Αρχική Blog Σελίδα 1837

Τορίνα Τσεπελάκη: Συγχώρεση εαυτού

0
Τορίνα Τσεπελάκη* 

Πολλές φορές πληγωνόμαστε από τους ανθρώπους μας αλλά και από αγνώστους, είναι μέρος της ζωής και αυτό εξάλλου. Ενίοτε καταφέρνουμε να τους συγχωρέσουμε και αυτό είναι πρωτίστως η μεγαλύτερη εξιλέωση για την δική μας ψυχή.

Θεωρώ όμως πως η δυσκολότερη συγχώρεση είναι αυτή του ίδιου μας του εαυτού. Είναι πολύ πιο εύκολο να συγχωρέσεις κάποιον που σε πλήγωσε αν καταλάβεις τους λόγους που το έκανε και να απελευθερωθείς από το μίσος και το θυμό που σε πνίγουν. Το δυσκολότερο όμως είναι να κάνεις ένα βήμα πίσω, να σκεφτείς αυτήν την μικρότερη παιδική, εφηβική ή και ενήλικη μορφή του εαυτού σου, αυτήν που δεν ήξερε όσα ξέρεις σήμερα και έκανε λάθη ,να την συναντήσεις στον όμορφο καθρέφτη σου και να της πεις ‘’σε συγχωρώ’’ και σε ευγνωμονώ για όσα μου δίδαξες και ας ήταν με τον δύσκολο τρόπο.

Δεν πιστεύω ότι έχει υπάρξει ή πρόκειται να υπάρξει ποτέ άνθρωπος που δεν έχει ‘’χάσει την μπάλα’’ έστω και για ένα μικρό διάστημα στην ζωής του, που δεν αναγνώριζε τον εαυτό του , τις πράξεις του και που πήρε τις λάθος αποφάσεις που του κόστισαν αργότερα. Συχνά λοιπόν είμαστε πολλοί στοργικοί με τους φίλους μας όταν κατηγορούν τον εαυτό τους για τα λάθη τους και τις κακές συμπεριφορές που ίσως ακόμη παλεύουν να αλλάξουν όμως γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να το κάνουμε με εμάς;

Με το δικό μας inner child που ψάχνει απεγνωσμένα έναν ώμο να ακουμπήσει και μια καθησυχαστική κουβέντα να ακούσει. Ίσως γιατί ακόμη βλέπουμε με τα μάτια εκείνου του μικρότερου ηλικιακά και νοητικά εαυτού μας ,γιατί ακόμη και αυτή η ‘’ανώριμη’’ μορφή μας δεν έχει καταφέρει να συναντηθεί με τον άνθρωπο που είμαστε σήμερα ,σμιλευμένο και πλασμένο ακριβώς από αυτά τα λάθη που ευχόμασταν να μην είχαμε κάνει και μας έφεραν στην γνώση και στην ωριμότητα του σήμερα.

Ε και πώς το κάνεις αυτό; Είναι τόσο εύκολο να αποσυνδεθείς από αυτές σου τις ανασφάλειες και τους κρυμμένους φόβους πως κάπου μέσα σου κρύβεται ακόμη αυτό το τρομοκρατημένο και χαμένο παιδί; Δεν νομίζω πως κανείς μπορεί να απαντήσει σε αυτήν την ερώτηση καλύτερα από εσένα.

Νομίζω ότι όλες οι εκδοχές του εαυτού μας θα υπάρχουν πάντα μέσα μας και ο καλύτερος τρόπος για την ομαλή ύπαρξη τους είναι η συγχώρεση και η αποδοχή τους. Ποτέ όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο σήμερα και πως το τιμόνι της ζωής μας το έχει ο τωρινός μας εαυτός ,ο ενήλικος πια που ξέρει πώς να διαχειρίζεται τις κρίσεις και είναι ικανός να ανταπεξέλθει στις αντιξοότητες του σήμερα μαθαίνοντας από τα λάθη του και χρησιμοποιώντας νέα εργαλεία.

Θα κλείσω λέγοντας πως πολλοί βασανίζονται γιατί αφήνουν αυτό το τιμόνι οδήγησης της ζωής τους σε μια πρώιμη παιδική και ανασφαλή πλευρά τους γιατί ακριβώς δυσκολεύονται μεν να συγχωρέσουν αυτήν την πλευρά και δε να εμπιστευτούν την καινούργια εκδοχή τους.

Η μόνη λύση είναι να δώσουμε το τιμόνι στον ενήλικα εαυτό μας και να αναρωτηθούμε γιατί δεν δίνουμε έτσι και αλλιώς την δυνατότητα σε παιδιά κάτω των 18 να οδηγούν. Γιατί ένας ενήλικας ξέρει τους κινδύνους του δρόμου , ενώ ένα παιδί όχι, γι αυτό ας δώσουμε το τιμόνι εκεί που πρέπει και με σιγουριά δεν θα τρακάρουμε στα ίδια λάθη. Δεν είναι εύκολος δρόμος ,αλλά έχει έξοδο και είναι φωτεινή.

*Ψυχολόγος, Απόφοιτη του Πανεπιστημίου Κρήτης

Μ.Ζαχάροβα σε Τζ.Μπάιντεν: «Να μας πεις εάν είσαι εσύ ο υπεύθυνος για την δολιοφθορά στον Nord Stream»

0

Μπάιντεν για Nord Stream: «Θα βρούμε τρόπο να τον εξουδετερώσουμε – Σας το υπόσχομαι»

Σε ερώτηση που του είχε απευθύνει Γερμανίδα δημοσιογράφος είχε απαντήσει:

«Εάν η Ρωσία εισβάλλει… τότε δεν θα υπάρχει πλέον Nord Stream 2. Θα τον σταματήσουμε».

Τότε η Γερμανίδα  δημοσιογράφος τον ρώτησε «και πως θα το κάνετε αυτό;» για να λάβει την απάντηση:

«Σας υπόσχομαι. Είμαστε ικανοί να το κάνουμε αυτό», είπε ο Τζο Μπάιντεν όπως και έγινε.

 

Από την πλευρά της η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Μαρία Ζαχάροβα, κάλεσε τον Αμερικανό πρόεδρο να απαντήσει  εαν οι ΗΠΑ βρίσκονται πίσω από το σαμποτάζ  στους αγωγούς Nord Stream στη Βαλτική Θάλασσα, αφού «αμερικανικές εταιρείες αποκομίζουν τεράστια κέρδη» στις αγορές.

«Ο Τζο Μπάιντεν είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στο ερώτημα εάν οι ΗΠΑ έκαναν την απειλή τους», ανέφερε στο Telegram η εκπρόσωπος της ρωσικής διπλωματίας Μαρία Ζαχάροβα, αναφέροντας εμμέσως πλην σαφώς τη δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ στις αρχές Φεβρουαρίου ότι η Ουάσινγκτον θα «έβαζε τέλος» στον Nord Stream 2 αν η Ρωσία επενέβαινε στρατιωτικά στην Ουκρανία.

Σήμερα, η Ζαχάροβα τόνισε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος «πρέπει να είναι υπεύθυνος για τα λόγια του».

«Η Ευρώπη πρέπει να μάθει την αλήθεια», πρόσθεσε, ενώ τα αίτια της δολιοφθοράς  που εντοπίστηκαν στους Nord Stream 1 και 2 είναι ακόμη άγνωστα.

Νωρίτερα σήμερα, το Κρεμλίνο ισχυρίστηκε ότι είναι «βλακώδεις και παράλογες» οι υποψίες ότι η Ρωσία βρίσκεται πίσω από τις διαρροές, επειδή η Ουκρανία κατήγγειλε «μια προσχεδιασμένη τρομοκρατική επίθεση» από τη Ρωσία εναντίον των ευρωπαϊκών χωρών.

«Βλέπουμε την υστερική αντίδραση των Πολωνών και τα τεράστια κέρδη των Αμερικανών προμηθευτών υγροποιημένου φυσικού αερίου, που έχουν πολλαπλασιάσει τις προμήθειές τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο», κατήγγειλε ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου, Ντμίτρι Πεσκόφ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/mpainten-gia-nord-stream-tha-vroume-tropo-na-ton-eksoudeterosoume-min-anisyxeite/

Μάνος Καραγιάννης στην «Κ»: Πώς θα μπορούσε να προκληθεί σαμποτάζ στους αγωγούς – Οι επιπτώσεις στις ενεργειακές αγορές

0

Τι λέει ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας στο King’s College London

Αναβρασμός και μεγάλος προβληματισμός επικρατεί στους κόλπους των ηγετών της Ε.Ε. μετά τις μυστηριώδεις διαρροές που σημειώθηκαν σε τρεις γραμμές των αγωγών Nord Stream 1 και Nord Stream 2, που εντόπισαν οι Αρχές της Δανίας και της Σουηδίας.

Οι υποψίες όλων δείχνουν προς μια και μόνο κατεύθυνση, αυτήν της Ρωσίας. Η επικρατούσα θεωρία του σαμποτάζ ισχυροποιείται μάλιστα από το γεγονός πως οι διαρροές συνέπεσαν χρονικά με τα εγκαίνια του νέου αγωγού που θα μεταφέρει νορβηγικό φυσικό αέριο στην Πολωνία.

«Αυτή τη στιγμή υπάρχουν μόνο αποχρώσες ενδείξεις για δολιοφθορά, αλλά είναι θέμα χρόνου να ξεκαθαρίσει η υπόθεση» λέει στην «Κ» ο Μάνος Καραγιάννης, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας στο King’s College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και συμπληρώνει: «Οι υποψίες πάντως στρέφονται προς τη Μόσχα, διότι μόνο αυτή έχει να κερδίσει από την αναταραχή και ανασφάλεια που προκαλείται».

Μάνος Καραγιάννης στην «Κ»: Πώς θα μπορούσε να προκληθεί σαμποτάζ στους αγωγούς – Οι επιπτώσεις στις ενεργειακές αγορές-1
AP / Michael Probst

Πώς μπορεί να προκλήθηκε η πιθανή δολιοφθορά και η συμβολική της σημασία

Το επόμενο ερώτημα που τίθεται είναι πώς μπορεί πρακτικά/επιχειρησιακά να προκλήθηκε αυτή η δολιοφθορά…κάτω από τη μύτη των ΝΑΤΟϊκών χωρών στη Βαλτική.

Ο κος Καραγιάννης απαντά ως εξής: «Θεωρητικά μπορεί η δολιοφθορά να προκλήθηκε από υποβρύχιο. Η Βαλτική Θάλασσα, όμως, επιτηρείται από τις παρακείμενες ΝΑΤΟϊκές χώρες που καταγράφουν όλες τις κινήσεις των ρωσικών υποβρυχίων. Με άλλα λόγια, μια επιχείρηση δολιοφθοράς με υποβρύχιο θα άφηνε ίχνη. Το πιθανότερο σενάριο είναι να έγινε δολιοφθορά με εκρηκτικό μηχανισμό από δύτες που τους μετέφερε μη-πολεμικό πλοίο ή να έγινε με κάποιο τρόπο άφεση βομβίδων και πυροδότηση τους από μακριά».

