Αρχική Blog Σελίδα 1787

Δ. Λυμπερόπουλος: ΘΡΑΚΗ:  Eνας  γενναιόδωρος   γίγαντας   πού περιμένει  να  τον  ξυπνήσουμε !…

0
  • ΤΟΥ  ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ  ΔΗΜΗΤΡΗ   ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΡΩΤΟ   ΜΕΡΟΣ 
1.ΕΙΣΑΓΩΓΗ

*Η Θράκη αντιπροσωπεύει το 7% της Ελληνικής Επικράτειας,στην γεωγραφική της θέση, όμως,τής αποδίδεται τεράστια οικονομική  και γεωστρατηγική σημασία,αφού,αποτελεί, ταυτοχρόνως,μέρος του Παρευξείνιου υποσυστήματος,αυτό του δίδυμου,τού Βοσπόρου και Ευξείνου Πόντου.

Επίσης,η Θράκη αποτελεί το στρατηγικό προγεφύρωμα προς την Χερσόνησο του Αίμου,με όλους τους εμπορικούς και ναυτικούς δρόμους,από Ασία και Αφρική,προς την Ανατολικοευρωπαϊκή ενδοχώρα. Ακόμη,η Θράκη αποτελεί διαμετακομιστικό  ενεργειακό κόμβο πετρελαίου και Φ.Α. προς την Δυτική Ευρώπη.Η Θράκη διαθέτει το 1/12 των συνολικών καλλιεργήσιμων γεωργικών εδαφών τής χώρας και σημαντικά αρδευόμενα κτηνοτροφικά βοσκοτόπια,πού μπορούν  να συντελέσουν τά μέγιστα,τόσο στην διατροφική επάρκεια της χώρας όσο και στίς εξαγωγές μοναδικών αγροτικών ποιοτικών  προϊόντων. Ομως,κάποιες περιοχές της Θράκης εμφανίζονται, διευρωπαϊκά,ως οι λιγότερο αναπτυγμένες.

2. Τό Δημογραφικό πρόβλημα της Θράκης.

*Υποστηρίζεται ότι το μέλλον της Θράκης δεν εξαρτάται μόνο από την Αμυντική θωράκιση της περιοχής, αλλά,εξίσου,αν όχι περισσότερο,από την οικονομική,κοινωνική και πολιτιστική  της ανάπτυξη.Η κρίση στην Θράκη έχει διαστάσεις πληθυσμιακές,κοινωνικές,θρησκευτικές.Η κρίση αυτή προσδιορίζεται από μία σειρά παραγόντων πού,δυστυχώς,διαιωνίζονται  και αλληλοτροφοδοτούνται,δημιουργώντας,έτσι, κλίμα φυγής και απελπισίας.Αυτά τά συναισθήματα κατατρύχουν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ιδιαίτε ρα, τους νέους ανθρώπους. Αποτέλεσμα όλων αυτών,,η περιοχή της Θράκης,να είναι σήμερα,πανελ λαδικά,μία από  τις πιο αραιοκατοικημένες,γεωγραφικά απομονωμένες και αποκομμένες από την οικονο μική της ενδοχώρα,περιοχές,αφού τά όποια αναπτυξιακά μέτρα υλοποιήθηκαν,αποσπασματικά και με ασαφείς στόχους,εγκλωβισμένα από την απερίγραπτη Ελληνική γραφειοκρατία.Όπως,δε,πολύ εύστοχα αναφέρει στο βιβλίο του<<η Ελλάδα σε κίνδυνο>>.ο πρέσβυς ε.τ. κ.Περικλής Νεάρχου,η Θράκη αποτε λεί μνημείο πολιτικής ανεπάρκειας,εγκληματικής αμέλειας και μικροκομματικής μικρόνοιας.Οι διαπιστώ σεις αυτές,επισημαίνει ο  συγγραφέας του παραπάνω βιβλίου.δέν αφορούν μόνο την διαχείριση του θέ ματος της Μουσουλμανικής μειονότητας αλλά κυρίως τήν ανάπτυξη της Θράκης.

*Η εφαρμογή ενός στρατηγικού προγράμματος Περιφερειακής ανάπτυξης,θα μπορούσε να  αντισταθμί σει τά μειονεκτήματα λόγω της μεγάλης απόστασης από την Αθηνοκεντρική πρωτεύουσα και να δώσει έμφαση στην προώθηση παραγωγής βιομηχανικών προϊόντων και στην  μεταποίηση.Ομως ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν απουσιάζει μόνο από την Θράκη.Η ανεπάρκεια πολιτικής υπάρχει παντού.Στήν περί πτωση,δέ,της Θράκης,η διαφθορά και η ανεπάρκεια του  πολιτικού συστήματος και της Δημόσιας Διοίκη σης,κατέληξε στό  να σπαταληθούν σημαντικοί οικονομικοί πόροι(κατατεθειμένοι ήδη,σε Ελβετικές τρά πεζες,προς δόξαν της χρηστής Διοίκησης)και με ελάχιστα θετικά αποτελέσματα για τους Θρακιώτες.

*Ένα πολύ σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα,αναξιοποίητο μέχρι τώρα, είναι και το εξαιρετικά πλούσιο υπέδαφος της Θράκης,πού μελέτες και έρευνες έχουν δείξει,ότι το υπέδαφος αυτό είναι εξαιρετικά πλούσιο ακόμη και σε κοιτάσματα ουρανίου και σπανίων γαιών.Αυτά όμως μπορούν να αξιοποιηθούν, μόνο με μια εθνικά στρατηγική πολιτική και όχι μέσω ξεπουλήματος σε τούρκικα παζάρια,όπως ,κάνει, σήμερα η κυβέρνηση,με το ΤΑΙΠΕΔ  των Δανειστών(Γερμανών).

*Τά στατιστικά στοιχεία ηχούν σήμα κινδύνου. Δυστυχώς,ο Εβρος αλλά και γενικότερα η Θράκη <<γερ νούν>> επικίνδυνα.Πράγματι,το βασικό πρόβλημα,ειδικότερα,του Νομού Εβρου, είναι η Φθίνουσα Δημο γραφία του,η οποία,σε συνδυασμό με την απερήμωση της υπαίθρου και την εγκατάλειψη των αγροτικών του περιοχών,οδηγεί σε γενική κατάρρευση.

*Τά πρόσφατα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι οι περιοχές του Βόρειου και Κεντρικού Εβρου, είναι από τις πιο γερασμένες της χώρας,με τά ποσοστά ατόμων,ηλικίας άνω των 65 ετών, να κυμαίνο νται από 40% έως 65%.Ομως,οι παρενέργειες είναι βαθύτερες:Γιατί, δέν μπορείς νά υποστηρίξεις τά σύ

νορά σου,με ένα ηλικιακά γερασμένο πληθυσμό.Επίσης, η επιτάχυνση του Δημογραφικού μαρασμού, θα ανατρέψει ανέκκλητα τις λεπτές  Δημογραφικές ισορροπίες της Θράκης,αφού,γνωρίζουμε άριστα, ότι,ακριβώς,είναι  αυτός ο χριστιανικός  πληθυσμός του Νομού Εβρου,πού αποτελεί το ανάχωμα και πού διακόπτει την εδαφική συνέχεια της Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης,με την πέρα του Εβρου ποταμού,Τουρκική επικράτεια,λαμβανομένου,υπόψιν και του γεγονότος.ότι στην Ροδόπη ο Μου σουλμανικός πληθυσμός υπερβαίνει το 50%,με παραπλήσιο ποσοστό και στην Ξάνθη. Εξ  ού,και οι εργαλειοποιημένες από την Αγκυρα μεταναστευτικές ροές,για να σπάσουν το Χριστιανικό ανάχωμα του  Εβρου. Τί όμως πράττει γι αυτό,η Ελληνική Πολιτεία,τόσο κεντρικά όσο και τοπικά; Εκ του αποτελέσμα τος,πολύ λίγα.

3.Τά Λάθη σχεδιασμού του <<Καλλικράτη>>στην Θράκη.

*Οι Τουρκικές επιδιώξεις στην Θράκη εξυπηρετούνται,δυστυχώς,με τον <<Καλλικράτη>>πού παρέχει  Τοπική Αυτοδιοίκηση με δομημένη ιεραρχία,δηλαδή,εάν εφαρμοσθεί ο πλήρης Νόμος, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΟΠΙΚΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.Μέσα από ένα Νόμο,λοιπόν, και χωρίς οι σχεδιαστές να λάβουν σοβαρά υποψιν τους την Εθνική ιδιαιτερότητα της Θράκης,κατέστη δυνατόν να παραχωρηθεί το <<δικαίωμα>> σε φανατικούς Τουρκόφρονες,πιστούς υπηρέτες του Εκτουρκισμού της Μειονότητας,να αναλάβουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση σε συγκεκριμένες περιοχές,πού συνορεύουν μεταξύ τους.Είναι φανερό ότι ο περίφημος <<Καλλικράτης>>για την περιοχή της Θράκης αποτελεί δώρο για την εξυ πηρέτηση των Τουρκικών βλέψεων,μάλιστα,έχει αποκληθεί,ως<<το καλύτερο δώρο πού χαρακτηρίζεται ως ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ>>.Είναι ασύλληπτη η κενότητα πολιτικής και εθνικής ευθύνης του πολι τικού συστήματος της χώρας,πού διαπράττει τέτοια ανοσιουργήματα.Εγιναν πολλές άστοχες ενέργειες   στην Θράκη,μεταξύ των οποίων,στην χάραξη του<<Καλλικράτη>>.Δυστυχώς και εδώ,η πρόσφατη Δημο τικο-Διοικητική μεταρρύθμιση βοήθησε τά μέγιστα στην εγκατάσταση στην Θράκη φανατικών πυρήνων Τουρκο-Μουσουλμάνων εθνικιστών.Τό αποτέλεσμα;Η μη λογική <<Λειτουργική Αναδιάρθρωση>>στους Δήμους,είχε ως απότέλεσμα την συνένωση 4(τεσσάρων) Δήμων στην Επαρχία Κομοτηνής,εκ των οποί ων,οι 2(δύο),διοικούνται,πλέον,από Τούρκους δημάρχους,όντες στην υπηρεσία του Τουρκικού Προξε νείου.Απαιτείται,λοιπόν,πάραυτα,η επαναχάραξη των Διοικητικών ορίων του κάθε Δήμου,με βασικό κρι τή ριο,ΟΧΙ,αυτό της διευκόλυνσης δράσης(έστω λόγω λάθους),από  τό Τουρκικό Προξενείο..

4.Τά θλιβερά πεπραγμένα της Ελληνικής Πολιτείας στην Θράκη.

*Η Ελληνική Πολιτεία δεν θα είχε τίποτα να φοβηθεί εάν είχε εφαρμόσει πολιτική ομαλής ένταξης των Μειονοτήτων,πού εκ των πραγμάτων,θα καθιστούσε περιττή κάθε έξωθεν επέμβαση.Ομως η άσκηση μιάς περήφανης Εθνικής πολιτικής σκοντάφτει σε μικροπολιτικά και μικροκομματικά συμφέροντα και κυρίως στην <<εκούσια>>ανάδειξη του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής σε άτυπο ρυθμιστή των υποθέ σεων της Θράκης. Ν.Δ.ΠΑΣΟΚ,ΣΥΡΙΖΑ,εμπορεύονται τις ψήφους της Μειονότητας,συναλλασσόμενοι με το Προξενείο,επιζητώντας,έναντι οιουδήποτε ανταλλάγματος,την εύνοια του εκάστοτε Τούρκου Προξέ νου..

*Όλα βέβαια ξεκινούν από την Εκπαίδευση.Γιατί σημαντικά βήματα για την εκπαίδευση,με την δημιουρ γία περισσοτέρων,πιο σύγχρονων και πιο ελκυστικών Σχολείων στις Μειονοτικές περιοχές,με την δημι ουργία Παιδικών Σταθμών για τά παιδιά της Μειονότητας,έχουν μείνει ΜΕΤΕΩΡΑ,παραδίδοντας τα παιδιά  αυτά  στα   Αναχρονιστικά και Αντιεκπαιδευτικά Σχολεία,όσο και στην <<παραπαιδεία>>των δια φόρων Συλλόγων πού χρηματοδοτούνται από την Τουρκία.Ενα σύστημα(πού κανείς Ελληνας αρμόδιος δεν ασχολείται)και πού περιθωριοποιεί,κιόλας, από το Νηπιαγωγείο τους Μουσουλμανόπαιδες και πού δεν έχουν άλλη επιλογή,μετά,παρά να φύγουν για <<επιδοτούμενες>>σπουδές στην Τουρκία.

Αλλωστε και ο θεσμός των Ιεροδασκάλων ποτέ δεν λειτούργησε,με αποτέλεσμα,οι περισσότεροι από τους διορισμένους(εκ των 240,πού προέβλεπε ο Νόμος) Ιεροδάσκαλους να βρίσκονται σέ αργομι σθία,αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους Ψευτομουφτήδες.

*Οι εκάστοτε Υπουργοί Παιδείας διαπράττουν στην Θράκη εθνικά εγκλήματα.Παράδειγμα, το πιλοτικό πρόγραμμα του ΙΕΠ(Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής)για τους Μουσουλμανόπαιδες στα νηπιαγω γεία της Θράκης,επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ και με Υπουργό Παιδείας τον Πανεπιστημιακό και<<αριστε ρό>>κ.Γαβρόγλου.Αποφάσισαν,λοιπόν,όλοι αυτοί οι …σοφοί άνθρωποι,ότι,τελικά,το ανωτέρω πιλοτικό πρόγραμμα θα <<καταστεί υποχρεωτικό>> για τά νηπιαγωγεία 6 (έξι)Σχολικών μονάδων της περιοχής. Ετσι,το ΙΕΠ προσπαθεί να εισαγάγει την Τουρκική ώς <<μητρική>γλώσσα,οι δε Σύμβουλοι του Υπουρ γού Παιδείας,αποκαλούν  την Μουσουλμανική μειονότητα ως <<Τουρκική>,παραβλέποντας την Συνθή κη της Λωζάνης και τις εθνικές ευαισθησίες.Καί όλα αυτά τά μέτρα,για τά παιδιά των Πομάκων και των Ρομά, τά οποία ούτε ομιλούν ούτε γνωρίζουν την Τουρκική,στο σπίτι τους η στο χωριό τους.

5.Τό <<παιχνίδι>> θα παιχτεί στην  Θράκη.

*Στα μέσα της δεκαετίας  του 80,πράγματι,έγινε μια προσπάθεια,οικονομικής και κοινωνικής ανασύντα ξης της Θράκης.Τί έγινε,όμως,τελικά;Από την απολογιστική μελέτη,με επικεφαλής,την υπουργό της ΝΔ, Βιργινία Τσουδερού,φαίνεται καθαρά,ότι στην Θράκη,από τά απαιτούμενα έργα υποδομής,πού προβλε πόταν ότι θα κατασκευασθούν,υλοποιήθηκαν τελικά,μετά από διάρκεια 30 ετών,μόλις το 20%.Δηλαδή,τά υπόλοιπα 80%,πού δεν έχουν υλοποιηθεί,καμμία αναφορά από τις κυβερνήσεις.

*Στην περιοχή υπήρξαν και Ιδιωτικές επενδύσεις.Ομως,έχουν παραμείνει ελάχιστες μονάδες πού λει τουργούν και αποδίδουν,δίπλα,όμως,σε πάρα πολλά επιδοτούμενα κουφάρια εργοστασίων,όπου ορι σμένοι απατεώνες,με την συνενοχή η πλήρη συνεργασία των αρμόδιων κρατικών φορέων,πήραν τις παχυλές επιδοτήσεις και τις <<πάρκαραν>>σε Τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό,πίνοντες εις <<υγείαν>> των κορόϊδων,των Ελλήνων φορολογουμένων,δηλαδή.Ουδείς ετιμωρήθη,πολύ δέ περισσό τερο δεν ελέχθηκε κανείς!…

*Όλα αυτά τά προβλήματα στην Θράκη τά εκμεταλλεύεται καταλλήλως η Τουρκία. Αλλωστε,ο Κεμάλ Ατατούρκ, ήταν αυτός πού είχε πεί ότι<<ο στόχος μας είναι σε εύθετο χρόνο και σε οποιαδήποτε ευκαι ρία να εντάξουμε την Δυτική Θράκη στη Μητέρα Πατρίδα>>.Αιχμή του δόρατος πάντοτε η Ελληνική Μουσουλμανική Μειονότητα.Στίς ημέρες μας,τά Τουρκικά όνειρα ξαναζωντανεύουν με τον Τούρκο πρόε δρο Ερντογάν,πού δηλώνει με ναζιστικό παραλήρημα ότι<<ασφυκτιά μέσα στά σημερινά σύνορα της Τουρκίας>>.Αμεσος στόχος  του,μεταξύ των άλλων, Κύπρος,  Αιγαίο, Θράκη.   

6.Μιά σύγκριση της Θράκης με την άλλη όχθη του Εβρου ποταμού.

*Στην Θράκη,λοιπόν,έκλεισε και το τελευταίο εργοστάσιο της ΕΒΖ(Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης),για να εισάγουμε,μέ εντολή τής ΕΕ, αποκλειστικά,ζάχαρη εκ Γερμανίας,με τον νεαρό πληθυσμό της Θράκης να γκετοποιείται στα μεγάλα αστικά κέντρα,για ένα μεροκάματο,όπου στην Ορεστιάδα,πχ,η ανεργία στις ηλικίες κάτω των 30 ετών, εκτινάσσεται στο δυσθεώρητο ποσοστό του 80%.

*Ο Ανδρέας Παπανδρέου,τό 1978, για την αποβιομηχάνιση της Θράκης,είχε δηλώσει σχετικά:<<Είναι εθνικό έγκλημα το κλείσιμο των Συνεταιριστικών Βιομηχανιών και επιχειρήσεων στην Θράκη,επειδή δεν απέφεραν κέρδη.Αντίθετα,εάν έπρεπε να επιδοτηθεί η ύπαρξη της Θράκης,100 φορές να επιδοτηθεί. Δέν μπορεί, τά κριτήρια τά στενόμυαλα των κυρίων Μάνου (τότε υπουργού Βιομηχανίας) και Σία,να οδη γούν στην υπόσκαψη των εθνικών συμφερόντων,αυτής της ίδιας τής ακεραιότητας της χώρας μας.Αυτοί οι κύριοι ξέρουν πού οδηγούν τη χώρα; Ξέρουν τι ευθύνες επωμίζονται;>>.Δυστυχώς,σήμερα,καί οι ση μερινές Μνημονιακές κυβερνήσεις,πράττουν τά ίδια η ακόμη καί χειρότερα.

*Η Ελλάδα έχει μια εξαιρετική γεωλογική ιστορία πού σχετίζεται με την σύγκλιση της Αφρικανικής τεκτονι κής πλάκας με την Ευρασιατική στον χώρο του Αιγαίου.Η σύγκλιση δε αυτή σχετίζεται με πλήθος σύνθε των γεωλογικών φαινομένων πού έχουν προκαλέσει τον σχηματισμό σημαντικών πετρωμάτων και με ταλλευμάτων..Σε έκθεση,δέ,της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας Επιστημών(επίσημος σύμβουλος της Βρετανικής κυβέρνησης),αποκαλύπτεται ότι υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα Υ/Δ,αλλά και διαφόρων σπανίων μετάλλων (σπάνιες γαίες,ασήμι,χρυσός,χαλκός,ψευδάργυρος,τελλούριο,κοβάλτιο,κλπ)στην Ελληνική ΑΟΖ.Καί κάτι για τους ενδοτικούς και φοβικούς  κυβερνήτες μας:Στον επίσημο  αυτό διαδρα στικό χάρτη της Βασιλικής Εταιρείας Επιστημών<<η ΑΟΖ της Ελλάδας παρουσιάζεται όπως ακριβώς την διεκδικεί η χώρα μας>>.Δέν βλέπουμε,όμως,νά τό αναδεικνύουν καί αυτό,οι κυβερνήσεις μας, απέναντι στίς σχιζοφρενικές απαιτήσεις τής Τουρκίας γιά τήν Ελληνική ΑΟΖ..

*Οσον αφορά δε τον ορυκτό πλούτο της Θράκης,η Τουρκία έχει αποδυθεί σε  μια καλά μεθοδευμένη στρατηγική διείσδυσης,εκμεταλλευόμενη την οικονομική κρίση και την  δύσκολη θέση  στην οποία βρί σκεται η Ελλάδα.Ειδικότερα,ο Ερντογάν,προωθεί στην Θράκη την οικονομική ενίσχυση των Μουσουλ μάνων,με στόχο η Τουρκία να κατακτήσει δεσπόζουσα θέση στην τοπική οικονομία,σε συνδυασμό με την προώθηση τοπικής Αυτονομίας και Αυτοδιοίκησης.Προς τον σκοπό αυτό,η Τουρκία ασκεί επιρροή και σε μεγάλες Πολυεθνικές Εταιρείες πού προχωρούν σε επενδύσεις στην Θράκη και πού έχουν οικο νομικά συμφέροντα και στην Τουρκία,προκειμένου,να αναπτύξουν ιδιαίτερες σχέσεις με την Μουσουλ μανική Μειονότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η περίπτωση  της Καναδικής EL DORADO,πού απέ κτησε με επιθετική εξαγορά το 100% των μετοχών των  ΧΡΥΣΩΡΥΧΕΙΩΝ ΘΡΑΚΗΣ στον Εβρο, ιδιοκτη σίας της εταιρείας PACIFIC FRONTIERS.Η εταιρεία αυτή έχει 2 χρυσωρυχεία στην Τουρκία και είναι Σύμβουλος του προέδρου Ερντογάν,για θέματα εκμετάλλευσης χρυσού.Oσον αφορά δε την εκμετάλλευση του χρυσού στην χώρα μας,καμμία ουσιαστική αξιοποίηση δεν γίνεται,αφού εξάγεται,μόνο,ως πρώτη ύλη, στο εξωτερικό.Η μετατροπή,δέ, του ΙΓΜΕ(Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών) σε πάροχο τεχνικών υπηρεσιών και μόνο,(κατ εντολήν των Δανειστών)αποστερεί την χώρα από την ουσια στική έρευνα του Ελληνικού υπεδάφους για πιθανή εύρεση πολύτιμου ορυκτού πλούτου,(ουρανίου, ζεό λιθου, σπάνιων γαιών, κλπ.),πού θα γινόταν με την άμεση εποπτεία του δυναμικού και έμπειρου επιστη μονικού προσωπικού πού διαθέτουμε,,όπως αναλυτικά περιγράφεται στο βιβλίο του Δημήτρη Μπάτση <<η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα>>.

