Council on Foreign Relations
Η σεκταριστική σύγκρουση παγιώνεται σε έναν αυξανόμενο αριθμό μουσουλμανικών χωρών και απειλεί να διαλύσει το Ιράκ και τη Συρία. Οι εντάσεις μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, τις οποίες εκμεταλλεύονται περιφερειακοί αντίπαλοι όπως η Σαουδική Αραβία και το Ιράν, θα μπορούσαν να αναδιαμορφώσουν το μέλλον της Μέσης Ανατολής.
Από ειδικούς και συντάκτες
Δημοσιεύθηκε: 27 Απριλίου 2023, 4:26 μ.μ.
Ένα αρχαίο θρησκευτικό χάσμα συμβάλλει στην αναζωπύρωση συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και σε μουσουλμανικές χώρες. Οι αντιπαραθέσεις μεταξύ σουνιτικών και σιιτικών δυνάμεων έχουν τροφοδοτήσει έναν συριακό εμφύλιο πόλεμο που απειλεί να μεταμορφώσει τον χάρτη της Μέσης Ανατολής, έχουν ενισχύσει τη βία που διασπά το Ιράκ και έχουν διευρύνει τα ρήγματα σε μια σειρά τεταμένων χωρών του Κόλπου. Οι αυξανόμενες σεκταριστικές συγκρούσεις έχουν επίσης προκαλέσει αναβίωση διεθνικών τζιχαντιστικών δικτύων, τα οποία συνιστούν απειλή πέρα από την περιοχή.
Το σχίσμα του Ισλάμ, που υποβόσκει εδώ και δεκατέσσερις αιώνες, δεν εξηγεί όλους τους πολιτικούς, οικονομικούς και γεωστρατηγικούς παράγοντες που εμπλέκονται σε αυτές τις συγκρούσεις. Έχει όμως γίνει ένα από τα πρίσματα μέσα από τα οποία μπορεί κανείς να κατανοήσει τις υποκείμενες εντάσεις. Δύο χώρες που ανταγωνίζονται για την ηγεσία του Ισλάμ, η σουνιτική Σαουδική Αραβία και το σιιτικό Ιράν, έχουν χρησιμοποιήσει το σεκταριστικό χάσμα για να προωθήσουν τις φιλοδοξίες τους. Ο τρόπος με τον οποίο θα διευθετηθεί η αντιπαλότητά τους πιθανότατα θα διαμορφώσει την πολιτική ισορροπία μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών και το μέλλον της περιοχής, ιδίως στη Συρία, το Ιράκ, τον Λίβανο, το Μπαχρέιν και την Υεμένη.
Παράλληλα με τη σύγκρουση δι’ αντιπροσώπων, υπάρχει και η ανανεωμένη θέρμη ένοπλων μαχητών, οι οποίοι παρακινούνται είτε από τον στόχο της «κάθαρσης» της πίστης είτε από την επιθυμία να προετοιμάσουν την επιστροφή του μεσσία. Σήμερα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες οργανωμένοι σεκταριστικοί μαχητές σε όλη την περιοχή, ικανοί να πυροδοτήσουν μια ευρύτερη σύγκρουση. Και παρά τις προσπάθειες πολλών σουνιτών και σιιτών κληρικών να μειώσουν τις εντάσεις μέσω διαλόγου και μέτρων κατά της βίας, πολλοί ειδικοί εκφράζουν ανησυχία ότι το χάσμα στο Ισλάμ θα οδηγήσει σε κλιμάκωση της βίας και σε αυξανόμενη απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.
Σουνίτες και Σιίτες μουσουλμάνοι έχουν ζήσει ειρηνικά μαζί επί αιώνες. Σε πολλές χώρες έχει γίνει συνηθισμένο μέλη των δύο δογμάτων να παντρεύονται μεταξύ τους και να προσεύχονται στα ίδια τζαμιά. Μοιράζονται την πίστη στο Κοράνι και στα λόγια του Προφήτη Μωάμεθ και τελούν παρόμοιες προσευχές, αν και διαφέρουν σε τελετουργίες και στην ερμηνεία του ισλαμικού δικαίου.
Η σιιτική ταυτότητα έχει τις ρίζες της στο αίσθημα θυματοποίησης από τη δολοφονία του Χουσεΐν, εγγονού του Προφήτη Μωάμεθ, τον 7ο αιώνα, καθώς και σε μια μακρά ιστορία περιθωριοποίησης από τη σουνιτική πλειοψηφία. Το κυρίαρχο δόγμα του Ισλάμ, το οποίο ακολουθεί περίπου το 85% των 1,6 δισεκατομμυρίων μουσουλμάνων του κόσμου, αντιμετώπιζε το σιιτικό Ισλάμ με καχυποψία, ενώ εξτρεμιστές Σουνίτες έχουν παρουσιάσει τους Σιίτες ως αιρετικούς και αποστάτες.
Οι απαρχές του σχίσματος
Ο Μωάμεθ αποκάλυψε μια νέα πίστη στους ανθρώπους της Μέκκας το 610. Γνωστή ως Ισλάμ, δηλαδή υποταγή στον Θεό, η μονοθεϊστική αυτή θρησκεία ενσωμάτωσε ορισμένες ιουδαϊκές και χριστιανικές παραδόσεις και επεκτάθηκε με ένα σύνολο νόμων που ρύθμιζαν τις περισσότερες πλευρές της ζωής, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής εξουσίας. Μέχρι τον θάνατό του, το 632, ο Μωάμεθ είχε εδραιώσει την εξουσία του στην Αραβία. Οι οπαδοί του στη συνέχεια οικοδόμησαν μια αυτοκρατορία που, λιγότερο από έναν αιώνα μετά τον θάνατό του, θα εκτεινόταν από την Κεντρική Ασία έως την Ισπανία.
Όμως μια διαφωνία για τη διαδοχή δίχασε την κοινότητα. Ορισμένοι υποστήριζαν ότι η ηγεσία έπρεπε να δοθεί σε ικανούς ανθρώπους, ενώ άλλοι επέμεναν ότι ο μόνος νόμιμος ηγέτης έπρεπε να προέρχεται από τη γραμμή αίματος του Μωάμεθ.
