Αρχική Blog Σελίδα 1788

ΠΟΙΟΣ ΔΕΝΔΙΑΣ;

6
Hasan Göğüş, Τ24
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα της ‘track-ll’ διπλωματίας στην Τουρκία είναι το τουρκοελληνικό φόρουμ (TGF). Το TGF ιδρύθηκε το 1998 και αποτελείται από εκπροσώπους των επιχειρήσεων, του ακαδημαϊκού χώρου, των μέσων ενημέρωσης και της διπλωματίας στην Τουρκία και την Ελλάδα.
Πραγματοποιούν τις συναντήσεις τους δύο ή τρεις φορές το χρόνο στην Αθήνα και την Άγκυρα.   Το TGF συναντήθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα. Για το σκοπό αυτό, μια αντιπροσωπεία πέντε ατόμων, μεταξύ των οποίων και εγώ, επισκέφθηκε την Αθήνα στις αρχές της εβδομάδας.
Η ελληνική πλευρά ετοίμασε ένα πολύ πλούσιο πρόγραμμα για την επίσκεψη αυτή. Η αντιπροσωπεία έγινε δεκτή από τον ΥΠΕΞ Νίκο Δένδια. Ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου φιλοξένησε την αντιπροσωπεία σε δείπνο. Η αντιπροσωπεία συναντήθηκε με τον Καλπαδάκη, σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και με διπλωματικούς ανταποκριτές των τριών μεγαλύτερων ελληνικών εφημερίδων, Καθημερινή, Το Βήμα και Τα Νέα.
Η συνάντηση με τον ΥΠΕΞ Νίκο Δένδια διήρκεσε περίπου 1,5 ώρα. Ο Δένδιας, ο οποίος είναι γνωστός για την αντιτουρκική ρητορική του σε κάθε ευκαιρία, έσταζε μέλι αυτή τη φορά.
Σε αντίθεση με ό,τι συνηθίζεται σε τέτοιες συναντήσεις, άρχισε να δέχεται ερωτήσεις απευθείας χωρίς να κάνει εισαγωγική ομιλία. Στις απαντήσεις του είπε εκτενώς πόσο πολύ αγαπά την Κωνσταντινούπολη, ότι ο ΥΠΕΞ Çavuşoğlu ήταν φίλος του επί 20 χρόνια, ότι γνώριζε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα μεταξύ μας που δεν μπορούν να λυθούν, ότι μάλιστα στις διερευνητικές συνομιλίες, το 2003-2004, η λύση ήταν πολύ κοντά, ότι γνώριζε ότι δεν θα υπάρξει θετική εξέλιξη στις σχέσεις στο διάστημα που απομένει, καθώς του χρόνου θα διεξαχθούν γενικές εκλογές τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία, αλλά ότι βλέπει ένα παράθυρο ευκαιρίας μετά τις εκλογές.
Ο υπουργός Δένδιας πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να υπάρχει ανησυχία για τον εξοπλισμό που γίνεται από την Ελλάδα, ότι γνωρίζει τη δύναμη του τουρκικού στρατού και ότι ακόμα κι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες έδιναν στην Ελλάδα ολόκληρο το ναυτικό τους, και πάλι δεν θα μπορούσαν να επιτεθούν στην Τουρκία.  
Αν ο υπουργός Δένδιας μπορούσε να επαναλάβει το 10% από αυτά που είπε σε αυτή τη συνάντηση μπροστά στον Τύπο, μάλλον δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα
στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Αλλά σε αυτή την περίπτωση, μπορεί ο Δένδιας να παραμείνει στη θέση του; Αυτό είναι πολύ αμφίβολο.  
Η Ελλάδα συζητά για τα 12 μίλια
Ο Καλπαδάκης, σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Τσίπρα, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο εισηγείται στην κυβέρνηση την επέκταση των χωρικών υδάτων της Κρήτης στα 12 μίλια. Υπενθυμίζεται ότι πέρυσι η Ελλάδα επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα στην Αδριατική στα 12 μίλια. Αυτή τη φορά, όπως γίνεται αντιληπτό, συζητείται η επέκταση των 12 μιλίων στα νότια της Κρήτης, ακόμη και στο Καστελόριζο, με τρόπο που δεν θα προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας.
Παρόλο που η Μεσόγειος δεν αναφέρεται στην κοινοβουλευτική διακήρυξη της 8ης Ιουνίου 1995, την οποία η Ελλάδα θεωρεί ως «casus belli», η Τουρκία δεν θα δεχθεί οι διάδρομοι γύρω από την Κρήτη, οι οποίοι παρέχουν στην Τουρκία την έξοδο της από το Αιγαίο προς τη Μεσόγειο, να επηρεαστούν από μια πιθανή επέκταση των 12 μιλίων.  
Ο βασικός κανόνας στη διπλωματία είναι οι συνομιλητές να συναντώνται μεταξύ τους. Από αυτή την άποψη, πρέπει να υπήρξε ένας σημαντικός λόγος για την τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Αμερικανού ΥΠΕΞ Blinken και του Έλληνα Πρωθυπουργού Μητσοτάκη την περασμένη εβδομάδα.
Κατά τη διάρκεια των επαφών μας στην Αθήνα, δεν μπορέσαμε να μάθουμε ποιος τηλεφώνησε σε ποιον, αλλά είναι πιθανό ο Μητσοτάκης να προσπαθούσε να βολιδοσκοπήσει για τα 12 μίλια.
Είμαι βέβαιος ότι το τουρκικό ΥΠΕΞ παρακολουθεί στενά το θέμα αυτό.   Τι πρέπει να κάνει η Τουρκία;
Απ’ όσο γνωρίζω, ως αρχή στα θέματα του Αιγαίου, η Ελλάδα πάντα στήριζε τα επιχειρήματά της στο εθνικό δίκαιο, ενώ η Τουρκία πάντα έδινε έμφαση στο διάλογο. Ωστόσο, από τον Ιούνιο, φαίνεται ότι έχουμε απωλέσει τη ρητορική του διαλόγου έναντι της Ελλάδας.
Όλοι όσοι συναντήσαμε κατά τις επαφές μας στην Αθήνα ζήτησαν να μειωθεί η σκληρή ρητορική και να ξεκινήσει ο διάλογος.  
Φαίνεται ότι και οι δύο χώρες θα συνεχίσουν τον πόλεμο προπαγάνδας μέχρι τις βουλευτικές εκλογές του επόμενου έτους. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Ελλάδα ήταν πιο επιτυχημένη από εμάς στο να παρουσιάσει μια εικόνα υπέρ της συμφιλίωσης σε αυτόν τον πόλεμο. Η Τουρκία καλά θα κάνει να αναθεωρήσει τη στρατηγική της σε αυτόν τον πόλεμο προπαγάνδας.

The Istanbul Terror Attack Is More Than It Seems

0
November 17, 2022 | The National Interest
The question of who is responsible for the terrorist attack in Istanbul’s Taksim Square is becoming murkier by the day.

The question of who is responsible for the terrorist attack in Istanbul’s Taksim Square is becoming murkier by the day. What is increasingly clear is that the Turkish government is attempting to control the spread of information, prevent citizens and the press from asking basic questions, and openly demonize the United States by falsely accusing it of encouraging the attacks.

In a few short hours after the deadly bombing, which left six dead and over eighty injured, the Turkish government announced the arrest of Alham Albashir and informed the world that this Syrian-Arab woman was the perpetrator of the attack. What’s the evidence? We are led to believe that it is an easy case to prove. Albashir can be seen on security camera footage planting the suspicious package that was, in fact, a bomb. Subsequent information released about her indicated that she was trained by the PYD, a Syrian-Kurdish group, and had been living in Istanbul for the past year. The PYD is affiliated with the Kurdistan Workers Party (PKK), a separatist terrorist organization that has waged a four-decade-long secessionist campaign inside Turkey to establish a Kurdish homeland. Hence, the line that the Turkish government wants us to believe is simple: a PYD-trained terrorist with Kurdish ties is responsible for the bombing.

Unanswered Questions

While this explanation is alluring to many Turks, it leaves a number of questions unanswered. First, a terrorist trained in bomb technology who had resided in Turkey for over a year had the tact to plant a bomb, get caught on camera, and then return to her apartment, allowing the police to apprehend her. Why go to the trouble of planting a bomb and then leave yourself open to immediate arrest? Second, what is the connection between her Syrian-Arab identity and her affiliation with the PYD? The PYD is a Kurdish organization. What is the motive of a person of Arab identity carrying out an act of terrorism for a group that has never carried out attacks on Turkey and dedicated itself to fighting the Islamic State (ISIS)? Third, what acceptable reason can the government of Turkey offer for slowing down the internet and constraining bandwidth on social media platforms immediately following the attack? Surely, the free flow of information to keep citizens aware would have been the rational strategy. Finally, the PKK and the PYD both denied complicity in the attack. While this might be the expected response from any suspected entity, it’s worth bearing in mind two things. The PKK has always claimed responsibility for attacks it has carried out in the past, such as the Mersin bombing in September 2022. Accepting responsibility for an attack is also the means by which terrorist organizations achieve their objectives. Secondly, the PYD has never carried out or threatened to carry out an attack against Turkey; it is a staunch U.S. partner that proved to be decisive in militarily defeating ISIS.

Accusing the United States

This is followed by the government’s attempt to point fingers and demonize the United States. Turkey’s interior minister, Suleyman Soylu, quickly rejected a message of condolence issued by the U.S. embassy. In his remarks, Soylu added that “accepting condolences from the United States “is like the murderer being the first to arrive at the scene of the crime.” Furthermore, mainstream TV stations throughout the country ran Soylu’s message on repeat and declared that a U.S.-supported PYD terrorist carried out the horrific attack. This was mirrored by the cheap tactic of showing photos of the alleged bomber wearing a purple sweatshirt with the inscription “New York,” which was presumably intended to convince Turkish viewers of America’s complicity in the attack.

While the interior minister drilled down on blaming the U.S. at home, President Recep Tayyip Erdogan was meeting with President Joe Biden at the sidelines of the G-20 summit, where Erdogan asked for Biden’s continued support for Turkey’s purchase of brand new F-16 fighters, which will likely support Turkey’s fight against terrorism. One cannot help but see through the insincerity of the Turkish government. On the one hand, it seeks Washington’s help to shore up its counterterrorism defenses, while on the other, it accuses the United States of facilitating a terror attack against Turkey. Ankara wants the whole world to believe the terror attack was carried out by the PKK terrorist organization, while at the same time continuing to host representatives of Hamas inside of Turkey and refusing to designate the group as a terrorist organization. This is simply unacceptable, duplicitous, and insincere.