*Ας δούμε,όμως,τι συμβαίνει στην αντίπερα όχθη του Εβρου ποταμού:

Στην περιοχή της Αδριανούπολης, η Τουρκία ξεφυτρώνει κάθε τόσο και ένα νέο εργοστάσιο.Υπάρχει αυτοκινητοβιομηχανία,υαλουργία,εκκοκιστήρια,κλπ,(με όλη την Ελληνική παραγωγή βαμβακιού να αγο ράζεται, ώς πρώτη ύλη,χαμηλής αξίας,από Τούρκους εμπόρους,και να τό  εισάγουμε ως νήμα,με πολύ υψηλές τιμές,αφού,σχεδόν.ολα τά εκκοκιστήρια στην χώρα μας έχουν κλείσει),αφού,ακόμη δε και τά στρατιωτικά άρβυλα τού Στρατού μας, κατασκευάζονται,στην Τουρκία.H Aδριανούπολη,από μια έρημη πόλη,μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών τού 1923,έχει ένα πληθυσμό,πλέον, πού ξεπερνά τις 200.000,ενώ ο πολεοδομικός της σχεδιασμός προβλέπει ότι την επόμενη δεκαετία θα φιλοξενεί 1.000.000 κατοίκους.

Στό επόμενο Μέρος:Tά δύο φονικά όπλα τής Τουρκίας στήν  Θράκη. 

Χρήστος Καπούτσης: «Είμαι αισιόδοξος. Δεν φαίνεται να έχει καμιά χρησιμότητα να είμαι οτιδήποτε άλλο».

0
 του Χρήστου Καπούτση
Τα συμβαίνοντα στην γεωγραφική περιοχή μας, από την ανατολική Ευρώπη, τη Μαύρη Θάλασσα, τα Βαλκάνια, μέχρι και τις αφρικανικές ακτές της Μεσογείου, αποτελούν το κρίσιμο εύφλεκτο υλικό, που δυνητικά θα μπορούσε να οδηγήσει την περιοχή μας σε γεωπολιτική αστάθεια και γενικευμένη στρατιωτική σύγκρουση, εκτός και αν, πρυτανεύσει η λογική, η μετριοπάθεια και η διπλωματία, ειδικά η παρασκηνιακή και αποφευχθούν τα αναμενόμενα δυσάρεστα. Τα εφιαλτικά σενάρια, της πυρηνικής απειλής, επισιτιστικής και ενεργειακής κρίσης, δεν έχουν «αποσυρθεί» από τα πιθανά ενδεχόμενα…
Εκτιμώ ότι αν ζούσε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, θα επαναλάμβανε, σχολιάζοντας το σημερινό συγκρουσιακό διεθνές περιβάλλον, ότι: «Είμαι αισιόδοξος. Δεν φαίνεται να έχει καμιά χρησιμότητα να είμαι οτιδήποτε άλλο».
Α. Η Τουρκία, δεν θα μπορούσε να απουσίαζε από το σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο της Ελλάδας με τη Λιβύη. Η Κυβέρνηση της Δυτικής Λιβύης, που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ (άρα και από την Ελλάδα), είναι το δεκανίκι της Τουρκίας του Ερντογάν.
Πιθανή χειραψία του Ν. Δένδια με την υπουργό εξωτερικών της Λιβύης κ. Μανγκους στην Τρίπολη (η Μανγκούς είχε υπογράψει τον Οκτώβριο τη συμφωνία με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου), είναι βέβαιο, ότι η Τουρκική διπλωματία θα την αξιοποιούσε προβάλλοντας την, ως αναγνώριση του Τουρκο-Λιβυκού συμφώνου οριοθέτησης των θαλασσίων Ζωνών στην Μεσόγειο, όπου θίγονται κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Στη συνέχεια ο Ν. Δένδιας συναντήθηκε στη Βεγγάζη με τον Στρατηγό Χ.Χαφτάρ, που έχει καταγγείλει το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο.
Ουσιαστικά έχουμε διακοπή των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας – Λιβύης… και έχω ζωηρές επιφυλάξεις, αν αυτή είναι θετική εξέλιξη για την ελληνική διπλωματία, καθότι, μετά το σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο, εδραιώνεται η επιρροή της Τουρκίας στη Λιβύη. Αναμένεται επίσκεψη στην Τρίπολη του Τ. Ερντογάν, που θα σημάνει την αναγγελία τουρκικών γεωτρήσεων νοτίως της Κρήτης. Ουσιαστικά και μέσω της Λιβύης επιδιώκει η Τουρκία να κλιμακώσει την ένταση με την Ελλάδα.
B. Η Ελλάδα παραμένει σταθερή στην επιλογή της, να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια στο Λαό της Ουκρανίας και να ενισχύει με στρατιωτικό υλικό τον ουκρανικό Στρατό.
Ήδη τα ΤΟΜΑ ΒΜΡ-1, που προέρχονται από την ελληνική στρατιωτική βοήθεια, βρίσκονται στις εμπροσθοφυλακές μάχης στην νοτιοανατολική Ουκρανία, απέναντι από τις ρωσικές δυνάμεις. Ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Ν. Παναγιωτόπουλος κατά την παρέμβασή του σε Τηλεδιάσκεψη (VTC) της Ομάδας Επαφής για την Άμυνα στην Ουκρανία, η οποία οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Ώστιν , αναφέρθηκε στην ανθρωπιστική και αμυντική βοήθεια που έχει παρασχεθεί, από τη χώρα μας στην Ουκρανία, όπως πυρομαχικά 155 χλσ. και τεθωρακισμένα οχήματα μάχης BMP-1.
Ο ΥΕΘΑ δεσμεύθηκε ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να στηρίζει τον δίκαιο αγώνα του ουκρανικού λαού για προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας . Στην τηλεδιάσκεψη συμμετείχε, επίσης, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος. Μετά την ολοκλήρωση της τηλεδιάσκεψης ο αμερικανός υπουργός Λ.Όστιν μας πληροφόρησε ότι η Ελλάδα, όπως και η Σουηδία, ο Καναδάς, η Γερμανία και φυσικά και οι ΗΠΑ, θα στείλει κι άλλο «πακέτο» πυρομαχικών στην Ουκρανία, ενώ συζητήθηκε το ενδεχόμενο να σταλεί στη Ουκρανία και το ρωσικής κατασκευής, αλλά ελληνικής ιδιοκτησίας, αντιαεροπορικό σύστημα S-300 που βρίσκεται στην Κρήτη και είναι ενταγμένο στο Εθνικό Σύστημα Αεράμυνας! Εκτιμώ ότι η Κυβέρνηση «ρισκάρει» στέλνοντας σημαντική στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, που σημαίνει μεγαλύτερη συμμετοχή στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Και ακόμη, επειδή ο αμερικανός υπουργός Άμυνας και όχι ο Έλληνας ομόλογός του, ανακοινώνει ότι η Ελλάδα θα στείλει στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία, μας βάζει σε σκέψεις… για παράδειγμα, υπάρχει ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική, απεγκλωβισμένη από συμμαχικές υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, που πιθανόν να μην είναι και απόλυτα συμβατές με τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας;
Γ. Στο μέτωπο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, από την περασμένη Πέμπτη το πρωί, η Ρωσία έχει εξαπολύσει νέα σειρά πυραυλικών επιθέσεων εναντίον πόλεων της Ουκρανίας, στοχοθετώντας ενεργειακές υποδομές με αποτέλεσμα να προκληθούν διακοπές στην ηλεκτροδότηση, που ασφαλώς επηρεάζουν τη ζωή εκατομμύριων Ουκρανών. Το Κίεβο έκανε λόγο για τον σφοδρότερο βομβαρδισμό σε εννέα μήνες πολέμου. Σχετικά με το πυραυλικό πλήγμα στο χωριό της Πολωνίας, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βλ. Ζελένσκι, επιμένει ότι ο αντιβαλλιστικός πύραυλος εκτοξεύθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις και μάλιστα ζήτησε, ως μη όφειλε, την ενεργοποίηση του άρθρου 5 της Ατλαντικής Συμμαχίας, δηλαδή την αφετηρία του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου!!
Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ, δεν συμμερίζονται την άποψη του Ουκρανού προέδρου και δηλώνουν ότι πύραυλος προήλθε από την Ουκρανική αεράμυνα, «ήταν ατύχημα» λέει ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ και κάποιοι πιο πραγματιστές μιλούν για ουκρανική προβοκάτσια. Και αυτό είναι μια «σκιά» στις σχέσεις της Δύσης με την Ουκρανία και ταυτόχρονα, με το «άδειασμα» του Ζελένσκι από τη Δύση, ανοίγει μια χαραμάδα διπλωματικής προσέγγισης με τη Ρωσία. Και αυτή είναι μια θετική εξέλιξη, παρότι οι διπλωματικές πρωτοβουλίες για καταρχήν κατάπαυση του πυρός στο ουκρανικό μέτωπο, βρίσκονται ακόμη σε εμβρυακή μορφή. Να επισημάνουμε, ότι έχει ανανεωθεί η συμφωνία μεταξύ Κιέβου και Μόσχας για την εξαγωγή σιτηρών από το ουκρανικό λιμάνι της Οδησσού. Και αυτή η εξέλιξη καταγράφεται στα θετικά του διαλόγου των εμπολέμων χωρών.
Δ. Ο Υπουργός Άμυνας και Αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπένζαμιν Γκαντζ , πραγματοποίησε διήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα. Στις συνομιλίες με τον Έλληνα ομόλογό του Ν. Παναγιωτόπουλο, επαναβεβαιώθηκε η σημασία των ισχυρών, διαχρονικών δεσμών φιλίας και συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ και της στρατηγικής αμυντικής σχέσης των δύο κρατών. Σε δηλώσεις του, μετά τη συνάντηση, ο ΥΕΘΑ Ν. Παναγιωτόπουλος είπε: «Ο επιθετικός αναθεωρητισμός είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην περιοχή μας. Ε χουμε οικοδομήσει ισχυρές συμμαχίες με το Ισραήλ και άλλες χώρες, ώστε να εισέλθουμε σε μια νέα εποχή ειρήνης και σταθερότητας». Από την πλευρά του, ο Υπουργός Άμυνας και Αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπένζαμιν Γκαντζ, όχι μόνο δεν καταδίκασε τον τουρκικό αναθεωρητισμό, αλλά μας ενημέρωσε ότι το Ισραήλ, μπορεί να γίνει η «γέφυρα» για την βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Δηλαδή, να κάνουμε διάλογο με την Τουρκία και να τα «βρούμε» κάπου στη μέση του Αιγαίου, με αμοιβαίες , αλλά και «ολίγον» οδυνηρές υποχωρήσεις! Να μία ακόμη αφορμή, για να αισιοδοξούμε! Ας χαμογελάσουμε …..
militaire.gr

Ναύαρχος Τσαϊλάς στο Armyvoice: Αν ο Ερντογάν ….

0

Ναύαρχος Τσαϊλάς στο Armyvoice: Αν ο Ερντογάν τραβήξει το σχοινί θα έχει κάνει τρεις βασικούς λανθασμένους υπολογισμούς

Συνέντευξη στον Μάνο Χατζηγιάννη

“Διακυβεύεται κάτι περισσότερο από την πολιτική του αγωγού. Διακυβεύεται ο έλεγχος των θαλασσίων ζωνών” αναφέρει μεταξύ άλλων στην αποκλειστική του συνέντευξη στο Armyvoice ο γνωστός αναλυτής, Υποναύαρχος ε.α. Δημήτρης Τσαϊλάς.

Ο κ. Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), και του Strategy International (SI).

Σχολιάζει την τελευταία συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν, αναλύει τις τουρκικές απειλές στο Αιγαίο και τονίζει πως “αν ο Ερντογάν τραβήξει το σχοινί θα έχει κάνει τρεις βασικούς λανθασμένους υπολογισμούς”.

Εκτιμάει πως ο Ερντογάν θα αξιοποιήσει το χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη, ενώ απαντάει στις εκκλήσεις κάποιων να ρίξουμε ένα τουρκικό drone ως εξής: “Μια ενδεχόμενη κατάρριψη τουρκικού αεροσκάφους ή Drone στο Αιγαίο, θα δημιουργήσει μια ακανόνιστη ροή ως προς το ότι οι συνέπειες ή η αποτελεσματικότητα μπορεί να παρουσιάσουν ριζικές ασυνέχειες”

Τέλος, αναλύει την είδηση για  ισχυρότερη ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο ως απάντηση στις τουρκικές απειλές που δρομολογούν οι υπουργοί Άμυνας της Ελλάδας, της Κύπρου, της Γαλλίας και της Ιταλίας.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:

-Ναύαρχε πιστεύετε πως η συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν μπορεί να επιφέρει αλλαγές στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις παρά τα αποτελέσματα των εκλογών στο Κοκγρέσο;

Υπάρχει η σταθερή πεποίθηση στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι μπορούν να παράσχουν στον Ελληνισμό και την Τουρκία την ευκαιρία να αγκαλιάσουν ένα κοινό μέλλον που να δίνει έμφαση στην ενεργειακή διαφοροποίηση, την πολυεθνική συνεργασία και την επίλυση συγκρούσεων. Όμως υπάρχει έντονος προβληματισμός για το πως θα επιτευχθεί αυτό.

Μια συγκυριακή αναζωογόνηση των δεσμών Τουρκίας-ΗΠΑ (όπως η συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν) δεν αποτελεί πανάκεια για το περιφερειακό αδιέξοδο, ωστόσο είναι ένα σαφές βήμα προς τη κατεύθυνση που δείχνει στους απρόθυμους γείτονες ότι μπορεί πραγματικά να επωφεληθούν από τη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο. Κανείς δεν πιστεύει ότι θα κερδίσει τον ενεργειακό πόλεμο μόνη της η Τουρκία. Προσοχή, όμως διότι διακυβεύεται κάτι περισσότερο από την πολιτική του αγωγού.

Διακυβεύεται ο έλεγχος των θαλασσίων ζωνών. Η τρέχουσα συγκυρία προσφέρει μια ευκαιρία για την αναμόρφωση της περιφερειακής τάξης πραγμάτων με το να φανταστούμε μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις που θα συμβάλλουν στην κοινή ασφάλεια, ενέργεια και ευημερία.

Επανερχόμενος στο βασικό ερώτημά σας, προς το παρόν φαίνεται να μην υπάρχει διάθεση από τις ΗΠΑ για μια αλλαγή στο status quo και μάλιστα αναφέρονται στην Τουρκία ως «μαύρο πρόβατο». Από την άλλη, οι συνεχιζόμενες εξελίξεις στη Λιβύη αναμφίβολα θα επηρεάσουν την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όμως, με ρεαλιστικές επιλογές εκτιμάται ότι είναι δυνατόν να αποτρέψουν τη μονομερή στάση της Τουρκίας. Εφόσον αυτό επιτευχθεί, τα άλλα μέρη μπορούν να παραδεχτούν ότι ο αποκλεισμός της Άγκυρας από τη γενναιοδωρία της Ανατολικής Μεσογείου απλώς δεν είναι βιώσιμος.

Η Τουρκία, με τη σειρά της, θα χρειαστεί μια επιλογή αμοιβαίου συμφέροντος για να αποκλιμακώσει τις τακτικές της διπλωματίας των κανονιοφόρων και να αποφύγει τη διεθνή απομόνωση.

Σε τελική ανάλυση, ένας διάλογος χωρίς απειλές και παράλογες απαιτήσεις, και σύμφωνος με το Διεθνές Δίκαιο για την αναζήτηση συναίνεσης είναι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί περιφερειακή σταθερότητα και σε αυτό πιστεύει και ο Μπίντεν.

Εκτιμάται ως προτεραιότητα της σημερινής Αμερικανικής πολιτικής, είναι η λύση του εμφυλίου πολέμου της Λιβύης ώστε στη συνέχεια να μεσολαβήσει μεταξύ των θιγόμενων μερών – των συμμάχων κρατών μελών του ΝΑΤΟ, Τουρκία και Ελλάδα- για το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών με σκοπό να δημιουργήσει ένα πιο εποικοδομητικό περιβάλλον για μελλοντικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου.

Σε κάθε περίπτωση για τον Ελληνισμό απαιτείται η διατήρηση του καθεστώτος της αξιόπιστης δύναμης και νησίδας ασφαλείας με δύο κινήσεις:

Πρώτον, να έχουμε τη βούληση και τα μέσα για να προστατεύσουμε τα ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα και δεύτερον, να είμαστε σε θέση να ενεργούμε ως διαμεσολαβητές ισχύος για να ηγηθούμε της αλλαγής στο διεθνές σύστημα με τρόπους που θα διατηρήσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να υιοθετήσουμε προληπτικές εξωτερικές πολιτικές και στρατηγικές εθνικής άμυνας που να εξισορροπούν ισχυρές εταιρικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες συμμάχους και αξιόπιστα  μέσα διπλωματίας με αντίπαλες δυνάμεις για να αποφύγουμε λάθη και περιττή κλιμάκωση. Θα είναι ατυχής υπόθεση και θα  χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να βασιζόμαστε αποκλειστικά στις εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ και θα χρειαστεί να κάνουμε μια σημαντική επανεπένδυση, τόσο από άποψη ιδεών όσο και πόρων, στην εξωτερική μας πολιτική.

-Σας ανησυχεί η συνεχής ρητορική από τουρκικής πλευράς με εκφράσεις όπως “θα έρθουμε νύχτα”, αλλά και η συνεχής παραπληροφορηση ή θεωρείτε πως πρόκειται για αντιπερισπασμό του καθεστώτος Ερντογάν;

Γενικά, η τουρκική στρατηγική παραπληροφόρησης κατά του Ελληνισμού δεν γίνεται με σκοπό να δημιουργήσει μια ψευδή ιστορία – ένα ψέμα – αλλά αντίθετα να ενισχύσει τις παράλογες αξιώσεις της. Όταν πρόκειται για παραπληροφόρηση και απομυθοποίηση, ό,τι είναι παλιό είναι και πάλι νέο. Όπως και στο παρελθόν, η παραπληροφόρηση βασίζεται στην προθυμία του κοινού να πιστεύει αντικειμενικά παραποιήσιμες πληροφορίες. Αυτή η προθυμία είναι μεγαλύτερη σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής. Οπότε σαφώς ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί να κερδίσει πολιτικούς πόντους στο εσωτερικό εν΄ όψη των εκλογών.

Όσον αφορά τη ρητορική “θα έρθουμε νύχτα” δείχνει ότι ο Ερντογάν δεν είναι ένας ορθολογικός γεωπολιτικός παράγοντας. Έτσι μπαίνουμε περισσότερο στο πεδίο των αγνώστων παραγόντων, όπου οι όποιες προβλέψεις είναι δύσκολες. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, η Δύση δεν πρέπει να κάνει πίσω όσον αφορά τον πολιτικό αποκλεισμό του. Ο κίνδυνος να ανταποκριθεί ο Ερντογάν στην απειλή του για χρήση βίας δεν μπορεί να απορριφθεί. Η Δύση πρέπει να εξετάσει αυτά τα σενάρια και να κρατήσει σταθερή πολιτική. Διότι αν ενδώσουμε στον εκβιασμό, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα σταματήσει ποτέ τις απειλές του. Το σχεδόν αδιανόητο για τη συμμαχία του ΝΑΤΟ έχει γίνει τουλάχιστον μια πιθανότητα.

Αντιμέτωπος με τις αποτυχημένες αποφάσεις  της Τουρκίας με την αγορά των συστημάτων S-400 από τη Ρωσία τον απομάκρυνε από την αμερικανική αμυντική αγορά, την κλιμάκωση των αντιδυτικών αντιδράσεων με τη διαχείριση του κύματος μεταναστών και τις εντάσεις εναντίον της κυριαρχίας της Ελλάδας, καθώς και με μια αυξανόμενη χορωδία γερακιών στα τουρκικά κρατικά μέσα ενημέρωσης που ενθαρρύνουν τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ελληνισμού, ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν έχει αυξήσει το διακύβευμα.

Εάν αποφασίσει να τραβήξει το σχοινί  είναι σαφές ότι η Άγκυρα θα έχει κάνει τρείς βασικούς λανθασμένους υπολογισμούς. Ο πρώτος λάθος υπολογισμός είναι η υπερεκτίμηση της στρατιωτικής ισχύος και της αποτελεσματικότητας του τουρκικού στρατού. Ο Ερντογάν προφανώς θέλει να πιστέψει ότι μια ελληνοτουρκική κρίση δεν θα εξελισσόταν σε πόλεμο και θα δημιουργήσει τετελεσμένο. Το δεύτερο μεγάλο λάθος υπολογισμού είναι η συνεχής υποτίμηση του ελληνικού λαού και των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Προφανώς η Άγκυρα πιστεύει ότι θα κάνει μια εύκολη αποβίβαση στρατευμάτων σε κάποιο νησί όπως έγινε στην Κύπρο το 1974. Ο τρίτος εσφαλμένος υπολογισμός του Ερντογάν είναι ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ θα αποδεχτεί τα ατοπήματά του  και την κακή συμπεριφορά, επειδή η Τουρκία έχει μεγάλη γεωστρατηγική αξία. Αυτός ο λάθος υπολογισμός του Ερντογάν δημιουργείται από την πεποίθησή του ότι οι μεν Ευρωπαίοι έχουν επενδύσει τόσο πολύ στους οικονομικούς δεσμούς τους με τη Τουρκία που δεν θα ήταν διατεθειμένοι να επιβάλουν κυρώσεις. Όσον αφορά το ΝΑΤΟ, η ηγέτιδα δύναμη του οργανισμού, οι ΗΠΑ, επανειλλειμένα του δείχνει αδιαφορία.

Όλοι αυτοί οι λανθασμένοι υπολογισμοί ενισχύουν την εθνική ενότητα του Ελληνισμού και δημιουργούν αμφιβολίες για τη συνεκτική πολιτική στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπου με τις απειλές πολέμου εμφανίζεται ως υποστηρικτής των ρωσικών θέσεων που επιθυμούν ένα αδύνατο και διαλυμένο ΝΑΤΟ. Είναι δύσκολο να δούμε πώς ο Ερντογάν θα μπορέσει να αντιστρέψει την τύχη του αλλά μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται να έχει πρόθεση να τερματίσει την επιθετική του συμπεριφορά.

-Ανησυχείτε πώς θα εκμεταλλευτεί ο Ερντογάν το χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη;

Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν μας έχει συνηθίσει συχνά να κατηγορεί τους αντιπάλους του για τρομοκρατία με ελάχιστα ή καθόλου στοιχεία. Με τον πληθωρισμό να ξεπερνά το 85% και το τουρκικό νόμισμα σε ελεύθερη πτώση, ο Ερντογάν χρειάζεται απεγνωσμένα να συσπειρώσει το τουρκικό κοινό. Επίσης, επιδιώκει να χαρακτηρίσει τους Σύρους Κούρδους ως τρομοκράτες συνδέοντας την τρομοκράτη με την Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας.