Μια ομάδα σημαντικών πρώιμων οπαδών του Ισλάμ εξέλεξε τον Αμπού Μπακρ, σύντροφο του Μωάμεθ, ως τον πρώτο χαλίφη, δηλαδή ηγέτη της ισλαμικής κοινότητας, παρά τις αντιρρήσεις εκείνων που υποστήριζαν τον Αλί ιμπν Αμπί Ταλίμπ, ξάδελφο και γαμπρό του Μωάμεθ. Τα αντίπαλα στρατόπεδα στη διαμάχη της διαδοχής εξελίχθηκαν τελικά στα δύο κύρια δόγματα του Ισλάμ.
Οι Σιίτες, όρος που προέρχεται από το shi’atu Ali, αραβικά για τους «οπαδούς του Αλί», πιστεύουν ότι ο Αλί και οι απόγονοί του αποτελούν μέρος μιας θεϊκής τάξης. Οι Σουνίτες, δηλαδή οι οπαδοί της σούνα, της «οδού» ή «παράδοσης» του Μωάμεθ στα αραβικά, αντιτίθενται στην πολιτική διαδοχή με βάση τη γραμμή αίματος του Μωάμεθ.
Ο Αλί έγινε χαλίφης το 656 και κυβέρνησε μόλις πέντε χρόνια πριν δολοφονηθεί. Το χαλιφάτο, που είχε τη βάση του στην Αραβική Χερσόνησο, πέρασε στη δυναστεία των Ομεϋαδών στη Δαμασκό και αργότερα στους Αββασίδες στη Βαγδάτη. Οι Σιίτες απέρριψαν την εξουσία αυτών των ηγεμόνων.
Το 680, στρατιώτες του δεύτερου Ομεϋάδη χαλίφη σκότωσαν τον γιο του Αλί, τον Χουσεΐν, και πολλούς από τους συντρόφους του στην Καρμπάλα, στο σημερινό Ιράκ. Η Καρμπάλα έγινε για τους Σιίτες μια καθοριστική ηθική ιστορία. Οι σουνίτες χαλίφηδες ανησυχούσαν ότι οι σιίτες ιμάμηδες — οι απόγονοι του Χουσεΐν, οι οποίοι θεωρούνταν οι νόμιμοι ηγέτες των μουσουλμάνων, ενώ οι Σουνίτες χρησιμοποιούν τον όρο «ιμάμης» για τους άνδρες που ηγούνται των προσευχών στα τζαμιά — θα αξιοποιούσαν αυτή τη σφαγή για να συγκινήσουν τη λαϊκή φαντασία και να ανατρέψουν μονάρχες.
Ο φόβος αυτός οδήγησε σε περαιτέρω διώξεις και περιθωριοποίηση των Σιιτών.
Ακόμη και όταν οι Σουνίτες επικράτησαν πολιτικά στον μουσουλμανικό κόσμο, οι Σιίτες συνέχισαν να θεωρούν τους Ιμάμηδες —τους εξ αίματος απογόνους του Αλί και του Χουσεΐν— ως τους νόμιμους πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες τους. Ωστόσο, ακόμη και μέσα στη σιιτική κοινότητα, προέκυψαν διαφορές σχετικά με τη σωστή γραμμή διαδοχής.
Οι κυρίως Σιίτες πιστεύουν ότι υπήρξαν δώδεκα Ιμάμηδες. Οι Ζαϊντίτες Σιίτες, που βρίσκονται κυρίως στην Υεμένη, αποσχίστηκαν από την πλειοψηφική σιιτική κοινότητα στον πέμπτο Ιμάμη και διατήρησαν την εξουσία των ιμάμηδων σε τμήματα της Υεμένης μέχρι τη δεκαετία του 1960. Οι Ισμαηλίτες Σιίτες, με κέντρο τη Νότια Ασία αλλά και με σημαντικές κοινότητες διασποράς σε όλο τον κόσμο, αποσχίστηκαν στον έβδομο Ιμάμη. Οι περισσότεροι Ισμαηλίτες τιμούν τον Αγά Χαν ως ζωντανό εκπρόσωπο του Ιμάμη τους.
Η πλειονότητα των Σιιτών, ιδίως στο Ιράν και στον ανατολικό αραβικό κόσμο, πιστεύει ότι ο δωδέκατος Ιμάμης εισήλθε σε κατάσταση απόκρυψης ή αφάνειας το 939 και ότι θα επιστρέψει στο τέλος των καιρών. Έκτοτε, οι «Δωδεκατιστές» ή Ιθναασαρίτες Σιίτες έχουν εναποθέσει τη θρησκευτική εξουσία στους ανώτερους κληρικούς ηγέτες τους, που ονομάζονται αγιατολάχ — στα αραβικά «σημάδια του Θεού».
Πολλοί χριστιανοί, εβραίοι και ζωροάστρες που ασπάστηκαν το Ισλάμ κατά τους πρώτους αιώνες της θρησκείας επέλεξαν να γίνουν Σιίτες και όχι Σουνίτες, ως μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στις εθνοτικά αραβικές αυτοκρατορίες, οι οποίες αντιμετώπιζαν τους μη Άραβες ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Οι θρησκείες τους επηρέασαν την εξέλιξη του σιιτικού Ισλάμ, διαφοροποιώντας το από το σουνιτικό Ισλάμ σε τελετουργίες και πεποιθήσεις.
Οι Σουνίτες κυριάρχησαν στους πρώτους εννέα αιώνες της ισλαμικής διακυβέρνησης — με εξαίρεση τη σιιτική δυναστεία των Φατιμιδών — μέχρι την εγκαθίδρυση της δυναστείας των Σαφαβιδών στην Περσία το 1501. Οι Σαφαβίδες κατέστησαν το σιιτικό Ισλάμ κρατική θρησκεία και, κατά τους επόμενους δύο αιώνες, πολέμησαν με τους Οθωμανούς, την έδρα του σουνιτικού χαλιφάτου.