Να σημειωθεί εδώ πως οι δύο αγωγοί δούλευαν είτε σε πολύ χαμηλές ταχύτητες είτε μετά πολλών εμποδίων ή και καθόλου. Ο Nord Stream 1 ξεκίνησε να λειτουργεί το 2011, αλλά η ροή σταμάτησε στα τέλη Αυγούστου, με τους Ρώσους να ισχυρίζονται ότι δεν ήταν δυνατή η συντήρησή του λόγω των δυτικών κυρώσεων και τους δε Ευρωπαίους να κάνουν λόγο για ενεργειακό εκβιασμό εκ μέρους της Μόσχας. Ο Nord Stream 2 ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2021, αλλά δεν εγκαινιάστηκε ποτέ, καθώς η Γερμανία απέφυγε να τον πιστοποιήσει.

Με αυτα τα δεδομένα, προκύπτει το ερώτημα αν το πρόβλημα που δημιουργούν οι διαρροές είναι πρακτικό ή περισσότερο συμβολικό μέσα σε αυτό το τοπίο της ενεργειακής σύγκρουσης που έχει διαμορφωθεί.

Ο κος Καραγιάννης τονίζει πως η ζημιά που προκλήθηκε αφορά στην ουσία της τη δημιουργία ακόμα περισσότερης αβεβαιότητας και ανασφάλειας στις ενεργειακές αγορές με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για το κόστος της ενέργειας. Όπως εξηγεί: «Αν αποδειχθεί ότι είναι ρωσική ενέργεια, τότε εδώ υπάρχει ένα μήνυμα προς τις ευρωπαϊκές χώρες και αυτό είναι το εξής: “η ασφάλεια των ενεργειακών σας εγκαταστάσεων και ειδικότερα των αγωγών μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου εξαρτάται από τη Μόσχα”. Φυσικά αυτό δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό από το ΝΑΤΟ».

Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των διαρροών και τα μέτρα που θα πάρει η Ε.Ε.

Και φυσικά, μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και το ερώτημα τι σημαίνουν αυτές οι διαρροές από περιβαλλοντικής άποψης αλλά και από άποψη ασφάλειας.

Όπως έχουν ήδη σημειώσει αναλυτές του Eurasia Group: «Διαρροές τέτοιας έκτασης συνιστούν πολύ σοβαρό κίνδυνο για την ασφάλεια και το περιβάλλον, ειδικά εάν η Ρωσία δεν σταματήσει να τροφοδοτεί με αέριο το σύστημα».

Μάνος Καραγιάννης στην «Κ»: Πώς θα μπορούσε να προκληθεί σαμποτάζ στους αγωγούς – Οι επιπτώσεις στις ενεργειακές αγορές-2
Γιγάντιες ποσότητες μεθανίου σχημάτισαν φυσαλίδες στην επιφάνεια της θάλασσας κοντά στο νησί Μπόρνχολμ, οπότε η Δανία αναγκάστηκε να διακόψει τη διέλευση πλοίων σε ακτίνα πέντε ναυτικών μιλίων. [Danish Defence Command / Forsvaret Ritzau Scanpix / via REUTERS]

Την ίδια στιγμή, οι αρμόδιες αρχές της Δανίας εκτιμούν πως η διαρροή αερίου από τον ζημιωμένο Nord Stream 2 στη Βαλτική Θάλασσα θα συνεχιστεί για αρκετές ημέρες, ενώ θα μπορούσε να υπάρξει ακόμα και κίνδυνος ανάφλεξης πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και στον αέρα.

Ο κος Καραγιάννης υπογραμμίζει πως οποιαδήποτε ζημιά προκαλείται σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, έχει πάντα ένα μικρό ή μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος. Όπως λέει: «Ως εκ τούτου, ακόμα και αν δεν αποδειχθεί, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι πρόκειται για ρωσική δολιοφθορά, το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. θα αυξήσουν πολύ τα μέτρα προστασίας για τις κρίσιμες ενεργειακές υποδομές.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι θα συνεχιστεί η στρατιωτικοποίηση της Βαλτικής Θάλασσας με συχνότερες αεροναυτικές ασκήσεις και πιο στενή παρακολούθηση των ρωσικών δραστηριοτήτων στον ρωσικό θύλακα του Καλίνγκραντ που βρίσκεται ανάμεσα στην Πολωνία και τη Λιθουανία».

Καθημερινή

Ήγγικεν η ώρα για την Ευρώπη, να επιβάλει ένα εμπάργκο όπλων στην Τουρκία: Η Ελλάδα οφείλει να καλύψει όλα τα πιθανά δυσμενή σενάρια

0

Josep BORRELL FONTELLES (High Representative of the EU for Foreign Affairs and Security Policy, EEAS). Copyright: European Union


Του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΑΟΥΝΗ

Η απόφαση της Τουρκίας να αποκτήσει το αντιπυραυλικό σύστημα S-400/SA-21 Growler, προκάλεσε την αφορμή για να αποπεμφθεί από το κρισιμότερο εξοπλιστικό πρόγραμμα για την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, το πρόγραμμα συμπαραγωγής του μαχητικού F-35A/B.

Ωστόσο υπάρχουν ορισμένα σκοτεινά σημεία τα οποία μας διαφεύγουν στη διάρκεια των αναλύσεων και θα πρέπει να απαντήσουμε αν επιθυμούμε να διασφαλίσουμε ότι οι πρόσφατες αγορές οπλικών συστημάτων δεν θα ανατραπούν από «μη αναμενόμενες» τουρκικές κινήσεις. Θα πρέπει δηλαδή να προβούμε σε ορισμένες ενέργειες διπλωματικού χαρακτήρα, ώστε να επιβληθούν ορισμένες απαγορεύσεις προς τη γείτονα.

  • Η πρώτη αφορά την επέκταση του αμερικανικού εμπάργκο και στα όπλα. Επί παραδείγματι, είναι ζωτικής σημασίας η τουρκική αεροπορία να μην αποκτήσει πρόσβαση σε όπλα όπως ο AIM-120D Amraam διότι τοιουτοτρόπως θα ισοστάθμιζε το πλεονέκτημα των Meteor.

Γενικότερα μπορεί να συνταχθεί μια λίστα όπλων τα οποία δεν θα εξαχθούν στη γειτονική χώρα, διότι θα όξυναν την επιθετικότητα έναντι των γειτόνων της. Η Τουρκία επαίρεται ότι αναπτύσσει σε εθνική βάση ανάλογα συστήματα (λ.χ. Gokdogan), ουδείς όμως δεν εγγυάται ότι επιχειρησιακά είναι εφάμιλλα των αμερικανικών ή γαλλικών όπλων.

Η δεύτερη κίνηση αφορά την επιβολή ενός γενικότερου εμπάργκο όπλων από τις χώρες της Ευρώπης. Η Τουρκία αναζητά το επόμενο μαχητικό αεροσκάφος. Αν αυτό είναι το Eurofighter Trance 4, τότε η επικράτηση των Rafale καθίσταται αμφίβολη. Το Eurofighter αποτελεί προϊόν συνεργασίας μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Ιταλίας, Ισπανίας και Γερμανίας.

Ασφαλώς στις προθέσεις της Μεγάλης Βρετανίας δεν μπορούμε να ελπίζουμε, μπορούμε όμως να πιέσουμε τους εταίρους μας στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικογένειας. Και βέβαια να επεκταθεί το συγκεκριμένο εμπαργκο, τουλάχιστον στα υποβρύχια τύπου 214, εκ των οποίων έξι αναμένεται να παραδοθούν στο τουρκικό ναυτικό και θα αποτελούν το πλέον σύγχρονο συμβατικό υποβρύχιο παγκοσμίως.

  • Την περίοδο της εισβολής στην Κύπρο, εξαιτίας ότι η Ελλάδα διέθετε αεροπορική υπεροπλία (παραλάμβανε τα F-4E Phantom), εμφανίστηκαν στο αεροδρόμιο του Akinci, ιρανικά F-4D. Πιθανόν να αναλάμβαναν ενεργό ρόλο σε περίπτωση σύρραξης. Το ίδιο σενάριο με τα καταριανά Rafale, δεν επιθυμούμε να επαναληφθεί.

Δυστυχώς βρισκόμαστε σε μια ακόμη κρίσιμη φάση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Όχι βέβαια στο βαθμό της δεκαετίας 1964-1974, με τις συνεχείς διακρατικές κρίσεις, ή μετά την εποχή των Ιμίων ως το Ελσίνκι.

Ωστόσο παραμένει αυξημένος ο κίνδυνος για μια ρήξη το επόμενο χρονικό διάστημα, καθώς πιθανολογείται ότι η Τουρκία μπορεί αν επαναλάβει στον Έβρο το σκηνικό του 2020, ή να αποστείλει ερευνητικό σκάφος στις περιοχές του έκνομου τουρκολιβυκού συμφώνου.

*Παούνης Νικόλαος
Υ. Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων
Διδάσκων ΕΚΠΑ

Hellas Journal

THE NEW YORK TIMES Μελόνι: Η Ευρώπη φοβάται, οι αναλυτές καθησυχάζουν

1

Eκτιμούν ότι η Μελόνι θα επιλέξει προσεκτικά τις «μάχες» της με τις Βρυξέλλες, λόγω του υψηλού δημόσιου χρέους, με έμφαση στο μεταναστευτικό

Ρίγη διέτρεξαν την Ευρώπη μετά τη νίκη της ακροδεξιάς επικρίτριας της Ε.Ε. Τζόρτζια Μελόνι, η οποία έχει προτείνει στο παρελθόν την έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ. Παρά τις διαβεβαιώσεις της ίδιας ότι έχει πια μετριάσει τις ευρωσκεπτικιστικές θέσεις της, η ταχεία εξάπλωση εθνικιστικών και λαϊκιστικών κομμάτων συνεχίζει να απειλεί τα ευρωπαϊκά ιδεώδη και τη συνοχή της Ενωσης.

Οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας και ο πόλεμος στην Ουκρανία, μαζί με το υψηλό εθνικό χρέος και τον πληθωρισμό, κατάφεραν αποφασιστικό πλήγμα σε κεντρώα κόμματα σε όλη την Ευρώπη. Οι επιτυχίες της Ακροδεξιάς έσπρωξαν τα κεντρώα κόμματα προς τα δεξιά, με την ακραία ρητορική να αποτελεί μέρος της νέας κανονικότητας, σύμφωνα με τον Τσαρλς Κούπτσαν του ινστιτούτου Council on Foreign Relations.

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι έπαιξε κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής δημοσιονομικής πολιτικής αλλά και στη διαχείριση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Η Ιταλία έστρεψε, όμως, τώρα την πλάτη στην Ευρώπη. Παρότι η Μελόνι συνειδητοποιεί ότι η χώρα της έχει άμεση ανάγκη τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, αναλυτές εκτιμούν ότι θα δημιουργήσει προβλήματα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αν ο επερχόμενος ακροδεξιός συνασπισμός συμμαχήσει με άλλες λαϊκιστικές δυνάμεις όπως τον Ούγγρο Ορμπαν ή τον Πολωνό Μοραβιέτσκι, η θέση της θα ενισχυθεί σημαντικά. «Μία τέτοια συμμαχία είναι ο εφιάλτης των Βρυξελλών και θα μπορούσε να οδηγήσει σε συσπείρωση ακροδεξιών δυνάμεων σε άλλες χώρες», λέει ο Κούπτσαν.