Μπορεί επίσης να επιδιώξει να χρησιμοποιήσει την αιματοχυσία και την κατηγορία της ενοχής των Κούρδων για να εκβιάσει παραχωρήσεις από τη Σουηδία. Χωρίς να αποτελεί κανόνα, αφορά κυρίως την τακτική, και έχει άμεση σχέση με την απάτη και την πανουργία. Έτσι ο Ερντογάν χρησιμοποιεί τον δόλο, και με κατάλληλη προπαγάνδα θα εκμεταλλευτεί την κατάσταση. Για έναν τελείως ανίσχυρο, τόσο ο δόλος όσο και η πανουργία, αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο για αποφασιστικό τακτικό πλήγμα έναντι των αντιπάλων του.

Οπότε, βλέποντας τον Ερντογάν να κουνάει το δάχτυλο προς όποιον θεωρεί αντίπαλό του μάλλον θέλει να εκμεταλλευτεί πολιτικά το τρομοκρατικό κτύπημα. Ωστόσο, εάν θέλει πραγματικά τη διαλεύκανση, θα πρέπει να επιτρέψει στη διεθνή κοινότητα να διερευνήσει ανεξάρτητα. Με απλά λόγια, ο Ερντογάν είναι αναξιόπιστος για το ΝΑΤΟ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση και εκτιμάται ότι δεν θα δεχτούν τον λόγο του. Αν ο Ερντογάν δεν έχει τίποτα να κρύψει, τότε δεν πρέπει να αρνηθεί την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την έρευνά με διεθνείς παρατηρητές.

-Με αφορμή τις προκλήσεις των Τούρκων ποια η άποψή σας για μια ενδεχόμενη κατάρριψη τουρκικού αεροσκάφους ή Drone στο Αιγαίο;

Αν και η πολυπλοκότητα στη στρατηγική είναι μια έννοια με ρευστά χαρακτηριστικά λόγω τριβών που έχουν ως αποτέλεσμα να την καταστούν μεταβαλλόμενη και απρόβλεπτη, καθώς εξελίσσεται ιδιαίτερα στο πεδίο των επιχειρήσεων, ωστόσο όλοι είναι εξοικειωμένοι με τα πολύπλοκα φαινόμενα, αφού όλοι στη Γη περιβάλλονται συνεχώς από ένα σημαντικό: τον καιρό. Τα καιρικά φαινόμενα χρησιμοποιούνται συχνά για να εξηγήσουν και να επιδείξουν πτυχές της πολυπλοκότητας όπως η τάξη και η αταξία ή η προβλεψιμότητα και το απρόβλεπτο. Ένα τακτοποιημένο σύστημα καιρού μπορεί να γίνει άτακτο από τη μια στιγμή στην άλλη, όπως γνωρίζει κάθε ναυτικός. Ο ναυτικός γνωρίζει επίσης ότι η συγκεκριμένη εμφάνιση μιας ακραίων φαινομένων καταιγίδας είναι δύσκολο να προβλεφθεί, αλλά μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα ότι μια τέτοια καταιγίδα θα εμφανιστεί ξανά κάποια στιγμή, κάπου. Όπως είναι η καταιγίδα, έτσι είναι και ο πόλεμος.

Ενώ η πολυπλοκότητα στην αποτροπή ενός πολέμου είναι μια δύσκολη υπόθεση, όλοι συμφωνούν ότι ενισχύουμε την αποτροπή με ισχυροποίηση των ενόπλων δυνάμεων και με συμπαγείς συμμαχίες.

Μια ενδεχόμενη κατάρριψη τουρκικού αεροσκάφους ή Drone στο Αιγαίο, θα δημιουργήσει μια ακανόνιστη ροή ως προς το ότι οι συνέπειες ή η αποτελεσματικότητα μπορεί να παρουσιάσουν ριζικές ασυνέχειες. Θα είναι επίσης χαοτική, καθώς μπορεί να καταγράψει τόσο τις ριζικές ασυνέχειες στα αποτελέσματα που είναι χαρακτηριστικά της μη γραμμικότητας, όσο και τις συνέπειες που διαφέρουν σε ένα εύρος φαινομενικά εντελώς δυσανάλογο με την κλίμακα της αρχικής ώθησης. Και εξηγούμαι με όρους στρατηγικής: Η Ελλάδα εφάρμοσε στρατηγική με τόλμη και αποφασιστικότητα κατά των τουρκικών απειλών με αναχαιτίσεις των τουρκικών εναερίων και πλωτών μέσων πιστεύοντας ότι η τακτική άμυνα μετατρέπεται σε ισχυρότερη μορφή πολέμου. Επίσης δημιουργήθηκαν  βιώσιμα στρατιωτικά δίκτυα ακριβείας από ελληνικής πλευράς κατά μήκος όλης της αλυσίδας των νησιών απέναντι στις τουρκικές ακτές, εφόσον προκύπτουν απειλές σε καθημερινή βάση, ενώ εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ το τουρκικό casus belli.

Όντας έτσι, εκτιμάται ότι το στρατιωτικό πλεονέκτημα του επιτιθέμενου μπορεί μεν, να κορυφωθεί στην έναρξη του, ενώ θα αρχίσει να μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, ιδιαίτερα όταν θα απωλέσει τη διεθνή νομιμοποίηση.

Ως αλυσιδωτή αντίδραση, η διαπραγματευτική μόχλευση που εξαρτάται από τον πιθανό νικητή, αρχίζει να υποχωρεί μετά το σημείο της κορύφωσης, καθώς και η ικανότητα του επιτιθέμενου να επιβάλλει τη θέλησή του στον αμυνόμενο ο οποίος φρόντισε να ενισχυθεί. Τότε ο επιτιθέμενος θα εντείνει την επίθεσή του πέρα από το σημείο κορύφωσης της νίκης με το μέγιστο περιθώριο στρατιωτικής υπεροχής του, για να πάρει αυτό που θέλει. Αλλά θα βρεθεί σε όλο και πιο αδύναμη θέση καθώς η επίθεση συνεχίζεται και θα απαιτήσει αριστοτεχνικούς χειρισμούς για να διατηρηθεί το πλεονέκτημα του πεδίου της μάχης τόσο πολύ ώστε να αποκομίσει τους καρπούς του πολέμου.

Ήδη η τουρκική ελίτ έχει αιφνιδιαστεί από την απόρριψη των αιτημάτων της για ενίσχυση των αεροπορικών της δυνάμεων από τις ΗΠΑ και από την έναρξη ερευνών στα οικόπεδα νότια της Κρήτης και ακολουθούν και άλλοι αιφνιδιασμοί.

Πλέον η Τουρκία αντιλαμβάνεται την παρούσα συγκυρία ως ευνοϊκή για την Ελλάδα για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. καθώς η ισορροπία ισχύος αρχίζει να ανατρέπεται υπέρ του Ελληνισμού στις θαλάσσιες περιοχές λόγω του εκσυγχρονισμού των μαχητικών αεροσκαφών αλλά και της μελλοντικής απόκτησης υπερσύγχρονων φρεγατών και αεροσκαφών, καθώς και της παρουσίας των υποβρυχίων 214 και των Rafal τα οποία στερείται η τουρκική πλευρά. Επομένως, οι υψηλοί τόνοι κατά του Ελληνισμού έχουν στην πραγματικότητα ως αποδέκτες τους ευρωπαϊκούς και νατοϊκούς συμμάχους.

-Πώς σχολιάζετε την είδηση για  ισχυρότερη ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο ως απάντηση στις τουρκικές απειλές που δρομολογούν οι υπουργοί Άμυνας της Ελλάδας, της Κύπρου, της Γαλλίας και της Ιταλίας;

Η θεμελιώδης προϋπόθεση της στρατηγικής είναι ότι έχουμε εισέλθει σε μια αποφασιστική δεκαετία σε σχέση με δύο θεμελιώδεις στρατηγικές προκλήσεις. Η πρώτη είναι ο διεθνής ανταγωνισμός για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της διεθνούς τάξης. Και η δεύτερη είναι ότι ενώ αυτός ο ανταγωνισμός βρίσκεται σε εξέλιξη, πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια σειρά από τουρκικές προκλήσεις που επηρεάζουν το σύνολο του Ελληνισμού. Αυτή η στρατηγική καθιστά σαφές ότι αυτές οι κοινές προκλήσεις δεν είναι περιθωριακά ζητήματα, δεν είναι δευτερεύοντα σε σχέση με τη γεωπολιτική, αλλά λειτουργούν σε ένα επίπεδο παράλληλα με τον ανταγωνισμό – τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό με τις μεγάλες δυνάμεις. Τώρα, φυσικά, υπάρχουν εντάσεις μεταξύ της προσπάθειας ανάπτυξης αμυντικών συνεργασιών για την επίλυση αυτών των κοινών προκλήσεων και της προσπάθειας να τοποθετηθούμε αποτελεσματικά για να επικρατήσουμε στον στρατηγικό ανταγωνισμό στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Υπάρχουν όμως και τρόποι με τους οποίους αυτά ενισχύονται.

Προς αυτή την κατεύθυνση είναι η απόφαση δημιουργίας της Συνδυασμένης Ναυτικής Ομάδας Μεσογείου (Task Force) που θα διαμορφωθεί από ναυτικές δυνάμεις κρατών που συμφωνούν στην αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας και τη δημιουργία περιφερειακής ασφάλειας. Είναι μια φυσιολογική πρακτική σήμερα για το ΝΑΤΟ τον ΟΗΕ και τα ναυτικά της ΕΕ να λειτουργούν ανεξάρτητα σε διακεκαυμένες περιοχές και να ενώνονται σε διαλείπουσα βάση για άσκηση διεθνών αποφάσεων και επίδειξη διεθνούς νομιμοποίησης σε κάθε έκνομη πράξη.

Καθώς η ναυτική ισχύς και η εμβέλεια της Τουρκίας ισχυροποιούνται, η περιοχή απαιτεί από τον Ελληνισμό να συνεχίσει να εμπλέκεται με νέους και καινοτόμους τρόπους. Η δημιουργία μιας συνδυασμένης θαλάσσιας Task Force θα προκαλέσει στους εταίρους που επιδιώκουν περαιτέρω περιφερειακή συνεργασία να συμβάλουν με συνέπεια στις ναυτικές δραστηριότητες σε ολόκληρη τη θαλάσσια περιοχή και να παραμείνουν αφοσιωμένοι σε ένα ελεύθερο και ανοιχτό θαλάσσιο περιβάλλον της Μεσογείου.

Η δημιουργία αυτής της ναυτικής δυνάμεως είναι ζωτικής σημασίας για την περιοχή της Μεσογείου, όπου ο μεγαλύτερος βραχυπρόθεσμος κίνδυνος μπορεί να είναι ένας εσφαλμένος στρατιωτικός υπολογισμός. Η πραγματική χρησιμότητα της, είναι ότι αφενός, η μόνιμη και συνεπής της φύση θα επέτρεπε να συμβάλλει ώστε τα ναυτικά να συνεργαστούν για να χτίσουν διαλειτουργικότητα κατά την ειρήνη, αφετέρου να δώσει στη διαμορφούμενη συμμαχία ένα εργαλείο για να διασφαλίσει ότι σήμαινε πάντα συμβάλλοντας στην αυξανόμενη ευθυγράμμιση των ναυτικών και την επιθυμία να συνεργαστούν.

Τα καθήκοντα αυτής της ειδικής ομάδας θα είναι πολυάριθμα. Από την πραγματοποίηση διασφάλισης  σταθερότητας σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, τη διεξαγωγή ασκήσεων, τη συμμετοχή σε υπάρχουσες πολυμερείς ασκήσεις και αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών καθώς και άλλων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, ενώ θα επιχειρούν μαζί σε τακτική βάση χτίζοντας συνεργασία, εμπιστοσύνη και διαλειτουργικότητα.

Ενώ πολλές από αυτές τις μεμονωμένες δραστηριότητες πραγματοποιούνται ήδη σε τακτική βάση, η τοποθέτηση τους σε μια επίμονη περιφερειακή θαλάσσια προσπάθεια θα ήταν ένας νέος τρόπος για τις παράκτιες χώρες της Μεσογείου, και όχι μόνο, να επιδείξουν εξισορροπητικό ρόλο στην περιοχή. Ταυτόχρονα, θα προκαλούσε όσους απαιτούν περισσότερα απ’ ότι ορίζει το Διεθνές Δίκαιο, όπως η Τουρκία και η Λιβύη, να βγουν από τη ζώνη άνεσής τους και να συνεισφέρουν περισσότερο στην περιφερειακή ασφάλεια.

Οι επικριτές θα υποστηρίξουν ότι το Πολεμικό Ναυτικό είναι πολύ απασχολημένο αυτή τη στιγμή για να αποκτήσει μια επιχειρησιακή ιδέα τόσο υψηλή, καθώς οι ναυτικές μονάδες μας, απαιτούν εκσυγχρονισμό και ανανέωση για να ανταπεξέλθουν πλήρως σε τόσο αυξημένα καθήκοντα. Η Τουρκία καθώς και οι σύμμαχοί της στην ΕΕ, επίσης θα προσπαθήσουν να ακυρώσουν αυτή την προσπάθεια παραπονούμενοι αναπόφευκτα ότι αυτός ο νέος σχηματισμός έχει σχεδιαστεί για να την συγκρατήσει. Η Άγκυρα, μας έχει συνηθίσει να διαμαρτύρεται για οποιαδήποτε περιφερειακή στρατιωτική δραστηριότητα που της φέρνει δυσαρέσκεια. Μια τακτική που μπορεί περιστασιακά να ταράξει τις νέες προσπάθειες συνεργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας είναι αυτές που έχουν καταστήσει τη συνεργασία, σαν αυτή πιο δυνατή από ό, τι πριν από λίγο καιρό. Ωστόσο, πιθανά μέλη της ειδικής ομάδας είναι πιθανό να αποκλείσουν την ιδέα, καθώς η Άγκυρα θα επιδιώκει να ασκήσει πίεση και να τορπιλίσει τη νέα πρωτοβουλία. Η αποφυγή αυτής της παγίδας θα απαιτήσει προσεκτικό επιχειρησιακό και διπλωματικό σχεδιασμό.

Πρώτον, η ειδική ομάδα μπορεί να είναι ακόμη πιο ανθεκτική και να έχει θετικές επιπτώσεις εάν η ιδέα προέρχεται από μια ισχυρή χώρα της ΕΕ, όπως η Γαλλία.

Δεύτερον, για να αποφευχθεί η αντίληψη ότι αυτός θα είναι ένας αντι-Τουρκικός συνασπισμός, τα κράτη μέλη θα πρέπει αντ’ αυτού να επιμείνουν να σχηματιστεί η ειδική ομάδα γύρω από μια δήλωση αρχών που όλοι θα δεσμευτούν να τηρήσουν, από την ελευθερία πτήσης και πλού, στην προστασία του θαλάσσιου οικολογικού περιβάλλοντος και να συμφωνήσουμε ότι όλες οι διαφορές πρέπει να επιλύονται ειρηνικά.

Τρίτο, θα εκτελούνται επιχειρήσεις χαμηλής έντασης, ακριβώς όπως η συνδυασμένη ανταπόκριση στην εκκένωση του Λιβάνου ή της Λιβύης προκάλεσε την εμφάνιση πολύπλευρης συνεργασίας Ελλάδος-Γαλλίας-Κίνας. Η ειδική ομάδα πρέπει να επικεντρωθεί σε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα στην αρχή και τελικά να επιτραπεί να εξελιχθεί σε μια πιο ώριμη περιφερειακή ιδέα. Τέλος, για να διασφαλιστεί ότι η ομάδα εργασίας αντιμετωπίζεται περισσότερο ως μονάδα συνεργασίας απ’ ότι μια πολεμική μοίρα, η διοίκηση και ο έλεγχος θα μπορούσαν να εκτελεστούν από το σύνολο των κρατών εκ περιτροπής με κλείδες ασφαλείας σε θέσεις ευθύνης, ο οποίος παραδοσιακά θα επικεντρώνεται περισσότερο στις δραστηριότητες θαλάσσιας συνεργασίας στο θέατρο επιχειρήσεων.

Η σύγχρονη θαλάσσια συνεργασία στη Μεσόγειο, εκτιμάται ως μια λύση του προβλήματος ασφαλείας. Καθώς η περιοχή αντιμετωπίζει παλιά προβλήματα όπως ανθρωπιστικές κρίσεις με το μέγιστο πρόβλημα της άναρχης μετανάστευσης, οι τρέχουσες προκλήσεις όπως η εξερεύνηση του βυθού και ο αυξανόμενος ανταγωνισμός με την Τουρκία που θα ξεδιπλωθεί στα “αμφισβητούμενα ύδατα” των θαλασσίων ζωνών όπου δεν έχουν οριστεί, ο Ελληνισμός και οι περιφερειακοί εταίροι και σύμμαχοί μας πρέπει να προκαλέσουν ο ένας τον άλλο να σκεφτούμε νέα μοντέλα συνεργασίας. Μια συνδυασμένη ναυτική ομάδα για την Μεσόγειο είναι βέβαιο ότι θα απομακρύνει μελλοντικά τα μέλη, συμπεριλαμβανομένων των Τούρκων και των Λίβυων, από την κανονική ζώνη άνεσής τους, και θα προσφέρει μια σειρά από τρόπους αντιμετώπισης των τρεχουσών και μελλοντικών προκλήσεων που δεν μπορούν να αγνοηθούν.

armyvoice.gr

Λιβύη: περιττή αμαύρωση της εικόνας της χώρας.

5

Το συμπέρασμα από την λιβυκή περιπέτεια είναι ότι υπέστη βλάβη η εικόνα της χώρας χωρίς κανένα απτό αποτέλεσμα

 18/11/2022 11:38  

1.-Ο κ. Δένδιας πέρασε, χθες, μια διπλωματική περιπέτεια η οποία χάρη στην τύχη του εξελίχθηκε όπως επιθυμούσε. Τώρα που επέστρεψε ας κάνουμε μερικές επισημάνσεις για το διπλωματικό αποτύπωμα της επίσκεψης στη Λιβύη η οποία έγινε χωρίς τον απαραίτητο προβληματισμό και σχεδιασμό που θα καθόριζε τις κινήσεις του υπουργού.

2.-Η άρνηση του κ. Δένδια να δει την Λίβυα ΥΠΕΞ μόνο ως εκδήλωση δυσαρέσκειας προς το πρόσωπό της και προς την κυβέρνηση που εκπροσωπεί θα μπορούσε να εκληφθεί. Δεν έχει να κάνει με διπλωματικές δεσμεύσεις. Η κ. Νάιλα Μάνγκους είναι η υπουργός της κυβέρνησης της Τρίπολης που υπέγραψε τα δύο τουρκολιβυκά μνημόνια. Είναι απολύτως προσανατολισμένη στην γραμμή του Πρωθυπουργού Αμπντουλχαμίτ Ντμπέϊμπα, ο οποίος είναι φιλότουρκος και με τον οποίο η υπουργός διατηρεί συγγενική σχέση. Είναι παντρεμένη με τον ανιψιό του. Αν ο κ. υπουργός ήθελε να της διαμηνύσει την δυσαρέσκεια της ελληνικής κυβέρνησης, ορθώς, έπραξε και δεν συναντήθηκε μαζί της. Το ερώτημα είναι αν αυτή η κίνηση ωφέλησε ή έβλαψε την εικόνα της χώρας ή αν διεύρυνε το χάσμα μεταξύ Αθήνας και Τρίπολης. Η διεύρυνση του χάσματος εξυπηρετεί την Ελλάδα;

3.-Η Ελλάδα έχει αναγνωρισμένη την κυβέρνηση της Τρίπολης. Διαφωνεί με ενέργειές της αλλά αναγνωρισμένη την έχει. Πρώτον, διότι την έχει αναγνωρίσει ο ΟΗΕ για να διεξάγει τις εκλογές. Δεύτερον, διότι έχει διπλωματική αντιπροσωπεία στην Αθήνα. Τρίτον διότι η Ελλάδα ζήτησε από την κυβέρνηση της Τρίπολης να διαπιστεύσει πρέσβη στη χώρα και το αίτημα έγινε αποδεκτό. Ανεξαρτήτως αν ο πρέσβης δεν τοποθετήθηκε.

4.-Υπάρχει μια διπλωματική άποψη που υποστηρίζει πως δεν μπορεί ο Υπουργός Εξωτερικών να επισκέπτεται την Τρίπολη και να αρνείται να συναντηθεί με την ΥΠΕΞ. Είναι επίσκεψη στη χώρα της. Αν δεν θέλεις να έχεις σχέσεις, δεν πας. Αν πας, αναγκαστικά θα διαμορφώσεις σχέσεις. Και για την προώθησή τους χρειάζεται πρέσβης. Και όταν πας, δεν μπορείς να αποκλείσεις τον/την ΥΠΕΞ της χώρας να σε υποδεχθεί.

5.-Είναι αναγκαία η παρουσία ‘Ελληνα πρέσβη στην Τρίπολη. Χωρίς πρέσβη θα δημιουργούνται πολλές ανάλογες καταστάσεις που δεν ευνοούν την εικόνα της χώρας.

6.-Δεν είθισται επισκέψεις να κανονίζονται απευθείας από το διπλωματικό γραφείο του υπουργού και χωρίς τον Έλληνα πρέσβη στη χώρα. Ο κ. Δένδιας λειτουργεί με το γραφείο του, παρακάμπτοντας τους διπλωμάτες και λειτουργεί συγκεντρωτικά.

7.-Όλα τα προβλήματα δημιουργούνται από το γεγονός ότι για χρόνια δεν υπάρχει πρέσβης στη Λιβύη. Μετά τον ατυχή Κυριάκο Αμοιρίδη, ο οποίος έκανε πολύ καλή δουλειά, και ο Συριζα και η σημερινή κυβέρνηση ολιγώρησαν στο να στελεχώσουν την πρεσβεία.

8.-Οι ελληνικές κυβερνήσεις φαίνεται να αγνοούν το μεσανατολικό και βορειοαφρικανικό ναρκοπέδιο. Είναι προτιμότερο να προσκαλούν τους επισήμους με τους οποίους θέλουν να συναντηθούν στην Αθήνα, όταν συντρέχουν καταστάσεις ανάλογες της Λιβύης, παρά να βαδίζουν σε ναρκοπέδιο. Ο κ. Δένδιας επρόκειτο να επισκεφθεί την Ανατολική Λιβύη αλλά προσγειώθηκε στην Τρίπολη, πρώτα, για να συναντηθεί με τον Πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου Μοχάμεντ Μένφι, ο οποίος είναι εκλεγμένος στη θέση του και ο οποίος είναι ο πρέσβης που απελάθηκε από την Αθήνα μετά την υπογραφή του πρώτου τουρκολιβυκού μνημονίου. Η οικογένεια του κ. Μένφι ζει, ακόμη, στην Αθήνα και ο ίδιος προσπαθεί να διασώσει τις ελληνολιβυκές σχέσεις.