Καθώς οι αυτοκρατορίες αυτές παρακμάζαν, οι συγκρούσεις τους καθόρισαν σε γενικές γραμμές τα πολιτικά σύνορα του σύγχρονου Ιράν και της Τουρκίας μέχρι τον 17ο αιώνα. Η κληρονομιά τους διαμόρφωσε και τη σημερινή δημογραφική κατανομή των δογμάτων του Ισλάμ. Οι Σιίτες αποτελούν πλειοψηφία στο Ιράν, στο Ιράκ, στο Αζερμπαϊτζάν και στο Μπαχρέιν, καθώς και σχετική πλειοψηφία στον Λίβανο, ενώ οι Σουνίτες αποτελούν την πλειοψηφία σε περισσότερες από σαράντα χώρες, από το Μαρόκο έως την Ινδονησία.
Σύγχρονες εντάσεις
Η Ισλαμική Επανάσταση του Ιράν το 1979 έδωσε στον σιίτη κληρικό Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί την ευκαιρία να εφαρμόσει το όραμά του για μια ισλαμική κυβέρνηση που θα διοικείται με βάση την «κηδεμονία του νομομαθούς» — velayat-e faqih. Πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη έννοια μεταξύ των σιιτών λογίων και αντίθετη προς τη σουνιτική παράδοση, η οποία ιστορικά διαχώριζε την πολιτική ηγεσία από τη θρησκευτική γνώση.
Οι σιίτες αγιατολάχ ήταν πάντοτε οι φύλακες της πίστης. Ο Χομεϊνί υποστήριξε ότι οι κληρικοί έπρεπε να κυβερνούν ώστε να επιτελούν σωστά τη λειτουργία τους: να εφαρμόζουν το Ισλάμ όπως το ήθελε ο Θεός, μέσω της εντολής των σιιτών Ιμάμηδων.
Υπό τον Χομεϊνί, το Ιράν ξεκίνησε ένα πείραμα ισλαμικής διακυβέρνησης. Ο Χομεϊνί προσπάθησε να εμπνεύσει μια ευρύτερη ισλαμική αναβίωση, κηρύσσοντας τη μουσουλμανική ενότητα. Ταυτόχρονα, όμως, υποστήριξε ομάδες στον Λίβανο, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στο Μπαχρέιν και στο Πακιστάν, οι οποίες είχαν συγκεκριμένες σιιτικές επιδιώξεις.
Σουνίτες ισλαμιστές, όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα και η Χαμάς, θαύμασαν την επιτυχία του Χομεϊνί, αλλά δεν αποδέχθηκαν την ηγεσία του. Αυτό ανέδειξε το βάθος των σεκταριστικών καχυποψιών.
Η Σαουδική Αραβία έχει μια σημαντική σιιτική μειονότητα, περίπου 10% του πληθυσμού της, καθώς και εκατομμύρια οπαδούς μιας πουριτανικής εκδοχής του σουνιτικού Ισλάμ, γνωστής ως ουαχαμπισμός — παρακλάδι της σουνιτικής χαναμπαλικής σχολής — η οποία είναι εχθρική προς το σιιτικό Ισλάμ.
Η μετατροπή του Ιράν σε ανοιχτά σιιτική δύναμη μετά την Ισλαμική Επανάσταση ώθησε τη Σαουδική Αραβία να επιταχύνει τη διάδοση του ουαχαμπισμού. Έτσι, οι δύο χώρες αναβίωσαν μια σεκταριστική αντιπαλότητα αιώνων σχετικά με τη «σωστή» ερμηνεία του Ισλάμ. Πολλές από τις ομάδες που ευθύνονται για τη σεκταριστική βία στην περιοχή και στον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο μετά το 1979 μπορούν να εντοπιστούν σε σαουδαραβικές και ιρανικές πηγές.
Η Σαουδική Αραβία υποστήριξε το Ιράκ στον πόλεμο του 1980–1988 εναντίον του Ιράν και χρηματοδότησε μαχητές στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν, οι οποίοι πολεμούσαν κυρίως εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, που είχε εισβάλει στο Αφγανιστάν το 1979, αλλά ταυτόχρονα κατέστελλαν και σιιτικά κινήματα εμπνευσμένα ή υποστηριζόμενα από το Ιράν.
Η μετατροπή του Ιράν σε υποκινητή σιιτικών κινημάτων σε μουσουλμανικές χώρες φάνηκε να επιβεβαιώνει αιώνες σουνιτικής καχυποψίας ότι οι Άραβες Σιίτες υπακούν στην Περσία. Πολλοί ειδικοί, ωστόσο, επισημαίνουν ότι οι Σιίτες δεν αποτελούν ενιαίο σώμα. Για πολλούς από αυτούς, οι ταυτότητες και τα συμφέροντα βασίζονται σε περισσότερα στοιχεία από το θρησκευτικό τους δόγμα.
Για παράδειγμα, οι Ιρακινοί Σιίτες αποτελούσαν τον κύριο όγκο του ιρακινού στρατού που πολέμησε το Ιράν κατά τον πόλεμο Ιράν–Ιράκ. Επίσης, οι σιιτικές ένοπλες οργανώσεις Αμάλ και Χεζμπολάχ συγκρούστηκαν κατά καιρούς μεταξύ τους στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο.
Οι Χούθι, μια ζαϊντιτική σιιτική ένοπλη οργάνωση στην Υεμένη, πολέμησαν αρκετές φορές την κυβέρνηση του Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ, ο οποίος ήταν επίσης Ζαϊντίτης, μεταξύ 2004 και 2010. Στη συνέχεια, το 2014, οι Χούθι κατέλαβαν την πρωτεύουσα Σαναά με την υποστήριξη του εκδιωχθέντος προέδρου Σάλεχ.
Πηγή: Pew Research, Οι μουσουλμάνοι του κόσμου: Ενότητα και ποικιλομορφία, 2012.