Τα πρώτα συγχαρητήρια προς τη Μελόνι ήρθαν τη νύχτα της Κυριακής από στέλεχος της κυβέρνησης της Βουδαπέστης. Οι ανησυχίες της Ευρώπης αφορούν λιγότερο την ευρωπαϊκή πολιτική στο Ουκρανικό. Η Μελόνι έχει δηλώσει ότι στηρίζει το ΝΑΤΟ και την Ουκρανία και δεν έχει εκδηλώσει θαυμασμό προς τον Πούτιν, όπως είχαν κάνει στο παρελθόν ο Σαλβίνι και ο Μπερλουσκόνι.

Στροφή στη διπλωματία

«Η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη θα μετακινηθεί περισσότερο προς τη διπλωματία και λιγότερο προς τη συνεχιζόμενη πολεμική προσπάθεια», λέει ο Κούπτσαν, που επισημαίνει ότι αν και η άποψη αυτή είναι πιο δημοφιλής μεταξύ των λαϊκιστικών κομμάτων της Ευρώπης, διαθέτει οπαδούς και σε παραδοσιακά κόμματα σε Γερμανία και Γαλλία.

«Οι εκλογές αυτές ανέδειξαν βαθιά κρίση στους κόλπους των ευρωπαϊκών κομμάτων εξουσίας», λέει ο Μαρκ Λέναρντ, διευθυντής του European Council on Foreign Relations. Ακόμη και η νίκη του κεντροαριστερού καγκελαρίου Ολαφ Σολτς κατέστη δυνατή χάρη στην κατάρρευση των Χριστιανοδημοκρατών, ενώ οι Γάλλοι γκωλικοί, παραδοσιακοί κυρίαρχοι της γαλλικής Κεντροδεξιάς, εξασφάλισαν μόλις 5% στις πρόσφατες εκλογές.

Δείγμα ευρωπαϊκής ανησυχίας έδωσε την Παρασκευή η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, προειδοποιώντας ότι οι Βρυξέλλες διαθέτουν «τα κατάλληλα εργαλεία» για να χειρισθούν την Ιταλία αν τα πράγματα «πάνε σε δύσκολη κατεύθυνση». Η έμμεση αυτή απειλή διακοπής της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης δεν έμεινε αναπάντητη από τον Σαλβίνι, που έσπευσε να δηλώσει: «Τι είδους απειλή είναι αυτή; Πρόκειται για επονείδιστη αλαζονεία. Η πρόεδρος θα έκανα καλά να σεβαστεί την ετυμηγορία του ιταλικού λαού και να αποφύγει τους θεσμικούς εκφοβισμούς».

Εκκληση ψυχραιμίας

Αναλυτές εκτιμούν, όμως, ότι η Μελόνι θα επιλέξει προσεκτικά τις «μάχες» της με τις Βρυξέλλες, δεδομένου του ασφυκτικού δημόσιου χρέους της Ιταλίας, για να δώσει έμφαση στο μεταναστευτικό, στα θέματα φύλου (απεχθάνεται τους λεγόμενους «αφυπνισμένους» προοδευτικούς) και στη διαμόρφωση νέων κανόνων για το χρέος και τη δημοσιονομική πειθαρχία. Ο ιστορικός Λουκ φαν Μίντλορ απευθύνει έκκληση για ψυχραιμία: «Οι Ιταλοί πρωθυπουργοί έχουν δύο κύρια γνωρίσματα: δεν διαθέτουν μεγάλη ισχύ στη χώρα τους και πολιτικά δεν έχουν μεγάλο προσδόκιμο ζωής».

Καθημερινή

REUTERS: Η εύθραυστη συμμαχία των «3» στην Ιταλία

0

Η προεκλογική ενότητα είναι εξαιρετικά αβέβαιο ότι θα συνεχιστεί μετά τον σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης

Η ιταλική πολιτική σκηνή έχει ξεκάθαρα μετατοπιστεί δυναμικά προς τα δεξιά. Ενας συνασπισμός κομμάτων υπό την ηγεσία της εθνικίστριας Τζόρτζια Μελόνι, του αμφισβητία της Ε.Ε. Ματέο Σαλβίνι, καθώς και του καταδικασθέντος πρώην πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, εξασφάλισε μια σαφή κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις εθνικές εκλογές της περασμένης Κυριακής. Παρά την επίδειξη ενότητας στην πορεία της εκστρατείας, οι τρεις εταίροι διαφωνούν σε πληθώρα ζητημάτων, από τις ρωσικές κυρώσεις έως τις δημοσιονομικές δαπάνες. Ο ανταγωνισμός κινδυνεύει να υπονομεύσει την ικανότητα του επιβαρυμένου με χρέη κράτους να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ενέργειας, το οποίο είναι και το σοβαρότερο στο πλαίσιο της κρίσης στην Ευρωζώνης. Η νέα κυβέρνηση θα αντικαταστήσει την προηγούμενη της εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό τον πρώην πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, η οποία διήρκεσε μόλις 18 μήνες – οι ακροδεξιοί Οι Αδελφοί της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι, η οποία είναι πλέον πολύ πιθανό να γίνει η πρώτη πρωθυπουργός της χώρας. Η 45χρονη πολιτικός, η οποία ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στα 15 της χρόνια ως μέλος του νεοφασιστικού «Κοινωνικού Κινήματος της Ιταλίας», έχει μπροστά της δρόμο ανηφορικό. Η άνοδος των τιμών της ενέργειας αποσταθεροποιεί μεγάλα τμήματα της ιταλικής οικονομίας, οδηγώντας τα ενδεχομένως σε περιορισμούς και ύφεση. Η κρίση πλέον απειλεί την επιβίωση 120.000 εταιρειών και θέτει εν κινδύνω 370.000 θέσεις εργασίας.

Ο Μάριο Ντράγκι διέθεσε πάνω από 40 δισ. ευρώ για την καταπολέμηση του αυξανόμενου πληθωρισμού, ο οποίος προέρχεται από την ακριβή ενέργεια. Ωστόσο, οι παρατεταμένες υψηλές τιμές της θα απαιτούσαν περαιτέρω δράση. Ο ηγέτης της Λέγκας του Βορρά, Ματέο Σαλβίνι, πρώην ευρωσκεπτικιστής, που έχει στηρίξει πρόεδρο Πούτιν, τάσσεται υπέρ του δανεισμού 30 δισ. ευρώ για την επιδότηση των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος. Ο Μπερλουσκόνι, ο οποίος ήταν επίσης κοντά στον Ρώσο ηγέτη, θα ήθελε να αυξήσει τις ελάχιστες συντάξεις στα 1.000 ευρώ τον μήνα, με δυνητικό κόστος 31 δισ. ευρώ ετησίως. Με δημόσιο χρέος 2,8 τρισ. ευρώ,, δηλαδή περίπου 150% του ΑΕΠ, και αποδόσεις 10ετών κρατικών ομολόγων να έχουν διπλασιαστεί στο 4% μέσα σε έξι μήνες, η Ιταλία δεν μπορεί να αντέξει να επεκτείνει περαιτέρω τα δημοσιονομικά της.

Η Μελόνι, η οποία δήλωσε τη Δευτέρα ότι ήθελε να ενώσει την Ιταλία, υποστηρίζει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και δήλωσε ότι η χώρα θα τηρήσει τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ε.Ε. Οι σύμβουλοί της ισχυρίζονται πως η νέα κυβέρνηση θα μπορούσε να περιορίσει πρόγραμμα για την ανακούφιση της φτώχειας και να χρηματοδοτήσει μείωση φορολογίας. Αλλά η φαινομενικά πιο συνετή προσέγγιση της Μελόνι μπορεί να ανατραπεί εάν οι σύμμαχοί της την πιέσουν να εκπληρώσουν τις δικές τους προεκλογικές υποσχέσεις.

Καθημερινή

Δ. Τσαϊλάς: Να αποτρέψουμε τα τετελεσμένα γεγονότα αν προσπαθήσει να επιβάλει η Άγκυρα

3

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Η στρατιωτική ισχύς έχει ουσιαστικά πολλές εφαρμογές στο στρατηγικό πλαίσιο: την αποτροπή, τον εξαναγκασμό, την επιβολή του τετελεσμένου (βλέπε Ίμια) και την άμυνα. Έχει τη δυνατότητα της επιβολής μας, ενάντια σε έναν κρατικό ή μη κρατικό δράστη (τρομοκράτη) για να αποτρέψει μια ενέργειά του ή να αποτρέψει την πραγματοποίηση ορισμένων σχεδίων (αποτροπή), να αλλάξει τη συμπεριφορά των πιθανών αντιπάλων (εξαναγκασμός), να δημιουργήσει τετελεσμένο γεγονός (γκριζάρισμα του Αιγαίου), και να προστατεύσει και υπερασπιστεί την εθνική ακεραιότητα από τις επιβλαβείς ενέργειες άλλων φορέων στο διεθνές σύστημα (άμυνα).

Λόγω της καταστροφικής φύσης και της δυνατότητάς της να απειλήσει την ύπαρξη άλλων, η στρατιωτική ισχύς στο χώρο του Αιγαίου και της Μεσογείου είναι πιο αποτελεσματική στον έλεγχο, τον εξαναγκασμό και την επιβολή του τετελεσμένου για θέματα μη διαταραχής της συμμαχίας, ενώ δύναται να υποστηρίζει και άλλα εργαλεία εξωτερικής πολιτικής για την επίτευξη των επιθυμητών στόχων.

Η δυνατότητα επιβολής στρατιωτικής ισχύος αποτελεί πλέον τη μόνη αξιόπιστη υποστήριξη για αυτοβοήθεια σε περίπτωση επιθετικότητας των τουρκικών παράλογων αξιώσεων, αλλά μπορεί επίσης να χρησιμεύσει ως υποστήριξη και σε άλλους παράγοντες ισχύος. Εξάλλου, η ισορροπία δυνάμεων στη διεθνή τάξη είναι μια ισορροπία όλων των επιλογών και των μέσων που έχουν στη διάθεσή τους τα κράτη για την επίτευξη των στόχων τους. Η στρατιωτική ισχύς είναι ένα από τα παραδοσιακά συστατικά του λογισμού ισχύος, ο οποίος «μετρά» την ικανότητα του κράτους να επηρεάσει τη διεθνή πολιτική.