An Alternative Explanation?

With a government that is bent on silencing the media, placing limits on the ability of individuals and journalists to ask legitimate questions, and peddling false accusations, an equally plausible explanation is the argument that this was a false flag operation perpetrated by the Justice and Development Party (AKP), Turkey’s ruling party. To be clear, there is no concrete evidence to suggest this, but many are quietly asking if this could be the case. Less than twenty-four hours after the bombing, T24, a reputed and widely quoted news outlet in Turkey, ran an article stating that several telephone conversations took place between the alleged bomber and a member of the ultra-right-wing Nationalist Action Party (MHP), a coalition partner of Erdogan’s governing majority. What possible innocent explanation could there be for a representative of the government of Turkey having conversations with a person who would go on to carry out a terrorist attack? The representative in question stated that he was the victim of identity theft and that a phone line had been opened in his name. This mere denial does not exonerate him.

Additionally, the Turkish government has signaled its intention to mount a heavy response against the PYD, presumably indicating that a military incursion into northern Syria may take place. The Turkish public, understandably frightened and angry, is looking for a strong response from the government. Erdogan might just be able to deliver. A beleaguered leader who is facing re-election in several months—in the midst of the worst economic downturn in the country’s history—could have manufactured the perfect crisis to deflect public attention away from consumer inflation and toward a decisive stance against terrorism. In the absence of any contravening evidence, is it too much to imagine that actors affiliated with the Turkish government paid a Syrian Arab woman to simply place a package at a predetermined spot, without her knowing there was a bomb inside it?

In the event this sounds fantastical, I only need to add that this explanation is just as plausible as the story offered by the government itself. Erdogan’s back has been against the wall since Turkey’s election cycle began. This possibly manufactured attack has allowed the narrative about Erdogan to swing away from all the negativity surrounding the country’s economic woes back to where he wants it. Erdogan can now present himself as a strong leader who can defend the country against terrorism. We must not take the Erdogan government at its word. We need more answers.

Sinan Ciddi is a non-resident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies (FDD), where he contributes to FDD’s Turkey Program and Center on Military and Political Power (CMPP). He is also an Associate Professor of Security Studies at the Command and Staff College-Marine Corps University and Georgetown University’s School of Foreign Service. He tweets @sinanciddi​. FDD is a Washington, DC-based, non-partisan research institute focusing on national security and foreign policy.

fdd.org

Το πρόβλημα δεν είναι η στάση του Δένδια. Η ασπόνδυλη εξωτερική πολιτική οδηγεί την χώρα στην αυτοκατάργηση

15
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Όλα όσα διαδραματίστηκαν την χθεσινή μέρα κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Έλληνα ΥΠΕΞ στην Τρίπολη της Λιβύης, αφορούν στην εθνική εκπροσώπηση. Ως τέτοια λοιπόν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται στην κριτική μας, μαζί με τα όποια λάθη ενδεχομένως καταγράφονται, χωρίς φυσικά να παρασυρόμαστε από τις γνωστές αδιέξοδες και αυτοκτονικές αντιπολιτευτικές λογικές που δεν οδηγούν πουθενά…

Ποια είναι τα δεδομένα…

Πρώτον: Ο Έλληνας υπουργών Εξωτερικών παγιδεύτηκε. Και το κρίσιμο ζήτημα είναι να κατανοήσουμε ότι η παγίδευση αυτή, είχε θεσμικά χαρακτηριστικά. Αυτοί που την ενορχήστρωσαν, επιδίωξαν να καταγραφεί η συνάντησή του με την Λίβυα Υπουργό των Εξωτερικών. Δεν τους ενδιέφερε ούτε η ταυτότητα ούτε η προγενέστερη συνολική στάση της Λίβυας αξιωματούχου. Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να καταγραφεί η συνάντηση με ένα πρόσωπο το οποίο επιτελεί συγκεκριμένο θεσμικό ρόλο, αντίστοιχο με αυτόν του κ. Δένδια. Μια τέτοια καταγραφή, τροποποιούσε άρδην τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά της συνάντησης και αυτό ακριβώς είναι που ήθελαν οι ενορχηστρωτές…

Δεύτερον: Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι οι ενορχηστρωτές αυτής της δολιότητας, θα ήταν τόσο αφελείς ώστε να ακυρώσουν το όποιο κέρδος από την εξασφάλιση της πολυπόθητης εικόνας, με το να δώσουν την ευκαιρία (ή την πάσα) στον κ. Δένδια να «ταπώσει» κατά το κοινώς λεγόμενο την Λίβυα ΥΠΕΞ. Αυτοί που έστησαν το συγκεκριμένο σκηνικό, το έστησαν για να πάρουν ΚΑΙ όχι για να δώσουν. Και η μοναδική εκδοχή που δεν θα μπορούσε να είναι υπό τον απόλυτο έλεγχο των διοργανωτών, ήταν αυτή που επέλεξε ο Δένδιας με το να μην αποβιβαστεί από το αεροσκάφος. Όσοι λοιπόν πιστεύουν ότι ο Έλληνας Υπουργός θα έπρεπε να αποβιβαστεί και να καταγγείλει ή έστω να πουλήσει αγοραία ανωτερότητα, μάλλον σκέφτονται με υπερβολική αθωότητα και αυτή η αθωότητα δεν συμπεριλαμβάνεται στις «προδιαγραφές» των διοργανωτών…

Τρίτον: Φυσικά μπορούμε να υποθέσουμε πιθανούς τρόπους με τους οποίους θα ήταν δυνατόν να επιχειρηθεί η αξιοποίηση αυτής της συνάντησης. Άλλωστε αυτοί που την ενορχήστρωσαν, είναι βέβαιο πως δεν το έκαναν για λόγους αβροφροσύνης. Το ότι αυτή η δυνατότητα τελικά δεν εξασφαλίστηκε, είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά σχετίζεται με την επικοινωνιακή διαχείριση της ΜΗ συνάντησης και καλό θα είναι να ασχοληθούμε ως χώρα και με αυτήν την διάσταση, που δεν είναι διόλου ήσσονος σημασίας…

Τέταρτον: Το μεγάλο πρόβλημα, είναι ότι η Ελληνική εξωτερική πολιτική ΚΑΙ σε σχέση με το Λιβυκό, δεν χαρακτηρίζεται από την απαιτούμενη στρατηγική συνεκτικότητα. Από αυτήν την άποψη, η χθεσινή αντίδραση του Έλληνα Υπουργού εξωτερικών, δεν μπορεί να ακουμπήσει και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να ερμηνευτεί στο πλαίσιο μιας ενιαίας και ολοκληρωμένης αντίληψης που θα έπρεπε να διαπερνά την Ελληνική Διπλωματία. Κατά την άποψη του γράφοντος, η αντίδραση του Έλληνα Υπουργού ήταν μια ευφυής κίνηση ανάγκης, που απλώς ακύρωσε έναν δόλιο σχεδιασμό, χωρίς όμως να παραπέμπει αναγκαστικά σε μια στοχευμένη και παραγωγική συνέχεια. Αυτό όμως είναι το ζητούμενο. Και αυτό το στοίχημα δεν κερδίζεται με μια μίζερη αναψηλάφηση των πεπραγμένων…

Πέμπτον: Δεν είναι σωστή η αντίληψη που λέει ότι η Ελλάδα και η Διεθνής κοινότητα έχουν αναγνωρίσει γενικώς την Κυβέρνηση της Τρίπολης. Αυτό που έχουν αναγνωρίσει τόσο η Ελλάδα όσο και η Διεθνής κοινότητα, είναι ότι αυτή η κυβέρνηση έχει περιορισμένο ρόλο και όχι το απεριόριστο δικαίωμα έναντι πάντων και επί παντός επιστητού, υπενθυμίζοντάς της ταυτόχρονα ότι έχει παραβιάσει συνειδητά τους όρους της συγκρότησής της και ότι είναι ήδη εκπρόθεσμη ως προς το χρονοδιάγραμμα και τις υποχρεώσεις που της έχουν ανατεθεί. Δεν τίθεται λοιπόν απλώς ζήτημα διαφωνίας με συγκεκριμένους χειρισμούς της Λιβυκής «κυβέρνησης». Τίθεται – και μάλιστα με απόλυτη σαφήνεια – ζήτημα άρνησης να της αναγνωριστεί ντε φάκτο ένας ρόλος τον οποίο ουδείς της ανέθεσε, και που μόνο η Τουρκία έχει φροντίσει προκαταβολικά να επενδύσει τα μέγιστα στην πολύπλευρη εργαλειοποίησή της…

Έκτον: Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι εάν η απόφαση του Δένδια να ακυρώσει στην πράξη την επίσκεψή του στην Τρίπολη, ωφέλησε ή έβλαψε την χώρα μας. Αυτό είναι κάτι που δεν κρίθηκε χθες, αλλά θα εξαρτηθεί από τον σχεδιασμό και την αποφασιστικότητα που διαθέτει (εάν την διαθέτει) η Ελληνική κυβέρνηση, ώστε να δώσει την κατάλληλη συνέχεια στο χθεσινό γεγονός και να μην το αφήσει να εκφυλιστεί μέσα στην γνωστή αποσπασματικότητα. Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν είναι η έκταση της ζημιάς που θα μπορούσε να έχει υποστεί η χώρα, εάν αυτή η επίσκεψη είχε πραγματοποιηθεί. Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά πληθωρικές αυταπάτες…

Έβδομον: Λαθεμένη κατά την γνώμη του γράφοντος, είναι και η άποψη που λέει ότι από την στιγμή που ο Έλληνας ΥΠΕΞ επισκέπτεται την συγκεκριμένη χώρα, είναι εν πολλοίς και υποχρεωμένος να συναντηθεί και με την αντίστοιχη ομόλογό του ΥΠΕΞ. Καμία τέτοια υποχρέωση δεν προκύπτει a priori, εάν δεν είναι προσυμφωνημένη δια της διπλωματικής οδού. Ουδείς μπορεί να εμφανίζεται ως Φάντης Μπαστούνης στο αεροδρόμιο, δημιουργώντας τετελεσμένο σε έναν ξένο επίσημο, ακόμη και αν πρόκειται για θεσμικό πρόσωπο σε μια χώρα που θριαμβεύει η κανονικότητα σε όλο το εύρος των θεσμών. Πολύ δε περισσότερο δεν μπορεί να ισχύσει κάτι αντίστοιχο στην παρούσα περίσταση, αφού είναι γνωστό ότι σημαντικά θεσμικά όργανα της Λιβύης, δεν αναγνωρίζουν στην ΥΠΕΞ της συγκεκριμένης κυβέρνησης το δικαίωμα της Διεθνούς εκπροσώπησης. Με ποια ιδιότητα η Ελλάδα θα παραβλέψει αυτήν την πολιτική στάση, πολύ δε περισσότερο που είναι η στάση των ανθρώπων με τους οποίους συνομιλεί. Εάν υπήρχε ανάγκη ή έστω σκοπιμότητα να υπάρξει συνάντηση με την Λύβια ΥΠΕΞ, αυτό θα μπορούσε να γίνει με την διαμεσολάβηση υπηρεσιακού παράγοντα αλλά σε καμία περίπτωση με την παρουσία του Έλληνα Υπουργού…

