogan’s shaky tenure.

Furthermore, about 64% of Greek people say there is no “enmity between the Turkish and Greek people.” For them, Erdogan’s recent escalation against Greece is his personal war and not his nation’s. 

Erdogan’s problems with Greece are never-ending. This year, the Erdogan regime has escalated its rhetoric over a variety of issues, accusing Greece of working with the US government to block Turkey’s request for 40 F-16 fighter jets and roughly 80 modernization kits.

It even raised concerns over Greece allegedly driving refugee boats back to Turkey as well as a recent event in which Greek S-400 defence systems allegedly locked Turkish F-16s flying over the Aegean Sea on their radars.

If Greece buys S-400, why can't Turkey?" say Russian military experts
(Source: Keep Talking Greece)

Erdogan has even claimed that Greece might try to invade Turkey. However, his anti-Greece agenda has hardly helped him score political points at home. In July, his popularity tanked to 41% due to his incapability of handling the economic crisis. 

Furthermore, 7% of supporters of Erdogan’s Justice and Development Party (AKP), the country’s current ruling party, and 31% of supporters of the AKP’s minor coalition partner, the far-right Nationalist Movement Party (MHP), disapprove of his performance. 

All this is solidifying the prospects of Turkish opposition parties.

United Front against Erdogan 

To make the situation worse for him, Turkish opposition parties are now unifying like never before. 

Six opposition parties have established an alliance known as the “table of six” to remove Erdogan’s ruling coalition in 2023. 

This alliance includes the following political parties: Democratic Party, the Future Party, the Democracy and Progress Party, the Republican People’s Party (CHP), the Good Party, the conservative Islamist Felicity Party, and the main opposition Republican People’s Party (CHP).

The alliance also seeks to replace the country’s current presidential system, which is being imposed by an increasingly autocratic leader, with a parliamentary one.

This seems to be a dream that many Turkish voters might also want to accomplish. According to a recent survey by Turkish pollster Yoneylem, only 30% of respondents prefer the presidential system, with 65% of respondents favouring the return of the parliamentary system.

Fighting a lost battle 

Make no mistake, Erdogan is now heading to fight a lost battle. People are not supportive of Erdogan’s agenda anymore. They don’t want a war, they want their economy back on track and inflation controlled. For the first time since 1998, Turkey’s official inflation rate is currently above 80%.

Even a gallon of milk is out of reach for most people. So, even if the megalomanic leader of Turkey goes on to declare war against Greece, his own people will be the first to oppose his misadventure. Even civil unrest could break out in the country as a result of Erdogan’s foolish warring acts. His own people have shown him his place, and he seems to already have lost the war against Greece.

Στόλτενμπεργκ: «Υπάρχουν κάποιες ελληνοτουρκικές διαφορές, η Τουρκία έχει υποφέρει από την τρομοκρατία»

1

«Η Τουρκία έχει υποφέρει περισσότερο από την τρομοκρατία» είπε στο Foreign Policy – Τι είπε για τα εμπόδια της Άγκυρας σε Φινλανδία και Σουηδία

Συνέντευξη στον αρχισυντάκτη του περιοδικού Foreign Policy, Ravi Agrawal, παραχώρησε σήμερα ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ.

Ο κ Στόλτενμπεργκ δέχθηκε σειρά ερωτήσεων για τον πόλεμο στην Ουκρανία και την αντίδραση του ΝΑΤΟ, για τις προκλήσεις που θέτει η Κίνα στη Δύση και το ΝΑΤΟ, αλλά και για την υφή και το μέλλον του ΝΑΤΟ εντός ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου κόσμου.

Όπως δήλωσε, το ΝΑΤΟ είναι η πιο επιτυχημένη αμυντική συμμαχία στην ιστορία και η επιτυχία του οφείλεται στην ενότητα των μελών του και στην ικανότητα του Οργανισμού να εξελίσσεται και να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις στο πλαίσιο ενός μεταβαλλόμενου κόσμου.

Επίσης, ο δημοσιογράφος έθεσε στον κ. Στόλτενμπεργκ την ακόλουθη ερώτηση η οποία αφορούσε τη στάση της Τουρκίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, με αναφορά στις σχετικές επιστολές που έχει αποστείλει η Ελλάδα στη Συμμαχία: «Σχετικά με την Τουρκία, λάβατε επιστολές από τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας με τις οποίες προειδοποιεί το ΝΑΤΟ για πιθανό δεύτερο πόλεμο σε ευρωπαϊκό έδαφος, κατηγορώντας ακολούθως την Τουρκία για επιθετική δράση η οποία είναι ενοχλητική για την ενότητα της Συμμαχίας. Τίθεται επίσης, το ζήτημα της εισδοχής της Φινλανδίας και της Σουηδίας. Βλέπετε την Τουρκία ως ένα προβληματικό ”παιδί” που παρεμποδίζει την ενότητα του ΝΑΤΟ;».

Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ απάντησε: «Και οι δύο, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι πολύτιμοι σύμμαχοι μας στο ΝΑΤΟ. Έχουν υπάρξει μέλη αυτής της Συμμαχίας για πολλά χρόνια, για πολλές δεκαετίες και συμβάλλουν στην κοινή μας ασφάλεια με διαφορετικούς τρόπους, κάτι το οποίο εκτιμούμε. Υπάρχουν κάποιες διαφορές, κάποιες διαφωνίες, και φυσικά το μήνυμά μας είναι ότι αυτές οι διαφορές πρέπει να επιλυθούν με διπλωματικά μέσα. Είναι σημαντικό να αποφευχθούν οποιαδήποτε στρατιωτικά περιστατικά ή ατυχήματα, για παράδειγμα στο Αιγαίο. Γι’ αυτό το ΝΑΤΟ έχει εγκαθιδρύσει έναν μηχανισμό αποσυμπίεσης, όπου η Τουρκία και η Ελλάδα συμμετέχουν για να αποτραπεί και να μειωθεί ο κίνδυνος περιστατικών ή ατυχημάτων, όπως είδαμε προηγουμένως τη δεκαετία του 1990, μια παρόμοια κατάσταση που οδήγησε σε πολύ σοβαρά περιστατικά στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο».

Και πρόσθεσε: «Για την Τουρκία επιπλέον, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ο σύμμαχος του ΝΑΤΟ ο οποίος έχει υποφέρει περισσότερο από τρομοκρατικές επιθέσεις και λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν τις εκφραζόμενες ανησυχίες σχετικά με αυτές τις απειλές», καταλήγοντας: «Για αυτό καλωσορίζω την ιστορική απόφαση των 30 συμμάχων του ΝΑΤΟ να προσκαλέσουν τη Φινλανδία και τη Σουηδία να εισέλθουν στη Συμμαχία, καθώς και το ότι η Τουρκία, η Φινλανδία και η Σουηδία μπόρεσαν να συμφωνήσουν στη Μαδρίτη μέσω κοινής δήλωσης και πολυμερούς συμφωνίας για το πώς θα αναλάβουν δράση για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, κάτι που είναι σημαντικό για όλους μας».

Πρώτο Θέμα

Γάζα: Σπάνιο βυζαντινό ψηφιδωτό ανακαλύφθηκε εντελώς τυχαία από αγρότη

0

Όλα ξεκίνησαν όταν πήγε να σκάψει για να φυτεύσει μια ελιά. Οι 17 εικονογραφίες με ζώα και πτηνά.

Την περασμένη άνοιξη, ένας Παλαιστίνιος αγρότης φύτεψε μια ελιά όταν χτύπησε με το φτυάρι ένα σκληρό αντικείμενο. Τηλεφώνησε αμέσως στον γιο του και μέσα στους επόμενους τρεις μήνες, οι δυό τους ανέσκαψαν το σημείο και έφεραν στος φως ένα περίτεχνο μωσαϊκό της βυζαντινής εποχής που σύμφωνα με τους ειδικούς είναι ένας από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς θησαυρούς που έχουν βρεθεί ποτέ στη Γάζα.

Η ανακάλυψη έχει προκαλέσει ενθουσιασμό στους αρχαιολόγους και οι ηγέτες της Χαμάς σχεδιάζουν να προβούν σε μια σημαντική ανακοίνωση τις επόμενες ημέρες. Παράλληλα, απευθύνουν εκκλήσεις για την καλύτερη προστασία των αρχαιοτήτων της Γάζας που απειλούνται από την έλλειψη ευαισθητοποίησης και πόρων καθώς και από τον συνεχή κίνδυνο λόγω της σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και των τοπικών Παλαιστινίων μαχητών.

VIA ASSOCIATED PRESS

Το μωσαϊκό αποκαλύφθηκε μόλις ένα χιλιόμετρο από τα ισραηλινά σύνορα. Το δάπεδο περιέχει 17 εικονογραφίες που απεικονίζουν ζώα και πτηνά, είναι καλοδιατηρημένο και τα χρώματα του φωτεινά.