Για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, υπάρχουν μόνο “δύο θεμελιώδεις στρατηγικές” στη χρήση της στρατιωτικής ισχύος εναντίον της Τουρκίας: “εξόντωση” και “κατατριβή”. Ο πρώτος όρος αντιστοιχεί στη χρήση της σκληρής ισχύος με “ωμή βία” και ο δεύτερος αντιστοιχεί στον “εξαναγκασμό”, αν και ο παραλληλισμός σε κάθε περίπτωση είναι ατελής. Η επιχειρήσεις εξόντωσης επιδιώκουν, να αφεθεί ο εχθρός χωρίς την ικανότητα να αντισταθεί, φυσικά καταστρέφοντας τις στρατιωτικές δυνατότητές του. Απαιτεί να αφαιρέσουμε την ικανότητα της βιώσιμης στρατιωτικής δύναμης από τον εχθρό. Η κατατριβή, αντίθετα, επιδιώκει, να πείσει τον εχθρό ότι η αποδοχή των όρων μας θα είναι λιγότερο επώδυνη από τη συνέχιση της επιθετικότητας ή της αντίστασης. Στόχος, είναι να εξασθενίσει, την ηγεσία του εχθρού ή την πολιτική βούληση της κοινωνίας του εχθρού. Με την εξασθένηση, χρησιμοποιείται η στρατιωτική ισχύς, για να αυξήσει το κόστος αντίστασης και να το καταστήσει υψηλότερο από ό, τι ο αντίπαλος είναι πρόθυμος ή ικανός να πληρώσει. Εκτιμάται ότι απαιτείται πλέον να είμαστε υποστηρικτές αυτής της θεωρίας αφού η κατατριβή χρησιμοποιείται για την επιδίωξη των πολιτικών μας στόχων.

Ωστόσο παρά τις συνάψεις στρατηγικών και αμυντικών συνασπισμών και την ενίσχυση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, πλέον η Άγκυρα εστιάζεται προς το τετελεσμένο. Η εναλλακτική στρατηγική του τετελεσμένου γεγονότος, χρειάζεται την επιστημονική προσοχή μας. Το εν λόγω ζήτημα είναι θεμελιώδες της στρατηγικής στη διεθνή πολιτική. Πώς κερδίζουν τα κράτη; Με εξαναγκασμό ή με τετελεσμένο γεγονός; Πιστεύω το τετελεσμένο γεγονός αξίζει μεγαλύτερη προσοχή στη σκέψη του πεδίου για τη στρατηγική όταν φτάνουμε στο χείλος του πολέμου. Έχει σημαντικές επιπτώσεις για τις κανονικές θεωρίες του πολέμου που βασίζονται σε υποθέσεις σχετικά με τις καταναγκαστικές διαπραγματεύσεις κατά τη διάρκεια κρίσεων, κάτι που εκτιμάται ότι επιθυμεί η Άγκυρα.

Η ικανότητα της στρατιωτικής ισχύος να “βλάψει” τον εχθρό και να του προκαλέσει πόνο ή τιμωρία με σκοπό την εγγενή διαπραγματευτική δύναμη θέλει λεπτούς χειρισμούς και ιδιαίτερη προσοχή. Ο εξαναγκασμός αφορά το μελλοντικό πόνο, τη διάρθρωση των κινήτρων του εχθρού, έτσι ώστε να συμπεριφερθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Μπορεί, να διακινδυνεύσει την ισχύ και να πληγωθεί οπότε συνεπάγεται μια απειλή να κάνει κάτι που δεν έχει ακόμη κάνει. Μπορεί όμως, να αναγκάσει τον αντίπαλο να υπολογίσει, και να αποφασίσει με βάση τα δικά του συμφέροντα και τη θέση του, αν ωφελείται να αντισταθεί ή όχι στην απειλή που δέχεται.

Είναι πλέον επιβεβλημένη η ανάγκη να γίνει κατανοητό πως ο εξαναγκασμός είναι μια σύνθετη και δυναμική διεργασία που εμπλέκει αμφότερους τους ανταγωνιστές όπου ο καθένας επιθυμεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά του αντιπάλου. Γι’ αυτό η Ελλάδα πλέον πρέπει να χρησιμοποιήσει το στρατηγικό εξαναγκασμό, καθώς με αυτή τη στρατηγική θα μπορούσαμε να ακυρώσουμε την επιθετικότητά της Άγκυρας και να διασφαλίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Βέβαια απαιτείται προσεκτική αξιολόγηση όχι μόνο του εχθρού μας αλλά ιδιαιτέρως του εαυτού μας. Πρέπει να προσδιορίσουμε αν η συμμετοχή σε ένα συγκεκριμένο ανταγωνισμό εξαναγκασμού είναι πιο πολύτιμη για εμάς ή για τον εχθρό. Και πρέπει να αντιμετωπίσουμε, με ειλικρίνεια και αυτοπεποίθηση, το πιθανό κόστος των επιλογών μας σε χρήμα, χρόνο και αίμα.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Είναι επιστημονικός συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security (INIS) και του Think Tank, Strategy International. Δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου.

geopolitics.iisca.eu

 

 

 

 

Το Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στον Παγκόσμιο Γεωπολιτικό Χάρτη(1)

1
United States of America Army Troops assembly and fix their helicopters after unloading them from ARC ship at the port of Alexandroupoli. Troops of the 101st Airborne Combat Aviation in uniform on duty working on the helicopters and wearing facemasks as safety preventive measures against the spread of Coronavirus Covid-19 Pandemic outbreak. The 101 CAB Brigade of the army of the USA arrives at the port of Alexandroupolis in Greece to deploy soldiers, manpower, troops, vehicles and helicopters for Atlantic Resolve 2020 NATO military exercise. On July 23, 2020 in Alexandroupoli, Greece. (Photo by Nicolas Economou/NurPhoto)

Συνέντευξη του Αντιστρατήγου ε.α Ηλία Λεοντάρη στην El Pais

Η συνέντευξη στα Αγγλικά ΕΔΩ

Η συνέντευξη στα Ισπανικά ΕΔΩ

Του Ηλία Α Λεοντάρη(2)

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί απάντηση στα ερωτήματα του έγκριτου δημοσιογράφου  Andrés Mourenza Urbina(3). Εδώ είναι τα ερωτήματα.

  1. Ποια είναι η σημασία της Αλεξανδρούπολης από την άποψη της ασφάλειας για την Ελλάδα, για τις ΗΠΑ και για το ΝΑΤΟ;
  2. Τι σημαίνει για την Αλεξανδρούπολη και για την Ελλάδα η πρόσφατη επένδυση των ΗΠΑ και η ανάπτυξη στρατιωτικής βάσης εκεί;
  3. Η επιλογή φιλορωσικής εταιρείας (Κοπελούζου ή Σαββίδη) για τη διαχείριση του λιμανιού θα αποτελέσει κίνδυνο για την ασφάλεια της Ελλάδας και του ΝΑΤΟ;

Πριν απαντήσω στις συγκεκριμένες ερωτήσεις σας θα ήθελα να σας παρουσιάσω κάποια στοιχεία για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.

Είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Θράκης και αποτελεί σημαντικό εμπορικό κόμβο.

Η κατασκευή του ξεκίνησε στα μέσα του 19ου αιώνα από Γάλλους κατασκευαστές που προσκλήθηκαν από τις τότε οθωμανικές αρχές. Το 1880, η Γαλλική Εταιρεία Φάρων κατασκεύασε τον Φάρο που δεσπόζει και σήμερα στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και έχει γίνει σημείο αναφοράς για την πόλη.

Η είσοδος του λιμανιού έχει άνοιγμα 155 μέτρα, το ελάχιστο βάθος της είναι 6,5 μέτρα και έχει τη δυνατότητα να δέχεται πλοία μήκους έως 200 μέτρων.  Δηλαδή, μπορεί να δεχτεί επιβατηγά, εμπορικά, αλιευτικά και τουριστικά σκάφη.

Αν σ’ αυτό, προσθέσουμε τη γειτνίασή του με το Αεροδρόμιο (Διεθνής Αερολιμένας Δημόκριτος), το αναβαθμισμένο οδικό δίκτυο της περιοχής, τη σύνδεσή του με το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας και η δυνατότητα άμεσης φορτοεκφόρτωσης, σε δύο προβλήτες, εμπορευματοκιβωτίων και άλλων εμπορευμάτων από το πλοίο στο τρένο και αντίστροφα, καθιστούν το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Ελλάδας και της ευρύτερης περιοχής.

Στο θέμα μας τώρα.

Είναι γνωστό ότι η ασφάλεια αποτελεί βασική προϋπόθεση για την προσέλκυση επενδυτών και την ανάπτυξη μιας περιοχής. Παράλληλα, η οικονομική δραστηριότητα σε μια περιοχή ενισχύει την εμπιστοσύνη των επενδυτών και αυτός είναι ο στόχος της ελληνικής κυβέρνησης.

Στο πλαίσιο αυτό, το ενδιαφέρον των ΗΠΑ εκφράστηκε κατά τη διαδικασία αναθεώρησης της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) και ζήτησε από την Ελλάδα να προσθέσει την περιοχή της Αλεξανδρούπολης στον κατάλογο των περιοχών όπου οι Αμερικανοί είχαν ήδη παρουσία στην Ελλάδα.

Για τις ΗΠΑ, αυτή η επιλογή τους επέτρεψε να μεταφέρουν δυνάμεις, υλικά και μέσα στις χώρες της Βαλτικής και της Κεντρικής Ευρώπης με ευκολία.

Θα πρέπει να προσθέσουμε σε αυτή την εξέλιξη την ήδη αποφασισμένη επένδυση για την εγκατάσταση του σταθμού αποθήκευσης και επαναεριοποίησης Φυσικού Αερίου στην περιοχή, και αυτό από μόνο του, συνιστά αναβάθμιση ασφαλείας και ταυτόχρονα βελτίωση της γεωπολιτικής αξίας της περιοχής.

Πρέπει να τονίσω εδώ ότι δεν υπάρχει άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ σε αυτή τη διαδικασία. Το ΝΑΤΟ διατηρεί μια ουδέτερη στάση και επωφελείται έμμεσα. Αυτή η απόφαση των ΗΠΑ και της Ελλάδας έχει ενοχλήσει την Τουρκία και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ δεν θα ήθελε ποτέ να είναι μέρος της. Άλλωστε είναι γνωστή η πολύ φιλική στάση του απέναντι στην Τουρκία και η αδυναμία του να κατανοήσει και να αποδεχθεί την αντισυμμαχική συμπεριφορά της Τουρκίας. Μικρή απόδειξη είναι η στάση της Τουρκίας απέναντι στη ρωσο-ουκρανική κρίση αλλά και η επιθετική συμπεριφορά απέναντι στην Ελλάδα με τις καθημερινές παραβιάσεις των κανόνων του ICAO για το FIR, τις παραβιάσεις στον Εθνικό Εναέριο Χώρο και τα Χωρικά Ύδατα, τη χρήση μεταναστών και προσφύγων ως μέσο εφαρμογής της επιθετικής πολιτικής της καθώς και την προκλητική ρητορική που διατηρεί την ένταση στην περιοχή σε υψηλό επίπεδο και αυξάνει τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχήματος και κλιμάκωσης της κρίση με συνέπειες που δεν μπορούν να προβλεφθούν.

Σε ό,τι αφορά την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης.  Το Κράτος δεν μπορεί να γίνει επιχειρηματίας. Η ελληνική κυβέρνηση έχει στο πρόγραμμά της την ιδιωτικοποίηση και άλλων λιμανιών της Βόρειας Ελλάδας και της Ηπείρου (Καβάλας και Ηγουμενίτσας κλπ), όπως συνέβη και με τα 14 αεροδρόμια στο παρελθόν.

Ειδικά για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης υπάρχει έντονο ενδιαφέρον και σύμφωνα με το σχέδιο οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές έπρεπε να υποβάλουν τις προσφορές τους έως τις 29 Ιουλίου 2022. Για κάποιον, άγνωστο λόγο, δόθηκε παράταση και αυτό αναμένεται να συμβεί την επόμενη εβδομάδα (ενδεχομένως 22 Σεπτεμβρίου 2022).