Από την πλευρά τους, τόσο οι κυρίαρχοι όσο και οι σκληροπυρηνικοί Σουνίτες δεν είναι αποκλειστικά προσηλωμένοι στην καταπίεση των Σιιτών. Έχουν πολεμήσει ομοθρήσκους τους σε όλη την ιστορία, πιο πρόσφατα στις διαδοχικές καταστολές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο, στην εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ το 1990 και στις μάχες της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της Αλ Κάιντα και συναφών σουνιτικών ένοπλων ομάδων. Η κοινή σουνιτική ταυτότητα δεν εξάλειψε τους αγώνες εξουσίας μεταξύ Σουνιτών μουσουλμάνων, είτε υπό κοσμικές είτε υπό θρησκευτικές κυβερνήσεις.
Όμως η θρησκευτική-δογματική ταυτότητα επανεμφανίστηκε όπου ρίζωσε η σεκταριστική βία, όπως στο Ιράκ μετά την αμερικανικής ηγεσίας εισβολή του 2003, η οποία ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσεΐν, έναν δικτάτορα προερχόμενο από τη σουνιτική μειονότητα που κυβερνούσε μια χώρα με σιιτική πλειοψηφία. Η βομβιστική επίθεση σε σιιτικό τέμενος στη Σαμάρα το 2006 πυροδότησε έναν κύκλο σεκταριστικής βίας που ανάγκασε τους Ιρακινούς να επιλέξουν πλευρά, τροφοδοτώντας εντάσεις που συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
Στον αραβικό κόσμο, σιιτικές ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν έχουν πρόσφατα σημειώσει σημαντικές πολιτικές νίκες. Το καθεστώς του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, το οποίο κυβερνά από το 1970, στηρίζεται στους Αλαουίτες, μια ετερόδοξη σιιτική αίρεση που αποτελεί περίπου το 13% του πληθυσμού της Συρίας, ως βασικό πυλώνα της εξουσίας του. Οι Αλαουίτες κυριαρχούν στα ανώτερα κλιμάκια του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας και αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των δυνάμεων που πολεμούν υπέρ του καθεστώτος Άσαντ στον συριακό εμφύλιο πόλεμο.
Μετά την εισβολή στο Ιράκ το 2003, η οποία ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσεΐν και εγκαθίδρυσε ανταγωνιστικές εκλογές, η σιιτική πλειοψηφία κυριάρχησε στο κοινοβούλιο και ανέδειξε τους πρωθυπουργούς της χώρας. Η Χεζμπολάχ, η λιβανική σιιτική πολιτοφυλακή και πολιτικό κίνημα, είναι η ισχυρότερη παράταξη στον Λίβανο. Οι Χούθι, σιίτες μαχητές στην Υεμένη με χαλαρούς δεσμούς με το Ιράν, ανέτρεψαν τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της χώρας. Το Ιράν, μια χώρα με σιιτική πλειοψηφία, είδε την περιφερειακή του επιρροή να αυξάνεται καθώς οι σύμμαχοί του στις χώρες αυτές συσσώρευαν ισχύ.
Οι σουνιτικές κυβερνήσεις, ιδίως η Σαουδική Αραβία, ανησυχούν όλο και περισσότερο για τη διατήρηση της εξουσίας τους. Η ανησυχία αυτή εντάθηκε κατά το κίνημα διαμαρτυρίας που ξεκίνησε στην Τυνησία στα τέλη του 2010. Η Αραβική Αφύπνιση, όπως είναι γνωστές οι εξεγέρσεις, εξαπλώθηκε στο Μπαχρέιν και στη Συρία, χώρες που βρίσκονται πάνω στις γραμμές ρήγματος του σεκταριστικού χάσματος του Ισλάμ. Και στις δύο, η πολιτική εξουσία κατέχεται από μια σεκταριστική μειονότητα: τους Αλαουίτες στη Συρία και μια σουνιτική βασιλική οικογένεια στο Μπαχρέιν, όπου οι Σιίτες αποτελούν την πλειοψηφία.
Στην Υεμένη, οι αντάρτες Χούθι έχουν επεκτείνει τον εδαφικό τους έλεγχο, κάτι που η Σαουδική Αραβία αντιλαμβάνεται ως πιθανό προγεφύρωμα του Ιράν στην Αραβική Χερσόνησο, κατά μήκος ζωτικών ναυτιλιακών διαδρομών στην Ερυθρά Θάλασσα και σε περιοχή που γειτνιάζει με τη δική της περιθωριοποιημένη σιιτική μειονότητα.
Η άσκηση της πίστης
Σουνίτες και Σιίτες συμφωνούν στα βασικά δόγματα του Ισλάμ: την ομολογία πίστης σε έναν μονοθεϊστικό Θεό και στον Μωάμεθ ως αγγελιοφόρο του, την καθημερινή προσευχή, την παροχή χρημάτων στους φτωχούς, τη νηστεία κατά τον ιερό μήνα του Ραμαζανιού και την πραγματοποίηση του προσκυνήματος στη Μέκκα.
Υπάρχουν διαφορές ακόμη και ως προς τις αρχές του Ισλάμ, αλλά η κύρια διαφορά αφορά την εξουσία. Αυτή ήταν που προκάλεσε την πολιτική διάσπαση τον 7ο αιώνα και εξελίχθηκε σε διαφορετικές ερμηνείες της σαρία, δηλαδή του ισλαμικού δικαίου, καθώς και σε διακριτές σεκταριστικές ταυτότητες.
«Αγαπητή Καρμπάλα, αγαπητή Νατζάφ, αγαπητή Καζιμίγια και αγαπητή Σαμάρα, προειδοποιούμε τις μεγάλες δυνάμεις, τους υποτακτικούς τους και τους τρομοκράτες: ο μεγάλος ιρανικός λαός θα κάνει τα πάντα για να σας προστατεύσει».