Όγδοον: Ο μη διορισμός Έλληνα πρεσβευτή στην Λιβύη, συνιστά μια από τις πολλές καραμπινάτες αστοχίες της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι τόσο η μη ύπαρξη Έλληνα πρέσβη στην Λιβύη, όσο και η ύπαρξη Λίβυου επιτετραμένου στην Αθήνα, είναι σημαντικές και κρίσιμες παράμετροι πέραν πάσης αμφιβολίας, αλλά σε καμία περίπτωση ΔΕΝ είναι ταυτόσημες σε σημασία, βαρύτητα και λειτουργικότητα, με την χρησιμότητα που μπορεί να έχει η επίσκεψη ενός θεσμικού εκπροσώπου ενός συγκροτημένου κράτους εν προκειμένω της Ελλάδας, ο οποίος βεβαίως και δικαιούται να βλέπει και να συνδιαλέγεται με τον πολιτειακό ή υπηρεσιακό παράγοντα της άλλης χώρας, που θα κρίνει ότι είναι απαραίτητο (εν προκειμένω με τον πρόεδρο Μένφι), προκειμένου να διευθετηθούν ζητήματα ή να δρομολογηθεί η διευθέτηση ζητημάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος που άπτονται του θεσμικού του ρόλου.

Ένατον: Κατά την γνώμη του γράφοντος πάντως, το όλον ζήτημα δεν προσφέρεται για γεγικόλογες φιλολογικές προσεγγίσεις. Ο προσανατολισμός, οι δεσμεύσεις και οι γενικότερες εξαρτήσεις που αλυσοδένουν στο άρμα της Τουρκίας την πολιτική σέχτα που – κατά παράβαση των αποφάσεων του ΟΗΕ – επιμένει να διοικεί την πρωτεύουσα της Λιβύης, είναι σαφείς, είναι ισχυρές και συνιστά τουλάχιστον αυταπάτη το να πιστεύουμε ότι θα μπορούσε η επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού των Εξωτερικών, ακόμη και αν ξεχείλιζε από σαβουάρ βίβρ όλων των ειδών, να τροποποιήσει έστω και κατά τι την συγκεκριμένη κατάσταση, προς όφελος των Ελληνικών επιδιώξεων και της λογικής. Το μόνο που θα μπορούσε να επιτύχει μια ενδεχόμενη Ελληνική «απλοχεριά», θα ήταν… Να προσφέρει την πολυπόθητη αναβάθμιση (την αναβάθμιση από τον κυρίως θιγόμενο και αυτό είναι το σημαντικό) σε ένα καθεστώς που νέμεται τον πλούτο και την εξουσία στην Λιβύη… Να αποδομήσει πλήρως κάθε δυνατότητα περαιτέρω συνεννόησης με τις Λυβικές δυνάμεις που αντιπαλεύουν το συγκεκριμένο καθεστώς… Και φυσικά στην επόμενη στροφή, η πατρίδα μας θα θέριζε τις θύελλες που θα προκαλούσε αυτός ο καιροσκοπισμός. Θύελλες που θα κυριαρχούσαν στην έτσι κι αλλιώς απαράδεκτη συμπεριφορά εκείνων των πολύτιμων «συμμάχων» μας, που δεν έχουν κανέναν λόγο να αντιτίθενται και δεν έχουν αντιταχθεί με αποφασιστικότητα στην πειρατική τουρκολυβική αθλιότητα.  Γι ΄αυτό και…

Δέκατον: Ο Δένδιας καλά έκανε και προέβη σε μια κίνηση ή οποία θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα, τόσο στην διεθνή κοινότητα όσο και στους Ευρωπαίους χαρτογιακάδες και λοιπούς χαφταλεύρηδες.

Αυτό λοιπόν που έχει σημασία, δεν είναι να αναλωθούμε σε μια αντιπαραγωγική ομφαλοσκόπηση με όρους καθωσπρεπισμού διαχειριζόμενοι μια πολιτική εξαπάτηση, αλλά να συμφωνήσουμε και κυρίως να απαιτήσουμε τα μείζονα και τα ουσιώδη από την πολιτική ηγεσία του τόπου μας.

Η Ελλάδα οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι ο αποδέκτης των χειρισμών και των πρωτοβουλιών της, δεν είναι τα χειραγωγούμενα ανδρείκελα της Τρίπολης αλλά η Διεθνής κοινότητα. Και απέναντι σε αυτήν, η χώρα μας οφείλει να διαμηνύσει την αποφασιστικότητά της για καθολική μεταστροφή και για το οριστικό τέλος της ανοχής την οποία ουδείς έδειξε πως είναι διατεθειμένος να επιβραβεύσει. Και παράλληλα με αυτό, η Ελλάδα οφείλει να μην εγκλωβιστεί σε κανενός είδους αδιέξοδες λογικές κατατριβής, που μόνο την τουρκική πειρατική αλητεία μπορούν να οφελήσουν.

Ο καθένας λοιπόν δικαιούται να κρίνει περισσότερο ή λιγότερο αυστηρά την επιλογή Δένδια. Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι να υπάρξει συνέχεια. Να δοθεί ένα τέλος στην κακώς νοούμενη «σύνεση» και στις συμβιβαστικές λογικές, που προωθούν τις στρατηγικές επιλογές τρίτων, κρατώντας την πατρίδα μας στο περιθώριο ως φτωχό συγγενή, αν και είναι ο άμεσα και πρωταρχικά θιγόμενος από την πειρατική τουρκολιβυκή δράση.

Η Ελλάδα οφείλει να σπεύσει να εξαργυρώσει την συνεπή απέναντι στην Αίγυπτο στάση που σηματοδότησε η επιλογή Δένδια, και να απαιτήσει διεύρυνση της συνεννόησης και άμεσο κλείσιμο όλων των εκκρεμών ζητημάτων διμερούς ενδιαφέροντος.

Και φυσικά ήδη σήμερα, με φροντίδα της Ελληνικής Διπλωματίας, η συνέχεια θα έπρεπε να έχει πάρει ήδη τον δρόμο για το ΣΑ του ΟΗΕ. Δυστυχώς όμως δεν είδαμε ΟΥΤΕ αυτό. Η Ελληνική κυβέρνηση παραμένει καθηλωμένη στον κόσμο της κι εμείς στον δικό μας. Αυτό κύριοι θα έχει κόστος… Κρατήστε το…

ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΦΥΛΟΥ : Στα 18 της η Χλόη Κόουλ αναζητεί τη χαμένη θηλυκότητά της…

0

 

της Clémence de Longraye, δημοσιογράφου

« Επιστήμονες» κατάντησαν τη Χλόη Κόουλ – όπως και χιλιάδες παιδιά στη Δύση – ερείπιο σωματικά και ψυχικά στο όνομα της προόδου….(Η εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία θα αυξήσει των αριθμό των αθώων θυμάτων). Κι’ ας αποφάνθηκε η Επιστήμη ότι ο εγκέφαλος ωριμάζει μετά τα 20. Ποιός θα μας γλυτώσει από τον άνθρωπο-θεό του Διαφωτισμού; Αν αυτό δεν είναι Μεσαίωνας, τί είναι;

«Είναι αδύνατο για μένα να ανακτήσω όσα έχασα, αλλά θα φροντίσω να μην πληγωθεί κανένα παιδί από αυτούς τους ψεύτες και τους ακρωτηριαστές». Πριν από λίγες εβδομάδες, η Χλόη Κόουλ, μια 18χρονη Καλιφορνέζα, αποφάσισε να μηνύσει τους γιατρούς και την ομάδα του νοσοκομείου που ενθάρρυναν την αλλαγή του φύλου της, όταν ήταν ακόμη ανήλικη. Σήμερα, μετανιώνει για την επιλογή της και ελπίζει ότι η θλιβερή μαρτυρία της θα χρησιμεύσει ως μάθημα στους γιατρούς που συνταγογραφούν μη αναστρέψιμες θεραπείες στα παιδιά.

«Δεν θα μπορέσω ποτέ να θηλάσω»

Αναστολείς της εφηβείας, τεστοστερόνη, διπλή μαστεκτομή… Το τραγικό ταξίδι της Χλόης ξεκίνησε το 2017. Τότε, σε ηλικία δώδεκα ετών, το κοριτσάκι εξέφρασε δυσφορία και «σύγχυση φύλου» αφού είχε διασυνδεθεί με κοινωνικά δίκτυα με περιεχόμενο  LGBT. Οι γονείς της, μη ξέροντας τι να κάνουν, ζητούν ιατρική συμβουλή. Αν και οι πρώτοι ειδικοί ήταν προσεκτικοί και προτίμησαν να αναβάλουν τη θεραπεία, ένας γιατρός ενθάρρυνε τη νεαρή κοπέλα να ξεκινήσει ορμονική θεραπεία. Από τις αρχές του 2018, στη Χλόη συνταγογραφήθηκαν αναστολείς της εφηβείας καθώς και ορμονική θεραπεία. Αλλά η ψυχολογική κατάσταση του κοριτσιού δεν βελτιώθηκε, το αντίθετο. Οι γιατροί στη συνέχεια διαβεβαίωσαν τους γονείς ότι«Η δυσφορία του φύλου δεν θα θεραπευτεί αν η Κλόε δεν ακολουθήσει μια ιατρική και κοινωνική αλλαγή για να γίνει περισσότερο άντρας» . Σύμφωνα με τους δικηγόρους της, αυτοί οι λεγόμενοι ειδικοί προχώρησαν ακόμη περισσότερο. Διαβεβαίωσαν ότι το κορίτσι διατρέχει υψηλό κίνδυνο αυτοκτονίας και απειλούν τους γονείς της. «Θα προτιμούσες να έχεις μια νεκρή κόρη ή έναν ζωντανό γιο;» ρωτούν. Αντιμέτωπη με αυτή την ανέφικτη επιλογή, η Κλόε δέχτηκε να συμβουλευτεί έναν πλαστικό χειρουργό. Και όταν ήταν μόλις 15 ετών, το κοριτσάκι αφαίρεσε και τα δύο στήθη του.