Ο διαγωνισμός αφορά στην παραχώρηση του 67% του μετοχικού κεφαλαίου του Οργανισμού Λιμένος Αλεξανδρούπολης (ΟΛΑ Α.Ε.).  Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες των εταιρειών που συμμετέχουν στις Ομάδες Επενδυτών. Ωστόσο, η Ελλάδα είναι μια αξιόπιστη χώρα, σέβεται τις δεσμεύσεις της και έχει έναν τρόπο να υλοποιεί τις συμβατικές της υποχρεώσεις προς άλλα κράτη και προς τη συμμαχία.

Επιπλέον, επαναλαμβάνω ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει εκδηλώσει, για τους δικούς του λόγους, κανένα ενδιαφέρον για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, ούτε έχει διαθέσει κονδύλια για την ανάπτυξη των υποδομών σε αυτό το λιμάνι, όπως έχει κάνει σε άλλα λιμάνια της Ελλάδας.

Στον οικονομικό τομέα το κράτος διατηρεί το 33% του μετοχικού κεφαλαίου και συμμετέχει στη διαχείριση του λιμανιού.  Με τον τρόπο αυτό, έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει αποφάσεις και να διασφαλίζει το δικαίωμα της χώρας να εκπληρώνει τις συμβατικές της υποχρεώσεις, οι οποίες έχουν αναληφθεί μέσω των υφιστάμενων διμερών συμφωνιών αμυντικής ή εμπορικής συνεργασίας. Και αυτό θα συμβεί ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο επενδυτής που θα υποβάλει την καλύτερη και πιο συμφέρουσα οικονομική προσφορά και θα κερδίσει τον διαγωνισμό.

Δεν τίθεται θέμα ανησυχίας για την εύρυθμη λειτουργία, την ασφάλεια του λιμανιού και της περιοχής, καθώς αυτά αποτελούν ευθύνη της χώρας υποδοχής και έχει τον τρόπο να ανταποκριθεί σε αυτήν την υποχρέωση.

Εκτός από όλα τα παραπάνω, ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε περαιτέρω τα πλεονεκτήματα της Αλεξανδρούπολης και «απογείωσε» τον γεωστρατηγικό της ρόλο. Αυτό συμβαίνει επειδή παρακάμπτονται η Μαύρη Θάλασσα, στην οποία η Ρωσία έχει δυνάμεις, και ο Βόσπορος που ελέγχεται από την Τουρκία και, επιπλέον, επειδή δίνει πρόσβαση στην Ουκρανία, μέσω της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας.

Αξίζει να υπογραμμιστεί εδώ η δήλωση του Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ, Lloyd Austin, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Έλληνα Υπουργού Άμυνας, Ν. Παναγιωτόπουλου στις ΗΠΑ: «Η πρόσβαση που παρέχει η κυβέρνησή σας στις δυνάμεις μας στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης μας επιτρέπει να συνεχίσουμε να παρέχουμε στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία και να αντιμετωπίζουμε εχθρικά στοιχεία,  καθώς και τη διεξαγωγή ασκήσεων και επιχειρήσεων στα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο και την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας».

  • Το κείμενο γράφτηκε την 11/9/22 και το άρθρο δημοσιεύθηκε την 22/9/22
  • Αντγος εα,Επίτιμος Δκτης 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ & Τέως Αρχηγός ΓΕΕΦ
  • Ανταποκριτής της εφημερίδος El Pais, της Ισπανίας, στην Κωνσταντινούπολη.

Στους παρακάτω συνδέσμους βρίσκεται το άρθρο στην αγγλική και ισπανική γλώσσα, αντίστοιχα.

https://elpais.com/internacional/2022-09-22/ee-uu-y-rusia-pugnan-por-un-puerto-griego-clave-para-la-estrategia-occidental-en-ucrania.html

https://english.elpais.com/international/2022-09-23/a-crucial-greek-port-will-now-fall-under-american-control.html

Ακολουθεί το άρθρο σε μετάφραση

El Pais International, 22/09/2022

Andrés Mourenza Urbina

ΗΠΑ και Ρωσία μάχονται για ένα βασικό ελληνικό λιμάνι για τη δυτική στρατηγική στην Ουκρανία.

Μετάφραση: Ηλίας Α Λεοντάρης

Η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, απαραίτητη για την αποστολή όπλων στην Ανατολική Ευρώπη και τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας, αποφασίζεται αυτή την εβδομάδα στο πλαίσιο του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής που ενθάρρυναν οι Βρυξέλλες.

Μέχρι πρόσφατα, ήταν σπάνιο για όσους βρίσκονται εκτός των συνόρων της Ελλάδας ή των γειτονικών χωρών να εντοπίσουν/τοποθετήσουν την Αλεξανδρούπολη στο χάρτη. Αυτή η ήσυχη πόλη φιλοξενεί το λιμάνι από το οποίο μπορείτε να επισκεφθείτε το νησί της Σαμοθράκης το καλοκαίρι. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, έχει αποκτήσει στρατηγική σημασία καθώς η Ουάσιγκτον ενίσχυσε τους στρατιωτικούς δεσμούς με την Αθήνα εις βάρος του μακροχρόνιου Τούρκου συμμάχου της, με τον οποίο όλο και περισσότεροι δυτικοί ηγέτες δυσπιστούν. Και τώρα που η Αλεξανδρούπολη έχει γίνει σημείο εισόδου για την αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού στην Ουκρανία και στρατηγικός τόπος για τη διαφοροποίηση των ευρωπαϊκών πηγών ενέργειας, εταιρείες από τις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς και άλλες συνδεδεμένες με τη Ρωσία ή ρωσικά συμφέροντα, ανταγωνίζονται για τον έλεγχο του λιμανιού της.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα έχουν υπογράψει συμφωνία για την ενίσχυση/διεύρυνση της αμυντικής τους συνεργασίας και τη διασφάλιση «απεριόριστης πρόσβασης» σε μια σειρά από ελληνικές στρατιωτικές βάσεις, συμπεριλαμβανομένης και μιας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Αλεξανδρούπολη, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας, 30 χιλιόμετρα δυτικά των συνόρων με την Τουρκία και 50 νότια της Βουλγαρίας. Το λιμάνι της γνώρισε έκτοτε μια ασυνήθιστη κίνηση στρατιωτικών πλοίων. Τόσο πολύ που, κατά καιρούς, αυτή η πόλη των 57.000 κατοίκων έχει υποστεί ελλείψεις σε ορισμένα προϊόντα, όπως αυγά ή καπνό, όταν τον Μάιο το USS Arlington ελλιμενίστηκε με τους 1.500 αδηφάγους πεζοναύτες του.

«Είναι ένα λιμάνι που μπορεί να δεχτεί πλοία μήκους έως και 200 μέτρων. Η γειτνίασή του με το πρόσφατα βελτιωμένο οδικό δίκτυο και η σύνδεσή του με το αντίστοιχο σιδηροδρομικό το καθιστά ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Ελλάδας», εξηγεί ο Αντιστράτηγος εα Ηλίας Λεοντάρης. «Οι ΗΠΑ ζήτησαν από την Ελλάδα να συμπεριλάβει την Αλεξανδρούπολη στον κατάλογο των περιοχών όπου οι Αμερικανοί έχουν ήδη παρουσία, επειδή αυτό το λιμάνι τους επιτρέπει να μεταφέρουν με ευκολία δυνάμεις, υλικά και μέσα στην Ανατολική Ευρώπη», προσθέτει.

Οι Αμερικανοί έχουν κάνει ορισμένες βελτιώσεις στο λιμάνι με στόχο να διευκολύνουν τη φόρτωση και εκφόρτωση υλικών. Μόνο το 2021, οι Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ μετακίνησαν 3.100 «κομμάτια» μέσα από αυτό, σύμφωνα με επίσημες πηγές που επικαλούνται The New York Times, οι οποίοι δεν διευκρίνισαν το είδος του στρατιωτικού υλικού, αλλά διαβεβαίωσαν ότι προοριζόταν αποκλειστικά για αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη. Φέτος, μέχρι τον Ιούλιο, περισσότεροι από 2.400 είχαν μετακινηθεί. Τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού Bushmaster, που στάλθηκαν από την Αυστραλία στην Ουκρανία και τα οποία συμμετείχαν στην πρόσφατη αντεπίθεση στο Χάρκοβο, αποβιβάστηκαν επίσης στην Αλεξανδρούπολη, σύμφωνα με την ελληνική εφημερίδα «Καθημερινή».

Australian-supplied Bushmaster vehicles have been used in the ongoing liberation of Kharkiv region. ‘Australia, thank you!’ a soldier from Ukraine’s 80th Air Assault Brigade yells. Ukrainian forces love these vehicles.! � # pic.twitter.com/NJNXG1GOVf — Bryce Wilson (@brycewilsonAU) September 11, 2022

«Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η πρόσβαση προτεραιότητας που έχει εγγυηθεί η Κυβέρνησή σας στις δυνάμεις μας στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης μας επέτρεψε να συνεχίσουμε να παρέχουμε στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, να αντιμετωπίζουμε κακόβουλους παράγοντες και να επιχειρούμε στα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο και την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν,  κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Έλληνα ομόλογό του στο Πεντάγωνο τον περασμένο Ιούλιο.

Η αμερικανική παρουσία στην Αλεξανδρούπολη δεν έχει περάσει απαρατήρητη από τη Μόσχα. Ήδη από τον Ιανουάριο, καθώς η ένταση γύρω από την Ουκρανία αυξήθηκε, το Κρεμλίνο κατηγόρησε την Ουάσινγκτον ότι στέλνει όπλα στο Κίεβο μέσω αυτού του λιμανιού και ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προέτρεψε την Αθήνα να επανεξετάσει τη συμμαχία της με τις ΗΠΑ επικαλούμενος τους «ιστορικούς δεσμούς» μεταξύ Ελλήνων και Ρώσων. Η Τουρκία έχει επίσης επικρίνει αυτή τη στρατιωτική παρουσία βλέποντας μια πόλη τόσο κοντά στα σύνορά της να οχυρώνεται.

Στην αρχή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η Άγκυρα διέταξε το κλείσιμο των στενών που εκβάλλουν στη Μαύρη Θάλασσα σε ρωσικά και ουκρανικά στρατιωτικά πλοία, και δεν επιτρέπει στους εταίρους της στο ΝΑΤΟ να χρησιμοποιήσουν το πέρασμα για να φέρουν όπλα στην Ουκρανία. «Η Αλεξανδρούπολη είναι μια πύλη προς τα Βαλκάνια και ο διάδρομος που πηγαίνει στην Ουκρανία. Καθώς η Τουρκία έχει γίνει ένας λιγότερο αξιόπιστος σύμμαχος, είναι απαραίτητο να υπάρχει μια εναλλακτική οδός που μπορεί να ενεργοποιηθεί σε περίπτωση ανάγκης», λέει ο Χάρης Θεοχάρης, πρώην υπουργός και Έλληνας βουλευτής του συντηρητικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ως εκ τούτου, το λιμάνι αυτής της πόλης έχει γίνει ένα περιζήτητο γεωπολιτικό «εργαλείο», καθώς η  εμπορική του διαχείρισή έχει βγει σε διαγωνισμό.

