Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγραφούν. Αρκεί να θυμηθεί κανείς το βλέμμα τους, τη φωνή τους, τον τρόπο με τον οποίο στάθηκαν μέσα στη ζωή. Η Μαρία Τσιούτσου ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Ένας υπέροχος άνθρωπος.
Για όσους τη γνώρισαν στο Αγρίνιο, η Μαρία δεν ήταν απλώς ένα πρόσωπο συνδεδεμένο με το ίδρυμα «Παναγία Ελεούσα». Ήταν η ψυχή του. Ήταν η γυναίκα που έδωσε χρόνο, δύναμη, αγάπη και πίστη σε ένα έργο βαθιά ανθρώπινο: τη φροντίδα, την αξιοπρέπεια και την κοινωνική παρουσία των παιδιών με ειδικές ανάγκες.
Δεν υπηρέτησε αυτό το έργο από απόσταση. Δεν το είδε ως φιλανθρωπία της στιγμής, ούτε ως κοινωνική υποχρέωση. Το έζησε ως προσωπική αποστολή. Είχε και η ίδια παιδί με ειδικές ανάγκες. Ήξερε, λοιπόν, όχι θεωρητικά αλλά βιωματικά, τι σημαίνει αγωνία, ευθύνη, δυσκολία, αφοσίωση. Ήξερε τι σημαίνει να ζητάς για το παιδί σου όχι λύπηση, αλλά σεβασμό. Όχι οίκτο, αλλά θέση στην κοινωνία. Όχι περιθώριο, αλλά αξιοπρέπεια.
Γι’ αυτό και η παρουσία της είχε τέτοια δύναμη. Η Μαρία Τσιούτσου δεν μιλούσε απλώς για τα παιδιά. Μιλούσε από μέσα τους. Από τον κόσμο τους, από τις ανάγκες τους, από τα δικαιώματά τους, από τη σιωπηλή καθημερινότητα των οικογενειών που συχνά σηκώνουν μόνες ένα βάρος που θα έπρεπε να το μοιράζεται ολόκληρη η κοινωνία.
Για αρκετά χρόνια, κάθε 3 Δεκεμβρίου, την Παγκόσμια Ημέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία, με καλούσε στο Αγρίνιο. Άλλοτε για να μιλήσω, άλλοτε για να συντονίσω πάνελ με σημαντικά πρόσωπα. Και κάθε φορά ένιωθα ότι δεν επρόκειτο για μία ακόμη εκδήλωση. Ήταν μια πράξη ευθύνης. Μια υπενθύμιση ότι η κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο με τον οποίο στέκεται απέναντι στους πιο ευάλωτους ανθρώπους της.
Η Μαρία είχε έναν σπάνιο τρόπο να μετατρέπει την προσωπική δοκιμασία σε κοινωνικό έργο. Δεν κλείστηκε στον πόνο της. Δεν περιορίστηκε στη δική της οικογένεια. Άνοιξε την αγκαλιά της σε πολλές οικογένειες, σε πολλά παιδιά, σε έναν ολόκληρο κόσμο που είχε ανάγκη από φροντίδα, οργάνωση, υποστήριξη και κυρίως αγάπη.
Το ίδρυμα «Παναγία Ελεούσα» στο Αγρίνιο υπήρξε για εκείνη χώρος ζωής. Ένα σημείο όπου η πίστη στον άνθρωπο γινόταν πράξη. Εκεί όπου τα παιδιά δεν αντιμετωπίζονταν ως «περιπτώσεις», αλλά ως πρόσωπα. Με όνομα, με ιστορία, με δυνατότητες, με δικαιώματα, με ανάγκη για τρυφερότητα και αναγνώριση.
Η απώλειά της αφήνει κενό στους ανθρώπους που τη γνώρισαν από κοντά, αλλά και σε μια τοπική κοινωνία που είχε συνηθίσει να βλέπει στο πρόσωπό της τη συνέπεια, την καλοσύνη και την ακούραστη προσφορά.
Όμως άνθρωποι σαν τη Μαρία Τσιούτσου δεν φεύγουν. Μένουν στο έργο τους. Μένουν στα παιδιά που αγκάλιασαν. Μένουν στις οικογένειες που στήριξαν. Μένουν στις στιγμές που δημιούργησαν, στις εκδηλώσεις που οργάνωσαν, στις γέφυρες που έχτισαν ανάμεσα στον κόσμο της αναπηρίας και στην υπόλοιπη κοινωνία.
Η μνήμη της ας είναι ευλογία και χρέος. Ευλογία για όσους τη γνώρισαν. Χρέος για όσους μένουμε πίσω: να συνεχίσουμε να βλέπουμε τα παιδιά με ειδικές ανάγκες όχι ως πρόβλημα, αλλά ως πρόσωπα που ζητούν χώρο, αγάπη, δικαιώματα και παρουσία.
Αντίο, αγαπητή Μαρία Τσιούτσου. Σημάδεψες την ζωή μου
Υπήρξες πράγματι ένας υπέροχος άνθρωπος.
Παντελής Σαββίδης