Χρειάστηκε ένας πολιτικός ανατολικής κουλτούρας, ο Ρίσι Σούνακ, για να διακηρύξει στην Ευρώπη του Διαφωτισμού ότι δύο είναι τα φύλα. Υπάρχουν και κάποιοι Ανατολικοευρωπαίοι, μέλη της ΕΕ, αλλά αυτοί δεν εκφράζουν… τις «ευρωπαϊκές αξίες»!!!

Λίγο μετά την επέμβαση, άρχισε να «μετανιώνει για τις ορμόνες αλλαγής και το χειρουργείο» . Η Χλόη κατάλαβε ότι μπορεί να είναι ευτυχισμένη μόνο αν αποδεχτεί το βιολογικό και φυσικό της φύλο. Δυστυχώς για εκείνη ήταν πολύ αργά… Οι θεραπείες που της χορηγήθηκαν άφησαν μη αναστρέψιμα αποτελέσματα. Εκτός από την καθυστερημένη ανάπτυξη, η Χλόη αγωνίζεται να ανακτήσει τη θηλυκότητά της. Παρά τις προσπάθειες επανάκτησης, «η φωνή της παραμένει βαρειά και λιγότερο θηλυκή», σημειώνουν οι δικηγόροι της. Επιπλέον, έχει πλέον υψηλό κίνδυνο να αναπτύξει καρδιαγγειακές διαταραχές. Πάνω απ’ όλα, όμως, η Χλόη συνειδητοποιεί ότι της αφαιρέθηκε η «ομορφιά της μητρότητας» σε μια ηλικία που δεν καταλάβαινε. «Η εφηβική μου ζωή ήταν μόνο σωρεία βασανιστικών πόνων, λύπης και πάνω από όλα αδικιών», γράφει. Και προσθέσει: «Δεν ξέρω καν αν, επειδή μου έβαλαν αναστολείς της εφηβείας και τεστοστερόνη, θα μπορέσω να συλλάβω παιδί με φυσικό τρόπο. Και δεν θα μπορέσω ποτέ να θηλάσω.»

Νομικές διαδικασίες

Η Χλόη λοιπόν αποφάσισε να αγωνιστεί ώστε κανένα άλλο παιδί να μην έχει την ίδια μοίρα. Με την υποστήριξη του Κέντρου για την Αμερικανική Ελευθερία (μια αμερικανική ένωση για την υπεράσπιση των πολιτικών ελευθεριών), η νεαρή κοπέλα μήνυσε τους γιατρούς που της έκαναν αυτές τις θεραπείες, χωρίς να την προειδοποιήσουν για τους κινδύνους και τις μη αναστρέψιμες ζημιές. «Αυτά τα τέρατα» , όπως τα αποκαλεί, δεν της είχαν μιλήσει ποτέ για τις παρενέργειες των ορμονικών θεραπειών (μείωση γονιμότητας, προβλήματα στα οστά, καθυστέρηση στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, καρδιαγγειακές παθήσεις κ.λπ.). Σύμφωνα με τη Χλόη, δεν υπήρχε  “ενημερωμένη συγκατάθεση” αλλά  “καταναγκαστικές αποφάσεις”. Από την άλλη, η ενάγουσα κατηγορεί τους γιατρούς ότι συσκότισαν την πραγματικότητα για να επιτύχουν τους σκοπούς τους και ότι δεν ανέφεραν ποτέ ότι η δυσφορία φύλου, στις περισσότερες περιπτώσεις, λύνεται από μόνη της.

«Μέσω αυτής της προσφυγής στη Δικαιοσύνη, θεωρούμε τους εμπλεκόμενους «επαγγελματίες» υπεύθυνους για τις σκόπιμες επιλογές τους να ακρωτηριάσουν παιδιά και να επωφεληθούν οικονομικά από αυτό », ανακοίνωσε το Κέντρο για την Αμερικανική Ελευθερία. Ήδη έχει σταλεί επιστολή στους ενδιαφερόμενους γιατρούς, στις 9 Νοεμβρίου, με αίτημα αποζημίωση. Ελλείψει απάντησης, η Χλόη σκοπεύει να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνια ώστε «το αίμα και τα δάκρυα όσων μετάνιωσαν για την αλλαγή φύλου να μην είναι μάταια» .

Πηγή:https://www.bvoltaire.fr/chloe-cole-parcours-dune-ex-trans-en-guerre-contre-les-medecins-quils-lont-mutilee/

 

 

 

 

 

NATO Allies address the explosion in the east of Poland

0
NATO Secretary General Jens Stoltenberg speaks to the press following a meeting of the North Atlantic Council to address the explosion in Eastern Poland.

 

NATO ambassadors met on Wednesday (16 November 2022) to address the explosion yesterday in the east of Poland on the border with Ukraine, which took place as Russia launched a massive wave of rocket attacks across Ukraine.

NATO’s Supreme Allied Commander Europe, General Christopher Cavoli, briefed the meeting of the North Atlantic Council, and Poland’s Ambassador to NATO, Tomasz Szatkowski, updated Allies on the incident and the ongoing investigation.

“Since the start of Russia’s illegal war in Ukraine, NATO has increased vigilance across our eastern flank,” NATO Secretary General Jens Stoltenberg said after the meeting. He stated that we need to await the outcome of the ongoing investigation, but “we have no indication that this was the result of a deliberate attack and we have no indication that Russia is preparing offensive military actions against NATO”.  He added: “Our preliminary analysis suggests that the incident was likely caused by a Ukrainian air defence missile fired to defend Ukrainian territory against Russian cruise missile attacks. But let me clear: this is not Ukraine’s fault. Russia bears ultimate responsibility as it continues its illegal war against Ukraine.”

Allies made clear that they will continue to support Ukraine in its right to self-defence. They also offered their deepest condolences on the tragic loss of life and expressed their strong solidarity with Poland.

“We agreed that we need to stay vigilant, calm and closely coordinated. We will continue to consult and monitor the situation very closely. NATO stands united and we will always do what is necessary to protect and defend all Allies,” Mr Stoltenberg said.

/www.nato.int/

Naval Iron Dome successfully tested, as Iran hits another tanker

0

The C-Dome, as it is known, is designed to go on ships and provide the same protection from rockets, missiles and small drones that Iron Dome does on land.

TEL AVIV — Just days after an Iranian drone hit an oil tanker off the coast of Oman, the Israeli Navy and industrial partner Rafael have announced the success of an advanced interception test of a new naval variant of the Iron Dome system.

The C-Dome, as it is known, is designed to go on ships and provide the same protection from rockets, missiles and small drones that Iron Dome does on land.

According to an Israeli Ministry of Defense announcement Thursday morning, the system was installed on the INS “Oz” corvette. Per the statement, “The test simulated real threats and included the system’s successful detection and interception of targets in challenging scenarios.”

Moshe Patel, the head Israel’s missile defense effort, said that C-Dome “promotes further operational flexibility and has become a part of the State of Israel’s multi-tiered missile and air defense array.” It will fit into the existing tiers of Israel’s air defense network, made up of Iron Dome, David’s Sling, Arrow 2, and Arrow 3.

The timing of the announcement coming so soon after the Iranian UAV attack was coincidental, but underscores the reason Israel began investment in C-Dome in the first place.

The attack by an armed UAV, probably the Shaed-136, occurred Tuesday against the Pacific Zircon tanker near Oman. In a statement to Reuters, the company (based in Singapore but controlled by Israeli businessman Idan Ofer) stated that the vessel “was hit by a projectile … There is some minor damage to the vessel’s hull but no spillage of cargo or water ingress.”

In July 2021, Iran targeted the Mercer Street oil tanker with drones. One drone slammed into the bridge of the ship, killing two members of the crew. Israel has been anticipating more such attacks, hence the investment in systems like C-Dome.

While the Israeli navy is present in the area, Israeli defense sources said on Nov. 17 that they would like to see the US Fifth Fleet be more active in deterring Iran from repeating such attacks. Ideally, sources said, this would include more frequent patrols with more sensors in the area, and a more active posture towards intercepting Iranian drones when they are detected.

Giora Eiland, the former director of Israel’s National Security Council and former head of the Planning Department of the Israel Defense Forces, told Breaking Defense that unless Iran sees deterrent actions after such a strike, Tehran will be emboldened to try again.

“Such types of attack [start] on a low scale, but without an immediate counter action, the scale will grow very fast,” Eiland said. He added that the American statement identifying Iran as the perpetrators of the attacks is worthless without direct activity behind it.

“Lack of real action is a settlement, and the Iranians have good ears,” he said. “The Fifth Fleet should take more active action, otherwise things will deteriorate.”

For its part, Fifth Fleet has been active in seizure efforts, saying on Tuesday said that it found over 70 tons of ammonium perchlorate from a vessel bound for Yemen. This chemical is generally used to make rocket and missile fuel, as well as explosives.

“This was a massive amount of explosive material, enough to fuel more than a dozen medium-range ballistic missiles depending on the size,” said Vice Admiral Brad Cooper, commander of US Naval Forces Central Command, US 5th Fleet and Combined Maritime Forces.

As the Iranians lack a true navy, Eliezer Marom, a former commander of the Israeli Navy, recently told Breaking Defense that Iran has turned to “Maritime Guerilla” activity, deploying explosive boats and armed drones to attack American and Israeli targets. The Iranians may be able to strike certain targets thanks to the open fire orders in both navies, which are based on the positive identification of a danger, but they are still quite intermittent.

Marom noted that it is simple for the Iranians to conceal their activity until they are close to a prospective target in the two very popular maritime channels, the Gulf and Red Sea.

The first drone division of the Iranian navy has recently begun operations in the Indian Ocean, according to recent announcements.

A photo of the C-Dome system being live fired. (Israeli MoD)

/breakingdefense.com/2022/11/naval-iron-dome-successfully-tested-as-iran-hits-another-tanker/

Διπλωματική «αστοχία» με το βλέμμα στο εσωτερικό μέτωπο

4

Σπύρος Σιδέρης

Η διαρχία σε ένα από τα πιο κρίσιμα υπουργεία, μόνο θετικές εξελίξεις δεν προμήνυαν.

EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

10:39 – 18/11/2022
Τελευταία ενημέρωση: 13:02 – 18/11/2022

Είναι γνωστές οι διαφορές μεταξύ Μαξίμου και Υπουργείου Εξωτερικών στην άσκηση της διπλωματίας. Από την πρώτη μέρα που ανέλαβε την εξουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε ξεκάθαρο ότι κουμάντο κάνει και στο ΥΠΕΞ αυτός. Το έκανε κατανοητό και η πρώην Διευθύντρια του διπλωματικού του γραφείου, η νυν πρέσβης στην Ουάσινγκτον Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, που τοποθέτησε ότι είχε σε κουμπάρο και κολλητό στις καίριες θέσεις του υπουργείου.

Ακόμα κι όταν αποχώρησε λίγους μήνες μετά για την Αμερικανική πρωτεύουσα το «φάντασμα» της πλανιόταν απειλητικά στα κτήρια της Ζαλοκώστα και της Ακαδημίας

Η διαρχία σε ένα από τα πιο κρίσιμα υπουργεία, μόνο θετικές εξελίξεις δεν προμήνυαν. Ο άπειρος(sic) στα διπλωματικά Νίκος Δένδιας, έμεινε απομονωμένος με ελάχιστους διπλωμάτες ως συνεργάτες, άπειροι κι αυτοί εκ του αποτελέσματος, αλλά με πάρα πολλούς εκτός διπλωματικού σώματος.

Μόνο που η διπλωματία ασκείται από διπλωμάτες κι όχι από επικοινωνιολόγους και τεχνοκράτες που γέμισαν το νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας, εξυπηρετώντας το πολιτικό γραφείο του Υπουργού κι όχι το Υπουργείο. Κάπου εκεί χάθηκε η «μπάλα» και οι αστοχίες ακολούθησαν η μια την άλλη.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, από την νησίδα στον Έβρο, το Oruc Reis, το επεισόδιο με τον Τσαβούσογλουμ τις συμφωνίες χάραξης ΑΟΖ που ενισχύουν νομικά τις απαιτήσεις της Τουρκίας ή το τελευταίο με την Λιβύη;

Η αγωνία για το πολιτικό μέλλον του ΥΠΕΞ και την επόμενη μέρα στα τεκταινόμενα στην Νέα Δημοκρατία, τον εγκλώβισαν σε παραγωγή λαθών. Η άσκηση εξωτερικής πολιτικής με όρους επικοινωνίας για το εσωτερικό, διαμορφώνοντας το προφίλ του «τουρκοφάγου» δεν παράγει τίποτα στην διπλωματία, παρά μόνο προβλήματα.

Το τελευταίο επεισόδιο στην Τρίπολη της Λιβύης προκαλεί εύλογα ερωτηματικά για το τι ήθελε να αποκομίσει ο Έλληνας ΥΠΕΞ και το προκάλεσε. Γιατί αν το δει ένας ανεξάρτητος παρατηρητής θα του έβγαζε κόκκινη διπλωματική κάρτα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Την Δευτέρα βγαίνει ανακοίνωση από το ΥΠΕΞ ότι ο Νίκος Δένδιας θα μεταβεί στη Βεγγάζη την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου για συναντήσεις με Λίβυους αξιωματούχους. Καμιά αναφορά για επίσκεψη στην Τρίπολη.

Ένα ταξίδι που ήταν να πραγματοποιηθεί πριν λίγες βδομάδες στη Λιβύη ακυρώθηκε μια ώρα μετά την ανακοίνωση του.

Από το προγραμματισμένο ταξίδι στην Βεγγάζη ξαφνικά προκύπτει η Τρίπολη όπου εκεί μένει ο Πρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, πρώην πρέσβης της χώρας του στην Ελλάδα που απελάθηκε από τις ελληνικές αρχές μετά την υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου για την χάραξη ΑΟΖ. Παρεμπιπτόντως η οικογένεια του Λίβυου Προέδρου παραμένει στην Ελλάδα και την επισκέπτεται τακτικά.

Σύμφωνα με το παρασκήνιο υπήρξε επαφή του ΥΠΕΞ με τον Λίβυο Πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου για συνάντηση με τον Νίκο Δένδια, σε μια προσπάθεια να φανεί ότι η Ελλάδα έχει έρεισμα και στην Τρίπολη και ότι η κυβέρνηση Ντμπεϊμπά είναι απομονωμένη.

Όμως κουμάντο κάνει η κυβέρνηση της Λιβύης που εδρεύει στην Τρίπολη και αναγνωρίζεται ως τέτοια από τον ΟΗΕ, την ΕΕ και όλες τις μεγάλες δυνάμεις και κατά συνέπεια αναγνωρίζεται ως τέτοια και η Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης αυτής.

Πως θα μπορούσε να προσπεράσει τους λιβυκούς θεσμούς ο Έλληνας ΥΠΕΞ και να πάει απευθείας στον Πρόεδρο, όταν υπάρχει κυβέρνηση και σύμφωνα με το πρωτόκολλο δεν μπορεί να δει επίσημα τον Πρόεδρο που είναι ιεραρχικά ανώτερος του χωρίς την νόμιμη κυβέρνηση, έστω και υπηρεσιακή.

Η απαίτηση του Έλληνα Υπουργού να μην συναντήσει την Λίβυα ομόλογο του, όχι μόνο είναι ανεπίτρεπτη αλλά και παράλογη. Είναι παρέμβαση στο εσωτερικό μιας ξένης χώρας.

Ο Νίκος Δένδιας θα μπορούσε να την συναντήσει να της τα πει ένα χεράκι και να είναι από πάνω, αφήνοντας σαφές μήνυμα ότι η Ελλάδα θα είναι απέναντι στη Λιβύη αν δεν ακυρώσει το σύμφωνο Λιβύης-Τουρκίας.

Με την απόφαση του αυτή, έχασε την ευκαιρία να συζητήσει επίσημα με τον Πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης από ένα καπρίτσιο. Τέτοιες ευκαιρίες δεν χάνονται και φυσικά μην ξεχνάμε ότι είναι ασέβεια προς τον Πρόεδρο να ακυρώσει τη συνάντηση με υπαιτιότητα του ο Έλληνας ΥΠΕΞ.

Το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης εκθείασαν την «ηρωική» και πάλι πράξη του Έλληνα ΥΠΕΞ. Όμως διπλωματικά η Ελλάδα έχασε τόσο στην Λιβύη όσο και στη διεθνή σκηνή.

Αν σκοπός ήταν να πάρει νέα credits ο ΥΠΕΞ στις δημοσκοπήσεις στο εσωτερικό μέτωπο τα κατάφερε, όμως σε βάρος της Ελλάδας.

Αν αληθεύει κι ότι αυτό έγινε με παρότρυνση της Αιγύπτου, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο εφιαλτικά για την ελληνική εξωτερική πολιτική, καθώς δεν αποφασίζει μόνη της για το συμφέρον της χώρας μας, αλλά από τα συμφέροντα τρίτων όπως οι ΗΠΑ, η ΕΕ και τώρα η Αίγυπτος.

(Ο Σπύρος Σιδέρης είναι δημοσιογράφος)

ieidiseis.gr

Πυρπόλησαν το πατρικό του Χομεϊνί – ιδρυτή του κράτους των μουλάδων * Στο στόχαστρο της ιρανικής εξέγερσης “ιερά και όσια” του καθεστώτος

0

Πυρπολημένο από διαδηλωτές και παραδομένο στις φλόγες φαίνεται το πατρικό σπίτι του ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, αγιατολάχ Χομεϊνί , σε βίντεο που αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων Tasnim, ωστόσο, διέψευσε ότι το σπίτι του Χομεϊνί πυρπολήθηκε αντιτείνοντας ότι ένας μικρός αριθμός ανθρώπων είχε συγκεντρωθεί έξω από αυτό.

Το Reuters δεν μπόρεσε να διακριβώσει με ανεξάρτητο τρόπο πότε γυρίστηκαν τα βίντεο παρά μόνο την τοποθεσία.

  • Το ακτιβιστικό δίκτυο 1500Tasvir ανέφερε ότι το περιστατικό σημειώθηκε το απόγευμα της Πέμπτης στη γενέτειρα του Χομεϊνί, την Χομέιν, που βρίσκεται νότια της πρωτεύουσας Τεχεράνης.

Σύμφωνα με τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το σπίτι έχει μετατραπεί σε μουσείο.

“Η πληροφορία είναι ψευδής. Οι πόρτες του σπιτιού του εκλιπόντος ιδρυτή της μεγάλης επανάστασης είναι ανοιχτές για το κοινό”, προσθέτει το τηλεγράφημα τουTasnim.

Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σε εθνικό επίπεδο έχουν εξαπλωθεί στο Ιράν από τις 16 Σεπτεμβρίου, έπειτα από τον θάνατο της νεαρής Ιρανής, κουρδικής καταγωγής, Μαχσά Αμινί, κατά την κράτησή της από την αστυνομία ηθών επειδή δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ της.

Ο Χομεϊνί πέθανε το 1989.

 

 

 

Με πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Τεχεράνη, Iran

https://hellasjournal.com/2022/11/pirpolisan-to-patriko-tou-chomeini-idriti-tou-kratous-ton-mouladon-sto-stochastro-tis-iranikis-exegersis-iera-ke-osia-tou-kathestotos-vinteo/

 

Λιβύη: Τα μηνύματα και το παρασκήνιο της επεισοδιακής επίσκεψης Δένδια

5

Η ματαίωση της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών στην Τρίπολη της Λιβύης και η επόμενη ημέρα

Σε διπλωματικό επεισόδιο αντί για προσέγγιση κατέληξε το σκέλος της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στη Λιβύη που είχε ως σταθμό την Τρίπολη, όπου εδρεύει η προσωρινή κυβέρνηση υπό τον Αμπντουλχαμίντ Ντμπέιμπα. Η διπλωματική ένταση που προέκυψε χθες βρίσκεται, πάντως, σε αναντιστοιχία με την ατμόσφαιρα η οποία είχε καλλιεργηθεί το προηγούμενο χρονικό διάστημα, κυρίως μετά τη συνομιλία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Αντονι Μπλίνκεν, στον οποίο είχε εκδηλώσει την ετοιμότητά του για συνομιλίες με τη Λιβύη, αλλά και τη δημόσια τοποθέτησή του επ’ αυτού.

Υπενθυμίζεται, ακόμα, ότι ακολουθήθηκε συγκρατημένη στάση και στην οριοθέτηση των περιοχών νοτιοδυτικά της Πελοποννήσου και της Κρήτης, στις οποίες η κοινοπραξία Exxon/Mobil πραγματοποιεί αυτή την περίοδο έρευνες. Ενώ υπενθυμίζεται ότι είχαν υπάρξει και διαφορετικές προσεγγίσεις και σχετικά με το αν θα πρέπει ο Ελληνας πρέσβης να αναλάβει τελικά καθήκοντα στην Τρίπολη υπό τις τρέχουσες συνθήκες.