«Αυτά είναι τα πιο όμορφα ψηφιδωτά δάπεδα που ανακαλύφθηκαν ποτέ στη Γάζα, τόσο από την άποψη της ποιότητας της γραφικής αναπαράστασης όσο και από την πολυπλοκότητα της γεωμετρίας», δήλωσε ο Ρενέ Eλτέ, αρχαιολόγος της Γαλλικής Βιβλικής και Αρχαιολογικής Σχολής της Ιερουσαλήμ.

«Ποτέ ξανά στη Λωρίδα της Γάζας δεν είχαν ανακαλυφθεί μωσαϊκά δάπεδα τέτοιας φινέτσας και ακρίβειας στα γραφικά και με τόσο πλούτο χρωμάτων»

VIA ASSOCIATED PRESS

Ο Ελτέ θεωρεί ότι το μωσαϊκό χρονολογείται από την ύστερη ρωμαϊκή/πρώιμη βυζαντινή εποχή μεταξύ του 5ου και του 7ου αιώνα, πριν δηλαδή την αραβική κατάκτηση της Παλαιστίνης. Ωστόσο, πρόσθεσε ότι πρέπει να διεξαχθεί μια πιο ενδελεχής ανασκαφή για να διαπιστωθεί πότε ακριβώς χτίστηκε και αν ήταν μέρος ενός θρησκευτικού ή κοσμικού συγκροτήματος.

Κατά τη βυζαντινή εποχή, η Γάζα ευημερούσε και ήταν σημαντικό κέντρο της Νότιας Παλαιστίνης. Στη Γάζα μάλιστα ιδρύθηκε χριστιανική επισκοπή. O προσηλυτισμός στον Χριστιανισμό στη Γάζα επιταχύνθηκε υπό τον Άγιο Πορφύριο μεταξύ 396 και 420 μ.Χ. Το 402, ο Θεοδόσιος Β′ διέταξε να καταστραφούν και οι οκτώ ειδωλολατρικοί ναοί της πόλης. Τέσσερα χρόνια αργότερα η αυτοκράτειρα Αιλία Ευδοκία Αυγούστα ανέθεσε την κατασκευή μιας εκκλησίας πάνω στα ερείπια του ναού του Μάρνα (σ.σ σημιτική θεότητα της γονιμότητας γνωστή και ως Ντάγκον) . Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής που ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος, Αινείας ο Γαζαίος, ο οποίος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό αποκάλεσε τη Γάζα, την πατρίδα του ως «την Αθήνα της Ασίας»

VIA ASSOCIATED PRESS

Απροστάτευτη στις λεηλασίες και στους αρχαιοκάπηλους

Η Λωρίδα της Γάζας, ένας παλαιστινιακός παράκτιος θύλακας ανάμεσα στο Ισραήλ και την Αίγυπτο, αποτελούσε πολυσύχναστο εμπορικό δρόμο μεταξύ της Αιγύπτου και του Λεβάντε στην αρχαιότητα. Η παράκτια λωρίδα είναι γεμάτη από υπολείμματα αρχαίων πολιτισμών, από την Εποχή του Χαλκού έως την Ισλαμική και Οθωμανική εποχή.

Ωστόσο, οι θησαυροί αυτοί σπάνια προστατεύονται. Στο παρελθόν λεηλατήθηκαν κατά κόρον. Τα τελευταία χρόνια, αρχαιότητες υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν από αναπτυξιακά έργα ή από συγκρούσεις με το Ισραήλ. Ο ισραηλινο-αιγυπτιακός αποκλεισμός που επιβλήθηκε μετά την κατάληψη της Γάζας από την μαχητική ομάδα της Χαμάς το 2007 έχει ρημάξει την οικονομία, αφήνοντας λίγους πόρους για την προστασία των αρχαιοτήτων.

Η ίδια η Χαμάς δίνει ελάχιστη προσοχή στη διατήρηση των τοποθεσιών καθώς αγωνίζεται να καλύψει τις ανάγκες ενός ταχέως αυξανόμενου πληθυσμού. Περισσότεροι από 2,3 εκατομμύρια άνθρωποι στριμώχνονται στα μόλις 300 τετραγωνικά χιλιόμετρα της λωρίδας. Το 2017, οι μπουλντόζες της Χαμάς κατέστρεψαν μεγάλα τμήματα μιας τοποθεσίας που περιείχε υπολείμματα από έναν οικισμό της Εποχής του Χαλκού 4.500 ετών για να κατασκευάσουν έργα στέγασης για τους υπαλλήλους της.