— Χασάν Ροχανί, πρώην πρόεδρος του Ιράν
Οι Σιίτες πιστεύουν ότι ο Θεός παρέχει πάντοτε έναν οδηγό: πρώτα τους Ιμάμηδες και έπειτα τους αγιατολάχ, δηλαδή έμπειρους σιίτες λογίους που διαθέτουν ευρεία ερμηνευτική εξουσία και στους οποίους οι πιστοί στρέφονται ως πηγές μίμησης.
Ο όρος «αγιατολάχ» συνδέεται με τους κληρικούς ηγέτες της Τεχεράνης, αλλά πρωτίστως είναι τίτλος ενός διακεκριμένου θρησκευτικού ηγέτη, γνωστού ως marja, δηλαδή «πηγή μίμησης». Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, διορίστηκε από ένα εκλεγμένο σώμα Ιρανών κληρικών, ενώ οι maraji — πληθυντικός του marja — αναδεικνύονται μέσα από τις θρησκευτικές σχολές της Κομ, της Νατζάφ και της Καρμπάλα.
Οι Σιίτες μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε δεκάδες maraji, οι περισσότεροι από τους οποίους εδρεύουν σε ιερές πόλεις του Ιράκ και του Ιράν. Πολλοί Σιίτες ακολουθούν έναν marja για θρησκευτικά ζητήματα και αναγνωρίζουν στον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ του Ιράν πολιτική καθοδήγηση.
Για τους Σουνίτες, η εξουσία βασίζεται στο Κοράνι και στις παραδόσεις του Μωάμεθ. Οι σουνίτες θρησκευτικοί λόγιοι, οι οποίοι περιορίζονται από νομικά προηγούμενα, ασκούν πολύ μικρότερη εξουσία πάνω στους οπαδούς τους σε σύγκριση με τους σιίτες ομολόγους τους.
Και τα δύο δόγματα έχουν υποδιαιρέσεις. Οι διαιρέσεις μεταξύ των Σιιτών συζητήθηκαν παραπάνω. Τέσσερις σχολές συγκροτούν τη σουνιτική νομολογία: η Χαναφί, η Σαφιΐ, η Μαλίκι και η Χανμπαλί. Από την τελευταία προήλθαν τα ουαχαμπιτικά και σαλαφιστικά κινήματα στη Σαουδική Αραβία.
Ο σουνιτισμός, ένας ευρύς όρος-ομπρέλα για το μη σιιτικό Ισλάμ, είναι ενωμένος ως προς τη σημασία του Κορανίου και της πρακτικής του Μωάμεθ, αλλά επιτρέπει διαφορές στη νομική άποψη.
Σεχταριστές μαχητές
Η βία μεταξύ των δογμάτων του Ισλάμ υπήρξε ιστορικά σπάνια, με τις περισσότερες θανατηφόρες σεκταριστικές επιθέσεις να κατευθύνονται από κληρικούς ή πολιτικούς ηγέτες, παρά να ξεσπούν αυθόρμητα. Εξτρεμιστικές ομάδες, πολλές από τις οποίες ενισχύονται από κράτη, είναι σήμερα οι βασικοί δρώντες στις σεκταριστικές δολοφονίες.
Δύο από τις πιο γνωστές τρομοκρατικές οργανώσεις, η σουνιτική Αλ Κάιντα και η σιιτική Χεζμπολάχ, δεν έχουν ορίσει τα κινήματά τους με σεκταριστικούς όρους. Αντιθέτως, προτίμησαν να χρησιμοποιήσουν αντιιμπεριαλιστικά, αντισιωνιστικά και αντιαμερικανικά πλαίσια για να ορίσουν την τζιχάντ τους, δηλαδή τον αγώνα τους. Έχουν λίγες ομοιότητες πέρα από τη χρήση βίας. Η Χεζμπολάχ έχει αναπτύξει πολιτικό βραχίονα που συμμετέχει στις εκλογές και αποτελεί μέρος της λιβανικής κυβέρνησης. Η Αλ Κάιντα δεν ακολούθησε αυτόν τον δρόμο, αλλά λειτουργεί ως διάχυτο δίκτυο, σε μεγάλο βαθμό στο σκοτάδι.
Και οι δύο οργανώσεις έχουν χρησιμοποιήσει βομβιστές αυτοκτονίας. Οι επιθέσεις τους μετατοπίστηκαν από την αρχική έμφαση στη Δύση και στο Ισραήλ προς άλλους μουσουλμάνους, όπως οι δολοφονίες σιιτών αμάχων στο Ιράκ από την Αλ Κάιντα και η συμμετοχή της Χεζμπολάχ στον συριακό εμφύλιο πόλεμο.
Η σύγκρουση και το χάος έπαιξαν ρόλο στην επιστροφή στη βασική σεκταριστική ταυτότητα. Στο Ιράκ, για παράδειγμα, υπολείμματα του μπααθικού καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν, καθώς και μαχητές των οποίων η οργάνωση θα εξελισσόταν τελικά στο αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος, χρησιμοποίησαν σουνιτική ρητορική για να οργανώσουν αντίσταση στην άνοδο της σιιτικής ισχύος.
Σουνίτες φονταμενταλιστές, πολλοί εμπνευσμένοι από το κάλεσμα της Αλ Κάιντα για πόλεμο εναντίον των Αμερικανών, συνέρρευσαν στο Ιράκ από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, επιτιθέμενοι στις δυνάμεις του συνασπισμού και σε πολλούς σιίτες αμάχους. Ο Αμπού Μουσάμπ αλ Ζαρκάουι, ο οποίος ίδρυσε το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο Ιράκ, επικαλέστηκε αρχαίες αντισιιτικές φετφάδες, δηλαδή θρησκευτικές γνωμοδοτήσεις, για να πυροδοτήσει εμφύλιο πόλεμο, ελπίζοντας ότι η σιιτική πλειοψηφία θα λύγιζε τελικά μπροστά στη βία των σουνιτών εξτρεμιστών.