9.-Είναι χαρακτηριστική η δήλωση που έκανε ο κ. Μένφι με ανάρτησή του στο facebook μετά το χθεσινό επεισόδιο: «Το Προεδρικό Συμβούλιο επιθυμεί να συνεχίσει τις φιλικές σχέσεις με όλες τις χώρες με τις οποίες το Κράτος της Λιβύης έχει διπλωματικές σχέσεις και επιδιώκει να τις ενισχύσει στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και των διεθνών κανόνων που διέπουν τη διπλωματική πρακτική για να αποφευχθεί οτιδήποτε εμποδίζει και διαταράσσει την ειρήνη αυτών των σχέσεων. Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτών των χωρών, επομένως επιθυμούμε να εξαλείψουμε όλες τις αιτίες παρεξηγήσεων και να αποφύγουμε τυχόν διπλωματικά επεισόδια, απορρίπτοντας κάθε κλιμάκωση.

Σε εξέλιξη βρίσκεται η επικοινωνία με το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών για να διευκρινιστούν οι λόγοι της ματαίωσης της σημερινής επίσκεψης του Υπουργού Εξωτερικών στην πρωτεύουσα Τρίπολη».

10.-Υπάρχει ένα ερώτημα που πλανάται: έχουν πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών στην Αθήνα την ίδια θέση στην προσέγγιση του Λιβυκού; Ο κ. Μητσοτάκης ζήτησε από τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών να μεσολαβήσει ώστε να αρχίσουν συνομιλίες Αθήνας-Τρίπολης για τον καθορισμό της ΑΟΖ. Ο κ. Δένδιας, αντιθέτως, δήλωσε από την Βεγγάζη την Πέμπτη ότι η Ελλάδα θα συνομιλήσει μόνο με την κυβέρνηση της Λιβύης που θα προκύψει από τις εκλογές. Είναι σαφής η διάσταση στη θέση των δύο ανδρών.

11.-Το συμπέρασμα από την λιβυκή περιπέτεια είναι ότι υπέστη βλάβη η εικόνα της χώρας χωρίς κανένα απτό αποτέλεσμα.

makthes.gr

Τι επιδιώκει η Τουρκία 100 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης

0

19 Νοεμβρίου, 2022

Τι επιδιώκει η Τουρκία 100 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης – Μιλάει στο Armyvoice.gr ο Λέκτορας Βενιαμίν Καρακωστάνογλου

Συνέντευξη στον Μάνο Χατζηγιάννη

“Έμμεσα οι ΗΠΑ εγγυώνται την ακεραιότητα κυριαρχία και ασφάλεια της Ελλάδας” αναφέρει μεταξύ άλλων στην αποκλειστική του συνέντευξη στο Armyvoice.gr ο Διεθνολόγος, Μόνιμος Λέκτωρ Νομικής Σχολής Α.Π.Θ., Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου.

Σχολιάζει τις συμμαχίες μας και αναλύει διεξοδικά το Άρθρο 2 της ελληνογαλλικής συμφωνίας για στρατιωτική συνδρομή ερωτώμενος αν αυτό αφορά ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα.

Τονίζει πως “όλα τα νησιά της Ελλάδος που είναι κατοικημένα ή μπορούν έστω να υποστηρίξουν αυτόνομη οικονομική ζωή, θα δικαιούνται και τις 4 θαλάσσιες ζώνες: Αιγιαλίτιδα (12 ν.μ.), Συνορεύουσα (άλλα 12 ν.μ.), ΑΟΖ (200 ν.μ.) και Υφαλοκρηπίδα αντίστοιχα”.

Εκτιμάει πως “πιθανότερο είναι να προκαλέσει η Τουρκία σχεδιασμένα κάποια προσβολή εθνικού μας χώρου”, ενώ επίσης πιθανολογεί πως “πριν τις εκλογές στην Τουρκία θα επιχειρηθεί νίκη επί της Ελλάδος, έστω σημειακή αλλά με υψηλό συμβολισμό”.

Τέλος σχολιάζει την τελευταία τουρκολιβυκή συμφωνία, αλλά και την ελληνική πολιτική διαχείριση των εθνικών μας θεμάτων.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:

-Κύριε Καθηγητά, συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τις υπογραφείσες συμφωνίες με Γαλλία και ΗΠΑ, για εξοπλιστικά προγράμματα και αμυντική συνδρομή. Τι απολογισμός μπορεί να γίνει; Έχουν έρθει Rafale, υπάρχουν οι εξελίξεις με την «νέα Σούδα» στην Αλεξανδρούπολη. Μας έχουν θωρακίσει οι συμμαχίες ή έχουμε προσφέρει «γην και ύδωρ»;

Οι εξοπλιστικές προμήθειες της Ελλάδος είναι ιδιαίτερα θετικό γεγονός μετά από μία χαμένη δεκαετία (τουλάχιστον), λόγω χρεοκοπίας και μνημονίων, ενώ η Τουρκία προχωρούσε σε μία φρενήρη παραγωγή στρατιωτικών μέσων, με δικά της βιομηχανικά μέσα (πλοία, UAVs, κ.λπ.).

Έτσι, η γείτων αισθάνθηκε ισχυρή και σταδιακά κλιμάκωσε δραματικά τις διεκδικήσεις της (όλες παράνομες) απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ήδη η Ελλάδα και ο λαός μας ενισχύθηκε ψυχολογικά, λόγω των παραλαβών των Γαλλικών α/φ Rafale και την έναρξη ναυπήγησης των φρεγατών Belhara, καθώς και την αναμενόμενη νέα συμφωνία για Κορβέτες.

Επίσης και οι ΗΠΑ μας προμηθεύουν με ελικόπτερα, τεθωρακισμένα οχήματα και βέβαια προχωράει το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των Ελληνικών α/φ F-16 σε επίπεδο Viper.

Μολονότι οι παραλαβές του συνόλου των πλοίων και των α/φ θα αργήσουν μερικά χρόνια ακόμη, η ελληνική αυτοπεποίθηση αυξήθηκε, ενώ ο εκνευρισμός της Τουρκίας και οι αντιδράσεις της δείχνουν ότι η αποτροπή της άμυνάς μας (δηλαδή η αποφυγή του πολέμου) έχει λειτουργήσει ήδη.

Γι’ αυτό και η Τουρκία επιχειρεί με λεονταρισμούς να μας εξαναγκάσει σε «οικειοθελείς» εθνικές μας παραχωρήσεις στην κυριαρχία και τα αντίστοιχα δικαιώματα και δικαιοδοσίες μας, όσο ακόμη νιώθει ισχυρότερη, εκμεταλλευόμενη τις όποιες ποσοτικές ή ποιοτικές υστερήσεις μας, μέχρι να ολοκληρωθούν οι προμήθειές μας με τα νέα οπλικά συστήματα.

Σ’ αυτήν την ενδιάμεση περίοδο (μέχρι το 2027 περίπου) πρέπει να επιδείξουμε λοιπόν σύνεση και αυτοσυγκράτηση, χωρίς όμως να παραχωρήσουμε κανένα νόμιμο δικαίωμά μας και να μην αποδεχθούμε καμία οριστική διευθέτηση θαλασσίων συνόρων ή αφοπλισμό νησιών ή, στηρίζοντας την Κύπρο, να μην αποδεχθούμε την νομιμοποίηση της κατοχής της Β. Κύπρου, μέσω μιας «λύσης» δύο ανεξάρτητων κρατών στο νησί. Άλλωστε, και η σημερινή ακόμη στρατιωτική ισορροπία ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα, καθιστά άκρως παρακινδυνευμένο, για την πρώτη, οποιοδήποτε στρατιωτικό εγχείρημα σε όλο το μήκος των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων μας!

Είναι εγνωσμένη η πολεμική αρετή των Ελλήνων και η αξία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων εντός του ΝΑΤΟ, λόγω οργάνωσης, εκπαίδευσης, εξοπλισμού και κυρίως της ποιότητας του έμψυχου δυναμικού τους!

Η Ελλάδα, στο πλαίσιο των δύο αμυντικών Συμφωνιών, έδωσε πρόσθετες διευκολύνσεις στις ΗΠΑ (5ετής ανανέωση της Βάσης της Σούδας και δημιουργία νέας Βάσης στην Αλεξανδρούπολη και άλλες), ενώ συμφώνησε με την Γαλλία αμοιβαία στρατιωτική συνδρομή, όρος που αναμένεται μάλλον να δώσει γαλλική στρατιωτική στήριξη στην Ελλάδα, σε περίπτωση  τουρκικής επίθεσης, παρά να οδηγήσει σε ελληνική συνδρομή σε γαλλικές επιχειρήσεις, π.χ. στην υποσαχάρια Αφρική..!

Άλλωστε, έμμεσα, και οι ΗΠΑ εγγυώνται την ακεραιότητα κυριαρχία και ασφάλεια της Ελλάδας με την σαφώς διευρυμένη στρατιωτική παρουσία τους και συνεργασία με την Ελλάδα. Εξάλλου, με τις συμφωνίες αυτές αναδεικνύεται και αξιοποιείται η γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της Ελλάδος, στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, και μάλιστα στην κρίσιμη συγκυρία της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και των αλλαγών που επέρχονται στις στρατιωτικές, οικονομικές και ενεργειακές συμπράξεις.

Η Ελλάδα προφανώς, μέσω του λιμένος της Αλεξανδρούπολης και του ασφαλούς μεταφορικού διαύλου ενεργειακών πόρων και στρατιωτικών προμηθειών μέχρι την Βαλτική θάλασσα, μέσω μάλιστα ΝΑΤΟϊκού εδάφους, δίνει την δυνατότητα παράκαμψης των  Δαρδανελίων και της Μαύρης Θάλασσας, που ελέγχονται από την αναξιόπιστη Τουρκία και την επιθετική Ρωσία.

Ταυτόχρονα, η παρουσία Αμερικανών δίπλα στη συνοριογραμμή του Έβρου, δίνει ισχυρά μηνύματα αποτροπής κάθε στρατιωτικής απερισκεψίας προς την Τουρκία.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν αναιρούν την πρώτιστη ευθύνη του Ελληνικού Κράτους διά των Ενόπλων Δυνάμεών του, αλλά και του λαού μας μέσω της Παλλαϊκής άμυνας, να εξασφαλίσει την εθνική ασφάλεια, ακεραιότητα και κυριαρχία, αυτοδύναμα και με χρονική αμεσότητα! Κι αυτό βέβαια γιατί οι Τούρκοι θα προσπαθήσουν να μας αιφνιδιάσουν, μέρα ή… νύχτα!

-Με αφορμή την συζήτηση που έχει ανοίξει εκ νέου για τα 12 ναυτικά μίλια, αλλά και με αφορμή τις νέες προαναγγελθείσες έρευνες για υδρογονάνθρακες, θα θέλαμε να μας βοηθήσετε να ξεδιαλύνουμε ποια τελικά είναι τα δικαιώματά μας σχετικά με ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα.

Η Ελλάδα, όπως και όλες οι παράκτιες χώρες, δικαιούται να θεσπίσει Αιγιαλίτιδα Ζώνη 12 ν.μ. σε όλες τις ακτές της, ηπειρωτικές και νησιωτικές, και μάλιστα με εσωτερική νομοθεσία της, μονομερώς.

Η Αιγιαλίτιδα Ζώνη είναι περιοχή πλήρους κυριαρχίας (με εξαίρεση το δικαίωμα των άλλων χωρών για αβλαβή διέλευση) που καλύπτει τα ύδατα, τον εθνικό εναέριο χώρο, τον βυθό και το υπέδαφός του. Από το τέλος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης αρχίζει η ΑΟΖ (μέχρι τα 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης) που ο βυθός της και το υπέδαφός του αποτελούν την Υφαλοκρηπίδα (που μπορεί υπό γεωλογικές προϋποθέσεις να ξεπεράσει τα 200 ν.μ.).

Η ΑΟΖ παρέχει στα παράκτια κράτη οικονομική κυριαρχία, με αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα και δικαιοδοσία για κάθε φυσικό πόρο που υπάρχει στο χώρο της και κάθε οικονομική δραστηριότητα που μπορεί να ασκηθεί στην περιοχή της.

Σε αυτά τα δικαιώματα ή δικαιοδοσίες ανήκουν όλοι οι ζώντες και μη ζώντες φυσικοί πόροι, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η θαλάσσια επιστημονική έρευνα και η προστασία του περιβάλλοντος.

Επίσης στο παράκτιο κράτος ανήκουν και όλες οι νέες οικονομικές χρήσεις του θαλάσσιου χώρου που θα προκύψουν από την τεχνολογική πρόοδο.

Τα κυριαρχικά αποκλειστικά δικαιώματα καλύπτουν την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, την διαχείριση και διατήρηση των φυσικών πόρων.

Η ΑΟΖ προϋποθέτει την θέσπισή της από το παράκτιο κράτος, ενώ ο βυθός της ταυτίζεται με την Υφαλοκρηπίδα μέχρι τα 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης.

Για την Υφαλοκρηπίδα δεν χρειάζεται προηγούμενη ανακήρυξη αλλά απαιτείται οριοθέτηση όταν υπάρχει επικάλυψή της με Υφαλοκρηπίδα άλλου κράτους.

Αντίστοιχα, απαιτείται οριοθέτηση και για την ΑΟΖ όταν υπάρχει αλληλοεπικάλυψη με την ΑΟΖ γειτονικού κράτους. Η διαδικασία οριοθέτησης είναι ταυτόσημη και για τις δύο ζώνες.

Όπως σε κάθε διεθνή διαφορά, η επίλυσή της συνήθως αρχίζει με συνομιλίες-διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο ή περισσότερων κρατών, και εφόσον δεν εξευρεθεί λύση (κοινά αποδεκτό όριο), τότε το ζήτημα παραπέμπεται σε Διεθνές Δικαστήριο.

Η διαδικασία οριοθέτησης ξεκινάει, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, από την χάραξη (προσωρινής) μέσης γραμμής μεταξύ των ενδιαφερόμενων γειτονικών και ευρισκόμενων απέναντι κρατών, ή γραμμής ίσης απόστασης για παρακείμενα, πλευρικά γειτονικά κράτη. Η γραμμή αυτή μπορεί να διαφοροποιηθεί αν υφίστανται ειδικές συνθήκες, ώστε η τελική κατανομή των θαλασσίων περιοχών να αποδίδει «δίκαιο αποτέλεσμα». Αυτό αποτελεί την εφαρμογή της αρχής της «ευθυδικίας», η οποία όμως (με βάση πάγια νομολογία των Διεθνών Δικαστηρίων) πρέπει να μην αντίκειται στις νομικές ρυθμίσεις, ούτε να εφαρμόζεται πριν από αυτές, αλλά να είναι συμβατή με τους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας. Άρα, δεν πρόκειται για ανατροπή του Δικαίου αλλά για διορθωτική επέμβαση, ώστε να μην προκύπτουν ακραία αποτελέσματα. Δεν πρόκειται λοιπόν για αναμόρφωση της γεωγραφίας αλλά για αποφυγή ακραίων επιπτώσεων από την εφαρμογή των νομικών ρυθμίσεων.

Χαρακτηριστική και καθοριστική τέτοια νομική ρύθμιση είναι του άρθρου 121 της Σύμβασης του 1982 του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, που καθορίζει ότι οι ακτές των νησιών έχουν ισότιμα δικαιώματα με αυτές των ηπειρωτικών εδαφών ως προς τις θαλάσσιες ζώνες.

Συνεπώς όλα τα νησιά της Ελλάδος που είναι κατοικημένα ή μπορούν έστω να υποστηρίξουν αυτόνομη οικονομική ζωή, θα δικαιούνται και τις 4 θαλάσσιες ζώνες: Αιγιαλίτιδα (12 ν.μ.), Συνορεύουσα (άλλα 12 ν.μ.), ΑΟΖ (200 ν.μ.) και Υφαλοκρηπίδα αντίστοιχα.

Η Ελλάδα έχει καθορίσει και οριοθετήσει ΑΟΖ με την Ιταλία στο Ιόνιο Πέλαγος, ενώ έχει οριοθετήσει μερικώς ΑΟΖ και με την Αίγυπτο, Νοτίως και Ανατολικά της Ρόδου μέχρι την Ανατολική Κρήτη και μέχρι τις Αιγυπτιακές ακτές στα δυτικά παράλια της χώρας αυτής.

Επίσης, η Ελλάδα με τον Νόμο 4001/2011, έχει διεκδικήσει όλες τις θαλάσσιες ζώνες που τις ανήκουν κατά το Δίκαιο της Θάλασσας, μέχρι την μέση γραμμή με τις απέναντι γειτονικές κατά θάλασσαν χώρες.

Μέχρι να υπάρξει, ενδεχομένως, αντίρρηση από κάποιο απέναντι γειτονικό κράτος για τις μέσες γραμμές, όπως χαράχθηκαν σε Χάρτες (χωρίς όμως, καθόσον γνωρίζω, να κατατεθούν ακριβείς συντεταγμένες), και εστάλησαν στο Τμήμα Δικαίου της Θάλασσας του ΟΗΕ (DOALOS), η Ελλάδα δικαιούται να εξερευνά την Υφαλοκρηπίδα των περιοχών αυτών για εντοπισμό υποθαλάσσιων υδρογονανθράκων (φυσικού αερίου ή πετρελαίου) και κανένας άλλος δεν μπορεί να το πράξει χωρίς την δική της άδεια και εξουσιοδότηση.

Εάν υπάρξει εναντίωση κάποιου κράτους (π.χ. Λιβύη, Τουρκία) αυτό οφείλει να απόσχει από ενέργειες στην Ελληνική Υφαλοκρηπίδα (ή ΑΟΖ για τα ύδατα) και να προσφύγει στη Διεθνή Δικαιοσύνη εφόσον δεν τελεσφορήσει ενδεχόμενος διάλογος που τυχόν θα διεξαχθεί.

-Με την ειδική γνώση σας θα θέλαμε να μας αναλύσετε πως το Άρθρο 2 της ελληνογαλλικής συμφωνίας για στρατιωτική συνδρομή αφορά ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα;

Η στρατιωτική συνδρομή που προβλέπεται στην Ελληνογαλλική Συμφωνία από τη Γαλλία προς τη χώρα μας αφορά ενδεχόμενη επίθεση κατά της εδαφικής μας ακεραιότητος και κυριαρχίας. Δηλαδή, με την διατύπωση αυτή υπονοείται η ελληνική επικράτεια, χερσαία και θαλάσσια, ηπειρωτική και νησιωτική, βεβαίως. Στην θαλάσσια περιλαμβάνεται και η Αιγιαλίτιδα Ζώνη της Ελλάδος. Αν αυξηθεί το εύρος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης πάνω από τα 6 ν.μ., προφανώς θα καλύπτεται και το νέο όριο (π.χ. 12 ν.μ.) από την υποχρέωση αυτή της στρατιωτικής συνδρομής.

Επειδή ο τουρκικός επεκτατισμός εκδηλώνεται κυρίως στον νησιωτικό και θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, ενδεχόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις των Τούρκων θα διέλθουν και μέσα από την ελληνική ΑΟΖ, που θα κηρυχθεί ή θα είναι δυνητικά ελληνική με βάση τις διατάξεις του Δικαίου της Θάλασσας και ιδίως το άρθρο 121 της Σύμβασης του ΟΗΕ (Montego Bay) του 1982. Το άρθρο αυτό έχει αποκτήσει και εθιμική ισχύ και άρα δεσμεύει και τα λίγα κράτη, όπως η Τουρκία, που δεν έχουν συμβατική δέσμευση. Το ίδιο ισχύει και για περιοχές των διεθνών υδάτων που ο βυθός τους ανήκει στην Ελληνική Υφαλοκρηπίδα, έστω δυνητικά, καθώς γι’ αυτήν δεν χρειάζεται κήρυξη.

Επειδή λοιπόν η Τουρκία παραβιάζει το Δίκαιο της θάλασσας και στον τομέα της ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας, όπου η Ελλάδα ασκεί οικονομική κυριαρχία (αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα), οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, προφανώς, θα αφορούν ή θα διέλθουν ή θα διεξάγονται  και μέσα στην ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα (προβλεπόμενη από το Δίκαιο της Θάλασσας) έστω και μη οριοθετημένη, λόγω άρνησης της Τουρκίας να συμφωνήσει σε νόμιμη οριοθέτηση.

Είναι βέβαιο ότι στρατιωτική δράση των Τούρκων θα χρησιμοποιήσει και περιοχές ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας που διεκδικεί νόμιμα η Ελλάδα, για να προσβάλει στόχους στον ελληνικό χερσαίο ή θαλάσσιο χώρο (Αιγιαλίτιδα Ζώνη). Θα είναι αδύνατο να περιοριστεί η στρατιωτική συνδρομή μόνο στην, με στενή έννοια, ελληνική επικράτεια, καθώς θα διεξάγεται με αεροσκάφη, πλοία, πυραυλικά και συστήματα πυροβολικού…! Άλλωστε, στόχους θα αποτελέσουν εξέδρες άντλησης υδρογονανθράκων που πιθανότητα θα βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα, εκτός Αιγιαλίτιδας Ζώνης!

-Από την μια τα τουρκικά «νταηλίκια» με παραβιάσεις, προκλήσεις, πυραύλους σαν τον TAYFUN , απαιτήσεις αποστρατικοποίησης των νησιών μας κλπ και από την άλλη η διαρκής συζήτηση για επέκταση στα 12 ν.μ και το casus belli.  Θεωρείτε πιθανή εκτροπή της κατάστασης ή κάποια προβοκάτσια; Είναι το Αιγαίο ο εθνικός στόχος του Ερντογαν για το 2023;

Σύμφωνα με επαναλαμβανόμενη ρητορική του Ερντογάν και συνεργατών του, την οποία αναπαράγει ενορχηστρωμένα το τουρκικό σύστημα των ΜΜΕ, σχεδόν στο σύνολό του, εθνικός στόχος της Τουρκίας είναι πλέον η καρικατούρα της «Γαλάζιας Πατρίδας», δηλαδή η αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο ιδιοποίηση του μισού Αιγαίου, ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, που διχάζει στα δύο το Αιγαίο, από το Πόρτο Λάγος (Ξάνθη) στο Βορρά μέχρι τις ακτές του Ηρακλείου στο Νότο(στην Κρήτη)!

Έτσι, το σύνολο των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, από την Σαμοθράκη μέχρι την Ρόδο και βέβαια το Καστελλόριζο, αλλά και η πλειοψηφία των Κυκλάδων, θα εγκλωβιστούν σε τουρκικές θαλάσσιες ζώνες (ΑΟΖ ή Υφαλοκρηπίδα) διατηρώντας μόνο τα 6 ν.μ. Αιγιαλίτιδας Ζώνης που έχουν σήμερα!