Στις αρχές του τρέχοντος έτους, μπουλντόζες που έσκαβαν για ένα στεγαστικό έργο που χρηματοδοτήθηκε από την Αίγυπτο στη βόρεια Γάζα, ανακάλυψαν έναν τάφο της ρωμαϊκής εποχής.

VIA ASSOCIATED PRESS

Μεταξύ των ελάχιστων διατηρημένων αρχαίων τοποθεσιών στη Γάζα είναι το μοναστήρι του Οσίου Ιλαρίωνα (σ.σ Αναχωρητής και ασκητής, που διέδωσε τον χριστιανισμό στη Γάζα της Παλαιστίνης. Η μνήμη του τιμάται στις 21 Οκτωβρίου) από την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έως την ισλαμική περίοδο των Ομεϋαδών, και ο χώρος μιας βυζαντινής εκκλησίας που αναστηλώθηκε από διεθνείς οργανισμούς και άνοιξε φέτος στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας.

Αρχαιολογικός χώρος μονής Οσίου Ιλαρίωνα στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας, στις 10 Μαρτίου 2021.
Αρχαιολογικός χώρος μονής Οσίου Ιλαρίωνα στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας, στις 10 Μαρτίου 2021.
NURPHOTO VIA GETTY IMAGES

Αν και αυτές οι τοποθεσίες διαθέτουν επίσης ψηφιδωτά, ο Eλτέ είπε ότι η τελευταία ανακάλυψη, στο Μπουρέιζ της κεντρικής Γάζας, είναι «εξαιρετική».

Το τμήμα αρχαιοτήτων που διοικείται από τη Χαμάς περιέγραψε το μωσαϊκό ως «μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη», αλλά αρνήθηκε να σχολιάσει περαιτέρω, λέγοντας ότι θα υπάρξει επίσημη ανακοίνωση αργότερα.

Ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου, ο οποίος αρνήθηκε να κατονομαστεί πριν από την επίσημη ανακοίνωση, έχει καλύψει το αποκαλυφθέν τμήμα του ψηφιδωτού δαπέδου με λαμαρίνες. Είπε ότι ελπίζει να λάβει αποζημίωση για την προστασία της μοναδικής ανακάλυψης στην ιδιοκτησία του.

Το κομμάτι γης που συγκρατεί το μωσαϊκό είναι περίπου 500 τετραγωνικά μέτρα (5.400 τετραγωνικά πόδια) και τρία σκαμμένα σημεία αποκαλύπτουν αναλαμπές του μωσαϊκού.

VIA ASSOCIATED PRESS

Αμεσος κίνδυνος λόγω των ισραηλινών βομβαρδισμών

Η μεγαλύτερη από τις τρύπες στο έδαφος, περίπου 2 μέτρα X 3 μέτρα περιέχει τα 17 σχέδια ζώων. Τα άλλα δύο δείχνουν περίπλοκα σχέδια πλακιδίων. Οι ρίζες μιας παλιάς ελιάς έχουν καταστρέψει τμήματα του μωσαϊκού, το οποίο φαίνεται να έχει συνολικό μέγεθος περίπου 23 τετραγωνικά μέτρα.

Ο Eλτέ είπε ότι η ανακάλυψη βρίσκεται σε «άμεσο κίνδυνο» επειδή βρίσκεται πολύ κοντά στον διαχωριστικό φράχτη του Ισραήλ.

Τέτοιες περιοχές κατά μήκος του φράχτη είναι συχνά το σκηνικό διακεκομμένων συγκρούσεων ή ισραηλινών επιθέσεων. Μόλις τον περασμένο μήνα, το Ισραήλ και η μαχητική ομάδα Ισλαμικής Τζιχάντ της Γάζας έδωσαν μια σκληρή τριήμερη μάχη που περιελάμβανε ισραηλινούς βομβαρδισμούς θέσεων μαχητών.

Ο Eλτέ ανησυχεί επίσης ότι οι ανασκαφές από μη ειδικούς θα μπορούσαν να βλάψουν την τοποθεσία. Ελπίζει ότι μια επαγγελματική ομάδα μπορεί να ανασκάψει, να αποκαταστήσει και να προστατεύσει σωστά το μωσαϊκό.

«Είναι επιτακτική ανάγκη να οργανωθεί γρήγορα μια επείγουσα επέμβαση διάσωσης».

