DOD, Kurdish Peshmerga Continue Partnership to Fight ISIS
Sept. 27, 2022 | By Jim Garamone
Assistant Defense Secretary Celeste Wallander met with Iraqi leaders last week to reaffirm the U.S. partnership with the nation, and to underscore the U.S. commitment to supporting Iraq in the defeat-ISIS mission.
Wallander, the assistant secretary for international security affairs, also signed an updated memorandum of understanding with Shoresh Ismail Abdulla, the Kurdistan Regional Government minister of peshmerga affairs, on Sept. 21. The agreement sets out mutually agreed parameters for the next four years as the U.S. continues to support to the peshmerga for Defeat-ISIS operations.
In Baghdad, Wallander met with Iraq Defense Minister Jumah Inad Sadun and other defense leaders. She underscored the long-term partnership between the United States and Iraq and discussed on-going efforts to build the operational capacity of the Iraqi security forces. She and Iraq’s defense leaders looked at expanding the cooperation between the two nations beyond counterterrorism operations to address emerging threats and increase collaboration and interoperability.
Wallander then traveled to the Iraqi city of Irbil where she met with Kurdish officials, including Nechirvan Idris Barzani, president of Iraq’s Kurdistan region and commander in chief of the peshmerga.
The memorandum of understanding she signed on behalf of the Department of Defense continues the critical partnership with the peshmerga stretching back to the first Gulf War. “For decades, we have worked together based on shared objectives and a common commitment to the mandate that all people deserve dignity, security and the right to seek a better future,” she said during the signing ceremony in Irbil.
The enemy today is the Islamic State of Iraq and Syria. The terror group burst from the ungoverned areas of Syria in 2014 and overwhelmed forces arrayed against it. The Department of Defense first signed an MOU with the Kurdistan Regional Government in 2016, when ISIS held large swaths of territory across Iraq, to clearly demonstrate DOD’s commitment to the peshmerga as they and other Iraqi security forces worked with the global coalition to liberate millions of Iraqis from ISIS terror.
“Since 2014, the U.S.-led coalition has supported Iraq’s fight against ISIS,” Wallander said. “Together, we liberated more than 50,000 square kilometers from ISIS control, including critical infrastructure and population centers in Iraq’s Kurdistan region, freed more than 4.5 million Iraqis from ISIS terrorism, and provided our Iraqi-Kurdish partners with recovery and stabilization support.”
ISIS no longer holds territory, but it continues as a shadowy terror group to target the citizens of Iraq and populations across the broader region. “The United States remains committed to supporting the Iraqi Security Forces, including the Kurdish peshmerga, to ensure the enduring defeat of ISIS,” she said.
The updated memorandum serves as an organizing framework for the provision of defeat ISIS assistance to the peshmerga — outlining DOD’s commitment to provide support and the Kurdistan Regional Government’s commitment to continued reforms that will modernize the peshmerga forces.
U.S. forces remain in Iraq at the invitation of the government to advise, assist and enable Iraqi security forces. “We must continue to work together to protect the gains made against ISIS and set the conditions for the next phase of the fight by denying ISIS even the smallest opportunity to resurge,” Wallander said. “This MOU will guide the Department of Defense’s future assistance to the peshmerga, which is a pillar of the department’s broader ‘D-ISIS’ partnership with the government of Iraq.”
“On this occasion, I want to offer my deep appreciation and respect for the tremendous sacrifices made by members of the peshmerga who gave their lives in the fight to defeat ISIS,” Wallander said. “The United States is cognizant of the cost of victory to the peshmerga, and we are honored to be your partners — on and off the battlefield.”
Ηγέτης είναι αυτός που φροντίζει για την ευημερία , την πρόοδο, την εκπαίδευση του λαού του και συμβάλει στην διεθνή ειρήνη . Κανείς δεν γίνεται ηγέτης καταπιέζοντας, φτωχοποιώντας τον λαό του και βουτώντας το χέρι του βαθιά στον κρατικό κορβανά.
Μπορεί οι τεθωρακισμένες λιμουζίνες και τα πανάκριβα ιδιωτικά τζετ να εντυπωσιάζουν κάποιους φτωχούς οπαδούς που θαυμάζουν το μεγαλείο του ηγέτη , ο οποίος επιβάλλεται με την καταπίεση και τις εθνικιστικές κορώνες.
Ο Ερντογάν κατάφερε πολλές φορές να σφετεριστεί τις ψήφους του τουρκικού λαού ασκώντας επιθετική εξωτερική πολιτική κυρίως έναντι της Ελλάδας.
Δυστυχώς γι αυτόν οι σφυγμομετρήσεις που γίνονται δείχνουν ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν θεωρεί εχθρούς τους ΄Ελληνες παρά την καθημερινή πλύση εγκεφάλου που κάνουν πολιτικοί και Τύπος.
Αυτός ο «μεγάλος ηγέτης» που καθυβρίζει τους πάντες και μετά ανερυθρίαστα τους εκλιπαρεί ,μας απειλεί ότι θα μας ρίξει στη θάλασσα όπως έκανε το 22 με τους προγόνους μας. Εμείς τον καλούμε να αναλογιστεί τι έπαθε η χώρα του με το διωγμό, τον αφανισμό, την εξόντωση των γηγενών μη μουσουλμάνων κατοίκων στον τομέα του εκδυτικισμού , του Πολιτισμού και της Οικονομίας. .. Άγονα , χέρσα , ακαλλιέργητα τα εύφορα εδάφη. Ανύπαρκτη η Κτηνοτροφία. Φτώχια, πείνα και δυστυχία παντού. Η κοσμοπολίτικη Πόλη θυμίζει πρωτεύουσα μεσανατολικής χώρας…
Οι συσκέψεις , οι δηλώσεις φανερώνουν μια πρόθεση πολεμικής επιχείρησης έναντι της Ελλάδος . Επικαλείται την κατάληψη Νησιών εκ μέρους της χώρας μας χωρίς να αναφέρει ποια είναι αυτά και πότε καταλήφθηκαν. Εδώ και καιρό θέλει μια εξωτερική επιτυχία για εσωτερική κατανάλωση. Απειλή εμάς με το βλέμμα στραμμένο στις ΗΠΑ έστω για ένα νεύμα ή μια χειραψία με τον Μπάιντεν.
Ο Ερντογάν μπορεί να μην είναι ηγέτης είναι όμως ένας πολύ καλός ζογκλέρ τουρκιστί hokkabaz.
Υποστηρίζει ότι το μέλλον της χώρας του βρίσκεται στην Ευρώπη και φλερτάρει με τις χώρες του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης και φωτογραφίζεται αγκαζέ με τον Πούτιν.
Ξεχνά ότι ο Πούτιν ήταν αυτός που δεν του επέτρεψε «να πάει μια νύχτα ξαφνικά» στη Συρία…
Η Άγκυρα επιδίδεται περίτεχνα σε προβοκάτσιες. Αυτό το ομολόγησε ο Στρατηγός Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου (επιτελικός Αρχηγός Υπηρεσίας Ειδικού Πολέμου και γενικός γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας 1988-1990). Ο ίδιος ομολόγησε την προβοκάτσια που οδήγησε στο οργανωμένο Πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, τον βομβαρδισμό του γραφείου Πληροφοριών της Τουρκίας στην Κύπρο το 1958, τον βομβαρδισμό του τεμένους Μπαϊρακτάρ , επίσης στην Κύπρο.
Σίγουρα ψάχνονται για κάποια προβοκάτσια. Πιθανότατα δεν θα τολμήσουν να κάνουν κάτι στα Νησιά, γιατί ξέρουν ότι θα το πληρώσουν ακριβά. Γι αυτό εξάλλου ζητούν την αποστρατικοποίηση τους για να κάνουν περίπατο, όπως έκαναν στην Κύπρο . Εκεί που πρέπει να έχουμε στραμμένη την προσοχή μας είναι η Κύπρος. Γιατί εκεί μπορεί να έχουν την ¨κρυφή¨ υποστήριξη και της Μεγάλης Βρετανίας. Η Αμμόχωστος μπορεί να είναι ο στόχος της ηρωικής νίκης του Ερντογάν.
Όσες φωτογραφίες αθώων νεκρών παιδιών και αν προβάλει , υπάρχουν άλλες τόσες με καμένα κορμάκια μικρών Κούρδων που γνώρισαν το χάδι του τουρκικού Στρατού.
Ο Πρέσβης ε.α Χακάν Οκτσάλ υποστηρίζει ότι κανείς πέρα από τα σύνορα της Τουρκίας δεν ακούει τα λόγια του Ερντογάν. Ίσως να έχει δίκαιο, όμως θα περίμενε κανείς από τον ΟΗΕ να εξοργιστεί με την έκκληση που έκανε στην έδρα του Οργανισμού, όταν ζήτησε από τη διεθνή κοινότητα να παρανομήσει και να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος.
Δυστυχώς δεν έλαβε την ηχηρή απάντηση που έπρεπε σε αυτό το θέμα. Ζήτησε από τον διεθνή οργανισμό να διαγράψει όλες τις αποφάσεις, τα ψηφίσματα του και να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος. Ολη η ανθρωπότητα πρέπει να υποκλιθεί στο μεγαλείο του ηγέτη. Ειλικρινά αν πιστεύει ότι αυτός είναι τόσο μεγάλος, τόσο σπουδαίος ώστε να ταυτίζεται με τον Αμερικανό Πρόεδρο χρειάζεται ιατρική βοήθεια….
Το λάθος τόσο το δικό μας όσο και της διεθνούς κοινότητας , όσο σημαντικά και αν είναι τα συμφέροντα της, είναι ότι ανέχονται όλα όσα λέει στο παραλήρημα του. Μια βροντερή φωνή που θα ηχήσει με αντίστοιχη επίδειξη αποφασιστικότητας θα είναι αρκετή για να μαζευτεί. Άλλωστε δεν θα είναι πρώτη φορά που θα το κάνει. Όταν όμως αυτός απειλεί και καθυβρίζει από το βήμα του ΟΗΕ κι εμείς απλώνουμε χέρι φιλίας αποθρασύνεται ακόμα περισσότερο.
Ο άνθρωπος που κομπάζει γιατί μεγάλωσε στο Κασιμπασα (συνοικία φημισμένη για τους μάγκες της) δεν μπορεί να καταλάβει τις αβρότητες …
Τέλος, ο Ερντογάν πάσει θυσία χρειάζεται μια εξωτερική νίκη για να την πουλήσει στους οπαδούς του να τον ξαναψηφίσουν. Αν δεν το πετύχει και κινδυνεύσει να χάσει μπορεί να αιματοκυλίσει τον κόσμο , αρκεί να επιβιώσει αυτός και η φαμίλια του.
Οι δηλώσεις του αντιπρόεδρου των Γερμανών Φιλελευθέρων και του γερμανικού κοινοβουλίου που εξόργισαν τους Τούρκους
Και με τη Γερμανία «τα έβαλε» η Τουρκία, με αφορμή πρόσφατες δηλώσεις που έκανε ο αντιπρόεδρος των Γερμανών Φιλελευθέρων και του γερμανικού κοινοβουλίου, Βόλφγκανγκ Κουμπίκι, κατά του Ταγίπ Ερντογάν, ενώ κλήθηκε για εξηγήσεις και ο Γερμανός πρέσβης στην Άγκυρα.
Ο Βόλφγκανγκ Κουμπίκι επέκρινε έντονα τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στη διάρκεια ομιλίας του στην Κάτω Σαξονία, τις προηγούμενες μέρες.
Ο βουλευτής του FDP προειδοποίησε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να μην «ανοίξει απλώς ξανά την αγκαλιά της» σε περίπτωση του επόμενου κύματος προσφύγων, για την πρόκληση του οποίου κατηγόρησε τον Ερντογάν, χαρακτηρίζοντάς τον, μάλιστα… «αρουραίο των υπονόμων».
«Καταδικάζουμε με τον πιο έντονο τρόπο τις προσβλητικές δηλώσεις που έκανε ο Βόλφγκανγκ Κουμπίκι, αντιπρόεδρος του γερμανικού ομοσπονδιακού κοινοβουλίου, για τον Πρόεδρό μας (Ερντογάν) σε ομιλία του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στο κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Ταντζού Μπιλγκίτς.