Εκτροπή της κατάστασης λόγω απώλειας ελέγχου είναι πάντα πιθανή, λόγω της πυκνότητας των τουρκικών παραβιάσεων του εθνικού μας εναερίου χώρου και συχνών NAVTEX για ασκήσεις του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, τις οποίες εύλογα και νόμιμα αναχαιτίζουν ή παρακολουθούν οι ελληνικές δυνάμεις. Το ίδιο ισχύει και με τα επεισόδια παράνομης εισόδου μεταναστών (ή απόπειρας) στα νησιά μας ή στον Έβρο.

Πιθανότερο πάντως είναι να προκαλέσει η Τουρκία σχεδιασμένα κάποια προσβολή εθνικού μας χώρου, στα νησιά ή αλλού, ώστε να προκαλέσει χρήση πυρός από ελληνικές δυνάμεις και να επιρρίψει στην συνέχεια την κλιμάκωση της σύγκρουσης στην χώρα μας. Δεν αποκλείεται και η μαζική οργανωμένη επίθεση των Τούρκων σε μεγάλο εύρος της μεθορίου, υπό μορφήν αιφνιδιαστικής προσβολής, με επίκληση της στρατιωτικοποίησης ορισμένων νησιών ή άλλο πρόσχημα, ώστε να δημιουργηθεί τετελεσμένο τύπου Ιμίων (1996). Η όποια συμμαχική (π.χ.από τις ΗΠΑ) διπλωματική επέμβαση, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα δηλώσεις, μπορεί να προκαλέσει άμεσο ελληνοτουρκικό διάλογο, που μόνον βλάβη θα προκαλέσει στην Ελλάδα, καθώς θα πιεστούμε να απομακρύνουμε ή να μην εγκαταστήσουμε στα νησιά στοιχεία πυροβολικού ή πυραυλικά, που μπορούν να ανασχέσουν την επιθετική αποβατική δράση των Τούρκων στα νησιά μας.

Τέτοια όπλα δύσκολα μπορούν να επανέλθουν στα νησιά, υπό συνθήκες κρίσεως μάλιστα, ενώ δεν είναι ισόρροπο και αναλογικό μέτρο η απομάκρυνση παρόμοιων όπλων ή μονάδων της 4ης Τουρκικής Στρατιάς από τις ακτές της Ιωνίας (Δυτικής Μικράς Ασίας), καθώς είναι εύκολο να επιστρέψουν σε ελάχιστο χρόνο!

Μακροπρόθεσμα, αλλά με έμφαση στην 100η επέτειο της Συνθήκης της Λωζάννης, είναι δεδομένο ότι η Τουρκία επιθυμεί, με την υλοποίηση της «Γαλάζιας Πατρίδας», να επιτύχει σταδιακά: α) Την συγκυριαρχία της στο θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου, β) τον εγκλωβισμό και αφελληνισμό των νησιών του Αρχιπελάγους μας, πληθυσμιακά, οικονομικά και στρατιωτικά, εφόσον πιέζει με προτεραιότητα για τον αφοπλισμό τους.

Πιθανότατα πριν τις εκλογές στην Τουρκία (Μάιος ή Ιούνιος 2023) θα επιχειρηθεί νίκη επί της Ελλάδος, έστω σημειακή αλλά με υψηλό συμβολισμό, και για τις εκλογικές ανάγκες του Ερντογάν ώστε να προβληθεί ως ανώτερος από τον Μουσταφά Κεμάλ! Η συνέχεια του πολέμου στην Ουκρανία τον εξυπηρετεί ιδιαίτερα, καθώς η Δύση δεν θέλει μεγαλύτερη σύμπραξή του με τη Ρωσία, όσο διαρκεί ο πόλεμος και ίσως του παράσχει δέλεαρ εναντίον της Ελλάδας, ώστε να επιτύχει την συναίνεση της Τουρκίας για την ένταξη στο ΝΑΤΟ της Σουηδίας και Φινλανδίας. Η πολιτική αυτή είναι μυωπική, γιατί παραβλέπει την ριζική αποκοπή της Τουρκίας από τους στόχους και τις αξίες της Δύσης και την προσπάθειά της πλέον να ηγηθεί του παγκόσμιου Σουνιτικού Ισλάμ, να συμμαχήσει πολύπλευρα με την αυταρχική και επιθετική Ρωσία και πιθανότατα την Κίνα, ώστε να καταστεί Μεγάλη Δύναμη παγκοσμίως, διεκδικώντας μάλιστα και θέση Μονίμου Μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ!

Η προσπάθεια αυτή πρέπει να εμποδισθεί από τον Ελληνισμό αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα υποστούν πρώτοι τον τουρκικό επεκτατισμό και την επικίνδυνη μεγαλομανία.

Το μεταναστευτικό και η εργαλειοποίησή του, αλλά και η δημογραφική έκρηξη συνολικά του Ισλαμικού κόσμου, αποτελούν τα ισχυρότερα «ειρηνικά» όπλα σ’ αυτή την προσπάθεια…

-Σας ανησυχεί η νέα συμφωνία που υπέγραψαν οι Τούρκοι στη Λιβύη;​

Η παράνομη και ανυπόστατη «συμφωνία» (Μνημόνιο οριοθέτησης) του Νοεμβρίου 2019 Τουρκίας-Λιβύης, αλλά και η νέα «συμφωνία» για έρευνες και γεωτρήσεις στην ίδια περιοχή, δεν γίνονται αποδεκτές από τα Ηνωμένα Έθνη, γιατί παραβιάζουν εμφανώς: α) τις αρμοδιότητες της προσωρινής Κυβέρνησης της Τρίπολης που δεν της επιτρέπουν να προβαίνει σε διεθνείς συμφωνίες με μακροπρόθεσμα αποτελέσματα που άπτονται θεμάτων κυριαρχίας, καθώς δεν κυρώθηκαν από νόμιμα εκλεγμένο και καθολικά αποδεκτό Λιβυκό Κοινοβούλιο, το δε Κοινοβούλιο της Κυβέρνησης της Βεγγάζης έχει αντιταχθεί σ’ αυτές τις «συμφωνίες», και β) τις διατάξεις του Δικαίου της Θάλασσας για τα θαλάσσια δικαιώματα των νησιών (άρθρο 121 της Σύμβασης του 1982). Οι όποιες λοιπόν τουρκικές ή λιβυκές ενέργειες με βάση αυτές τις «συμφωνίες», θα είναι παράνομες και θα παραβιάζουν δικαιώματα της Ελλάδος και της Αιγύπτου, από την μεταξύ τους νόμιμη διεθνώς οριοθέτηση, από τον 26ο έως των 28ο Μεσημβρινό! Συνεπώς μπορούν να αντιμετωπιστούν με προσφυγή στα Διεθνή Δικαστήρια και να εμποδιστούν με χρήση βίας, αν συνεχισθούν.

-Σε πολιτικό επίπεδο πως κρίνετε την στάση της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας απέναντι στους λεονταρισμούς των Τούρκων;

Οι καταγγελίες της Ελληνικής Κυβέρνησης θα πρέπει να γίνουν πιο δραστικές με τη χρήση θεσμικών μέσων, όπως το βέτο, στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και συνεχείς καταγγελίες στα Ηνωμένα Έθνη, με εκτενή και συντονισμένη ενημέρωση της διεθνούς κοινότητας και της κοινής γνώμης (με έμφαση και στην ελληνική).

Army-Voice.gr

The Russian-Turkish Bond to Harm the West

0

Burak Bekdil

  • Turkey’s skies remain open to Russian airlines and its doors remain open to hundreds of thousands of Russians and their money. Turkey’s exports to Russia are surging.
  • Russian cash helped to plug the growing hole in Turkey’s foreign currency reserves — and at a time when Erdogan needs foreign money to shore up the country’s ailing economy before the presidential and parliamentary elections in June 2023.
  • Some analysts see this as a scheme to open up room for parking Russian funds in Turkey.
  • The Erdogan-Putin bond has two main pillars. One is pragmatism: They both strategically, politically and economically benefit. The other is ideological: They both hate Western civilization.

If they had met as presidents of other countries, Turkish President Recep Tayyip Erdogan and Russian President Vladimir Putin would probably have hated each other. Historically, Turkish Islamists have hated both Tsarist and Soviet Russia. Similarly, Russians have never been fond of the Turks. Today, however, Erdogan, with a foot in NATO, is exhibiting a pro-Russian tilt never seen before. What is the secret of this ostensible marriage?

Turkey has refused to join Western sanctions against Russia over Ukraine, thereby throwing Putin a lifeline. Turkey’s skies remain open to Russian airlines and its doors remain open to hundreds of thousands of Russians and their money. Turkey’s exports to Russia are surging. In July alone, exports to Russia shot up by a dizzying 75% year-on-year.

Russia’s state-owned Rosatom, which is building Turkey’s first nuclear power plant, had sent around $5 billion to its Turkish subsidiary, the first in a series of such transfers. Russian cash helped to plug the growing hole in Turkey’s foreign currency reserves — and at a time when Erdogan needs foreign money to shore up the country’s ailing economy before the presidential and parliamentary elections in June 2023.

Some analysts see this as a scheme to open up room for parking Russian funds in Turkey.

It might look to them as if the increase in the Turkish central bank’s foreign currency and gold reserves — to $108.1 billion on August 4 from $98.9 billion on July 26 — had to do with Russian money flowing to Turkey. Bloomberg reported:

“Mystery capital flows into Turkey have reached new highs, allowing policy makers to boost foreign reserves despite a growing trade deficit and weak demand for lira assets.”

Bloomberg’s source remains unclear.

In March, Turkish Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu said that Russian oligarchs were welcome in Turkey. In October, Financial Times reported that a record $28 billion from unclear origins had flowed into Turkey between January and August this year. Turkish investigative journalist Aytuğ Özçolak listed some of the Russian oligarchs who have business interests, investments and funds in Turkey: Leonid Mikhelson, Vagit Alekperov, Vladimir Lisin, Vladimir Potanin, Alexey Mordashov and Mikhail Fridman.

According to Marc Pierini, senior fellow at Carnegie Europe and former EU ambassador to Ankara, the number of Russian expatriates in Turkey, as well as their real estate investments and financial transfers to Turkish banks, have grown substantially. Furthermore, Pierini wrote, there is a suspicion that Russia is trying to circumvent some of the effects of Western sanctions via Turkey, in particular through the acquisition of stakes in Turkish oil businesses, as joint companies help to blur Russian trade in oil.

Pierini further wrote:

“The Kremlin’s policy is highly pragmatic: knowing that Turkey’s partners in NATO are keen to keep it in the North Atlantic Alliance and Ankara has every interest in staying within NATO, Putin’s goal remains anchoring Erdoğan more and more to Russia through a vast mesh of mutually beneficial operations in the fields of defense, energy, trade, and finance.

“By doing this, Putin is comforting an embattled incumbent president and is openly bolstering Erdoğan’s position in the upcoming elections. More than the Turkish president abandoning his traditional Western partners, the world is witnessing the Russian president using Turkey for his own benefits.”

Jokes in Ankara’s political grapevine describe Putin as “head of Erdogan’s party’s Moscow provincial branch.” Whichever indicators one looks at, Putin wants Erdogan to stay in power. He would rather not gamble with someone else as Turkey’s new leader. This is understandable. Erdogan’s potential rivals have pledged to reinstate Turkey’s strong bonds with the West.

The Erdogan-Putin bond has two main pillars. One is pragmatism: They both strategically, politically and economically benefit. The other is ideological: They both hate Western civilization.

Turkey’s skies remain open to Russian airlines and its doors remain open to hundreds of thousands of Russians and their money. Turkey’s exports to Russia are surging. Pictured: Russian President Vladimir Putin meets with Turkish President Recep Tayyip Erdogan at the Shanghai Cooperation Organisation leaders’ summit in Samarkand, Uzbekistan on September 16, 2022. (Photo by Alexandr Demyanchuk/Sputnik/AFP via Getty Images)

Burak Bekdil, one of Turkey’s leading journalists, was recently fired from the country’s most noted newspaper after 29 years, for writing in Gatestone what is taking place in Turkey. He is a Fellow at the Middle East Forum.

https://www.gatestoneinstitute.org/19123/russia-turkey-bond

US pressure on Israel over defense minister choice puts Netanyahu in a bind

0

 

Israeli sources say the Biden administration has made it clear to Benjamin Netanyahu, currently working to build a new coalition government following this month’s electoral victory, that it does not want to see Bezalael Smotrich, an extreme right-wing politician, be given the job.

TEL AVIV — Even as Israel’s Chief of the General Staff heads to Washington for meetings, pressure is building behind the scenes between Washington and Jerusalem about who the next Israeli Defense Minister may be.

Israeli sources say the Biden administration has made it clear to Benjamin Netanyahu, currently working to build a new coalition government following this month’s electoral victory, that it does not want to see Bezalael Smotrich, an extreme right-wing politician, be given the job.

The challenge: Smotrich has expressed his interest in the role in the past, and is holding fast to that demand. Smotrich reportedly turned down the foreign ministry job this week, which Netanyahu was trying to offer as an alternative. And without Smotrich’s support, Netanyahu may be unable to successfully form a coalition government — meaning the man known as Bibi is in a bind as to whether to listen to his most important international ally or listen to the man who may be his most important political ally.

The Biden administration, according to Israeli sources, has sent clear messages that Netanyahu should do everything to avoid bringing Smotrich to the defense ministry. And one Israeli defense source, talking with Breaking Defense on condition of anonymity, said that if Smotrich does get the role, the US would not simply give up the fight and move on.

“I don’t think that Washington will open a front with Israel in the way of not approving the annual foreign military funds that Israel gets,” the source said, but “will use other ways [to express dissatisfaction] — and there are many.”

The surce added that one way is to “put weights” on Israeli requests for special weapons and for spare parts for its American made defense systems, “mainly used by the Air Force.” For example, Israel has requested greater access to the F-35 subsystems in order to install different Israeli-made systems, and the US could stall its response; another options would be to slow-roll approval of spare parts or ammunition that would normally be approved quickly. (The source also noted that Israeli is hoping the US will approve the Arrow-3 for export to Germany, already a tricky matter given US domestic industrial base desires.)

American concern around Smotrich stems from fears he will act in a way that will further complicate the Israeli-Palestinian relationship. Smotrich has voiced his support for expansion of Israeli settlements on the West Bank, and has a history of inflammatory comments about Arabs.

Some of the pressure around Smotrich leaked into the open this week, when Israeli Channel 12 reported that Tom Nides, the US Ambassador to Israel, had met with Netanyahu. Without mentioning Smotrich specifically, Channel 12 said, Nides noted that “appointing the defense minister should be handled with care and deliberation, and in a way that takes into account the intimate relationship between Israel and the U.S.” (Netanyahu’s office confirmed to Channel 12 that the meeting occurred, but did not confirm what was discussed.)

In turn, Smotrich’s party released a statement saying that while it has “a lot of respect and appreciation for our ally the United States,” the Biden administration “should also respect Israeli democracy and not interfere in the establishment of an elected government.”

Amos Yadlin, a former general in the Israeli Air Force (IAF), Israel Defense Forces military attaché to Washington, DC, and head of the IDF Military Intelligence Directorate, noted that having a good, trusted relationship between Israel and the US on defense issues is key.

The Ministry of Defense refused to comment on the potential next defense minister. The US embassy in Jerusalem did not respond to a request for comment.

Meanwhile, the IDF chief of general staff is scheduled to visit Washington next week for what is described as “coordination talks” about joint operations in the Gulf Region. Adding to tensions behind the scene: Israel has notified the US that it will not allow the FBI to interrogate Israeli soldiers about the death of Palestinian-American journalist Shireen Abu Akleh, who was shot while working for Al Jazeera.

Current Israeli defense minister Benny Gantz tweeted on Monday that “I have given a statement to US representatives that we stand behind [Israeli] soldiers, that we will not comply with an external probe, and that we will not enable intervention to internal investigations.”

https://breakingdefense.com/2022/11/us-pressure-on-israel-over-defense-minister-choice-puts-netanyahu-in-a-bind/?

Πώς σχηματίστηκε η Σελήνη -Προσομοίωση από τη NASA, η πιο λεπτομερής έως σήμερα [βίντεο]

0

Έτσι σχηματίστηκε η Σελήνη / Φωτογραφία: NASA
19/11/2022  08:52
Νέο εύρημα ξαναγράφει την ιστορία τόσο της Γης όσο και του κοντινότερου γείτονά μας, δηλαδή της Σελήνης.

Η Σελήνη μπορεί να σχηματίστηκε «αμέσως» μετά από μια γιγαντιαία σύγκρουση που την έθεσε σε τροχιά γύρω από τη Γη, σύμφωνα με μια νέα θεωρία για την προέλευσή της.

Πώς δημιουργήθηκε η Σελήνη
Η θεωρία στηρίζεται σε λεπτομερείς προσομοιώσεις από ισχυρούς υπερυπολογιστές, οι οποίες πρότειναν ότι η Σελήνη θα είχε προκύψει αμέσως μετά τη σύγκρουση κάποιου αντικειμένου με τη Γη.Τυπικά, η Σελήνη θεωρείται ότι σχηματίστηκε μετά από μια σύγκρουση πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν η Γη προσέκρουσε σε ένα αντικείμενο μεγέθους Άρη που ονομαζόταν Θεία. Όμως οι νέες προσομοιώσεις υποδηλώνουν ότι κάτι που δεν είχε προβλεφθεί προηγουμένως συνέβη μετά από αυτό.

Προηγούμενες προσομοιώσεις έχουν οδηγήσει σε θεωρίες ότι η Σελήνη θα μπορούσε να έχει αναπτυχθεί σταδιακά, μέσα σε ένα δίσκο από συντρίμμια που βρισκόταν σε στενότερη τροχιά γύρω από τη Γη.

Η νέα προσομοίωση αποτυπώνει μια διαφορετική θεωρία. Η καινούρια θεωρία προτείνει ότι αποσπάστηκε και σχηματίστηκε σχεδόν αμέσως. Η Σελήνη μπορεί να σχηματίστηκε αμέσως- μέσα σε ώρες- όταν υλικά από τη Γη και τη Θεία εκτοξεύτηκαν απευθείας σε τροχιά μετά τη σύγκρουση.

Οι δύο θεωρίες θα μπορούσαν να δοκιμαστούν, διότι θα πρέπει να προτείνουν διαφορετικές εσωτερικές δομές για τη Σελήνη. Αυτό θα μπορούσε να μας βοηθήσει να μάθουμε περισσότερα για το σεληνιακό πέτρωμα αλλά και για τον δικό μας πλανήτη.

Τι επιπλέον έδειξαν οι προσομοιώσεις
Η επιπλέον λεπτομέρεια που παρέχεται από τις πιο ισχυρές προσομοιώσεις υπερυπολογιστών μέχρι σήμερα επέτρεψε στους ερευνητές να βρουν απροσδόκητες λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να εξηγήσουν ορισμένα από τα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά της Σελήνης. Υποδηλώνει επίσης ότι οι προσομοιώσεις «χαμηλότερης ανάλυσης» που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν θα μπορούσαν να έχουν αφήσει τους επιστήμονες να κάνουν λάθος για την ιστορία του πλανήτη μας.

«Αυτή η διαδρομή σχηματισμού θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξήγηση της ομοιότητας στην ισοτοπική σύνθεση μεταξύ των σεληνιακών πετρωμάτων που επέστρεψαν οι αστροναύτες του Apollo και του μανδύα της Γης. Μπορεί επίσης να υπάρχουν παρατηρήσιμες συνέπειες για το πάχος του σεληνιακού φλοιού, οι οποίες θα μας επέτρεπαν να προσδιορίσουμε περαιτέρω τον τύπο της σύγκρουσης που έλαβε χώρα», δήλωσε ο Vincent Eke από το Πανεπιστήμιο Durham και ένας από τους συγγραφείς της έρευνας.

«Όσα περισσότερα μαθαίνουμε για το πώς δημιουργήθηκε η Σελήνη, τόσο περισσότερα ανακαλύπτουμε για την εξέλιξη της Γης. Η ιστορία τους είναι αλληλένδετη και θα μπορούσε να επαναλαμβάνεται στην ιστορία άλλων πλανητών, που άλλαξαν από παρόμοιες ή πολύ διαφορετικές συγκρούσεις», συμπλήρωσε.

«Αυτό ανοίγει ένα εντελώς νέο φάσμα πιθανών αφετηριών για την εξέλιξη της Σελήνης», επεσήμανε ο Jacob Kegerreis, ερευνητής στο κέντρο Ames της NASA στη Σίλικον Βάλεϊ και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης για αυτά τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο The Astrophysical Journal Letters.

Μια βόλτα στη σκοτεινή πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης

1

insidestory.gr

Ένας Έλληνας που ζει στις Βρυξέλλες και οργανώνει ξεναγήσεις στην γειτονιά των ευρωπαϊκών λόμπι, μας εξηγεί τα βασικά για τη σχέση ΕΕ και οργανωμένων συμφερόντων. 

Ο Γιώργος Βασσάλος και οι ξεναγούμενοι στην Place Schuman, μπροστά από το κτίριο Berlaymont της Κομισιόν.

Τα τελευταία 15 χρόνια οι Βρυξέλλες έχουν γίνει –μετά την Ουάσιγκτον– παγκόσμιο κέντρο του λόμπινγκ (της εκπροσώπησης δηλαδή συμφερόντων). Σύμφωνα με τον Economist, η βελγική πρωτεύουσα φιλοξενείThe power of lobbyists is growing in Brussels and Berlin | The Economist περίπου 25.000 λομπίστες, με συνολικό ετήσιο προϋπολογισμό –κατόπιν συντηρητικού υπολογισμού– πάνω από 3 δισ. ευρώ για την επιρροή των πολιτικών της ΕΕ.

Περίπου 7.500 από αυτούς τους εκπροσώπους συμφερόντων είναι διαπιστευμένοι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν τη δυνατότητα να συναντώνται τακτικά με ευρωβουλευτές.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα LobbyFacts.euLobbyFacts, relaunched EU data website, reveals major companies have increased lobby spending by one third | Corporate Europe Observatory, το 2015 οι 50 κορυφαίες εταιρείες δήλωσαν ότι δαπάνησαν περίπου 90 εκατ. ευρώ μεταξύ τους για λόμπινγκ – το ποσό αυτό αυξήθηκε σχεδόν σε 120 εκατ. ευρώ το 2022. Η ίδια ιστοσελίδα αναφέρει πως η σύνθεση του τοπίου των λόμπι στην ΕΕ έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια: όσον αφορά τους μεγάλους εταιρικούς παίκτες, το «Big Tech» έχει εκτοπίσει το ενεργειακό λόμπι στην κορυφή της κατάταξης. Το 2015 η Apple δεν περιλαμβανόταν καν μεταξύ των 50 κορυφαίων, ενώ σήμερα κατατάσσεται στην 3η θέση. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι πάνω από το 70% των επαγγελματιών εκπροσώπησης συμφερόντων της Google και της Meta έχουν εργαστεί προηγουμένως για κυβερνητικούς φορείς, είτε σε ευρωπαϊκό είτε σε εθνικό επίπεδο (φαινόμενο των revolving doorsRevolving door (politics)). Αυτό περιλαμβάνει και υψηλόβαθμα στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ευρωβουλευτές, μέχρι και επιστημονικούς συνεργάτες και ασκούμενους.