VIA ASSOCIATED PRESS
https://www.huffingtonpost.gr/entry/yaza-spanio-vezantino-psefidoto-anakaleftheke-entelos-techaia-apo-ayrote_g

Γιάννης Μαγκριώτης: Μητσοτάκης: Εγώ ή το χάος

0

του Γιάννη Μαγκριώτη

Μια πρώτη και εύκολη ερμηνεία βγαίνει από τις δημοσκοπήσεις, είναι η καλύτερη σχετικά αξιολόγηση απέναντι στους αντιπάλους του. Συνεπώς θέλει να προσωποποιήσει την σύγκρουση, μόνο που έτσι κινδυνεύει να τα χάσει όλα.

Η πολιτική της κυβέρνησης, στην οποία ηγείται, έχει ισχυρά αρνητική αξιολόγηση, στους πιο σημαντικούς τομείς, κυρίως σε αυτούς που επηρεάζουν την ψήφο των πολιτών, δηλαδή την οικονομία, την αγοραστική τους δύναμη, την κοινωνική ασφάλεια και φυσικά την εκτίμησή τους για την επόμενη χρονιά.

Ο Πρωθυπουργός το ξέρει αυτό, όπως ξέρει, πως, ούτε με θαύμα θα μπορέσει να σταματήσει την αργή, αλλά συνεχή υποχώρησή του.

Ξέρει ότι, άλλωστε το έχει πει και ο ίδιος, ο χειμώνας θα είναι βαρύς, όπως και η άνοιξη, δηλαδή, το πολιτικό περιβάλλον των εκλογών, όποτε και αν γίνουν, θα είναι πιο αρνητικό από σήμερα, γιαυτόν και την κυβέρνησή του.

Η κυβερνητική θητεία του Κ. Μητσοτάκη ξεκίνησε ένα χρόνο μετά την έξοδο από τα μνημόνια, με την έννοια ότι, δεν υπήρχαν δεσμεύσεις για νέα περιοριστικά μέτρα, και με το δημόσιο χρέος ρυθμισμένο.

Οι διαρκείς κρίσεις, από τον δεύτερο χρόνο της θητείας του στην θέση του Πρωθυπουργού τον δοκίμασαν σκληρά, είχαν όμως και πολύ ευνοϊκά, για τον ίδιο και την κυβέρνησή του αποτελέσματα:

  1. Μηδένισαν τα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα, με τα οποία ξεκίνησε από τις αρχές του 2020, λόγω της πανδημίας, αποφεύγοντας κάθε σύγκριση, με τα δεδομένα που παρέλαβε. Έτσι η μικρότερη από την προβλεπόμενη από τον προϋπολογισμό ανάπτυξη στο τέλος του 2019, χάθηκε στην μεγάλη ύφεση, που έφεραν τα Lockdown της άνοιξης του 2020, και σε αυτά που ακολούθησαν.
  2. Η οικονομία, βρέθηκε, με αποφάσεις της ΕΕ σε ελεγχόμενη ασφαλή πορεία, που στηρίζονταν με Ευρωπαϊκούς πόρους και φθηνό δανεισμό, λόγω των αποφάσεων της ΕΚΤ να χρηματοδοτεί με μηδενικά επιτόκια, ακόμη και την ελληνική οικονομία, έχοντας ταυτόχρονα άρει όλες τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις, ακόμη και για την χώρα μας, του Συμφώνου Σταθερότητας.
  3. Η μεγάλη ύφεση των Lockdown, στην παγκόσμια και την Ευρωπαϊκή οικονομία, έφερε, πολλά ανέλπιστα ευρωπαϊκά κονδύλια, μέσα από το Ταμείο Ανάκαμψης, που σίγουρα την βοηθούν στην πολιτική επικοινωνία.
  4. Η ενεργειακή κρίση και ο πόλεμος στην Ουκρανία που ακολούθησε, έφερε έκρηξη του πληθωρισμού και της ακρίβειας, με λίγους κερδισμένους και πολλούς χαμένους στο εσωτερικό της χώρας: Κερδισμένους τους επιχειρηματικούς ομίλους, που δραστηριοποιούνται στο χώρο της ενέργειας και των καυσίμων, όπως και στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε τομείς ανελαστικών δαπανών, για τους πολίτες. Χαμένους, την μεγάλη πλειοψηφία των καταναλωτών.
  5. Υπάρχει και μια ακόμη πλευρά κερδισμένη, τα κρατικά ταμεία, που παρουσιάζουν μεγάλη, απρόσμενη αύξηση εσόδων, λόγω της ακρίβειας, που διογκώνει υπέρμετρα τα έσοδα από τους έμμεσους φόρους. Αυτό φέρνει δημοσιονομική «ευημερία», και δυνατότητα στην κυβέρνηση, να δίνει επιδόματα, που μετριάζουν τις αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία και τους καταναλωτές της ακρίβειας, εισπράττοντας πολιτική ανοχή από ένα μέρος των πολιτών. Τα ματωμένα επιδόματα της υπερφορολόγησης των πολιτών γίνονται ισχυρό προπαγανδιστικό όπλο, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τους λόγους, για τους οποίους η κυβέρνηση, ακολουθεί μια πολιτική που ενισχύει την ακρίβεια.