Τονίζοντας ότι οι δηλώσεις του Κουμπίκι είναι «απαράδεκτες», η Άγκυρα πρόσθεσε ότι ο Γερμανός πολιτικός «δεν είναι κατάλληλος για τη θέση του αντιπροέδρου του κοινοβουλίου».
«Του λείπει εντελώς η πολιτική ηθική και η υπευθυνότητα», δήλωσε ο Μπιλγκίτς, ενώ πρόσθεσε ότι τέτοιες «απρεπείς δηλώσεις δίνουν ουσιαστικά μια ιδέα για το πολιτικό και ηθικό επίπεδο του Κουμπίκι και αποκαλύπτουν τη χυδαιότητά του».
Ο Μπίλγκιτς σημείωσε επίσης ότι ο πρέσβης της Γερμανίας στην Άγκυρα, Γιούργκεν Σουλτς, κλήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών και του επιδόθηκε «έντονη» διαμαρτυρία από την Άγκυρα.
«Το χτύπημα ήταν αυτό που θέλαμε, ίσως και καλύτερο» – Ο Κλεομένης Τσιγάνης, επικεφαλής της ελληνικής ομάδας στο σχεδιασμό του διαστημόπλοιου DART, μιλάει στην «Κ» για την τεράστια σημασία του ιστορικού πειράματος και αποκαλύπτει τη μικρή έκπληξη που έκρυβε το εγχείρημα
«Ήταν δυνατή!» χαρακτηρίζει υπό την επήρεια του… ενθουσιασμού ακόμα, την εμπειρία που έζησε (και) η ελληνική ομάδα, χθες το βράδυ, ο Κλεομένης Τσιγάνης, καθηγητής του Τμήματος Φυσικής, του Τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής του ΑΠΘ.
Στις 02:14 ώρα Ελλάδας, το διαστημόπλοιο DART («βέλος», στα αγγλικά, ακρώνυμο του όρου Double Asteroid Redirection Tes της NASA), έπεσε εσκεμμένα πάνω στον αστεροειδή «Δίμορφο» , με σκοπό να μεταβληθεί η πορεία του με τη δύναμη της κινητικής ενέργειας. Το σκάφος-καμικάζι, λίγο μικρότερο από αυτοκίνητο, έπεσε με ταχύτητα η οποία ξεπερνούσε τα 20.000 χιλιόμετρα την ώρα πάνω στον αστεροειδή. Σκοπός, να μάθει η ανθρωπότητα πώς μπορεί να προστατευτεί από δυνητική μελλοντική υπαρξιακή απειλή γι’ αυτήν.
«Η στιγμή που πλησιάζει και πλησιάζει ώσπου χάνεις το σήμα, ήταν καταπληκτική» συνεχίζει να διηγείται ο κοςΤσιγάνης, επικεφαλής της ελληνικής ομάδας του “Dart Ιnvestigation Team” μαζί με τους επίσης καθηγητές στο ΑΠΘ, Δημήτρη Βογιατζή και Γιάννη Γκόλια. Οι τρεις καθηγητές μαζί με 120 ακόμα φοιτητές-ερευνητές, δημιούργησαν ένα watch party στο zoom για να παρακολουθήσουν την αποστολή στις 00.30 ώρα Ελλάδας οπότε και ξεκίνησε το live feed. «Είχαμε τεράστια αγωνία και είναι λογικό για κάτι που το σχεδιάζεις και το έχεις στο μυαλό σου για χρόνια. Όταν φτάνει η ώρα της δοκιμής, όλα αυτά τα χρόνια κρίνονται σε μερικά δευτερόλεπτα» λέει ο ίδιος.
Και τι «περιελάμβαναν» εκείνα τα δευτερόλεπτα; – «Υπήρχε μια μεγάλη έκπληξη, καθώς πλησίαζε το σκάφος και βλέπαμε τις εικόνες live» λέει ο κος Τσιγάνης και συνεχίζει: «Δεν περιμέναμε ότι οι πραγματικές εικόνες θα είναι τόσο κοντά σε αυτό που φανταζόμασταν ότι θα δούμε, παρότι είχαμε δημιουργήσει προσομοιωμένες εικόνες για τη συμπεριφορά του σκάφους. Από άποψη τεχνικής, τα πάντα ήταν άψογα».
Φωτ. AP
«Το εγχείρημα είχε και μια έκπληξη- το σχήμα του μεγαλύτερου από τα δύο αντικείμενα, του αστεροειδή “Δίδυμος” δηλαδή, ο οποίος από το ραντάρ φαινόταν να έχει σχήμα πιο στρογγυλωπό, σα να είναι πιο ‘απαλός’ να το πως έτσι μεταφορικά, αποδείχθηκε να έχει πιο άγρια επιφάνεια και σχήμα σαν της καρδιάς. Ο δε”Δίμορφος”, είδαμε ότι τελικά είχε απόλυτα συμμετρικό σχήμα… σαν ένα τέλειο αυγό, ενώ τον περιμέναμε λίγο πιο ακανόνιστο (σ.σ, ο Δίμορφος ο οποίος δεν εγείρει κανέναν κίνδυνο για τον πλανήτη Γη έχει διάμετρο 160 μέτρων και είναι δορυφόρος μεγαλύτερου αστεροειδή, του Διδύμου).
Τρία δευτερόλεπτα πριν την πρόσκρουση το σκάφος προσπάθησε να στείλει μια τελευταία εικόνα αλλά δεδομένου ότι έπεφτε στον αστεροειδή με 25.000 χιλιόμετρα την ώρα, εμείς είδαμε μόνο ένα κομματάκι στο πλαίσιο και μετά κοκκίνισε όλη η εικόνα».
Η συνεισφορά της ελληνικής ομάδας στον σχεδιασμό της αποστολής
Ο κος Τσιγάνης και τα υπόλοιπα μέλη της ελληνικής ομάδας βρίσκονται στον σχεδιασμό της αποστολής από το 2014. Όπως εξηγεί: «Η κατασκευή του σκάφους και ο χειρισμός του έγιναν με την επίβλεψη της ομάδας του πανεπιστημίου Johns Hopkins και με τη χρηματοδότηση της NASA.
Στον σχεδιασμό της αποστολής και στην εκτίμηση των αποτελεσμάτων συμμετέχουμε ομάδες από πολλές ευρωπαϊκές χώρες – Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ελβετία κ.τλ. Η ελληνική ομάδα από το ΑΠΘ ασχολήθηκε με τη μοντελοποίηση. Ερευνούσαμε δηλαδή πως κινείται το σύστημα των αστεροειδών πριν την πρόσκρουση αλλά και τι περιμένουμε να συμβεί την ώρα που αυτή θα συνέβαινε, δεδομένου ότι υπάρχουν άγνωστες παράμετροι. Τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες θα εκτιμήσουμε το αποτέλεσμα. Σε τι βαθμό πέτυχε, τι καταφέραμε κ.ο.κ ».
Ο ίδιος βέβαια λέει πως οι βασικοί στόχοι του πειράματος επιτεύχθηκαν και αυτό αποτελεί βεβαιότητα. «Ξέρουμε πως πια υπάρχει η τεχνολογία να οργανωθεί αυτή η διαδικασία αν τη χρειαστούμε κάποια στιγμή. Το σκάφος κινήθηκε ακριβώς όπως έπρεπε και η στόχευση ήταν τέλεια. Το χτύπημα ήταν αυτό που έπρεπε, αυτό που θέλαμε, ίσως και λίγο καλύτερο. Υπενθυμίζω πως μιλάμε για ένα στόχο διαμέτρου 150 μέτρων, σε απόσταση 12 εκ. χιλιομέτρων από εδώ. Και η ακρίβεια της στόχευσης ήταν κάτω και από τα 10 μέτρα. Τρομερή ακρίβεια.
Κλεομένης Τσιγάνης
Επίσης, φαίνεται ότι οι προβλέψεις μας για το πόσο μεγάλος θα είναι ο όγκος των θραυσμάτων θα είναι και αυτές ακριβείς. Που σημαίνει ότι έχουμε αρκετά καλή κατανόηση αυτών των αστεροειδών και των φυσικών ιδιοτήτων τους. Εν ολίγοις, το πείραμα έδειξε πως μπορούμε να είμαστε ήσυχοι, υπό την έννοια ότι δεν κάναμε κάποιο λάθος – θεωρητικό, υπολογιστικό, τεχνολογικό».
NASA/Johns Hopkins APL/Handout via REUTERS
«Δηλαδή η sci-fi ταινία “Don’t Look Up” θα είναι πάντα ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας»; ρωτάμε σε αυτό το σημείο τον κο Τσιγάνη.
Ο ίδιος απαντά: «Εξαρτάται πάρα πολύ από το μέγεθος του αστεροειδή. Αν είναι πολύ μεγάλος, πάνω από 300- 500 μέτρα διάμετρο, δεν είναι καθόλου εύκολο να φτιάξεις μια αποστολή σαν του DART. Ευτυχώς όμως, υπάρχουν λίγoι τέτοιοι αστεροειδείς και τους ξέρουμε σχεδόν όλους. Γνωρίζουμε ότι δεν κινδυνεύουμε για παράδειγμα για τα τα επόμενα 100 χρόνια και φυσικά συνεχίζουμε να τους παρακολουθούμε στενά. Το πρόβλημα μας είναι τα αντικείμενα μεσαίων διαστάσεων, όπως αυτό που χτυπήσαμε χθες, οι αστεροειδείς που έχουν μέγεθος 150-200 μέτρα.
Αυτοί οι αστεροειδείς μας είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι – μόλις το 40% εξ’ αυτών γνωρίζουμε. Αν λοιπόν έπεφταν στην γη θα προκαλούσαν σημαντικές καταστροφές σε επίπεδο περιφέρειας. Άρα, μπαίνουμε σε μια λογική να έχουμε έτοιμο σύστημα άμυνας για αυτές τις περιπτώσεις της εκτροπής. Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι πως για να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο στόχο, πρέπει να έχεις χρόνο μπροστά σου. Πρέπει να έχεις εντοπίσει το θέμα 2 με 3 χρόνια νωρίτερα. Και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει, το κάνουμε. Το κομμάτι της διαρκούς επισκόπησης του ουρανού είναι πολύ σημαντικό».
Σε κάθε περίπτωση, ο κος Τσιγάνης σημειώνει πως η ανθρωπότητα έχει πια περάσει αδιαμφισβήτα σε ένα νέο συναρπαστικό κεφάλαιο της εξερεύνησης του διαστήματος, το οποίο χαρακτηρίζεται από σπουδαίες, διαδοχικές ανακαλύψεις. Όπως περιγράφει: «Χθες, την ώρα του πειράματος, και το Hubble και το James Webb παρατηρούσαν την ώρα της πρόσκρουσης. Έχουμε πια πολύ σημαντικά τεχνολογικά εργαλεία στα χέρια μας και έχουμε και την δυνατότητα να τα συνδυάζουμε. Ακόμα και το ρομποτικό σκάφος της αποστολής Lucy το οποίο είναι καθ΄οδόν προς κάποιους πολύ μακρινούςαστεροειδείς, έστριψε την κάμερα του για να παρακολουθήσει κι αυτό την πρόσκρουση».
Συνέντευξη με τη δικηγόρο Αγγελική Νικολοπούλου* για τη διαδικασία πολιτογράφησης μεταναστ(ρι)ών στην Ελλάδα
Ένας δικός μας άνθρωπος, η Λάλε Άλατλι, αγαπημένη συντρόφισσα, ξεχωριστή λογοτέχνιδα και συντάκτρια της εφημερίδας «Η Κόκκινη» είναι μία από τους χιλιάδες μετανάστες και μετανάστριες, στους οποίους/ες το ελληνικό κράτος αρνείται ουσιαστικά την απόδοση της ιθαγένειας. Η τριμελής Επιτροπή Ιθαγένειας Κεντρικής Μακεδονίας απέρριψε πρόσφατα την αίτηση της συντρόφισσας, βασισμένη σε μια εγκύκλιο που ερμηνεύει λανθασμένα τον νόμο και στο εντελώς παράλογο και απολύτως ταξικό κριτήριο του εισοδήματος και μάλιστα …αναδρομικά από το 2012! Μια απαίτηση/προϋπόθεση, με παράνομη αναδρομική εφαρμογή, που -ειδικά εν μέσω οικονομικής κρίσης- δύσκολα θα μπορούσε να την πληροί ακόμα κι ένας ημεδαπός, κάτοικος αυτής της χώρας.