Η κορυφαία σιιτική θρησκευτική αρχή του Ιράκ, ο Μεγάλος Αγιατολάχ Αλί αλ Σιστάνι, υπήρξε φωνή σεκταριστικής αυτοσυγκράτησης στο Ιράκ. Η σιιτική κοινότητα της χώρας υπέστη χιλιάδες θανάτους πριν απαντήσει με δικές της πολιτοφυλακές. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της αμερικανικής κατοχής του Ιράκ και, πιο πρόσφατα, στις επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, σιιτικές παραστρατιωτικές δυνάμεις κατηγορήθηκαν για πιθανά εγκλήματα πολέμου.
Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, στον οποίο σκοτώθηκαν ένα τέταρτο του εκατομμυρίου άνθρωποι και εκτοπίστηκαν έντεκα εκατομμύρια — περισσότεροι από τον μισό προπολεμικό πληθυσμό της χώρας — ενίσχυσε τις σεκταριστικές εντάσεις σε πρωτοφανή επίπεδα. Ο πόλεμος άρχισε με ειρηνικές διαδηλώσεις το 2011, οι οποίες ζητούσαν τον τερματισμό του καθεστώτος Άσαντ.
Δεκαετίες καταπίεσης της σουνιτικής πλειοψηφίας της Συρίας από την οικογένεια Άσαντ και η ανάδειξη της μειονότητας των Αλαουιτών στην κυβέρνηση και στον ιδιωτικό τομέα είχαν σπείρει σεκταριστική διαμάχη. Οι διαδηλώσεις του 2011 και η βίαιη καταστολή από την κυβέρνηση αποκάλυψαν τις σεκταριστικές εντάσεις, οι οποίες εξαπλώθηκαν σε όλη την περιοχή.
Δεκάδες χιλιάδες Σύροι Σουνίτες εντάχθηκαν σε ανταρτικές ομάδες όπως η Αχράρ αλ Σαμ, το Ισλαμικό Μέτωπο και το Μέτωπο Νούσρα της Αλ Κάιντα, οι οποίες χρησιμοποιούν αντισιιτική ρητορική. Αντίστοιχοι αριθμοί Σύρων Σιιτών και Αλαουιτών εντάχθηκαν σε πολιτοφυλακή υποστηριζόμενη από το Ιράν, γνωστή ως Δύναμη Εθνικής Άμυνας, για να πολεμήσουν υπέρ του καθεστώτος Άσαντ.
Σουνίτες μαχητές από αραβικές και δυτικές χώρες αρχικά εντάχθηκαν στους Σύρους αντάρτες, πριν στραφούν εναντίον τους, σε μια προσπάθεια να εγκαθιδρύσουν το χαλιφάτο που οραματίζονταν. Στο μεταξύ, η Χεζμπολάχ και ορισμένες σιιτικές πολιτοφυλακές από το Ιράκ, όπως η Ασαΐμπ Αχλ αλ Χακ και η Κατάιμπ Χεζμπολάχ, υποστήριξαν τη συριακή κυβέρνηση.
Ο συριακός εμφύλιος πόλεμος προσέλκυσε περισσότερους μαχητές από περισσότερες χώρες από όσους είχαν εμπλακεί συνολικά στις συγκρούσεις στο Αφγανιστάν, στην Τσετσενία και στη Βοσνία.
Η Αλ Κάιντα στο Ιράκ είχε αποδεκατιστεί από τους Σουνίτες Ιρακινούς που εντάχθηκαν στον αγώνα κατά των εξτρεμιστών, από την ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας και από τον θάνατο του ηγέτη της, Ζαρκάουι, σε αμερικανική αεροπορική επιδρομή το 2006. Βρήκε όμως νέο σκοπό εκμεταλλευόμενη το κενό που άφηνε πίσω του το υποχωρούν συριακό κράτος.
Ίδρυσε το δικό της διεθνικό κίνημα, γνωστό ως Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στη Συρία. Η οργάνωση επέκτεινε τον έλεγχό της σε σουνιτικές επαρχίες του Ιράκ και σε ανατολικές περιοχές της Συρίας, καταλαμβάνοντας τη Μοσούλη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, τον Ιούνιο του 2014.
Αψήφησε τις εντολές της ανώτατης ηγεσίας της Αλ Κάιντα να περιορίσει τις διεθνικές φιλοδοξίες της και την ανεξέλεγκτη βία κατά αμάχων. Αυτό οδήγησε στην αποπομπή της οργάνωσης από την Αλ Κάιντα τον Φεβρουάριο του 2014. Το ISIS μετονομάστηκε σε Ισλαμικό Κράτος τον Ιούλιο του 2014 και ανακήρυξε τον ηγέτη του, Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, χαλίφη.
Οι ιδιαίτερα προβεβλημένες δολοφονίες δυτικών ομήρων από την οργάνωση προκάλεσαν εκστρατεία αεροπορικών πληγμάτων από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους περιφερειακούς συμμάχους τους, την Ιορδανία, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι εξτρεμιστικές οργανώσεις έχουν αρχίσει τις τελευταίες δύο δεκαετίες να βασίζονται στη δορυφορική τηλεόραση και στο γρήγορο Διαδίκτυο για να διαδίδουν προπαγάνδα και να προσελκύουν νεοσύλλεκτους. Φονταμενταλιστές σουνίτες κληρικοί, πολλοί από τους οποίους χρηματοδοτούνται από πλούσιους Σουνίτες της Σαουδικής Αραβίας και των κρατών του Κόλπου, έχουν διαδώσει αντισιιτικές ύβρεις.
Σιίτες θρησκευτικοί λόγιοι έχουν επίσης χρησιμοποιήσει τα μέσα ενημέρωσης, χλευάζοντας και καταριώντας τους τρεις πρώτους χαλίφηδες και την Αΐσα, μία από τις συζύγους του Μωάμεθ.
Η σεκταριστική ρητορική που απανθρωποποιεί τον «άλλο» είναι αιώνων. Όμως η έντασή της αυξάνεται. Η απόρριψη των Αράβων Σιιτών ως Σαφαουί, όρος που τους παρουσιάζει ως Ιρανούς πράκτορες, από την αυτοκρατορία των Σαφαβιδών, και επομένως ως προδότες της αραβικής υπόθεσης, γίνεται ολοένα και συχνότερη στη σουνιτική ρητορική.