Η επιστροφή του Ελληνα πρέσβη στην Τρίπολη αναμενόταν να συζητηθεί και στη συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών με τον πρόεδρο Μοχάμεντ αλ Μένφι και ως εκ τούτου αναμένεται να φανεί πώς θα προχωρήσει αυτή η υπόθεση το επόμενο χρονικό διάστημα.

Ο υπουργός Εξωτερικών παρέμεινε στο αεροπλάνο και μετέβη στη Βεγγάζη, καθώς η Νάτζλα ελ Μανγκούς είχε υπογράψει πρόσφατα το νέο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Πάντως, χθες, ο κ. Δένδιας από τη Βεγγάζη όπου βρέθηκε υπογράμμισε ότι η Ελλάδα παραμένει έτοιμη για διάλογο με την κυβέρνηση της Λιβύης που θα προκύψει από τις εκλογές, στις οποίες είναι υποχρεωμένη να οδηγήσει τη χώρα η σημερινή προσωρινή διοίκηση της Τρίπολης, η οποία και κωλυσιεργεί.

Η τοποθέτηση Δένδια βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με όσα εκπέμπονται και από το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο και γνώριζε και ενέκρινε κάθε λεπτομέρεια της χθεσινής επίσκεψης του υπουργού στη Λιβύη.

Εκείνο που αναδείχθηκε πέρα και πάνω απ’ όλα στο χθεσινό επεισόδιο στο αεροδρόμιο της Τρίπολης είναι η ουσιαστική διάσταση ενός διπλωματικού σχίσματος το οποίο βαθαίνει ολοένα και περισσότερο, ιδιαίτερα μετά την απόφαση της προσωρινής κυβέρνησης της χώρας να συνεχίσει να κινείται αγόμενη από τα κελεύσματα της Αγκυρας.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Δένδιας επρόκειτο, έπειτα από πολλές παρασκηνιακές διεργασίες στο διπλωματικό επίπεδο, να πραγματοποιήσει στάση στην Τρίπολη, να συναντηθεί με τον κ. Μένφι και στη συνέχεια να μεταβεί στη Βεγγάζη και στο Τομπρούκ.

Νωρίς το πρωί και ενώ το κυβερνητικό αεροσκάφος τροχοδρομούσε στο αεροδρόμιο της Τρίπολης ενημερώθηκε ότι δεν θα τον υποδεχθεί εκπρόσωπος του προέδρου Μένφι, αλλά η υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης της Τρίπολης Νάτζλα ελ Μανγκούς, η οποία υπέγραψε με τον Τούρκο ομόλογό της Μεβλούτ Τσαβούσογλου το πρόσφατο, νέο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Αμέσως ο κ. Δένδιας γνωστοποίησε ότι δεν δύναται να νομιμοποιήσει με την παρουσία του μια κυβέρνηση προσωρινή που διάκειται –με πράξεις– εχθρικά έναντι της Ελλάδος. Αποφασίστηκε η άμεση απογείωση και μετάβαση στη Βεγγάζη, μάλιστα με μια παράκαμψη μέσω του εναέριου χώρου της Μάλτας, καθώς η Τρίπολη δεν ενέκρινε το σχέδιο πτήσης προς τα ανατολικά της Λιβύης.

Ο έλεγχος και η απόλυτη επιρροή της Τουρκίας πάνω στην κυβέρνηση της Τρίπολης φάνηκαν από το γεγονός ότι οι πρώτες αντιδράσεις δημοσιοποιήθηκαν στο «Αναντολού». Ο κ. Δένδιας προσγειώθηκε πάντως κανονικά στη Βεγγάζη, όπου συναντήθηκε με τον στρατάρχη Χαφτάρ, και αργότερα στο Τομπρούκ, όπου συνομίλησε με τον πρόεδρο της Βουλής Αγκίλα Σάλεχ.

Καθημερινή

Δημήτρης Μάρδας: Πού το πάει με την πρόβα πολέμου η Τουρκία

1

 

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ και π. Υφ/γού Εξωτερικών.

Ερντογάν: “Θα έρθουμε το βράδυ ξαφνικά.”

Σε τέτοιας μορφής προκλήσεις, η σιωπή δεν είναι χρυσός! Θα ήταν σκόπιμο κάποιος κυβερνητικός αξιωματούχος της χώρας μας –όχι απαραίτητα Υπουργοί Εξωτερικών ή Άμυνας– να έδινε τη δική του απάντηση, που θα μπορούσε να ήταν η ακόλουθη:

“Το επόμενο πρωί να έχετε αρκετά φέρετρα για τους επιτιθέμενους στρατιώτες σας”.

Στον ψυχολογικό πόλεμο και τον πόλεμο των νεύρων της Τουρκίας μια τέτοια απάντηση, με πολλούς αποδέκτες, “ξυπνά” στο μυαλό των Τούρκων πολιτών τον εφιάλτη των εκατοντάδων νεκρών στρατιωτών τους σε όλα τα μέτωπα που έχει ανοίξει η Τουρκία. Και δεν είναι μόνο οι μισθοφόροι που σκοτώνονται από την μανία του τουρκικού επεκτατισμού….

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο πόλεμος των δηλώσεων, εντυπώσεων και του τρόμου ή όσων παρουσιάζουν τον τουρκικό στρατό ως αήττητο επιδιώκοντας να σκορπίσουν την ηττοπάθεια στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, έχουν κερδίσει απότομα έδαφος από τον Ιούλιο και μετά.

Η πολιτική της προβαλλόμενης τουρκικής ισχύος, είναι όμως μια βιτρίνα όπου πίσω από αυτήν ο ένας Τούρκος αξιωματικός παρακολουθεί τον άλλο, όπου ο πόλεμος Ερντογανικών Γκιουλενικών συνεχίζει ακάθεκτος γεμίζοντας τις τουρκικές φυλακές, όπου το ηθικό των Τούρκων στρατιωτών που βλέπουν συντρόφους τους να επιστρέφουν νεκροί είναι στο ναδίρ και όπου η καχυποψία για τους αξιωματικούς τους βρίσκεται στο ζενίθ.

Ένα σύνολο από  προκλήσεις που ετοιμάζουν είτε διάφορα Ινστιτούτα της χώρας είτε οι μυστικές της υπηρεσίες είτε οι αναλυτές της, μοστράρουν καθημερινά σε πολλά ΜΜΕ της χώρας μας. Αυτά λειτουργούν σε τελική ανάλυση, στο πλαίσιο μιας ιδιότυπης ελευθεροτυπίας –που δε γνωρίζουμε από ποια κέντρα κατευθύνεται– ως φερέφωνα της τουρκικής κακοφτιαγμένης προπαγάνδας, κάτι που δε συμβαίνει στην Τουρκία με τις δηλώσεις Ελλήνων επί του θέματος.

Παρά τη βροχή δηλώσεων που επιδιώκουν να σκορπούν τον φόβο, εμείς –και προς έκπληξη των Τούρκων και εκνευρισμό ακόμη και του ιδίου του Ερντογάν– παραμένουμε ψύχραιμοι αποδέκτες μιας σωρείας απειλών, η οποία εντάσσεται στις γνωστές τεχνικές που χρησιμοποιούνται σε κάθε παρόμοια περίπτωση.

Ο Ερντογάν όπως και άλλοι Τούρκοι πολιτικοί επιδιώκουν να επηρεάσουν τον λαό τους που ευκολά παρασύρεται είτε προς τη φρίκη του πολέμου είτε προς την αντίθετη πλευρά. Ως προς το δεύτερο, ως παράδειγμα δίνεται η περίοδος της «διπλωματίας των σεισμών» του 1999 και η ταχύτατη μεταστροφή του τότε ψυχρού κλίματος στην Τουρκία μέσα από τις σχετικές δηλώσεις και πράξεις των πολιτικών της ηγετών.

-Πρόσφατα, εμφανίσθηκε ο τουρκικός βαλλιστικός πύραυλος Tayfun, ο οποίος μπορεί να προκαλέσει καταστροφές στις πόλεις και στις υποδομές μας, κατά τους Τούρκους.

Θα ήταν σκόπιμο όμως να ήταν φειδωλοί οι Τούρκοι ηγέτες και στρατιωτικοί σε θέματα καταστροφών πόλεων ή οτιδήποτε άλλο έχουν στο μυαλό τους, καθώς η Τουρκία –και ιδιαίτερα η Κωνσταντινούπολη με τις τρεις κρεμαστές γέφυρες και το τούνελ της– παραμένει ιδιαίτερα ευάλωτη με τις πολύ πιο πλούσιες υποδομές και με τα πανύψηλα κτήριά της. Επιπλέον, παρά τους ανηλεείς βομβαρδισμούς των πόλεων και των αμάχων, το πάθημα της Ρωσίας στην Ουκρανία όφειλε να τους κάνει πιο συνετούς.

Από την άλλη, όλοι αυτοί οι ένθερμοι Τούρκοι πολεμοχαρείς ηγέτες σκέφθηκαν από ποιες διόδους θα δραπετεύουν οι τουρκικές εξαγωγές της χώρας τους προς την Ευρώπη ή τη Δύση γενικότερα, σε περίπτωση πολέμου; Το Αιγαίο αδιαπέραστο θα φλέγεται. Τα τουρκικά λιμάνια του Αιγαίου θα είναι ιδιαίτερα ευάλωτα. Ο αυτοκινητόδρομος ο ΤΕΜ (Κω/πολή-Ανδριανούπολης-Βουλγαρίας), θα συγκρίνεται με τα δύσβατα μονοπάτια του Ολύμπου μετά τον βομβαρδισμό του.

Γίνεται λόγος συχνά για κυρώσεις της ΕΕ εις βάρος της Τουρκίας. Η διεθνοποίηση της τουρκικής οικονομίας θεωρείται από τη μια πλευρά το εμπόδιο για κάτι τέτοιο, ενώ από την άλλη, είναι η Αχίλλειος πτέρνα της. Οι εισαγωγές και εξαγωγές της Τουρκίας αντιπροσωπεύουν το 34% και 42% αντίστοιχα του συνολικού εισαγωγικού και εξαγωγικού της εμπορίου με την ΕΕ. Τα ανωτέρω υποδηλώνουν τη μεγάλη εξάρτηση της Τουρκίας από την ΕΕ.