Φιλοξενούμε εδώ μια συνέντευξη, που μας παραχώρησε η δικηγόρος της, Αγγελική Νικολοπούλου. Ζητούμε να αποδοθεί η ελληνική ιθαγένεια όχι μόνο στη συντρόφισσα Λάλε Άλατλι, αλλά και να αλλάξει η παντελώς άδικη νομοθεσία που στερεί από χιλιάδες ανθρώπους που ζουν, εργάζονται, υπέχουν όλες τις υποχρεώσεις και πληρώνουν φόρους στην Ελλάδα, τη δυνατότητα να έχουν και όλα τα δικαιώματα ενός πολίτη, μιας πολίτιδας αυτού του κράτους.
ΚΟΚΚΙΝΗ: Τι σημαίνει να είσαι μετανάστης/μετανάστρια στην Ελλάδα του 2022 και να ζητάς να πολιτογραφηθείς Έλληνας/Ελληνίδα; Θέλετε να μας περιγράψετε με λίγα λόγια τη σχετική διαδικασία απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας;
Α.Ν.: Το να επιθυμεί ένας μετανάστης/στρια να λάβει την ιθαγένεια της χώρας αποτελεί απόδειξη της γνήσιας σχέσης, που τον/τη συνδέει με αυτή μετά από πολλά συνήθως χρόνια διαμονής του/της σ’ αυτή. Είναι η μέγιστη απόδειξη ότι τη νιώθει βαθιά ως πατρίδα του. Για πολλούς από εμάς, πατρίδα δεν είναι μόνο η χώρα καταγωγής μας, αυτή στην οποία έχουμε γεννηθεί ή, για να το πούμε αλλιώς, αυτή με την οποία συνδεόμαστε με δεσμούς «αίματος». Είναι και αυτή στην οποία έχουμε μεγαλώσει, έχουμε εργαστεί, έχουμε ιδρύσει και διατηρούμε γνήσιους βιοτικούς δεσμούς με το κοινωνικό σύνολο, δραστηριοποιούμαστε ως άτομα, μαθητές, σπουδαστές, εργαζόμενοι/ες, και όπου συμμετέχουμε ενεργά ως άτομα και μέλη του κοινωνικού συνόλου.
Έτσι λοιπόν μετανάστες/τριες, που έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα από χρόνια με τις οικογένειές τους –τις οποίες είτε δημιούργησαν εδώ ή ήρθαν μαζί από τη χώρα καταγωγής- είναι δυνατό να θεμελιώνουν δικαίωμα πολιτογράφησης και να ζητήσουν την ελληνική ιθαγένεια, εφόσον το επιθυμούν. Οι όροι και προϋποθέσεις θεμελίωσης του δικαιώματος αυτού ποικίλλουν ανάλογα με την περίπτωση. Βασική προϋπόθεση είναι φυσικά η συνεχής και αδιάλειπτη διαμονή στην Ελλάδα επί σειρά ετών (7, 12 ή 3 για τους πολίτες ΕΕ, συζύγους με τέκνα Έλληνες, πρόσφυγες), σε συνδυασμό με την ουσιαστική του ένταξη στην ελληνική κοινωνία. Ως ένταξη σύμφωνα με τον νόμο νοείται όχι μόνο η επαρκής γνώση της ελληνικής γλώσσας, ιστορίας, πολιτισμού κλπ., αλλά και η κοινωνική και οικονομική ένταξη, δηλαδή η ουσιαστική ένταξη στη χώρα, η ολοκλήρωση σπουδών, εργασία, η συμμετοχή σε δραστηριότητες και κοινωνικές/πολιτικές ομάδες, καθώς και η ενεργή συμμετοχή στην οικονομική ζωή της χώρας. Επίσης απαιτείται να μην υφίστανται ποινικές καταδίκες για συγκεκριμένα αδικήματα.
Η διαδικασία της πολιτογράφησης έχει απλουστευθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά παραμένει σε μεγάλο βαθμό γραφειοκρατική και χρονοβόρα. Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι με τον ν. 3838/2010 ικανοποιήθηκε επιτέλους το πάγιο αίτημα των μεταναστευτικών κοινοτήτων, πολιτικών οργανώσεων και οργανώσεων δικαιωμάτων να απονέμεται η ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστ(ρι)ών, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και/ή φοιτούν σε ελληνικά σχολεία, μέσω μιας άλλης απλούστερης και ταχύτερης διαδικασίας απονομής ιθαγένειας από την πολιτογράφηση, ανεξάρτητα από το εάν οι γονείς τους την έχουν λάβει ή ζητήσει.
Για την πολιτογράφηση συγκεκριμένα σε γενικές γραμμές οι ενδιαφερόμενοι/ες οφείλουν να προσκομίσουν στη διοίκηση (υπηρεσία Ιθαγένειας του Υπουργείου Εσωτερικών) έγγραφα και δικαιολογητικά, από τα οποία να αποδεικνύεται η προαναφερόμενη «ένταξη». Συνήθως πρόκειται για τις άδειες διαμονής τους, πιστοποιητικά σπουδών και ελληνομάθειας, πράξεις γέννησης, εκκαθαριστικά σημειώματα εφορίας, συμμετοχή σε ενώσεις, συλλόγους, κ.ά. Εάν αυτά κριθούν επαρκή, τότε η αίτηση γίνεται δεκτή με πράξη του αρμόδιου οργάνου του Υπουργείου Εσωτερικών κατ’ αρχήν χωρίς προφορική εξέταση του αιτούντος, τον οποίο όμως συμπληρωματικά η διοίκηση μπορεί να καλέσει σε συνέντευξη εάν το κρίνει αναγκαίο, για να διαπιστώσει την ένταξη. Σε περίπτωση που κριθεί ότι ο αιτών/ούσα δεν είναι πλήρως «ενταγμένος/η» στην ελληνική κοινωνία, η αίτηση πολιτογράφησης απορρίπτεται. Η απόφαση πολιτογράφησης δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Jackowski, Andrzej, «Dreaming Earth»
-Έχει επέλθει πρόσφατα κάποια μεταβολή που να «νομιμοποιεί» –και μάλιστα αναδρομικά- την άρνηση εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας για πολιτογράφηση όσων το επιθυμούσαν; Τι έχετε να πείτε για το γεγονός ότι τίθεται ουσιαστικά ως αποκλειστικό κριτήριο το οικονομικό, που στην ουσία αναδεικνύει την ταξική διάσταση του ζητήματος; Τι σηματοδοτεί η άρνηση πολιτογράφησης για περιπτώσεις μεταναστ(ρι)ών που βρίσκονται σε πιο ευάλωτη οικονομική και κοινωνική θέση σε σχέση με τη Λάλε;
Όπως ανέφερα, οι αιτήσεις πολιτογράφησης στην Ελλάδα αργούν πολλά χρόνια να κριθούν. Έχουμε αιτήσεις εκκρεμείς 7, 8 χρόνια –ή και περισσότερα- από άτομα, τα οποία προφανώς, όταν υπέβαλαν το αίτημά τους και για πολλά χρόνια, πληρούσαν όλα τα νόμιμα κριτήρια για να πολιτογραφηθούν Έλληνες. Με την αλλαγή της ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών και την τοποθέτηση του κ. Βορίδη γίνεται κάτι πρωτοφανές: έρχεται η διοίκηση τελείως αιφνιδιαστικά –με την πρόφαση τής δήθεν αποσαφήνισης του τι συνιστά «οικονομική ένταξη» σύμφωνα με τον νόμο- και ορίζει ένα ελάχιστο όριο εισοδήματος, το οποίο μάλιστα τίθεται ως βασική προϋπόθεση για να γίνει κάποιος Έλληνας ή Ελληνίδα. Μάλιστα το όριο αυτό, με τα νέα δεδομένα πρέπει να το πληροί και για τα προηγούμενα χρόνια, αναδρομικά, πριν καν κάνει την αίτηση πολιτογράφησης! Κοινώς, εν έτει 2022 οι επί σειρά ετών πλήρεις φάκελοι καθίστανται ελλιπείς και καταδικασμένοι εν πολλοίς σε απόρριψη, άσχετα αν τα άτομα αυτά είναι ενταγμένα στην ελληνική κοινωνία. Και λέω «καταδικασμένοι», γιατί πολλοί δεν μπορούν να αποδείξουν σήμερα τα οικονομικά κριτήρια (εισοδήματα), που ζητούνται για παρελθόντα έτη! Και έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες γίνεται ένα εύκολο, αλλά συνάμα τελειωτικό «ξεσκαρτάρισμα» με αμέτρητους φακέλους πολιτογράφησης να πετιούνται κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων.
Φυσικά το κριτήριο αυτό είναι ταξικό, είναι σκόπιμα ταξικό, με μοναδικό σκοπό να ξεδιαλέξει τη στρατιά των «αρίστων» μεταναστών/τριών εντός της ελληνικής κοινωνίας, που «αξίζουν» τελικά να γίνουν Έλληνες. Αυτοί που θα είναι και οι επόμενοι ψηφοφόροι θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να είναι οικονομικά τακτοποιημένοι. Μου είναι πραγματικά δύσκολο να σκεφτώ πόσοι από τους πελάτες μου μετανάστες όλα αυτά τα χρόνια, που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα νυχθημερόν σε συνθήκες εκμετάλλευσης με το αιώνιο άγχος της συγκέντρωσης των ενσήμων για τη διατήρηση των αδειών διαμονής τους και τη διατήρηση ενός μίνιμουμ αξιοπρεπούς διαβίωσης, καταφέρνουν τελικά να αποδείξουν τα εισοδήματα, που απαιτεί ο κ. Βορίδης. Προφανώς γι’ αυτόν ο εργάτης δεν μπορεί να γίνει άριστος Έλληνας, ενώ είναι κοινώς γνωστό ότι οι μετανάστες εργάτες δουλεύουν κατά κύριο λόγο στη «μαύρη εργασία» και δεν μπορούν να εμφανίσουν εισοδήματα. Πώς λοιπόν να δικαιολογήσουν εισοδήματα και μάλιστα περασμένων ετών; Ιδίως των χρόνων βαθιάς κρίσης και οικονομικής δυσπραγίας, όπου τόσοι μετανάστες και Έλληνες έχασαν τις δουλειές τους και έμειναν άνεργοι;
Εδώ έρχεται και η περίπτωση της Λάλε, για την οποία η διοίκηση έκρινε ότι δεν πληρούται το στοιχείο της «οικονομικής ένταξης» και αρνείται την πολιτογράφησή της. Η περίπτωση της Λάλε είναι τόσο κραυγαλέα: ενώ η ίδια αποδεδειγμένα μέσω του έργου της και του ίδιου του βίου της είναι βαθιά γνώστρια της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού και μετέχει ενεργά όσο λίγοι στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο δεν μπορεί να λάβει την ελληνική ιθαγένεια. Η Λάλε δεν είναι εργάτρια, όμως δεν έχει έναν «κανονικό» μισθό. Ωστόσο, έχει και επάγγελμα και οικονομικούς πόρους, τους οποίους μάλιστα διαθέτει στο ελληνικό κράτος, πληρώνοντας εισφορές για κοινωνική ασφάλιση, έχοντας μεταφέρει όλα της τα χρήματα σε τράπεζες –ελληνικές, όχι ελβετικές ή γερμανικές…- και διατηρώντας χρόνια τώρα ιδιόκτητη οικία και επιχείρηση στην Ελλάδα. Αυτά τα γνωρίζει πολύ καλά το ελληνικό κράτος, και όμως τα παραβλέπει και της αρνείται την ιθαγένεια.