Σκληροπυρηνικοί σουνίτες ισλαμιστές έχουν χρησιμοποιήσει ακόμη βαρύτερους ιστορικούς όρους, όπως ραφίντα, δηλαδή «απορρίπτοντες την πίστη», και ματζούς, δηλαδή Ζωροάστρες ή κρυπτο-Πέρσες, για να περιγράψουν τους Σιίτες ως αιρετικούς.
Ιρανοί αξιωματούχοι, Ιρακινοί πολιτικοί και ο Χασάν Νασράλα, ηγέτης της Χεζμπολάχ, περιγράφουν συστηματικά τους σουνίτες αντιπάλους τους ως τακφιριστές — αναφερόμενοι στο δόγμα που υιοθετεί η Αλ Κάιντα, σύμφωνα με το οποίο άλλοι μουσουλμάνοι κηρύσσονται αποστάτες — και ως Ουαχαμπίτες, αναφερόμενοι στην πουριτανική σαουδαραβική αίρεση.
Αυτός ο κύκλος δαιμονοποίησης έχει ενισχυθεί σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο.
Για τους σουνίτες εξτρεμιστές, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν φέρει επανάσταση στις δυνατότητες στρατολόγησης. Οι φονταμενταλιστές δεν χρειάζεται πλέον να διεισδύουν κρυφά σε συμβατικά τζαμιά για να προσελκύσουν νεοσύλλεκτους. Μπορούν πλέον να διαδίδουν το κάλεσμά τους για τζιχάντ και να περιμένουν από τους πιθανούς νεοσύλλεκτους να επικοινωνήσουν μαζί τους.
Οι σιιτικές ομάδες, από την άλλη, μπορούν να βασίζονται στην κρατική υποστήριξη των κυβερνήσεων του Ιράν, του Ιράκ και της Συρίας για τη στρατολόγηση μαχητών σε σεκταριστική τζιχάντ.
Σημεία ανάφλεξης
Οι εντάσεις μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών συμβάλλουν σε πολλά σημεία ανάφλεξης σε μουσουλμανικές χώρες, τα οποία θεωρούνται αυξανόμενες απειλές για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Τα ακόλουθα προκαλούν τη μεγαλύτερη ανησυχία στους ειδικούς της περιοχής:
Άνοδος της μαχητικότητας
Η σεκταριστική βία εντάθηκε το 2013 και έκτοτε έχει αυξηθεί. Οι εξτρεμιστές, σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, «τροφοδοτήθηκαν από σεκταριστικά κίνητρα» στη Συρία, στον Λίβανο και στο Πακιστάν.
Ύστερα από χρόνια σταθερών απωλειών για ομάδες που συνδέονταν με την Αλ Κάιντα, η στρατολόγηση σουνιτών εξτρεμιστών αυξάνεται, με τη βοήθεια ιδιωτικών δικτύων χρηματοδότησης στον Κόλπο, ιδίως στο Κουβέιτ. Μεγάλο μέρος της βίας στρέφεται εναντίον άλλων μουσουλμάνων και όχι εναντίον δυτικών στόχων.
Και οι σιιτικές ένοπλες ομάδες ενισχύονται, εν μέρει για να αντιμετωπίσουν την απειλή του σουνιτικού εξτρεμισμού. Το 2015, το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη, μεταξύ άλλων, για βομβιστική επίθεση εναντίον σιιτών πιστών στο Κουβέιτ, για επιθέσεις σε σουνιτικά και σιιτικά τζαμιά στη Σαουδική Αραβία, για την κατάρριψη ρωσικού επιβατικού αεροσκάφους στην Αίγυπτο, που σκότωσε περισσότερους από διακόσιους ανθρώπους, και για δύο επιθέσεις αυτοκτονίας σε περιοχή με σιιτική πλειοψηφία στη νότια Βηρυτό, όπου σκοτώθηκαν περισσότεροι από σαράντα άνθρωποι.
Οι αμερικανικές αρχές έχουν προειδοποιήσει ότι ο πόλεμος στη Συρία, ο οποίος έχει προσελκύσει χιλιάδες μαχητές από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αποτελεί μακροπρόθεσμη απειλή για την ασφάλεια της Δύσης. Οι επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους και οι αποτραπείσες συνωμοσίες στην Ευρώπη έχουν θέσει την ήπειρο σε κατάσταση συναγερμού, ενώ η αντίδραση εναντίον μουσουλμάνων και μεταναστών απειλεί να τερματίσει την πολιτική ανοιχτών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η αντιπαλότητα Σαουδικής Αραβίας–Ιράν
Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν έχουν διαθέσει σημαντικούς πόρους σε συγκρούσεις δι’ αντιπροσώπων, ιδίως στη Συρία, όπου το διακύβευμα είναι υψηλότερο. Το Ριάντ παρακολουθεί στενά ενδεχόμενη αναταραχή στις πλούσιες σε πετρέλαιο ανατολικές επαρχίες του, όπου ζει η σιιτική μειονότητά του, και ανέπτυξε τις δυνάμεις του, μαζί με άλλες χώρες του Κόλπου, για να καταστείλει μια σε μεγάλο βαθμό σιιτική εξέγερση στο Μπαχρέιν.
Συγκρότησε επίσης έναν συνασπισμό δέκα χωρών με σουνιτική πλειοψηφία, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, για να πολεμήσει τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη. Ο πόλεμος, που διεξήχθη κυρίως από αέρος, είχε βαρύ τίμημα για τους αμάχους.
Η Σαουδική Αραβία παρέχει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια οικονομικής υποστήριξης στους κατά κύριο λόγο σουνίτες αντάρτες στη Συρία, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύει τις χρηματορροές προς την Αλ Κάιντα και τις εξτρεμιστικές τζιχαντιστικές ομάδες που πολεμούν το καθεστώς Άσαντ.