Στο πλαίσιο των μέτρων για την έξοδο από την οικονομική κρίση  την τελευταία δεκαετία, οι Βρυξέλλες «επέβαλαν» στην Αθήνα την ιδιωτικοποίηση πολλών δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένης της διαχείρισης μερικών λιμανιών της. Το μεγαλύτερο, ο Πειραιάς, εξαγοράστηκε από την κινεζική κρατική εταιρεία Cosco. Στη Θεσσαλονίκη, δημιουργήθηκε ελληνογερμανική κοινοπραξία με επικεφαλής τον επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη, Έλληνα γεννημένο στη Σοβιετική Ένωση, πρώην βουλευτή της Δούμας για το κόμμα του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και στον οποίο εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης επειδή πήδηξε στον αγωνιστικό χώρο, οπλισμένος με πιστόλι, κατά τη διάρκεια του αγώνα της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ που ανήκει στην ιδιοκτησία του στην Ελλάδα. «Είναι λάθος να ιδιωτικοποιηθούν τα μεγάλα λιμάνια, γιατί δεν υπάρχουν εγγυήσεις για το μέλλον των εργαζομένων ή την ασφάλεια της περιοχής. Η ΕΕ έχει θέσει σαφώς τα οικονομικά συμφέροντα πάνω από τις ανησυχίες για την ασφάλεια», δήλωσε ο Δημήτρης Ραπίδης, πρώην σύμβουλος του αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημήτριου Παπαδημούλη (ΣΥΡΙΖΑ).

Τέσσερις όμιλοι ενδιαφέρονται για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, ο διαγωνισμός του οποίου ολοκληρώνεται αυτή την Πέμπτη. Επικεφαλής του πρώτου είναι η αμερικανική εταιρεία Quintana, με έδρα το Τέξας και συμφέροντα στον τομέα της ενέργειας. Ένας άλλος διοικείται από την ελληνική κατασκευαστική εταιρεία ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και αφορά έναν βελγικό φορέα εκμετάλλευσης λιμένων, μια ελληνική αμυντική εταιρεία και ένα αμερικανικό επενδυτικό ταμείο, το Blacksummit. Ο τρίτος είναι η εταιρεία διαχείρισης του λιμένα Θεσσαλονίκης, ιδιοκτησίας Σαββίδη  και ο τελευταίος διευθύνεται την DAMCO, της ελληνικής οικογένειας Κοπελούζου, ο επιχειρηματικός όμιλος της οποίας εισάγει ρωσικό φυσικό αέριο μέσω της εταιρείας του Προμηθέα, το ήμισυ της οποίας ανήκει στον ρωσικό κρατικό κολοσσό Gazprom (η ίδια η DAMCO διατηρεί κοινοπραξία με τον Προμηθέα για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου στην Ελλάδα).

Ο διαγωνισμός ιδιωτικοποίησης έχει αναβληθεί αρκετές φορές και οι συμμετέχουσες εταιρείες έχουν ξεκινήσει μια μάχη για να αποδείξουν την καταλληλότητά τους. «Δεν πρόκειται να κρύψουμε ότι έχουμε την υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης», δήλωσε ο Γιάννης Χαραλαμπάκης, διευθύνων σύμβουλος της Blacksummit. Η Ουάσιγκτον «δεν είναι ευχαριστημένη» με τους δεσμούς ορισμένων εταιρειών που επιλέγουν τον έλεγχο της Αλεξανδρούπολης με τη Μόσχα, όπως επιβεβαίωσαν στην EL PAÍS δύο πηγές που συνδέονται με τον διαγωνισμό και, μάλιστα, πολιτικοί εκπρόσωποι των ΗΠΑ έχουν μετακινηθεί στην Ελλάδα για να ασκήσουν πιέσεις. Ευρωπαίοι διπλωμάτες επισκέφθηκαν επίσης πρόσφατα την Αλεξανδρούπολη.

#Alexandroupoli is gaining strategic importance as a gateway both for energy and defense equipment. This is in the interest of both #NATO Allies and #EU Member States. This was the upshot of my visit of the port today. Lots of thanks for the insights and hospitality! $%& https://t.co /hBHEtPmya3 pic.twitter.com/OP9zajsCKk — Ernst Reichel � (@ReichelErnst) September 14, 2022

«Δεδομένης της σημασίας που αποδίδουν οι Αμερικανοί στην Αλεξανδρούπολη, είναι σαφές ότι δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν τον έλεγχο του λιμανιού. Διακυβεύονται πάρα πολλά αν επικρατήσει ο Σαββίδης. Η περίπτωση του Κοπελούζου δεν θα ήταν τόσο μοιραία γιατί, αν και έχει σχέσεις με τη Ρωσία, είναι ένας επιχειρηματίας που εργάζεται για τα δικά του εμπορικά συμφέροντα», λέει ο Γιώργος Χρηστίδης, καθηγητής πολιτικής και ειδικός στη Νοτιοανατολική Ευρώπη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Ο Ιωάννης Αράπογλου, αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ομίλου Κοπελούζου, υποστηρίζει ότι η εταιρεία του «δεν έχει σχέσεις με τη ρωσική κυβέρνηση» και ότι οι σχέσεις με την Gazprom βασίζονται αποκλειστικά σε «εμπορικές συμβάσεις» όπως αυτές που έχει με άλλες ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές εταιρείες. Ο όμιλος αυτός είναι επίσης ένας από τους επενδυτές της πλωτής μονάδας επαναεριοποίησης που κατασκευάζεται στα ανοικτά των ακτών της Αλεξανδρούπολης και η οποία θα είναι το κλειδί για την εισαγωγή στην ΕΕ υγροποιημένου φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και το Κατάρ.

Η Βόρεια Ελλάδα έχει γίνει μια κρίσιμη τοποθεσία για τη στρατηγική της Ευρώπης να μειώσει την εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο. Μέσω αυτής της περιοχής διέρχεται ο αγωγός φυσικού αερίου Trans Adriatic Pipeline(TAP), ο οποίος μεταφέρει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Ελλάδας, Αλβανίας και Ιταλίας. Αυτό το φθινόπωρο, θα τεθεί σε λειτουργία η σύνδεση αυτού του αγωγού με τη Βουλγαρία, μια χώρα που, πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, εισήγαγε το 80% του φυσικού αερίου της από τη Ρωσία. Και οι εγκαταστάσεις παραλαβής φυσικού αερίου προετοιμάζονται σε ολόκληρη τη βόρεια περιοχή για να αυξήσουν την ανθεκτικότητα της Ευρώπης σε πιθανές περικοπές της ροής του.

«Η Ελλάδα γίνεται η πύλη για την ενέργεια προς την ΕΕ. Και σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και της Καβάλας [που επίσης ιδιωτικοποιήθηκε πρόσφατα] για να προωθήσουμε τα συμφέροντα της Δύσης στους άξονες της στρατιωτικής ασφάλειας, της ενεργειακής ασφάλειας, της επισιτιστικής ασφάλειας – η Αλεξανδρούπολη μπορεί να εξυπηρετήσει την εξαγωγή δημητριακών από την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία – και της εμπορικής ασφάλειας», υποστηρίζει ο Χαραλαμπάκης: «Βρισκόμαστε σε μια στιγμή επαναπροσδιορισμού της γεωπολιτικής,  σε ένα σταυροδρόμι όπου η γεωπολιτική συναντά τη γεωοικονομία. Αν δεν έχεις στρατιωτική ισχύ δεν μπορείς να έχεις οικονομική ισχύ και το αντίστροφο».

Η λύση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης θα επηρεάσει τις σχέσεις της Ουάσιγκτον και της Μόσχας με την Αθήνα, οι διαδοχικές κυβερνήσεις της οποίας προσπάθησαν να διατηρήσουν μια ορισμένη πολιτική ισορροπίας μεταξύ των δύο δυνάμεων. Και θα μπορούσε επίσης να επηρεάσει τον σχεδιασμό των στρατηγικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Για πάρα πολύ καιρό, η ευρωπαϊκή λογική ακολουθούσε τη γερμανική λογική ότι μέσω του εμπορίου και της οικονομίας θα επιτυγχανόταν μια αλλαγή στάσης στους αντιπάλους», λέει ο βουλευτής Θεοχάρης: «Τώρα πληρώνουμε για αυτά τα λάθη. Επομένως, πιστεύω ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη οι στρατηγικές επιταγές».

 

 

Immigration, the Economy and the Italian Election

0
epaselect epa10184358 Brothers of Italy (Fratelli d'Italia) leader Giorgia Meloni attends an election campaign rally, in Genoa, Italy, 14 September 2022. Italy will hold an early election on 25 September following the resignation of the Prime Minister. EPA-EFE/LUCA ZENNARO

By George Friedman

Italy elected a hard-right party in parliamentary elections held over the weekend. The result indicates that Italians are unhappy with the country’s reality. Italy has the third-largest economy in the European Union, after Germany and France, and its economic and social realities are very different from the Continent’s other top-tier countries in the sense that its economy is less productive and generates more debt. Italians believe, with some reason, that the European Central Bank is pursuing monetary policies that benefit Germany, which wants to maintain the value of the euro as a net creditor. Italy favors a very different policy of cheap money, a reasonable preference considering it’s a net debtor. A single European bank can’t serve both interests, nor can it readily split the difference. But given Germany’s size, its economic performance is a massive component of Europe’s financial well-being, meaning the ECB must support the German position.

Logic dictates that Italy would elect a hard oppositional government that sees the ECB as a threat to Italian prosperity. It has long been our position that the tension between Italy and Germany over monetary policy would represent the largest threat, perhaps a lethal one, to the European Union. Given the coming winter, European politicians will be protecting the interests of their own voters, and therefore following divergent policies. The ECB will not be able to harmonize the economies of Europe, and if the Russian embargo persists, competition between nations will be intense. The EU was created to ensure peace and prosperity, as its motto proclaims. Peace is shaky, and prosperity is slipping away. The Italian election signals a crisis.

Meanwhile, there was another issue that loomed over the election: illegal immigration. This issue has been facing Europe since 2015 when massive numbers of Muslim migrants came to the Continent. At the time, relatively open immigration was the EU’s policy, but the opposition was substantial. Proponents of the policy believed that member states had a moral obligation to admit migrants. But opponents argued that member states were expected to let in too many migrants, and that the bloc and its supporters, particularly those from wealthy countries, were strutting their moral superiority without footing the bill.

To understand these issues, I would insert my experience as a young immigrant to the United States, something I have done before. I’m an immigrant and certainly don’t oppose immigration. At the same time, I understand the stresses immigrants put on the system and the fear over immigration. That fear cannot be dismissed as simply racism. The cost of immigration is borne by groups that find the burden difficult to carry. However, the problem is not just financial. When immigrants arrive in a country, they do not live among the wealthy. Instead, they are channeled to live among the poorest of society, where an apartment might be barely affordable.