Εάν μια τέτοια προσωπικότητα δεν μπορεί να πολιτογραφηθεί Ελληνίδα, τότε φαντάζεστε τι γίνεται με τους ασθενέστερους οικονομικά και πιο ευάλωτους…
Jacob Lawrence, «Great Migration series»
-Τι ισχύει στις υπόλοιπες νομοθεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Πιστεύετε ότι είναι με τέτοιο τρόπο δομημένη η μεταναστευτική νομοθεσία ώστε να λειτουργεί αποτρεπτικά για τους/τις μετανάστες/μετανάστριες, που θέλουν να αποκτήσουν την υπηκοότητα ενός κράτους μέλους της ΕΕ;
Τα συστήματα απονομής ιθαγένειας εντός ΕΕ είναι ποικίλα και παρουσιάζουν διάφορες συγκλίσεις και αποκλίσεις μεταξύ τους και σε σχέση με την Ελλάδα. Γενικά ο νομοθέτης σε κάθε χώρα θεσπίζει τα κριτήρια ιθαγένειας ανάλογα με τη φυσιογνωμία και τα χαρακτηριστικά της και λαμβάνοντας υπόψη και άλλους παράγοντες, όπως την πολιτική και οικονομική συγκυρία.
Θα πρέπει να τονιστεί, όμως, ότι αυτό που καθιστά σήμερα το ελληνικό σύστημα ιδιαίτερα άδικο και εν πολλοίς απροσπέλαστο, όπως περιγράφηκε παραπάνω, είναι το ότι ουσιαστικά παραγνωρίζει εντελώς την πραγματικότητα και την οικονομική συγκυρία: η διοίκηση εκμεταλλεύεται τη χρόνια βαθιά οικονομική ύφεση και την πανδημία, που εξουθένωσε κυριολεκτικά τον μετανάστη, και τώρα τον αποδυναμώνει κι άλλο, αξιακά, στερώντας του αναδρομικά το δικαίωμα να απολαύσει την ιδιότητα του πολίτη, που θα του χάριζε μετά από τόσα χρόνια πραγματικής παρουσίας στην Ελλάδα, την ισότητα, το δικαίωμά του να εκλέγει και να εκλέγεται, να αποφασίσει ποιος θα τον κυβερνά. Παραμένει μετανάστης, παραμένει ξένος.
-Τι σκοπεύετε να κάνετε από δω και στο εξής; Πώς σκέφτεστε να κινηθείτε νομικά στην περίπτωση της Λάλε;
Αρχικά ζητήσαμε την επανεξέταση του φακέλου της από τη διοίκηση, ζητήσαμε δηλαδή να μην εφαρμοστούν οι εγκύκλιοι του κ. Βορίδη, αλλά απευθείας ο νόμος που μιλά ορθά για «ένταξη», χωρίς αυστηρά εισοδηματικά όρια και στεγανά. Την ίδια στιγμή να αξιολογηθούν εν γένει οι ισχυρότατοι δεσμοί της με την Ελλάδα, όπως αποδεικνύεται από το συνολικό της βίο και την πραγματική της συμμετοχή και την πολυδιάστατη δράση της στα γράμματα, στον πολιτισμό και την κοινωνία μέσω των αγώνων της για πραγματική δημοκρατία και ισότητα. Δυστυχώς η διοίκηση πεισματικά εμμένει σε μια στρεβλή ερμηνεία του νόμου αρνούμενη να δει την πραγματικότητα.
Ήδη η υπόθεσή της εκκρεμεί στο Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης, που είναι πλέον αρμόδιο. Καταργήθηκε μάλιστα το δικαίωμα ένστασης, με αποτέλεσμα τώρα να πρέπει οι θιγόμενοι να απευθύνονται απευθείας στο δικαστήριο μέσω μιας δύσκολης και ακριβής διαδικασίας.
Να προσθέσω ότι εκτός από τη Λάλε έχουν προσφύγει δικαστικά πολλοί μετανάστες/τριες με παρόμοιες υποθέσεις, που «κόπηκαν» ξαφνικά με μόνο έρεισμα τις πρόσφατες εγκυκλίους. Ελπίζουμε το δικαστήριο να διαπιστώσει την καταστρατήγηση του νόμου και να αποκαταστήσει την ορθή έννοια της ένταξης στην ελληνική κοινωνία ως ουσιαστική προϋπόθεση πολιτογράφησης.
-Ποιες είναι οι επιπτώσεις που έχει η άρνηση πολιτογράφησης στην καθημερινότητα, στις συναλλαγές με το ελληνικό κράτος, στην ίδια την ψυχολογία των αιτούντων;
Όπως είπα, ενώ μπορεί ουσιαστικά να είσαι Έλληνας, παραμένεις μετανάστης, όχι Έλληνας πολίτης με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Και φυσικά δεν θα είναι ο ψηφοφόρος της επόμενης μέρας. Αυτό πιστεύω τα λέει όλα.
-Πιστεύετε ότι μια θετική έκβαση στην υπόθεση της Λάλε θα άνοιγε τον δρόμο και για άλλα αιτήματα πολιτογράφησης και αλλαγής του νομοθετικού πλαισίου; Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε ως αντιρατσιστικό –και ευρύτερο- κίνημα; Πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε;
Είναι δύσκολο να δημιουργηθεί νομολογιακό προηγούμενο, αφενός μεν γιατί οι περιπτώσεις δεν είναι όλες ίδιες και αφετέρου, διότι η ιθαγένεια παραμένει ένα προνομιακό πεδίο κρατικής κυριαρχίας και όχι κλασικά «δικαιωματικό». Ωστόσο εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι είναι παράνομες οι εγκύκλιοι και του Υπουργείου, που αναγορεύουν το εισόδημα σε βασική προϋπόθεση πολιτογράφησης και μπορούν τα δικαστήρια να μην τις εφαρμόσουν στη Λάλε και σε άλλες σχετικές υποθέσεις.
Από κει και πέρα, όμως, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα δικαστήρια δεν μπορούν να λύσουν όλα τα προβλήματα. Και δεν πρέπει. Χρειάζονται βαθιές κοινωνικές και νομοθετικές αλλαγές, να αναδειχθεί η πραγματική θέση των μεταναστ(ρι)ών στην Ελλάδα σήμερα και χθες, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα πάγια αιτήματά τους. Να τελειώνουμε με την ανασφάλεια στον εργασιακό τομέα, που διαιωνίζει την αορατότητά τους και να ασχοληθούμε επιτέλους σοβαρά με τον ρατσισμό, ο οποίος είναι πλέον διάχυτος στην ελληνική κοινωνία και δεν θα μπορούσε φυσικά να μην αντικατοπτρίζεται και στον νόμο. Με άλλα λόγια, έχουμε δουλειά να κάνουμε.
*Η Αγγελική Νικολοπούλου είναι δικηγόρος Θεσσαλονίκης και μέλος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
**Η συνέντευξη είναι δημοσιευμένη στο 16ο φύλλο της εφημερίδας «Η Κόκκινη» (Σεπτέμβρης 2022), που κυκλοφορεί.
Περισσότερο κι από όλα τα επεισόδια της πρόσφατης ιστορίας που έχουν να κάνουν με ξηρασία, το περασμένο καλοκαίρι μάς έπεισε ότι δεν πρέπει να αστειευόμαστε με το νερό. Το νερό είναι σοβαρή υπόθεση. Είναι απαραίτητο παντού, συνεχώς, για όλο τον κόσμο, κι όταν λείπει δεν υπάρχει κανένα τεχνολογικό θαύμα που να μπορεί να αντικαταστήσει την παλιά, καλή βροχή.
Με την κλιματική αλλαγή σε πλήρη εξέλιξη, η πραγματικότητα αυτή θα επιβάλλεται με όλο και πιο σκληρό τρόπο στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Υπάρχει όμως και ένας επιβαρυντικός παράγων: το νερό που θα μας μένει θα είναι όλο και πιο μολυσμένο από τις ουσίες που εκλύουν οι δραστηριότητές μας, και ιδίως από τους 60.000 τόνους συνθετικής χημείας που εκλύει κάθε χρόνο στην ύπαιθρο το κυρίαρχο μοντέλο της γεωργίας.
Μέχρι τώρα, η προσοχή ήταν στραμμένη στα εντομοκτόνα, χωρίς να δίνεται σημασία στα υποπροϊόντα της αποσύνθεσής τους. Η αναθεώρηση της ευρωπαϊκής οδηγίας για το πόσιμο νερό, που έγινε τον Δεκέμβριο του 2020, αποκάλυψε μια πολύ δυσάρεστη εικόνα στη Γαλλία: μία κοινότητα στις τέσσερις είδε να παραβιάζονται τα όρια ποιότητας του πόσιμου νερού. Και τα χειρότερα έρχονται, καθώς είναι βέβαιο ότι θα ανακαλυφθούν και άλλες ουσίες που μολύνουν το νερό. Ορισμένες από τις εκατοντάδες ενεργές ουσίες που εκλύονται στο περιβάλλον, για παράδειγμα, αποσυντίθεται σε μεταβολίτες, που με τη σειρά τους αντιδρούν με το όζον των συστημάτων διαχείρισης του νερού για να παράγουν τρίτα προϊόντα, τις νιτροσαμίνες, ακόμη πιο επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία.
Το νερό βρίσκεται έτσι στην καρδιά δύο κρίσεων: η μία είναι κλιματική, η άλλη χημική. Ο συνδετικός κρίκος των δύο αυτών κρίσεων είναι το κυρίαρχο μοντέλο της γεωργίας, που οξύνει τη θέρμανση του πλανήτη και απομυζά υπέρμετρα τους υδάτινους πόρους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου οικολογικής μετάβασης, η γεωργία απορροφά περίπου το μισό των ποσοτήτων ύδατος που καταναλώνονται κάθε χρόνο στη Γαλλία – και το ποσοστό αυτό γίνεται 80% στη διάρκεια του καλοκαιριού. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ποσοτήτων χρησιμοποιείται από μια μικρή μερίδα αγροτών για την παραγωγή δημητριακών που στη συνέχεια εξάγονται στις διεθνείς αγορές, κυρίως για τη διατροφή ζώων που μεγαλώνουν σε πολυκατοικίες.
Υψηλότερες θερμοκρασίες και λιγότερες βροχές: αυτό σημαίνει λιγότερο νερό. Και λιγότερο νερό σημαίνει πιο μολυσμένο νερό. Πολύ γρήγορα, οι υγειονομικές αρχές θα κληθούν να επιλέξουν ανάμεσα στην υγεία των πληθυσμών και το κοινωνικοοικονομικό φορτίο που θα επιφέρουν οι περιορισμοί της χρήσης ύδατος.
Απ’ό,τι φαίνεται, όμως, δεν υπάρχει καμιά πολιτική βούληση για την έξοδο από το κυρίαρχο μοντέλο της γεωργίας. Το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αγροτο-οικολογική μετάβαση τορπιλίστηκε από τα περισσότερα κράτη-μέλη με πρόσχημα τον πόλεμο στην Ουκρανία. Στις 9 Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Μακρόν παραδέχθηκε ότι στη γεωργία συγκλίνουν όλες οι κρίσεις που γνωρίζουμε, για να κατακεραυνώσει στη συνέχεια όσους επιδίδονται στην κινδυνολογία. Η επίθεση στους κινδυνολόγους είναι, πράγματι, πιο απλή από την αποτροπή των κινδύνων.
Η πρόσκρουση επιβεβαιώθηκε: διαστημόπλοιο της NASA, της υπηρεσίας διαστήματος των ΗΠΑ, έπεσε εσκεμμένα πάνω σε αστεροειδή με σκοπό να μεταβληθεί η πορεία του με τη δύναμη της κινητικής ενέργειας, κατά τη διάρκεια αποστολής άνευ προηγουμένου με σκοπό να η ανθρωπότητα να μάθει πώς θα προστατευτεί από δυνητική μελλοντική υπαρξιακή απειλή γι’ αυτή.
Το σκάφος-καμικάζι, λίγο μικρότερο από αυτοκίνητο, έπεσε με ταχύτητα η οποία ξεπερνούσε τα 20.000 χιλιόμετρα την ώρα πάνω στον αστεροειδή, την ώρα που προβλεπόταν (στις 02:14 ώρα Ελλάδας). Ομάδες της NASA, που βρίσκονταν στο κέντρο ελέγχου αποστολής στο Μέριλαντ, ξέσπασαν σε ζητωκραυγές τη στιγμή της πρόσκρουσης.
Λίγα λεπτά νωρίτερα, ο αστεροειδής Δίμορφος, σε απόσταση περίπου 11 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, άρχιζε να μεγαλώνει σιγά-σιγά στις εντυπωσιακές εικόνες που μεταδίδονταν απευθείας από κάμερα το σκάφος. Ήταν ευδιάκριτη η γκρίζα ακανόνιστη επιφάνεια του βράχου.