Το Ιράν έχει διαθέσει δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια και δάνεια για να στηρίξει την κυβέρνηση της Συρίας, η οποία ηγείται από Αλαουίτες, και έχει εκπαιδεύσει και εξοπλίσει σιίτες μαχητές από το Αφγανιστάν, τον Λίβανο και το Ιράκ για να πολεμήσουν στη Συρία.
Το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, που έχουν επανειλημμένα αναβάλει προσπάθειες έναρξης διαλόγου για τη διπλωματική επίλυση των διαφορών τους, συζήτησαν τη σύγκρουση στη Συρία τον Οκτώβριο του 2015, ύστερα από παρότρυνση των ΗΠΑ. Ήταν μια αξιοσημείωτη εξέλιξη, αν και τέθηκε υπό αμφισβήτηση από τη ρήξη των διπλωματικών σχέσεων στις αρχές του 2016.
Και οι δύο χώρες έχουν συγκρουστεί με το Ισλαμικό Κράτος: το Ιράν το πολεμά σε τμήματα του Ιράκ, ενώ η Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες με σουνιτική πλειοψηφία υποστηρίζουν την αεροπορική εκστρατεία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εναντίον της εξτρεμιστικής οργάνωσης στη Συρία και στο Ιράκ.
Ανθρωπιστική κρίση
Ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος στη Συρία έχει εκτοπίσει εκατομμύρια ανθρώπους στο εσωτερικό της χώρας, ενώ περισσότεροι από τέσσερα εκατομμύρια άμαχοι, κυρίως Σουνίτες, είναι πλέον πρόσφυγες στο Ιράκ, στην Ιορδανία, στον Λίβανο και στην Τουρκία.
Η εισροή περισσότερων από ενός εκατομμυρίου Σύρων, κυρίως Σουνιτών, στον Λίβανο — ένα κράτος που βίωσε τον δικό του δεκαπενταετή εμφύλιο πόλεμο από το 1975 έως το 1990 — έχει επιβαρύνει την οικονομικά πιεσμένη κυβέρνησή του και έχει ασκήσει πίεση στις κοινότητες που φιλοξενούν πρόσφυγες.
Η Ιορδανία και το Ιράκ δυσκολεύονται να παράσχουν στέγη και υπηρεσίες σε έναν φτωχοποιημένο και τραυματισμένο πληθυσμό. Η Τουρκία έχει προσφέρει σημαντική ανθρωπιστική βοήθεια, όμως η Άγκυρα πρέπει ολοένα και περισσότερο να ισορροπεί ανάμεσα «στη συμπάθεια και στην ανησυχία της κοινής γνώμης απέναντι στους πρόσφυγες», όπως αναφέρει η International Crisis Group.
Η μετακίνηση μεταναστών και προσφύγων προς την Ευρώπη αυξήθηκε απότομα το 2015, και οι χώρες με γενναιόδωρες πολιτικές μετεγκατάστασης προετοιμάζονται για μεγαλύτερη εισροή, καθώς οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή συνεχίζονται.
Κατακερματισμένα κράτη
Η Συρία απειλεί να ξαναχαράξει τον χάρτη της Μέσης Ανατολής. Το καθεστώς Άσαντ έχει εδραιώσει τον έλεγχό του στις μεσογειακές ακτές της Συρίας, στην πρωτεύουσα Δαμασκό και στην κεντρική πόλη Χομς. Οι περιοχές αυτές συγκροτούν μαζί ένα περιορισμένο κράτος, συνεχόμενο με τα προπύργια της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, απειλώντας την εδαφική ακεραιότητα του Λιβάνου.
Άλλα τμήματα της χώρας είναι αμφισβητούμενα ή ελέγχονται από διάφορες ανταρτικές και ισλαμιστικές ομάδες, μεταξύ των οποίων και το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο επιδιώκει να κυριαρχήσει στις ανατολικές περιοχές της Συρίας που συνδέονται με τα εδάφη του στο Ιράκ.
Οι κουρδικές ομάδες στη βόρεια Συρία, οι οποίες, όπως και οι συγγενείς τους στο Ιράκ, αγωνίζονται εδώ και καιρό για βασικά δικαιώματα που τους είχαν στερηθεί υπό το μπααθικό καθεστώς, βρίσκονται στα πρόθυρα απόκτησης de facto ανεξαρτησίας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπάνησαν περισσότερα από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια στο Ιράκ, αλλά η χώρα παραμένει σε επισφαλή κατάσταση. Οι σεκταριστικές εντάσεις αυξάνονται στο Ιράκ, καθώς η σιιτική πλειοψηφία, που πλέον έχει ανέλθει στην εξουσία, δυσκολεύεται να ενσωματώσει τις σουνιτικές και κουρδικές μειονότητες, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει εξτρεμιστικές σουνιτικές ομάδες.
Και η Υεμένη, η οποία ενοποιήθηκε το 1990, κινδυνεύει επίσης να διασπαστεί ξανά. Οι περισσότεροι πολιτικοί και ακτιβιστές στο Ιράκ, στη Συρία, στον Λίβανο και στην Υεμένη απορρίπτουν τις εκκλήσεις για επαναχάραξη του χάρτη της περιοχής. Ωστόσο, τα μεταβαλλόμενα σύνορα και η εμφάνιση νέων ζωνών επιρροής με βάση σεκταριστικές και εθνοτικές ταυτότητες αποτελούν ολοένα και μεγαλύτερη πρόκληση.
Συντελεστές
Διευθύνων συντάκτης: Ρόμπερτ ΜακΜάον
Εκτελεστικός παραγωγός: Τζέρεμι Σέρλικ
Ανώτερη παραγωγός: Χαγκίτ Αριάβ
Βοηθοί παραγωγοί: Κέβιν Λιζαράζο, Κάθριν Γουάιζ
Γραφίστρια: Τζούλια Ρο
Council on Foreign Relations
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.
Του Δρα Βύρωνος Ματαράγκα Καθηγητού στο Πανεπιστήμιο Μπαχτσέ-σεχίρ της Κωνσταντινούπολης