Immigrants are also foreigners and often don’t understand the host country. The parents often go off to work in menial jobs, and their children are left to fend for themselves. Lacking parental supervision, immigrants from the same country huddle together and wars break out – between Jews and Puerto Ricans, Irish and Black people, Italians and Dominicans, to provide a sample of ethnic groups I grew up with. Crimes were committed, and residents were mugged and robbed in their apartments.

The point is that immigration is a brutal experience for the young and an even more horrible influence on the residents who had settled there years before. It was particularly a nightmare for the elderly. Anyone who could fled. Anyone who couldn’t stayed indoors. This was the experience of immigrants, and it was also the experience of the working class and retired. It was not the fault of anyone really, save those who championed the policy without understanding what large-scale immigration meant and made no attempt to mitigate the crisis it caused.

I noticed a pattern in New York that I see in Europe and elsewhere. The most passionate advocates of immigration do not live in the neighborhoods in which immigrants settle, nor do they have any sense of what the collision of cultures will result in or what unsupervised teenagers do. If none of this happens in their neighborhoods, it’s not that they are indifferent to the chaos; it’s that they simply can’t fathom it.

The rise in hostility to immigrants in Europe will surge when the immigrants are sent to the poorest neighborhoods in the poorest countries. Do not mistake me for an opponent of immigration. I am here in America as an immigrant. But I am also aware that there is no memorial containing the names of those who paid for it.

The immigration issue exists in all countries. But in Europe, it’s more divisive. America is a nation of immigrants, and all of us have an ancestor who came here or was brought here, save for the Native Americans, who were the ones who paid for the first wave. But I understand the Italian position on immigration, which can be summarized as: “Let them all go to Germany.” And this is where the economic and the immigration issues meet, creating a powerful new problem fueled by the contempt hurled at those who oppose immigration by the moral upper classes. The EU will be torn by these issues, and so will other countries.

Ανάλυση Carnegie: «Ξεψαχνίζει» τον Ερντογάν και τα παιχνίδια στην εξωτερική πολιτική

0

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν / Φωτογραφία αρχείου: Sergei Bobylev, Sputnik, Kremlin Pool Photo via AP
27/09/2022  15:49
Από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχείρησε να κρατήσει μια πολιτική ίσων αποστάσεων και να μεσολαβήσει από τις ειρηνευτικές συνομιλίες μέχρι την εξαγωγή σιτηρών.

Χρόνια τώρα ο Τούρκος πρόεδρος πατά με το ένα πόδι στη βάρκα του ΝΑΤΟ και με το άλλο σε εκείνη της Ρωσίας, σχολιάζει η δεξαμενή σκέψης “The Malcolm H. Kerr Carnegie Middle East Center”. Αντιμέτωπος με τους κλυδωνισμούς της τουρκικής οικονομίας, την κατρακύλα της λίρας και έναν πληθωρισμό σε δυσθεώρητα ύψη να φουντώνει την οργή των πολιτών για την ακρίβεια και να βυθίζει τη δημοτικότητά του, ο Ερντογάν προσπαθούσε μέχρι πρότινος να συσπειρώσει γύρω του τους εθνικιστές στο στρατόπεδό του και να αποδυναμώσει τους αντιπάλους του, ενώ ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησής του προωθούσε την εικόνα του Τούρκου προέδρου ως ειρηνοποιού, την ώρα που η Άγκυρα συνέχιζε την αποστολή drones στην Ουκρανία, απέφευγε την εφαρμογή των κυρώσεων στη Ρωσία και έκλεινε συμφωνίες με ρωσικούς πετρελαϊκούς κολοσσούς και τη Rosatom.

Ταυτόχρονα ο Ερντογάν εμφανιζόταν στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης ως «εταίρος διαλόγου», ενώ απουσίαζε από την κηδεία της βασίλισσας Ελισάβετ και αποτύγχανε να συναντηθεί με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Αλλά όλα αυτά άλλαξαν, καθώς οι τελευταίες κινήσεις του Βλαντίμιρ Πούτιν – από τη μερική επιστράτευση μέχρι τις πυρηνικές απειλές – σε συνδυασμό με τις εκλογικές προτεραιότητες του Ερντογάν καθιστούν απρόβλεπτη την εξωτερική πολιτική της Άγκυρας για τους κάτωθι παράγοντες, όπως σημειώνει ο αναλυτής του Carnegie, Μαρκ Πιερίνι,

Ο Ερντογάν καλείται να διαλέξει στρατόπεδο
Η μερική επιστράτευση που κήρυξε ο Ρώσος πρόεδρος στις 21 Σεπτεμβρίου, η σχεδιαζόμενη προσάρτηση νέων εδαφών της Ουκρανίας και η απειλή του περί χρήσης πυρηνικών όπλων άλλαξαν δραματικά το διεθνές σκηνικό με τη Δύση να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική της, Κίνα και Ινδία να προσαρμόζουν στα νέα δεδομένα τη ρητορική τους και την Τουρκία του Ερντογάν υποχρεωμένη να αναθεωρήσει την πολιτική της.

«Αν η Ρωσία αποφασίσει να χρησιμοποιήσει πράγματι τακτικά πυρηνικά (ή άλλα) κατά τμήματος εδάφους του ΝΑΤΟ, η Άγκυρα θα δεσμευόταν από το Άρθρο 5 της Συνθήκης του Βορειοατλαντικού Συμφώνου και ως εκ τούτου θα έβλεπε την ”ισορροπημένη πολιτική” της να καταρρέει αμέσως.

Ταυτόχρονα, όμως, η Άγκυρα εξακολουθεί να τελεί υπό σοβαρή πίεση από το Κρεμλίνο στους στρατιωτικούς, χρηματοοικονομικούς, τουριστικούς, εμπορικούς και ενεργειακούς τομείς και εξαρτάται από τον Πούτιν να συνεχίσει να εφαρμόζει ή να τροποποιεί τη συμφωνία σιτηρών», αναφέρει η ανάλυση.

Δυσκολότερος ο ρόλος του «ειρηνοποιού» για τον Ερντογάν
Η σκλήρυνση της γραμμής του Πούτιν έχει και μια άλλη, άμεση επίπτωση για τον Ερντογάν, καθώς καθιστά απίστευτα πιο δύσκολο το ρόλο του ως μεσολαβητή.

«Ποιος Ουκρανός ή δυτικός ηγέτης θα ήταν πρόθυμος να πάει στην Κωνσταντινούπολη για να συζητήσει για μια εκεχειρία ή την ασφάλεια ενός πυρηνικού εργοστασίου, όταν η Ουκρανία και η Δύση τελούν υπό την απειλή των ρωσικών όπλων μαζικής καταστροφής. Η εξωφρενική στάση του Κρεμλίνου έχει εγείρει ερωτήματα αναφορικά με την περίφημη ”εγγύτητα” της Τουρκίας με τον Πούτιν», σημειώνει ο αναλυτής.

Οι απειλές Πούτιν επισκιάζουν τις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο
Μια τρίτη επίπτωση για την Τουρκία του Ερντογάν αφορά σε μια περιοχή που κατέχει κεντρικό ρόλο στην εξωτερική της πολιτικής, δηλαδή την ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, ειδικά την Κύπρο, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, το Λίβανο, τη Λιβύη, την Παλαιστίνη και τη Συρία. «Αν και παραμένουν σημαντικά τα ζητήματα σε αυτή την περιοχή, ξαφνικά επισκιάστηκαν από τις τελευταίες απειλές της Ρωσίας με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η ικανότητα της Τουρκίας να ασκεί επιρροή ή να προωθεί τα συμφέροντά της στη γειτονιά της».

Η δύσκολη νέα πραγματικότητα
Ο αναλυτής σημειώνει τέλος ότι η Τουρκία του Ερντογάν τώρα αντιμετωπίζει πιο σκληρές πραγματικότητες. «Εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις οικονομικές σχέσεις με δυτικές χώρες, ειδικά την ΕΕ», καθώς «η Ρωσία ή οι χώρες του Κόλπου μπορούν μόνον περιορισμένη οικονομική υποστήριξη να της προσφέρουν.

Οι διεκδικητικές της θέσεις για την Κύπρο, την Ελλάδα ή τη Συρία έχουν, ανάλογα με την περίπτωση, εγείρει αντιρρήσεις από τη δυτική κοινότητα ή τη Ρωσία. Φημολογείται, μάλιστα, ότι σε μια περίπτωση οι αντιρρήσεις του Κρεμλίνου για μια πέμπτη στρατιωτική επιχείρηση στη βορειοανατολική Συρία ώθησαν την Τουρκία να στείλει τον αρχηγό των υπηρεσιών πληροφοριών της στη Δαμασκό για σπάνιες επαφές υψηλού επιπέδου. Είναι αδύνατο να προβλεφθεί το βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα τέτοιων διαβουλεύσεων, αλλά αντανακλούν μια αξιοσημείωτη αλλαγή στη θέση της Άγκυρας».

Πώς θα κινηθεί τώρα ο Ερντογάν;
Ο Ερντογάν, καταλήγει η ανάλυση, ίσως αναθεωρήσει την προηγούμενη συμπεριφορά του αντιμέτωπος με τη δραματική κατάσταση της τουρκικής οικονομίας και την αυξανόμενη φόρα που έχει πάρει ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης από τη μία και τη σκλήρυνση των θέσεων του Πούτιν από την άλλη.

Άλλωστε έχει δείξει στο παρελθόν ότι είναι «ένας πραγματιστής που μπορεί να προχωρήσει σε θεαματικές πολιτικές αναστροφές». Πώς θα παίξει τα χαρτιά του προσεχώς είναι δύσκολο να προβλεφθεί, αλλά «αυτό που γνωρίζουμε», λέει ο Πιερίνι, είναι ότι ο Ερντογάν «θα πλεύσει στις δύσκολες αυτές θάλασσες με έναν βασικό στόχο κατά νου, την επανεκλογή του στην προεδρία τον Ιούνιο του 2023. Κι αυτό σημαίνει ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική θα είναι ακόμη πιο απρόβλεπτη».

iefimerida.gr

Department Press Briefing – September 26, 2022- Greek Islands

0

QUESTION: Greece has recently deployed tens of armored vehicles and tanks to the islands of non-military status just close to Turkish mainland. And are you – aren’t you concerned that these tensions or escalations provoked by Greece is actually mounting?

MR PRICE: Our basic premise is that at a time when Russia has once again invaded a sovereign state and the transatlantic community and the international community is standing with the people of Ukraine and against Russian aggression, now is not the time for statements or any actions that could raise tensions between NATO Allies. We continue to encourage our NATO Allies to work together to maintain peace and security in the region and to resolve any differences they may have diplomatically.

QUESTION: But on this, can you tell us if these islands are – belong to Greece or to Turkey?

MR PRICE: Again, it is – we are encouraging our NATO Allies to resolve any disagreements they may have diplomatically. We think —

QUESTION: But what is the U.S. position on this?

MR PRICE: We think we should remain focused on what is a collective threat to all of us, and that’s Russia’s aggression.

Fehmarnbelt Tunnel: Δανοί και Γερμανοί φτιάχνουν τη μεγαλύτερη υποθαλάσσια σήραγγα στον κόσμο

0
Η σήραγγα, η οποία θα έχει μήκος 18 χιλιόμετρα, είναι ένα από τα μεγαλύτερα έργα υποδομής στην Ευρώπη, με προϋπολογισμό άνω των 7 δισ. ευρώ.