«Εισερχόμαστε σε νέα εποχή, στην οποία δυνητικά έχουμε τη δυνατότητα να προστατευτούμε από την σύγκρουση με επικίνδυνους αστεροειδείς», συνόψισε η Λόρι Γκλέιζ, διευθύντρια πλανητικών επιστημών στη NASA.
Ο Δίμορφος έχει διάμετρο 160 μέτρων και δεν εγείρει κανέναν κίνδυνο για τον πλανήτη Γη. Είναι δορυφόρος μεγαλύτερου αστεροειδή, του Διδύμου, και μέχρι τώρα έκανε πλήρη περιστροφή γύρω του σε 11 ώρες και 55 λεπτά. Η NASA θέλει να μειώσει την τροχιά κατά 10 λεπτά, με άλλα λόγια να τον κάνει να πλησιάσει τον Δίδυμο.
Θα χρειαστεί αναμονή ημερών ως εβδομάδων προτού οι επιστήμονες να μπορέσουν να επιβεβαιώσουν πως η τροχιά του αστεροειδή πράγματι μεταβλήθηκε. Θα το κάνουν χάρη σε τηλεσκόπια στη Γη, που θα παρατηρήσουν την διακύμανση της τροχιάς του μικρότερου αστεροειδή γύρω από τον μεγαλύτερο μετά την πρόσκρουση.
Αν και ο στόχος είναι πολύ λιγότερο θεαματικός σε σύγκριση με τα σενάρια ταινιών επιστημονικής φαντασίας όπως το φιλμ Αρμαγεδδών, αυτή η άσκηση «πλανητικής άμυνας», που βαπτίστηκε DART («βέλος», στα αγγλικά, ακρώνυμο του όρου Double Asteroid Redirection Test) σηματοδοτεί την πρώτη δοκιμή της τεχνικής αυτής. Επιτρέπει στη NASA να κάνει πρόβα για την περίπτωση που αστεροειδής εγείρει μια μέρα απειλή να συγκρουστεί με τη Γη.
Το σκάφος ταξίδεψε για περίπου δέκα μήνες, μετά την εκτόξευσή του από την Καλιφόρνια. Για να χτυπήσει στόχο τόσο μικρό όσο ο Δίμορφος, η τελευταία φάση της πτήσης του ήταν εντελώς αυτοματοποιημένη, σαν να επρόκειτο για αυτοκατευθυνόμενο πύραυλο.
Τρία λεπτά μετά την πρόσκρουση, δορυφόρος μικρού μεγέθους, περίπου όσου έχει κουτί παπουτσιών, που ονομάζεται LICIACube και αφέθηκε από το σκάφος προτού γίνει η σύγκρουση, επρόκειτο να περάσει σε απόσταση 55 χιλιομέτρων από τον αστεροειδή για να συλλέξει εικόνες.
Το εγχείρημα παράλληλα επρόκειτο να παρακολουθείται από τα διαστημικά τηλεσκόπια Hubble και James Webb, που επρόκειτο να εντοπίσουν το σύννεφο σκόνης ώστε να μπορέσει να υπολογιστεί η ποσότητα της ύλης που εκτινάχθηκε.
Θα επιτραπεί επίσης να κατανοηθεί καλύτερα η σύνθεση του Δίμορφου, που είναι αντιπροσωπευτικός αστεροειδών που απαντώνται συχνά, άρα να αποτιμηθεί η αποτελεσματικότητα της μεθόδου.
Το ευρωπαϊκό σκάφος Ήρα, που αναμένεται να εκτοξευτεί το 2024, θα παρατηρήσει από κοντά τον Δίμορφο το 2026, για να εκτιμηθούν οι επιπτώσεις της πρόσκρουσης και να μετρηθεί, για πρώτη φορά, η μάζα του αστεροειδούς.
Οι αστεροειδείς έχουν επιφυλάξει εκπλήξεις για τους επιστήμονες στο παρελθόν. Το 2020, το αμερικανικό σκάφος Osiris-Rex παρεισέφρησε βαθύτερα από ό,τι αναμενόταν στην επιφάνεια του αστεροειδή Μπένου. Η ακριβής σύνθεση του Δίμορφου δεν είναι γνωστή μέχρι στιγμής.
«Αν ο αστεροειδής αντιδράσει στην πρόσκρουση του DART με τρόπο εντελώς απρόβλεπτο, αυτό μπορεί να μας οδηγήσει να επανεξετάσουμε αν η κινητική πρόσκρουση είναι τεχνική που μπορεί να έχει γενική εφαρμογή», επισήμανε ο Τομ Στάτλερ, επιστημονικός επικεφαλής της αποστολής.
Πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, οι δεινόσαυροι εξαλείφθηκαν εξαιτίας της σύγκρουσης αστεροειδούς μεγέθους 10 χιλιομέτρων με τη Γη.
Σχεδόν 30.000 αστεροειδείς κάθε μεγέθους έχουν καταλογογραφηθεί (σχετικά) κοντά στη Γη. Σήμερα, κανένας από τους γνωστούς αστεροειδείς δεν απειλεί τον πλανήτη μας, τουλάχιστον για τα επόμενα 100 χρόνια. Εκτός αν δεν έχει καταγραφεί ακόμα.
Αυτοί που έχουν μέγεθος ενός χιλιομέτρου και πλέον έχουν καταγραφεί πρακτικά όλοι, λένε επιστήμονες. Όμως προσθέτουν ότι δεν είναι καταγεγραμμένο παρά μόλις το 40% των αστεροειδών μεγέθους 140 μέτρων και πλέον, που μπορούν να προκαλέσουν καταστροφή σε μεγάλες περιοχές.
«Το σημαντικότερο καθήκον μας είναι να βρούμε» όσους δεν έχουν εντοπιστεί, τόνισε ο Λίντλι Τζόνσον, ειδικός για την πλανητική άμυνα στη NASA. Όσο συντομότερα βρεθούν, τόσο περισσότερο χρόνο να έχουν οι ειδικοί για να καταρτίσουν σχέδιο άμυνας.
Το πείραμα DART είναι το πρώτο, κρίσιμο βήμα ως προς αυτό, εξηγεί ο κ. Τζόνσον. «Είναι περίοδος που προκαλεί μεγάλο ενθουσιασμό (…) για τη διαστημική ιστορία και ακόμη και για την ιστορία της ανθρωπότητας».
Department Spokesperson Ned Price holds the Daily Press Briefing at the U.S. Department of State in Washington, D.C. State Department Photo by Freddie Everett
Σίγουρα ανησυχούν οι Αμερικανοί για την φρικτή κατάσταση που έχουν δημιουργήσει οι Τούρκοι στο Αιγαίο. Καμία αμφιβολία επ’ αυτού. Και χρησιμοποιούν διπλωματικές και στρατιωτικές οδούς για να πείσουν τον ισλαμιστή πρόεδρο, Ταγίπ Ερντογάν να κατεβάσει τους τόνους.
Αλλά από τις συνεχείς δηλώσεις των ηγετικών αξιωματούχων της Τουρκίας καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι Αμερικανοί δεν τα καταφέρνουν διότι έχουμε νοιώσει την κλιμάκωση των τελευταίων ημερών, η οποία ξεπέρασε όλα τα όρια. Κάθε μέρα και χειρότερα
Ο Ερντογάν της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ήταν ο χειρότερος, κατά τη γνώμη μου, που είδαμε ποτέ. Το απέδειξα και στο χθεσινό σημείωμα μου (ΕΔΩ). Διότι οι προειδοποιήσεις του παραπέμπουν σε πολεμικές απειλές. Αυτό είναι το καινούργιο στοιχείο σε αυτό το όργιο απειλών και προκλήσεων από την ισλαμική ελίτ της Τουρκίας.
Το προηγούμενο διάστημα επικράτησε η γνώμη των αναλυτών ότι εάν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν δεν τον συναντούσε στη Νέα Υόρκη -όπως και έγινε- ο Ερντογάν θα κλιμάκωνε την ρητορική του εναντίον της Ελλάδας, αλλά και της Αμερικής.
Το ότι έστειλε νότα διαμαρτυρίας και στην Ουάσιγκτον, που αφορούσε δήθεν παρανομίες της Ελλάδας, σημαίνει ότι στο μυαλό του έχει σφηνωθεί βαθιά η σκέψη ότι η στρατικοποίηση της Αλεξανδρούπολης αφορά την Τουρκία και τον ίδιο. Αυτό δεν ισχύει και ο Τούρκος πρόεδρος απλά βρίσκεται σε παράκρουση.
Ήδη ξέσπασε εναντίον της Ελλάδας μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ενώ πρέπει να βάλουμε οπωσδήποτε στο κάδρο και το δημοσίευμα του Ανατολού με τις φωτογραφίες που δείχνουν ελληνικά πολεμικά πλοία σε ελληνικά νησιά. Σάμπως και αυτά τα νησιά δεν ανήκουν στην Ελλάδα.
«Η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα όλων των χωρών πρέπει να γίνονται σεβαστές και να προστατεύονται. Η κυριαρχία της Ελλάδας σε αυτά τα νησιά δεν αμφισβητείται», έγραψε στους δύο ανταποκριτές. Και ως γνωστό τα γραπτά μένουν…
Οι επιθέσεις του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας ανησυχούν, λοιπόν, τους Αμερικανούς. Όπως είπαμε προσπαθούν να τον συνεφέρουν διότι όλο αυτό το παιγνίδι που παίζει εξυπηρετεί μόνο την Ρωσία. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει κυριολεκτικά στο τσεπάκι του τον ηγέτη ενός κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ, που δημιουργεί μόνο προβλήματα στη Δυτική Συμμαχία και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διίστανται, πάντως, οι απόψεις εάν θα μπορέσουν τελικά οι Αμερικανοί, να τον πείσουν να ηρεμήσει.
Η μία θέση, με την οποία συμφωνώ απόλυτα, είναι ότι ο Ερντογάν υλοποιεί το τουρκικό σχέδιο, ότι δηλαδή τα νησιά του Αιγαίου ανήκουν στην Τουρκία. Άρα θα συνεχίσει να καταθέτει τις απαράδεκτες και ανιστόρητες απαιτήσεις του. Και μπορεί να επιχειρήσει μία μέρα το “επεισόδιο”…
-Υπάρχει και η άλλη θέση ότι οι Αμερικανοί τον συγκρατούν επειδή παραβιάζει ασύστολα τις κυρώσεις στην Ουκρανία. Η αλήθεια είναι ότι τον έχουν πιάσει στα πράσα. Σίγουρα, είναι ένα γεγονός αυτό, ένα «όπλο» για τους Αμερικανούς.
Απ’ όλο αυτό το σκηνικό απουσιάζει η Κύπρος. Και εννοώ ότι η Τουρκία δεν την απειλεί, όπως κάνει καθημερινά με την Ελλάδα. Βασικά επειδή ο Ερντογάν θεωρεί ότι το Κυπριακό είναι γι’ αυτόν ένα ανύπαρκτο θέμα.
Ο Τούρκος πρόεδρος, φαίνεται να πιστεύει ότι η Τουρκία ελέγχει το νησί με την παρουσία του κατοχικού στρατού. Βέβαια, η Κύπρος διαθέτει μία αξιόμαχη Εθνική Φρουρά και σίγουρα, αυτή τη φορά, δεν θα καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος η άμυνα της Κύπρου. Θα αντέξει για μεγάλο διάστημα, όσο χρειάζεται για να έρθει η ελληνική βοήθεια.
Βεβαίως, πρέπει να κρατήσουμε την άρση του εμπάργκο όπλων από την Αμερική. Πρόκειται για ένα μεγάλο γεγονός. Η Κύπρος μπορεί πλέον να αγοράσει αμερικανικά όπλα.
Έχω μιλήσει με παράγοντες εδώ στην Ουάσιγκτον που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις. Εικάζουν ότι θα μπορούσαμε να δούμε και μία αναβαθμισμένη στρατηγική συνεργασία μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Λευκωσίας. Άλλωστε, για πρώτη φορά, η κυπριακή κυβέρνηση έχει επιλέξει στρατόπεδο, αυτό της Δύσης.