Φυσικά, η κυβέρνηση διατείνεται, όπως και στην πανδημία, ότι τα προβλήματα είναι εισαγόμενα, στο ότι έχουμε από τα χειρότερα υγειονομικά αποτελέσματα, όπως και από τους υψηλότερους πληθωρισμούς στην ΕΕ, απάντηση δεν δίνεται.

Δυστυχώς για την κυβέρνηση, καθημερινά αποκαλύπτεται, ότι αυτό το αφήγημα έχει μικρό αντίκρισμα αλήθειας. Ο Πρωθυπουργός ξέρει, ότι έχει χάσει, κάθε πιθανότητα αυτοδυναμίας, αγωνίζεται για την πρώτη θέση, και για την μεγαλύτερη διαφορά από το δεύτερο κόμμα, για να μπορέσει να έχει ισχυρά επιχειρήματα, στα μετεκλογικά διλήμματα, που θα τα συνθέτουν τρείς λέξεις: Εγώ ή το χάος.

Η φράση κλειδί του Πρωθυπουργού, που αποκαλύπτει τις πραγματικές εκτιμήσεις του για τους πολιτικούς συσχετισμούς, που είπε στην Θεσσαλονίκη, είναι: «Επισπεύδων της πολιτικής αστάθειας εγώ δεν πρόκειται να γίνω, για αυτό οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας».

Τι άλλο από ομολογία ήττας, αποκαλύπτει η δήλωση αυτή;

Ομολογία ήττας για σήμερα, ουσιαστικά ομολογία ήττας όποτε και αν γίνουν οι εκλογές, γιατί ξέρει, ότι δεν μπορεί να γυρίσει την φορά των εξελίξεων, ότι και αν κάνει.

Μπορεί. οριακά να κρατήσει την πρώτη θέση, αυτό όμως, ειδικά μετά την αποκάλυψη των παρακολουθήσεων, δεν του δίνει το πολιτικό και ηθικό δικαίωμα να απαιτήσει την θέση του Πρωθυπουργού μετά τις εκλογές, ούτε εύκολα θα μπορέσει να αρνηθεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με σαφείς προγραμματικούς στόχους και Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής.

Οι κομματικοί συσχετισμοί θα αναδιαταχθούν, χωρίς μεγάλες ανατροπές, σε πρώτη φάση, όμως η ένταση των προβλημάτων θα δοκιμάσει την αξιοπιστία των κομμάτων και των ηγεσιών και, πολύ πιθανόν, να δημιουργήσει νέο κομματικό σκηνικό.

Κερδισμένοι αυτοί που θα αναφέρονται στα προβλήματα της χώρας, της οικονομίας και των πολιτών, προτείνοντας, μια συνεκτική ριζοσπαστική και εφαρμόσιμη στρατηγική, και όχι αυτοί, που θα επιδιώκουν απλώς την προσωπική και κομματική τους επιβίωση.
Μπορεί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αυτοί που νιώθουν σχετικά ασφαλείς, παρά τις συνεχείς κρίσεις, να μένει παγωμένο από τον φόβο των χειρότερων, είναι όμως και πολλοί πλέον, ιδίως οι νέοι που δεν έχουν να ελπίζουν τίποτα από το σημερινό κομματικό στάτους, να αποφασίσουν να κινητοποιηθούν και να απαιτήσουν και αυτοί μια ελάχιστη ασφάλεια. Σε μια τέτοια περίπτωση, πρέπει να είναι πολύ ανήσυχο το σημερινό κομματικό σκηνικό, ιδιαίτερα αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί.

*Ο κ. Γιάνης Μαγκριώτης διετέλεσε Υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