Εμπάργκο στις τουρκικές εξαγωγές δε θα προκαλέσει προβλήματα ελλείψεων στην ΕΕ καθώς οι εν λόγω εξαγωγές ανά κλάδο, σε σύνολο 97 κλάδων προϊόντων, αντιπροσωπεύουν ένα χαμηλό ποσοστό του συνόλου των εισαγωγών των κρατών-μελών της ΕΕ. Σε δέκα μόνο περιπτώσεις τα αντίστοιχα ποσοστά είναι ελαφρά υψηλότερα από τον μέσο όρο. Από αυτές μόνο στις τέσσερις εμπλέκεται σε σημαντικό βαθμό η παραγωγή πολυεθνικών εταιριών. Ο επαναπροσανατολισμός των Τουρκικών εξαγωγών και εισαγωγών ενός μεγάλου όγκου εμπορευμάτων δεν είναι εύκολος. Από την άλλη, λύσεις σε τέτοια προβλήματα πολεμικών κρίσεων δίνει συχνά το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, όπως και οι ξένοι επενδυτές που εύκολα εγκαταλείπουν μια χώρα.

Οι όποιες κυρώσεις αρχικά πρέπει να θίγουν κατά κύριο λόγο την Τουρκία και όχι τα κράτη μέλη της ΕΕ. Τέτοιες κυρώσεις θα μπορούσαν να είναι λόγου χάριν, η απαγόρευση των πτήσεων των Τουρκικών αερογραμμών προς τα αεροδρόμια της ΕΕ, η δέσμευση καταθέσεων Τούρκων σε Ευρωπαϊκές τράπεζες, η διακοπή χρηματοδότησης της Τουρκίας από κάθε πηγή προέλευσης χρημάτων της ΕΕ, η μη συμμετοχή της στα ευρωπαϊκά δρώμενα, κυρώσεις επιλεκτικά σε εξαγώγιμα προϊόντα Τούρκων παραγωγών και όχι των πολυεθνικών εταιριών που βρίσκονται εκεί κ.ά.

πηγή: slpress.gr

 

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ: Τι κρύβεται πίσω από το διπλωματικό επεισόδιο στην Τρίπολη

0

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ

18/11/2022  10:32
Όταν ο Νίκος Δένδιας αποφάσισε να αποδεχθεί την πρόσκληση του Μοχάμεντ Μένφι, πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, να επεκτείνει την προγραμματισμένη επίσκεψή του και στην Τρίπολη, εκτός από την Βεγγάζη, ανέλαβε και ένα ρίσκο.

Παρότι είχε καταστήσει σαφές ότι ήθελε να δει μόνο τον Μέμφι, είχε υπολογίσει ότι η Νάιλα Μανγκούς, υπουργός Εξωτερικών της Τρίπολης, θα εμφανιζόταν σε κάποιο σημείο της επίσκεψης και υπέθετε ότι αυτό θα γινόταν στο Προεδρικό Μέγαρο. Η Μανγκούς, όμως, αποφάσισε να τον προϋπαντήσει στο αεροδρόμιο, αναζητώντας μια ευκαιρία φωτογράφησης και έμμεσης νομιμοποίησης δικής της και της κυβέρνησης που εκπροσωπεί. Μιας μεταβατικής κυβέρνησης, της οποίας έχει λήξει η θητεία, και ο μόνος σκοπός της είναι να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Γιατί ο Έλληνας ΥΠΕΞ διακινδύνευσε μια τέτοια ένταση στη σχέση της Ελλάδας με την κυβέρνηση της Τρίπολης, σε μια συγκυρία που η χώρα μας προσδοκά να υπογράψει συμφωνία για ΑΟΖ με τη Λιβύη ακυρώνοντας τους σχεδιασμούς της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο; Ο κ. Δένδιας, δήλωσε ότι η Ελλάδα μπορεί και θέλει να διαπραγματευτεί μόνο με την κυβέρνηση που θα προκύψει μετά από εκλογές, και όχι με την μεταβατική φιλοτουρκική κυβέρνηση της Τρίπολης.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ο υπουργός Εξωτερικών δεν ήθελε να αρνηθεί την πρόσκληση του Μένφι, με τον οποίο έχει αναπτύξει μια σχέση συνεννόησης, καθώς εκείνος δεσμεύτηκε ότι θα διασφαλίσει τη ομαλή εξέλιξη της επίσκεψης. Επιπλέον, ο κ. Δένδιας με την απόφαση του να μην κατεβεί από το αεροπλάνο και να ακυρώσει την επίσκεψη στην Τρίπολη έδειξε στο Κάϊρο, με το οποίο η Αθήνα έχει, κατά τις ίδιες πηγές, «σχέσεις ζωτικής σημασίας», ότι τηρεί όσα συμφωνήθηκαν, δηλαδή να υπάρχουν μόνο οι αναγκαίες σχέσεις με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης. Ανάλογο μήνυμα εστάλη και στις Βρυξέλλες.

Ο πραγματικός λόγος του ταξιδιού του κ. Δένδια, όμως, δεν ήταν η Τρίπολη, από την οποία δεν είχε να περιμένει τίποτα άλλο πέρα από τυπικές χειραψίες αλλά η Βεγγάζη. Εκεί όπου έχουν την έδρα τους, πραγματικοί ή δυνητικοί σύμμαχοι, όπως ο στρατηγός Χαλίφα Χαφτάρ, με μεγάλη ισχύ στον στρατό, μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, που δεν επικύρωσε το μνημόνιο με την Τουρκία, και ο πρόεδρος της Αγκίλα Σαλέχ, ο οποίος πρόσφατα επισκέφθηκε την Άγκυρα και συναντήθηκε με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Τουρκία έχει εγκαταστήσει στρατιωτικές δυνάμεις στη Λιβύη και ξοδεύει πολλά χρήματα για να ασκεί επιρροή στη χώρα. Η Αθήνα θορυβήθηκε από αυτή την επίσκεψη, και εκτιμήθηκε ότι ο μόνος τρόπος να εξακριβωθούν οι πραγματικές διαθέσεις του Χαφτάρ και του Σαλέχ, έναντι της χώρας μας ήταν να τους επισκεφτεί και να συζητήσει ειλικρινώς μαζί τους ο κ. Δένδιας.

Στις συναντήσεις με τους δύο ισχυρούς άνδρες της Ανατολικής Λιβύης, ο Έλληνας ΥΠΕΞ δεν χρειάστηκε, όπως μεταδόθηκε από συνεργάτες του, να χρησιμοποιήσει ιδιαίτερη διπλωματία, καθώς οι συζητήσεις που έκανε ήταν απόλυτα καθαρές με τρόπο που ικανοποίησε ιδιαίτερα την ελληνική πλευρά. Ο Χαφτάρ εμφανίστηκε έντονα επικριτικός για την Τουρκία και για τα δύο μνημόνια που έχει υπογράψει η κυβέρνηση της Τρίπολης με την Άγκυρα και τόνισε ότι οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις θα πρέπει να αποχωρήσουν το συντομότερο από τη χώρα του. Και ο Σάλεχ, από την πλευρά του καταδίκασε τα τουρκολιβυκά μνημόνια, με τον κ. Δένδια να του εκφράζει την ικανοποίηση της Ελλάδας για τη στάση του. Η Αθήνα θεωρεί σημαντικό να διατηρήσει τους δεσμούς της με την Ανατολική Λιβύη, την οποία εφοδίασε συνολικά με 230.000 εμβόλια κατά της Covid – 19, συμμετέχει στην αποκατάσταση του λιμανιού της Βεγγάζης, μέσω το οποίου διοχετεύεται η επισιτιστική βοήθεια σε διάφορες αφρικανικές χώρες και στο World Food Programme του ΟΗΕ. Αυτή ήταν η τέταρτη φορά που επισκέφτηκε τη Λιβύη ο κ. Δένδιας, ο οποίος πιστεύει ότι με τη συνεχή παρουσία και στήριξη της χώρας, η Ελλάδα παρότι διαθέτει λιγότερα μέσα μπορεί να δημιουργήσει ισχυρά αναχώματα απέναντι στην τουρκική επεκτατικότητα.

iefimerida.gr

Δήμητρα Τσαμποδήμου: Ο δασκαλάκος ήταν… λεβεντιά: Πώς ένας Αμερικανός κρυβόταν για 8 μήνες κάτω από τη… μύτη των Ρώσων

0

Μία απίστευτη ιστορία από την μέχρι πρόσφατα κατεχόμενη από τους εισβολείς του Πούτιν, Χερσώνα
 18/11/2022 11:13   
Δήμητρα Τσαμποδήμου
  • Χερσώνα: «Δεν έχω ξαναδεί βασανιστήρια σε τέτοια κλίμακα» – Δυστοπικές εικόνες από θαλάμους βασανιστηρίων (βίντεο)

     17/11/2022 22:40

Κάθε πόλεμος και οι ιστορίες του και αυτός που διεξάγεται από τον περασμένο Φεβρουάριο στα εδάφη της Ουκρανίας δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Η ιστορία που αναδεικνύουν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης μοιάζει βγαλμένη αν όχι από Χολιγουντιανό φιλμ, σίγουρα από το μακρινό παρελθόν και πρωταγωνιστής της είναι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος που κατάφερε να επιζήσει επί 8 μήνες κάτω από τη μύτη του στρατού κατοχής του Πούτιν.

Έμεινε στο σπίτι για να αποφύγει τις ρωσικές περιπολίες, παρακολουθώντας ταινίες στο λάπτοπ του.

Τις ηλιόλουστες μέρες, έκανε μια βόλτα σε μια μικρή, περιφραγμένη αυλή. Φοβούμενος μήπως τον δουν, κρυφοκοιτούσε προσεκτικά πίσω από τις κουρτίνες, παρακολουθώντας τους Ρώσους να μετακινούνται στην απέναντι πλευρά του δρόμου.

Ο λόγος για τον Τίμοθι Μοράλες, έναν Αμερικανό καθηγητής αγγλικών, ο οποίος κρύφτηκε από τον ρωσικό στρατό και τη μυστική αστυνομία καθ’ όλη τη διάρκεια της οκτάμηνης κατοχής της Χερσώνας στη νότια Ουκρανία, φοβούμενος ότι η εθνικότητά του τον είχε κάνει στόχο.

Εμφανίστηκε δημόσια μόνο αφού ο ουκρανικός στρατός απελευθέρωσε την πόλη την περασμένη εβδομάδα. «Είχα φευγαλέες στιγμές απόγνωσης», είπε ο κ. Μοράλες σε συνέντευξή του σε μια κεντρική πλατεία στη Χερσώνα, όπου τώρα περπατά ανοιχτά με κορδέλες σε κίτρινο και μπλε, τα ουκρανικά εθνικά χρώματα, δεμένες στο τουίντ παλτό του. «Αλλά ήξερα ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν αυτή η μέρα».