Χθες, η τουρκική κυβέρνηση διά ενός δημοσιογράφου του Anadolu επιχείρησε να παγιδεύσει τον εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ με μία υποβολιμαία ερώτηση:
Η Ελλάδα, είπε, έχει αναπτύξει πρόσφατα δεκάδες τεθωρακισμένα οχήματα και άρματα μάχης σε νησιά μη στρατιωτικού καθεστώτος ακριβώς κοντά στην τουρκική ηπειρωτική χώρα. Και εσείς – δεν ανησυχείτε ότι αυτές οι εντάσεις ή οι κλιμακώσεις που προκαλούνται από την Ελλάδα αυξάνονται πραγματικά; Ήταν η ερώτηση του, η οποία βεβαίως περιείχε fake news.
Ο εκπρόσωπος απάντησε:
Η βασική μας έγνοια είναι ότι σε μια εποχή που η Ρωσία εισέβαλε για άλλη μια φορά σε ένα κυρίαρχο κράτος και η διατλαντική κοινότητα και η διεθνής κοινότητα στέκεται στο πλευρό του λαού της Ουκρανίας και ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα, τώρα δεν είναι ώρα για δηλώσεις ή ενέργειες που θα μπορούσαν να αυξήσουν τις εντάσεις μεταξύ των Συμμάχων του ΝΑΤΟ. Συνεχίζουμε να ενθαρρύνουμε τους Συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ να συνεργαστούν για να διατηρήσουν την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή και να επιλύσουν τυχόν διαφορές που μπορεί να έχουν διπλωματικά.
Παρενέβηκα και ρώτησα:
Μπορείτε να μας πείτε εάν αυτά τα νησιά ανήκουν στην Ελλάδα ή στην Τουρκία;
Ο εκπρόσωπος αποφεύγει να απαντήσει και σημείωσε:
Και πάλι, ενθαρρύνουμε τους Συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ να επιλύσουν τυχόν διαφωνίες που μπορεί να έχουν διπλωματικά. Νομίζουμε –
Κάνω νέα παρέμβαση και ερωτώ: Ποια είναι όμως η θέση των ΗΠΑ σχετικά με αυτό;
Ο κ. Πράις απαντά: Πιστεύουμε ότι πρέπει να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι σε αυτό που αποτελεί συλλογική απειλή για όλους μας και αυτό είναι η επιθετικότητα της Ρωσίας.
Επανέρχομαι και ερωτώ: Μπορείτε να πάρετε μια ερώτηση μου –και μπορείτε να μου απαντήσετε αργότερα ή αύριο– για τα ελληνικά νησιά; Επειδή βλέπω εδώ ένα σημείωμα από το δικό σας Γραφείο Τύπου που λέει: “η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα όλων των χωρών πρέπει να γίνονται σεβαστές και να προστατεύονται. Η Ελλάδα έχει κυριαρχία σε αυτά τα νησιά”. Μπορείτε να πάρετε την ερώτηση και να μου απαντήσετε αύριο;
Ο κ. Πράις απαντά: Θα δω αν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες να σας δώσουμε στη συνέχεια.
Μετά από μισή περίπου ώρα, το γραφείο του Αμερικανού εκπροσώπου έκανε τη διευκρίνηση αδειάζοντας κυριολεκτικά τον Ερντογάν και τα τσιράκια του στην Ουάσιγκτον. Είπε με ακρίβεια ότι περιείχε το σημείωμα του δικού του Γραφείου Τύπου. Ότι:
«Η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα όλων των χωρών πρέπει να γίνονται σεβαστές και να προστατεύονται. Η Ελλάδα έχει κυριαρχία σε αυτά τα νησιά»…
Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal
Ποια πολιτική θα ακολουθήσει η κυβέρνηση Μελόνι; Θα έχει ιδεολογικά ή ρεαλιστικά κριτήρια; Οι ίδιοι οι Ιταλοί βλέπουν την κατάσταση ψύχραιμα, εκτιμά ο Μπ. Ρίγκερτ από τη Ρώμη.
Έχει κάθε λόγο να χαμογελά η Τζόρτζια Μελόνι
Η εκλογική νίκη της Τζόρτζια Μελόνι δεν αποτελεί πραγματικά έκπληξη. Για την ακροδεξιά πολιτικό οι πρόωρες εκλογές μετά την παραίτηση Μάριο Ντράγκι ήταν μια χρυσή ευκαιρία, την οποία δεν άφησε να περάσει ανεκμετάλλευτη. Με απλά λαϊκιστικά συνθήματα όπως «Πρώτα οι Ιταλοί» έπεισε πολλούς ψηφοφόρους, οι οποίοι είχαν κουραστεί από τα αριστερά και τα φιλελεύθερα κόμματα. Ο πολιτικός επιστήμονας Λορέντσο Ντε Σίο από το Πανεπιστήμιο LUISS της Ρώμης παρατηρεί, μιλώντας στην DW, ότι οι Ιταλοί είναι «πολιτικά κουρασμένοι» μετά τις απανωτές κρίσεις και τρεις κυβερνητικούς συνασπισμούς με συνεχείς αλλαγές σύνθεσης από τις τελευταίες εκλογές. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι η προσέλευση των ψηφοφόρων στις κάλπες έπεσε την Κυριακή στο ιστορικό χαμηλό του 65%. ΄Ηταν δηλαδή 10% χαμηλότερη από ό,τι πριν από τέσσερα χρόνια.
Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, στην Ιταλία το πολιτικό παρελθόν της Τζόρτζια Μελόνι και του κόμματός της «Αδέλφια της Ιταλίας» έπαιξε ελάχιστο ρόλο στον ιταλικό προεκλογικό αγώνα, αλλά και μετά την εκλογική της νίκη. «Για τους περισσότερους Ιταλούς η Τζόρτζια Μελόνι είναι μια συντηρητική πολιτικός με ένα μεταφασιστικό παρελθόν», λέει ο Λουτς Κλίνκχαμερ, ειδικός σε ζητήματα σύγχρονης ιταλικής ιστορίας στο Γερμανικό Ιστορικό Ινστιτούτο της Ρώμης.
Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, οι Ιταλοί περιμένουν από τη νέα δεξιά κυβέρνηση να περιορίσει τον υψηλό πληθωρισμό, το ενεργειακό κόστος, αλλά και τους φόρους. Τα κόμματα της δεξιάς συμμαχίας («Αδέλφια της Ιταλίας», «Φόρτσα Ιτάλια» και «Λέγκα») δεν παρουσίασαν συγκεκριμένα σχέδια, ούτε πριν, ούτε και μετά τις εκλογές. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι η Τζόρτζια Μελόνι απορρίπτει μια αύξηση του νέου δανεισμού ενόψει της επαπειλούμενης οικονομικής ύφεσης. Ας μην ξεχνάμε ότι το δημόσιο χρέος της τρίτης οικονομίας στην ΕΕ φθάνει πλέον το 150% του ΑΕΠ και τα επιτόκια για τα δεκαετή ομόλογα βρίσκονται στο 4,3%.
Η διακυβέρνηση για τη Μελόνι δεν θα είναι απλός περίπατος
Καταμέτρηση ψήφων στην Μπολόνια
Οι Ιταλοί αναλυτές δεν αναμένουν, τουλάχιστον το πρώτο διάστημα, κάποια αλλαγή πορείας της νέας κυβέρνησης στο πιο κρίσιμο ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής: το Ουκρανικό. Η Τζόρτζια Μελόνι έχει καταδικάσει σαφώς τον πόλεμο της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας και στηρίζει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, καθώς και τη βοήθεια για την Ουκρανία. Σε αντίθεση «Λέγκα» και «Φόρτσα Ιτάλια» δεν έχουν ξεκάθαρη στάση. Στο παρελθόν Ματέο Σαλβίνι και Σίλβιο Μπερλουσκόνι διατηρούσαν στενούς δεσμούς με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, αποστασιοποιήθηκαν ωστόσο, λίγο-πολύ, μετά την έναρξη του πολέμου.
Από ό,τι όλα δείχνουν, η Τζόρτζια Μελόνι δεν θα έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή της για να εφαρμόσει το δεξιό λαϊκιστικό της πρόγραμμα στο πνεύμα του ινδάλματός της, Ντόναλντ Τραμπ. Η μέση κυβερνητική θητεία στο εξαιρετικά ασταθές πολιτικό σύστημα της Ιταλίας είναι από 15 μέχρι 18 μήνες. Απογοητευμένοι ψηφοφόροι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με ριζικές αλλαγές αν δεν τους αρέσει η πολιτική ακόμα και μιας πρόσφατα εκλεγμένης κυβέρνησης.
Θυμίζουμε ότι πριν από τέσσερα χρόνια, το αριστερό λαϊκιστικό Κίνημα «Πέντε Αστέρων» κέρδισε τις εκλογές με υψηλότερο ποσοστό από ό,τι η Τζόρτζια Μελόνι την περασμένη Κυριακή. Σήμερα τα «Πέντε Αστέρια» μοιάζουν να έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους, με το ποσοστό τους να έχει μειωθεί στις εκλογές στο μισό. Παρόμοια πορεία ακολούθησε και ο επικεφαλής της «Λέγκα» Ματέο Σαλβίνι, ο οποίος έχασε σε σχέση με το 2018 περίπου τους μισούς του ψηφοφόρους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τόσο στην Ιταλία, όσο και την σχέση της με την ΕΕ αναμένουν πολιτικά ενδιαφέρουσες, αλλά ίσως και δύσκολες εποχές.
Το κόμμα Αδέλφια της Ιταλίας (Fratellid’ Italia) με τη χαρισματική αρχηγό του Τζώρτζια Μελόνι είναι ο θριαμβευτής των εκλογών της περασμένης Κυριακής στην Ιταλία. Από ποσοστό περίπου 4% στις προηγούμενες εκλογές του 2018 τώρα έλαβε πάνω από 26%. Τα Αδέλφια της Ιταλίας μαζί με τους συμμάχους τους, τη Λέγκα του Σαλβίνι και τη ForzaItaliaτου Μπερλουσκόνι συγκέντρωσαν την απόλυτη πλειοψηφία στην ιταλική Βουλή και Γερουσία.
Το παραμύθι το ξέρουμε καλά πλέον: Όποιος έχει επιφυλάξεις για τον ρόλο των Γερμανών στην Ευρώπη, όποιος προτάσσει το συμφέρον της πατρίδας του πάνω από τις προσταγές του ιερατείου των Βρυξελλών, όποιος δεν γουστάρει την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, όποιος δε θέλει ηλεκτρικό αυτοκίνητο και δεν ενθουσιάζεται να βλέπει μουσάτους με κοντές φούστες και γόβες, είναι εθνολαϊκιστής, ακροδεξιός, ρωσόφιλος ή «μεταφασίστας». Αυτόν τον τελευταίο όρο επινόησαν οι απόγονοι των πραγματικών Ναζί στην Ντοίτσε Βέλε για να «κόψουν τη φόρα» στην ιταλίδα πολιτικό Τζώρτζια Μελόνι, που έκανε εκλογικό περίπατο στη γειτονική χώρα.
Δυστυχώς γι αυτούς, το καλαμπούρι τελείωσε. Η Μελόνι, δεν είναι «παλτό», τύπου Λιζ Τρας και η Ιταλία δεν είναι Ουγγαρία την οποία επιχειρούν ανεπιτυχώς να «καρπαζώσουν» οι χρυσοκάνθαροι των Βρυξελλών.
Οι Ιταλοί είδαν και απόειδαν με τον δικό τους «Στουρνάρα», Μάριο Ντράγκι και έκαναν τη μεγάλη υπέρβαση, βροντοφωνάζοντας: «Επ’ παιδιά, είμαστε κι εμείς εδώ». Αυτό είναι ο χειρότερος εφιάλτης της μεγάλης, αλλά, παραπαίουσας Γερμανίας που δε θέλει, ειδικά σ’ αυτή τη συγκυρία, να εισπράξει αμφισβήτηση από έναν ισχυρό του ευρωπαϊκού κλαμπ.