Κατεβαίνοντας ως και σαράντα μέτρα κάτω από τη Βαλτική Θάλασσα, η μεγαλύτερη υπόγεια και υποθαλάσσια σήραγγα στον κόσμο θα συνδέει τη Δανία με τη Γερμανία, μειώνοντας τον χρόνο ταξιδιού μεταξύ των δύο χωρών όταν ανοίξει το 2029.

Μετά από σχεδιασμό που διήρκεσε περισσότερο από μια δεκαετία, η κατασκευή της σήραγγας Fehmarnbelt Tunnel ξεκίνησε το 2020 και κατά τους μήνες που ακολούθησαν ολοκληρώθηκε ένα προσωρινό λιμάνι στη δανική πλευρά. Θα φιλοξενήσει το εργοστάσιο που θα κατασκευάσει σύντομα τα 89 ογκώδη τμήματα σκυροδέματος που θα συνθέσουν τη σήραγγα, αναφέρει το CNN.

«Πιστεύουμε πως η πρώτη γραμμή παραγωγής θα είναι έτοιμη γύρω στο τέλος του έτους ή στις αρχές του επόμενου», δήλωσε ο Χέρνρικ Βίσεντσεν, διευθύνων σύμβουλος της Femern A/S, της κρατικής δανικής εταιρείας που είναι υπεύθυνη για το έργο και πρόσθεσε: «Μέχρι τις αρχές του 2024 πρέπει να είμαστε έτοιμοι να βυθίσουμε το πρώτο κομμάτι της σήραγγας».

Η σήραγγα, η οποία θα έχει μήκος 18 χιλιόμετρα, είναι ένα από τα μεγαλύτερα έργα υποδομής στην Ευρώπη, με προϋπολογισμό άνω των 7 δισ. ευρώ.

.

Συγκριτικά, η σήραγγα της Μάγχης, μήκους 50 χιλιομέτρων που συνδέει την Αγγλία με τη Γαλλία, η οποία ολοκληρώθηκε το 1993, κόστισε 12 δισ. λίρες σε σημερινά χρήματα. Αν και μεγαλύτερη από το Fehmarnbelt Tunnel, η σήραγγα της Μάγχης κατασκευάστηκε με τη χρήση γεωτρύπανου και όχι με βύθιση προκατασκευασμένων τμημάτων της.

Θα κατασκευαστεί κατά μήκος του Fehmarn Belt (σ.σ Είναι ένα στενό που συνδέει τον κόλπο του Κίελ και τον κόλπο του Μεκλεμβούργου στο δυτικό τμήμα της Βαλτικής Θάλασσας μεταξύ του γερμανικού νησιού Φέμαρν και του δανικού νησιού Λόλαντ) , και έχει σχεδιαστεί ως εναλλακτική λύση για την τρέχουσα ακτοπλοϊκή υπηρεσία από το Ρόντμπι και το Πουντγκάρντεν, η οποία μεταφέρει εκατομμύρια επιβάτες κάθε χρόνο. Εκεί που η διέλευση διαρκεί τώρα 45 λεπτά με το πλοίο, θα διαρκεί μόλις 7 λεπτά με το τρένο και 10 λεπτά με το αυτοκίνητο.

.

Γρηγορότερο ταξίδι

Η σήραγγα, η επίσημη ονομασία της οποίας είναι Fehmarnbelt Fixed Link, θα είναι επίσης η μεγαλύτερη συνδυασμένη οδική και σιδηροδρομική σήραγγα στον κόσμο. Θα αποτελείται από δύο αυτοκινητόδρομους διπλής λωρίδας – που θα χωρίζονται από ένα διάδρομο εξυπηρέτησης – και δύο ηλεκτροκίνητες σιδηροδρομικές γραμμές.

«Σήμερα, αν κάνατε ένα ταξίδι με τρένο από την Κοπεγχάγη στο Αμβούργο, θα σας έπαιρνε περίπου τεσσεράμισι ώρες», λέει ο Γιένς Όλε Κάσλουνγκ, τεχνικός διευθυντής της Femern A/S. «Όταν ολοκληρωθεί η σήραγγα, το ίδιο ταξίδι θα διαρκεί δυόμισι ώρες. Πολλοί κινούνται αεροπορικώς μεταξύ των δύο πόλεων, αλλά στο μέλλον θα είναι καλύτερα να παίρνουν μόνο το τρένο», προσθέτει.

.
.
SKYFISH.COM

.

.
SKYFISH.COM

Το ίδιο ταξίδι με αυτοκίνητο θα είναι περίπου μια ώρα πιο γρήγορο από ό,τι σήμερα, αν ληφθεί υπόψη ο χρόνος που εξοικονομείται από τη μη δημιουργία ουράς για το πλοίο.

Εκτός από τα οφέλη για τα επιβατικά τρένα και τα αυτοκίνητα, η σήραγγα θα έχει θετικό αντίκτυπο στα φορτηγά και τα τρένα εμπορευμάτων, λέει ο Κάσλουνγκ, επειδή δημιουργεί μια χερσαία διαδρομή μεταξύ της Σουηδίας και της Κεντρικής Ευρώπης που θα είναι 160 χιλιόμετρα μικρότερη από ό,τι σήμερα.

.

.
SKYFISH.COM

Αρχίζουν οι εργασίες

Το έργο χρονολογείται από το 2008, όταν η Γερμανία και η Δανία υπέγραψαν συνθήκη για την κατασκευή της σήραγγας. Στη συνέχεια, χρειάστηκε πάνω από μια δεκαετία για να ψηφιστεί η απαραίτητη νομοθεσία και από τις δύο χώρες και για να διεξαχθούν γεωτεχνικές και περιβαλλοντικές μελέτες.

Ενώ η διαδικασία ολοκληρώθηκε ομαλά από την πλευρά της Δανίας, στη Γερμανία ένας αριθμός οργανώσεων – μεταξύ των οποίων ακτοπλοϊκές εταιρείες, περιβαλλοντικές ομάδες και τοπικοί δήμοι – άσκησε έφεση κατά της έγκρισης του έργου με αιτιάσεις περί αθέμιτου ανταγωνισμού ή περιβαλλοντικών ανησυχιών και θορύβου.

Τον Νοέμβριο του 2020 ομοσπονδιακό δικαστήριο της Γερμανίας απέρριψε τις καταγγελίες: «Η απόφαση συνοδεύτηκε από ένα σύνολο όρων, τους οποίους περιμέναμε και για τους οποίους ήμασταν προετοιμασμένοι, σχετικά με τον τρόπο παρακολούθησης του περιβάλλοντος κατά την κατασκευή, για πράγματα όπως ο θόρυβος και η διαρροή ιζημάτων. Πιστεύω ότι πρέπει πραγματικά να βεβαιωθούμε ότι οι επιπτώσεις στο περιβάλλον είναι όσο το δυνατόν μικρότερες» λέει ο Βίσεντσεν.

Τώρα που το προσωρινό λιμάνι στην περιοχή της Δανίας έχει ολοκληρωθεί, πολλές άλλες φάσεις του έργου βρίσκονται σε εξέλιξη, συμπεριλαμβανομένης της εκσκαφής της πραγματικής τάφρου που θα φιλοξενήσει τη σήραγγα, καθώς και της κατασκευής του εργοστασίου που θα κατασκευάσει τα τμήματα της σήραγγας. Κάθε τμήμα θα έχει μήκος 217 μέτρα (περίπου το μισό μήκος του μεγαλύτερου πλοίου μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο), πλάτος 42 μέτρα και ύψος 9 μέτρα. Με βάρος 73.000 μετρικών τόνων το καθένα, θα είναι τόσο βαρύ όσο περισσότεροι από 13.000 ελέφαντες.

.

.
SKYFISH.COM

«Θα έχουμε έξι γραμμές παραγωγής και το εργοστάσιο θα αποτελείται από τρεις αίθουσες, με την πρώτη να έχει ολοκληρωθεί κατά 95%», προσθέτει. Τα τμήματα θα τοποθετηθούν ακριβώς κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας, περίπου 40 μέτρα κάτω από τη στάθμη της στο βαθύτερο σημείο, και θα μετακινηθούν στη θέση τους με φορτηγά και γερανούς. Η τοποθέτηση θα διαρκέσει περίπου τρία χρόνια.

Ευρύτερος αντίκτυπος

Έως και 2.500 άτομα θα εργαστούν άμεσα στο κατασκευαστικό έργο, το οποίο έχει επηρεαστεί από τα προβλήματα της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας.

«Η αλυσίδα εφοδιασμού αποτελεί πρόκληση αυτή τη στιγμή, επειδή η τιμή του χάλυβα και άλλων πρώτων υλών έχει αυξηθεί. Παίρνουμε τα υλικά που χρειαζόμαστε, αλλά είναι δύσκολο και οι εργολάβοι μας αναγκάστηκαν να αυξήσουν τον αριθμό των προμηθευτών για να διασφαλίσουν ότι μπορούν να πάρουν αυτό που χρειάζονται. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που παρακολουθούμε αυτή τη στιγμή, επειδή η σταθερή προμήθεια πρώτων υλών είναι ζωτικής σημασίας», λέει ο Βίσεντσεν.

Ο Μίκαελ Σβάνε της Βιομηχανικής Συνομοσπονδίας της Δανίας, μιας από τις μεγαλύτερες επιχειρηματικές οργανώσεις της χώρας, πιστεύει ότι η σήραγγα θα είναι επωφελής για τις επιχειρήσεις πέραν της ίδιας της Δανίας.
«Το Fehmarnbelt Τunnel θα δημιουργήσει έναν στρατηγικό διάδρομο μεταξύ

Σκανδιναβίας και Κεντρικής Ευρώπης. Θεωρούμε τις διασυνοριακές συνδέσεις εργαλείο για τη δημιουργία ανάπτυξης και θέσεων εργασίας όχι μόνο σε τοπικό, αλλά και σε εθνικό επίπεδο”», λέει στο CNN.

.

.
SKYFISH.COM

Ενώ ορισμένες περιβαλλοντικές ομάδες έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με τις επιπτώσεις της σήραγγας στις φώκιες στη ζώνη του Φέμαρν, ο Μίκαελ Λοβεντάλ Κρούσε από τη Δανική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης πιστεύει ότι το έργο θα έχει περιβαλλοντικά οφέλη.

«Θα δημιουργηθούν νέες φυσικές περιοχές και πέτρινοι ύφαλοι στη δανική και τη γερμανική πλευρά. Η φύση χρειάζεται χώρο και ως αποτέλεσμα θα υπάρχει περισσότερος χώρος για εκείνη», λέει.

«Αλλά το μεγαλύτερο πλεονέκτημα θα είναι το όφελος για το κλίμα. Η ταχύτερη διέλευση θα καταστήσει τα τρένα ισχυρό ανταγωνιστή της αεροπορικής κίνησης, ενώ τα φορτία με ηλεκτρικά τρένα ίναι μακράν η καλύτερη λύση για το περιβάλλον».

www.huffingtonpost.gr/entry/fehmarnbelt-tunnel-danoi-kai-yermanoi-ftiachnoen-te-meyaletere-epothalassia-serayya-ston-kosmo