Το inside story μίλησε με τον Γιώργο Βασσάλο, διδάκτορα πολιτικής επιστήμης με έμφαση στην ΕΕ και την εκπροσώπηση συμφερόντων σε διάφορα γαλλικά πανεπιστήμια (Σορβόννη, Science Po της Λυόν, του Στρασβούργου και της Λιλ), ο οποίος διοργανώνει στις Βρυξέλλες τις ξεναγήσεις «Dark Side of EU ToursDark Side of EU tours: exploring Brussels lobbying | Facebook».

IS: Πώς ξεκίνησε η ιδέα για το «Dark Side of EU Tours»;

Τα «Dark Side of EU Tours» τα ξεκινήσαμε το 2021 εγώ και η Λόρα Βερέεκ από τη Γαλλία. Έχουμε κι οι δύο εργαστεί στο παρελθόν για αρκετά χρόνια στο Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών (Corporate Europe ObservatoryCorporate Europe Observatory – CEO), έναν ανεξάρτητο οργανισμό έρευνας με αντικείμενο την πολιτική δραστηριότητα των μεγάλων εταιρειών στις Βρυξέλλες, ως έδρα της ΕΕ. Οι ξεναγήσεις γκρουπ δημοσιογράφων, φοιτητών και πανεπιστημιακών, εργαζομένων και συνδικαλιστών, ακτιβιστών κ.ά. στην «ευρωπαϊκή γειτονιά» των Βρυξελλών ήταν κομμάτι της δουλειάς μας στο CEO, καθώς η παρατήρηση του ποιοι είναι εγκατεστημένοι στη γειτονιά αυτή βοηθά πολύ στην κατανόηση του ποιοι συμμετέχουν στην πολιτική διαδικασία της ΕΕ.

Οι ερευνητές Λόρα Βερέεκ και Γιώργος Βασσάλος.

 

IS: Τι είναι το lobbying;

Πρόκειται για έναν όρο ή καλύτερα για μια έννοια που προέρχεται από την αγγλοσαξονική πολιτική παράδοση. Η καταγωγή του εντοπίζεται στον 19ο αιώνα. Με την ανακατασκευή του παλατιού του Γουέστμινστερ (έδρα των δύο βρετανικών κοινοβουλίων) μετά την πυρκαγιά του 1834, το «κεντρικό λόμπι», ένας χώρος στον οποίον οι πολίτες μπορούν να συναντήσουν τους εκπροσώπους τους, ήρθε να προστεθεί στη διαρρύθμιση. Από το 19ο αιώνα δημιουργούνται ενώσεις συμφερόντων (όπως πχ. η Anti-Corn Law League) που μετατρέπουν τη δραστηριότητα αυτή –των συναντήσεων με τους νομοθέτες– σε επάγγελμα. Το φαινόμενο αυτό παίρνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις στις ΗΠΑ, όπου οι κρατικές δομές δημιουργούνται εκ του μηδενός και οι συγγραφείς του Συντάγματος καλωσορίζουν την οργάνωση των ιδιαίτερων συμφερόντων και τον ανοιχτό ανταγωνισμό μεταξύ τους για την εύνοια των πολιτικών, ως έναν παράγοντα συνεχούς αναζωογόνησης του δημοκρατικού κράτους. Στις ΗΠΑ έχουμε ήδη από το 1877 πολιτειακές νομοθεσίες πάνω στο λόμπινγκ. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, οι πολιτειακοί νομοθέτες ήρθαν σε ρήξη με τους συγγραφείς του ομοσπονδιακού Συντάγματος και ποινικοποίησαν το λόμπινγκ, ως πηγή διαφθοράς. Αυτό όμως ήταν κάτι το εντελώς παροδικό.

Στην εκτός Βρετανίας Ευρώπη, το λόμπινγκ διαδόθηκε βασικά μέσω της ΕΟΚ/ΕΕ. Οι οργανισμοί που από τη δεκαετία του 1950 εγκαταστάθηκαν στις Βρυξέλλες, και κυρίως η Επιτροπή, είχαν αντικειμενικό συμφέρον συνεργασίας με τις πιο εξαγωγικές ευρωπαϊκές και αμερικάνικες εταιρείες, που έβλεπαν με καλό μάτι την κατάργηση των δασμών και την ενοποίηση των ευρωπαϊκών αγορών. Η Επιτροπή χρηματοδότησε μάλιστα τη δημιουργία οργανώσεων που εκπροσωπούσαν οικονομικούς κλάδους στο επίπεδο των έξι και αργότερα των εννιά κρατών μελών. Σε δεύτερη φάση χρηματοδότησε τη δημιουργία μιας ένωσης καταναλωτών και μιας συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας στο ίδιο επίπεδο.

 

Στην Place Schuman, μπροστά από το κτίριο Berlaymont της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 

Επρόκειτο για εισαγωγή του «πλουραλιστικού» μοντέλου των ΗΠΑ, όπου όλα τα είδη συμφερόντων ενθαρρύνονταν να αλληλοεπιδρούν με τους πολιτικούς θεσμούς, ώστε να δημιουργήσουν μία «αγορά ιδεών» γι’ αυτούς. Με τη Λευκή Βίβλο για την Ευρωπαϊκή ΔιακυβέρνησηΛευκή Βίβλος για τη διακυβέρνηση | EUR-Lex του 2001, το λόμπινγκ ανακηρύχθηκε στον βασικό τρόπο διόρθωσης του «δημοκρατικού ελλείμματος της ΕΕ».

Η «συμμετοχική δημοκρατία» μέσω της διαβούλευσης με τις ομάδες συμφερόντων (τα λόμπι) θα κάλυπτε τα κενά στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, το γεγονός δηλαδή ότι μόνο ένα –και μάλιστα το πιο αδύναμο– από τα τρία κεντρικά όργανα της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκλέγεται από τους πολίτες.

Σύμφωνα με τη ρητορική των ευρωπαϊκών θεσμών, το λόμπινγκ είναι βασικό συστατικό της εύρυθμης λειτουργίας της δημοκρατίας: μέσω της ενεργής παρουσίας πολλών διαφορετικών συμφερόντων διασφαλίζεται ότι κανένα από αυτά δε μονοπωλεί τις προτιμήσεις των νομοθετών μακροπρόθεσμα. Η μελέτη ωστόσο των αριθμών γύρω από το ποιος συγκεκριμένα αλληλεπιδρά με την ΕΕ θέτει σε αμφισβήτηση τη θεώρηση αυτή.

IS: Ποιος κάνει lobbying στις Βρυξέλλες και γιατί;

Ας αρχίσουμε από το «γιατί». Η ΕΕ είναι σήμερα κάτι πολύ περισσότερο από μια ενιαία αγορά. Έχει πολιτική διαχείρισης συνόρων, περιβαλλοντική πολιτική, ακόμα και στοιχεία κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής άμυνας. Η σπονδυλική της στήλη παρόλ’ αυτά παραμένει η ενιαία αγορά. Ως εκ τούτου το λόμπινγκ στις Βρυξέλλες γίνεται κυρίως είτε για την υιοθέτηση νομοθετικών διατάξεων που δίνουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα σε συγκεκριμένους κλάδους ή εταιρείες, είτε για την αποφυγή διατάξεων που μπορεί να απειλούν μια δεσπόζουσα θέση στην αγορά.

Πολύ πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τα 2/3 των λομπιστών στην ΕΕ εκπροσωπούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Στην ιστοσελίδα της Διεθνούς ΔιαφάνειαςIntegrity Watch – EU Lobbyists | Transparency International EU μπορούμε να δούμε ότι το 66% των οργανώσεων που καταχωρούνται με δική τους πρωτοβουλία στο «Μητρώο ΔιαφάνειαςΜητρώο διαφάνειας | Ευρωπαϊκή Επιτροπή» της ΕΕ εκπροσωπούν συμφέροντα μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, μέσω γραφείων συγκεκριμένων εταιρειών (in-house lobbyists), ομοσπονδιών, συμβουλευτικών και δικηγορικών εταιρειών και think-tanks. Μπορούμε επίσης να δούμε ότι το 64% των συναντήσεωνIntegrity Watch – Commission Meetings | Transparency International EU υψηλόβαθμων στελεχών της Επιτροπής κατά τη θητεία Γιούνκερ (2014-2019) ήταν με εκπροσώπους πολυεθνικών.

Τι είναι το Μητρώο Διαφάνειας
Το Μητρώο Διαφάνειας είναι μια βάση δεδομένων που περιλαμβάνει τις οργανώσεις οι οποίες προσπαθούν να επηρεάσουν την νομοθετική διαδικασία και τη διαδικασία εφαρμογής πολιτικών των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Το μητρώο δείχνει καθαρά ποια συμφέροντα προωθούνται, από ποιον και με τι προϋπολογισμό. Με τον τρόπο αυτό, το μητρώο παρέχει τη δυνατότητα δημοσίου ελέγχου, ώστε οι πολίτες και άλλες ομάδες συμφερόντων να μπορούν να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των εκπροσώπων ομάδων συμφερόντων.

Οι εγγεγραμμένες οργανώσεις δεσμεύονται από έναν κοινό κώδικα δεοντολογίαςΚώδικας Δεοντολογίας | Μητρώο των εκπροσώπων συμφερόντων.

Πηγή: Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Τα ποσοστά αυτά ανεβαίνουν όταν εξετάζουμε συγκεκριμένες ευρωπαϊκές πολιτικές. Αν η γενική αναλογία μεταξύ μεγάλων εταιρικών και άλλων συμφερόντων είναι 2:1, στον κλάδο της ρύθμισης των χημικών συστατικών είναι 3:1, στο φάρμακο 3,5:1, στον χρηματοπιστωτικό τομέα 11:1 και στην αυτοκινητοβιομηχανία 12:1. Τα ποσοστά των μη εταιρικών συμφερόντων ανεβαίνουν όταν το λόμπινγκ αφορά πολιτικές όπου οι αρμοδιότητες της ΕΕ δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρές (π.χ. η παιδεία ή η κοινωνική πολιτική) – όπως και τις πολιτικές συνοχής, που αφορούν τη διανομή ενός μέρους του μικρού προϋπολογισμού της ΕΕ (1% του ΑΕΠ) και στις οποίες ενεργοποιούνται κυρίως οι δημοτικές και περιφερειακές αρχές.

Στην Place du Luxembourg μπροστά από το Ευρωκοινοβούλιο, όπου συχνάζουν οι σύμβουλοι των ευρωβουλευτών και κάθε λογής εκπρόσωποι συμφερόντων.

 

Στα πλαίσια της διδακτορικής διατριβής μου για τη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα (L’Europe de la financeThèses soutenues en 2020 – SAGE – Universite de Strasbourg, 2020), εντόπισα 1.740 λομπίστες των μεγάλων εταιρειών του κλάδου (τράπεζες, διαχειριστές χαρτοφυλακίων, χρηματιστήρια κ.λπ.) που στόχευαν μόλις 819 δημόσιους λειτουργούς που δούλευαν πάνω στο θέμα, έχοντας «απέναντι» τους μόλις 37 εκπροσώπους μη χρηματοπιστωτικών εταιρειών και 161 εκπροσώπους μη εταιρικών συμφερόντων.

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε σε ορισμένα μεταπολεμικά συστήματα όπως το δυτικογερμανικό ή το αυστριακό, όπου δυο-τρεις πανεθνικές οργανώσεις «κοινωνικών εταίρων» άφηναν ισχυρό αποτύπωμα σε όλους τους τομείς, στη σημερινή ΕΕ δεν υπάρχει μια χούφτα οργανώσεων που να ελέγχει το σύνολο των δημόσιων πολιτικών. Οι υπέρμαχοι της «πλουραλιστικής» θεωρίας και η πολιτική ηγεσία της ΕΕ επικεντρώνουν στο γεγονός αυτό, για να υποστηρίξουν ότι το λόμπινγκ στην ΕΕ έχει θετικό δημοκρατικό πρόσημο καθότι πρόκειται για έναν ανοιχτό διάλογο ανάμεσα σε μια πλειάδα συμφερόντων που «ελέγχουν το ένα το άλλο», χωρίς ποτέ κανένα να κυριαρχεί συνολικά και μακροπρόθεσμα.

Η περιγραφή αυτή εξωραΐζει τα πράγματα. Αυτό που έχουμε στην πραγματικότητα είναι συγκεκριμένες οργανώσεις που ελέγχονται από συγκεκριμένες εταιρείες να κυριαρχούν σε συγκεκριμένες πολιτικές. H Association for Financial Markets in EuropeAFME και η 20άδα των μεγαλύτερων τραπεζών που την ελέγχουν κυριαρχούν στη χρηματοπιστωτική ρύθμιση, η Digital EuropeDIGITAL EUROPE – The voice of digitally transforming industries in Europe που εκπροσωπεί τις Google, Amazon, Facebook, Apple και Microsoft κυριαρχεί στη ρύθμιση των ψηφιακών αγορών, η EFPIAEFPIA των φαρμακευτικών κυριάρχησε στις πολιτικές της ΕΕ γύρω από το εμβόλιο κατά του Covid (π.χ. το ότι η πατέντα δεν άρθηκε πριν από τον Ιούνιο του 2022) και ούτω καθεξής. H συνομοσπονδία των εθνικών εργοδοτικών οργανώσεων BusinessEuropeBusinessEurope παρεμβαίνει βασικά στη μακροοικονομική και κοινωνική πολιτική και δίνει κάποιες στοχευμένες ενισχύσεις σε κλάδους που δεν έχουν ακόμα προλάβει να οργανωθούν καλά, όπως π.χ. οι πλατφόρμες παροχής υπηρεσιών τύπου Uber και Deliveroo. H Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών ΣυνδικάτωνEuropean Trade Union Confederation, από την άλλη, εκτός του ότι εκφέρει σπάνια λόγο σε τομείς εκτός κοινωνικής πολιτικής, βρίσκεται, όπως και το Ευρωπαϊκό Γραφείο Καταναλωτικών Ενώσεων (BEUCBEUC), σχεδόν πάντα στο ακραία μειοψηφικό στρατόπεδο απόψεων στα ντοσιέ με τα οποία ασχολείται.

Το ότι διαφορετικές εταιρείες κυριαρχούν σε διαφορετικές πολιτικές δε μπορεί να θεωρείται εχέγγυο αυθεντικού πλουραλισμού και παράγοντας βελτίωσης της δημοκρατίας. Μπορεί τα συστήματα «εταιρικής κοινωνικής σχέσης», όπως το δυτικογερμανικό, να κυριαρχούνταν από μια χούφτα οργανώσεις, αλλά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των πολιτών εκπροσωπούνταν –όσο ατελώς κι αν γινόταν αυτό– από τα συνδικάτα που συγκαταλέγονταν ανάμεσα στις λίγες αυτές οργανώσεις και είχαν σημαντικό βάρος στις αποφάσεις. Στο σημερινό σύστημα εκπροσώπησης συμφερόντων στις Βρυξέλλες, οι οργανώσεις που επιχειρούν να εκπροσωπήσουν την κοινωνική πλειοψηφία βρίσκονται μονίμως σε ακραία μειοψηφία.

IS: Ποιες είναι οι πιο σημαντικές στάσεις του tour και γιατί;

Συνήθως ξεκινάμε από το κέντρο του κυκλικού κόμβου Schuman, απ’ όπου μπορούμε να δούμε την έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με το μεταλλικό κουβούκλιο όπου συναντιούνται οι 27 επίτροποι κάθε Τετάρτη καθώς και τα κτίρια Justus Lipsius και Europa που στεγάζουν το Συμβούλιο της ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Στην άλλη πλευρά του κόμβου έχουμε τέσσερα κτίρια που στεγάζουν λόμπι όπως η BP, η City of London Corporation, η BMW, η Pernot-Ricard, η μεγάλη συμβουλευτική Kreab κ.ά. Εκεί κάνουμε μια γενική εισαγωγή για το πώς δομείται η μόνιμη σχέση εργασίας της ΕΕ με τα λόμπι, μέσω των υποχρεωτικών διαβουλεύσεων, καθώς και μια γενική γεωγραφική περιγραφή του ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου που καλύπτει η ευρωπαϊκή γειτονιά, ως μιας εξαιρετικά σπάνιας συγκέντρωσης πολιτικής και οικονομικής εξουσίας σε έναν τόσο συμπυκνωμένο αστικό χώρο.

 

Μπροστά από τα γραφεία του τραπεζικού λόμπι City of London Corporation, στην Place Schuman νο. 6.

 

Στη συνέχεια ανάλογα με τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα κάθε γκρουπ κάνουμε μια στάση είτε σε κάποιο τραπεζικό λόμπι, είτε μπροστά στα γραφεία της Shell, είτε στα γραφεία της Frontex, μιλώντας για τις πυκνές επαφές της με τις οπλοβιομηχανίες και τις βιομηχανίες επεξεργασίας βιομετρικών δεδομένων και κυβερνοασφάλειας.

Συνήθως κάνουμε μια στάση στα γραφεία της Ευρωπαίας ΔιαμεσολαβήτριαςΕυρωπαίος Διαμεσολαβητής, αναδεικνύοντας το ρόλο που έχει παίξει στην αύξηση της διαφάνειας σε σχέση με το λόμπινγκ και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των αξιωματούχων της ΕΕ, τα τελευταία χρόνια.

Σταματάμε επίσης μπροστά στα γραφεία της Google. Σε όλες τις στάσεις, τοποθετούμαστε έτσι ώστε να μπορούμε να διαβάσουμε τις ταμπέλες που μας πληροφορούν ποιες είναι οι οργανώσεις-ένοικοι κάθε κτιρίου. Καμιά φορά καλημερίζουμε και τους λομπίστες που μπαινοβγαίνουν στα γραφεία τους κι όταν είμαστε πραγματικά τυχεροί, κάποιος από αυτούς σχολιάζει πάνω σε αυτά που λέμε κι έτσι έχουμε έναν σύντομο διάλογο.

Σημαντικές στάσεις είναι επίσης το κτίριο Borschette, που στεγάζει τις συμβουλευτικές ομάδες της Επιτροπής (expert groups) στις οποίες συμμετέχουν χιλιάδες λομπίστες, αλλά και το «δέντρο των λομπιστών». Πρόκειται για ένα δέντρο που φύτεψε μία από τις τρεις επαγγελματικές ενώσεις λομπιστών των Βρυξελλών μαζί με την πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νικόλ Φοντέν το 2001, ανάμεσα σε δύο κτίρια του θεσμού αυτού. Η πλακέτα που βρίσκεται πάνω στο δέντρο κάνει λόγο για τη συμβολή των λομπιστών στη διευκόλυνση των συζητήσεων και αποφάσεων. Για εμάς, το δέντρο αυτό είναι μια χειροπιαστή αποτύπωση της νομιμοποίησης που απολαμβάνουν οι λομπίστες ως συνομιλητές των οργανισμών της ΕΕ.

 

Το «δέντρο των λομπιστών» μπροστά από το Ευρωκοινοβούλιο στη Rue Wiertz.

 

Τελειώνουμε τη ξενάγηση στην Place du Luxembourg, έναν από τους πιο συνήθεις τόπους συνάντησης των μελών του προσωπικού της Ευρωβουλής με τους λομπίστες. Εάν υπάρχει χρόνος για χάζι, καθόμαστε και για ένα καφέ ή μια μπίρα περιτριγυρισμένοι από το εκλεκτό αυτό κοινό.

IS: Πείτε μας για μερικές σημαντικές μάχες lobbying που έχουν δοθεί στις Βρυξέλλες

Στις Βρυξέλλες δίνονται συνεχώς πολύ σημαντικές μάχες διαδρόμων, που επηρεάζουν άμεσα τις ζωές όλων μας. Πέρυσι, είχα τη τύχη να εργαστώ ως σύμβουλος μιας ΜΚΟ δημοσίου συμφέροντος πάνω στον κανονισμό για τις ψηφιακές αγορές (Digital Markets ActDigital Markets Act). Παρότι ήμασταν το πολύ πενήντα άτομα συνολικά που δουλεύαμε πάνω στη νομοθεσία αυτή για μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, έχοντας απέναντί μας πάνω από 1.400 λομπίστες των ψηφιακών εταιρειών, ορισμένα θετικά βήματα διασφαλίστηκαν: η αναγνώριση του δικαιώματος των χρηστών να αλλάζουν τις προεπιλεγμένες ρυθμίσεις (default settings) ή η υποχρέωση των διάφορων παρόχων λογισμικών αποστολής μηνυμάτων να εξασφαλίσουν τη διαλειτουργικότητα. Να μη χρειάζεται δηλαδή να έχουμε όλοι πέντε διαφορετικά λογισμικά εγκαταστημένα στις συσκευές μας, ούτε να υποχρεωνόμαστε να βάλουμε μία από αυτές «επειδή την έχουν όλοι» (π.χ. Viber), ενώ για παράδειγμα η πολιτική ασφάλειας των δεδομένων μας δεν μας ικανοποιεί, αλλά να μπορούμε να επιλέγουμε ένα λογισμικό και με αυτό να μπορούμε να επικοινωνούμε με όλα τα άλλα.

Οι Google, Microsoft, Facebook κ.λπ. είχαν βέβαια κι αυτές τις επιτυχίες τους, καθότι κατάφεραν να εξασφαλίσουν ότι κάθε μέτρο που πρέπει να πάρουν για να συμμορφωθούν στη νέα νομοθεσία θα πρέπει πρώτα να συζητιέται για ένα εξάμηνο μαζί τους, ή ότι η πλήρης διαλειτουργικότητα που θα καλύπτει ακόμα και συλλογικές βιντεοκλήσεις θα εφαρμοστεί σε τέσσερα χρόνια και μόνον όταν ένας πάροχος υποβάλει αίτημα να συνδεθεί με έναν άλλον. Με άλλα λόγια, τo Messenger της Facebook θα είναι υποχρεωμένο να δεχτεί το αίτημα, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι π.χ. το Viber ή το Signal θα υποβάλουν τέτοιο αίτημα. Κέρδισαν επίσης το να περιοριστεί η απαγόρευση των στοχευμένων διαφημίσεων, μόνο στους ανηλίκους και για τους ενηλίκους να γίνει απλά υποχρεωτική η συγκατάθεση. Όλη αυτή η νομοθεσία, βέβαια, πιθανόν να μην έβλεπε ποτέ το φως της ημέρας, αν το Brexit δεν είχε στερήσει από τις μεγάλες αμερικανικές ψηφιακές πολυεθνικές το βασικό πολιτικό τους στήριγμα στην ΕΕ: το βρετανικό κράτος.

 

Βιβλιοθήκη Solvay μέσα στο πάρκο Leopold, ανάμεσα στο Ευρωκοινοβούλιο και το Συμβούλιο. Έδρα για χρόνια των think-tank Friends of Europe και Security and Defence Agenda.

 

Μέχρι το τέλος του 2022, η ΕΕ πρέπει επίσης να αποφασίσει αν θα ανανεώσει για έναν χρόνο την άδεια χρήσης της γλυφοσάτης (και το 2023 θα πρέπει να αποφασίσει για 5 έτη). Πρόκειται για την πιο διαδεδομένη δραστική ουσία που χρησιμοποιείται στα φυτοφάρμακα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την έχει κατατάξει ως «πιθανώς καρκινογόνα». Η τελευταία 5ετής άδεια δόθηκε το 2017 μετά από ένα πραγματικό διετές πολιτικό θρίλερ, που έληξε με τον γερμανό υπουργό να ψηφίζει υποτίθεται ενάντια στις οδηγίες της ΜέρκελGermany’s Christian Schmidt admits taking glyphosate decision alone | Politico. Ο λόγος που αυτή τη στιγμή συζητιέται μια προσωρινή μονοετής ανανέωση είναι ότι η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων (EFSAEFSA – Trusted science for safe food) δήλωσε ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην αποστολή που της ανέθεσαν οι νομοθέτες να ολοκληρώσει φέτος την αξιολόγησή της. Τα κράτη-μέλη όμως αδυνατούν αυτή τη στιγμή να συμφωνήσουν ακόμα για τη μονοετή αυτή ανανέωση.

Οφείλω να σημειώσω ότι σε ντοσιέ υψηλής σημασίας, οπού ο πολιτικο-τεχνικός συσχετισμός είναι αμφίρροπος, όπως π.χ. στην αντικαπνιστική νομοθεσία, παρατηρούνται ακραία φαινόμενα, όπως διαρρήξεις γραφείων ΜΚΟ με κλοπές υπολογιστών. Oι ένοχοι τέτοιων ενεργειών δεν έχουν ποτέ μέχρι τώρα βρεθεί από την αστυνομία.

IS: Έχουν υπάρξει ευτράπελα;

Μία υπόθεση που αναφέρω στις ξεναγήσεις και πάντα προκαλεί γέλιο είναι αυτή του πατέρα του τωρινού προέδρου του Ευρωπαϊκό Συμβούλιου Σαρλ Μισέλ, του Λουί Μισέλ, που ως ευρωβουλευτής κατέθεσε 229 τροπολογίεςBelgian MEP in lobby amendments scandal | Corporate Europe Observatory εκ των οποίων οι 158 ήταν copy paste από τις Google και Σία. Κάτι τέτοια περνάν συχνά απαρατήρητα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Μισέλ πιάστηκε «με τη γίδα στην πλάτη» από φλαμανδούς δημοσιογράφους, που έβγαλαν την υπόθεση σε τηλεοπτική εκπομπή το ίδιο βράδυ. Για να υπερασπιστεί τον εαυτό του ο έμπειρος πολιτικός δήλωσε ότι τις τροπολογίες κατέθεσε με ατομική πρωτοβουλία ο επικεφαλής του γραφείου του χωρίς να τον ενημερώσει, αλλά ότι δε θα τον απολύσει γιατί «είναι ανθρωπιστής».

Μια άλλη περίπτωση ιστορικής φαιδρότητας ήταν όταν ο ευρωβουλευτής και πρώην υπουργός εσωτερικών της Αυστρίας Ερνστ Στράσερ παγιδεύτηκε από δημοσιογράφους που παρέστησαν τους λομπίστες. O Στράσερ δέχτηκε την πρότασή τους να καταθέσει μια τροπολογία που είχαν γράψει σε αντάλλαγμα ενός συμβολαίου «παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών» ύψους €100.000, κοκορευόμενος μάλιστα ότι αυτό θα ήταν το έβδομο τέτοιο συμβόλαιό του. Η σκηνή της συναλλαγής έχει καταγραφεί από κρυφή κάμερα και μπορείτε να την απολαύσετε στο ΥouΤube. Τελικά, πήγε τέσσερα χρόνια φυλακή και η πολιτική του καριέρα έλαβε άδοξο τέλος.

 

 

IS: Ωραία, και πώς με αφορά εμένα το λόμπινγκ; Γιατί είναι σημαντικό; Ποιος ο αντίκτυπος στην Ελλάδα;

Η Ελλάδα ίσως να μην είχε μπει ποτέ στα μνημόνια αν το 2009-2010, το τραπεζικό λόμπι δεν ήταν τόσο αποτελεσματικό ώστε να αποτρέψει την άμεση απαγόρευση της κερδοσκοπίας με κρατικά ομόλογα. Γαλλογερμανικοί πολιτικοί κύκλοι είχαν βάλει το ζήτημα αυτό στην ατζέντα της ΕΕ, αλλά το τραπεζικό λόμπι κατάφερε να κερδίσει χρόνο, εξασφαλίζοντας δοκιμαστικές περιόδους εθελοντικής ρύθμισης και διαβουλεύσεις με τον τότε αρμόδιο επίτροπο Τσάρλι ΜακΚρίβι, που μετά το τέλος της θητείας του πήγε κι ο ίδιος να δουλέψει για τις τράπεζες. Η κερδοσκοπία αφέθηκε έτσι να οδηγήσει το επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας στο 12% και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τις τιμές της ενέργειας. Ο πόλεμος έχει κάνει πιο δυσεύρετο το φυσικό αέριο, όχι τις άλλες πηγές ενέργειας. Με βάση όμως την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία, η τιμή όλων των ειδών ενέργειας καθορίζεται από την ακριβότερη, που είναι αυτή του φυσικού αερίου. Αντί να καταργηθεί το σύστημα αυτό με συνοπτικές διαδικασίες ώστε να σταματήσει η οικονομική αιμορραγία εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών σε όλη την ΕΕ, τα ενεργειακά λόμπι έχουν πείσει τους λήπτες αποφάσεων να περιορίζονται σε διάφορα μέτρα μηδενικής αποτελεσματικότηταςEurope thinks it can get rich by skimming off electricity’s ‘dream profits’ | Follow The Money, όπως η επιπλέον φορολόγηση και αναδιανομή των κερδών. Εντωμεταξύ, τα κέρδη τους έχουν ήδη τουλάχιστον διπλασιαστεί σε σχέση με πέρυσι και συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται, ενώ οι λογαριασμοί μας συνεχίζουν να φουσκώνουν.

IS: Υπάρχει κάποιο ρυθμιστικό πλαίσιο για τους λομπίστες στις Βρυξέλλες και πώς αυτό εφαρμόζεται στην πράξη;

Υπάρχει το Μητρώο Διαφάνειας, που έχει γίνει de facto υποχρεωτικό καθότι οι οργανώσεις που δεν βρίσκονται σε αυτό δε μπορούν να γίνουν δεκτές για συναντήσεις από Επιτρόπους, μέλη των γραφείων τους ή Γενικούς Διευθυντές της Επιτροπής. Η Επιτροπή όμως δεν ελέγχει την ποιότητα των πληροφοριών που παρέχονται στο Μητρώο σε σχέση με το πόσα χρήματα ξοδεύονται και πόσοι λομπίστες εργάζονται για κάθε οργάνωση – σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, όπου η καταχώρηση αναληθών πληροφοριών μπορεί να οδηγήσει σε ποινές φυλάκισης.

Υπάρχει επίσης η νομοθεσία που επιτρέπει σε κάθε πολίτη να ζητήσει έγγραφα από τους θεσμούς της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της αλληλογραφίας τους με τα λόμπι. Δημοσιογράφοι, ερευνητές και ακτιβιστές έχουν ανακαλύψει πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσω των εγγράφων αυτών.

Από εκεί και πέρα, υπάρχει μια αρκετά αδύναμη ρύθμιση των παράλληλων οικονομικών δραστηριοτήτων των ευρωβουλευτών. Το ένα τρίτο εξ αυτών περίπου εργάζεται παράλληλα για κάποια εταιρεία, με ορισμένους, όπως o λαλίστατος επικεφαλής των ευρωπαίων Φιλελευθέρων Γκι Φερχόφστατ, να βγάζουν περισσότερα από αυτές τις δουλειές, παρά από τον βουλευτικό τους μισθό.

 

verhofstadt000_329q9z6.jpg

Ο Βέλγος ευρωβουλευτής Γκι Φερχόφστατ εκφωνεί ομιλία στη διάρκεια της τελικής συνεδρίασης της Διάσκεψης για το Μέλλον της Ευρώπης και της δημοσίευσης της έκθεσής της με προτάσεις για μεταρρυθμίσεις, στο Στρασβούργο στις 9 Μαΐου 2022. [Ludovic MARIN /AFP]

 

Τα τελευταία χρόνια αυξάνονται επίσης οι περίοδοι (1 με 2 χρόνια) κατά τις οποίες αποχωρήσαντες ευρω-υπάλληλοι και επίτροποι πρέπει να ζητούν έγκριση προτού μεταπηδήσουν στον κόσμο του λόμπινγκ. Το πρόβλημα είναι ότι οι περιπτώσεις που δεν δίνεται το πράσινο φως μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, σε αντίθεση με το πλήθος των περιπτώσεων που δημιουργούν ερωτηματικά.

Όλα τα παραπάνω μέτρα όμως αφορούν βασικά τη διαφάνεια. Η επίσημη αντίληψη είναι ότι αν το λόμπινγκ είναι διαφανές, τότε είναι και δημοκρατικά αποδεκτό. Αιτήματα που έχουν κατά καιρούς εκφραστεί από διάφορες πλευρές για τη θέσπιση ορίων και ποσοστώσεων στον βαθμό που η ΕΕ συνδιαλέγεται με τα διαφορετικά κοινωνικοοικονομικά συμφέροντα, έχουν μπει στο περιθώριο.

Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα γιατί, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για κεντρικό αίτημα εκδημοκρατισμού στη σύγχρονη εποχή όπου η επιστημονική και τεχνική γνώση παίζει έναν αντικειμενικά αυξημένο ρόλο στη δημόσια ζωή. Και είναι ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο την ΕΕ αλλά και τα κράτη και πάει πολύ πέρα από το ποια μπορεί να είναι η άποψη του καθενός για την ΕΕ (παραμονή ή έξοδος) ή περί του αν το υπάρχον ελιτίστικο –για να μην πω ολιγαρχικό– σύστημα εκπροσώπησης συμφερόντων μπορεί να αντικατασταθεί από μια αυθεντική δημοκρατία δια μέσου μεταρρύθμισης ή δια μέσου επανάστασης. Νομίζω ότι όλα τα παραπάνω στοιχεία σχετικά με το πώς διακυβερνάται η ΕΕ, ενισχύουν την ευτυχώς αρκετά διαδεδομένη σήμερα ανάλυση ότι οι εκλογές από μόνες τους δε διασφαλίζουν ότι υπάρχει δημοκρατία. Αυτό που δεν έχει απαντηθεί επαρκώς είναι το ποιες είναι οι σύγχρονες προϋποθέσεις μιας διακυβέρνησης που να λειτουργεί πραγματικά για τους πολλούς. Η τεχνική πολυπλοκότητα των σημερινών κοινωνιών αυξάνει αντικειμενικά τον ρόλο της επιστήμης στη διακυβέρνηση. Η κλιματική αλλαγή και η ενεργειακή μετάβαση που επιβάλλει, οι πανδημίες και η απώλεια βιοποικιλότητας που σχετίζονται με αυτές, η ψηφιοποίηση και η τεχνητή νοημοσύνη και ο τρόπος με τον οποίο μεταμορφώνουν τους τρόπους παραγωγής αγαθών τονίζουν το γεγονός αυτό.

 

Το κτίριο που στεγάζει τα γραφεία εκπροσώπησης συμφερόντων των Shell, Rolls-Royce, Mitsubishi και Intel. Στο ίδιο κτίριο βρίσκεται η διπλωματική αντιπροσωπεία της Ανδόρας.

Μεγάλο κομμάτι της επιστημονικής γνώσης όμως σήμερα μονοπωλείται με ποικίλους τρόπους από μια κοινωνική μειοψηφία και κυρίως από τις πολυεθνικές εταιρείες. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ευρωπαϊκοί αλλά και άλλοι πολιτικοί οργανισμοί, απλά επαληθεύουν τα στοιχεία που τους παρέχονται από τις πολυεθνικές και τα χρησιμοποιούν ως βάση για να πάρουν αποφάσεις (έτσι κάνει π.χ. και η EFSA όσον αφορά τη σχέση του καρκίνου με τη γλυφοσάτη). Η κοινωνία χωρίζεται σε μια χούφτα «γνωρίζοντες» και σε μια μάζα που οι σημερινές πολιτικές δυνάμεις κινητοποιούν συνήθως στη βάση απλοϊκών συνθημάτων, θεωρώντας τους «πολλούς» ανίκανους να αντιληφθούν τις πραγματικές επιλογές μπροστά στις οποίες βρίσκονται οι σημερινές κοινωνίες.

Γι’ αυτό και υπάρχει πολύπλευρη απαξίωση της δημοκρατίας. Η απαξίωση αυτή δεν έρχεται μόνο από τη φασίζουσα και φασιστική Δεξιά που διαφημίζει ανοιχτά τον αυταρχισμό ως ένα πιο αποτελεσματικό σύστημα. Προωθείται κι από τους ίδιους θεσμούς της ΕΕ, π.χ. όταν ο πρόεδρος της Κομισιόν Γιούνκερ ανακοίνωνε ότι «δεν υπάρχουν δημοκρατικές επιλογές εκτός των [σημερινών] Συνθηκών», όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απειλούσε ή έκοβε τη νομισματική ρευστότητα για να αλλάξει τις αποφάσεις εκλεγμένων πολιτικών, κοινοβουλίων ή δημοψηφισμάτων ή, πρόσφατα, όταν η Επιτροπή αγνόησε δύο ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπέρ της άρσης της πατέντας στα εμβόλια. Στις νομοθετικές διαπραγματεύσεις που γίνονται ανάμεσα σε Συμβούλιο, Επιτροπή και Κοινοβούλιο το τελευταίο κατηγορείται συχνά από τους πρώτους ότι εκφράζει «πολιτικές απόψεις» που δεν έχουν υποβληθεί αρκετά σε «μελέτες επιπτώσεων». Η δημοκρατική διαδικασία απαξιώνεται προς όφελος μια διαδικασίας που υποτίθεται ότι βασίζεται στην επιστημονική «τεκμηρίωση» (evidence-based), αλλά στην πραγματικότητα μονοπωλείται από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που ντύνουν τα επιχειρήματά τους με επιστημονικοφανή λόγο και ομοβροντίες δεδομένων αμφίβολης συχνά αξίας.

Κι από την Αριστερά όμως, που δημιουργήθηκε και υπάρχει στο όνομα της υπεράσπισης της κοινωνικής πλειοψηφίας, βλέπουμε μια αμηχανία γύρω από το φαινόμενο αυτό. Στην ουσία τα περισσότερα αριστερά κόμματα καλούν τους πολίτες να τα φέρουν στην εξουσία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και να τα εμπιστευτούν ότι θα λύσουν τα προβλήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι η αριστερά στην Ελλάδα δεν αναδεικνύει τα ζητήματα γύρω από τον ρόλο του λόμπινγκ στη σύγχρονη πολιτική, ή σε κάθε περίπτωση, το κάνει πολύ λιγότερο από ό,τι συμβαίνει σε άλλες χώρες όπως η Γαλλία, το Βέλγιο ή η Γερμανία.

Το ζήτημα που μπαίνει σήμερα είναι πώς οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και αγρότες, οι μετέχοντες σε συνεταιριστικά εγχειρήματα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε διάφορους κλάδους, μπορούν να συμμετέχουν και να εκπροσωπηθούν στη λήψη κομβικών δημοσίων αποφάσεων, όχι μόνο ή βασικά δια μέσω της κομματικής τους ψήφου, αλλά ως κοινωνικοοικονομικές κατηγορίες, με βάση την –στην πραγματικότητα– πολύτιμη και σημαντική γνώση που έχει ο καθένας για τον κλάδο της δραστηριότητάς του.

 

Στην Agora Simone Veil μεταξύ Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Place du Luxembourg.

 

Για να βρεθεί ένας τέτοιος τρόπος που να βελτιώνει ουσιαστικά τη συμμετοχή και εκπροσώπηση των πολιτών πρέπει πρώτα να σπάσουν ορισμένοι μύθοι του δημοσίου λόγου, όπως η ανάλυση ότι το σημερινό λόμπινγκ αποτελεί έκφραση δημοκρατικού πλουραλισμού ή ο βολικός μύθος ότι οι πολίτες «δεν ενδιαφέρονται» και προτιμούν να μην έχουν λόγο. Πρέπει η πολιτική εξουσία –σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο στο ευρωπαϊκό– να υποχρεωθεί να αναγνωρίσει ότι οι υπάρχουσες διαδικασίες διαβούλευσης είναι εξαιρετικά προβληματικές και πως ο υπάρχων κύκλος διαβουλευομένων είναι εξαιρετικά στενός. Στη συνέχεια πρέπει να υποχρεωθεί να δεχτεί μεταρρυθμίσεις όπως οι ποσοστώσεις στις επαφές κάθε τύπου (διμερείς συναντήσεις, γραπτές διαβουλεύσεις, συμβουλευτικές ομάδες, συνέδρια ίσως ακόμα και άλλου τύπου επικοινωνίες) με τις οργανώσεις των διαφόρων κοινωνικών ομάδων ανάλογα με το ποσοστό των πολιτών που εκπροσωπούν. Το γεγονός ότι οι πολυεθνικές μονοπωλούν σήμερα τουλάχιστον τα 2/3 του χρόνου των δημόσιων αξιωματούχων (εκλεγμένων και μη) είναι δημοκρατικά απαράδεκτο. Υπάρχουν και άλλου τύπου οργανώσεις –που συνδέονται μάλιστα πιο οργανικά με το δημόσιο συμφέρον– από τις κερδοσκοπικές εταιρείες, που μπορούν να παράγουν επιστημονική και τεχνική γνώση (πανεπιστήμια, συνδικάτα κ.ά.) και που θα έπρεπε ως εκ τούτου να θεωρούνται καλύτεροι «σύμβουλοι» από τις πολυεθνικές.

Η προσοχή των εκλεγμένων και μη δημόσιων λειτουργών σε κάθε είδος οργάνωσης πρέπει να είναι αντίστοιχη του μεγέθους της κοινωνικής ομάδας στην οποίαν αναφέρεται. Δεν μπορεί σήμερα να βαφτίζεται «πλουραλισμός» το ότι οι πολυεθνικές, των οποίων οι μέτοχοι αποτελούν το 1 με 2% το πληθυσμού, μονοπωλούν τουλάχιστον τα 2/3 του χρόνου των κυβερνώντων, ενώ τα συνδικάτα που εκπροσωπούν την κοινωνική πλειοψηφία βρίσκονται στο περιθώριο (1% των λομπιστών στην ΕΕ, 4,3% των συναντήσεων με υψηλόβαθμους της Επιτροπής και 9% των εδρών σε συμβουλευτικές ομάδες). Τα ποσοστά αυτά πρέπει να αντιστραφούν και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν ένα τέτοιο αίτημα διατυπωθεί με ευκρίνεια από πολιτικά κόμματα και κοινωνικά κινήματα.

IS: Ποια είναι η άποψή σας για τον νόμο περί λόμπινγκ στην Ελλάδα;

Με τον νόμο αυτό η Ελλάδα ακολουθεί δυστυχώς το βρετανικό μοντέλο ρύθμισης, που είναι από τα πιο αδύναμα που υπάρχουν: αντί να καλύψει όλες τις οργανώσεις που έχουν τακτικές επαφές με πολιτικούς και δημόσιους υπαλλήλους, όπως γίνεται σε ΗΠΑ, Καναδά, Αυστρία, Ιρλανδία και Σλοβενία, περιορίζεται στις συμβουλευτικές εταιρείες που παρέχουν υπηρεσίες λόμπινγκ σε συγκεκριμένες περιστάσεις και με συγκεκριμένη αμοιβή. Αυτό σημαίνει ότι το σύστημα αυτό δε θα υποχρεώσει τον ΣΕΒ ή π.χ. την Capital Maritime Trading Corp του Βαγγέλη Μαρινάκη να δηλώσουν απολύτως τίποτα, ούτε θα μπορούμε εμείς ως πολίτες να μάθουμε κάτι παραπάνω από το Μητρώο που θα δημιουργηθεί για τις σχέσεις των οργανώσεων αυτών με τον κρατικό μηχανισμό, εκτός αν επιλέξουν οι ίδιες να εγγραφούν εθελοντικά.

Εικόνα panagiotopoulos
Έχει ζήσει και εργαστεί στον τομέα της επικοινωνίας σε Λονδίνο, Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στο Quartz, το CityMetric του Νew Statesman, στο Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Δημοσιογραφίας, το οpenDemocracy, το Wired, την Copenhagen Post, και το HowWeGetToNext.

Ανάλυση CT: Λαβύρινθος χωρίς έξοδο το Κυπριακό. Η τελευταία πράξη του Αναστασιάδη για επανέναρξη

0

Σε εξαιρετικά δυσοίωνη πορεία το Κυπριακό – Με «λευκή”« σελίδα επιστρέφει από την Λευκωσία στην Νέα Υόρκη ο Βοηθός Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ – Χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα οι επαφές του – Τουρκικό πείσμα για δύο κράτη – Τελευταία πρωτοβουλία Αναστασιάδη για ενεργοποίηση του διεθνούς παράγοντα, με περιορισμένες προσδοκίες

Ούτε μισό βήμα πίσω δεν κάνουν οι Τούρκοι από τις αξιώσεις τους για δύο κράτη, τις οποίες επιχειρούν να επιβάλουν μέσα από κάθε έκφανση του Κυπριακού. Ως αναμενόταν, ο Ερσίν Τατάρ έδωσε αυτή την εβδομάδα μια ακόμη παράσταση ενώπιον του Βοηθού Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για Πολιτικές Υποθέσεις σε Ευρώπη, Κεντρική Ασία και Αμερική. Ο Μιροσλάβ Γιέτζια βρέθηκε στην Κύπρο με οδηγίες του Αντόνιο Γκουτέρες προκειμένου να διαπιστώσει εάν υπάρχει οποιαδήποτε ανατροπή στη στάση των δύο μερών, που θα δημιουργούσε πρόσφορο έδαφος για την επανέναρξη.