Η Μελόνι, όσο σαφής ήταν στο να διευκρινίσει ότι δεν έχει καμία σχέση με τον Μουσολίνι και τον φασισμό, άλλο τόσο σαφής ήταν στην προειδοποίησή της ότι ο ερχομός της στην εξουσία σημαίνει το τέλος του γερμανικού πάρτι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
«Η Ιταλία θα προασπίσει τα εθνικά της συμφέροντα», είπε προαναγγέλλοντας –με το καλημέρα – την άσκηση πίεσης στο Βερολίνο για την επιβολή πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου, που μέχρι τώρα η Κομισιόν της θείας Ούρσουλας αρνείται πεισματικά.
Ένα άλλο σημείο σφοδρής ενόχλησης των Γερμανών είναι ότι η επικεφαλής του κόμματος «Αδέλφια της Ιταλίας» που λογικά θα είναι και η επόμενη πρωθυπουργός, αφού η δεξιά συμμαχία της οποίας ηγείται ξεπέρασε το 44% στις εκλογές, έχει επίσης προαναγγείλει την πρόθεσή της να παλέψει για την ενίσχυση του δικαιώματος «βέτο» των επιμέρους χωρών.
Από την περίοδο του Γιούγκερ προσπαθεί το Βερολίνο να καταργήσει το δικαίωμα των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μπλοκάρουν συλλογικές αποφάσεις που στρέφονται εις βάρος των εθνικών τους συμφερόντων. Το δικαίωμα αυτό έχει εν πολλοίς καταργηθεί με την εισαγωγή της «ειδικής πλειοψηφίας» και άλλων αντιδημοκρατικών επινοήσεων που έχουν επιβάλει οι Γερμανοί, πλην όμως εξακολουθεί να ισχύει για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας.
Πρόσφατα ο Καγκελάριος Σόλτζ δήλωσε και επίσημα την πρόθεση της χώρας του να καταργήσει οριστικά το βέτο στους κόλπους της ΕΕ, επικαλούμενος την ανάγκη ευκολότερης επιβολής κυρώσεων, όχι μόνο σε «εχθρούς», όπως η Ρωσία του Πούτιν, αλλά και στους ανυπότακτους «εντός των τειχών», όπως η Ουγγαρία του Όρμπαν.
Με την άποψη αυτή συντάσσονται και άλλοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» ταγοί του γκλομπαλισμού, που στην περίπτωση της Ευρώπης συνοψίζεται στο Deutschland Uber Alles. Τέτοιες φωνές ακούγονται ακόμη και στην χώρα μας, με πλήρη επίγνωση, φοβούμαι, ότι το τέλος του βέτο θα ναρκοθετούσε την διπλωματική άμυνα της Ελλάδας και της Κύπρου έναντι της Τουρκίας.
Ο παραλογισμός έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε στην προσπάθεια της να απομονώσει τον Ούγγρο ηγέτη Βίκτορ Όρμπαν η νομενκλατούρα των Βρυξελλών αποφάνθηκε-μέσω εισήγησης του Ευρωκοινοβουλίου-ότι το πολίτευμα στην ιστορική κεντροευρωπαϊκή χώρα, δεν είναι δημοκρατία! Είναι ένα υβριδικό καθεστώς με αυταρχικά χαρακτηριστικά που καταπιέζει τους ΛΟΑΤΚΙ και τους μετανάστες.
Άκουσον-άκουσον: Οι ελάχιστα λαοφιλείς Ευρωπαίοι «τιμητές» που αναγκάζονται να προσφεύγουν σε κυβερνήσεις συνασπισμού χαρακτηρίζουν ως ένα είδος δικτάτορα τον Όρμπαν που εξελέγη για τρίτη συνεχόμενη θητεία, αυξάνοντας την εκλογική του δύναμη στο εξωπραγματικό για τα ευρωπαϊκά κοινοβουλευτικά δεδομένα ποσοστό του 53%. Και φυσικά κανείς δεν τόλμησε ποτέ να ισχυριστεί ότι οι κάλπες στην Ουγγαρία ήταν «πειραγμένες».
«Οι εκλογές στην Ουγγαρία διεξάγονται μεν βάσει συντάγματος, αλλά απουσιάζει ο σεβασμός των δημοκρατικών κανόνων», αναφέρει στην έκθεση της μια «πυροβολημένη» Γαλλίδα ευρωβουλευτής των Οικολόγων, αγνοώντας ότι με αυτή τη διατύπωση προσβάλει την συντριπτική πλειονότητα του Ουγγρικού λαού που εξέλεξε τον Όρμπαν. Παίρνοντας τη σκυτάλη η Κομισιόν ετοιμάζεται να «τιμωρήσει» τους Ούγγρους κόβοντας τα κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης που προορίζονται για την χώρα τους.
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Ήδη η δεξιά Πολωνική κυβέρνηση που βλέπει να έρχεται η σειρά της προειδοποίησε ότι θα μπλοκάρει την επιβολή οικονομικών κυρώσεων προς τη Βουδαπέστη, ενώ και η Μελόνι αντιμετωπίζει αυτού του είδους τις, πραγματικά φασιστικές, ευρω-γερμανικές μεθοδεύσεις με ιδιαίτερο σκεπτικισμό.
Η έλευση της Μελόνι στην εξουσία σημαίνει αναδιάταξη στις ευρωπαϊκές ισορροπίες και αμφισβήτηση της νέας «Pax Germanica» στην Ευρώπη, από την ώρα μάλιστα που οι Γερμανοί ελέγχουν μεν ασφυκτικά όλα τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, αλλά δεν έχουν προλάβει να καταργήσουν το βέτο.
Τα γκρουπ των μικρότερων κεντροευρωπαϊκών χωρών με συντηρητικές ηγεσίες που αντιτίθενται στην λαθρομετανάστευση, πιθανόν στο πρόσωπο της Μελόνι να βρουν τον φυσικό ηγέτη τους. Την ίδια ώρα ο σχηματισμός μιας αντισυστημικής κυβέρνησης στην Ιταλία με την συμμετοχή του Σαλβίνι και του Μπερλουσκόνι που δεν εμφορούνται από υστερικά σύνδρομα ρωσοφοβίας, μπορεί να σημάνει τον επαναπροσανατολισμό κάποιων ευρωπαϊκών κρατών στο Ουκρανικό, ιδιαίτερα ενόψει του επερχόμενου δραματικού χειμώνα.
Τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης της Ευρώπης με προεξάρχοντα τα γερμανικά επιχείρησαν να δαιμονοποιήσουν την Μελόνι, κόβοντας της τον δρόμο προς την εξουσία, αλλά δεν τα κατάφεραν γιατί αυτά που λέει στον ιταλικό λαό είναι απλά: «Με λένε Τζώρτζια, είμαι γυναίκα, είμαι μητέρα, είμαι Χριστιανή» επαναλαμβάνει στις μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις της, αναδεικνύοντας το μέχρι πρότινος αυτονόητο που έχει εκλείψει: την φυσιολογική δομή της οικογένειας.
Η Ιταλία χωρίς αμφιβολία ανοίγει τον δρόμο. Μακάρι να βρεθούν κι άλλες Μελόνι για να ανακτήσουν τα ευρωπαϊκά κράτη την εθνική τους υπόσταση και να απαλλαγούν μια και καλή από τους άχρηστους κηφήνες των Βρυξελλών και την επικυριαρχία των Γερμανών εντολέων τους.
*Το άρθρο αυτό του Γιώργου Χαρβαλιά δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», την ημέρα των εκλογών, στις 25-9-22.
Υ.Γ. (από την Ελληνική Αντίσταση)
Στο επόμενο χρονικό διάστημα θα διαπιστώσουμε αν η Μελόνι και οι σύμμαχοί της έχουν την αποφασιστικότητα και ιδιαίτερα τη γνώση – σχέδιο για να «τελειώσουν το γερμανικό πάρτι». Η νομενκλατούρα των Βρυξελλών, το Βερολίνο και οι τραπεζίτες της Φρανκφούρτης έχουν πολλά όπλα στη φαρέτρα τους, με σημαντικότερα το δημόσιο χρέος και το κοινό νόμισμα, το ευρώ. Έχουν και ισχυρούς εσωτερικούς συνεργάτες, όπως ο ιταλός πρόεδρος Ματαρέλα που μπορεί να αντιταχθεί στο διορισμό κάποιων υπουργών που δε θα είναι της αρεσκείας των κέντρων της παγκοσμιοποίησης, όπως έκανε το 2018 με τον προτεινόμενο τότε υπουργό Οικονομικών. Θα επιχειρήσουν αδίστακτα να υποτάξουν τους νικητές των εκλογών και να τους περιορίσουν σ’ αυτό που αποκαλούν «ευρωπαϊκό πλαίσιο». Θα επιχειρήσουν να περιορίσουν τη Μελόνι σ’ αυτό που έγραψε στον τίτλο της μια γερμανική εφημερίδα «Δεξιός θόρυβος στη Ρώμη». Θα δούμε αν η Μελόνι θα διαβεί ή όχι τον Ρουβίκωνα.
Σύμφωνα με το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών τα «Αδέλφια της Ιταλίας» της Τζόρτζια Μελόνι σε συνεργασία με τη Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι και την Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι θα σχηματίσουν κυβέρνηση.
Τα δημοσιεύματα του δυτικού τύπου φέρουν την κυβέρνηση της Μελόνι να προκαλεί προβλήματα στην Ευρώπη με μια εθνική στροφή στην πολιτική της και την εγκατάλειψη της ευρωπαϊκής πολιτικής.
Τι σημαίνει εθνική πολιτική;
Η Μελόνι δεν αμφισβητεί την Ε.Ε. ως θεσμό. Αμφισβητεί τον τρόπο λειτουργίας της. Αλλά στον τρόπο λειτουργίας της όλα τα κράτη μέλη κάνουν κατά καιρούς κριτική, αναλόγως, των συμφερόντων τους.
Εθνική πολιτική κατά τους επικριτές της Ένωσης είναι μια άλλη πολιτική στο μεταναστευτικό, στην αντιμετώπιση των διεθνών ισορροπιών, στο ενεργειακό, στο ζήτημα της αρνησικυρίας και σε άλλα ζητήματα. Άλλη από την ανύπαρκτη της Ε.Ε. ή την Γερμανική που το Βερολίνο θέλει να επιβάλλει.
Ο καθένας έχει κάτι διαφορετικό στο μυαλό του όταν μιλάει για επιστροφή στην εθνική πολιτική. Ορισμένοι, μάλιστα, θεωρούν κατάλληλη τη στιγμή για διάλυση της Ε.Ε. και επιστροφή στο εθνικό κράτος.
Η τριάδα του κυβερνητικού σχηματισμού της Ιταλίας δεν έχει τέτοια αντίληψη. Θέλει να προτάξει ορισμένα σημεία μιας εθνικής πολιτικής, όπως αναφέρθηκαν παραπάνω και στα οποία η Ευρώπη απέτυχε.
Για παράδειγμα, δεν μπορεί η Ε.Ε. με τους θεσμούς της ή την Κοινωνία των Πολιτών της να πιέζει για την ελεύθερη είσοδο μεταναστών σε έδαφος κράτους μέλους της Ένωσης και να μην δέχεται οι μετανάστες αυτοί να κατανέμονται αναλογικά ή εν πάση περιπτώσει με κάποιον τρόπο στο σύνολο των κρατών μελών. Τι θα απογίνουν χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα;
Δεν μπορεί η Ε.Ε. να επιμένει να παραμένει μια οικονομική, στην ουσία, Ένωση και να αδιαφορεί να αποκτήσει γεωπολιτική υπόσταση για να μπορέσει να αντιμετωπίσει προβλήματα όπως ο ουκρανικός πόλεμος, η διάλυση της Λιβύης και της Συρίας, η πείνα στην Αφρική, η αδυναμία των κατοίκων ευαίσθητων περιοχών να βρουν εργασία και να ζήσουν στον τόπο τους, ώστε να αποφευχθούν μεταναστευτικά κύματα.
Δεν μπορεί η Ε.Ε. με επιμονή της Γερμανίας και χωρών της στενής επιρροής της να θέλει να καταργήσει το δικαίωμα του veto χωρίς να διαμορφώνει κοινή πολιτική που θα διασφαλίζει τα σύνορα των χωρών μελών, τα δικαιώματά τους, την οικονομική σταθερότητά τους.