Το χτύπημα του πυροβολικού που εκτοξεύεται προς την πόλη από τις ρωσικές θέσεις πέρα ​​από τον ποταμό Δνείπερο εξακολουθεί να κροταλίζει τα παράθυρα και η Χερσώνα παραμένει μια ζοφερή και σκοτεινή πόλη, χωρίς ηλεκτρισμό, νερό ή θέρμανση. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους του διέφυγαν πριν από μήνες και οι Ρώσοι που υποχωρούσαν πήραν μαζί τους οτιδήποτε αξίας μπορούσαν να κουβαλήσουν.

Ξεκινώντας από την αυγή, πολλοί από τους εναπομείναντες πολίτες σχηματίζουν γιγάντιες γραμμές για να πάρουν ψωμί ή να γεμίσουν πλαστικές κανάτες με νερό. Μόλις την Τρίτη έφτασαν οι πρώτες νηοπομπές με ανθρωπιστική βοήθεια, με τα φορτηγά τους σταθμευμένα στην πλατεία για να μοιράσουν κουτιά με αλεύρι, σαπούνι, μαντηλάκια και καλούδια όπως μίγμα στιγμιαίου μιλκσέικ.

Αλλά για τον 58χρονο Μοράλες, πρώην καθηγητή κολεγίου, τα χειρότερα ήταν πίσω του καθώς είχε μπει ένα τέλος στο παιχνίδι γάτας και ποντικιού με τους Ρώσους. Μεγαλωμένος στο Banbury της Αγγλίας, είχε ζήσει για χρόνια στην Οκλαχόμα Σίτι διδάσκοντας αγγλική λογοτεχνία και είχε ανοίξει ένα αγγλόφωνο σχολείο στη Χερσωνα πριν από τη ρωσική εισβολή τον Φεβρουάριο.

Στις χαοτικές, πρώτες μέρες του πολέμου, καθώς τα ρωσικά τανκς μάχονταν με τα λίγα ουκρανικά στρατεύματα στην περιοχή, ο Αμερικανός δάσκαλος παγιδεύτηκε πίσω από τις ρωσικές γραμμές. Προσπάθησε μια φορά να δραπετεύσει σε έναν αυτοκινητόδρομο προς τα βόρεια, είπε, αλλά γύρισε πίσω όταν είδε τανκς να πυροβολούν στον δρόμο μπροστά. Κατάφερε να στείλει τη 10χρονη κόρη του στην ασφάλεια, ταξιδεύοντας με την πρώην σύζυγό του, αλλά δεν τα κατάφερε ο ίδιος. «Δεν ήθελα να το ρισκάρω με το διαβατήριό μου», είπε σχετικά με τα ρωσικά στρατιωτικά σημεία ελέγχου.

Δεν είχε κάνει τίποτα παράνομο, σύμφωνα με τους νόμους οποιουδήποτε έθνους. Αλλά το Κρεμλίνο έχει θέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους, που εξοπλίζουν τα ουκρανικά στρατεύματα, ως τον πραγματικό εχθρό σε αυτόν τον πόλεμο, κατηγορώντας τους για τις αποτυχίες του στο πεδίο της μάχης.

Ο κ. Μοράλες φοβόταν ότι τα ρωσικά στρατεύματα θα τον κρατούσαν απλώς επειδή ήταν Αμερικανός. Έγινε επιζών -και κρυφός μάρτυρας- της επίθεσης της Ρωσίας, της σκληρής κατοχής και της αποτυχημένης προσπάθειάς της να αφομοιώσει τμήματα της Ουκρανίας και να ξεριζώσει κάθε αντίθεση.

Οι Ρώσοι μπήκαν στη Χερσώνα στις αρχές Μαρτίου και σύντομα στρατιώτες περιπολούσαν στους δρόμους και οι αξιωματικοί της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας, της κύριας υπηρεσίας διάδοχου του K.G.B., αναζήτησαν μέλη ενός φιλοουκρανικού υπόγειου αντάρτικου κινήματος.

Η ζωή για τον κ. Μοράλες συνοψίστηκε σε δύο διαμερίσματα -του δικού του και της πρώην συζύγου του- κρυφές βόλτες ανάμεσα στις δύο τοποθεσίες και στην αυλή, έναν ευχάριστο χώρο με κερασιές και καρυδιές πίσω από ψηλούς τοίχους, κρυμμένο από το δρόμο.

Για δύο μήνες, είπε, δεν τολμούσε να βγει πέρα ​​από την αυλή. Οι συγγενείς της πρώην συζύγου του, που είναι Ουκρανή, έφερναν φαγητό και μερικές φορές ψώνιζε σε ένα παντοπωλείο όπου γνώριζε τον υπάλληλο, μια έφηβη που πίστευε ότι δεν θα τον πρόδιδε λόγω των φιλοουκρανικών της απόψεων. Τα ταξίδια για ψώνια ήταν μια εξαίρεση στη γενικά κλειστή ζωή του.

Τον Σεπτέμβριο, μπήκε στην αυλή και είδε Ρώσους στρατιώτες να στρέφουν τα τουφέκια μέσα από το συρμάτινο πλέγμα μιας πύλης. Έτρεξε πάλι μέσα, κλειδώνοντας την πόρτα πίσω του. Σύντομα, έφτασε μια ομάδα αναζήτησης. Ένας γείτονας φώναξε μέσα από την πόρτα ότι δεν είχε άλλη επιλογή από το να ανοίξει. Το έκανε, και ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με έναν αξιωματικό της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας, γνωστό και με τα ρωσικά αρχικά της, F.S.B.

Ο κ. Μοράλες, ο οποίος μιλάει ρωσικά αλλά όχι αρκετά καλά για να περάσει ως ντόπιος, είπε στον αξιωματικό ότι ήταν Ιρλανδός ονόματι Timothy Joseph, δίδασκε αγγλικά στην πόλη και έχασε το διαβατήριό του. Η μυστική αστυνομία έφυγε. Η γειτόνισσα, μια ηλικιωμένη γυναίκα, βοήθησε στο τέχνασμα, λέγοντας στη μυστική αστυνομία ότι δεν είχαν λόγο να τον υποψιαστούν. «Αυτό άλλαξε την οπτική μου», είπε ο κ. Μοράλες. «Παλιότερα ήμουν προσεκτικός. Μετά έγινα παρανοϊκός».

Η ανάκριση από το F.S.B., είπε, ήταν «το αποκορύφωμα ή το χαμηλότερο σημείο» της δοκιμασίας του. Είπε ότι δραπέτευσε μόνο επειδή «δεν ήταν οι πιο έξυπνοι άνθρωποι στον κόσμο». Κατέφυγε σε άλλο διαμέρισμα και δεν επέστρεψε στον τόπο της έρευνας παρά μόνο μετά την απελευθέρωση της πόλης, μήπως επιστρέψει η μυστική αστυνομία.

Πέρασε την ώρα του βλέποντας αρκετές εκατοντάδες ταινίες που είχε κατεβάσει στον φορητό υπολογιστή του πριν από την εισβολή. Όταν περπατούσε στους δρόμους, φοβόταν να συναντήσει γνωστούς, ιδιαίτερα μεταξύ των ηλικιωμένων, οι οποίοι έδειχναν λιγότερο ενήμεροι για τον κίνδυνο των Ρώσων και που μερικές φορές φώναζαν φιλικούς χαιρετισμούς, θέτοντάς τον σε μεγάλο κίνδυνο.

Κανείς φίλος ή γείτονας δεν τον πρόδωσε. Από την κρυψώνα του κατάφερε να συνεχίσει να διδάσκει αγγλικά διαδικτυακά, χρησιμοποιώντας τη σύνδεση στο Διαδίκτυο ενός γείτονα για να συνδεθεί με μαθητές σε άλλα μέρη της Ουκρανίας και σε άλλες χώρες. «Με κράτησε υγιή», είπε σχετικά με τη δυνατότητα να εργαστεί στο διαδίκτυο, αν και δεν είχε κανένα μέσο να λάβει πληρωμή.

Ανησύχησε όταν είδε έναν Ρώσο, ίσως πολιτικό διαχειριστή στην κατοχική κυβέρνηση, να μεταφέρει την οικογένειά του σε ένα διαμέρισμα που εγκαταλείφθηκε από φυγάδες Ουκρανούς σε ένα κτήριο απέναντι, αυξάνοντας τον κίνδυνο να τον ανακαλύψουν.

Αλλά με την πάροδο του χρόνου, σημείωσε επίσης κάτι που γινόταν προφανές σε άλλους κατοίκους της Χερσώνας: Ο ρωσικός στρατός χαλάρωνε. Η πειθαρχία κατέρρεε, οι στρατιώτες εμφανίζονταν πιο ατημέλητοι και πιο συχνά οδηγούσαν κλεμμένα τοπικά αυτοκίνητα παρά οχήματα στρατιωτικής έκδοσης.

«Με την πάροδο του χρόνου, έγιναν όλο και πιο αδύναμοι και πιο μπερδεμένοι», είπε. Τον τελευταίο μήνα, παρατήρησε ότι στρατιώτες που είχαν κλέψει ακριβά αυτοκίνητα, όπως BMW ή Mercedes-Benze, είχαν πάρει αυτά τα οχήματα με φορτηγίδα μακριά από τη Χερσώνα, πιο μακριά από την πρώτη γραμμή.

Η εξαφάνιση των ακριβών λεηλατημένων αυτοκινήτων, είπε, «μου έδωσε ελπίδα». Την εβδομάδα πριν από την απελευθέρωση, αποκόπηκε από τις ειδήσεις αφού έσβησε το ρεύμα. Την Παρασκευή, είδε ένα αυτοκίνητο να περνάει με μια ουκρανική σημαία να κυματίζει από μια κεραία.

«Ήξερα ότι οι Ρώσοι είχαν φύγει», είπε. Ο κ. Μοράλες συμμετείχε στη γιορτή στην κεντρική πλατεία της πόλης, χαιρετώντας τους Ουκρανούς στρατιώτες καθώς έμπαιναν στην πόλη χωρίς μάχη. Όσο χαρούμενος κι αν είναι για την απελευθέρωση της πόλης, είπε, σκοπεύει να φύγει τώρα. «Πρέπει να βάλω λίγο χώρο ανάμεσα στον εαυτό μου και σε αυτό που συνέβη εδώ», δήλωσε στους New York Times.

makthes.gr