Όπως θα καταγράψει στο ενημερωτικό σημείωμα που θα ετοιμάσει για τον Γενικό Γραμματέα, ο αξιωματούχος του ΟΗΕ αντιλήφθηκε πως αντί οι προσεγγίσεις των δύο μερών να πλησιάζουν, απομακρύνονται μήνα με το μήνα περισσότερο. Όπως και οι προσδοκίες ότι κάτι μπορεί να υπάρξει στο Κυπριακό, έστω μετά τις εκλογικές αναμετρήσεις στην Κύπρο, την Ελλάδα και την Τουρκία.

Από το πρώτο λεπτό των συναντήσεων του με Αναστασιάδη και Τατάρ, ο Γιέτζα κατάλαβε πως οι ουσιαστικές διαφορές για τη βάση της λύσης παραμένουν αγεφύρωτες. Ο μεν Πρόεδρος δήλωσε σταθερά προσηλωμένος στον επιδιωκόμενο στόχο της ομοσπονδιακής λύσης, όπως καθορίζεται από τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και τους όρους εντολής που έχει ο Αντόνιο Γκουτέρες. Ο δε Τουρκοκύπριος ηγέτης επέμεινε πεισματικά στην ανάγκη για κυριαρχική ισότητα, αποκλείοντας και απορρίπτοντας οτιδήποτε παραπέμπει στην “παλιά διαδικασία” και την ομοσπονδία. Κάτι που η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει καταστήσει σαφές πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να αποδεχθεί.

Σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα, το Κυπριακό παραμένει χαμένο σε ένα δαιδαλώδη λαβύρινθο χωρίς έξοδο. Και το πιο ανησυχητικό δεδομένο είναι το γεγονός πως η -σε επίπεδο δημόσιου λόγου- αδιαπραγμάτευτη θέση της τουρκικής πλευράς δεν πρόκειται να αλλάξει μετά τις εθνικές εκλογές στη χώρα το καλοκαίρι. Όπως δεδομένη πρέπει να θεωρείται η άρνηση της ελληνοκυπριακής πλευράς να συνηγορήσει σε λύση εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ.

Για αυτά τα πέντε χρόνια δραματικής στασιμότητας δεν ευθύνεται μόνο η τουρκική πλευρά. Ευθύνες αναλογούν και στην ίδια την ηγεσία του διεθνούς Οργανισμού, η οποία επέτρεψε να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο. Τα παράλογα «θέλω» της Τουρκίας δεν συνάδουν και δεν συμβαδίζουν με το πλαίσιο στο οποίο μπορεί να κινηθεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, τις γραμμές του οποίου καθορίζει το Συμβούλιο Ασφαλείας. Αντί λοιπόν να το ξεκόψει στην τουρκική πλευρά από την πρώτη στιγμή ή έστω όταν η πρόταση αυτή κατατέθηκε εγγράφως στη Γενεύη, ο Αντόνιο Γκουτέρες αφήνει ανοιχτά παράθυρα καλώντας τις δύο πλευρές να αποφασίσουν που θα συναντηθούν οι θέσεις τους.

Με αρκούντως περιορισμένες ελπίδες για θετική κατάληξη, ο Νίκος Αναστασιάδης κάνει την τελευταία του προσπάθεια για ενεργοποίηση του διεθνούς παράγοντα με σκοπό την άσκηση πιέσεων προς την τουρκική πλευρά για εκλογίκευση και συνεργασία. Αυτό προκύπτει από τις εισηγήσεις που υπέβαλε την προηγούμενη εβδομάδα στον Εμανουέλ Μακρόν και σκοπεύει να καταθέσει ενώπιον του Γερμανού Καγκελάριου Σολτς την ερχόμενη εβδομάδα στο Βερολίνο.

Πρόκειται για το σκελετό μιας διπλής πρότασης, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για την ενεργή εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα στη διαδικασία. Το πρώτο προτεινόμενο βήμα αφορά μια εκστρατεία εταίρων μας με δύναμη και επιρροές στην Άγκυρα, ώστε επιτέλους να εγκαταλείψει τις ανατρεπτικές ιδέες και να επανέλθει στο συμφωνημένο πλαίσιο διαλόγου. Ως όχημα για κάτι τέτοιο η Κυβέρνηση θεωρεί πως μπορεί να λειτουργήσουν τα ουσιαστικά ΜΟΕ Αναστασιάδη, τα οποία μέχρι σήμερα η Τουρκία απέρριψε δις.

Σε θεωρητικό επίπεδο είναι μια καλή πρόταση, όμως πρακτικά δεν μπορεί να επιφέρει αποτέλεσμα εξαιτίας των τουρκικών εμμονών. Για αυτό και δεν αναμένεται να δούμε σύντομα την υλοποίηση του δεύτερους σκέλους της πρωτοβουλίας Αναστασιάδη, που αφορά την ουσιαστική συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις συνομιλίες.

CyprusTimes

Ο «Στρατηγός» χειμώνας

5

Μιχάλης Ψύλος • [email protected]
REUTERS/Stringer

Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα μπορούσε να εξελιχθεί πολύ διαφορετικά για τη Μόσχα την χειμερινή περίοδο. Τώρα ο «Στρατηγός Χειμώνας» στρέφεται εναντίον των Ρώσων εισβολέων».Share via Facebook

Το 1812, ο Ναπολέων Βοναπάρτης έγραφε σε μια επιστολή προς τη σύζυγό του, την αυτοκράτειρα Μαρία Λουίζα: «Ο στρατηγός χειμώνας ήταν η καταστροφή μας. Γίναμε θύματα του κλίματος της Ρωσίας».

Ο «στρατηγός χειμώνας» είχε μόλις προκαλέσει τον όλεθρο στην προέλαση των ναπολεόντειων στρατευμάτων στη Ρωσία, με μια κολοσσιαία αποτυχία να αποδεκατίζει τη στρατιά του Ναπολέοντα: από τους 600.000 άντρες που ξεκίνησαν από τη Γαλλία, μόλις 10.000 ήταν πια ικανοί για μάχη. Λόγω του φτωχού εφοδιασμού των ενόπλων δυνάμεων, η Grande Armee του Γάλλου αυτοκράτορα έχασε περισσότερους στρατιώτες από την πείνα και τις ασθένειες στο ακραίο κρύο παρά σε πολέμους με τον εχθρό.

Οι δυτικοί ιστορικοί έδωσαν από τότε στον «στρατηγό Χειμώνα» ένα μεγάλο μερίδιο της συντριβής της «Μεγάλης Στρατιάς».

Στη μελέτη του για τον χειμερινό πόλεμο στη Ρωσία, ο συγγραφέας Άλεν Φ. Τσέου καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο «στρατηγός Χειμώνας» ήταν «ουσιαστικός παράγοντας που συνέβαλε»-όχι καθοριστικός- στις στρατιωτικές αποτυχίες των εισβολών τόσο του Ναπολέοντα όσο και του Χίτλερ στη Ρωσία. Ο στρατός του Ναπολέοντα υπέφερε ήδη σημαντική φθορά πριν από τον χειμώνα, λόγω της έλλειψης προμηθειών, των ασθενειών, των λιποταξιών και των απωλειών του πολέμου. Ομοίως και η Βέρμαχτ του Χίτλερ είχε ήδη υποστεί 734.000 απώλειες κατά τους πρώτους πέντε μήνες της εισβολής πριν ξεκινήσει ο χειμώνας. Η Βέρμαχ έβλεπε τις προμήθειές της να έχουν εξαντληθεί τον Νοέμβριο του 1941, λίγο πριν από την έλευση του χειμώνα. Ο Χίτλερ δεν περίμενε μια μακρά εκστρατεία που θα διαρκούσε μέχρι τον χειμώνα. Στις 27 Νοεμβρίου 1941, ο Γερμανός στρατηγός Ενβαρντ Βάγκνερ, έγραφε: «Βρισκόμαστε στο τέλος των πόρων μας τόσο σε προσωπικό όσο και σε υλικό. Είμαστε έτοιμοι να βρεθούμε αντιμέτωποι με τους κινδύνους του στρατηγού χειμώνα».

Τα πρώτα χιόνια στο Κίεβο

Οι σκέψεις αυτές επανήλθαν καθώς τα πρώτα χιόνια έπεσαν στο Κίεβο, σηματοδοτώντας μια νέα φάση καθώς ο πόλεμος πλησιάζει τον χειμώνα.

Oι Ρώσοι μπόρεσαν να επιδείξουν την ανωτερότητά τους έναντι του Ναπολέοντα και του Χίτλερ, αξιοποιώντας και τον «στρατηγός χειμώνα». Ωστόσο σήμερα, ο πόλεμος στην Ουκρανία θα μπορούσε να εξελιχθεί πολύ διαφορετικά για τη Μόσχα την χειμερινή περίοδο. Τώρα, παραδόξως, ο «Στρατηγός Χειμώνας» στρέφεται εναντίον των Ρώσων εισβολέων».

Ήδη την περασμένη άνοιξη είχε φανεί πόσο το λασπώδες έδαφος μπορεί να δυσκολέψει την πρόοδο. Οι Ρώσοι αποκαλούν αυτές τις λασπώδεις συνθήκες rasputitsa . Αμέτρητα ρωσικά στρατιωτικά οχήματα κόλλησαν στη λάσπη και ήταν αβοήθητα στο έλεος του εχθρού. Ειδικά σε περιοχές που δεν έχουν ασφαλτοστρωμένο οδικό δίκτυο, τα τροχοφόρα οχήματα και τα ρυμουλκούμενα πυροβόλα μετακινούνται  δύσκολα.

Αναλυτές εκτιμούν ότι το πλεονέκτημα τώρα είναι στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και όχι στους Ρώσους: η Ουκρανία κατάφερε να κερδίσει τεράστιο έδαφος τις τελευταίες εβδομάδες και να απωθήσει τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις στα ανατολικά, ανακαταλαμβάνοντας και τη Χερσώνα.

Ο Μάρτσελ Μπέρνι, Επικεφαλής του Τμήματος Στρατηγικών Σπουδών στη γερμανική Στρατιωτική Ακαδημία ETH, βλέπει τον χειμώνα που πλησιάζει ως κίνητρο για την Ουκρανία να ανακτήσει περισσότερο έδαφος: «Οι πιο χαμηλές θερμοκρασίες συχνά σημαίνουν ότι ο βαρύτερος εξοπλισμός μπορεί να μετακινηθεί πιο εύκολα λόγω του παγωμένου εδάφους. Αυτό όμως αυξάνει επίσης τον κίνδυνο της λεγόμενης τριβής, που σημαίνει: ο εξοπλισμός παγώνει, οι διαδρομές ανεφοδιασμού γίνονται μεγαλύτερες.

Το πρόβλημα «rasputitsa»

Θα επαναληφθούν τα «προβλήματα με τη rasputitsa -τη λάσπη» της άνοιξης για τα στρατεύματα αυτό το φθινόπωρο; «Αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πορεία του χειμώνα», λέει ο Μάρτσελ Μπέρνι. «Μια ματιά στην ιστορία δείχνει ότι πριν και μετά τον χειμώνα, η λεγόμενη rasputitsa-η εποχή της λάσπης, μπορεί να περιορίσει σοβαρά τον πόλεμο. Ως εκ τούτου, οι μεγάλες επιχειρήσεις θα μπορούσαν να έχουν μια δύσκολη περίοδο. Βλέπω το μέτωπο να σταθεροποιείται το χειμώνα».

REUTERS/Anna Kudriavtseva

Όλα αυτά  θα επιβραδύνουν τη στρατιωτική προέλαση. Αλλά αυτό ισχύει και για τις δύο πλευρές, και ο ερχόμενος χειμώνας θα πρέπει να είναι ένας λόγος για τον οποίο οι Ουκρανοί θέλουν να ελέγχουν όσο το δυνατόν περισσότερο έδαφος αυτή τη στιγμή. Επίσης για τις ουκρανικές δυνάμεις, που τους αρέσει να δρουν με  ενέδρες, η τακτική θα πρέπει να αλλάξει με τον χειμώνα καθώς τα δένδρα χάνουν τα φύλλα τους και είναι πιο δύσκολο να βρουν καλή κάλυψη. Είναι προφανές ότι και η Ουκρανία θα βασίζεται περισσότερο στις επιθέσεις με drones τον χειμώνα.

Κρίσιμη η δυτική βοήθεια

Η δυτική υποστήριξη επίσης θα μπορούσε να δώσει στην Ουκρανία ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα. Χάρη στη δυτική υποστήριξη, οι Ουκρανοί στρατιώτες είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για το χειμώνα από τους Ρώσους αντιπάλους τους: η Γερμανία, ο Καναδάς και η Ισπανία έστειλαν χειμερινές στολές, θερμικά εσώρουχα, κάλτσες και μπότες, μεταξύ άλλων.

Αντίθετα, από το καλοκαίρι ακόμη, έγινε φανερό ότι μέρος του ρωσικού στρατιωτικού εξοπλισμού ήταν ξεπερασμένο και κατεστραμμένο και ότι η επιμελητεία για τον ανεφοδιασμό πυρομαχικών και τροφίμων έφτανε επανειλημμένα στα όριά της . Οι αναφορές για την κακή εκπαίδευση, το ηθικό και τον εξοπλισμό των Ρώσων στρατιωτών συσσωρεύονται. Οι υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών από δυτικές υπηρεσίες δίνουν μια ενδεικτική εικόνα της κατάστασης των ρωσικών μονάδων: η συζήτηση αφορά την κακή οργάνωση, τον άθλιο εφοδιασμό και χαοτικές συνθήκες, που μερικές φορές οδηγούν τους δικούς τους ανθρώπους να παρασύρονται από τανκς ή να πυροβολούνται κατά λάθος. «Στο πεδίο της μάχης, ο χειμώνας τείνει να βοηθήσει τους Ουκρανούς καθώς έχουν καλύτερο εξοπλισμό. Αλλά ο Μπέρνι αναγνωρίζει ότι και τα δύο αντιμαχόμενα μέρη προσπαθούν να δημιουργήσουν μια πλεονεκτική θέση εκκίνησης πριν ξεκινήσει ο χειμώνας: «Και οι δύο πλευρές προσπαθούν πιθανώς να αποσπάσουν ακόμη μεγαλύτερα εδαφικά κέρδη πριν μπει ο χειμώνας, προκειμένου στη συνέχεια να εδραιώσουν τις θέσεις τους. Από αυτή την άποψη, οι πιθανότητες των Ουκρανών είναι προς το παρόν καλύτερες. Οι Ρώσοι θα μπορούσαν επίσης να συνεχίσουν τις επιθέσεις στον ουκρανικό άμαχο πληθυσμό.

Ο ρωσικός στρατός θα χρησιμοποιήσει τους επόμενους μήνες για να προσπαθήσει να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του και να αναπτύξει το πυροβολικό του με την ελπίδα να προχωρήσει στην επίθεση την άνοιξη, δήλωσε ο Μάικλ Κόφμαν, διευθυντής ερευνητικού προγράμματος για τις μελέτες για τη Ρωσία στην ερευνητική ομάδα CNΑ.

«Η στρατηγική της Ουκρανίας θα είναι να διαταράξει το σχέδιο της Ρωσίας και να «μην τους δώσει ένα διάλειμμα», έτσι ώστε οι δυνάμεις της να διατηρήσουν την πρωτοβουλία και να ξαναρχίσουν την επίθεση μετά τον Φεβρουάριο, πρόσθεσε.

Αλλά στη γεωπολιτική σκηνή, ο χειμώνας θα δοκιμάσει τη δυτική, ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή, υποστήριξη προς την Ουκρανία. Η δυτική οικονομία αντιμετωπίζει τον κίνδυνο μιας βαθιάς ύφεσης και ήδη στην Ουάσιγκτον και στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες συζητείται έντονα η εξεύρεση λύσης για μια εκεχειρία στην Ουκρανία. Μέχρι τότε όμως, ο πόλεμος θα έχει μάλλον μπει στο δεύτερο έτος του…

naftemporiki.gr

 

Iran and Qatar’s Unofficial Agents in D.C.

0

Two American think-tanks accused of serving as unofficial agents of foreign Islamist powers are working in close partnership in an apparent reflection of broader Islamist alliances in the Middle East.

The alliance came to light on October 11 when the Qatari-affiliated Democracy for the Arab World Now (DAWN) heralded its lobbying efforts with the Iranian-linked Quincy Institute in a shared statement calling on U.S. lawmakers to tighten restrictions on foreign lobbying and distance the U.S. government from the “human rights-abuser,” Egypt. The two groups are demanding greater transparency with foreign lobbying of the U.S. government.

DAWN and the Quincy Institute have a lot in common, including anti-Israel policies, whitewashing war crimes, and promoting dictators with terrible human rights records across the globe.

Farhad Rezaei, senior research fellow at the Philos Project

Farhad Rezaei, a senior research fellow with the New York-based Philos Project, is troubled, but not surprised, by the partnership between DAWN and the Quincy Institute.

“DAWN and the Quincy Institute have a lot in common, including anti-Israel policies, whitewashing war crimes, and promoting dictators with terrible human rights records across the globe,” he said. “Their mission is to make the United States appease brutal autocrats and kleptocratic regimes and to take a much tougher approach to US regional allies. Their unholy alliance is nothing else but more support for the most notorious theocratic and autocratic regimes in the world.”

In the October statement, DAWN’s advocacy director, Raed Jarrar, accused Egypt’s lobbyist Nadeam Elshami of “whitewashing Egypt’s grossly abusive human rights record to ensure continued U.S. military support for the country’s dictatorship, breaching their own responsibilities under human rights law.”

Ben Freeman, a staffer at the Quincy Institute, was equally harsh in his assessment of Elshami’s work for Egypt, accusing him of using his status as former chief of staff for Speaker of the House Nancy Pelosi to “promote support for a dictatorship that is squashing the Egyptian people.”

Ironically, the Quincy Institute has its own close ties to another dictatorship in the Middle East. Some of the organization’s leading figures have apparently liaised for officials of the Islamic Republic of Iran. Since the death of Mahsa Amini in mid-September, the Iranian regime has spent the past few weeks arresting and killing people in the streets as they protest the killings and arrest of women who refuse to wear hijabs as demanded by the regime’s morality police.

The institute ran interference for the regime on October 4 when it downplayed the protests and encouraged American officials to ignore them. “Biden and his European allies should ignore the hawkish instrumentalization of the protests in Iran to pressure for an exit from the nuclear talks, and instead do their best to pursue the agreement,” the institute declared.

Working with the Quincy Institute is a bad look for DAWN, a Washington, D.C. based think tank that claims to promote “democracy, the rule of law, and human rights for all of the peoples of the Middle East and North Africa.”

DAWN’s partner in the anti-Egypt influence operation, the Quincy Institute, was cofounded in 2019 by Trita Parsi, founder of the pro-Tehran National Iranian American Council (NIAC). The institute was launched with just enough seed money from sources as various as Soros and Koch to suggest to lawmakers that this is no mere one-sided operation and is therefore worth listening to.

Journalists have long criticized Parsi for being the Western mouthpiece of the U.S.-sanctioned Javad Zarif, who served as Iran’s foreign minister through August 2021. Hassan Dai, an Iranian dissident and Parsi critic, proved a connection between Parsi and Zarif when he obtained copies of emails exchanged between the two.

Mehrdad Khonsari, a former Iranian diplomat who is now a prominent opposition leader living in the UK, suggests the establishment of the Quincy Institute may have been an attempt to promote NIAC’s pro-Iranian agenda under another brand name.

Mehrdad Khonsari, a former Iranian diplomat who is now a prominent opposition leader, suggests that the establishment of the Quincy Institute may have been an attempt to promote NIAC’s pro-Iranian agenda under another brand name. (By Greenwiki1 – via Wikimedia Commons.)

“The appearance by the Quincy Institute to have a broader scope than Iran-US issues feels more like a ploy to camouflage the more obvious connections which NIAC was accused of having with the Iranian regime,” he said, adding that “their so-called academic analysis of contentious US-Iran issues ultimately boils down to a de-facto endorsement of Iranian views.”

Iranian dissidents have raised concerns about Negar Mortazavi, a Quincy Institute affiliate. The Quincy Institute has consulted her on Iran policy, but dissidents complain of her associations with Javad Zarif, Iran’s former foreign affairs minister.

When the University of Chicago planned to host Mortazavi for a talk about the power of Iranian women, thousands expressed their opposition to her through a change.org petition that gained nearly 40,000 signatures in 48 hours. The since deleted petition read: “Mortazavi is a fierce supporter of US-Canada designated Javad Zarif who, on his trip to US (sic), publicly denied the existence of political prisoners in Iran.”

And in April of last year, Iranian dissident Hossein Ronaghi called Mortazavi “the symbol of discrediting the Truth.” The regime has arrested Ronaghi numerous times for calling out its atrocities against the people of Iran. They threw Ronaghi into prison again in mid-October, where he reportedly remains with rapidly deteriorating health.

Mortazavi also writes for DAWN. Within days of the vicious stabbing of Salman Rushdie, Mortazavi interviewed DAWN Fellow Nader Hashemi about the attack. Hashemi expressed his concern that the attack, “will reinforce this already you know negative image of the Islamic Republic of Iran within the West….” When asked about the politics of the attack, Hashemi said he found it “more likely” that the “Mossad” (Israeli intelligence) backed the attack than Iran.

DAWN’s Executive Director Sarah Leah Whitson, who previously served as Managing Director for Research and Policy at Quincy, also trumpets Mortazavi, as does DAWN Fellow Marc Owen Jones. All this indicates that DAWN, like the Quincy Institute, is not the pro-democracy organization it claims to be. Rather, it is instead an unofficial agent for Qatari interests in the United States.

The late Jamal Khashoggi founded DAWN with three friends a few months before his murder. In the wake of his death, DAWN has nearly sainted the man, whitewashing his years as a terror supporter and Qatari operative. Continuing the legacy of Khashoggi, DAWN primarily criticizes the enemies of Qatar, an ally of Iran and an adversary of its Gulf neighbors.

The October 11 press release notes the Egyptian firm that hired Elshami is paying $65,000 a month for its lobbying. This pales in comparison to the money spent by Qatar, a country with a very poor government and human rights record.

In 2020, Qatar ranked second in “spending the most on foreign influence, lobbying and propaganda operations targeting the United States.” According to Foreign Agent Registration Act filings, “Qatari investments in the U.S. are expected to exceed $85 billion by 2021.” This year, the government of Qatar has spent just over $5.4 million on U.S. influence with non-government Qatari spending at just over $9.3 million. Compare that to Egypt. This year, the government of Egypt has spent $195,000 lobbying the U.S. with non-government spending at zero.

If DAWN were serious about promoting democracy in the Middle East, it would not pick and choose which regimes to call out. Rather, the organization would uphold human rights across the board, stay far away from the Quincy Institute, openly support the Iranian peoples’ fight for regime change, and condemn Qatari influence operations in the U.S.

Susannah Johnston is FWI’s investigative reporter.

islamism.news