Δεν μπορεί η Γερμανία να θέλει να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες χωρίς την διασφάλιση των συμφερόντων των χωρών μελών.
Η Ευρώπη έγινε ελκυστική επειδή διασφάλιζε την ισοτιμία των μελών της και υποσχόταν οικονομική ευημερία, διαμόρφωση σύγχρονων θεσμών, αλληλεγγύη στις απειλές που δέχονται.
Δεν μπορεί η Γερμανία να θέλει κατάργηση του βέτο χωρίς δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού στρατού. Η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων της Γερμανίας δεν θα γίνει προς όφελος της Ευρώπης. Από τα πλέον επίσημα χείλη έχει ειπωθεί πως οι νέες γερμανικές ένοπλες δυνάμεις δεν θα είναι δυνάμεις της Ευρώπης.
Αν όλα αυτά συμβαίνουν, πολύ σωστά οι χώρες μέλη- και η Ιταλία- αναζητούν εθνικές πολιτικές για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει αμφισβήτηση του συνόλου του ευρωπαϊκού πειράματος. Σημαίνει αμφισβήτηση της σημερινής Ευρώπης που είναι μια Ευρώπη γερμανικής επιλογής.
Αυτή η Ευρώπη, η Γερμανική Ευρώπη, έχει τελειώσει. Και δεν έχει τελειώσει επειδή θα αναλάβει την ηγεσία της Ιταλίας η Μελόνι. Έχει τελειώσει διότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν.
Η Γερμανία θέλει μια Ευρώπη οικονομικού χαρακτήρα την οποία θα εξουσιάζει. Χωρίς να θέλει ή να μπορεί να παράσχει υποστήριξη στα κράτη μέλη των οποίων η ακεραιότητα ή η πληθυσμιακή σύνθεση αμφισβητούνται.
Η Γερμανική Ευρώπη περνά κρίση. Και δεν την θέλει κανείς.
Η Μελόνι αυτήν την Ευρώπη θα αμφισβητήσει σθεναρά. Όχι την Ευρώπη ως θεσμό. Και η αμφισβήτηση αυτής της Ευρώπης από την Μελόνι μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για την αλλαγή της Ευρώπης. Την αλλαγή την θέλουν όλοι. Μακάρι η Μελόνι να καταφέρει να προσφέρει θετικές υπηρεσίες προς μια πιο συνεκτική Ευρώπη.
Η διάλυση της Ευρώπης και η επιστροφή στο εθνικό κράτος είναι μια αναχρονιστική επιλογή που μόνο προβλήματα θα προκαλέσει.
Η πολιτειακή μορφή του εθνικού κράτους έχει εκπληρώσει τον ιστορικό ρόλο της. Τα έθνη συνεργάζονται σε ευρύτερες συσπειρώσεις για την επιτέλεση των στόχων τους.
Για την Ελλάδα, ιδιαιτέρως, που αντιμετωπίζει μείζονες κινδύνους, ο περιορισμός στα στενά εθνικά πλαίσια είναι επικίνδυνος.
Μπορεί η Ε.Ε. να μην προστρέξει- όπως είναι σήμερα- σε στρατιωτική υποστήριξη της Ελλάδας σε περίπτωση αντιπαράθεσης με την Τουρκία, Της παρέχει, όμως, μια ήπια ισχύ η οποία στο σύνολο της αποτροπής προσθέτει μονάδες. Της παράσχει, επίσης, τη δυνατότητα διαμεσολαβήσεων χρήσιμων σε περιόδους εντάσεων. Και καθώς η Ε.Ε. ως υπο εκκόλαψιν πολιτειακό μόρφωμα ενδιαφέρει και τις ΗΠΑ, η συμμετοχή ενός κράτους σε αυτήν αναβαθμίζει την υπόληψή του και στην δυτική υπερδύναμη.
Η συμμετοχή της Ελλάδας σε μια άλλη Ευρώπη που αναγκαστικά θα διαμορφωθεί, διότι η σημερινή κατέρρευσε στα ουκρανικά μέτωπα, ίσως δώσει στη χώρα τη δυνατότητα μιας πιο ισόρροπης εσωτερικής ανάπτυξης και να την σώσει από τις καταστρεπτικές δαγκάνες του εθνικά επικίνδυνου αθηνοκεντρισμού.
Η έλευση της Μελόνι, μάλλον, θα βοηθήσει ως καταλύτης στη διαμόρφωση μιας νέας Ευρώπης.
Όσο για τα περί φασισμού ή μεταφασισμού, αυτοί που τα επικαλούνται δεν μας πείθουν για την δημοκρατικότητά τους. Είναι ομάδες ανθρώπων δομημένων σε πυραμίδα με την κορυφή της να κατέχεται από τις νέες άρχουσες τάξεις που επιβάλλουν την κάθε μορφής εξουσία τους με τον έλεγχο και την χειραγώγηση των μαζών.
Η εκφοβιστική εκστρατεία που δρομολογήθηκε προεκλογικά στην Ιταλία, στην περίπτωση δηλαδή εκλογικής επικράτησης του κόμματος “Αδέλφια της Ιταλίας” και ανάδειξης της Τζόρτζια Μελόνι σε πρωθυπουργό της χώρας, μας θύμισε αναλογικά την υποψηφιότητα της Μαρί Λεπέν στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας στις οποίες δύο φορές προεκλογικά (2017, 2022) προτάχθηκε ο φόβος στην περίπτωση εκλογής της. Είναι ολοφάνερο ότι και στις δύο περιπτώσεις αξιοποιήθηκε η υποψηφιότητα των δύο ηγέτιδων μεταφασιστικών κομμάτων, για να εξωραϊστεί στις δύο χώρες ο νεοφιλελευθερισμός και τα δεινά που επισύρει ως το μη χείρον και να νομιμοποιηθεί στη συνείδηση των πολιτών ως η μοναδική επιλογή στις υφιστάμενες συνθήκες.
Από πού όμως απορρέει ο φόβος; Προέκυψε κάτι ξαφνικά στην πολιτική ζωή της Ιταλίας; Διότι ο δεξιός συνασπισμός, πέρα από τα Αδέλφια της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι συγκροτείται από τη Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που χρημάτισε τρεις φορές πρωθυπουργός στο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώθηκε μετά την αποδόμηση του παλιού πολιτικού συστήματος αλλά και την ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά που στις ευρωεκλογές τον Μάιο του 2019 ήλθε πρώτο κόμμα με το 34,3% των ψήφων και μετά τις εκλογές του 2018 συγκυβέρνησε την Ιταλία με το Κόμμα των Πέντε Αστέρων με πρωθυπουργό τον Τζουζέπε Κόντε. Ο αντίπαλος συνασπισμός που προβάλλεται ως εγκυρότερος έναντι του ακροδεξιού έχει ως σημαντικότατη συνιστώσα το λαϊκίστικο Κόμμα των Πέντε Αστέρων του κωμικού Μπέπε Γκρίλο, το οποίο στις εκλογές του 2018 ήρθε πρώτο κόμμα με 31% και συγκυβέρνησε μαζί με τη Λέγκα του Βορρά με πρωθυπουργό δικής του επιλογής. Με άλλα λόγια, η Ιταλία κινείται στις παρυφές του λαϊκισμού και της ακροδεξιάς εδώ και χρόνια, ώστε να μην προκαλεί έκπληξη η ενδυνάμωση του κόμματος της Μελόνι και η ανάδειξή της ως πρωθυπουργού.
Πώς ευνοήθηκε η ανάπτυξη των μεταφασιστικών κομμάτων, τα οποία επιχειρούν να αλλάξουν το σύστημα από τα μέσα παίζοντας το χαρτί της θεσμικής κανονικότητας; Ένας από τους κυριότερους παράγοντες είναι η εκλογική κατάρρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ιστορικά ο φασισμός έβρισκε τον λόγο ύπαρξής του στον αντικομμουνισμό, κάτι που περιόριζε την εμβέλεια του κοινωνικού του λόγου. Σήμερα η ακροδεξιά μπορεί να ξετυλίγει την κριτική της προς τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη προβάλλοντας κοινωνικό πρόσωπο χωρίς να απαρνείται τον ρατσισμό.. Αν τα “Αδέλφια της Ιταλίας” απευθύνονται στην εργατική τάξη με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι στο παρελθόν, είναι επειδή οι δομικές διαιρέσεις του 20ου αιώνα που έφερναν αντιμέτωπους φασισμό και κομμουνισμό έχουν καταργηθεί. Το τέλος του κομμουνισμού έσπασε ένα ταμπού και σήμερα πια μεταφασιστικά κόμματα διεκδικούν τη θέση του υπερασπιστή των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων συμπεριλαμβανομένης της εργατικής τάξης. Γνωρίζουν να συνδυάζουν έναν λόγο κατά της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού με τον εθνοκεντρισμό και τη ξενοφοβία. Γνωρίζουν ότι εντός των λαϊκών τάξεων υπάρχουν διαιρέσεις, ότι οι ίδιες οι τάξεις είναι πεδία εσωτερικής πάλης και εκμεταλλεύονται αυτές τις διαιρέσεις προς όφελός τους κατά τον χειρότερο τρόπο για την κοινωνία, σε αντίθεση με την Αριστερά που προέκρινε την ενότητα της εργατικής τάξης: Οι μαύροι, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, παίρνουν τη δουλειά των λευκών, οι ομοφυλόφιλοι θέλουν να επιβάλλουν τον τρόπο ζωής τους στις οικογένειες μας, κλπ. Όμως σε αντίθεση με τις κομμουνιστικές επαναστάσεις που τροποποίησαν τις μορφές ιδιοκτησίας και τις παραγωγικές σχέσεις, οι φασισμοί ανέκαθεν ενσωμάτωναν στο σύστημα εξουσίας τους τις παλιές διοικητικές, οικονομικές και στρατιωτικές ελίτ ώστε ο φιλεργατικός λόγος τους να αποδεικνύεται ψευδεπίγραφος. Η ιστορική διαπίστωση ότι οι φασισμοί είχαν γεννηθεί από την κατάρρευση της παλιάς φιλελεύθερης τάξης πραγμάτων, μας λέει ότι δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν με τον φιλελευθερισμό. Συμπορεύονται όμως με τον νεοφιλελευθερισμό λόγω του αντικοινωνικού του χαρακτήρα. Ο νεοφιλελευθερισμός, ως αντικοινωνικός δεν μπορεί να εφαρμοσθεί σε δημοκρατίες εμπλουτισμένες με αρχές και σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες. Χρειάζεται ως στήριγμα φασιστικά καθεστώτα για να επιβληθεί όπως παλαιότερα π.χ, στη Λατινική Αμερική, ή την απειλή επικράτησης νεοφασιστικών καθεστώτων στις σημερινές συνθήκες, ώστε να γίνει αποδεκτός ως το μη χείρον. Ας μη ξεχνάμε ότι η πρόβα τζενεράλε επιβολής του νεοφιλελευθερισμού το 1973 στη Χιλή, με υποβολέα τα “Παιδιά του Σικάγο” του Μίλτον Φρίντμαν συνοδεύτηκε από την εγκαθίδρυση στυγνής δικτατορίας επί χρόνια με χιλιάδες θύματα. Στην Ευρώπη ακολουθεί τον δρόμο της Μεταδημοκρατίας, όπως γράφει ο Κόλιν Κράουτς, μετά το Μάασρτιχτ, όπου επιβιώνουν σχεδόν όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας αλλά χάνεται το περιεχόμενο των δημοκρατικών αξιών για να επιβληθεί ο αυταρχισμός των αγορών. Αυτό συμβαίνει στην Ιταλία. Αν μάλιστα στην πορεία επικράτησης των αγορών υπάρξουν δυσκολίες σε μια χώρα, τότε οι Βρυξέλλες εγκαθιστούν κυβερνήσεις τεχνοκρατών με επικεφαλής τραπεζίτες, όπως συνέβη δύο φορές στην Ιταλία με τον Μάριο Μόντι το 2011 και με τον “σούπερ Μάριο”, τον Μάριο Ντράγκι, το 2021, αλλά και στην Ελλάδα το 2011, καίτοι στις εκλογές του 2009 που προηγήθηκαν, το ΠΑΣΟΚ με ποσοστό 44% είχε εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή.